Q.S अल-इस्रा (اَلْإِسْرَاء) - 111 श्लोकसंख्या

سُبْحٰنَ الَّذِيْٓ اَسْرٰى بِعَبْدِهٖ لَيْلًا مِّنَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ اِلَى الْمَسْجِدِ الْاَقْصَا الَّذِيْ بٰرَكْنَا حَوْلَهٗ لِنُرِيَهٗ مِنْ اٰيٰتِنَاۗ اِنَّهٗ هُوَ السَّمِيْعُ الْبَصِيْرُ

subḥānal-lażī asrā bi‘abdihī lailam minal-masjidil ḥarāmi ilal-masjidil-aqṣal-lażī bāraknā ḥaulahū linuriyahū min āyātinā, innahū huwas-samī‘ul-baṣīr(u).

महिमा अल्लाहस्य, यः रात्रौ स्वस्य सेवकं (मुहम्मदं) भव्यमस्जिदात् अकसामस्जिदं प्रति नेतवान्, यस्याः परितः वयं आशीर्वादं दत्तवन्तः, येन वयं तस्मै अस्माकं केचन चिह्नानि (महात्म्यं) दर्शयामः। ननु सः सर्वश्रवणः सर्वदर्शनः।

وَاٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ وَجَعَلْنٰهُ هُدًى لِّبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اَلَّا تَتَّخِذُوْا مِنْ دُوْنِيْ وَكِيْلًاۗ

wa ātainā mūsal-kitāba wa ja‘alnāhu hudal libanī isrā'īla allā tattakhiżū min dūnī wakīlā(n).

तथा च वयं मूसायै पुस्तकं (तोराहं) दत्तवन्तः, तत् इस्राएलसन्ततिभ्यः मार्गदर्शकं कृतवन्तः (वाक्यैः सह), "मम अतिरिक्तं (रक्षकं) मा गृहाण।"

ذُرِّيَّةَ مَنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوْحٍۗ اِنَّهٗ كَانَ عَبْدًا شَكُوْرًا

Żurriyyata man ḥamalnā ma‘a nūḥ(in), innahū kāna ‘abdan syakūrā(n).

(हे) येषां वंशजाः वयं नूहेन सह आनयामः। ननु सः (नूहः) (अल्लाहस्य) सेवकः आसीत् यः अतीव कृतज्ञः आसीत्।"

وَقَضَيْنَآ اِلٰى بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ فِى الْكِتٰبِ لَتُفْسِدُنَّ فِى الْاَرْضِ مَرَّتَيْنِ وَلَتَعْلُنَّ عُلُوًّا كَبِيْرًا

wa qaḍainā ilā banī isrā'īla fil-kitābi latufsidunna fil-arḍi marrataini wa lata‘lunna ‘uluwwan kabīrā(n).

वयं च पुस्तके इस्राएलस्य सन्तानानां विरुद्धं नियमं कृतवन्तः यत्, "यूयं द्विवारं अस्मिन् पृथिव्यां दुष्कृतं करिष्यन्ति, महता दम्भेन च अवश्यमेव गर्वं करिष्यन्ति।

فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ اُوْلٰىهُمَا بَعَثْنَا عَلَيْكُمْ عِبَادًا لَّنَآ اُولِيْ بَأْسٍ شَدِيْدٍ فَجَاسُوْا خِلٰلَ الدِّيَارِۗ وَكَانَ وَعْدًا مَّفْعُوْلًا

fa iżā jā'a wa‘du ūlāhumā ba‘aṡnā ‘alaikum ‘ibādal lanā ulī ba'sin syadīdin fa jāsū khilālad-diyār(i), wa kāna wa‘dam maf‘ūlā(n).

अतः यदा द्वयोः (अपराधयोः) प्रथमस्य दण्डस्य समयः आगतः, तदा वयं भवतः समीपं अस्माकं महान् सेवकान् आनयामः, तदा ते ग्रामेषु प्रचण्डाः धावितवन्तः। स च निर्णयः यः निश्चितरूपेण कार्यान्वितः भविष्यति।

ثُمَّ رَدَدْنَا لَكُمُ الْكَرَّةَ عَلَيْهِمْ وَاَمْدَدْنٰكُمْ بِاَمْوَالٍ وَّبَنِيْنَ وَجَعَلْنٰكُمْ اَكْثَرَ نَفِيْرًا

Ṡumma radadnā lakumul-karrata ‘alaihim wa amdadnākum bi'amwāliw wa banīna wa ja‘alnākum akṡara nafīrā(n).

ततः वयं भवद्भ्यः तान् पराजयितुं वारं दत्तवन्तः, धनसन्ततिभिः च साहाय्यं कृतवन्तः, भवन्तं बृहत्तरं समूहं च कृतवन्तः।

اِنْ اَحْسَنْتُمْ اَحْسَنْتُمْ لِاَنْفُسِكُمْ ۗوَاِنْ اَسَأْتُمْ فَلَهَاۗ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ الْاٰخِرَةِ لِيَسٗۤـُٔوْا وُجُوْهَكُمْ وَلِيَدْخُلُوا الْمَسْجِدَ كَمَا دَخَلُوْهُ اَوَّلَ مَرَّةٍ وَّلِيُتَبِّرُوْا مَا عَلَوْا تَتْبِيْرًا

in aḥsantum aḥsantum li'anfusikum, wa in asa'tum fa lahā, fa iżā jā'a wa‘dul-ākhirati liyasū'ū wujūhakum wa liyadkhulal-masjida kamā dakhalūhu awwala marratiw wa liyutabbirū mā ‘alau tatbīrā(n).

यदि भद्रं कुर्वन्ति तर्हि भवन्तः स्वस्य कृते हितं कुर्वन्ति। यदि च दुष्कृतं कुर्वन्ति तर्हि स्वस्य कृते एव। यदा द्वितीयः दण्डः आगमिष्यति, (वयं भवतः शत्रून् उत्थापयिष्यामः) भवतः मुखस्य अपमानार्थं, ते च प्रथमवारं यथा प्रविष्टवन्तः तथा मस्जिदं (अल-अकसा मस्जिदं) प्रविशन्ति, ते च यत्किमपि शक्नुवन्ति तत् नाशयिष्यन्ति।

عَسٰى رَبُّكُمْ اَنْ يَّرْحَمَكُمْۚ وَاِنْ عُدْتُّمْ عُدْنَاۘ وَجَعَلْنَا جَهَنَّمَ لِلْكٰفِرِيْنَ حَصِيْرًا

‘asā rabbukum ay yarḥamakum, wa in ‘uttum ‘udnā, wa ja‘alnā jahannama lil-kāfirīna ḥaṣīrā(n).

तव भगवान् दयां करोतु; किन्तु यदि त्वं प्रत्यागच्छसि (अशुभं करोषि) तर्हि वयं अवश्यमेव पुनः आगमिष्यामः (दण्डं दास्यामः)। वयं च अविश्वासिनः कृते नरकं कारागारं कृतवन्तः।

اِنَّ هٰذَا الْقُرْاٰنَ يَهْدِيْ لِلَّتِيْ هِيَ اَقْوَمُ وَيُبَشِّرُ الْمُؤْمِنِيْنَ الَّذِيْنَ يَعْمَلُوْنَ الصّٰلِحٰتِ اَنَّ لَهُمْ اَجْرًا كَبِيْرًاۙ

inna hāżal-qur'āna yahdī lil-latī hiya aqwamu wa yubasysyirul-mu'minīnal-lażīna ya‘malūnaṣ-ṣāliḥāti anna lahum ajran kabīrā(n).

ननु एषः कुरानः ऋजुतमं (मार्गं) मार्गदर्शनं करोति, सत्कर्म कुर्वतां विश्वासिनां कृते शुभसमाचारं च ददाति, यत् ते महत् फलं प्राप्नुयुः,

وَّاَنَّ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ اَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابًا اَلِيْمًا ࣖ

wa annal-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirati a‘tadnā lahum ‘ażāban alīmā(n).

ये च परलोकं न विश्वसन्ति, तेषां कृते वयं दुःखदं दण्डं सज्जीकृतवन्तः।

وَيَدْعُ الْاِنْسَانُ بِالشَّرِّ دُعَاۤءَهٗ بِالْخَيْرِۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ عَجُوْلًا

wa yad‘ul-insānu bisy-syarri du‘ā'ahū bil-khair(i), wa kānal-insānu ‘ajūlā(n).

मनुष्यश्च (प्रायः) दुष्टं प्रार्थयति यथा (प्रायः) सद्भावं प्रार्थयति। खलु च मनुष्याः त्वरयन्ति

وَجَعَلْنَا الَّيْلَ وَالنَّهَارَ اٰيَتَيْنِ فَمَحَوْنَآ اٰيَةَ الَّيْلِ وَجَعَلْنَآ اٰيَةَ النَّهَارِ مُبْصِرَةً لِّتَبْتَغُوْا فَضْلًا مِّنْ رَّبِّكُمْ وَلِتَعْلَمُوْا عَدَدَ السِّنِيْنَ وَالْحِسَابَۗ وَكُلَّ شَيْءٍ فَصَّلْنٰهُ تَفْصِيْلًا

wa ja‘alnal-laila wan-nahāra āyataini fa maḥaunā āyatal-laili wa ja‘alnā āyatan-nahāri mubṣiratal litabtagū faḍlam mir rabbikum wa lita‘lamū ‘adadas-sinīna wal-ḥisāb(a), wa kulla syai'in faṣṣalnāhu tafṣīlā(n).

वयं च रात्रौ दिवसं च (अस्माकं महत्त्वस्य) चिह्नद्वयं कृतवन्तः, ततः वयं रात्रौ चिह्नं निरस्तं कृत्वा दिवसस्य चिह्नं उज्ज्वलं कृतवन्तः, येन भवन्तः स्वप्रभुतः अनुग्रहं (शक्नुथ) अन्वेष्टुम् अर्हन्ति, तथा च भवन्तः वर्षसङ्ख्यां (कालस्य) गणनां च जानन्ति। अस्माभिः च सर्वं स्पष्टतया व्याख्यातं।

وَكُلَّ اِنْسَانٍ اَلْزَمْنٰهُ طٰۤىِٕرَهٗ فِيْ عُنُقِهٖۗ وَنُخْرِجُ لَهٗ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ كِتٰبًا يَّلْقٰىهُ مَنْشُوْرًا

wa kulla insānin alzamnāhu ṭā'irahū fī ‘unuqih(ī), wa nukhriju lahū yaumal-qiyāmati kitābay yalqāhu mansyūrā(n).

अस्माभिः च प्रत्येकस्य मानवस्य कृते तस्य कर्मणां कण्ठे (अभिलेखः) स्थापितः। पुनरुत्थानदिने च वयं तस्मै एकं मुक्तं पुस्तकं बहिः आनयिष्यामः।

اِقْرَأْ كِتٰبَكَۗ كَفٰى بِنَفْسِكَ الْيَوْمَ عَلَيْكَ حَسِيْبًاۗ

iqra' kitābak(a), kafā binafsikal-yauma ‘alaika ḥasībā(n).

“भवतः पुस्तकं पठन्तु, अद्य भवतः विरुद्धं गणकत्वेन पर्याप्ताः सन्ति।”

مَنِ اهْتَدٰى فَاِنَّمَا يَهْتَدِيْ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ ضَلَّ فَاِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَاۗ وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِّزْرَ اُخْرٰىۗ وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِيْنَ حَتّٰى نَبْعَثَ رَسُوْلًا

manihtadā fa innamā yahtadī linafsih(ī), wa man ḍalla fa innamā yaḍillu ‘alaihā, wa lā taziru wāziratuw wizra ukhrā, wa mā kunnā mu‘ażżibīna ḥattā nab‘aṡa rasūlā(n).

यः (अल्लाहस्य) मार्गदर्शनानुसारं कार्यं करोति, तर्हि खलु स्वस्य (सुरक्षायाः) कृते एव; यः च भ्रष्टः, वास्तविकः (हानिः) स्वस्य कृते एव। पापी च परस्य पापं न सहते, किन्तु वयं तं यावत् दूतं न प्रेषयामः तावत् तं न दास्यामः।

وَاِذَآ اَرَدْنَآ اَنْ نُّهْلِكَ قَرْيَةً اَمَرْنَا مُتْرَفِيْهَا فَفَسَقُوْا فِيْهَا فَحَقَّ عَلَيْهَا الْقَوْلُ فَدَمَّرْنٰهَا تَدْمِيْرًا

wa iżā aradnā an nuhlika qaryatan amarnā mutrafīhā fa fasaqū fīhā fa ḥaqqa ‘alaihal-qaulu fa dammarnāhā tadmīrā(n).

यदि च वयं कस्यचित् देशस्य नाशं कर्तुम् इच्छामः, तर्हि वयं तस्मिन् देशे विलासितायां निवसतां जनान् आज्ञापयामः (अल्लाहस्य आज्ञापालनं कुर्वन्तु), परन्तु यदि ते तस्मिन् (देशे) अवज्ञां कुर्वन्ति तर्हि तेषां उपरि (अस्माकं दण्डः) वचनं प्रयुक्तं भविष्यति, तदा वयं (तस्य देशस्य) पूर्णतया नाशं करिष्यामः।

وَكَمْ اَهْلَكْنَا مِنَ الْقُرُوْنِ مِنْۢ بَعْدِ نُوْحٍۗ وَكَفٰى بِرَبِّكَ بِذُنُوْبِ عِبَادِهٖ خَبِيْرًاۢ بَصِيْرًا

wa kam ahlaknā minal-qurūni mim ba‘di nūḥ(in), wa kafā birabbika biżunūbi ‘ibādihī khabīram baṣīrā(n).

नूहस्य अनन्तरं च कति जनान् वयं नष्टवन्तः। पर्याप्तं च तव प्रभुः सर्वज्ञः सर्वज्ञः भृत्यानां पापदर्शनः।

مَنْ كَانَ يُرِيْدُ الْعَاجِلَةَ عَجَّلْنَا لَهٗ فِيْهَا مَا نَشَاۤءُ لِمَنْ نُّرِيْدُ ثُمَّ جَعَلْنَا لَهٗ جَهَنَّمَۚ يَصْلٰىهَا مَذْمُوْمًا مَّدْحُوْرًا

man kāna yurīdul-‘ājilata ‘ajjalnā lahū fīhā mā nasyā'u liman nurīdu ṡumma ja‘alnā lahū jahannam(a), yaṣlāhā mażmūmam madḥūrā(n).

यः इदं (लौकिकं) जीवनं इच्छति, तदा वयं तस्य कृते अस्मिन् (लोके) त्वरयिष्यामः यत् वयं येषां इच्छामः तेषां कृते इच्छामः। ततः वयं तस्य (परलोके) नरकं सज्जीकृतवन्तः; सः अपमानितः प्रव्रजितः च तत्र प्रविशति।

وَمَنْ اَرَادَ الْاٰخِرَةَ وَسَعٰى لَهَا سَعْيَهَا وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَاُولٰۤىِٕكَ كَانَ سَعْيُهُمْ مَّشْكُوْرًا

wa man arādal-ākhirata wa sa‘ā lahā sa‘yahā wa huwa mu'minun fa ulā'ika kāna sa‘yuhum masykūrā(n).

यः च परलोकं कामयति, तत् प्रति गम्भीरतापूर्वकं प्रयतते, सः विश्वासं कुर्वन्, तदा ते एव जनाः येषां प्रयत्नाः सुफलाः भविष्यन्ति।

كُلًّا نُّمِدُّ هٰٓؤُلَاۤءِ وَهٰٓؤُلَاۤءِ مِنْ عَطَاۤءِ رَبِّكَ ۗوَمَا كَانَ عَطَاۤءُ رَبِّكَ مَحْظُوْرًا

kullan numiddu hā'ulā'i wa hā'ulā'i min ‘aṭā'i rabbik(a), wa mā kāna ‘aṭā'u rabbika maḥẓūrā(n).

प्रत्येकं (समूहं) अस्य (समूहस्य) (यः संसारं कामयति) अथवा तत् (समूहं) (यः परलोकं कामयति) वयं भवतः भगवतः उदारतायाः साहाय्यं दद्मः। न च तव भगवतः उदारता निवारयितुं शक्यते।

اُنْظُرْ كَيْفَ فَضَّلْنَا بَعْضَهُمْ عَلٰى بَعْضٍۗ وَلَلْاٰخِرَةُ اَكْبَرُ دَرَجٰتٍ وَّاَكْبَرُ تَفْضِيْلًا

unẓur kaifa faḍḍalnā ba‘ḍahum ‘alā ba‘ḍ(in), wa lal-ākhiratu akbaru darajātiw wa akbaru tafḍīlā(n).

पश्यन्तु कथं वयं तेषां केषाञ्चन अन्येषां अपेक्षया अनुकूलतां कृतवन्तः। परलोकं च उच्चतरं पदं गुणाधिकं च।

لَا تَجْعَلْ مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَ فَتَقْعُدَ مَذْمُوْمًا مَّخْذُوْلًا ࣖ

lā taj‘al ma‘allāhi ilāhan ākhara fa taq‘uda mażmūmam makhżūlā(n).

अल्लाहस्य अतिरिक्तं अन्ये देवाः न सृजन्तु, अन्यथा भवन्तः अपमानिताः अपमानिताः च भविष्यन्ति

۞ وَقَضٰى رَبُّكَ اَلَّا تَعْبُدُوْٓا اِلَّآ اِيَّاهُ وَبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسٰنًاۗ اِمَّا يَبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ اَحَدُهُمَآ اَوْ كِلٰهُمَا فَلَا تَقُلْ لَّهُمَآ اُفٍّ وَّلَا تَنْهَرْهُمَا وَقُلْ لَّهُمَا قَوْلًا كَرِيْمًا

wa qaḍā rabbuka allā ta‘budū illā iyyāhu wa bil-wālidaini iḥsānā(n), immā yabluganna ‘indakal-kibara aḥaduhumā au kilāhumā falā taqul lahumā uffiw wa lā tanhar humā wa qul lahumā qaulan karīmā(n).

तव च भगवता त्वां स्वतः परं न पूजयितुं मातापितृणां हितं कर्तुं च आज्ञापितम्। यदि तयोः एकः वा उभौ वा भवतः परिचर्यायां जराम् अवाप्नोति तर्हि कदापि उभौ "आह" इति शब्दं न वदतु, उभौ न उद्घोषय, उभौ शुभं वचनं च न वदतु।

وَاخْفِضْ لَهُمَا جَنَاحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَقُلْ رَّبِّ ارْحَمْهُمَا كَمَا رَبَّيٰنِيْ صَغِيْرًاۗ

wakhfiḍ lahumā janāḥaż-żulli minar-raḥmati wa qur rabbirḥamhumā kamā rabbayānī ṣagīrā(n).

तयोः प्रति च महता स्नेहेन विनयम् कृत्वा वदतु, "हे मम भगवन्! यथा तौ मम अल्पे एव उपदिष्टवन्तौ तथा उभौ प्रेम करोतु।"

رَبُّكُمْ اَعْلَمُ بِمَا فِيْ نُفُوْسِكُمْ ۗاِنْ تَكُوْنُوْا صٰلِحِيْنَ فَاِنَّهٗ كَانَ لِلْاَوَّابِيْنَ غَفُوْرًا

rabbukum a‘lamu bimā fī nufūsikum, in takūnū ṣāliḥīna fa innahū kāna lil-awwābīna gafūrā(n).

भवतः हृदये यत् अस्ति तत् भवतः ईश्वरः सर्वोत्तमरूपेण जानाति; यदि त्वं सत्पुरुषः असि तर्हि खलु सः पश्चात्तापं कुर्वतां क्षमाशीलः अस्ति।

وَاٰتِ ذَا الْقُرْبٰى حَقَّهٗ وَالْمِسْكِيْنَ وَابْنَ السَّبِيْلِ وَلَا تُبَذِّرْ تَبْذِيْرًا

wa āti żal-qurbā ḥaqqahū wal-miskīna wabnas-sabīli wa lā tubażżir tabżīrā(n).

निकटबन्धुभ्यः, तथैव दरिद्रेभ्यः यात्रायाभ्यां च स्वस्य योग्यं ददातु; अपव्ययेन च (भवतः धनं) अपव्ययम् मा कुरुत।

اِنَّ الْمُبَذِّرِيْنَ كَانُوْٓا اِخْوَانَ الشَّيٰطِيْنِ ۗوَكَانَ الشَّيْطٰنُ لِرَبِّهٖ كَفُوْرًا

innal-mubażżirīna kānū ikhwānasy-syayāṭīn(i), wa kānasy-syaiṭānu lirabbihī kafūrā(n).

ननु अपव्ययकारिणः जनाः शैतानस्य भ्रातरः सन्ति तथा च शैतानः स्वप्रभुं प्रति अतीव अविश्वासं करोति।

وَاِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغَاۤءَ رَحْمَةٍ مِّنْ رَّبِّكَ تَرْجُوْهَا فَقُلْ لَّهُمْ قَوْلًا مَّيْسُوْرًا

wa immā tu‘riḍanna ‘anhumubtigā'a raḥmatim mir rabbika tarjūhā faqul lahum qaulam maisūrā(n).

यदि च भवन्तः आशासन्ति भगवतः दयां प्राप्तुं तेभ्यः निवर्तन्ते तर्हि तेभ्यः सौम्यवचनं वदन्तु।

وَلَا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُوْلَةً اِلٰى عُنُقِكَ وَلَا تَبْسُطْهَا كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوْمًا مَّحْسُوْرًا

wa lā taj‘al yadaka maglūlatan ilā ‘unuqika wa lā tabsuṭhā kullal-basṭi fa taq‘uda malūmam maḥsūrā(n).

तथा च हस्तौ कण्ठे शृङ्खलाबद्धाः न कुर्वन्तु तथा च (अपि) तान् अधिकं न प्रसारयन्तु (अति उदाराः) अन्यथा भवन्तः अपमानजनकाः पश्चातापिताः च भविष्यन्ति।

اِنَّ رَبَّكَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ وَيَقْدِرُ ۗاِنَّهٗ كَانَ بِعِبَادِهٖ خَبِيْرًاۢ بَصِيْرًا ࣖ

inna rabbaka yabsuṭur-rizqa limay yasyā'u wa yaqdir(u), innahū kāna bi‘ibādihī khabīram baṣīrā(n).

ननु भवतः प्रभुः यस्य कृते इच्छति तस्य पोषणं विस्तारयति, सीमां च करोति (यस्य कृते सः इच्छति); ननु सः सर्वज्ञः सर्वदर्शी भृत्यानां।

وَلَا تَقْتُلُوْٓا اَوْلَادَكُمْ خَشْيَةَ اِمْلَاقٍۗ نَحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَاِيَّاكُمْۗ اِنَّ قَتْلَهُمْ كَانَ خِطْـًٔا كَبِيْرًا

wa lā taqtulū aulādakum khasy-yata imlāq(in), naḥnu narzuquhum wa iyyākum, inna qatlahum kāna khiṭ'an kabīrā(n).

दारिद्र्यभयात् च स्वसन्तानं मा हन्ति | तेषां भवद्भ्यः च वयं पोषणं कुर्मः। तेषां वधः खलु महत् पापम्।

وَلَا تَقْرَبُوا الزِّنٰىٓ اِنَّهٗ كَانَ فَاحِشَةً ۗوَسَاۤءَ سَبِيْلًا

wa lā taqrabuz-zinā innahū kāna fāḥisyah(tan), wa sā'a sabīlā(n).

व्यभिचारस्य समीपं मा गच्छ; घृणितः दुष्टः मार्गः खलु।

وَلَا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِيْ حَرَّمَ اللّٰهُ اِلَّا بِالْحَقِّۗ وَمَنْ قُتِلَ مَظْلُوْمًا فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلِيِّهٖ سُلْطٰنًا فَلَا يُسْرِفْ فِّى الْقَتْلِۗ اِنَّهٗ كَانَ مَنْصُوْرًا

wa lā taqtulun-nafsal-latī ḥarramallāhu illā bil-ḥaqq(i), wa man qutila maẓlūman faqad ja‘alnā liwaliyyihī sulṭānan falā yusrif fil-qatl(i), innahū kāna manṣūrā(n).

तथा च येषां जनानां वधं अल्लाहः निषिद्धवान्, तेषां वधं न कुर्वन्तु, केवलं वैधं (कारणं) विहाय। यश्च अन्यायेन हन्यते, तर्हि खलु तस्य रक्षकाय वयं शक्तिं दत्तवन्तः, किन्तु तस्य रक्षकः वधस्य सीमां मा अतिक्रमेत्। ननु स एव साहाय्यमाप्नोति।

وَلَا تَقْرَبُوْا مَالَ الْيَتِيْمِ اِلَّا بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُ حَتّٰى يَبْلُغَ اَشُدَّهٗۖ وَاَوْفُوْا بِالْعَهْدِۖ اِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْـُٔوْلًا

wa lā taqrabū mālal-yatīmi illā bil-latī hiya aḥsanu ḥattā yabluga asyuddah(ū), wa aufū bil-‘ahd(i), innal-‘ahda kāna mas'ūlā(n).

अनाथस्य च सम्पत्तिं यावत् प्रौढतां न प्राप्नोति तावत् श्रेष्ठतया (हितकरं) व्यतिरिक्तं मा उपसृत्य प्रतिज्ञां पूर्णं कुरु, यतः भवन्तः तान् विषये प्रश्नं प्राप्नुयुः।

وَاَوْفُوا الْكَيْلَ اِذَا كِلْتُمْ وَزِنُوْا بِالْقِسْطَاسِ الْمُسْتَقِيْمِۗ ذٰلِكَ خَيْرٌ وَّاَحْسَنُ تَأْوِيْلًا

wa auful-kaila iżā kiltum wa zinū bil-qisṭāsil-mustaqīm(i), żālika khairuw wa aḥsanu ta'wīlā(n).

परिमाणं च सिद्धं कृत्वा सम्यक् तराजूभिः तौल्यताम्। तदेव महत्त्वपूर्णं (भवतः कृते) परिणामाः च श्रेष्ठाः।

وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهٖ عِلْمٌ ۗاِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ اُولٰۤىِٕكَ كَانَ عَنْهُ مَسْـُٔوْلًا

wa lā taqfu mā laisa laka bihī ‘ilm(un), innas-sam‘a wal-baṣara wal-fu'āda kullu ulā'ika kāna ‘anhu mas'ūlā(n).

यत् च भवतः ज्ञानं नास्ति तत् मा अनुसृत्य, यतः श्रवणं, दर्शनं, अन्तःकरणं च सर्वे तेषां विषये प्रश्नाः भविष्यन्ति।

وَلَا تَمْشِ فِى الْاَرْضِ مَرَحًاۚ اِنَّكَ لَنْ تَخْرِقَ الْاَرْضَ وَلَنْ تَبْلُغَ الْجِبَالَ طُوْلًا

wa lā tamsyi fil-arḍi marahā(n), innaka lan takhriqal-arḍa wa lan tablugal-jibāla ṭūlā(n).

मा च दम्भेन पृथिव्यां चरन्तु, यतः त्वं पृथिवीं वेधितुं न शक्नोषि, न च पर्वतवत् ऊर्ध्वं उत्तिष्ठितुं शक्नोषि।

كُلُّ ذٰلِكَ كَانَ سَيِّئُهٗ عِنْدَ رَبِّكَ مَكْرُوْهًا

kullu żālika kāna sayyi'uhū ‘inda rabbika makrūhā(n).

एते सर्वे दोषाः तव भगवतः दृष्टौ अतीव द्वेषिणः सन्ति।

ذٰلِكَ مِمَّآ اَوْحٰٓى اِلَيْكَ رَبُّكَ مِنَ الْحِكْمَةِۗ وَلَا تَجْعَلْ مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَ فَتُلْقٰى فِيْ جَهَنَّمَ مَلُوْمًا مَّدْحُوْرًا

Żālika mimmā auḥā ilaika rabbuka minal-ḥikmah(ti), wa lā taj‘al ma‘allāhi ilāhan ākhara fa tulqā fī jahannama malūmam madḥūrā(n).

तत् ईश्वरेण भवतः (मुहम्मदस्य) कृते प्रकाशिता काचित् बुद्धिः। तथा च अल्लाहस्य अतिरिक्तं अन्यदेवताः न सृजन्तु, अन्यथा भवन्तः अपमानस्य अवस्थायां नरकं क्षिप्ताः भविष्यन्ति, (अल्लाहस्य दयालुतायाः) दूरं स्थापिताः भविष्यन्ति।

اَفَاَصْفٰىكُمْ رَبُّكُمْ بِالْبَنِيْنَ وَاتَّخَذَ مِنَ الْمَلٰۤىِٕكَةِ اِنَاثًاۗ اِنَّكُمْ لَتَقُوْلُوْنَ قَوْلًا عَظِيْمًا ࣖ

afa aṣfākum rabbukum bil-banīna wattakhaża minal-malā'ikati ināṡā(n), innakum lataqūlūna qaulan ‘aẓīmā(n).

अतः किं ईश्वरः भवतः कृते पुत्रं चित्वा स्वर्गदूतेभ्यः कन्याम् आदाय गृह्णीयात् इति सम्यक्? ननु त्वया महत् वचनं (पापम्) उक्तम्।

وَلَقَدْ صَرَّفْنَا فِيْ هٰذَا الْقُرْاٰنِ لِيَذَّكَّرُوْاۗ وَمَا يَزِيْدُهُمْ اِلَّا نُفُوْرًا

wa laqad ṣarrafnā fī hāżal-qur'āni liyażżakkarū, wa mā yazīduhum illā nufūrā(n).

ननु च अस्मिन् कुरान् मध्ये वयं बहुवारं (चेतावनीः) (व्याख्याताः) कृतवन्तः, येन ते सर्वदा स्मर्यन्ते। किन्तु तत् (चेतावनी) केवलं तेषां पलायनं (सत्यतः) वर्धयति।

قُلْ لَّوْ كَانَ مَعَهٗ ٓ اٰلِهَةٌ كَمَا يَقُوْلُوْنَ اِذًا لَّابْتَغَوْا اِلٰى ذِى الْعَرْشِ سَبِيْلًا

qul lau kāna ma‘ahū ālihatun kamā yaqūlūna iżal labtagau ilā żil-‘arsyi sabīlā(n).

कथयतु (मुहम्मदः) "यदि तस्य पार्श्वे देवाः स्युः, यथा वदन्ति, ते देवाः अवश्यमेव ईश्वरस्य मार्गं अन्विष्यन्ति स्म यस्य सिंहासनं वर्तते।"

سُبْحٰنَهٗ وَتَعٰلٰى عَمَّا يَقُوْلُوْنَ عُلُوًّا كَبِيْرًا

subḥānahū wa ta‘ālā ‘ammā yaqūlūna ‘uluwwan kabīrā(n).

धन्यः परमं च यत् वदन्ति तस्मात् सः उदात्तः भव्यः (उपमा नास्ति)।

تُسَبِّحُ لَهُ السَّمٰوٰتُ السَّبْعُ وَالْاَرْضُ وَمَنْ فِيْهِنَّۗ وَاِنْ مِّنْ شَيْءٍ اِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ وَلٰكِنْ لَّا تَفْقَهُوْنَ تَسْبِيْحَهُمْۗ اِنَّهٗ كَانَ حَلِيْمًا غَفُوْرًا

tusabbiḥu lahus-samāwātus-sab‘u wal-arḍu wa man fīhinn(a), wa im min syai'in illā yusabbiḥu biḥamdihī wa lākil lā tafqahūna tasbīḥahum, innahū kāna ḥalīman gafūrā(n).

सप्त द्यावाः पृथिवी च तस्मिन् सर्वं च अल्लाहस्य स्तुतिं कुर्वन्ति। न च तस्य स्तुत्वा महिमाकरणात् परं किमपि नास्ति, परन्तु भवन्तः तेषां तस्बिहं न अवगच्छन्ति। ननु सः परमदयालुः, परमक्षमाशीलः अस्ति।

وَاِذَا قَرَأْتَ الْقُرْاٰنَ جَعَلْنَا بَيْنَكَ وَبَيْنَ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ حِجَابًا مَّسْتُوْرًاۙ

wa iżā qara'tal-qur'āna ja‘alnā bainaka wa bainal-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirati ḥijābam mastūrā(n).

यदा च भवान् (मुहम्मदः) कुरानं पठति तदा वयं भवतः परलोकं न विश्वसन्ति तेषां च मध्ये अदृश्यं भित्तिं निर्मास्यामः,

وَّجَعَلْنَا عَلٰى قُلُوْبِهِمْ اَكِنَّةً اَنْ يَّفْقَهُوْهُ وَفِيْٓ اٰذَانِهِمْ وَقْرًاۗ وَاِذَا ذَكَرْتَ رَبَّكَ فِى الْقُرْاٰنِ وَحْدَهٗ وَلَّوْا عَلٰٓى اَدْبَارِهِمْ نُفُوْرًا

wa ja‘alnā ‘alā qulūbihim akinnatan ay yafqahūhu wa fī āżānihim waqrā(n), wa iżā żakarta rabbaka fil-qur'āni waḥdahū wallau ‘alā adbārihim nufūrā(n).

वयं च तेषां हृदयं निमीलितं कर्णं च अवरुद्धं कृतवन्तः येन ते अवगन्तुं न शक्नुवन्ति स्म। यदा च भवन्तः केवलं कुरान् मध्ये स्वस्य प्रभुस्य उल्लेखं कुर्वन्ति तदा ते पश्चात् गत्वा (द्वेषात्) पलायन्ते।

نَحْنُ اَعْلَمُ بِمَا يَسْتَمِعُوْنَ بِهٖٓ اِذْ يَسْتَمِعُوْنَ اِلَيْكَ وَاِذْ هُمْ نَجْوٰٓى اِذْ يَقُوْلُ الظّٰلِمُوْنَ اِنْ تَتَّبِعُوْنَ اِلَّا رَجُلًا مَّسْحُوْرًا

naḥnu a‘lamu bimā yastami‘ūna bihī iż yastami‘ūna ilaika wa iż hum najwā iż yaqūluẓ-ẓālimūna in tattabi‘ūna illā rajulam masḥūrā(n).

वयं अधिकं जानीमः यत् ते भवन्तं (मुहम्मदं) शृण्वन्ते सति कस्मिन् दशायां शृण्वन्ति, यदा च ते कुहूकुहू कुर्वन्ति, कुहूकुहू कुर्वन्ति च (अर्थात्) यदा अपराधी वदति यत् "त्वं केवलं मोहितस्य पुरुषस्य अनुसरणं करोषि" इति।

اُنْظُرْ كَيْفَ ضَرَبُوْا لَكَ الْاَمْثَالَ فَضَلُّوْا فَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَ سَبِيْلًا

unẓur kaifa ḍarabū lakal-amṡāla fa ḍallū falā yastaṭī‘ūna sabīlā(n).

पश्यन्तु कथं ते भवतः (हे मुहम्मद) कृते दृष्टान्ताः प्रस्तौति; अतः ते भ्रष्टाः (समीचीन) मार्गं न प्राप्नुवन्ति।

وَقَالُوْٓا ءَاِذَا كُنَّا عِظَامًا وَّرُفَاتًا ءَاِنَّا لَمَبْعُوْثُوْنَ خَلْقًا جَدِيْدًا

wa qālū a'iżā kunnā ‘iẓāmaw wa rufātan a'innā lamab‘ūṡūna khalqan jadīdā(n).

ते च अवदन्---यदि वयं अस्थि भग्नवस्तूनि च अस्मः तर्हि किं वयं वास्तवमेव नवजीवरूपेण पुनरुत्थानं प्राप्नुमः?

۞ قُلْ كُوْنُوْا حِجَارَةً اَوْ حَدِيْدًاۙ

qul kūnū ḥijāratan au ḥadīdā(n).

(मुहम्मद) वदतु, “भवतः पाषाणः लोहः वा, .

اَوْ خَلْقًا مِّمَّا يَكْبُرُ فِيْ صُدُوْرِكُمْ ۚفَسَيَقُوْلُوْنَ مَنْ يُّعِيْدُنَاۗ قُلِ الَّذِيْ فَطَرَكُمْ اَوَّلَ مَرَّةٍۗ فَسَيُنْغِضُوْنَ اِلَيْكَ رُءُوْسَهُمْ وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هُوَۗ قُلْ عَسٰٓى اَنْ يَّكُوْنَ قَرِيْبًا

au khalqam mimmā yakburu fī ṣudūrikum, fa sayaqūlūna may yu‘īdunā, qulil-lażī faṭarakum awwala marrah(tin), fa sayun-giḍūna ilaika ru'ūsahum wa yaqūlūna matā huw(a), qul ‘asā ay yakūna qarībā(n).

अथवा भव कल्पनानुसारं महान् प्राणी (न पुनरुत्थानं) भव”। अथ ते पृच्छन्ति- “कः अस्मान् पुनः जीवितं करिष्यति?” कथयतु, “यः त्वां प्रथमं सृष्टवान्।” अथ ते त्वां शिरः कम्पयिष्यन्ति, “कदा (भविष्यत्) (भविष्यति) इति वदिष्यन्ति?” कथयतु, “कदाचित् प्रहरः समीपम् अस्ति।”

يَوْمَ يَدْعُوْكُمْ فَتَسْتَجِيْبُوْنَ بِحَمْدِهٖ وَتَظُنُّوْنَ اِنْ لَّبِثْتُمْ اِلَّا قَلِيْلًا ࣖ

yauma yad‘ūkum fa tastajībūna biḥamdihī wa taẓunnūna il labiṡtum illā qalīlā(n).

अर्थात् यस्मिन् दिने सः भवन्तं आह्वयिष्यति, भवन्तः च तस्य आज्ञापालनं करिष्यन्ति, तस्य स्तुतिं करिष्यन्ति, भवन्तः किञ्चित् एव (चितायां) स्थिताः इति मन्यन्ते।

وَقُلْ لِّعِبَادِيْ يَقُوْلُوا الَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُۗ اِنَّ الشَّيْطٰنَ يَنْزَغُ بَيْنَهُمْۗ اِنَّ الشَّيْطٰنَ كَانَ لِلْاِنْسَانِ عَدُوًّا مُّبِيْنًا

wa qul li‘ibādī yaqūlul-latī hiya aḥsan(u), innasy-syaiṭāna yanzagu bainahum, innasy-syaiṭāna kāna lil-insāni ‘aduwwam mubīnā(n).

मम सेवकान् च वदन्तु, "ते श्रेष्ठं (सत्यं) वचनं वदन्ति। खलु शैतानः (सदा) तेषु कलहं जनयति। ननु शैतानः मनुष्याणां वास्तविकः शत्रुः अस्ति।

رَبُّكُمْ اَعْلَمُ بِكُمْ اِنْ يَّشَأْ يَرْحَمْكُمْ اَوْ اِنْ يَّشَأْ يُعَذِّبْكُمْۗ وَمَآ اَرْسَلْنٰكَ عَلَيْهِمْ وَكِيْلًا

rabbukum a‘lamu bikum, iy yasya' yarḥamkum au iy yasya' yu‘ażżibkum, wa mā arsalnāka ‘alaihim wakīlā(n).

भवतः ईश्वरः भवतः विषये अधिकं जानाति। यदि इच्छति तर्हि अवश्यमेव दयां दास्यति, यदि इच्छति चेत् अवश्यं दण्डं दास्यति। वयं च भवन्तं (मुहम्मदं) तेषां रक्षकत्वेन न प्रेषितवन्तः।

وَرَبُّكَ اَعْلَمُ بِمَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَلَقَدْ فَضَّلْنَا بَعْضَ النَّبِيّٖنَ عَلٰى بَعْضٍ وَّاٰتَيْنَا دَاوٗدَ زَبُوْرًا

wa rabbuka a‘lamu biman fis-samāwāti wal-arḍ(i), wa laqad faḍḍalnā ba‘ḍan nabiyyīna ‘alā ba‘ḍiw wa ātainā dāwūda zabūrā(n).

तव च भगवान् श्रेष्ठतया जानाति कः द्यावापृथिव्याः | ननु च वयं केभ्यः भविष्यद्वादिभ्यः अन्येभ्यः अपेक्षया लाभं दत्तवन्तः।

قُلِ ادْعُوا الَّذِيْنَ زَعَمْتُمْ مِّنْ دُوْنِهٖ فَلَا يَمْلِكُوْنَ كَشْفَ الضُّرِّ عَنْكُمْ وَلَا تَحْوِيْلًا

qulid‘ul-lażīna za‘amtum min dūnihī falā yamlikūna kasyfaḍ-ḍurri ‘ankum wa lā taḥwīlā(n).

(मुहम्मद) कथयतु, "यान् भवन्तः अल्लाहस्य अतिरिक्तं (देवताः) मन्यन्ते, तेषां भवद्भ्यः संकटं दूरीकर्तुं शक्तिः नास्ति, तेषां परिवर्तनं कर्तुं न (न च) समर्थाः सन्ति।"

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ يَبْتَغُوْنَ اِلٰى رَبِّهِمُ الْوَسِيْلَةَ اَيُّهُمْ اَقْرَبُ وَيَرْجُوْنَ رَحْمَتَهٗ وَيَخَافُوْنَ عَذَابَهٗۗ اِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ كَانَ مَحْذُوْرًا

ulā'ikal-lażīna yad‘ūna yabtagūna ilā rabbihimul-wasīlata ayyuhum aqrabu wa yarjūna raḥmatahū wa yakhāfūna ‘ażābah(ū), inna ‘ażāba rabbika kāna maḥżūrā(n).

येषां जनानां समीपं ते आहूताः, ते स्वयमेव ईश्वरस्य मार्गं अन्विषन्ति स्म, तेषु कः (अल्लाहस्य) समीपस्थः आसीत्। तस्य दयायाः आशां कुर्वन्ति, तस्य दण्डस्य भयं च कुर्वन्ति। ननु भवतः भगवतः दण्डः किमपि भयङ्करं वस्तु अस्ति” इति।

وَاِنْ مِّنْ قَرْيَةٍ اِلَّا نَحْنُ مُهْلِكُوْهَا قَبْلَ يَوْمِ الْقِيٰمَةِ اَوْ مُعَذِّبُوْهَا عَذَابًا شَدِيْدًاۗ كَانَ ذٰلِكَ فىِ الْكِتٰبِ مَسْطُوْرًا

wa im min qaryatin illā naḥnu muhlikūhā qabla yaumil-qiyāmati au mu‘ażżibūhā ‘ażāban syadīdā(n), kāna żālika fil-kitābi masṭūrā(n).

न च देशः (यस्य निवासिनः आज्ञापालकाः सन्ति), यावत् वयं कयामतदिनात् पूर्वं तस्य नाशं न कुर्मः अथवा (तस्य निवासिनः) अतीव तीव्रदण्डेन दण्डं न दद्मः। एतत् पुस्तके (लौह महफुज्) लिखितम् अस्ति।

وَمَا مَنَعَنَآ اَنْ نُّرْسِلَ بِالْاٰيٰتِ اِلَّآ اَنْ كَذَّبَ بِهَا الْاَوَّلُوْنَۗ وَاٰتَيْنَا ثَمُوْدَ النَّاقَةَ مُبْصِرَةً فَظَلَمُوْا بِهَاۗ وَمَا نُرْسِلُ بِالْاٰيٰتِ اِلَّا تَخْوِيْفًا

wa mā mana‘anā an nursila bil-āyāti illā an każżaba bihal-awwalūn(a), wa ātainā ṡamūdan-nāqata mubṣiratan fa ẓalamū bihā, wa mā nursilu bil-āyāti illā takhwīfā(n).

न च अस्मान् किमपि (भवतः) चिह्नानि (अस्माकं सामर्थ्यस्य) प्रेषयितुं बाधते, केवलं तानि (चिह्नानि) पूर्वजनैः मृषावादितानि इति विना। वयं च समुदस्य जनानां कृते एकं उष्ट्रं (चमत्काररूपेण) दत्तवन्तः यत् द्रष्टुं शक्यते, परन्तु ते (उष्ट्रं) पीडयन्ति स्म। न च वयं एतानि चिह्नानि प्रेषितवन्तः अपितु केवलं भयङ्करीकरणाय एव प्रेषितवन्तः।

وَاِذْ قُلْنَا لَكَ اِنَّ رَبَّكَ اَحَاطَ بِالنَّاسِۗ وَمَا جَعَلْنَا الرُّءْيَا الَّتِيْٓ اَرَيْنٰكَ اِلَّا فِتْنَةً لِّلنَّاسِ وَالشَّجَرَةَ الْمَلْعُوْنَةَ فِى الْقُرْاٰنِ ۗ وَنُخَوِّفُهُمْۙ فَمَا يَزِيْدُهُمْ اِلَّا طُغْيَانًا كَبِيْرًا ࣖ

wa iż qulnā laka inna rabbaka aḥāṭa bin-nās(i), wa mā ja‘alnar-ru'yal-latī araināka illā fitnatal lin-nāsi wasy-syajaratal mal‘ūnata fil-qur'ān(i), wa nukhawwifuhum, famā yazīduhum illā ṭugyānan kabīrā(n).

यदा च वयं भवद्भ्यः प्रकाशितवन्तः यत्, "ननु भवतः भगवतः (ज्ञानं) सर्वान् मनुष्यान् आच्छादयति।" तथा च वयं भवद्भ्यः यत् स्वप्नं दर्शितवन्तः तत् न कृतवन्तः, अपितु मनुष्याणां कृते अपि च (तथापि) कुरानस्य शापितवृक्षस्य (जक्कूमस्य) परीक्षारूपेण। वयं च तान् भयभीताः अकरोम, परन्तु एतेन तेषां अवज्ञायाः वृद्धिः एव अभवत्।

وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ قَالَ ءَاَسْجُدُ لِمَنْ خَلَقْتَ طِيْنًاۚ

wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīs(a), qāla a'asjudu liman khalaqta ṭīnā(n).

तथा (स्मरन्तु), यदा वयं स्वर्गदूतान् अवदमः, “यूयं सर्वे आदमस्य समक्षं प्रणामं कुरुत” तदा ते प्रणामं कृतवन्तः, शैतानं विहाय। सः (इब्लिस्) अवदत्, "किं मया मृत्तिकायाः सृष्टं व्यक्तिं प्रणमयितव्यम्?"

قَالَ اَرَاَيْتَكَ هٰذَا الَّذِيْ كَرَّمْتَ عَلَيَّ لَىِٕنْ اَخَّرْتَنِ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِ لَاَحْتَنِكَنَّ ذُرِّيَّتَهٗٓ اِلَّا قَلِيْلًا

qāla ara'aitaka hāżal-lażī karramta ‘alayya la'in akhkhartani ilā yaumil-qiyāmati la'aḥtanikanna żurriyyatahū illā qalīlā(n).

सः (इब्लिस्) अवदत्, "मम व्याख्यातु, किं भवता मम अपेक्षया एतत् अधिकं सम्मानितम्? यदि भवता पुनरुत्थानदिनपर्यन्तं समयः दत्तः स्यात् तर्हि अहं तस्य वंशजं अल्पभागं विहाय मार्गभ्रष्टं करिष्यामि स्म।

قَالَ اذْهَبْ فَمَنْ تَبِعَكَ مِنْهُمْ فَاِنَّ جَهَنَّمَ جَزَاۤؤُكُمْ جَزَاۤءً مَّوْفُوْرًا

qālażhab faman tabi‘aka minhum fa inna jahannama jazā'ukum jazā'am maufūrā(n).

सः (अल्लाहः) अवदत्, “गच्छ, परन्तु ये भवतः अनुसरणं कुर्वन्ति, तेषु खलु, नरकं भवतः फलं भविष्यति, पर्याप्तं प्रतिशोधरूपेण।

وَاسْتَفْزِزْ مَنِ اسْتَطَعْتَ مِنْهُمْ بِصَوْتِكَ وَاَجْلِبْ عَلَيْهِمْ بِخَيْلِكَ وَرَجِلِكَ وَشَارِكْهُمْ فِى الْاَمْوَالِ وَالْاَوْلَادِ وَعِدْهُمْۗ وَمَا يَعِدُهُمُ الشَّيْطٰنُ اِلَّا غُرُوْرًا

wastafziz manistaṭa‘ta minhum biṣautika wa ajlib ‘alaihim bikhailika wa rajilika wa syārikūhum fil-amwāli wal-aulādi wa ‘idhum, wa mā ya‘iduhumusy-syaiṭānu illā gurūrā(n).

तेषु च यः कश्चित् भवन्तः (इब्लिस्) स्वस्य (आश्चर्यजनकेन) स्वरेण वञ्चयन्तु, तेषां विरुद्धं स्वसैनिकं संयोजयन्तु, अश्ववाहनेषु, पदातिषु च, तेषां सह धनसन्ततिषु गठबन्धनं कृत्वा ततः तेभ्यः प्रतिज्ञां कुर्वन्तु।" यद्यपि पिशाचः केवलं युक्तिं प्रतिज्ञातवान्।

اِنَّ عِبَادِيْ لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطٰنٌۗ وَكَفٰى بِرَبِّكَ وَكِيْلًا

inna ‘ibādī laisa laka ‘alaihim sulṭān(un), wa kafā birabbika wakīlā(n).

"ननु मम भृत्यानां विरुद्धं भवतः (इब्लिस्) तेषु शक्तिः न भवितुम् अर्हति। भवतः प्रभुः च रक्षकत्वेन पर्याप्तः अस्ति।"

رَبُّكُمُ الَّذِيْ يُزْجِيْ لَكُمُ الْفُلْكَ فِى الْبَحْرِ لِتَبْتَغُوْا مِنْ فَضْلِهٖۗ اِنَّهٗ كَانَ بِكُمْ رَحِيْمًا

rabbukumul-lażī yuzjī lakumul-fulka fil-baḥri litabtagū min faḍlih(ī), innahū kāna bikum raḥīmā(n).

तव भगवता समुद्रेषु नावः भवद्भ्यः, येन भवन्तः तस्य वरदानं अन्वेष्टुं शक्नुवन्ति। ननु सः भवतः प्रति परमकृपालुः अस्ति।

وَاِذَا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فِى الْبَحْرِ ضَلَّ مَنْ تَدْعُوْنَ اِلَّآ اِيَّاهُۚ فَلَمَّا نَجّٰىكُمْ اِلَى الْبَرِّ اَعْرَضْتُمْۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ كَفُوْرًا

wa iżā massakumuḍ-ḍurru fil-baḥri ḍalla man tad‘ūna illā iyyāh(u), falammā najjākum ilal-barri a‘raḍtum, wa kānal-insānu kafūrā(n).

यदि च भवन्तः समुद्रे संकटेन आहताः भवन्ति तर्हि भवन्तः अवश्यमेव सर्वं नष्टं करिष्यन्ति यत् भवन्तः (शक्तवन्तः) आह्वयितुं शक्नुवन्ति, तम् विहाय। किन्तु यदा सः भवन्तं स्थले प्रदत्तवान् तदा भवन्तः (तस्मात्) निवृत्ताः अभवन्। मनुष्याः च सर्वदा अस्वीकारे (अकृतघ्नाः) भवन्ति।

اَفَاَمِنْتُمْ اَنْ يَّخْسِفَ بِكُمْ جَانِبَ الْبَرِّ اَوْ يُرْسِلَ عَلَيْكُمْ حَاصِبًا ثُمَّ لَا تَجِدُوْا لَكُمْ وَكِيْلًا ۙ

afa amintum ay yakhsifa bikum jānibal-barri au yursila ‘alaikum ḥaṣiban ṡumma lā tajidū lakum wakīlā(n).

अतः किं भवन्तः सुरक्षिताः अनुभवन्ति यत् सः भवतः अधः भूमिभागं न मज्जयिष्यति अथवा सः लघुशिलाः (प्रबलवायुः) न प्रेषयिष्यति इति? न च भवतः रक्षकः भविष्यति इति,

اَمْ اَمِنْتُمْ اَنْ يُّعِيْدَكُمْ فِيْهِ تَارَةً اُخْرٰى فَيُرْسِلَ عَلَيْكُمْ قَاصِفًا مِّنَ الرِّيْحِ فَيُغْرِقَكُمْ بِمَا كَفَرْتُمْۙ ثُمَّ لَا تَجِدُوْا لَكُمْ عَلَيْنَا بِهٖ تَبِيْعًا

am amintum ay yu‘īdakum fīhi tāratan ukhrā fa yursila ‘alaikum qāṣifam minar-rīḥi fa yugriqakum bimā kafartum, ṡumma lā tajidū lakum ‘alainā bihī tabī‘ā(n).

अथवा त्वं सुरक्षितं अनुभवसि यत् सः त्वां पुनः समुद्रं न प्रत्यागमिष्यति, ततः भवतः अविश्वासात् भवतः उपरि चक्रवातं प्रवहति, मज्जयिष्यति च? तदा अस्माकं (यातनायाः) सम्मुखीकरणे कोऽपि सहायकः न प्राप्स्यसि।

۞ وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِيْٓ اٰدَمَ وَحَمَلْنٰهُمْ فِى الْبَرِّ وَالْبَحْرِ وَرَزَقْنٰهُمْ مِّنَ الطَّيِّبٰتِ وَفَضَّلْنٰهُمْ عَلٰى كَثِيْرٍ مِّمَّنْ خَلَقْنَا تَفْضِيْلًا ࣖ

wa laqad karramnā banī ādama wa ḥamalnāhum fil-barri wal-baḥri wa razaqnāhum minaṭ-ṭayyibāti wa faḍḍalnāhum ‘alā kaṡīrim mimman khalaqnā tafḍīlā(n).

ननु च वयं आदमस्य सन्तानपौत्राणां महिमाम् अकरोम, तान् स्थले समुद्रे च नीतवन्तः, तेभ्यः सद्वस्तूनि च पोषणं दत्तवन्तः, तेभ्यः बहुभ्यः प्राणिभ्यः अपि वयं तान् प्राधान्यं दत्तवन्तः ये वयं सम्यक् लाभैः निर्मितवन्तः।

يَوْمَ نَدْعُوْا كُلَّ اُنَاسٍۢ بِاِمَامِهِمْۚ فَمَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ بِيَمِيْنِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ يَقْرَءُوْنَ كِتٰبَهُمْ وَلَا يُظْلَمُوْنَ فَتِيْلًا

yauma nad‘ū kulla unāsim bi'imāmihim, faman ūtiya katābahū biyamīnihī fa ulā'ika yaqra'ūna kitābahum wa lā yuẓlamūna fatīlā(n).

(स्मरतु), सः दिवसः (यदा) वयं प्रत्येकं राष्ट्रं तस्य नेतारेण सह आह्वयेम; यस्य च दक्षिणहस्ते तस्य अभिलेखः दीयते, ते तत् (समीचीनतया) पठिष्यन्ति, तेषां किञ्चित् अपि अन्यायः न भविष्यति।

وَمَنْ كَانَ فِيْ هٰذِهٖٓ اَعْمٰى فَهُوَ فِى الْاٰخِرَةِ اَعْمٰى وَاَضَلُّ سَبِيْلًا

wa man kāna fī hāżihī a‘mā fa huwa fil-ākhirati a‘mā wa aḍallu sabīlā(n).

यः च लोके (हृदयेन) अन्धः, तदा परलोके सः अन्धः (सत्य) मार्गात् दूरं नष्टः च भविष्यति।

وَاِنْ كَادُوْا لَيَفْتِنُوْنَكَ عَنِ الَّذِيْٓ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ لِتَفْتَرِيَ عَلَيْنَا غَيْرَهٗۖ وَاِذًا لَّاتَّخَذُوْكَ خَلِيْلًا

wa in kādū layaftinūnaka ‘anil-lażī auḥainā ilaika litaftariya ‘alainā gairah(ū), wa iżal lattakhażūka khalīlā(n).

ते च भवन्तं (मुहम्मदं) प्रायः यत् अस्माभिः भवद्भ्यः प्रकाशितं तस्मात् दूरं कृतवन्तः, येन भवन्तः अस्माकं विरुद्धं अन्यत् किमपि आविष्करोति; यदि च भवति तर्हि ते भवन्तं निष्ठावान् मित्रं अवश्यं करिष्यन्ति।

وَلَوْلَآ اَنْ ثَبَّتْنٰكَ لَقَدْ كِدْتَّ تَرْكَنُ اِلَيْهِمْ شَيْـًٔا قَلِيْلًا ۙ

wa lau lā an ṡabbatnāka laqad kitta tarkanu ilaihim syai'an qalīlā(n).

यदि च वयं भवतः (हृदयं) दृढं न कृतवन्तः स्मः तर्हि भवन्तः तान् प्रति प्रायः अवलम्बन्ते स्म।

اِذًا لَّاَذَقْنٰكَ ضِعْفَ الْحَيٰوةِ وَضِعْفَ الْمَمَاتِ ثُمَّ لَا تَجِدُ لَكَ عَلَيْنَا نَصِيْرًا

iżal-la'ażaqnāka ḍi‘fal-ḥayāti wa ḍi‘fal-mamāti ṡumma lā tajidu laka ‘alainā naṣīrā(n).

यदि एवम् अस्ति तर्हि अवश्यमेव वयं भवद्भ्यः इह संसारे द्विगुणं मृत्योः अनन्तरं द्विगुणं च दास्यामः, भवतः (मुहम्मदस्य) अस्माकं विरुद्धं एकः अपि सहायकः न भविष्यति।

وَاِنْ كَادُوْا لَيَسْتَفِزُّوْنَكَ مِنَ الْاَرْضِ لِيُخْرِجُوْكَ مِنْهَا وَاِذًا لَّا يَلْبَثُوْنَ خِلٰفَكَ اِلَّا قَلِيْلًا

wa in kādū layastafizzūnaka minal-arḍi liyukhrijūka minhā wa iżal lā yalbaṡūna khilāfaka illā qalīlā(n).

ननु च, ते भवन्तं (मुहम्मदं) प्रायः (मक्कादेशस्य) भूमिं व्याकुलं कृतवन्तः यतः भवन्तः तत् त्यक्तुं अर्हन्ति स्म, यदि च तत् अभवत् तर्हि ते किञ्चित्कालं विहाय (तत्र) न तिष्ठन्ति स्म।

سُنَّةَ مَنْ قَدْ اَرْسَلْنَا قَبْلَكَ مِنْ رُّسُلِنَا وَلَا تَجِدُ لِسُنَّتِنَا تَحْوِيْلًا ࣖ

sunnata man qad arsalnā qablaka mir rusulinā wa lā tajidu lisunnatinā taḥwīlā(n).

(तत्) अस्माकं दूतानां कृते नियमः अस्ति, येषां कृते वयं भवतः पुरतः प्रेषितवन्तः, अस्माकं नियमे परिवर्तनं न प्राप्स्यथ।

اَقِمِ الصَّلٰوةَ لِدُلُوْكِ الشَّمْسِ اِلٰى غَسَقِ الَّيْلِ وَقُرْاٰنَ الْفَجْرِۗ اِنَّ قُرْاٰنَ الْفَجْرِ كَانَ مَشْهُوْدًا

aqimiṣ-ṣalāta lidulūkisy-syamsi ilā gasaqil-laili wa qur'ānal-fajr(i), inna qur'ānal-fajri kāna masyhūdā(n).

सूर्यास्तस्य क्षणात् आरभ्य रात्रौ अन्धकारपर्यन्तं प्रार्थनां कुर्वन्तु तथा (फजरस्य नमाजं अपि कुर्वन्तु)। ननु प्रातः प्रार्थना साक्षी (दूतैः) अभवत्।

وَمِنَ الَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهٖ نَافِلَةً لَّكَۖ عَسٰٓى اَنْ يَّبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقَامًا مَّحْمُوْدًا

wa minal-laili fa tahajjad bihī nāfilatal lak(a), ‘asā ay yab‘aṡaka rabbuka maqāmam maḥmūdā(n).

तथा च रात्रौ भागे तहज्जुद् प्रार्थना (अतिरिक्तपूजारूपेण) भवतः कृते कुर्वन्तु: कदाचित् भवतः प्रभुः भवन्तं प्रशंसनीयस्थाने उत्थापयिष्यति।

وَقُلْ رَّبِّ اَدْخِلْنِيْ مُدْخَلَ صِدْقٍ وَّاَخْرِجْنِيْ مُخْرَجَ صِدْقٍ وَّاجْعَلْ لِّيْ مِنْ لَّدُنْكَ سُلْطٰنًا نَّصِيْرًا

wa qur rabbi adkhilnī mudkhala ṣidqiw wa akhrijnī mukhraja ṣidqiw waj‘al lī mil ladunka sulṭānan naṣīrā(n).

तथा च वदतु (मुहम्मद), हे मम भगवन्, मां सम्यक् प्रवेशस्थाने स्थापयित्वा मां (अपि) सम्यक् बहिः आनय, स्वपक्षतः च तां शक्तिं ददातु या (मम) साहाय्यं कर्तुं शक्नोति।

وَقُلْ جَاۤءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ ۖاِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوْقًا

wa qul jā'al-ḥaqqu wa zahaqal-bāṭil(u), innal-bāṭila kāna zahūqā(n).

तथा च “सत्यम् आगतं अनृतं च विलुप्तम्” इति। ननु मिथ्यात्वं ध्रुवम् अन्तर्धानं भविष्यति।

وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْاٰنِ مَا هُوَ شِفَاۤءٌ وَّرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِيْنَۙ وَلَا يَزِيْدُ الظّٰلِمِيْنَ اِلَّا خَسَارًا

wa nunazzilu minal-qur'āni mā huwa syifā'uw wa raḥmatul lil-mu'minīn(a), wa lā yazīduẓ-ẓālimīna illā khasārā(n).

तथा च वयं कुरानात् (किञ्चित्) अवतरितवन्तः यत् विश्वासिनां कृते उपायः दया च अस्ति, यदा तु अन्यायिनां (कुरानस्य) कृते केवलं हानिः वर्धयिष्यति।

وَاِذَآ اَنْعَمْنَا عَلَى الْاِنْسَانِ اَعْرَضَ وَنَاٰ بِجَانِبِهٖۚ وَاِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ كَانَ يَـُٔوْسًا

wa iżā an‘amnā ‘alal-insāni a‘raḍa wa na'ā bijānibih(ī), wa iżā massahusy-syarru kāna ya'ūsā(n).

यदा च वयं मनुष्याय सुखं दद्मः तदा सः अवश्यमेव गर्वेण विमुखीभवति, दूरं च करिष्यति; यदा च तं क्लेशं प्रहरति तदा सः अवश्यमेव निराशः भविष्यति।

قُلْ كُلٌّ يَّعْمَلُ عَلٰى شَاكِلَتِهٖۗ فَرَبُّكُمْ اَعْلَمُ بِمَنْ هُوَ اَهْدٰى سَبِيْلًا ࣖ

qul kulluy ya‘malu ‘alā syākilatih(ī), fa rabbukum a‘lamu biman huwa ahdā sabīlā(n).

कथयतु (हे मुहम्मद) “सर्वः स्वप्रवृत्त्या वर्तते” इति । अतः भवतः प्रभुः सर्वोत्तमरूपेण जानाति यत् मार्गे कः अधिकतया सम्यक् अस्ति।

وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الرُّوْحِۗ قُلِ الرُّوْحُ مِنْ اَمْرِ رَبِّيْ وَمَآ اُوْتِيْتُمْ مِّنَ الْعِلْمِ اِلَّا قَلِيْلًا

wa yas'alūnaka ‘anir-rūḥ(i), qulir-rūḥu min amri rabbī wa mā ūtītum minal-‘ilmi illā qalīlā(n).

ते च भवन्तं (हे मुहम्मद) आत्मायाः विषये पृच्छन्ति। कथयतु, "आत्मा मम भगवतः आज्ञायाः अस्ति, भवतः किञ्चित् ज्ञानं एव दत्तम्।"

وَلَىِٕنْ شِئْنَا لَنَذْهَبَنَّ بِالَّذِيْٓ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ ثُمَّ لَا تَجِدُ لَكَ بِهٖ عَلَيْنَا وَكِيْلًاۙ؉؉

wa la'in syi'nā lanażhabanna bil-lażī auḥainā ilaika ṡumma lā tajidu laka bihī ‘alainā wakīlā(n).

ननु च यदि वयं इच्छन्तः स्मः तर्हि वयं भवतः (मुहम्मदस्य) कृते यत् प्रकाशितं तत् नाशयामः, भवता च अस्माकं विरुद्धं एकः अपि रक्षकः न लब्धः स्यात्।

اِلَّا رَحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَۗ اِنَّ فَضْلَهٗ كَانَ عَلَيْكَ كَبِيْرًا

illā raḥmatam mir rabbik(a), inna faḍalahū kāna ‘alaika kabīrā(n).

तव भगवतः दयायाः विना। ननु भवतः (हे मुहम्मद) उपरि तस्य कृपा महती अस्ति।

قُلْ لَّىِٕنِ اجْتَمَعَتِ الْاِنْسُ وَالْجِنُّ عَلٰٓى اَنْ يَّأْتُوْا بِمِثْلِ هٰذَا الْقُرْاٰنِ لَا يَأْتُوْنَ بِمِثْلِهٖ وَلَوْ كَانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيْرًا

qul la'inijtama‘atil-insu wal-jinnu ‘alā ay ya'tū bimiṡli hāżal-qur'āni lā ya'tūna bimiṡlihī wa lau kāna ba‘ḍuhum liba‘ḍin ẓahīrā(n).

कथयतु, "ननु यदि मनुष्याः जिन्नाः च मिलित्वा अस्य कुरानस्य सदृशं (सदृशं) किमपि निर्मातुं शक्नुवन्ति स्म, तर्हि ते परस्परं साहाय्यं कुर्वन्ति चेदपि एतादृशं किमपि निर्मातुं न शक्नुवन्ति स्म।

وَلَقَدْ صَرَّفْنَا لِلنَّاسِ فِيْ هٰذَا الْقُرْاٰنِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍۖ فَاَبٰىٓ اَكْثَرُ النَّاسِ اِلَّا كُفُوْرًا

wa laqad ṣarrafnā lin-nāsi fī hāżal-qur'āni min kulli maṡal(in), fa abā akṡarun-nāsi illā kufūrā(n).

तथा च, वयं कुरान-ग्रन्थे जनानां कृते एतत् बहुवारं विविध-दृष्टान्तैः व्याख्यातवन्तः, परन्तु अधिकांशजनानां कृते एतत् न रोचते, अपि च (तत्) अङ्गीकुर्वन्ति।

وَقَالُوْا لَنْ نُّؤْمِنَ لَكَ حَتّٰى تَفْجُرَ لَنَا مِنَ الْاَرْضِ يَنْۢبُوْعًاۙ

wa qālū lan nu'mina laka ḥattā tafjura lanā minal-arḍi yambū‘ā(n).

ते च अवदन् - यावत् त्वं पृथिव्याः अस्माकं कृते जलस्य स्त्रोतां न प्रेषयसि तावत् वयं त्वां (मुहम्मदं) न विश्वसिष्यामः।

اَوْ تَكُوْنَ لَكَ جَنَّةٌ مِّنْ نَّخِيْلٍ وَّعِنَبٍ فَتُفَجِّرَ الْاَنْهٰرَ خِلٰلَهَا تَفْجِيْرًاۙ

au takūna laka jannatum min nakhīliw wa ‘inabin fa tufajjiral-anhāra khilālahā tafjīrā(n).

खदिरद्राक्षा उद्यानं वा अस्ति, तदा त्वं द्रुतगामिनीं नदीं प्रवाहयसि,

اَوْ تُسْقِطَ السَّمَاۤءَ كَمَا زَعَمْتَ عَلَيْنَا كِسَفًا اَوْ تَأْتِيَ بِاللّٰهِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ قَبِيْلًاۙ

au tusqiṭas-samā'a kamā za‘amta ‘alainā kisafan au ta'tiya billāhi wal-malā'ikati qabīlā(n).

अथवा त्वं अस्माकं उपरि आकाशं खण्डखण्डं पातयसि, यथा त्वं वदसि, अथवा (पूर्वं) अल्लाहं स्वर्गदूतान् च अस्माभिः सह सम्मुखम् आनयसि,

اَوْ يَكُوْنَ لَكَ بَيْتٌ مِّنْ زُخْرُفٍ اَوْ تَرْقٰى فِى السَّمَاۤءِ ۗوَلَنْ نُّؤْمِنَ لِرُقِيِّكَ حَتّٰى تُنَزِّلَ عَلَيْنَا كِتٰبًا نَّقْرَؤُهٗۗ قُلْ سُبْحَانَ رَبِّيْ هَلْ كُنْتُ اِلَّا بَشَرًا رَّسُوْلًا ࣖ

au yakūna laka baitum min zukhrufin au tarqā fis-samā'(i), wa lan nu'mina liruqiyyika ḥattā tunazzila ‘alainā kitāban naqra'uh(ū), qul subḥāna rabbī hal kuntu illā basyarar rasūlā(n).

सुवर्णेन वा गृहं (निर्मितं) अस्ति, स्वर्गमारोहणं वा। वयं च भवतः आरोहणं न विश्वसिष्यामः यावत् त्वं अस्माकं पठनाय पुस्तकं न प्रेषयसि।" कथयतु (मुहम्मदः), "मम भगवतः महिमा भवतु, किं अहं केवलं दूतः मानवः नास्मि?

وَمَا مَنَعَ النَّاسَ اَنْ يُّؤْمِنُوْٓا اِذْ جَاۤءَهُمُ الْهُدٰٓى اِلَّآ اَنْ قَالُوْٓا اَبَعَثَ اللّٰهُ بَشَرًا رَّسُوْلًا

wa mā mana‘an-nāsa ay yu'minū iż jā'ahumul-hudā illā an qālū aba‘aṡallāhu basyarar rasūlā(n).

तथा च मार्गदर्शनस्य आगमनसमये जनानां विश्वासं कर्तुं किमपि न बाधते, केवलं तेषां वचनं विहाय यत् "अल्लाहः किमर्थं पुरुषं दूतरूपेण प्रेषितवान्?"

قُلْ لَّوْ كَانَ فِى الْاَرْضِ مَلٰۤىِٕكَةٌ يَّمْشُوْنَ مُطْمَىِٕنِّيْنَ لَنَزَّلْنَا عَلَيْهِمْ مِّنَ السَّمَاۤءِ مَلَكًا رَّسُوْلًا

qul lau kāna fil-arḍi malā'ikatuy yamsyūna muṭma'innīna lanazzalnā ‘alaihim minas-samā'i malakar rasūlā(n).

(मुहम्मद) कथयतु, "यदि पृथिव्यां शान्तिपूर्वकं भ्रमन्तः स्वर्गदूताः स्युः तर्हि वयं तेषां समीपं स्वर्गात् दूतान् प्रेषयिष्यामः अवश्यमेव।

قُلْ كَفٰى بِاللّٰهِ شَهِيْدًاۢ بَيْنِيْ وَبَيْنَكُمْۗ اِنَّهٗ كَانَ بِعِبَادِهٖ خَبِيْرًاۢ بَصِيْرًا

qul kafā billāhi syahīdam bainī wa bainakum, innahū kāna bi‘ibādihī khabīram baṣīrā(n).

कथयतु (मुहम्मदः) "अल्लाहः मम भवतः सर्वेषां च मध्ये साक्षीरूपेण पर्याप्तः अस्ति। ननु सः सर्वज्ञः, स्वसेवकानां सर्वदर्शी च अस्ति।"

وَمَنْ يَّهْدِ اللّٰهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِۚ وَمَنْ يُّضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهُمْ اَوْلِيَاۤءَ مِنْ دُوْنِهٖۗ وَنَحْشُرُهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ عَلٰى وُجُوْهِهِمْ عُمْيًا وَّبُكْمًا وَّصُمًّاۗ مَأْوٰىهُمْ جَهَنَّمُۗ كُلَّمَا خَبَتْ زِدْنٰهُمْ سَعِيْرًا

wa may yahdillāhu fa huwal-muhtad(i), wa may yuḍlil falan tajida lahum auliyā'a min dūnih(ī), wa naḥsyuruhum yaumal-qiyāmati ‘alā wujūhihim ‘umyaw wa bukmaw wa ṣummā(n), ma'wāhum jahannam(u), kullamā khabat zidnāhum sa‘īrā(n).

तथा च यस्य अल्लाहः मार्गदर्शनं करोति, सः एव मार्गदर्शनं करोति, यस्य च भ्रान्तिं करोति, तस्य अतिरिक्तं भवतः तेषां कृते कोऽपि सहायकः न भविष्यति। वयं च तान् पुनरुत्थानदिने प्रणाममुखाः, अन्धाः, मूकाः, बधिराः च सङ्गृहीमः। तेषां निवासः नरकः अस्ति। प्रत्येकं नरकस्य ज्वाला निष्क्रान्तं भवति तदा वयं तेषु अधिकं अग्निम् योजयामः।

ذٰلِكَ جَزَاۤؤُهُمْ بِاَنَّهُمْ كَفَرُوْا بِاٰيٰتِنَا وَقَالُوْٓا ءَاِذَا كُنَّا عِظَامًا وَّرُفَاتًا ءَاِنَّا لَمَبْعُوْثُوْنَ خَلْقًا جَدِيْدًا

Żālika jazā'uhum bi'annahum kafarū bi'āyātinā wa qālū a'iżā kunnā ‘iẓāmaw wa rufātan a'innā lamab‘ūṡūna khalqan jadīdā(n).

तदेव तेषां फलं यतः ते अस्माकं श्लोकेषु अविश्वासं कृतवन्तः (यतो हि ते) अवदन् यत् "यदि वयं अस्थिभग्नवस्तूनि च अभवम तर्हि किं वयं वास्तवमेव नवजीवरूपेण पुनरुत्थानं प्राप्नुमः?"

۞ اَوَلَمْ يَرَوْا اَنَّ اللّٰهَ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ قَادِرٌ عَلٰٓى اَنْ يَّخْلُقَ مِثْلَهُمْ وَجَعَلَ لَهُمْ اَجَلًا لَّا رَيْبَ فِيْهِۗ فَاَبَى الظّٰلِمُوْنَ اِلَّا كُفُوْرًا

awalam yarau annallāhal-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa qādirun ‘alā ay yakhluqa miṡlahum wa ja‘ala lahum ajalal lā raiba fīh(i), fa abaẓ-ẓālimūna illā kufūrā(n).

किं च ते न पश्यन्ति यत् अल्लाहः यः आकाशं पृथिवीं च सृष्टवान् सः अपि तेषां सदृशं सृजितुं समर्थः अस्ति, तेषां कृते एकं नियतं पदं (मृत्युः पुनरुत्थानस्य वा) नियुक्तवान्, यस्मिन् कोऽपि संदेहः नास्ति? अविश्वासं विहाय तु दुष्कृताः न तिरस्कुर्वन्ति।

قُلْ لَّوْ اَنْتُمْ تَمْلِكُوْنَ خَزَاۤىِٕنَ رَحْمَةِ رَبِّيْٓ اِذًا لَّاَمْسَكْتُمْ خَشْيَةَ الْاِنْفَاقِۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ قَتُوْرًا ࣖ

qul lau antum tamlikūna khazā'ina raḥmati rabbī iżal la'amsaktum khasy-yatal-infāq(i), wa kānal-insānu qatūrā(n).

(मुहम्मद) कथयतु, "यदि भवतः मम भगवतः अनुग्रहस्य कोषस्य नियन्त्रणं स्यात् तर्हि भवतः तत् (कोषः) स्थापितः स्यात्, तस्य व्ययस्य भयात्।" मनुष्याः च अतीव कंजूसाः भवन्ति।

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسٰى تِسْعَ اٰيٰتٍۢ بَيِّنٰتٍ فَسْـَٔلْ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اِذْ جَاۤءَهُمْ فَقَالَ لَهٗ فِرْعَوْنُ اِنِّيْ لَاَظُنُّكَ يٰمُوْسٰى مَسْحُوْرًا

wa laqad ātainā mūsā tis‘a āyātim bayyinātin fas'al banī isrā'īla iż jā'ahum fa qāla lahū fir‘aunu innī la'aẓunnuka yā mūsā masḥūrā(n).

ननु च, वयं मूसायै नव स्पष्टचमत्कारान् दत्तवन्तः अतः इस्राएलसन्ततिं पृच्छन्तु, यदा मूसा तेषां समीपम् आगतः तदा फारो तम् अवदत्, "हे मूसा! ननु, अहं वास्तवमेव शङ्कयामि यत् त्वं जादूना प्रभावितः असि।

قَالَ لَقَدْ عَلِمْتَ مَآ اَنْزَلَ هٰٓؤُلَاۤءِ اِلَّا رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ بَصَاۤىِٕرَۚ وَاِنِّيْ لَاَظُنُّكَ يٰفِرْعَوْنُ مَثْبُوْرًا

qāla laqad ‘alimta mā anzala hā'ulā'i illā rabbus-samāwāti wal-arḍi baṣā'ir(a), wa innī la'aẓunnuka yā fir‘aunu maṡbūrā(n).

सः (मोशेः) उत्तरितवान्, "सच्चिदानन्दं त्वं पूर्वमेव जानासि यत् ईश्वरं विहाय अन्येन कश्चित् (चमत्कारान्) न प्रेषितवान्, यः स्वर्गं पृथिवीं च स्पष्टं प्रमाणरूपेण रक्षति, ननु च, अहं सत्यं शङ्कयामि यत् त्वं विनश्यति, हे फारो।

فَاَرَادَ اَنْ يَّسْتَفِزَّهُمْ مِّنَ الْاَرْضِ فَاَغْرَقْنٰهُ وَمَنْ مَّعَهٗ جَمِيْعًاۙ

fa arāda ay yastafizzahum minal arḍi fa agraqnāhu wa mam ma‘ahū jamī‘ā(n).

तदा सः (फारोः) तान् (मोशेः तस्य अनुयायिनां च) पृथिव्याः (मिस्रतः) निष्कासयितुम् इच्छति स्म, अतः वयं तं (फारो) तस्य सह स्थितान् सर्वान् च डुबन्तः।

وَّقُلْنَا مِنْۢ بَعْدِهٖ لِبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اسْكُنُوا الْاَرْضَ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ الْاٰخِرَةِ جِئْنَا بِكُمْ لَفِيْفًاۗ

wa qulnā mim ba‘dihī libanī isrā'īlaskunul-arḍa fa iżā jā'a wa‘dul-ākhirati ji'nā bikum lafīfā(n).

तदनन्तरं वयं इस्राएलसन्ततिभ्यः अवदमः, "अस्मिन् देशे तिष्ठन्तु, परन्तु यदा जागरणसमयः आगमिष्यति तदा वयं भवन्तं मिश्रितावस्थायां अवश्यमेव सङ्गृह्णीमः।

وَبِالْحَقِّ اَنْزَلْنٰهُ وَبِالْحَقِّ نَزَلَۗ وَمَآ اَرْسَلْنٰكَ اِلَّا مُبَشِّرًا وَّنَذِيْرًاۘ

wa bil-ḥaqqi anzalnāhu wa bil-ḥaqqi nazal(a), wa mā arsalnāka illā mubasysyiraw wa nażīrā(n).

तथा च वयं (कुरानं) सत्येन अवतरितवन्तः तथा च (कुरानं) सत्यं (आनयन्) अवतरत्। वयं च भवन्तं (मुहम्मदं) प्रेषितवन्तः, केवलं शुभसमाचारवाहकत्वेन चेतावनीदातृत्वेन च।

وَقُرْاٰنًا فَرَقْنٰهُ لِتَقْرَاَهٗ عَلَى النَّاسِ عَلٰى مُكْثٍ وَّنَزَّلْنٰهُ تَنْزِيْلًا

wa qur'ānan faraqnāhu litaqra'ahū ‘alan-nāsi ‘alā mukṡiw wa nazzalnāhu tanzīlā(n).

तथा च कुरानं (वयं प्रेषितवन्तः) क्रमेण यथा भवान् (हे मुहम्मदः) क्रमेण जनानां कृते पठतु तथा च वयं क्रमेण अवतरितवन्तः।

قُلْ اٰمِنُوْا بِهٖٓ اَوْ لَا تُؤْمِنُوْاۗ اِنَّ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهٖٓ اِذَا يُتْلٰى عَلَيْهِمْ يَخِرُّوْنَ لِلْاَذْقَانِ سُجَّدًاۙ

qul āminū bihī au lā tu'minū, innal-lażīna ūtul-‘ilma min qablihī iżā yutlā ‘alaihim yakhirrūna lil-ażqāni sujjadā(n).

(मुहम्मद) कथयतु, "तस्मिन् (कुरान) विश्वासं कुरुत अथवा भवता विश्वासः न करणीयः (अल्लाहस्य कृते अपि तथैव अस्ति)। ननु येषां पूर्वज्ञानं दत्तं, यदा तेभ्यः (कुरानः) पाठ्यते तदा ते मुखं अवनमयन्ति, प्रणामं कुर्वन्ति।

وَّيَقُوْلُوْنَ سُبْحٰنَ رَبِّنَآ اِنْ كَانَ وَعْدُ رَبِّنَا لَمَفْعُوْلًا

wa yaqūlūna subḥāna rabbinā in kāna wa‘du rabbinā lamaf‘ūlā(n).

ते च अवदन्, "अस्माकं भगवतः महिमा, खलु अस्माकं भगवतः प्रतिज्ञा अवश्यमेव पूर्णा भविष्यति।"

وَيَخِرُّوْنَ لِلْاَذْقَانِ يَبْكُوْنَ وَيَزِيْدُهُمْ خُشُوْعًا ۩

wa yakhirrūna lil-ażqāni yabkūna wa yazīduhum khusyū‘ā(n).

ते च रुदन्तः मुखं अधः कृत्वा अधिकं गम्भीराः अभवन्।

قُلِ ادْعُوا اللّٰهَ اَوِ ادْعُوا الرَّحْمٰنَۗ اَيًّا مَّا تَدْعُوْا فَلَهُ الْاَسْمَاۤءُ الْحُسْنٰىۚ وَلَا تَجْهَرْ بِصَلَاتِكَ وَلَا تُخَافِتْ بِهَا وَابْتَغِ بَيْنَ ذٰلِكَ سَبِيْلًا

qulid‘ullāha awid‘ur-raḥmān(a), ayyam mā tad‘ū fa lahul-asmā'ul-ḥusnā, wa lā tajhar biṣalātika wa lā tukhāfit bihā wabtagi baina żālika sabīlā(n).

(मुहम्मद) कथयतु, "अल्लाहं आह्वयन्तु अथवा अर-रहमानं आह्वयन्तु। एकेन अपि नामेन भवन्तः आह्वानं कर्तुं शक्नुवन्ति, यतः तस्य उत्तमाः नामानि (अस्माउल् हुस्ना) सन्ति तथा च प्रार्थनायां स्वरं न उच्चारयन्तु तथा च (अपि) अवनमन्तु तथा च द्वयोः मध्ये मध्यमार्गं अन्वेष्टुं प्रयतन्ते।

وَقُلِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْ لَمْ يَتَّخِذْ وَلَدًا وَّلَمْ يَكُنْ لَّهٗ شَرِيْكٌ فِى الْمُلْكِ وَلَمْ يَكُنْ لَّهٗ وَلِيٌّ مِّنَ الذُّلِّ وَكَبِّرْهُ تَكْبِيْرًا ࣖ

wa qulil-ḥamdu lillāhil-lażī lam yattakhiż waladaw wa lam yakul lahū syarīkun fil-mulki wa lam yakul lahū waliyyum minaż-żulli wa kabbirhu takbīrā(n).

तथा च वदन्तु, "अल्लाहस्य स्तुतिः यस्य राज्ये सन्तानाः नास्ति, भागिनेयश्च (न च) न सन्ति तथा च तस्य अपमानात् साहाय्यस्य आवश्यकता नास्ति तथा च तस्य यथा महत् उन्नयनं करोति।