Q.S अल-मुनाफिकुन् (اَلْمُنَافِقُون) - 11 श्लोकसंख्या

اِذَا جَاۤءَكَ الْمُنٰفِقُوْنَ قَالُوْا نَشْهَدُ اِنَّكَ لَرَسُوْلُ اللّٰهِ ۘوَاللّٰهُ يَعْلَمُ اِنَّكَ لَرَسُوْلُهٗ ۗوَاللّٰهُ يَشْهَدُ اِنَّ الْمُنٰفِقِيْنَ لَكٰذِبُوْنَۚ

iżā jā'akal-munāfiqūna qālū nasyhadu innaka larasūlullāh(i), wallāhu ya‘lamu innaka larasūluh(ū), wallāhu yasyhadu innal-munāfiqīna lakāżibūn(a).

यदा पाखण्डिनः भवतः (हे मुहम्मद) समीपं आगच्छन्ति तदा ते वदन्ति यत् "वयं साक्षिणः स्मः यत् त्वं अल्लाहस्य दूतः असि।" अल्लाहः च जानाति यत् त्वं खलु तस्य दूतः असि; तथा च अल्लाहः साक्षी भवति यत् पाखण्डिनः खलु मृषावादिनः सन्ति।

اِتَّخَذُوْٓا اَيْمَانَهُمْ جُنَّةً فَصَدُّوْا عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗاِنَّهُمْ سَاۤءَ مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

ittakhażū aimānahum junnatan faṣaddū ‘an sabīlillāh(i), innahum sā'a mā kānū ya‘malūn(a).

ते स्वशपथं कवचं कुर्वन्ति, ततः (मनुष्याः) अल्लाहस्य मार्गात् बाधन्ते। वास्तवम्, तेषां कृतं कियत् दुष्टम्।

ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ اٰمَنُوْا ثُمَّ كَفَرُوْا فَطُبِعَ عَلٰى قُلُوْبِهِمْ فَهُمْ لَا يَفْقَهُوْنَ

Żālika bi'annahum āmanū ṡumma kafarū faṭubi‘a ‘alā qulūbihim fahum lā yafqahūn(a).

यतो हि ते विश्वासं कृतवन्तः, ततः अविश्वासिनः अभवन्, अतः तेषां हृदयं मुद्रितम् आसीत्, अतः ते अवगन्तुं न शक्नुवन्ति।

۞ وَاِذَا رَاَيْتَهُمْ تُعْجِبُكَ اَجْسَامُهُمْۗ وَاِنْ يَّقُوْلُوْا تَسْمَعْ لِقَوْلِهِمْۗ كَاَنَّهُمْ خُشُبٌ مُّسَنَّدَةٌ ۗيَحْسَبُوْنَ كُلَّ صَيْحَةٍ عَلَيْهِمْۗ هُمُ الْعَدُوُّ فَاحْذَرْهُمْۗ قَاتَلَهُمُ اللّٰهُ ۖاَنّٰى يُؤْفَكُوْنَ

wa iżā ra'aitahum tu‘jibuka ajsāmuhum, wa iy yaqūlū tasma‘ liqaulihim, ka'annahum khusyubum musannadah(tun), yaḥsabūna kulla ṣaiḥatin ‘alaihim, humul-‘aduwwu faḥżarhum, qātalahumullāh(u), annā yu'fakūn(a).

यदा च त्वं तान् पश्यसि तदा तेषां शरीराणि भवन्तं विस्मययन्ति। यदि च ते वदन्ति तर्हि भवन्तः तेषां वचनं शृण्वन्ति। अवलम्बितकाष्ठ इव भवन्ति। ते मन्यन्ते स्म यत् प्रत्येकं क्रन्दनं तेषां प्रति निर्देशितम् अस्ति। ते (वास्तविकाः) शत्रवः, अतः तेभ्यः सावधानाः भवन्तु; अल्लाहः तान् नाशितवान्। कथं ते निवर्तन्ते (सत्यतः)?

وَاِذَا قِيْلَ لَهُمْ تَعَالَوْا يَسْتَغْفِرْ لَكُمْ رَسُوْلُ اللّٰهِ لَوَّوْا رُءُوْسَهُمْ وَرَاَيْتَهُمْ يَصُدُّوْنَ وَهُمْ مُّسْتَكْبِرُوْنَ

wa iżā qīla lahum ta‘ālau yastagfir lakum rasūlullāhi lawwau ru'ūsahum wa ra'aitahum yaṣuddūna wa hum mustakbirūn(a).

यदा च तेभ्यः कथ्यते यत् "आगच्छतु (विश्वासं कुर्वन्तु) यथा अल्लाहस्य दूतः भवतः कृते क्षमायाचनां करोति" तदा ते दूरं पश्यन्ति तदा भवन्तः तान् डींगं मारयन्तः निवर्तन्तः पश्यन्ति।

سَوَاۤءٌ عَلَيْهِمْ اَسْتَغْفَرْتَ لَهُمْ اَمْ لَمْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْۗ لَنْ يَّغْفِرَ اللّٰهُ لَهُمْۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الْفٰسِقِيْنَ

sawā'un ‘alaihim astagfarta lahum am lam tastagfir lahum, lay yagfirallāhu lahum, innallāha lā yahdil-qaumal-fāsiqīn(a).

तेषां कृते अपि तथैव, भवान् (मुहम्मदः) तेषां कृते क्षमायाचनां करोति वा, तेषां कृते क्षमां न याचते वा, अल्लाहः तान् क्षन्तुं न करिष्यति; ननु अल्लाहः दुष्टानां मार्गदर्शनं न करिष्यति।

هُمُ الَّذِيْنَ يَقُوْلُوْنَ لَا تُنْفِقُوْا عَلٰى مَنْ عِنْدَ رَسُوْلِ اللّٰهِ حَتّٰى يَنْفَضُّوْاۗ وَلِلّٰهِ خَزَاۤىِٕنُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۙ وَلٰكِنَّ الْمُنٰفِقِيْنَ لَا يَفْقَهُوْنَ

humul-lażīna yaqūlūna lā tunfiqū ‘alā man ‘inda rasūlillāhi ḥattā yanfaḍḍū, wa lillāhi khazā'inus-samāwāti wal-arḍ(i), wa lākinnal-munāfiqīna lā yafqahūn(a).

ये (अंसार-जनानाम्) अवदन्, "अल्लाहस्य दूतस्य पक्षे ये जनाः (मुहाजिरीन्) सन्ति, तेभ्यः यावत् ते विकीर्णाः न भवन्ति (अल्लाहस्य दूतं त्यजन्ति) तावत् दानं न कुर्वन्तु। आकाशस्य पृथिव्याः च निधिः अल्लाहस्य अस्ति चेदपि पाखण्डिनः न अवगच्छन्ति।

يَقُوْلُوْنَ لَىِٕنْ رَّجَعْنَآ اِلَى الْمَدِيْنَةِ لَيُخْرِجَنَّ الْاَعَزُّ مِنْهَا الْاَذَلَّ ۗوَلِلّٰهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُوْلِهٖ وَلِلْمُؤْمِنِيْنَ وَلٰكِنَّ الْمُنٰفِقِيْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ ࣖ

yaqūlūna la'ir raja‘nā ilal-madīnati layukhrijannal-a‘azzu minhal-ażall(a), wa lillāhil-‘izzatu wa lirasūlihī wa lil-mu'minīna wa lākinnal-munāfiqīna lā ya‘lamūn(a).

ते अवदन् यत्, "ननु यदि वयं मदीना (बनी मुस्तलिकस्य युद्धात् प्रत्यागच्छामः) तर्हि बलवन्तः जनाः अवश्यमेव दुर्बलजनानाम् बहिः निष्कासनं करिष्यन्ति। यद्यपि एषा शक्तिः केवलं अल्लाहस्य, तस्य दूतस्य, विश्वासिनां च कृते अस्ति तथापि पाखण्डिनः न जानन्ति।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تُلْهِكُمْ اَمْوَالُكُمْ وَلَآ اَوْلَادُكُمْ عَنْ ذِكْرِ اللّٰهِ ۚوَمَنْ يَّفْعَلْ ذٰلِكَ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْخٰسِرُوْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tulhikum amwālukum wa lā aulādukum ‘an żikrillāh(i), wa may yaf‘al żālika fa ulā'ika humul-khāsirūn(a).

हे विश्‍वासिनः ! भवतः सम्पत्तिः भवतः बालकाः च भवन्तं अल्लाहस्य स्मरणात् विचलितं न कुर्वन्तु। यः च तत् करोति, तदा ते जनाः हानिम् अनुभवन्ति।

وَاَنْفِقُوْا مِنْ مَّا رَزَقْنٰكُمْ مِّنْ قَبْلِ اَنْ يَّأْتِيَ اَحَدَكُمُ الْمَوْتُ فَيَقُوْلَ رَبِّ لَوْلَآ اَخَّرْتَنِيْٓ اِلٰٓى اَجَلٍ قَرِيْبٍۚ فَاَصَّدَّقَ وَاَكُنْ مِّنَ الصّٰلِحِيْنَ

wa anfiqū mimmā razaqnākum min qabli ay ya'tiya aḥadakumul-mautu fa yaqūla rabbi lau lā akhkhartanī ilā ajalin qarīb(in), fa aṣṣaddaqa wa akum minaṣ-ṣāliḥīn(a).

अस्माभिः भवद्भ्यः यत् दत्तं तत् किञ्चित् व्यययन्तु, भवद्भ्यः कस्यचित् मृत्युः आगमनात् पूर्वं; तदा सः अवदत् (खेदतः) "हे मम भगवन् यदि त्वं मम (मृत्युं) किञ्चित् अधिकं समयं विलम्बयितुम् इच्छसि तर्हि अहं दानं दातुं शक्नोमि, अहं पुण्यवन्तानां मध्ये स्याम्।"

وَلَنْ يُّؤَخِّرَ اللّٰهُ نَفْسًا اِذَا جَاۤءَ اَجَلُهَاۗ وَاللّٰهُ خَبِيْرٌۢ بِمَا تَعْمَلُوْنَ ࣖ

wa lay yu'akhkhirallāhu nafsan iżā jā'a ajaluhā, wallāhu khabīrum bimā ta‘malūn(a).

तथा च अल्लाहः कस्यचित् व्यक्तिस्य (मृत्युं) स्थगयिष्यति यदा मृत्युसमयः आगतः। तथा च अल्लाहः भवन्तः यत् कुर्वन्ति तस्य विषये अवगतः अस्ति।