Q.S अन-नूर (اَلنُّور) - 64 श्लोकसंख्या

سُوْرَةٌ اَنْزَلْنٰهَا وَفَرَضْنٰهَا وَاَنْزَلْنَا فِيْهَآ اٰيٰتٍۢ بَيِّنٰتٍ لَّعَلَّكُمْ تَذَكَّرُوْنَ

sūratun anzalnāhā wa faraḍnāhā wa anzalnā fīhā āyātim bayyinātil la‘allakum tażakkarūn(a).

(इदम्) एकः सूरः अस्ति यत् अस्माभिः अवतारितम् अस्ति तथा च अस्माभिः (नियमानाम् निर्वहनं कृत्वा) अनिवार्यं कृतम्, तस्मिन् च वयं (अल्लाहस्य महत्त्वस्य) स्पष्टानि चिह्नानि अवतरितवन्तः, येन भवान् स्मर्यते।

اَلزَّانِيَةُ وَالزَّانِيْ فَاجْلِدُوْا كُلَّ وَاحِدٍ مِّنْهُمَا مِائَةَ جَلْدَةٍ ۖوَّلَا تَأْخُذْكُمْ بِهِمَا رَأْفَةٌ فِيْ دِيْنِ اللّٰهِ اِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِۚ وَلْيَشْهَدْ عَذَابَهُمَا طَاۤىِٕفَةٌ مِّنَ الْمُؤْمِنِيْنَ

az-zāniyatu waz-zānī fajlidū kulla wāḥidim minhumā mi'ata jaldah(tan), wa lā ta'khużkum bihimā ra'fatun fī dīnillāhi in kuntum tu'minūna billāhi wal-yaumil-ākhir(i), walyasyhad ‘ażābahumā ṭā'ifatum minal-mu'minīn(a).

व्यभिचारिणी व्यभिचारिणी च, तेषु प्रत्येकं शतं पट्टिकाभिः प्रहारं कुर्वन्ति, तेषां प्रति दयां भवन्तं अल्लाहस्य धर्मस्य (अभ्यासं) न निवारयन्तु, यदि भवन्तः अल्लाहस्य अन्तिमदिने च विश्वासं कुर्वन्ति विश्वासिनां समूहः च तेषां दण्डस्य साक्षी भवतु।

اَلزَّانِيْ لَا يَنْكِحُ اِلَّا زَانِيَةً اَوْ مُشْرِكَةً ۖوَّالزَّانِيَةُ لَا يَنْكِحُهَآ اِلَّا زَانٍ اَوْ مُشْرِكٌ ۚوَحُرِّمَ ذٰلِكَ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ

az-zānī lā yankiḥu illā zāniyatan au musyrikah(tan), waz-zāniyatu lā yankiḥuhā illā zānin au musyrik(un), wa ḥurrima żālika ‘alal-mu'minīn(a).

पुरुषः व्यभिचारी स्त्रीव्यभिचारिणीं विहाय विवाहं न कर्तुं शक्नोति, बहुदेवकेन वा; तथा च स्त्री व्यभिचारिणी पुरुषव्यभिचारिणा सह बहुदेवकेन वा विहाय विवाहं न कर्तुं शक्नोति; तच्च विश्वासिनां निषिद्धम्।

وَالَّذِيْنَ يَرْمُوْنَ الْمُحْصَنٰتِ ثُمَّ لَمْ يَأْتُوْا بِاَرْبَعَةِ شُهَدَاۤءَ فَاجْلِدُوْهُمْ ثَمٰنِيْنَ جَلْدَةً وَّلَا تَقْبَلُوْا لَهُمْ شَهَادَةً اَبَدًاۚ وَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْفٰسِقُوْنَ ۙ

wal-lażīna yarmūnal-muḥṣanāti ṡumma lam ya'tū bi'arba‘ati syuhadā'a fajlidūhum ṡamānīna jaldataw wa lā taqbalū lahum syahādatan abadā(n), wa ulā'ika humul-fāsiqūn(a).

ये च पतिव्रताः स्त्रियः (व्यभिचारस्य) आरोपं कुर्वन्ति, चत्वारि साक्षिणः न उपस्थापयन्ति, तेषां अशीतिवारं प्रहारं कुर्वन्ति, तेषां साक्ष्यं कदापि न स्वीकुर्वन्ति। ते दुष्टाः।

اِلَّا الَّذِيْنَ تَابُوْا مِنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ وَاَصْلَحُوْاۚ فَاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

illal-lażīna tābū mim ba‘di żālika wa aṣlaḥū, fa innallāha gafūrur raḥīm(un).

व्यतिरिक्त ये तदनन्तरं पश्चात्तापं कृत्वा (स्वयं) सुधारं कुर्वन्ति, तर्हि खलु अल्लाहः क्षमाशीलः, दयालुः च अस्ति।

وَالَّذِيْنَ يَرْمُوْنَ اَزْوَاجَهُمْ وَلَمْ يَكُنْ لَّهُمْ شُهَدَاۤءُ اِلَّآ اَنْفُسُهُمْ فَشَهَادَةُ اَحَدِهِمْ اَرْبَعُ شَهٰدٰتٍۢ بِاللّٰهِ ۙاِنَّهٗ لَمِنَ الصّٰدِقِيْنَ

wal-lażīna yarmūna azwājahum wa lam yakul lahum syuhadā'u illā anfusuhum fa syahādatu aḥadihim arba‘u syahādātim billāh(i), innahū laminaṣ-ṣādiqīn(a).

ये च स्वपत्नीषु (व्यभिचारस्य) आरोपं कुर्वन्ति, यदा तेषां स्वतः परं साक्षिणः नास्ति, तदा तेषां प्रत्येकस्य साक्ष्यं चतुर्गुणं भवति यत् अल्लाहस्य शपथं कुर्वन्ति यत् सः सत्यं वदतां मध्ये एकः अस्ति।

وَالْخَامِسَةُ اَنَّ لَعْنَتَ اللّٰهِ عَلَيْهِ اِنْ كَانَ مِنَ الْكٰذِبِيْنَ

wal-khāmisatu anna la‘natallāhi ‘alaihi in kāna minal-kāżibīn(a).

पञ्चमः च (शपथः) अस्ति यत् यदि सः मृषावादिनां मध्ये अस्ति तर्हि अल्लाहस्य शापः तस्य उपरि भविष्यति।

وَيَدْرَؤُا عَنْهَا الْعَذَابَ اَنْ تَشْهَدَ اَرْبَعَ شَهٰدٰتٍۢ بِاللّٰهِ اِنَّهٗ لَمِنَ الْكٰذِبِيْنَ ۙ

wa yadra'u ‘anhal-‘ażāba an tasyhada arba‘a syahādātim billāhi innahū laminal-kāżibīn(a).

पत्नी च दण्डात् मुक्ता भवति यदि सा अल्लाहस्य चतुर्वारं शपथं करोति यत् सः (तस्याः पतिः) सत्यमेव मृषावादिनां मध्ये अस्ति।

وَالْخَامِسَةَ اَنَّ غَضَبَ اللّٰهِ عَلَيْهَآ اِنْ كَانَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ

wal-khāmisata anna gaḍaballāhi ‘alaihā in kāna minaṣ-ṣādiqīn(a).

तथा पञ्चमः (शपथः) यत् अल्लाहस्य क्रोधः तस्याः (पत्न्याः) उपरि भविष्यति, यदि सः (तस्याः पतिः) सत्यं वदतां मध्ये एकः अस्ति।

وَلَوْلَا فَضْلُ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهٗ وَاَنَّ اللّٰهَ تَوَّابٌ حَكِيْمٌ ࣖ

wa lau lā faḍlullāhi ‘alaikum wa raḥmatuhū wa annallāha tawwābun ḥakīm(un).

तथा च यदि अल्लाहस्य अनुग्रहः तस्य दया च भवतः उपरि न स्यात् (भवन्तः कष्टस्य सामनां कुर्वन्ति स्म)। ननु च अल्लाहः पश्चातापग्राहकः ज्ञानी अस्ति।

اِنَّ الَّذِيْنَ جَاۤءُوْ بِالْاِفْكِ عُصْبَةٌ مِّنْكُمْۗ لَا تَحْسَبُوْهُ شَرًّا لَّكُمْۗ بَلْ هُوَ خَيْرٌ لَّكُمْۗ لِكُلِّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ مَّا اكْتَسَبَ مِنَ الْاِثْمِۚ وَالَّذِيْ تَوَلّٰى كِبْرَهٗ مِنْهُمْ لَهٗ عَذَابٌ عَظِيْمٌ

innal-lażīna jā'ū bil-ifki ‘uṣbatum minkum, lā taḥsabūhu syarral lakum, bal huwa khairul lakum, likullimri'im minhum maktasaba minal-iṡm(i), wal-lażī tawallā kibrahū minhum lahū ‘ażābun ‘aẓīm(un).

ननु ये मिथ्यावार्ता आनयन्ति ते अपि युष्माकं मध्ये सन्ति। मा त्वं दुष्टं मन्यसे, अपितु तव हितम् । तेषां प्रत्येकं पापस्य प्रतिफलं प्राप्स्यति। यश्च तेषु महत्तमं भागं गृह्णाति (तस्य पापानाम्), सः महतीं दण्डं प्राप्स्यति।

لَوْلَآ اِذْ سَمِعْتُمُوْهُ ظَنَّ الْمُؤْمِنُوْنَ وَالْمُؤْمِنٰتُ بِاَنْفُسِهِمْ خَيْرًاۙ وَّقَالُوْا هٰذَآ اِفْكٌ مُّبِيْنٌ

lau lā iż sami‘tumūhu ẓannal-mu'minūna wal-mu'minātu bi'anfusihim khairā(n), wa qālū hāżā ifkum mubīn(un).

किमर्थं विश्वासिनः विश्वासिनः च स्वस्य विषये दयालुतया न चिन्तयन्ति, यदा भवन्तः मिथ्यावार्तां श्रुत्वा "एतत् (वार्ता) वास्तविकं असत्यम्" इति वदन्ति।

لَوْلَا جَاۤءُوْ عَلَيْهِ بِاَرْبَعَةِ شُهَدَاۤءَۚ فَاِذْ لَمْ يَأْتُوْا بِالشُّهَدَاۤءِ فَاُولٰۤىِٕكَ عِنْدَ اللّٰهِ هُمُ الْكٰذِبُوْنَ

lau lā jā'ū ‘alaihi bi'arba‘ati syuhadā'(a), fa iż lam ya'tū bisy-syuhadā'i fa ulā'ika ‘indallāhi humul-kāżibūn(a).

किमर्थं ते (अभियुक्ताः) चत्वारः साक्षिणः न आनयन्ति स्म? यतः ते साक्षिणः न आनयन्ति स्म, अतः ते अल्लाहस्य दृष्टौ मृषावादिनः सन्ति।

وَلَوْلَا فَضْلُ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهٗ فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِ لَمَسَّكُمْ فِيْ مَآ اَفَضْتُمْ فِيْهِ عَذَابٌ عَظِيْمٌ

wa lau lā faḍlullāhi ‘alaikum wa raḥmatuhū fid-dun-yā wal-ākhirati lamassakum fīmā afaḍtum fīhi ‘ażābun ‘aẓīm(un).

यदि च अल्लाहस्य अनुग्रहः तस्य दया च भवतः उपरि संसारे परलोकेषु च न स्यात् तर्हि भवता तस्य विषये (मिथ्यावार्ता) यत् उक्तं तस्य कारणेन भवतः महत् दण्डः आहतः स्यात्।

اِذْ تَلَقَّوْنَهٗ بِاَلْسِنَتِكُمْ وَتَقُوْلُوْنَ بِاَفْوَاهِكُمْ مَّا لَيْسَ لَكُمْ بِهٖ عِلْمٌ وَّتَحْسَبُوْنَهٗ هَيِّنًاۙ وَّهُوَ عِنْدَ اللّٰهِ عَظِيْمٌ ۚ

iż talaqqaunahū bi'alsinatikum wa taqūlūna bi'afwāhikum mā laisa lakum bihī ‘ilmuw wa taḥsabūnahū hayyinā(n), wa huwa ‘indallāhi ‘aẓīm(un).

(स्मरन्तु) यदा भवन्तः तत् (मिथ्यावार्ता) मुखेन प्राप्तवन्तः तथा च भवन्तः मुखेन उक्तवन्तः यत् भवद्भ्यः यत् ज्ञानं नासीत्, तथा च भवन्तः तत् लघुविषयं मन्यन्ते स्म, यदा तु अल्लाहस्य दृष्टौ महती विषयः आसीत्।

وَلَوْلَآ اِذْ سَمِعْتُمُوْهُ قُلْتُمْ مَّا يَكُوْنُ لَنَآ اَنْ نَّتَكَلَّمَ بِهٰذَاۖ سُبْحٰنَكَ هٰذَا بُهْتَانٌ عَظِيْمٌ

wa lau lā iż sami‘tumūhu qultum mā yakūnu lanā an natakallama bihāżā, subḥānaka hāżā buhtānun ‘aẓīm(un).

किमर्थं च त्वं श्रुत्वा न वदसि यत् "अस्माभिः एतस्य विषये वक्तुं न युक्तम्। भवतः महिमा भवतु, एतत् महत् असत्यम् अस्ति।"

يَعِظُكُمُ اللّٰهُ اَنْ تَعُوْدُوْا لِمِثْلِهٖٓ اَبَدًا اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ ۚ

ya‘iẓukumullāhu an ta‘ūdū limiṡlihī abadan in kuntum mu'minīn(a).

अल्लाहः भवन्तं चेतयति यत् पुनः कदापि न पुनरावृत्तिः कुर्वन्तु, यदि भवन्तः विश्वासिनः सन्ति,

وَيُبَيِّنُ اللّٰهُ لَكُمُ الْاٰيٰتِۗ وَاللّٰهُ عَلِيْمٌ حَكِيْمٌ

wa yubayyinullāhu lakumul-āyāt(i), wallāhu ‘alīmun ḥakīm(un).

तथा अल्लाहः भवद्भ्यः (स्वस्य) श्लोकान् व्याख्यायते। अल्लाहः च सर्वज्ञः, सर्वज्ञः अस्ति।

اِنَّ الَّذِيْنَ يُحِبُّوْنَ اَنْ تَشِيْعَ الْفَاحِشَةُ فِى الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌۙ فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِۗ وَاللّٰهُ يَعْلَمُ وَاَنْتُمْ لَا تَعْلَمُوْنَ

innal-lażīna yuḥibbūna an tasyī‘al-fāḥisyatu fil-lażīna āmanū lahum ‘ażābun alīm(un), fid-dun-yā wal-ākhirah(ti), wallāhu ya‘lamu wa antum lā ta‘lamūn(a).

ननु ये एतादृशानि घृणितानि कर्माणि (मिथ्यावार्तानि) विश्वासिनां मध्ये प्रसारयितुम् इच्छन्ति ते इह लोके परत्र च दुःखदं दण्डं प्राप्नुयुः। अल्लाहः च जानाति, यदा तु भवन्तः न जानन्ति।

وَلَوْلَا فَضْلُ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهٗ وَاَنَّ اللّٰهَ رَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ ࣖ

wa lau lā faḍlullāhi ‘alaikum wa raḥmatuhū wa annallāha ra'ūfur raḥīm(un).

यदि च भवतः प्रति अल्लाहस्य कृपा दया च न स्यात् (भवन्तः अवश्यमेव महता दण्डेन आहताः भविष्यन्ति)। ननु अल्लाहः परमदयालुः, परमदयालुः च अस्ति।

۞ يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَتَّبِعُوْا خُطُوٰتِ الشَّيْطٰنِۗ وَمَنْ يَّتَّبِعْ خُطُوٰتِ الشَّيْطٰنِ فَاِنَّهٗ يَأْمُرُ بِالْفَحْشَاۤءِ وَالْمُنْكَرِۗ وَلَوْلَا فَضْلُ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهٗ مَا زَكٰى مِنْكُمْ مِّنْ اَحَدٍ اَبَدًاۙ وَّلٰكِنَّ اللّٰهَ يُزَكِّيْ مَنْ يَّشَاۤءُۗ وَاللّٰهُ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ

yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tattabi‘ū khuṭuwātisy-syaiṭān(i), wa may yattabi‘ khuṭuwātisy-syaiṭāni fa innahū ya'muru bil-faḥsyā'i wal-munkar(i), wa lau lā faḍlullāhi ‘alaikum wa raḥmatuhū mā zakā minkum min aḥadin abadā(n), wa lākinnallāha yuzakkī may yasyā'(u), wallāhu samī‘un ‘alīm(un).

हे विश्‍वासिनः ! शैतानस्य पदानि मा अनुसृत्य। यः कश्चित् शैतानस्य पदानि अनुसृत्य गच्छति, तदा खलु सः (शैतानः) दुष्टानि दुष्टानि च आज्ञापयति। यदि अल्लाहस्य अनुग्रहः भवतः प्रति तस्य दया च न स्यात् तर्हि भवतः कश्चन अपि (एतेभ्यः नीचेभ्यः दुष्टेभ्यः) सदा शुद्धः न स्यात्, किन्तु अल्लाहः यस्य इच्छति तस्य शुद्धिं करोति। अल्लाहः च सर्वश्रोता सर्वज्ञः अस्ति।

وَلَا يَأْتَلِ اُولُو الْفَضْلِ مِنْكُمْ وَالسَّعَةِ اَنْ يُّؤْتُوْٓا اُولِى الْقُرْبٰى وَالْمَسٰكِيْنَ وَالْمُهٰجِرِيْنَ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۖوَلْيَعْفُوْا وَلْيَصْفَحُوْاۗ اَلَا تُحِبُّوْنَ اَنْ يَّغْفِرَ اللّٰهُ لَكُمْ ۗوَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

wa lā ya'tali ulul-faḍli minkum was-sa‘ati ay yu'tū ulil-qurbā wal-masākīna wal-muhājirīna fī sabīlillāh(i), wal ya‘fū wal yaṣfaḥū, alā tuḥibbūna ay yagfirallāhu lakum, wallāhu gafūrur raḥīm(un).

तथा च येषां युष्माकं मध्ये लाभाः अवसराः च सन्ति ते शपथं न कुर्वन्तु यत् ते (स्वस्य) ज्ञातिभ्यः, निर्धनेभ्यः, अल्लाहमार्गे प्रवासं कुर्वतां च (न) दास्यन्ति (न) दास्यन्ति, ते च क्षमन्तु, सहिष्णुतां च कुर्वन्तु। किं भवद्भ्यः न रोचते यत् अल्लाहः भवन्तं क्षमति? अल्लाहः च क्षमाशीलः दयालुः अस्ति।

اِنَّ الَّذِيْنَ يَرْمُوْنَ الْمُحْصَنٰتِ الْغٰفِلٰتِ الْمُؤْمِنٰتِ لُعِنُوْا فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِۖ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيْمٌ ۙ

innal-lażīna yarmūnal-muḥṣanātil-gāfilātil-mu'mināti lu‘inū fid-dun-yā wal-ākhirah(ti), wa lahum ‘ażābun ‘aẓīm(un).

ननु ये सत्स्त्रीणां प्रमादीनां विश्वासिनां च (व्यभिचारस्य) अभियोगं कुर्वन्ति, ते इह लोके परत्र च शापिताः भविष्यन्ति, ते च महतीं दण्डं प्राप्नुयुः।

يَّوْمَ تَشْهَدُ عَلَيْهِمْ اَلْسِنَتُهُمْ وَاَيْدِيْهِمْ وَاَرْجُلُهُمْ بِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

yauma tasyhadu ‘alaihim alsinatuhum wa aidīhim wa arjuluhum bimā kānū ya‘malūn(a).

तस्मिन् दिने (यदा) तेषां जिह्वा हस्तपादाः पूर्वं कृतस्य साक्षिणः भविष्यन्ति।

يَوْمَىِٕذٍ يُّوَفِّيْهِمُ اللّٰهُ دِيْنَهُمُ الْحَقَّ وَيَعْلَمُوْنَ اَنَّ اللّٰهَ هُوَ الْحَقُّ الْمُبِيْنُ

yauma'iżiy yuwaffīhimullāhu dīnahumul-ḥaqqa wa ya‘lamūna annallāha huwal-ḥaqqul-mubīn(u).

तस्मिन् दिने अल्लाहः तेषां कृते तेषां यथार्थं प्रतिफलं सम्पूर्णं करिष्यति, ते च ज्ञास्यन्ति यत् अल्लाहः सर्वसत्यः, सर्वव्याख्यकः च अस्ति।

اَلْخَبِيْثٰتُ لِلْخَبِيْثِيْنَ وَالْخَبِيْثُوْنَ لِلْخَبِيْثٰتِۚ وَالطَّيِّبٰتُ لِلطَّيِّبِيْنَ وَالطَّيِّبُوْنَ لِلطَّيِّبٰتِۚ اُولٰۤىِٕكَ مُبَرَّءُوْنَ مِمَّا يَقُوْلُوْنَۗ لَهُمْ مَّغْفِرَةٌ وَّرِزْقٌ كَرِيْمٌ ࣖ

al-khabīṡātu lil-khabīṡīna wal-khabīṡūna lil-khabīṡāt(i), waṭ-ṭayyibātu liṭ-ṭayyibīna waṭ-ṭayyibūna liṭ-ṭayyibāt(i), ulā'ika mubarra'ūna mimmā yaqūlūn(a), lahum magfiratuw wa rizqun karīm(un).

दुष्टस्त्री नीचपुरुषाणां नीचपुरुषाणां नीचस्त्रीणां सज्जनाः सज्जनाः सज्जनाः सज्जनाः। यस्मात् जनाः आरोपयन्ति तस्मात् ते शुद्धाः सन्ति। तेषां क्षमा भविष्यति, उदात्तं प्रावधानं च (स्वर्गः) भविष्यति।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَدْخُلُوْا بُيُوْتًا غَيْرَ بُيُوْتِكُمْ حَتّٰى تَسْتَأْنِسُوْا وَتُسَلِّمُوْا عَلٰٓى اَهْلِهَاۗ ذٰلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُوْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tadkhulū buyūtan gaira buyūtikum ḥattā tasta'nisū wa tusallimū ‘alā ahlihā, żālikum khairul lakum la‘allakum tażakkarūn(a).

हे विश्‍वासिनः ! अनुज्ञां याचयितुम्, निवासिनः अभिवादयितुं च पूर्वं स्वकीयं न गृहं मा प्रविशतु। तत् भवतः कृते श्रेयस्करम्, येन भवतः (सदा) स्मरणं भवति।

فَاِنْ لَّمْ تَجِدُوْا فِيْهَآ اَحَدًا فَلَا تَدْخُلُوْهَا حَتّٰى يُؤْذَنَ لَكُمْ وَاِنْ قِيْلَ لَكُمُ ارْجِعُوْا فَارْجِعُوْا هُوَ اَزْكٰى لَكُمْ ۗوَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ عَلِيْمٌ

fa illam tajidū fīhā aḥadan falā tadkhulūhā ḥattā yu'żana lakum wa in qīla lakumurji‘ū farji‘ū huwa azkā lakum, wallāhu bimā ta‘malūna ‘alīm(un).

यदि च भवन्तः अन्तः कञ्चित् न प्राप्नुवन्ति तर्हि यावत् भवन्तः अनुमतिं न प्राप्नुवन्ति तावत् प्रविशन्तु। यदि च भवद्भ्यः उक्तं भवति, “आगच्छतु!” अतः (अस्तु) भवन्तः पुनः आगच्छन्तु। तत् भवतः कृते शुद्धतरम् अस्ति, अल्लाहः भवतः कृते सर्वज्ञः अस्ति।

لَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ اَنْ تَدْخُلُوْا بُيُوْتًا غَيْرَ مَسْكُوْنَةٍ فِيْهَا مَتَاعٌ لَّكُمْۗ وَاللّٰهُ يَعْلَمُ مَا تُبْدُوْنَ وَمَا تَكْتُمُوْنَ

laisa ‘alaikum junāḥun an tadkhulū buyūtan gaira maskūnatin fīhā matā‘ul lakum, wallāhu ya‘lamu mā tubdūna wa mā taktumūn(a).

अव्यक्तं गृहं यस्मिन् भवतः रुचिः अस्ति, तस्मिन् प्रवेशे भवतः पापं नास्ति; अल्लाह जानाति यत् भवन्तः किं प्रकाशयन्ति किं च गोपयन्ति।

قُلْ لِّلْمُؤْمِنِيْنَ يَغُضُّوْا مِنْ اَبْصَارِهِمْ وَيَحْفَظُوْا فُرُوْجَهُمْۗ ذٰلِكَ اَزْكٰى لَهُمْۗ اِنَّ اللّٰهَ خَبِيْرٌۢ بِمَا يَصْنَعُوْنَ

qul lil-mu'minīna yaguḍḍū min abṡārihim wa yaḥfaẓū furūjahum, żālika azkā lahum, innallāha khabīrum bimā yaṣna‘ūn(a).

विश्वासिनां पुरुषान् कथयतु यत् ते स्वनेत्रे रक्षन्ति, तेषां गुप्तभागं च रक्षन्ति; तथैव तेषां कृते शुद्धतरम्। ननु ते यत् कुर्वन्ति तत् अल्लाहः सर्वज्ञः अस्ति।

وَقُلْ لِّلْمُؤْمِنٰتِ يَغْضُضْنَ مِنْ اَبْصَارِهِنَّ وَيَحْفَظْنَ فُرُوْجَهُنَّ وَلَا يُبْدِيْنَ زِيْنَتَهُنَّ اِلَّا مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَلْيَضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلٰى جُيُوْبِهِنَّۖ وَلَا يُبْدِيْنَ زِيْنَتَهُنَّ اِلَّا لِبُعُوْلَتِهِنَّ اَوْ اٰبَاۤىِٕهِنَّ اَوْ اٰبَاۤءِ بُعُوْلَتِهِنَّ اَوْ اَبْنَاۤىِٕهِنَّ اَوْ اَبْنَاۤءِ بُعُوْلَتِهِنَّ اَوْ اِخْوَانِهِنَّ اَوْ بَنِيْٓ اِخْوَانِهِنَّ اَوْ بَنِيْٓ اَخَوٰتِهِنَّ اَوْ نِسَاۤىِٕهِنَّ اَوْ مَا مَلَكَتْ اَيْمَانُهُنَّ اَوِ التّٰبِعِيْنَ غَيْرِ اُولِى الْاِرْبَةِ مِنَ الرِّجَالِ اَوِ الطِّفْلِ الَّذِيْنَ لَمْ يَظْهَرُوْا عَلٰى عَوْرٰتِ النِّسَاۤءِ ۖوَلَا يَضْرِبْنَ بِاَرْجُلِهِنَّ لِيُعْلَمَ مَا يُخْفِيْنَ مِنْ زِيْنَتِهِنَّۗ وَتُوْبُوْٓا اِلَى اللّٰهِ جَمِيْعًا اَيُّهَ الْمُؤْمِنُوْنَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَ

wa qul lil-mu'mināti yagḍuḍna min abṡārihinna wa yaḥfaẓna furūjahunna wa lā yubdīna zīnatahunna illā mā ẓahara minhā walyaḍribna bikhumurihinna ‘alā juyūbihinn(a), wa lā yubdīna zīnatahunna illā libu‘ūlatihinna au ābā'ihinna au abnā'ihinna au abnā'i bu‘ūlatihinna au ikhwānihinna au banī ikhwānihinna au nisā'ihinna au mā malakat aimānuhunna awit-tābi‘īna gairi ulil-irbati minar-rijāli awiṭ-ṭiflil-lażīna lam yaẓharū ‘alā ‘aurātin-nisā'(i), wa lā yaḍribna bi'arjulihinna liyu‘lama mā yukhfīna min zīnatihinn(a), wa tūbū ilallāhi jamī‘an ayyuhal-mu'minūna la‘allakum tufliḥūn(a).

विश्वासिनां च वदन्तु यत् तेषां दृष्टिः अवनमय विनयः रक्षन्तु, दृश्यमानं विहाय तेषां अलङ्कारं न प्रकाशयन्तु। वक्षःस्थलेषु च पर्दां आकर्षयन्तु, न च स्वभर्तृभ्यः पितृभ्यः, भर्तृपितृभ्यः, पुत्रेभ्यः, भर्तृपुत्रेभ्यः, भ्रातृभ्यः, भ्रातृपुत्रेभ्यः, भगिनीपुत्रेभ्यः, स्त्रियाभ्यः, दासेभ्यः, अथवा तेषां (वृद्धेभ्यः) दासेभ्यः, येषां (स्त्रीणां) कामना नास्ति स्त्रीजननेन्द्रियं वा न अवगच्छन्ति बालकाः। न च पादयोः मुद्रणं कुर्वन्तु यत् ते किं गोपयन्ति इति ज्ञापयितुं। तथा च अल्लाहस्य समीपं पश्चात्तापं कुर्वन्तु, हे विश्वासिनः, येन भवन्तः सफलाः भवेयुः।

وَاَنْكِحُوا الْاَيَامٰى مِنْكُمْ وَالصّٰلِحِيْنَ مِنْ عِبَادِكُمْ وَاِمَاۤىِٕكُمْۗ اِنْ يَّكُوْنُوْا فُقَرَاۤءَ يُغْنِهِمُ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖۗ وَاللّٰهُ وَاسِعٌ عَلِيْمٌ

wa ankiḥul-ayāmā minkum waṣ-ṣāliḥīna min ‘ibādikum wa imā'ikum, iy yakūnū fuqarā'a yugnihimullāhu min faḍlih(ī), wallāhu wāsi‘un ‘alīm(un).

ये च युष्माकं मध्ये अद्यापि एकलाः सन्ति, ये च भवतः पुरुष-स्त्री-भृत्यानां (विवाहं कर्तुं) योग्याः सन्ति, तेषां विवाहं कुरु। यदि ते दरिद्राः सन्ति तर्हि अल्लाहः तान् स्वस्य अनुग्रहेण सशक्तं करिष्यति। अल्लाहः च सर्वव्यापी (तस्य दानम्), सर्वज्ञः अस्ति।

وَلْيَسْتَعْفِفِ الَّذِيْنَ لَا يَجِدُوْنَ نِكَاحًا حَتّٰى يُغْنِيَهُمُ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖ ۗوَالَّذِيْنَ يَبْتَغُوْنَ الْكِتٰبَ مِمَّا مَلَكَتْ اَيْمَانُكُمْ فَكَاتِبُوْهُمْ اِنْ عَلِمْتُمْ فِيْهِمْ خَيْرًا وَّاٰتُوْهُمْ مِّنْ مَّالِ اللّٰهِ الَّذِيْٓ اٰتٰىكُمْ ۗوَلَا تُكْرِهُوْا فَتَيٰتِكُمْ عَلَى الْبِغَاۤءِ اِنْ اَرَدْنَ تَحَصُّنًا لِّتَبْتَغُوْا عَرَضَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ۗوَمَنْ يُّكْرِهْهُّنَّ فَاِنَّ اللّٰهَ مِنْۢ بَعْدِ اِكْرَاهِهِنَّ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

walyasta‘fifil-lażīna lā yajidūna nikāḥan ḥattā yugniyahumullāhu min faḍlih(ī), wal-lażīna yabtagūnal-kitāba mimmā malakat aimānukum fa kātibūhum in ‘alimtum fīhim khairaw wa ātūhum mim mālillāhil-lażī ātākum, wa lā tukrihū fatayātikum ‘alal-bigā'i in aradna taḥaṣṣunal litabtagū ‘araḍal-ḥayātid-dun-yā, wa may yukrihhunna fa innallāha mim ba‘di ikrāhihinna gafūrur raḥīm(un).

ये च विवाहं कर्तुं असमर्थाः सन्ति ते स्वस्य (आत्मस्य) पतिव्रतां धारयेयुः, यावत् अल्लाहः तेभ्यः स्वस्य अनुग्रहेण सामर्थ्यं न ददाति। यदि च भवतः दासाः सन्धिं (स्वतन्त्रता) इच्छन्ति तर्हि तेषां सह सन्धिं कुर्वन्तु, यदि भवन्तः जानन्ति यत् तेषु हितं अस्ति, तथा च तेभ्यः अल्लाहस्य केचन निधिः ददातु यत् सः भवद्भ्यः दत्तवान्। मा च भृत्यानां वेश्यावृत्तिं कर्तुं बाध्यं कुरु, यदा ते स्वयं शुद्धिम् इच्छन्ति, यतः त्वं लौकिकलाभान् अन्वेष्टुम् इच्छसि। यः तान् बाध्यते, तर्हि खलु तेषां बाध्यतायाः अनन्तरं अल्लाहः क्षमाशीलः, दयालुः (तेषां कृते) अस्ति।

وَلَقَدْ اَنْزَلْنَآ اِلَيْكُمْ اٰيٰتٍ مُّبَيِّنٰتٍ وَّمَثَلًا مِّنَ الَّذِيْنَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِكُمْ وَمَوْعِظَةً لِّلْمُتَّقِيْنَ ࣖ

wa laqad anzalnā ilaikum āyātim mubayyinātiw wa maṡalam minal-lażīna khalau min qablikum wa mau‘iẓatal lil-muttaqīn(a).

ननु च वयं भवद्भ्यः व्याख्यानानि, उदाहरणानि च भवद्भ्यः प्रेषितवन्तः, ये भवद्भ्यः पूर्वं आगताः, पुण्यजनानाम् पाठरूपेण च।

۞ اَللّٰهُ نُوْرُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ مَثَلُ نُوْرِهٖ كَمِشْكٰوةٍ فِيْهَا مِصْبَاحٌۗ اَلْمِصْبَاحُ فِيْ زُجَاجَةٍۗ اَلزُّجَاجَةُ كَاَنَّهَا كَوْكَبٌ دُرِّيٌّ يُّوْقَدُ مِنْ شَجَرَةٍ مُّبٰرَكَةٍ زَيْتُوْنَةٍ لَّا شَرْقِيَّةٍ وَّلَا غَرْبِيَّةٍۙ يَّكَادُ زَيْتُهَا يُضِيْۤءُ وَلَوْ لَمْ تَمْسَسْهُ نَارٌۗ نُوْرٌ عَلٰى نُوْرٍۗ يَهْدِى اللّٰهُ لِنُوْرِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُۗ وَيَضْرِبُ اللّٰهُ الْاَمْثَالَ لِلنَّاسِۗ وَاللّٰهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمٌ ۙ

allāhu nūrus-samāwāti wal-arḍ(i), maṡalu nūrihī kamisykātin fīhā miṣbāḥ(un), al-miṣbāḥu fī zujājah(tin), az-zujājatu ka'annahā kaukabun durriyyuy yūqadu min syajaratim mubārakatin zaitūnatil lā syarqiyyatiw wa lā garbiyyah(tin), yakādu zaituhā yuḍī'u wa lau lam tamsashu nār(un), nūrun ‘alā nūr(in), yahdillāhu linūrihī may yasyā'(u), wa yaḍribullāhul-amṡāla lin-nās(i), wallāhu bikulli syai'in ‘alīm(un).

अल्लाहः आकाशस्य पृथिव्याः च प्रकाशः अस्ति। तस्य ज्योतिरुदाहरणं छिद्रं यथा प्रवेष्टं, यस्मिन् दीपः अस्ति। तस्य दीपः काचपात्रे अस्ति, तस्य काचपात्रं च धन्यवृक्षात् तैलेन प्रज्वलितं दीप्ततारकवत्, न पूर्वस्य न पश्चिमस्य जैतुनवृक्षः, यस्य तैलः (एकः) प्रायः प्रकाशं ददाति, यद्यपि अग्निः तं न स्पृशति। प्रकाशस्य उपरि प्रकाशः (स्तरयोः), अल्लाहः यस्मै इच्छति तस्य प्रकाशस्य मार्गदर्शनं करोति, अल्लाहः च मानवजातेः कृते उदाहरणानि स्थापयति। अल्लाहः च सर्वविदः अस्ति।

فِيْ بُيُوْتٍ اَذِنَ اللّٰهُ اَنْ تُرْفَعَ وَيُذْكَرَ فِيْهَا اسْمُهٗۙ يُسَبِّحُ لَهٗ فِيْهَا بِالْغُدُوِّ وَالْاٰصَالِ ۙ

fī buyūtin ażinallāhu an turfa‘a wa yużkara fīhasmuh(ū), yusabbiḥu lahū fīhā bil-guduwwi wal-āṣāl(i).

(तत् प्रकाशम्) येषु गृहेषु अल्लाहः स्वनामस्य महिमामण्डनं, उल्लेखं च कर्तुं आज्ञापितवान्, तत्र प्रातः सायं च तस्य नामस्य महिमामण्डनं (पवित्रीकरणं) कर्तुं,

رِجَالٌ لَّا تُلْهِيْهِمْ تِجَارَةٌ وَّلَا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللّٰهِ وَاِقَامِ الصَّلٰوةِ وَاِيْتَاۤءِ الزَّكٰوةِ ۙيَخَافُوْنَ يَوْمًا تَتَقَلَّبُ فِيْهِ الْقُلُوْبُ وَالْاَبْصَارُ ۙ

rijālul lā tulhīhim tijāratuw wa lā bai‘un ‘an żikrillāhi wa iqāmiṣ-ṣalāti wa ītā'iz-zakāh(ti), yakhāfūna yauman tataqallabu fīhil-qulūbu wal-abṣār(u).

ये जनाः अल्लाहस्य स्मरणात्, नमाजस्य, जकातस्य च भुक्तितः व्यापारेण क्रयविक्रयेण च उपेक्षिताः न भवन्ति। ते तस्य दिवसस्य भयं कुर्वन्ति यदा तेषां हृदयं नेत्रं च कम्पितं भविष्यति (न्यायदिनम्),

لِيَجْزِيَهُمُ اللّٰهُ اَحْسَنَ مَا عَمِلُوْا وَيَزِيْدَهُمْ مِّنْ فَضْلِهٖۗ وَاللّٰهُ يَرْزُقُ مَنْ يَّشَاۤءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ

liyajziyahumullāhu aḥsana mā ‘amilū wa yazīduhum min faḍlih(ī), wallāhu yarzuqu may yasyā'u bigairi ḥisāb(in).

(ते तत् कृतवन्तः) यथा अल्लाहः तेषां कृतेभ्यः उत्तमं किमपि पुरस्कृत्य, तेषां उपरि स्वस्य वरदानं वर्धयितुं च। तथा च अल्लाहः यस्य इच्छति तस्मै असीमान् पोषणं ददाति।

وَالَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اَعْمَالُهُمْ كَسَرَابٍۢ بِقِيْعَةٍ يَّحْسَبُهُ الظَّمْاٰنُ مَاۤءًۗ حَتّٰىٓ اِذَا جَاۤءَهٗ لَمْ يَجِدْهُ شَيْـًٔا وَّوَجَدَ اللّٰهَ عِنْدَهٗ فَوَفّٰىهُ حِسَابَهٗ ۗ وَاللّٰهُ سَرِيْعُ الْحِسَابِ ۙ

wal-lażīna kafarū a‘māluhum kasarābim biqī‘atiy yaḥsabuhuẓ-ẓam'ānu mā'ā(n), ḥattā iżā jā'ahū lam yajidhu syai'aw wa wajadallāha ‘indahū fa waffāhu ḥisābah(ū), wallāhu sarī‘ul-ḥisāb(i).

ये च अविश्वासं कुर्वन्ति, तेषां कर्म समतलस्य मिराज इव भवति, यत् तृष्णा: जलं मन्यन्ते, परन्तु यदा ते आगच्छन्ति तदा तत्र किमपि नास्ति। ते च तेषां कृते अल्लाहस्य फरमानं प्राप्नुवन्ति। तदा अल्लाहः तेषां लेखान् दास्यति, अल्लाहः च लेखा शीघ्रः अस्ति।

اَوْ كَظُلُمٰتٍ فِيْ بَحْرٍ لُّجِّيٍّ يَّغْشٰىهُ مَوْجٌ مِّنْ فَوْقِهٖ مَوْجٌ مِّنْ فَوْقِهٖ سَحَابٌۗ ظُلُمٰتٌۢ بَعْضُهَا فَوْقَ بَعْضٍۗ اِذَآ اَخْرَجَ يَدَهٗ لَمْ يَكَدْ يَرٰىهَاۗ وَمَنْ لَّمْ يَجْعَلِ اللّٰهُ لَهٗ نُوْرًا فَمَا لَهٗ مِنْ نُّوْرٍ ࣖ

au kaẓulumātin fī baḥril lujjiyyiy yagsyāhu maujum min fauqihī maujum min fauqihī saḥāb(un), ẓulumātum ba‘ḍuhā fauqa ba‘ḍ(in), iżā akhraja yadahū lam yakad yarāhā, wa mal lam yaj‘alillāhu lahū nūran famā lahū min nūr(in).

अथवा (अविश्वासिनां स्थितिः) गहने समुद्रे पूर्णतमो इव भवति, यः तरङ्गपरः तरङ्गेन आवृतः भवति, यस्य उपरि (पुनः) कृष्णमेघाः सन्ति। सः स्तरैः पिच अन्धकारः । यदा सः हस्तं बहिः निष्कासयति तदा सः तत् कष्टेन एव द्रष्टुं शक्नोति। यस्य अल्लाहेन प्रकाशः (मार्गदर्शनं) न दीयते, तदा तस्य किञ्चित् प्रकाशः नास्ति।

اَلَمْ تَرَ اَنَّ اللّٰهَ يُسَبِّحُ لَهٗ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَالطَّيْرُ صٰۤفّٰتٍۗ كُلٌّ قَدْ عَلِمَ صَلَاتَهٗ وَتَسْبِيْحَهٗۗ وَاللّٰهُ عَلِيْمٌۢ بِمَا يَفْعَلُوْنَ

alam tara annallāha yusabbiḥu lahū man fis-samāwāti wal-arḍi waṭ-ṭairu ṣāffāt(in), kullun qad ‘alima ṣalātahū wa tasbīḥah(ū), wallāhu ‘alīmum bimā yaf‘alūn(a).

किं भवन्तः (मुहम्मदः) न जानन्ति यत् आकाशे पृथिव्यां च सर्वं अल्लाहस्य एव अस्ति, पक्षं प्रसारयन्तः पक्षिणः अपि। तेषु प्रत्येकं यथार्थतया (कथं) प्रार्थनां महिमाम् अपि जानाति। ते यत् कुर्वन्ति तत् अल्लाहः सर्वज्ञः अस्ति।

وَلِلّٰهِ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۚ وَاِلَى اللّٰهِ الْمَصِيْرُ

wa lillāhi mulkus-samāwāti wal-arḍ(i), wa ilallāhil-maṣīr(u).

तथा च अल्लाहस्य आकाशस्य पृथिव्याः च राज्यं अस्ति तथा च अल्लाहस्य एव (सर्वाः प्राणिनः) पुनरागमिष्यन्ति।

اَلَمْ تَرَ اَنَّ اللّٰهَ يُزْجِيْ سَحَابًا ثُمَّ يُؤَلِّفُ بَيْنَهٗ ثُمَّ يَجْعَلُهٗ رُكَامًا فَتَرَى الْوَدْقَ يَخْرُجُ مِنْ خِلٰلِهٖۚ وَيُنَزِّلُ مِنَ السَّمَاۤءِ مِنْ جِبَالٍ فِيْهَا مِنْۢ بَرَدٍ فَيُصِيْبُ بِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُ وَيَصْرِفُهٗ عَنْ مَّنْ يَّشَاۤءُۗ يَكَادُ سَنَا بَرْقِهٖ يَذْهَبُ بِالْاَبْصَارِ ۗ

alam tara annallāha yuzjī saḥāban ṡumma yu'allifu bainahū ṡumma yaj‘aluhū rukāman fa taral-wadqa yakhruju min khilālih(ī), wa yunazzilu minas-samā'i min jibālin fīhā mim baradin fa yuṣību bihī may yasyā'u wa yaṣrifuhū ‘am may yasyā'(u), yakādu sanā barqihī yażhabu bil-abṣār(i).

किं भवन्तः न पश्यन्ति यत् अल्लाहः मेघान् मन्दं गतिं करोति, ततः तान् एकत्र सङ्गृह्णाति, ततः तान् सञ्चयति, ततः भवन्तः पश्यन्ति यत् अन्तरालात् वर्षा निर्गच्छति तथा च सः (अपि) आकाशात् हिमस्य (कणिकाः) अधः प्रेषयति, (अर्थात्) (मेघानां सदृशानां) पर्वतानाम् अधः प्रेषयति, ततः सः तान् (हिमकणिकाः) यस्य उपरि इच्छति तस्मात् दूरं स्थापयति इच्छां करोति। विद्युत्प्रकाशः प्रायः द्रष्टुं असम्भवं कृतवान् ।

يُقَلِّبُ اللّٰهُ الَّيْلَ وَالنَّهَارَۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَعِبْرَةً لِّاُولِى الْاَبْصَارِ

yuqallibullāhul-laila wan-nahār(a), inna fī żālika la‘ibratal li'ulil-abṣār(i).

अल्लाहः रात्रौ दिवा च प्रतिस्थापयति। ननु तस्मिन् (तीक्ष्ण) दृष्टिः येषां सन्ति तेषां कृते पाठः भवितुमर्हति।

وَاللّٰهُ خَلَقَ كُلَّ دَاۤبَّةٍ مِّنْ مَّاۤءٍۚ فَمِنْهُمْ مَّنْ يَّمْشِيْ عَلٰى بَطْنِهٖۚ وَمِنْهُمْ مَّنْ يَّمْشِيْ عَلٰى رِجْلَيْنِۚ وَمِنْهُمْ مَّنْ يَّمْشِيْ عَلٰٓى اَرْبَعٍۗ يَخْلُقُ اللّٰهُ مَا يَشَاۤءُۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

wallāhu khalaqa kulla dābbatim mim mā'(in), fa minhum may yamsyī ‘alā baṭinih(ī), wa minhum may yamsyī ‘alā rijlain(i), wa minhum may yamsyī ‘alā arba‘(in), yakhluqullāhu mā yasyā'(u), innallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

अल्लाहः च जलात् सर्वविधं पशूं निर्मितवान्, तेषु केचन उदरयोः सरसन्ति, केचन च द्वौ पादौ गच्छन्ति, केचन च चतुर्भिः पादैः गच्छन्ति। अल्लाहः यत् इच्छति तत् सृजति। ननु अल्लाहस्य सर्वेषु विषयेषु अधिकारः अस्ति।

لَقَدْ اَنْزَلْنَآ اٰيٰتٍ مُّبَيِّنٰتٍۗ وَاللّٰهُ يَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ

laqad anzalnā āyātim mubayyināt(in), wallāhu yahdī may yasyā'u ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).

ननु वयं व्याख्यानप्रदाः श्लोकाः प्रेषिताः। अल्लाहः च यस्य इच्छति तस्य मार्गदर्शनं करोति ऋजुमार्गे।

وَيَقُوْلُوْنَ اٰمَنَّا بِاللّٰهِ وَبِالرَّسُوْلِ وَاَطَعْنَا ثُمَّ يَتَوَلّٰى فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ مِّنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَۗ وَمَآ اُولٰۤىِٕكَ بِالْمُؤْمِنِيْنَ

wa yaqūlūna āmannā billāhi wa bir-rasūli wa aṭa‘nā ṡumma yatawallā farīqum minhum mim ba‘di żālik(a), wa mā ulā'ika bil-mu'minīn(a).

ते च (पाखण्डिनः) वदन्ति यत्, "वयं अल्लाहं दूतं (मुहम्मदं) च विश्वसामः, वयं (तेषां) आज्ञापालनं कुर्मः।" ततः परं तेषां कश्चन दलः निवर्तते। ते विश्वासिनः न सन्ति।

وَاِذَا دُعُوْٓا اِلَى اللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ اِذَا فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ مُّعْرِضُوْنَ

wa iżā du‘ū ilallāhi wa rasūlihī liyaḥkuma bainahum iżā farīqum minhum mu‘riḍūn(a).

यदा च ते अल्लाहस्य तस्य दूतस्य च समीपं आमन्त्रिताः आसन्, येन (दूतः) तयोः मध्ये विषयस्य निर्णयं करिष्यति, तदा सहसा तेषु केचन (आगन्तुं) न अस्वीकृतवन्तः।

وَاِنْ يَّكُنْ لَّهُمُ الْحَقُّ يَأْتُوْٓا اِلَيْهِ مُذْعِنِيْنَ

wa iy yakul lahumul-ḥaqqu ya'tū ilaihi muż‘inīn(a).

किन्तु, यदि सत्यं तेषां पक्षे आसीत् तर्हि ते तस्य (दूतस्य) समीपं आज्ञाकारीरूपेण आगच्छन्ति स्म।

اَفِيْ قُلُوْبِهِمْ مَّرَضٌ اَمِ ارْتَابُوْٓا اَمْ يَخَافُوْنَ اَنْ يَّحِيْفَ اللّٰهُ عَلَيْهِمْ وَرَسُوْلُهٗ ۗبَلْ اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الظّٰلِمُوْنَ ࣖ

afī qulūbihim maraḍun amirtābū am yakhāfūna ay yaḥīfallāhu ‘alaihim wa rasūluh(ū), bal ulā'ika humuẓ-ẓālimūn(a).

किं तेषां हृदये कोऽपि रोगः अस्ति, अथवा तेषां संदेहः अस्ति, अथवा तेषां भयम् अस्ति यत् अल्लाहः तस्य दूतः च तेषां अन्यायं करिष्यति? ननु ते एव दुष्कृताः।

اِنَّمَا كَانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِيْنَ اِذَا دُعُوْٓا اِلَى اللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ اَنْ يَّقُوْلُوْا سَمِعْنَا وَاَطَعْنَاۗ وَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ

innamā kāna qaulal-mu'minīna iżā du‘ū ilallāhi wa rasūlihī liyaḥkuma bainahum ay yaqūlū sami‘nā wa aṭa‘nā, wa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).

केवलं विश्वासिनां वचनम् एव, यत् यदा ते अल्लाहस्य तस्य दूतस्य च समीपं आमन्त्रिताः भवन्ति यत् दूतः तयोः मध्ये (प्रकरणानाम्) निर्णयं करोतु तदा ते वदन्ति यत् "वयं शृणोमः, वयं च आज्ञापालयामः। ते च भाग्यवन्तः जनाः।

وَمَنْ يُّطِعِ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ وَيَخْشَ اللّٰهَ وَيَتَّقْهِ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْفَاۤىِٕزُوْنَ

wa may yuṭi‘illāha wa rasūlahū wa yakhsyallāha wa yattaqhi fa ulā'ika humul-fā'izūn(a).

यः च अल्लाहस्य तस्य दूतस्य च आज्ञापालनं करोति, अल्लाहस्य भयं करोति, तस्य भक्तः च भवति, ते एव जनाः विजयी भविष्यन्ति।

۞ وَاَقْسَمُوْا بِاللّٰهِ جَهْدَ اَيْمَانِهِمْ لَىِٕنْ اَمَرْتَهُمْ لَيَخْرُجُنَّۗ قُلْ لَّا تُقْسِمُوْاۚ طَاعَةٌ مَّعْرُوْفَةٌ ۗاِنَّ اللّٰهَ خَبِيْرٌۢ بِمَا تَعْمَلُوْنَ

wa aqsamū billāhi jahda aimānihim la'in amartahum layakhrujunn(a), qul lā tuqsimū, ṭā‘atum ma‘rūfah(tun), innallāha khabīrum bimā ta‘malūn(a).

ते च अल्लाहस्य (नामस्य) गभीरशपथेन शपथं कृतवन्तः यत् यदि भवन्तः तान् युद्धं कर्तुं वदन्ति तर्हि ते अवश्यमेव गमिष्यन्ति। (मुहम्मद) कथयतु, "शपथं मा कुरुत, (यतोहि यत् अपेक्षितं) तत् सद् आज्ञापालनम्। ननु अल्लाहः भवन्तः यत् कुर्वन्ति तस्य विषये अतीव सावधानः अस्ति।"

قُلْ اَطِيْعُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوا الرَّسُوْلَۚ فَاِنْ تَوَلَّوْا فَاِنَّمَا عَلَيْهِ مَا حُمِّلَ وَعَلَيْكُمْ مَّا حُمِّلْتُمْۗ وَاِنْ تُطِيْعُوْهُ تَهْتَدُوْاۗ وَمَا عَلَى الرَّسُوْلِ اِلَّا الْبَلٰغُ الْمُبِيْنُ

qul aṭī‘ullāha wa aṭī‘ur-rasūl(a), fa in tawallau fa innamā ‘alaihi mā ḥummila wa ‘alaikum mā ḥummiltum, wa in tuṭī‘ūhu tahtadū, wa mā ‘alar rasūli illal-balāgul-mubīn(u).

कथयतु, "अल्लाहस्य आज्ञां पालनं कुरुत, दूतस्य आज्ञां च कुरुत; यदि भवन्तः निवर्तन्ते तर्हि वस्तुतः दूतस्य (मुहम्मदस्य) दायित्वं केवलं तत् एव भवति यत् भवतः उपरि आरोपितं भवति। यदि भवन्तः तस्य आज्ञापालनं कुर्वन्ति तर्हि भवन्तः अवश्यमेव मार्गदर्शनं प्राप्नुयुः। दूतस्य दायित्वं केवलं (अल्लाहस्य सन्देशं) स्पष्टतया प्रसारयितुं भवति।

وَعَدَ اللّٰهُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مِنْكُمْ وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِى الْاَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْۖ وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِيْنَهُمُ الَّذِى ارْتَضٰى لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُمْ مِّنْۢ بَعْدِ خَوْفِهِمْ اَمْنًاۗ يَعْبُدُوْنَنِيْ لَا يُشْرِكُوْنَ بِيْ شَيْـًٔاۗ وَمَنْ كَفَرَ بَعْدَ ذٰلِكَ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْفٰسِقُوْنَ

wa‘adallāhul-lażīna āmanū minkum wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti layastakhlifannahum fil-arḍi kamastakhlafal-lażīna min qablihim, wa layumakkinanna lahum dīnahumul-lażirtaḍā lahum wa layubaddilannahum mim ba‘di khaufihim amnā(n), ya‘budūnanī lā yusyrikūna bī syai'ā(n), wa man kafara ba‘da żālika fa ulā'ika humul-fāsiqūn(a).

अल्लाहः युष्माकं मध्ये ये विश्वासं कुर्वन्ति, सत्कर्म च कुर्वन्ति, तेषां प्रतिज्ञां कृतवान् यत् सः खलु तान् पृथिव्यां शासकाः करिष्यति, यथा तेभ्यः पूर्वं तान् शासकाः कृतवान्, तथा च, सः तेषां कृते स्वेन अनुमोदितं धर्मं स्थापयिष्यति। सः च तेषां (स्थितिः) यथार्थतया परिवर्तयति स्म, भयात् सुरक्षितः भवितुं। ते मां (अद्यापि) भजन्ति मयि न किञ्चिदसङ्गं कृत्वा। यस्तु तदनन्तरं (प्रतिज्ञा) अविश्वासी (तिष्ठति) तदा ते दुष्टाः।

وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَ وَاَطِيْعُوا الرَّسُوْلَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَ

wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāta wa aṭī‘ur-rasūla la‘allakum turḥamūn(a).

नमाजं च जकातं च कुर्वन्तु, दूतस्य (मुहम्मदस्य) आज्ञापालनं कुर्वन्तु, येन भवन्तः दया प्राप्नुयुः।

لَا تَحْسَبَنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مُعْجِزِيْنَ فِى الْاَرْضِۚ وَمَأْوٰىهُمُ النَّارُۗ وَلَبِئْسَ الْمَصِيْرُ ࣖ

lā taḥsabannal-lażīna kafarū mu‘jizīna fil-arḍ(i), wa ma'wāhumun-nār(u), wa labi'sal-maṣīr(u).

मा मन्यताम् यत् काफिराः पृथिव्यां अल्लाहस्य दण्डात् पलायिष्यन्ति, यतः तेषां अन्तिमः गन्तव्यः अग्निः एव। किं च दुष्टं गन्तव्यं।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لِيَسْتَأْذِنْكُمُ الَّذِيْنَ مَلَكَتْ اَيْمَانُكُمْ وَالَّذِيْنَ لَمْ يَبْلُغُوا الْحُلُمَ مِنْكُمْ ثَلٰثَ مَرّٰتٍۗ مِنْ قَبْلِ صَلٰوةِ الْفَجْرِ وَحِيْنَ تَضَعُوْنَ ثِيَابَكُمْ مِّنَ الظَّهِيْرَةِ وَمِنْۢ بَعْدِ صَلٰوةِ الْعِشَاۤءِۗ ثَلٰثُ عَوْرٰتٍ لَّكُمْۗ لَيْسَ عَلَيْكُمْ وَلَا عَلَيْهِمْ جُنَاحٌۢ بَعْدَهُنَّۗ طَوَّافُوْنَ عَلَيْكُمْ بَعْضُكُمْ عَلٰى بَعْضٍۗ كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللّٰهُ لَكُمُ الْاٰيٰتِۗ وَاللّٰهُ عَلِيْمٌ حَكِيْمٌ

yā ayyuhal-lażīna āmanū liyasta'żinkumul-lażīna malakat aimānukum wal-lażīna lam yablugul-ḥuluma minkum ṡalāṡa marrāt(in), min qabli ṣalātil-fajri wa ḥīna taḍa‘ūna ṡiyābakum minaẓ-ẓahīrati wa mim ba‘di ṣalātil-‘isyā'(i), ṡalāṡu ‘aurātil lakum, laisa ‘alaikum wa lā ‘alaihim junāḥum ba‘dahunn(a), ṭawwāfūna ‘alaikum ba‘ḍukum ‘alā ba‘ḍ(in), każālika yubayyinullāhu lakumul-āyāt(i), wallāhu ‘alīmun ḥakīm(un).

हे विश्‍वासिनः ! भवतः पुरुष-दासाः, भवतः मध्ये ये अद्यापि यौवनं न प्राप्तवन्तः, ते भवतः अनुमतिं त्रिवारं याचयन्तु - प्रातः प्रार्थनायाः पूर्वं मध्याह्ने यदा भवतः बाह्यवस्त्रं उद्धृत्य सायं प्रार्थनायाः अनन्तरं च। एते भवतः कृते त्रयः समयाः सन्ति। एतेभ्यः विहाय युष्माकं वा तेषु वा पापं नास्ति, ते भवन्तं सेवितुं आगच्छन्ति गच्छन्ति च, केचन अन्येषां उपरि। एवं अल्लाह भवद्भ्यः चिह्नानि स्पष्टं करोति। अल्लाहः च सर्वज्ञः, सर्वज्ञः अस्ति।

وَاِذَا بَلَغَ الْاَطْفَالُ مِنْكُمُ الْحُلُمَ فَلْيَسْتَأْذِنُوْا كَمَا اسْتَأْذَنَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْۗ كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللّٰهُ لَكُمْ اٰيٰتِهٖۗ وَاللّٰهُ عَلِيْمٌ حَكِيْمٌ

wa iżā balagal-aṭfālu minkumul-ḥuluma falyasta'żinū kamasta'żanal-lażīna min qablihim, każālika yubayyinullāhu lakum āyātih(ī),wallāhu ‘alīmun ḥakīm(un).

यदा च भवतः बालकाः बाहुलतां प्राप्तवन्तः तदा ते (अपि) अनुमतिं याचयन्तु, यथा वृद्धाः जनाः अनुमतिं याचन्ते। एवं अल्लाहः भवद्भ्यः स्वस्य श्लोकान् व्याख्यायते। अल्लाहः सर्वज्ञः, सर्वज्ञः अस्ति।

وَالْقَوَاعِدُ مِنَ النِّسَاۤءِ الّٰتِيْ لَا يَرْجُوْنَ نِكَاحًا فَلَيْسَ عَلَيْهِنَّ جُنَاحٌ اَنْ يَّضَعْنَ ثِيَابَهُنَّ غَيْرَ مُتَبَرِّجٰتٍۢ بِزِيْنَةٍۗ وَاَنْ يَّسْتَعْفِفْنَ خَيْرٌ لَّهُنَّۗ وَاللّٰهُ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ

wal-qawā‘idu minan-nisā'il-lātī lā yarjūna nikāḥan fa laisa ‘alaihinna junāḥun ay yaḍa‘na ṡiyābahunna gaira mutabarrijātim bizīnah(tin), wa ay yasta‘fifna khairul lahunn(a), wallāhu samī‘un ‘alīm(un).

वृद्धाश्च ये निवृत्ताः (मासिकधर्मात् गर्भधारणात् च) विवाहं कर्तुम् न इच्छन्ति (अधुना), तदा आभूषणं न दर्शयित्वा (अर्थः) स्वस्य (बहिः) वस्त्राणि उद्धृत्य पापं न भवति किन्तु सम्मानस्य रक्षणं तेषां कृते श्रेयस्करम्। अल्लाहः सर्वश्रवणः सर्वज्ञः अस्ति।

لَيْسَ عَلَى الْاَعْمٰى حَرَجٌ وَّلَا عَلَى الْاَعْرَجِ حَرَجٌ وَّلَا عَلَى الْمَرِيْضِ حَرَجٌ وَّلَا عَلٰٓى اَنْفُسِكُمْ اَنْ تَأْكُلُوْا مِنْۢ بُيُوْتِكُمْ اَوْ بُيُوْتِ اٰبَاۤىِٕكُمْ اَوْ بُيُوْتِ اُمَّهٰتِكُمْ اَوْ بُيُوْتِ اِخْوَانِكُمْ اَوْ بُيُوْتِ اَخَوٰتِكُمْ اَوْ بُيُوْتِ اَعْمَامِكُمْ اَوْ بُيُوْتِ عَمّٰتِكُمْ اَوْ بُيُوْتِ اَخْوَالِكُمْ اَوْ بُيُوْتِ خٰلٰتِكُمْ اَوْ مَا مَلَكْتُمْ مَّفَاتِحَهٗٓ اَوْ صَدِيْقِكُمْۗ لَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ اَنْ تَأْكُلُوْا جَمِيْعًا اَوْ اَشْتَاتًاۗ فَاِذَا دَخَلْتُمْ بُيُوْتًا فَسَلِّمُوْا عَلٰٓى اَنْفُسِكُمْ تَحِيَّةً مِّنْ عِنْدِ اللّٰهِ مُبٰرَكَةً طَيِّبَةً ۗ كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللّٰهُ لَكُمُ الْاٰيٰتِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُوْنَ ࣖ

laisa ‘alal-a‘mā ḥarajuw wa lā ‘alal-a‘raji ḥarajuw wa lā ‘alal-marīḍi ḥarajuw wa lā ‘alā anfusikum an ta'kulū mim buyūtikum au buyūti ābā'ikum au buyūti ummahātikum au buyūti ikhwānikum au buyūti akhawātikum au buyūti a‘māmikum au buyūti ‘ammātikum au buyūti akhwālikum au buyūti khālātikum au mā malaktum mafātiḥahū au ṣadīqikum, laisa ‘alaikum junāḥun an ta'kulū jamī‘an au asytātā(n), fa iżā dakhaltum buyūtan fa sallimū ‘alā anfusikum taḥiyyatam min ‘indillāhi mubārakatan ṭayyibah(tan), każālika yubayyinullāhu lakumul-āyāti la‘allakum ta‘qilūn(a).

अन्धानां न अपाङ्गानां, न व्याधिनां, न भवतः गृहे वा पितृगृहे वा मातृगृहे, भ्रातृगृहे, भगिनीगृहे, पितृभ्रातृगृहे, पितुः भगिनीगृहे, मातुः गृहे वा (तेषां सह) खादन्तः भ्रातरः, भवतः मातुः भगिनीनां गृहे, (गृहे) यस्य कीलकानि भवतः सन्ति वा (गृहे) भवतः मित्राणि। तेषां सह भोजने वा एकान्ते वा भवतः बाधकः नास्ति। यदा भवन्तः गृहेषु प्रविशन्ति तदा भवन्तः स्वयमेव (निवासिनः, यस्य अर्थः अभिवादनं दातुं) अभिवादनं कुर्वन्तु, अल्लाहस्य आशीर्वादैः, सद्भावैः च परिपूर्णैः अभिवादनैः। एवं अल्लाहः भवद्भ्यः (स्वस्य) श्लोकान् व्याख्यायते, येन भवन्तः अवगच्छन्ति।

اِنَّمَا الْمُؤْمِنُوْنَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا بِاللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖ وَاِذَا كَانُوْا مَعَهٗ عَلٰٓى اَمْرٍ جَامِعٍ لَّمْ يَذْهَبُوْا حَتّٰى يَسْتَأْذِنُوْهُۗ اِنَّ الَّذِيْنَ يَسْتَأْذِنُوْنَكَ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ يُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖۚ فَاِذَا اسْتَأْذَنُوْكَ لِبَعْضِ شَأْنِهِمْ فَأْذَنْ لِّمَنْ شِئْتَ مِنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمُ اللّٰهَ ۗاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

innamal-mu'minūnal-lażīna āmanū billāhi wa rasūlihī wa iżā kānū ma‘ahū ‘alā amrin jāmi‘il lam yażhabū ḥattā yasta'żinūh(u), innal-lażīna yasta'żinūnaka ulā'ikal-lażīna yu'minūna billāhi wa rasūlih(ī), fa iżasta'żanūka liba‘ḍi sya'nihim fa'żal liman syi'ta minhum wastagfir lahumullāh(a), innallāha gafūrur raḥīm(un).

(तथाकथिताः) विश्वासिनः केवलं ते एव सन्ति ये अल्लाहस्य तस्य दूतस्य (मुहम्मदस्य) च विश्वासं कुर्वन्ति, यदा ते तस्य (मुहम्मदस्य) सह सामान्यविषये एकत्र भवन्ति तदा ते तस्य अनुमतिं याचयितुम् पूर्वं (अल्लाहस्य दूतस्य) न त्यजन्ति। ननु ये भवतः (मुहम्मद) अनुमतिं याचन्ते, ते एव जनाः सन्ति ये (सत्यं) अल्लाहस्य तस्य दूते च विश्वासं कुर्वन्ति। अतः यदि ते भवतः कृते आवश्यकतायाः कारणात् अनुमतिं याचन्ते तर्हि तेषु भवन्तः यस्य इच्छन्ति तस्मै अनुमतिं ददातु, तेषां कृते अल्लाहात् क्षमायाचनां कुर्वन्तु। ननु अल्लाहः क्षमाशीलः, परमदयालुः अस्ति।

لَا تَجْعَلُوْا دُعَاۤءَ الرَّسُوْلِ بَيْنَكُمْ كَدُعَاۤءِ بَعْضِكُمْ بَعْضًاۗ قَدْ يَعْلَمُ اللّٰهُ الَّذِيْنَ يَتَسَلَّلُوْنَ مِنْكُمْ لِوَاذًاۚ فَلْيَحْذَرِ الَّذِيْنَ يُخَالِفُوْنَ عَنْ اَمْرِهٖٓ اَنْ تُصِيْبَهُمْ فِتْنَةٌ اَوْ يُصِيْبَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

lā taj‘alū du‘ā'ar-rasūli bainakum kadu‘ā'i ba‘ḍikum ba‘ḍā(n), qad ya'lamullāhul-lażīna yatasallalūna minkum liwāżā(n), falyaḥżaril-lażīna yukhālifūna ‘an amrihī an tuṣībahum fitnatun au yuṣībahum ‘ażābun alīm(un).

युष्माकं मध्ये दूतस्य (मुहम्मदस्य) आह्वानं यथा भवद्भिः केषाञ्चन केभ्यः (अन्येभ्यः) आह्वानं तथैव मा कुरुत। ननु अल्लाहः तान् जानाति ये युष्माकं मध्ये गुप्तरूपेण (स्वमित्रेषु) बहिः गच्छन्ति, अतः ये तस्य दूतस्य आज्ञां उल्लङ्घयन्ति ते भयं कुर्वन्तु यत् तेषां परीक्षणं भविष्यति वा दुःखददण्डेन आहतः भविष्यति।

اَلَآ اِنَّ لِلّٰهِ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ قَدْ يَعْلَمُ مَآ اَنْتُمْ عَلَيْهِۗ وَيَوْمَ يُرْجَعُوْنَ اِلَيْهِ فَيُنَبِّئُهُمْ بِمَا عَمِلُوْاۗ وَاللّٰهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمٌ ࣖ

alā inna lillāhi mā fis-samāwāti wal-arḍ(i), qad ya‘lamu mā antum ‘alaih(i), wa yauma yurja‘ūna ilaihi fa yunabbi'uhum bimā ‘amilū, wallāhu bikulli syai'in ‘alīm(un).

ज्ञातव्यं यत् खलु आकाशेषु पृथिव्यां च यत् किमपि अस्ति तत् अल्लाहस्य एव अस्ति। सः भवतः वर्तमानस्थितिं जानाति। तथा च (विद्धि) दिवसं (यदा ते) तस्मै प्रत्यागमिष्यन्ति, तदा तेषां कृतं व्याख्यास्यति। अल्लाहः च सर्वस्य सर्वज्ञः अस्ति।