Q.S ता-हा (طه) - 135 श्लोकसंख्या

طٰهٰ ۚ

Ṭāhā.

थाहा

مَآ اَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْاٰنَ لِتَشْقٰٓى ۙ

mā anzalnā ‘alaikal-qur'āna litasyqā.

वयं भवतः (मुहम्मदस्य) समीपं एतत् कुरानं न प्रेषितवन्तः येन भवतः विपत्तिः भविष्यति;

اِلَّا تَذْكِرَةً لِّمَنْ يَّخْشٰى ۙ

illā tażkiratal limay yakhsyā.

किन्तु ये भयभीताः (अल्लाह) तेषां कृते चेतावनीरूपेण

تَنْزِيْلًا مِّمَّنْ خَلَقَ الْاَرْضَ وَالسَّمٰوٰتِ الْعُلٰى ۗ

tanzīlam mimman khalaqal-arḍa was-samāwātil-‘ulā.

अवतीर्णः (अल्लाहः) यः पृथिवीं उच्चस्वर्गं च निर्मितवान्,

اَلرَّحْمٰنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوٰى

ar- raḥmānu ‘alal-‘arsyistawā.

(अर्थात्) सिंहासनस्य उपरि निवसन् परमकृपालुः।

لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَمَا تَحْتَ الثَّرٰى

lahū mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍi wa mā bainahumā wa mā taḥtaṡ-ṡarā.

तस्यैव यत् दिवि यत् पृथिव्यां यत् तयोः मध्ये यत् अस्ति तत् भूमौ अधः यत् किमपि अस्ति।

وَاِنْ تَجْهَرْ بِالْقَوْلِ فَاِنَّهٗ يَعْلَمُ السِّرَّ وَاَخْفٰى

wa in tajhar bil-qauli fa innahū ya‘lamus-sirra wa akhfā.

यदि च त्वं उच्चैः वदसि तर्हि सः रहस्यं किं च अधिकं गुप्तं जानाति।

اَللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۗ لَهُ الْاَسْمَاۤءُ الْحُسْنٰى

allāhu lā ilāha illā huw(a), lahul-asmā'ul-ḥusnā.

(सः) अल्लाहः, तस्य अतिरिक्तः कोऽपि देवः नास्ति, यस्य उत्तमनामानि सन्ति।

وَهَلْ اَتٰىكَ حَدِيْثُ مُوْسٰى ۘ

wa hal atāka ḥadīṡu mūsā.

किं च मूसायाः कथा भवतः समीपं प्राप्तवती?

اِذْ رَاٰ نَارًا فَقَالَ لِاَهْلِهِ امْكُثُوْٓا اِنِّيْٓ اٰنَسْتُ نَارًا لَّعَلِّيْٓ اٰتِيْكُمْ مِّنْهَا بِقَبَسٍ اَوْ اَجِدُ عَلَى النَّارِ هُدًى

iż ra'ā nāran fa qāla li'ahlihimkuṡū innī ānastu nāral la‘allī ātīkum minhā biqabasin au ajidu ‘alan-nāri hudā(n).

यदा सः (मोशेः) अग्निम् अपश्यत् तदा सः स्वपरिवारं अवदत् यत्, "अत्र तिष्ठतु, खलु अहं अग्निम् पश्यामि, आशासे अहं भवतः कृते किञ्चित् ज्वालाम् आनेतुं शक्नोमि अथवा अग्निस्थाने मार्गदर्शनं प्राप्स्यामि।

فَلَمَّآ اَتٰىهَا نُوْدِيَ يٰمُوْسٰٓى ۙ

falammā atāhā nūdiya yā mūsā.

अतः यदा सः तस्य समीपम् (अग्निस्थानं) आगतः तदा सः आहूतः, “हे मूसा!

اِنِّيْٓ اَنَا۠ رَبُّكَ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَۚ اِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى ۗ

innī ana rabbuka fakhla‘ na‘laika innaka bil-wādil-muqaddasi ṭuwā(n).

खलु अहं तव देवः, अतः भवतः शापद्वयं मुञ्चतु। यतः सत्यं त्वं पुण्यद्रोणिकायां तुवा |

وَاَنَا اخْتَرْتُكَ فَاسْتَمِعْ لِمَا يُوْحٰى

wa anakhtartuka fastami‘ limā yūḥā.

मया च त्वां वरितम् अतः शृणुत यत् प्रकाशितं भविष्यति।

اِنَّنِيْٓ اَنَا اللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنَا۠ فَاعْبُدْنِيْۙ وَاَقِمِ الصَّلٰوةَ لِذِكْرِيْ

innanī anallāhu lā ilāha illā ana fa‘budnī, wa aqimiṣ-ṣalāta liżikrī.

ननु अहं अल्लाहः, मम अतिरिक्तः कोऽपि देवः नास्ति, अतः मां पूजयन्तु, मम स्मरणार्थं प्रार्थनां कुर्वन्तु च।

اِنَّ السَّاعَةَ اٰتِيَةٌ اَكَادُ اُخْفِيْهَا لِتُجْزٰى كُلُّ نَفْسٍۢ بِمَا تَسْعٰى

innas-sā‘ata ātiyatun akādu ukhfīhā litujzā kullu nafsim bimā tas‘ā.

खलु प्रहरः आगच्छति, अहं तत् गोपनीयं स्थापयिष्यामि येन सर्वेषां प्रतिफलं तेषां अर्जितस्य अनुसारं भविष्यति।

فَلَا يَصُدَّنَّكَ عَنْهَا مَنْ لَّا يُؤْمِنُ بِهَا وَاتَّبَعَ هَوٰىهُ فَتَرْدٰى

falā yaṣuddannaka ‘anhā mal lā yu'minu bihā wattaba‘a hawāhu fa tardā.

अतः (प्रलयदिनात्) अविश्वासिनः जनाः, स्वकामान् अनुसृत्य ये जनाः भवतः विनाशं जनयन्ति, तेषां कृते (प्रलयदिनात्) मा निवर्तयन्तु।

وَمَا تِلْكَ بِيَمِيْنِكَ يٰمُوْسٰى

wa mā tilka biyamīnika yā mūsā.

"किं च तव दक्षिणहस्ते मूसा?"

قَالَ هِيَ عَصَايَۚ اَتَوَكَّؤُا عَلَيْهَا وَاَهُشُّ بِهَا عَلٰى غَنَمِيْ وَلِيَ فِيْهَا مَاٰرِبُ اُخْرٰى

qāla hiya ‘aṣāy(a), atwakka'u ‘alaihā wa ahusysyu bihā ‘alā ganamī wa liya fīhā ma'āribu ukhrā.

सः (मोशेः) अवदत्, “एषः मम दण्डः, अहं तस्मिन् आश्रित्य, तेन सह मम बकस्य कृते (पत्राणि) पातयामि, अद्यापि मम अधिकः लाभः अस्ति।”

قَالَ اَلْقِهَا يٰمُوْسٰى

qāla alqihā yā mūsā.

सः (अल्लाहः) अवदत्, "तं क्षिप, हे मूसा!"

فَاَلْقٰىهَا فَاِذَا هِيَ حَيَّةٌ تَسْعٰى

fa alqāhā fa iżā hiya ḥayyatun tas‘ā.

ततः (मोशेः) यष्टिं क्षिप्तवान्, सहसा शीघ्रं सर्पः सर्पः अभवत्।

قَالَ خُذْهَا وَلَا تَخَفْۗ سَنُعِيْدُهَا سِيْرَتَهَا الْاُوْلٰى

qāla khużhā wa lā takhaf, sanu‘īduhā sīratahal-ūlā.

सः (अल्लाहः) अवदत्, धारयतु मा भयं कुरु, वयं तं मूलदशां प्रति प्रत्यागमिष्यामः,

وَاضْمُمْ يَدَكَ اِلٰى جَنَاحِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاۤءَ مِنْ غَيْرِ سُوْۤءٍ اٰيَةً اُخْرٰىۙ

waḍmum yadaka ilā janāḥika takhruj baiḍā'a min gairi sū'in āyatan ukhrā.

गुल्फस्य अधः हस्तं च स्थापयित्वा दोषरहितः श्वेतः (दीप्तः) निर्गमिष्यति, अन्यः चमत्कारः इव,

لِنُرِيَكَ مِنْ اٰيٰتِنَا الْكُبْرٰى ۚ

linuriyaka min āyātinal-kubrā.

यथा वयं भवद्भ्यः (केचन) अस्माकं महान् चिह्नानि दर्शयामः,

اِذْهَبْ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰى ࣖ

iżhab ilā fir‘auna innahū ṭagā.

फारोः समीपं गच्छतु; सः यथार्थतया रेखां लङ्घितवान्” इति ।

قَالَ رَبِّ اشْرَحْ لِيْ صَدْرِيْ ۙ

qāla rabbisyraḥ lī ṣadrī.

सः (मोशेः) अवदत्, “हे मम प्रभो, मम वक्षःस्थलं विस्तारय,

وَيَسِّرْ لِيْٓ اَمْرِيْ ۙ

wa yassir lī amrī.

मम कृते च कार्याणि सुलभानि कुर्वन्तु,

وَاحْلُلْ عُقْدَةً مِّنْ لِّسَانِيْ ۙ

waḥlul ‘uqdatam mil lisānī.

मम जिह्वातः कठोरताम् अपसारयतु,

يَفْقَهُوْا قَوْلِيْ ۖ

yafqahū qaulī.

यथा ते मम वचनं अवगच्छन्ति,

وَاجْعَلْ لِّيْ وَزِيْرًا مِّنْ اَهْلِيْ ۙ

waj‘al lī wazīram min ahlī.

कुटुम्बसेवकं च कुरु, .

هٰرُوْنَ اَخِى ۙ

hārūna akhī.

(अर्थात्) हारूनः, मम भ्राता, .

اشْدُدْ بِهٖٓ اَزْرِيْ ۙ

usydud bihī azrī.

तेन सह मम बलं दृढं कुरु, .

وَاَشْرِكْهُ فِيْٓ اَمْرِيْ ۙ

wa asyrik-hu fī amrī.

मम कार्येषु च तं मित्रं कुरु ।

كَيْ نُسَبِّحَكَ كَثِيْرًا ۙ

kai nusabbiḥaka kaṡīrā(n).

येन वयं भवतः बहु महिमाम् कुर्मः,

وَّنَذْكُرَكَ كَثِيْرًا ۗ

wa nażkuraka kaṡīrā(n).

त्वां च बहु स्मरामि,

اِنَّكَ كُنْتَ بِنَا بَصِيْرًا

innaka kunta binā baṣīrā(n).

ननु त्वं सर्वे (अस्माकं स्थितिं) पश्यसि।"

قَالَ قَدْ اُوْتِيْتَ سُؤْلَكَ يٰمُوْسٰى

qāla qad ūtīta su'laka yā mūsā.

सः (अल्लाह) अवदत्, “ननु भवतः आग्रहः अनुमोदितः, हे मूसा!

وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلَيْكَ مَرَّةً اُخْرٰىٓ ۙ

wa laqad manannā ‘alaika marratan ukhrā.

ननु च वयं भवद्भ्यः अन्येषु निमित्तेषु (अस्मात् पूर्वं) अनुग्रहं दत्तवन्तः।

اِذْ اَوْحَيْنَآ اِلٰٓى اُمِّكَ مَا يُوْحٰىٓ ۙ

iż auḥainā ilā ummika mā yūḥā.

(अर्थात्) यदा वयं भवतः मातरं किमपि प्रेरितेन प्रेरितवन्तः,

اَنِ اقْذِفِيْهِ فِى التَّابُوْتِ فَاقْذِفِيْهِ فِى الْيَمِّ فَلْيُلْقِهِ الْيَمُّ بِالسَّاحِلِ يَأْخُذْهُ عَدُوٌّ لِّيْ وَعَدُوٌّ لَّهٗ ۗوَاَلْقَيْتُ عَلَيْكَ مَحَبَّةً مِّنِّيْ ەۚ وَلِتُصْنَعَ عَلٰى عَيْنِيْ ۘ

aniqżifīhi fit-tābūti faqżifīhi fil-yammi falyulqihil-yammu bis-sāḥili ya'khużhu ‘aduwwul lī wa ‘aduwwul lah(ū), wa alqaitu ‘alaika maḥabbatam minnī, wa lituṣna‘a ‘alā ‘ainī.

(अर्थात्), तं (मोशेन) वक्षसि स्थापयित्वा, ततः तं नदीयां (नील) क्षिपतु, ततः नदी (धारा) तं तीरं वहतु, सः (फारो) मम शत्रुभिः तस्य शत्रुभिः च गृहीतः भविष्यति। मया भवद्भ्यः दत्तः प्रेम यत् मत्तः आगच्छति; मम निरीक्षणे च भवन्तः उत्थापिताः भवेयुः।

اِذْ تَمْشِيْٓ اُخْتُكَ فَتَقُوْلُ هَلْ اَدُلُّكُمْ عَلٰى مَنْ يَّكْفُلُهٗ ۗفَرَجَعْنٰكَ اِلٰٓى اُمِّكَ كَيْ تَقَرَّ عَيْنُهَا وَلَا تَحْزَنَ ەۗ وَقَتَلْتَ نَفْسًا فَنَجَّيْنٰكَ مِنَ الْغَمِّ وَفَتَنّٰكَ فُتُوْنًا ەۗ فَلَبِثْتَ سِنِيْنَ فِيْٓ اَهْلِ مَدْيَنَ ەۙ ثُمَّ جِئْتَ عَلٰى قَدَرٍ يّٰمُوْسٰى

iż tamsyī ukhtuka fa taqūlu hal adullukum ‘alā may yakfuluh(ū), fa raja‘nāka ilā ummika kai taqarra ‘ainuhā wa lā taḥzan(a), wa qatalta nafsan fa najjaināka minal-gammi wa fatannāka futūnā(n), fa labiṡta sinīna fī ahli madyan(a), ṡumma ji'ta ‘alā qadariy yā mūsā.

(अर्थात्) यदा भवतः भगिनी गच्छति स्म, तदा सा (फारो-कुटुम्बं प्रति) अवदत् यत्, 'किं अहं भवन्तं दर्शयितुं शक्नोमि यः तस्य पालनं करिष्यति?' अतः वयं त्वां मातुः समीपं प्रत्यागच्छामः यत् तस्याः हृदयं सुखी भवेत् सा च दुःखी न भवेत् । त्वं च एकदा कञ्चित् मारितवान्, ततः वयं त्वां (महान) कष्टेभ्यः उद्धारितवन्तः, वयं च भवन्तं अनेकैः (कठिनैः) परीक्षैः परीक्षितवन्तः; तदा त्वं मद्यनजनानां मध्ये कतिपयवर्षेभ्यः वससि, ततः त्वं मुसा नियतसमये आगतः,

وَاصْطَنَعْتُكَ لِنَفْسِيْۚ

wasṭana‘tuka linafsī.

मया च त्वां (दूतत्वं) स्वस्य कृते वरितम्।

اِذْهَبْ اَنْتَ وَاَخُوْكَ بِاٰيٰتِيْ وَلَا تَنِيَا فِيْ ذِكْرِيْۚ

iżhab anta wa akhūka bi'āyātī wa lā taniyā fī żikrī.

गच्छ त्वं भ्राता च मम चिह्नानि वहन्, मा च भवन्तौ मां स्मरणं उपेक्षां कुरु;

اِذْهَبَآ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰىۚ

iżhabā ilā fir‘auna innahū ṭagā.

भवन्तौ द्वौ अपि फारोः समीपं गच्छतः, यतः सः खलु सीमां अतिक्रान्तवान्;

فَقُوْلَا لَهٗ قَوْلًا لَّيِّنًا لَّعَلَّهٗ يَتَذَكَّرُ اَوْ يَخْشٰى

fa qūlā lahū qaulal layyinal la‘allahū yatażakkaru au yakhsyā.

अतः तं (फारों) सौम्यवचनेन वदतु, कदाचित् सः अवगतः भविष्यति वा भीतः भविष्यति।

قَالَا رَبَّنَآ اِنَّنَا نَخَافُ اَنْ يَّفْرُطَ عَلَيْنَآ اَوْ اَنْ يَّطْغٰى

qālā rabbanā innanā nakhāfu ay yafruṭa ‘alainā au ay yaṭgā.

तौ आहुः – “अस्माकं खलु भगवन्, अचिरेण दण्डं दास्यति, सर्वपरिधितः परं वर्धते वा” इति वयं भयामहे ।

قَالَ لَا تَخَافَآ اِنَّنِيْ مَعَكُمَآ اَسْمَعُ وَاَرٰى

qāla lā takhāfā innanī ma‘akumā asma‘u wa arā.

सः (अल्लाह) अवदत्, “मा चिन्ता, खलु अहं भवन्तौ सह अस्मि, शृणोमि पश्यामि च।

فَأْتِيٰهُ فَقُوْلَآ اِنَّا رَسُوْلَا رَبِّكَ فَاَرْسِلْ مَعَنَا بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ەۙ وَلَا تُعَذِّبْهُمْۗ قَدْ جِئْنٰكَ بِاٰيَةٍ مِّنْ رَّبِّكَ ۗوَالسَّلٰمُ عَلٰى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدٰى

fa'tiyāhu fa qūlā innā rasūlā rabbika fa arsil ma‘anā banī isrā'īl(a), wa lā tu‘ażżibhum, qad ji'nāka bi'āyatim mir rabbik(a), was-salāmu ‘alā manittaba‘al-hudā.

अतः भवन्तौ तस्य (फारो) समीपं गत्वा वदतः, "ननु वयं द्वौ अपि भवतः प्रभुस्य दूताः स्मः, अतः इस्राएलस्य सन्तानाः अस्माभिः सह गच्छन्तु, तान् मा पीडयन्तु। खलु वयं भवतः प्रभुतः प्रमाणेन (अस्माकं प्रेरितत्वस्य) समीपम् आगताः। ये च निर्देशान् अनुसरन्ति तेषां कृते मोक्षः प्रदत्तः।

اِنَّا قَدْ اُوْحِيَ اِلَيْنَآ اَنَّ الْعَذَابَ عَلٰى مَنْ كَذَّبَ وَتَوَلّٰى

innā qad ūḥiya ilainā annal-‘ażāba ‘alā man każżaba wa tawallā.

ननु अस्माकं कृते प्रकाशितं यत् यः (अस्माभिः आनयितस्य धर्मस्य उपदेशं) अङ्गीकुर्वति, निवर्तते (तस्य चिन्ता न करोति) तस्य यातना (प्रभवति)” इति।

قَالَ فَمَنْ رَّبُّكُمَا يٰمُوْسٰى

qāla famar rabbukumā yā mūsā.

सः (फारो) अवदत्, "भवतः द्वयोः प्रभुः को मूसा?"

قَالَ رَبُّنَا الَّذِيْٓ اَعْطٰى كُلَّ شَيْءٍ خَلْقَهٗ ثُمَّ هَدٰى

qāla rabbunal-lażī a‘ṭā kulla syai'in khalqahū ṡumma hadā.

सः (मोशेः) उत्तरितवान्, "अस्माकं प्रभुः (ईश्वरः) अस्ति यः सर्वस्य घटनारूपं दत्तवान्, ततः मार्गदर्शनं दत्तवान्।"

قَالَ فَمَا بَالُ الْقُرُوْنِ الْاُوْلٰى

qāla famā bālul-qurūnil-ūlā.

सः (फारो) अवदत्, "तर्हि प्राचीनजनानाम् स्थितिः का आसीत्?"

قَالَ عِلْمُهَا عِنْدَ رَبِّيْ فِيْ كِتٰبٍۚ لَا يَضِلُّ رَبِّيْ وَلَا يَنْسَىۖ

qāla ‘ilmuhā ‘inda rabbī fī kitāb(in), lā yaḍillu rabbī wa lā yansā.

सः (मूसा) उत्तरितवान्, “तस्य ज्ञानं मम भगवतः समीपे अस्ति, एकस्मिन् पुस्तके (लौह महफुज्), मम प्रभुः त्रुटिं न करिष्यति, न विस्मरिष्यति;

الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الْاَرْضَ مَهْدًا وَّسَلَكَ لَكُمْ فِيْهَا سُبُلًا وَّاَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءًۗ فَاَخْرَجْنَا بِهٖٓ اَزْوَاجًا مِّنْ نَّبَاتٍ شَتّٰى

al-lażī ja‘ala lakumul-arḍa mahdaw wa salaka lakum fīhā subulaw wa anzala minas-samā'i mā'ā(n), fa akhrajnā bihī azwājam min nabātin syattā.

(ईश्वरः) यः पृथिवीं भवतः कृते विश्रामस्थानं कृतवान्, तस्मिन् भवतः कृते मार्गं कृतवान्, आकाशात् जलं (वृष्टिं) प्रेषयति।” अथ तेन सह (वृष्टिजलेन) विविधानि वनस्पतयः वर्धयामः।

كُلُوْا وَارْعَوْا اَنْعَامَكُمْ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّاُولِى النُّهٰى ࣖ

kulū war‘au an‘āmakum, inna fī żālika la'āyātil li'ulin-nuhā.

पशून् खादन्तु चरन्तु च। ननु तस्मिन् अवगच्छन्ति जनानां कृते (अल्लाहस्य महत्त्वस्य) चिह्नानि सन्ति।

۞ مِنْهَا خَلَقْنٰكُمْ وَفِيْهَا نُعِيْدُكُمْ وَمِنْهَا نُخْرِجُكُمْ تَارَةً اُخْرٰى

minhā khalaqnākum wa fīhā nu‘īdukum wa minhā nukhrijukum tāratan ukhrā.

तस्मात् (भूमिः) वयं भवन्तं सृष्टवन्तः तस्मात् वयं भवन्तं प्रत्यागच्छामः तस्मात् च भवन्तं अन्यस्मिन् समये बहिः आनयिष्यामः।

وَلَقَدْ اَرَيْنٰهُ اٰيٰتِنَا كُلَّهَا فَكَذَّبَ وَاَبٰى

wa laqad araināhu āyātinā kullahā fa każżaba wa abā.

ननु च, वयं तस्मै (फारों) अस्माकं सर्वाणि चिह्नानि (महत्त्वस्य) दर्शितवन्तः, परन्तु सः तत् अङ्गीकृत्य (सत्यं स्वीकुर्वितुं) संकोचम् अकरोत्।

قَالَ اَجِئْتَنَا لِتُخْرِجَنَا مِنْ اَرْضِنَا بِسِحْرِكَ يٰمُوْسٰى

qāla aji'tanā litukhrijanā min arḍinā bisiḥrika yā mūsā.

सः (फारो) अवदत्, “किं त्वं अस्माकं समीपम् आगतः यत् अस्मान् स्वमायाद्वारा अस्माकं भूमितः बहिः निष्कासयितुं, हे मूसा?

فَلَنَأْتِيَنَّكَ بِسِحْرٍ مِّثْلِهٖ فَاجْعَلْ بَيْنَنَا وَبَيْنَكَ مَوْعِدًا لَّا نُخْلِفُهٗ نَحْنُ وَلَآ اَنْتَ مَكَانًا سُوًى

fa lana'tiyannaka bisiḥrim miṡlihī faj‘al bainanā wa bainaka mau‘idal lā nukhlifuhū naḥnu wa lā anta makānan suwā(n).

अतः वयं भवतः समीपं तादृशं जादू अवश्यमेव आनयिष्यामः, अतः अस्माकं भवतः च मध्ये समागमस्य कृते सम्झौतां कुर्वन्तु यत् वयं न च (न च) भवतः, मुक्तस्थाने उल्लङ्घनं करिष्यामः।

قَالَ مَوْعِدُكُمْ يَوْمُ الزِّيْنَةِ وَاَنْ يُّحْشَرَ النَّاسُ ضُحًى

qāla mau‘idukum yaumuz-zīnati wa ay yuḥsyaran-nāsu ḍuḥā(n).

सः (मोशेः) अवदत्, "(भवद्भिः सह अस्माकं समागमस्य) (सम्झौतस्य) समयः उत्सवदिने अस्ति, प्रातःकाले (दुहा) जनाः समागच्छन्तु।"

فَتَوَلّٰى فِرْعَوْنُ فَجَمَعَ كَيْدَهٗ ثُمَّ اَتٰى

fa tawallā fir‘aunu fa jama‘a kaidahū ṡumma atā.

अतः फारो (तत् स्थानं) प्रस्थितवान्, ततः स्वस्य योजनां कल्पितवान्, ततः सः पुनः (निर्धारितदिने) आगतः।

قَالَ لَهُمْ مُّوْسٰى وَيْلَكُمْ لَا تَفْتَرُوْا عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا فَيُسْحِتَكُمْ بِعَذَابٍۚ وَقَدْ خَابَ مَنِ افْتَرٰى

qāla lahum mūsā wailakum lā taftarū ‘alallāhi każiban fa yusḥitakum bi‘ażab(in), wa qad khāba maniftarā.

मूसा तान् (जादूगरान्) अवदत्, "धिक् युष्माकं! अल्लाहस्य विरुद्धं असत्यं मा वदन्तु, मा भूत् सः भवन्तं दण्डेन नाशयति।" अनृतम् आविष्कर्तृणां च का हानिः।

فَتَنَازَعُوْٓا اَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْ وَاَسَرُّوا النَّجْوٰى

fa tanāza‘ū amrahum bainahum wa asarrun-najwā.

अतः ते स्वप्रकरणेषु विवादं कुर्वन्ति स्म, ते (स्वस्य) वार्तालापं गोपनीयं कुर्वन्ति स्म।

قَالُوْٓا اِنْ هٰذٰنِ لَسَاحِرٰنِ يُرِيْدَانِ اَنْ يُّخْرِجٰكُمْ مِّنْ اَرْضِكُمْ بِسِحْرِهِمَا وَيَذْهَبَا بِطَرِيْقَتِكُمُ الْمُثْلٰى

qālū in hāżāni lasāḥirāni yurīdāni ay yukhrijākum min arḍikum bisiḥrihimā wa yażhabā biṭarīqatikumul-muṡlā.

ते (मायावीः) अवदन्, खलु एतौ जनौ मायावीरौ भवतः (फारोम्) तयोः मायया भवतः देशात् निष्कासयितुम् इच्छन्तौ, भवतः मुख्याचारान् नाशयितुम् इच्छतः।

فَاَجْمِعُوْا كَيْدَكُمْ ثُمَّ ائْتُوْا صَفًّاۚ وَقَدْ اَفْلَحَ الْيَوْمَ مَنِ اسْتَعْلٰى

fa ajmi‘ū kaidakum ṡumma'tū ṣaffā(n), wa qad aflaḥal-yauma manista‘lā.

अतः भवतः सर्वाणि युक्तीनि (जादू) सङ्गृह्यताम्, ततः पङ्क्तिबद्धरूपेण आगच्छन्तु, तथा च, सत्यमेव, अद्य यः व्यक्तिः विजयते सः भाग्यशाली अस्ति।"

قَالُوْا يٰمُوْسٰٓى اِمَّآ اَنْ تُلْقِيَ وَاِمَّآ اَنْ نَّكُوْنَ اَوَّلَ مَنْ اَلْقٰى

qālū yā mūsā immā an tulqiya wa immā an nakūna awwala man alqā.

ते अवदन्- "हे मूसा! त्वं (प्रथमं) क्षिप्तवान् वा वयं प्रथमं क्षिप्तवन्तः?"

قَالَ بَلْ اَلْقُوْاۚ فَاِذَا حِبَالُهُمْ وَعِصِيُّهُمْ يُخَيَّلُ اِلَيْهِ مِنْ سِحْرِهِمْ اَنَّهَا تَسْعٰى

qāla bal alqū, fa iżā ḥibāluhum wa ‘iṣiyyuhum yukhayyalu ilaihi min siḥrihim annahā tas‘ā.

सः (मोशेः) अवदत्, “कृपया क्षिपतु!” तदा सहसा तेषां पाशाः दण्डाः च तस्मै (मोशेन) द्रुतगतिना सरति इव आविर्भूताः, तेषां मायाकारणात्।

فَاَوْجَسَ فِيْ نَفْسِهٖ خِيْفَةً مُّوْسٰى

fa aujasa fī nafsihī khīfatam mūsā.

अतः मूसा हृदये भयम् अनुभवति स्म ।

قُلْنَا لَا تَخَفْ اِنَّكَ اَنْتَ الْاَعْلٰى

qulnā lā takhaf innaka antal-a‘lā.

वयं अवदमः- "मा भैषीः! ननु त्वं श्रेष्ठः (विजयी) असि" इति।

وَاَلْقِ مَا فِيْ يَمِيْنِكَ تَلْقَفْ مَا صَنَعُوْاۗ اِنَّمَا صَنَعُوْا كَيْدُ سٰحِرٍۗ وَلَا يُفْلِحُ السَّاحِرُ حَيْثُ اَتٰى

wa alqi mā fī yamīnika talqaf mā ṣana‘ū, innamā ṣana‘ū kaidu sāḥir(in), wa lā yufliḥus-sāḥiru ḥaiṡu atā.

दक्षिणहस्ते च क्षिप, तेषां कृतं ग्रसिष्यति अवश्यम्। ते यत् कृतवन्तः तत् केवलं जादू-युक्तिः (मात्रम्) आसीत् । मायां च न जिगीषति, यत्र यतो आगच्छति” इति।

فَاُلْقِيَ السَّحَرَةُ سُجَّدًا قَالُوْٓا اٰمَنَّا بِرَبِّ هٰرُوْنَ وَمُوْسٰى

fa ulqiyas-saḥaratu sujjadan qālū āmannā birabbi hārūna wa mūsā.

तदा जादूगराः प्रणामं कृत्वा अवदन्, “वयं हारूनस्य मूसायाश्च परमेश्वरे विश्वासं कृतवन्तः।”

قَالَ اٰمَنْتُمْ لَهٗ قَبْلَ اَنْ اٰذَنَ لَكُمْۗ اِنَّهٗ لَكَبِيْرُكُمُ الَّذِيْ عَلَّمَكُمُ السِّحْرَۚ فَلَاُقَطِّعَنَّ اَيْدِيَكُمْ وَاَرْجُلَكُمْ مِّنْ خِلَافٍ وَّلَاُصَلِّبَنَّكُمْ فِيْ جُذُوْعِ النَّخْلِۖ وَلَتَعْلَمُنَّ اَيُّنَآ اَشَدُّ عَذَابًا وَّاَبْقٰى

qāla āmantum lahū qabla an āżana lakum, innahū lakabīrukumul-lażī ‘allamakumus-siḥr(a), fa la'uqaṭṭi‘anna aidiyakum wa arjulakum min khilāfiw wa la'uṣallibannakum fī jużū‘in-nakhl(i), wa lata‘lamunna ayyunā asyaddu ‘ażābaw wa abqā.

सः (फारोः) अवदत्, "किं भवता मया अनुज्ञां दत्तस्य पूर्वं तस्मिन् (मोशे) विश्वासः कृतः? ननु सः भवतः नेता आसीत् यः भवन्तं मायां उपदिष्टवान्। तदा खलु, अहं भवतः हस्तौ पादौ च क्रॉस्-विच्छेदं करिष्यामि, ननु च, अहं भवन्तं खजूरवृक्षस्य आधारे लङ्घयिष्यामि तथा च, सत्यमेव, भवन्तः अवश्यमेव ज्ञास्यन्ति यत् अस्माकं कस्य अधिकं दुःखदं शाश्वतं च पीडा अस्ति।

قَالُوْا لَنْ نُّؤْثِرَكَ عَلٰى مَا جَاۤءَنَا مِنَ الْبَيِّنٰتِ وَالَّذِيْ فَطَرَنَا فَاقْضِ مَآ اَنْتَ قَاضٍۗ اِنَّمَا تَقْضِيْ هٰذِهِ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا ۗ

qālū lan nu'ṡiraka ‘alā mā jā'anā minal-bayyināti wal-lażī faṭaranā faqḍi mā anta qāḍ(in), innamā taqḍī hāżihil-ḥayātad-dun-yā.

ते (जादूगराः) अवदन्, "वयं स्पष्टसाक्ष्याणां (चमत्कारानाम्) आधारेण भवतः समीपं न चिन्विष्यामः, ये अस्माकं समीपम् आगताः (अल्लाहः) च अस्मान् सृष्टवन्तः। अतः भवन्तः किं निर्णयं कर्तुम् इच्छन्ति। वस्तुतः भवन्तः केवलम् अस्मिन् जगति जीवनस्य निर्णयं कर्तुं शक्नुवन्ति।"

اِنَّآ اٰمَنَّا بِرَبِّنَا لِيَغْفِرَ لَنَا خَطٰيٰنَا وَمَآ اَكْرَهْتَنَا عَلَيْهِ مِنَ السِّحْرِۗ وَاللّٰهُ خَيْرٌ وَّاَبْقٰى

innā āmannā birabbinā liyagfira lanā khaṭāyānā wa mā akrahtanā ‘alaihi minas-siḥr(i), wallāhu khairuw wa abqā.

वयं यथार्थतया अस्माकं परमेश्वरे विश्वासं कृतवन्तः, येन सः अस्मान् अस्माकं त्रुटिं क्षमति, भवता अस्मासु आरोपितं जादू च। अल्लाहः च श्रेष्ठः (तस्य फलं) शाश्वततरः (तस्य दण्डः) च।”

اِنَّهٗ مَنْ يَّأْتِ رَبَّهٗ مُجْرِمًا فَاِنَّ لَهٗ جَهَنَّمَ ۗ لَا يَمُوْتُ فِيْهَا وَلَا يَحْيٰى

innahū may ya'ti rabbahū mujriman fa inna lahū jahannam(a), lā yamūtu fīhā wa lā yaḥyā.

ननु यः पापावस्थां भगवन्तं समीपमागच्छति, तदा खलु तस्य हि नरक एव। सः तस्मिन् न मृतः (दण्डं अनुभूयते) न च (न) जीवितवान् (पश्चात्तापं कर्तुं असमर्थः)।

وَمَنْ يَّأْتِهٖ مُؤْمِنًا قَدْ عَمِلَ الصّٰلِحٰتِ فَاُولٰۤىِٕكَ لَهُمُ الدَّرَجٰتُ الْعُلٰى ۙ

wa may ya'tihī mu'minan qad ‘amilaṣ-ṣāliḥāti fa ulā'ika lahumud-darajātul-‘ulā.

यः तु श्रद्धावस्थायां तस्य समीपम् आगत्य सुकृतं कृत्वा, तदा ते एव उच्चपदवीं प्राप्नुवन्ति,

جَنّٰتُ عَدْنٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا ۗوَذٰلِكَ جَزَاۤءُ مَنْ تَزَكّٰى ࣖ

jannātu ‘adnin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā, wa żālika jazā'u man tazakkā.

(अर्थात्) अदन-उद्यानानि, येषां अधः नद्यः प्रवहन्ति, यत्र ते सदा स्थास्यन्ति। तत् फलं तेषां शुद्धिकरणानाम्।

وَلَقَدْ اَوْحَيْنَآ اِلٰى مُوْسٰٓى اَنْ اَسْرِ بِعِبَادِيْ فَاضْرِبْ لَهُمْ طَرِيْقًا فِى الْبَحْرِ يَبَسًاۙ لَّا تَخٰفُ دَرَكًا وَّلَا تَخْشٰى

wa laqad auḥainā ilā mūsā an asri bi‘ibādī faḍrib lahum ṭarīqan fil-baḥri yabasā(n), lā takhāfu darakaw wa lā takhsyā.

ननु च वयं मूसां प्रति प्रकाशितवन्तः यत्, "रात्रौ मम सेवकैः (इस्राएल-सन्ततिभिः) सह गत्वा तेषां कृते समुद्रे शुष्कं मार्गं प्रहरतु, (भवतः) आक्रान्तत्वात् भयस्य आवश्यकता नास्ति, (मग्नतायाः) चिन्तायाः आवश्यकता नास्ति।

فَاَتْبَعَهُمْ فِرْعَوْنُ بِجُنُوْدِهٖ فَغَشِيَهُمْ مِّنَ الْيَمِّ مَا غَشِيَهُمْ ۗ

fa atba‘ahum fir‘aunu bijunūdihī fa gasyiyahum minal-yammi mā gasyiyahum.

तदा फारो तस्य सेना सह तान् अनुसृत्य समुद्रतरङ्गैः आक्रान्ताः ये तान् डुबन्ति स्म।

وَاَضَلَّ فِرْعَوْنُ قَوْمَهٗ وَمَا هَدٰى

wa aḍalla fir‘aunu qaumahū wa mā hadā.

फारो च स्वजनं भ्रमितवान्, तेभ्यः मार्गदर्शनं न दत्तवान्।

يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ قَدْ اَنْجَيْنٰكُمْ مِّنْ عَدُوِّكُمْ وَوٰعَدْنٰكُمْ جَانِبَ الطُّوْرِ الْاَيْمَنَ وَنَزَّلْنَا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوٰى

yā banī isrā'īla qad anjainākum min ‘aduwwikum wa wā‘adnākum jānibaṭ-ṭūril-aimana wa nazzalnā ‘alaikumul-mannā was-salwā.

हे इस्राएलस्य सन्तानाः! ननु वयं त्वां शत्रुभ्यः तारितवन्तः, भवद्भिः सह (प्रार्थनाय) पर्वतस्य दक्षिणभागे (सिनाईपर्वते) सन्धिं कृतवन्तः, भवद्भ्यः मन् सल्वा च अवतरितवन्तः।

كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْۙ وَلَا تَطْغَوْا فِيْهِ فَيَحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبِيْۚ وَمَنْ يَّحْلِلْ عَلَيْهِ غَضَبِيْ فَقَدْ هَوٰى

kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum, wa lā taṭgau fīhi fa yaḥilla ‘alaikum gaḍabī, wa may yaḥlil ‘alaihi gaḍabī faqad hawā.

अस्माभिः प्रदत्तं भद्रं खादन्तु, सीमां मा अतिक्रम्य मम कोपः भवतः उपरि पतति । यो मत्कोपेन आहतः, तदा खलु स नश्यति।

وَاِنِّيْ لَغَفَّارٌ لِّمَنْ تَابَ وَاٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا ثُمَّ اهْتَدٰى

wa innī lagaffārul liman tāba wa āmana wa ‘amila ṣāliḥan ṡummahtadā.

ननु च ये पश्चात्तापं कुर्वन्ति, विश्वासं कुर्वन्ति, सत्कर्म कुर्वन्ति, ततः मार्गदर्शिताः तिष्ठन्ति, तेषां कृते अहं क्षमाशीलः अस्मि।

۞ وَمَآ اَعْجَلَكَ عَنْ قَوْمِكَ يٰمُوْسٰى

wa mā a‘jalaka ‘an qaumika yā mūsā.

"किमर्थं च त्वं स्वजनात् शीघ्रतरम् आगतः मुसा?"

قَالَ هُمْ اُولَاۤءِ عَلٰٓى اَثَرِيْ وَعَجِلْتُ اِلَيْكَ رَبِّ لِتَرْضٰى

qāla hum ulā'i ‘alā aṡarī wa ‘ajiltu ilaika rabbi litarḍā.

सः (मोशेः) अवदत्, "ते मां अनुसृत्य गच्छन्ति, अहं च भवतः समीपं त्वरयामि, मम प्रभो, यथा त्वं (मया) प्रसन्नः भविष्यसि।"

قَالَ فَاِنَّا قَدْ فَتَنَّا قَوْمَكَ مِنْۢ بَعْدِكَ وَاَضَلَّهُمُ السَّامِرِيُّ

qāla fa innā qad fatannā qaumaka mim ba‘dika wa aḍallahumus-sāmiriyy(u).

सः (अल्लाह) अवदत्, "ननु भवतः गमनानन्तरं भवतः जनानां परीक्षणं कृतवन्तः, ते च समरीभिः भ्रष्टाः अभवन्।"

فَرَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًا ەۚ قَالَ يٰقَوْمِ اَلَمْ يَعِدْكُمْ رَبُّكُمْ وَعْدًا حَسَنًا ەۗ اَفَطَالَ عَلَيْكُمُ الْعَهْدُ اَمْ اَرَدْتُّمْ اَنْ يَّحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ فَاَخْلَفْتُمْ مَّوْعِدِيْ

fa raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla yā qaumi alam ya‘idkum rabbukum wa‘dan ḥasanā(n), afaṭāla ‘alaikumul-‘ahdu am arattum ay yaḥilla ‘alaikum gaḍabum mir rabbikum fa akhlaftum mau‘idī.

तदा मूसा क्रुद्धः दुःखितः च स्वजनस्य समीपं प्रत्यागतवान् । सः (मूसा) अवदत्, "हे मम प्रजाः! किं भवतः प्रभुना भवतः कृते सद्प्रतिज्ञा न कृता? किं भवतः कृते सन्धिकालः अतिदीर्घः अस्ति वा भवतः उपरि परमेश्वरस्य क्रोधः पततु इति इच्छन्ति, भवतः मया सह भवतः सन्धिः किमर्थं भङ्गः?

قَالُوْا مَآ اَخْلَفْنَا مَوْعِدَكَ بِمَلْكِنَا وَلٰكِنَّا حُمِّلْنَآ اَوْزَارًا مِّنْ زِيْنَةِ الْقَوْمِ فَقَذَفْنٰهَا فَكَذٰلِكَ اَلْقَى السَّامِرِيُّ ۙ

qālū mā akhlafnā mau‘idaka bimalkinā wa lākinnā ḥummilnā auzāram min zīnatil-qaumi fa qażafnāhā fa każālika alqas-sāmiriyy(u).

ते अवदन्, “वयं स्वेच्छया भवतः सन्धिं न भङ्गं कृतवन्तः, किन्तु जनानां (फारोस्य) अलङ्कारानाम् एकं गुरुं भारं वहितुं अभवत्, ततः तान् (अग्नौ) क्षिप्तवन्तः, तथैव समरीः तान् क्षिप्तवान्,

فَاَخْرَجَ لَهُمْ عِجْلًا جَسَدًا لَّهٗ خُوَارٌ فَقَالُوْا هٰذَآ اِلٰهُكُمْ وَاِلٰهُ مُوْسٰى ەۙ فَنَسِيَ ۗ

fa akhraja lahum ‘ijlan jasadal lahū khuwārun fa qālū hāżā ilāhukum wa ilāhu mūsā, fa nasiy(a).

ततः (अग्निकुण्डात्) सः (समीरी) तेषां कृते शरीरयुक्तं स्वरयुक्तं वत्सस्य प्रतिमां बहिः आनयत्, अतः ते अवदन्, "एषः भवतः परमेश्वरः मूसायाः परमेश्वरः च, किन्तु सः (मोशेः) विस्मृतवान्।

اَفَلَا يَرَوْنَ اَلَّا يَرْجِعُ اِلَيْهِمْ قَوْلًا ەۙ وَّلَا يَمْلِكُ لَهُمْ ضَرًّا وَّلَا نَفْعًا ࣖ

afalā yarauna allā yarji‘u ilaihim qaulā(n), wa lā yamliku lahum ḍarraw wa lā naf‘ā(n).

अतः किं ते न अवलोकितवन्तः यत् (वत्सप्रतिमा) तेभ्यः उत्तरं दातुं न शक्नोति, तेषां हानिं प्रतिरोधयितुं वा लाभं कर्तुं वा न शक्नोति?

وَلَقَدْ قَالَ لَهُمْ هٰرُوْنُ مِنْ قَبْلُ يٰقَوْمِ اِنَّمَا فُتِنْتُمْ بِهٖۚ وَاِنَّ رَبَّكُمُ الرَّحْمٰنُ فَاتَّبِعُوْنِيْ وَاَطِيْعُوْٓا اَمْرِيْ

wa laqad qāla lahum hārūnu min qablu yā qaumi innamā futintum bih(ī), wa inna rabbakumur-raḥmānu fattabi‘ūnī wa aṭī‘ū amrī.

ननु च पूर्वं हारुनः तान् उक्तवान् आसीत् यत्, "हे मम प्रजाः! ननु, भवद्भ्यः केवलं परीक्षा (वत्सप्रतिमायाः सह) दत्ता अस्ति तथा च, भवतः प्रभुः (अल्लाहः) परमदयालुः अस्ति, अतः मां अनुसृत्य मम आज्ञां पालनम्।

قَالُوْا لَنْ نَّبْرَحَ عَلَيْهِ عٰكِفِيْنَ حَتّٰى يَرْجِعَ اِلَيْنَا مُوْسٰى

qālū lan nabraḥa ‘alaihi ‘ākifīna ḥattā yarji‘a ilainā mūsā.

ते प्रत्युवाच, "वयं तत् न त्यक्ष्यामः (तथा) तां (वत्सप्रतिमायाः) पूजां करिष्यामः यावत् मूसा अस्माकं समीपं न आगच्छति।"

قَالَ يٰهٰرُوْنُ مَا مَنَعَكَ اِذْ رَاَيْتَهُمْ ضَلُّوْٓا ۙ

qāla yā hārūnu mā mana‘aka iż ra'aitahum ḍallū.

सः (मोशेः) अवदत्, "हे हारून! तेषां भ्रष्टतां दृष्ट्वा किं भवतः बाधां करोति।

اَلَّا تَتَّبِعَنِۗ اَفَعَصَيْتَ اَمْرِيْ

allā tattabi‘an(i), afa ‘aṣaita amrī.

(तथा) त्वं मां न अनुसृत्य? किं त्वया मम आज्ञां (जानता) अवज्ञा कृता?”

قَالَ يَبْنَؤُمَّ لَا تَأْخُذْ بِلِحْيَتِيْ وَلَا بِرَأْسِيْۚ اِنِّيْ خَشِيْتُ اَنْ تَقُوْلَ فَرَّقْتَ بَيْنَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ وَلَمْ تَرْقُبْ قَوْلِيْ

qāla yabna'umma lā ta'khuż biliḥyatī wa lā bira'sī, innī khasyītu an taqūla farraqta baina banī isrā'īla wa lam tarqub qaulī.

सः (हारुनः) उत्तरितवान्, "हे मम मातुः पुत्र! मम दाढ्यं मा स्पृशतु न तु मम शिरः। अहं वास्तवं भीतः अस्मि यत् त्वं (मम कृते) वक्ष्यसि, 'त्वया इस्राएलस्य सन्तानाः विभक्ताः, त्वया मम सन्देशः न पालितः।

قَالَ فَمَا خَطْبُكَ يٰسَامِرِيُّ

qāla famā khaṭbuka yā sāmiriyy(u).

सः (मोशेः) अवदत्, "किं भवन्तं (तथा कर्तुं) प्रेरितवान् हे समरी?"

قَالَ بَصُرْتُ بِمَا لَمْ يَبْصُرُوْا بِهٖ فَقَبَضْتُ قَبْضَةً مِّنْ اَثَرِ الرَّسُوْلِ فَنَبَذْتُهَا وَكَذٰلِكَ سَوَّلَتْ لِيْ نَفْسِيْ

qāla baṣurtu bimā lam yabṣurū bihī fa qabaḍtu qabḍatam min aṡarir-rasūli fa nabażtuhā wa każālika sawwalat lī nafsī.

सः (समीरी) प्रत्युवाच, “अहं किमपि जानामि यत् ते न जानन्ति, अतः अहं प्रेरितस्य पदात् मुष्टिम् (मृत्तिकाम्) आदाय (अग्नौ) क्षिप्तवान्, एवं मम कामना मां प्रलोभयति स्म।”

قَالَ فَاذْهَبْ فَاِنَّ لَكَ فِى الْحَيٰوةِ اَنْ تَقُوْلَ لَا مِسَاسَۖ وَاِنَّ لَكَ مَوْعِدًا لَّنْ تُخْلَفَهٗۚ وَانْظُرْ اِلٰٓى اِلٰهِكَ الَّذِيْ ظَلْتَ عَلَيْهِ عَاكِفًا ۗ لَنُحَرِّقَنَّهٗ ثُمَّ لَنَنْسِفَنَّهٗ فِى الْيَمِّ نَسْفًا

qāla fażhab fa inna laka fil-ḥayāti an taqūla lā misās(a), wa inna laka mau‘idal lan tukhlafah(ū), wanẓur ilā ilāhikal-lażī ẓalta ‘alaihi ‘ākifā(n), lanuḥarriqannahū ṡumma lanansifannahū fil-yammi nasfā(n).

सः (मोशेः) अवदत्, "गच्छ! अतः खलु जीवने (अस्मिन् संसारे) त्वं (केवलं) वक्तुं शक्नोषि, 'मा (मम) स्पृशसि'। त्वं च अवश्यमेव (दण्डं) प्राप्स्यसि यत् प्रतिज्ञातं (परलोके) यत् त्वं परिहर्तुं न शक्नोषि, त्वं च स्वदेवं पश्य यम् त्वं अद्यापि भजसे। वयं तं अवश्यमेव दहिष्यामः, तदा खलु तं (तस्य भस्म) विकीर्णं करिष्यामः। समुद्रे (विकीर्णम्)।

اِنَّمَآ اِلٰهُكُمُ اللّٰهُ الَّذِيْ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۗ وَسِعَ كُلَّ شَيْءٍ عِلْمًا

innamā ilāhukumullāhul-lażī lā ilāha illā huw(a), wasi‘a kulla syai'in ‘ilmā(n).

खलु भवतः ईश्वरः केवलं अल्लाहः एव, तस्य अतिरिक्तः कोऽपि देवः नास्ति। तस्य ज्ञानं सर्वं व्याप्नोति” इति ।

كَذٰلِكَ نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ مَا قَدْ سَبَقَۚ وَقَدْ اٰتَيْنٰكَ مِنْ لَّدُنَّا ذِكْرًا ۚ

każālika naquṣṣu ‘alaika min ambā'i mā sabaq(a), wa qad ātaināka mil ladunnā żikrā(n).

एवं वयं भवद्भ्यः (मुहम्मदं) काश्चन कथाः (जनानाम्) व्यतीताः कथयामः, खलु च, वयं भवद्भ्यः अस्माकं पक्षतः चेतावनीम् (कुरानम्) दत्तवन्तः।

مَنْ اَعْرَضَ عَنْهُ فَاِنَّهٗ يَحْمِلُ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ وِزْرًا

man a‘raḍa ‘anhu fa innahū yaḥmilu yaumal-qiyāmati wizrā(n).

यः कश्चित् तस्मात् (कुरान) विमुखः भवति, तर्हि खलु सः कयामतदिने गुरुभारं (पापं) वहति,

خٰلِدِيْنَ فِيْهِ ۗوَسَاۤءَ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ حِمْلًاۙ

khālidīna fīh(i), wa sā'a lahum yaumal-qiyāmati ḥimlā(n).

ते तस्मिन् अवस्थायां तिष्ठन्ति। पापभारश्च तेषां कृते पुनरुत्थानदिने घोरः भविष्यति।

يَّوْمَ يُنْفَخُ فِى الصُّوْرِ وَنَحْشُرُ الْمُجْرِمِيْنَ يَوْمَىِٕذٍ زُرْقًا ۖ

yauma yunfakhu fiṣ-ṣūri wa naḥsyurul-mujrimīna yauma'iżin zurqā(n).

(प्रलयदिने) तुरही (द्वितीयवारं) वाद्यते तस्मिन् दिने वयं दुःखस्य नीलवर्णैः (मुखैः) पापिनः सङ्गृह्णामः,

يَّتَخَافَتُوْنَ بَيْنَهُمْ اِنْ لَّبِثْتُمْ اِلَّا عَشْرًا

yatakhāfatūna bainahum il labiṡtum illā ‘asyrā(n).

ते परस्परं कुहूषन्ति स्म, “भवन्तः (लोके) दश (दिनानि) अधिकं न तिष्ठन्ति” इति ।

نَحْنُ اَعْلَمُ بِمَا يَقُوْلُوْنَ اِذْ يَقُوْلُ اَمْثَلُهُمْ طَرِيْقَةً اِنْ لَّبِثْتُمْ اِلَّا يَوْمًا ࣖ

naḥnu a‘lamu bimā yaqūlūna iż yaqūlu amṡaluhum ṭarīqatan il labiṡtum illā yaumā(n).

ते किं वदिष्यन्ति इति वयं श्रेष्ठतया जानीमः यदा ऋजुतमः व्यक्तिः वदति यत् “त्वं (लोके) एकदिनाधिकं न स्थितवान्” इति।

وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْجِبَالِ فَقُلْ يَنْسِفُهَا رَبِّيْ نَسْفًا ۙ

wa yas'alūnaka ‘anil-jibāli fa qul yansifuhā rabbī nasfā(n).

ते च भवन्तं (मुहम्मदं) पर्वतानां विषये पृच्छन्ति, अतः वदन्तु, "मम प्रभुः तान् (कयामतदिने) यथासम्भवं सम्पूर्णतया नाशयिष्यति,

فَيَذَرُهَا قَاعًا صَفْصَفًا ۙ

fa yażaruhā qā‘an ṣafṣafā(n).

तदा सः (पूर्वपर्वतान्) सम्पूर्णतया समतलं करिष्यति,

لَّا تَرٰى فِيْهَا عِوَجًا وَّلَآ اَمْتًا ۗ

lā tarā fīhā ‘iwajaw wa lā amtā(n).

(तथा) तत्र नीचानि उच्चानि च स्थानानि न द्रक्ष्यसि” इति ।

يَوْمَىِٕذٍ يَّتَّبِعُوْنَ الدَّاعِيَ لَا عِوَجَ لَهٗ ۚوَخَشَعَتِ الْاَصْوَاتُ لِلرَّحْمٰنِ فَلَا تَسْمَعُ اِلَّا هَمْسًا

yauma'iżiy yattabi‘ūnad-dā‘iya lā ‘iwaja lah(ū), wa khasya‘atil-aṣwātu lir-raḥmāni falā tasma‘u illā hamsā(n).

तस्मिन् दिने ते आह्वानकर्तुः (दूतस्य) (आह्वानं) अनुवर्तन्ते स्म, न परिवर्त्य (खण्डनं कुर्वन्ति); सर्वे वाणीः परमदयालुं परमेश्वरं नमन्ति, येन भवन्तः केवलं कुहूकुहूः एव शृण्वन्ति।

يَوْمَىِٕذٍ لَّا تَنْفَعُ الشَّفَاعَةُ اِلَّا مَنْ اَذِنَ لَهُ الرَّحْمٰنُ وَرَضِيَ لَهٗ قَوْلًا

yauma'iżil lā tanfa‘usy-syafā‘atu illā man ażina lahur-raḥmānu wa raḍiya lahū qaulā(n).

तस्मिन् दिने मध्यस्थतायाः (साहाय्यस्य) उपयोगः नास्ति, येषां कृते ईश्वरः दयालुः अनुज्ञां दत्तवान्, येषां वचनं सः अनुमोदयति, तेभ्यः विना।

يَعْلَمُ مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يُحِيْطُوْنَ بِهٖ عِلْمًا

ya‘lamu mā baina aidīhim wa mā khalfahum wa lā yuḥīṭūna bihī ‘ilmā(n).

सः (अल्लाहः) जानाति यत् तेषां पुरतः किमस्ति (यत् भविष्यति) पृष्ठतः किम् अस्ति (यत् पूर्वमेव घटितम्), यदा तु तेषां ज्ञाने तस्य ज्ञानं समावेशयितुं न शक्नोति।

۞ وَعَنَتِ الْوُجُوْهُ لِلْحَيِّ الْقَيُّوْمِۗ وَقَدْ خَابَ مَنْ حَمَلَ ظُلْمًا

wa ‘anatil-wujūhu lil-ḥayyil-qayyūm(i), wa qad khāba man ḥamala ẓulmā(n).

सर्वे च मुखाः (अल्लाहस्य) पुरतः प्रणम्य जीवितस्य एकान्ते च। अन्यायं कुर्वतां जनानां कृते वस्तुतः हानिः एव।

وَمَنْ يَّعْمَلْ مِنَ الصّٰلِحٰتِ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَا يَخٰفُ ظُلْمًا وَّلَا هَضْمًا

wa may ya‘mal minaṣ-ṣāliḥāti wa huwa mu'minun falā yakhāfu ẓulmaw wa lā haḍmā(n).

यः च आस्तिकः सन् सत्कर्म करोति सः अन्यायात् (तस्य विरुद्धं) न बिभेति न च स्वस्य अधिकारस्य न्यूनीकरणस्य बिभेति।

وَكَذٰلِكَ اَنْزَلْنٰهُ قُرْاٰنًا عَرَبِيًّا وَّصَرَّفْنَا فِيْهِ مِنَ الْوَعِيْدِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُوْنَ اَوْ يُحْدِثُ لَهُمْ ذِكْرًا

wa każālika anzalnāhu qur'ānan ‘arabiyyaw wa ṣarrafnā fīhi minal-wa‘īdi la‘allahum yattaqūna au yuḥdiṡu lahum żikrā(n).

एवं च वयं अरबीभाषायां कुरानं प्रेषितवन्तः, तस्मिन् च केचन धमकीः पुनः पुनः व्याख्याताः, येन ते पुण्याः भवेयुः, अथवा तेषां कृते स्मारकं भवेत्।

فَتَعٰلَى اللّٰهُ الْمَلِكُ الْحَقُّۚ وَلَا تَعْجَلْ بِالْقُرْاٰنِ مِنْ قَبْلِ اَنْ يُّقْضٰٓى اِلَيْكَ وَحْيُهٗ ۖوَقُلْ رَّبِّ زِدْنِيْ عِلْمًا

fa ta‘ālallāhul-malikul-ḥaqq(u), wa lā ta‘jal bil-qur'āni min qabli ay yuqḍā ilaika waḥyuh(ū), wa qur rabbi zidnī ‘ilmā(n).

अतः परमात्मा अल्लाहः सच्चः सच्चः राजा अस्ति। तथा च भवन्तः (मुहम्मदः) कुरानस्य प्रकटीकरणात् पूर्वं त्वरितम् (पठन्तु) न वदन्तु, "हे मम प्रभु, मम ज्ञानं वर्धयतु" इति।

وَلَقَدْ عَهِدْنَآ اِلٰٓى اٰدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَلَمْ نَجِدْ لَهٗ عَزْمًا ࣖ

wa laqad ‘ahidnā ilā ādama min qablu fa nasiya wa lam najid lahū ‘azmā(n).

ननु च वयं आदमः पूर्वं आज्ञापयामः, परन्तु सः विस्मृतवान्, तस्मिन् वयं दृढं इच्छां न प्राप्नुमः।

وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَ اَبٰى ۗ

wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīsa abā.

यदा च वयं स्वर्गदूतान् अवदमः, "आदमं प्रणमस्व!" ततः शैतानं विहाय प्रणम्य; सः अङ्गीकृतवान्।

فَقُلْنَا يٰٓاٰدَمُ اِنَّ هٰذَا عَدُوٌّ لَّكَ وَلِزَوْجِكَ فَلَا يُخْرِجَنَّكُمَا مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقٰى

fa qulnā yā ādamu inna hāżā ‘aduwwul laka wa lizaujika falā yukhrijannakumā minal-jannati fa tasyqā.

तदा वयं अवदमः, “हे आदम, खलु एषः (शैतानः) भवतः भवतः भार्यायाः च शत्रुः अस्ति, अतः सः भवन्तौ स्वर्गात् बहिः मा निष्कासयतु, मा भूत् भवतः दुःखं न भवेत्।

اِنَّ لَكَ اَلَّا تَجُوْعَ فِيْهَا وَلَا تَعْرٰى ۙ

inna laka allā tajū‘a fīhā wa lā ta‘rā.

ननु तत्र भवतः कृते (गारण्टी) अस्ति, भवतः बुभुक्षिता न भविष्यसि नग्नता च न भविष्यसि।

وَاَنَّكَ لَا تَظْمَؤُا فِيْهَا وَلَا تَضْحٰى

wa annaka lā taẓma'u fīhā wa lā taḍḥā.

सत्यं च तत्र त्वं तृष्णां न अनुभविष्यसि, सूर्यस्य तापः च त्वां न प्रहरति।”

فَوَسْوَسَ اِلَيْهِ الشَّيْطٰنُ قَالَ يٰٓاٰدَمُ هَلْ اَدُلُّكَ عَلٰى شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَمُلْكٍ لَّا يَبْلٰى

fa waswasa ilaihisy-syaiṭānu qāla yā ādamu hal adulluka ‘alā syajaratil-khuldi wa mulkil lā yablā.

तदा शैतानः तम् (दुष्टविचाराः) कुहूकुहूम् अकरोत्, "हे आदम! किं अहं त्वां अमरत्ववृक्षं (खुल्दी) दर्शयिष्यामि, यत् राज्यं न नश्यति?"

فَاَكَلَا مِنْهَا فَبَدَتْ لَهُمَا سَوْءٰتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفٰنِ عَلَيْهِمَا مِنْ وَّرَقِ الْجَنَّةِۚ وَعَصٰىٓ اٰدَمُ رَبَّهٗ فَغَوٰى ۖ

fa akalā minhā fa badat lahumā sau'ātuhumā wa ṭafiqā yakhṣifāni ‘alaihimā miw waraqil-jannah(ti), wa ‘aṣā ādamu rabbahū fa gawā.

ततः तौ तत् खादितवन्तौ, तेषां निजभागाः दृश्यन्ते, ते च स्वर्गपत्रैः आच्छादयितुं आरब्धवन्तौ। आदमः स्वस्य प्रभुस्य आज्ञां अवज्ञाय मार्गभ्रष्टः अभवत्।

ثُمَّ اجْتَبٰىهُ رَبُّهٗ فَتَابَ عَلَيْهِ وَهَدٰى

Ṡummajtabāhu rabbuhū fa tāba ‘alaihi wa hadā.

तदा तस्य प्रभुः तं चिनोति स्म, अतः सः तस्य पश्चात्तापं स्वीकृत्य मार्गदर्शनं दत्तवान् ।

قَالَ اهْبِطَا مِنْهَا جَمِيْعًاۢ بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۚفَاِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِّنِّيْ هُدًى ەۙ فَمَنِ اتَّبَعَ هُدَايَ فَلَا يَضِلُّ وَلَا يَشْقٰى

qālahbiṭā minhā jamī‘am ba‘ḍukum liba‘ḍin ‘aduww(un), fa immā ya'tiyannakum minnī hudā(n), fa manittaba‘a hudāya falā yaḍillu wa lā yasyqā.

सः (अल्लाहः) अवदत्, "भवद्भिः केचन अन्येभ्यः शत्रवः मिलित्वा जन्नतात् अवतरन्तु। यदि मम मार्गदर्शनं भवतः समीपम् आगच्छति तर्हि (जानीत) यः मम मार्गदर्शनं अनुसरति सः न भ्रष्टः भविष्यति न च तस्य क्षतिः भविष्यति।

وَمَنْ اَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِيْ فَاِنَّ لَهٗ مَعِيْشَةً ضَنْكًا وَّنَحْشُرُهٗ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ اَعْمٰى

wa man a‘raḍa ‘an żikrī fa inna lahū ma‘īsyatan ḍankaw wa naḥsyuruhū yaumal-qiyāmati a‘mā.

यः च मम चेतावनीतः विमुखः भवति, तर्हि खलु सः संकीर्णं जीवनं जीविष्यति, वयं च तं पुनरुत्थानदिने अन्धं सङ्गृह्णीमः।

قَالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِيْٓ اَعْمٰى وَقَدْ كُنْتُ بَصِيْرًا

qāla rabbi lima ḥasyartanī a‘mā wa qad kuntu baṣīrā(n).

स आह-अन्धं किं त्वया मां सङ्गृहीतं, यदा पूर्वं पश्यामि स्म?

قَالَ كَذٰلِكَ اَتَتْكَ اٰيٰتُنَا فَنَسِيْتَهَاۚ وَكَذٰلِكَ الْيَوْمَ تُنْسٰى

qāla każālika atatka āyātunā fa nasītahā, wa każālikal-yauma tunsā.

सः (अल्लाहः) अवदत्, "अतः, पूर्वं अस्माकं श्लोकाः भवतः समीपम् आगताः, त्वया च तान् उपेक्षितम्, अतः (अपि) अद्य भवतः अवहेलना कृता अस्ति।"

وَكَذٰلِكَ نَجْزِيْ مَنْ اَسْرَفَ وَلَمْ يُؤْمِنْۢ بِاٰيٰتِ رَبِّهٖۗ وَلَعَذَابُ الْاٰخِرَةِ اَشَدُّ وَاَبْقٰى

wa każālika najzī man asrafa wa lam yu'mim bi'āyāti rabbih(ī), wa la‘ażābul-ākhirati asyaddu wa abqā.

एवं च ये अतिक्रमणं कुर्वन्ति, तेषां भगवतः चिह्नेषु विश्वासं न कुर्वन्ति, तेषां पुरस्कृत्य वयं दद्मः। ननु परलोके दण्डः गुरुतरः शाश्वततरः च।

اَفَلَمْ يَهْدِ لَهُمْ كَمْ اَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِّنَ الْقُرُوْنِ يَمْشُوْنَ فِيْ مَسٰكِنِهِمْۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّاُولِى النُّهٰى ࣖ

afalam yahdi lahum kam ahlaknā qablahum minal-qurūni yamsyūna fī masākinihim, inna fī żālika la'āyātil li'ulin nuhā.

अतः किं तेषां (मूर्तिपूजकानां) कृते चिह्नं न भवति यत् तेषां (जनानाम्) निवासस्थानस्य (लेशान्) गतवन्तः अपि वयं तेषां पूर्वं कति (पुस्तकानि) नष्टवन्तः? ननु तस्मिन् अवगतिजनानाम् कृते (अल्लाहस्य सामर्थ्यस्य) चिह्नानि सन्ति।

وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَّبِّكَ لَكَانَ لِزَامًا وَّاَجَلٌ مُّسَمًّى ۗ

wa lau lā kalimatun sabaqat mir rabbika lakāna lizāmaw wa ajalum musammā(n).

यदि च भवतः भगवतः पूर्वनिर्णयः न स्यात् तथा च (मृत्युस्य) नियतकालः नासीत् तर्हि अवश्यमेव (पीडा) तेषां उपरि अभवत्।

فَاصْبِرْ عَلٰى مَا يَقُوْلُوْنَ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوْعِ الشَّمْسِ وَقَبْلَ غُرُوْبِهَا ۚوَمِنْ اٰنَاۤئِ الَّيْلِ فَسَبِّحْ وَاَطْرَافَ النَّهَارِ لَعَلَّكَ تَرْضٰى

faṣbir ‘alā mā yaqūlūna wa sabbiḥ biḥamdi rabbika qabla ṭulū‘isy-syamsi wa qabla gurūbihā, wa min ānā'il-laili fa sabbiḥ wa aṭrāfan-nahāri la‘allaka tarḍā.

अतः तेषां वचनं धैर्यं धारय, सूर्योदयात् पूर्वं अस्तं गमनात् पूर्वं च स्वेश्वरस्य स्तुतिं कृत्वा आत्मनः महिमां कुरु; अर्धरात्रे दिवसान्ते च (अपि) प्रार्थनां कुर्वन्तु, येन भवन्तः शान्ताः भवन्ति।

وَلَا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ اِلٰى مَا مَتَّعْنَا بِهٖٓ اَزْوَاجًا مِّنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ەۙ لِنَفْتِنَهُمْ فِيْهِ ۗوَرِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَّاَبْقٰى

wa lā tamuddanna ‘ainaika ilā mā matta‘nā bihī azwājam minhum zahratal-ḥayātid-dun-yā, linaftinahum fīh(i), wa rizqu rabbika khairuw wa abqā.

तेषां च केभ्यः समूहेभ्यः अस्माभिः दत्ताः भोगाः, (यथा) जगति जीवनस्य पुष्पं, तान् प्रति नेत्राणि न प्रदिशन्तु, येन वयं तान् तेन (सुखेन) परीक्षयामः। भवतः ईश्वरस्य अनुग्रहः श्रेष्ठः शाश्वतः च अस्ति।

وَأْمُرْ اَهْلَكَ بِالصَّلٰوةِ وَاصْطَبِرْ عَلَيْهَاۗ لَا نَسْـَٔلُكَ رِزْقًاۗ نَحْنُ نَرْزُقُكَۗ وَالْعَاقِبَةُ لِلتَّقْوٰى

wa'mur ahlaka biṣ-ṣalāti waṣṭabir ‘alaihā, lā nas'aluka rizqā(n), naḥnu narzuquk(a), wal-‘āqibatu lit-taqwā.

तथा च स्वपरिवारं प्रार्थनां कर्तुं धैर्यं धारयितुं च आज्ञापयन्तु। न वयं त्वां पोषणं याचयामः, वयं भवद्भ्यः पोषणं ददामः। विपाकं च (परलोके शुभम्) पुण्यानां कृते।

وَقَالُوْا لَوْلَا يَأْتِيْنَا بِاٰيَةٍ مِّنْ رَّبِّهٖۗ اَوَلَمْ تَأْتِهِمْ بَيِّنَةُ مَا فِى الصُّحُفِ الْاُوْلٰى

wa qālū lau lā ya'tīnā bi'āyatim mir rabbih(ī), awalam ta'tihim bayyinatu mā fiṣ-ṣuḥufil-ūlā.

ते च अवदन्, “किमर्थं सः अस्माकं भगवतः चिह्नं (प्रमाणं) न आनयत्?” किं पूर्वपुस्तकेषु उक्तवत् (वास्तविकाः) प्रमाणानि तेषां समीपं न आगतानि?

وَلَوْ اَنَّآ اَهْلَكْنٰهُمْ بِعَذَابٍ مِّنْ قَبْلِهٖ لَقَالُوْا رَبَّنَا لَوْلَآ اَرْسَلْتَ اِلَيْنَا رَسُوْلًا فَنَتَّبِعَ اٰيٰتِكَ مِنْ قَبْلِ اَنْ نَّذِلَّ وَنَخْزٰى

wa lau annā ahlaknāhum bi‘ażābim min qablihī laqālū rabbanā lau lā arsalta ilainā rasūlan fa nattabi‘a āyātika min qabli an nażilla wa nakhzā.

यदि च वयं तान् पूर्वं यातनाभिः (कुरानः प्रकाशितः) नाशं कृतवन्तः स्यात् तर्हि ते वदन्ति स्म यत्, "अस्माकं भगवन्, भवता अस्माकं समीपं किमर्थं दूतं न प्रेषितम्, येन वयं घृणित-नीच-भवनात् पूर्वं भवतः श्लोकानाम् अनुसरणं कुर्मः?

قُلْ كُلٌّ مُّتَرَبِّصٌ فَتَرَبَّصُوْاۚ فَسَتَعْلَمُوْنَ مَنْ اَصْحٰبُ الصِّرَاطِ السَّوِيِّ وَمَنِ اهْتَدٰى ࣖ ۔

qul kullum mutarabbiṣun fa tarabbaṣū, fa sata‘lamūna man aṣḥābuṣ-ṣirāṭis-sawiyyi wa manihtadā.

(मुहम्मद) कथयतु, "(अस्माकं) प्रत्येकं प्रतीक्षते, अतः भवतः प्रतीक्षां कुरुत! एकस्मिन् दिने च भवन्तः ज्ञास्यन्ति यत् कः ऋजुमार्गं अनुसरति, कस्य मार्गदर्शनं कृतम्।"