Q.S अल-अन्'अम् (اَلْأَنْعَام) - 165 श्लोकसंख्या

اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَجَعَلَ الظُّلُمٰتِ وَالنُّوْرَ ەۗ ثُمَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِرَبِّهِمْ يَعْدِلُوْنَ

al-ḥamdu lillāhil-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa wa ja‘alaẓ-ẓulumāti wan-nūr(a), ṡummal-lażīna kafarū birabbihim ya‘dilūn(a).

अल्लाहस्य स्तुतिः भवतु यः आकाशं पृथिवीं च निर्मितवान्, अन्धकारं प्रकाशं च कृतवान्, तथापि काफिराः अद्यापि स्वप्रभुना सहभागिनः सन्ति।

هُوَ الَّذِيْ خَلَقَكُمْ مِّنْ طِيْنٍ ثُمَّ قَضٰٓى اَجَلًا ۗوَاَجَلٌ مُّسَمًّى عِنْدَهٗ ثُمَّ اَنْتُمْ تَمْتَرُوْنَ

huwal-lażī khalaqakum min ṭīnin ṡumma qaḍā ajalā(n), wa ajalum musamman ‘indahū ṡumma antum tamtarūn(a).

स एव भवन्तं रजसा सृष्टवान्, ततः सः भवतः कृते पदं निरूपितवान्, तस्यैव ज्ञातं पदं च। तथापि भवन्तः अद्यापि संशयं कुर्वन्ति।

وَهُوَ اللّٰهُ فِى السَّمٰوٰتِ وَفِى الْاَرْضِۗ يَعْلَمُ سِرَّكُمْ وَجَهْرَكُمْ وَيَعْلَمُ مَا تَكْسِبُوْنَ

wa huwallāhu fis-samāwāti wa fil-arḍ(i), ya‘lamu sirrakum wa jahrakum wa ya‘lamu mā taksibūn(a).

स च अल्लाहः (यः पूज्यते), आकाशेषु पृथिव्यां च; स जानाति यत् त्वं गोपयसि किं च प्रकाशयसि स च जानासि यत् त्वं करोषि।

وَمَا تَأْتِيْهِمْ مِّنْ اٰيَةٍ مِّنْ اٰيٰتِ رَبِّهِمْ اِلَّا كَانُوْا عَنْهَا مُعْرِضِيْنَ

wa mā ta'tīhim min āyatim min āyāti rabbihim illā kānū ‘anhā mu‘riḍīn(a).

तथा च ईश्वरस्य श्लोकानां प्रत्येकं श्लोकं यत् तेषां (अविश्वासिनः) यावत् प्राप्नोति, ते सर्वदा अङ्गीकुर्वन्ति।

فَقَدْ كَذَّبُوْا بِالْحَقِّ لَمَّا جَاۤءَهُمْۗ فَسَوْفَ يَأْتِيْهِمْ اَنْۢبـٰۤؤُا مَا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ

faqad każżabū bil-ḥaqqi lammā jā'ahum fa saufa ya'tīhim ambā'u mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).

ननु ते सत्यं (कुरानं) अङ्गीकृतवन्तः यदा तेषां विषये आगतं, अतः भविष्ये तेषां (वास्तविकता) तादृशी वार्ता आगमिष्यति यस्याः ते सर्वदा उपहासं कुर्वन्ति स्म।

اَلَمْ يَرَوْا كَمْ اَهْلَكْنَا مِنْ قَبْلِهِمْ مِّنْ قَرْنٍ مَّكَّنّٰهُمْ فِى الْاَرْضِ مَا لَمْ نُمَكِّنْ لَّكُمْ وَاَرْسَلْنَا السَّمَاۤءَ عَلَيْهِمْ مِّدْرَارًا ۖوَّجَعَلْنَا الْاَنْهٰرَ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهِمْ فَاَهْلَكْنٰهُمْ بِذُنُوْبِهِمْ وَاَنْشَأْنَا مِنْۢ بَعْدِهِمْ قَرْنًا اٰخَرِيْنَ

alam yarau kam ahlaknā min qablihim min qarnim makkanāhum fil-arḍi mā lam numakkil lakum wa arsalnas-samā'a ‘alaihim midrārā(n), wa ja‘alnal-anhāra tajrī min taḥtihim fa ahlaknāhum biżunūbihim wa ansya'nā mim ba‘dihim qarnan ākharīn(a).

किं ते न लक्षितवन्तः यत् तेभ्यः पूर्वं कति पुस्तिकाः अस्माभिः नष्टाः, यद्यपि (ताः पीढयः) अस्माभिः पृथिव्यां तेषां स्थितिः स्थापिता, अर्थात् अस्माभिः भवद्भ्यः कदापि न दत्ता स्थिरता। वयं तेषु प्रचण्डवृष्टिं प्रक्षिप्य तेषां अधः नद्यः प्रवाहितवन्तः, ततः तेषां स्वपापानां कृते तान् नाशयामः, तेषां जननान्तरे अन्यां पीढीं च निर्मितवन्तः

وَلَوْ نَزَّلْنَا عَلَيْكَ كِتٰبًا فِيْ قِرْطَاسٍ فَلَمَسُوْهُ بِاَيْدِيْهِمْ لَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِنْ هٰذَآ اِلَّا سِحْرٌ مُّبِيْنٌ

wa lau nazzalnā ‘alaika kitāban fī qirṭāsin fa lamasūhu bi'aidīhim laqālal-lażīna kafarū in hāżā illā siḥrum mubīn(un).

यदि च वयं भवतः (मुहम्मदस्य) समीपं कागदपत्रे लेखनं प्रेषितवन्तः स्मः, येन ते स्वहस्ते धारयितुं शक्नुवन्ति स्म, तर्हि अविश्वासिनः वदिष्यन्ति स्म यत्, "एतत् वास्तविकं जादू एव अन्यत् किमपि नास्ति।

وَقَالُوْا لَوْلَآ اُنْزِلَ عَلَيْهِ مَلَكٌ ۗوَلَوْ اَنْزَلْنَا مَلَكًا لَّقُضِيَ الْاَمْرُ ثُمَّ لَا يُنْظَرُوْنَ

wa qālū lau lā unzila ‘alaihi malak(un), wa lau anzalnā malakal laquḍiyal-amru ṡumma lā yunẓarūn(a).

ते च अवदन्, "किमर्थं तस्य (मुहम्मदस्य) समीपं स्वर्गदूतः न अवतरत्?" यदि वयं दूतं प्रेषयामः तर्हि अवश्यमेव विषयः समाप्तः स्यात्, परन्तु तेभ्यः (किञ्चित्) विलम्बः न दीयते स्म।

وَلَوْ جَعَلْنٰهُ مَلَكًا لَّجَعَلْنٰهُ رَجُلًا وَّلَلَبَسْنَا عَلَيْهِمْ مَّا يَلْبِسُوْنَ

wa lau ja‘alnāhu malakal laja‘alnāhu rajulaw wa lalabasnā ‘alaihim mā yalbisūn(a).

यदि च वयं तं दूतं (दूततः) कृतवन्तः स्मः तर्हि तं (रूपेण) पुरुषं कृत्वा (एवं) अवश्यमेव तान् शङ्कां कुर्वन्तः स्याम यथा ते इदानीं शङ्कयन्ति।

وَلَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِّنْ قَبْلِكَ فَحَاقَ بِالَّذِيْنَ سَخِرُوْا مِنْهُمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ ࣖ

wa laqadistuhzi'a birusulim min qablika fa ḥāqa bil-lażīna sakhirū minhum mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).

ननु च भवतः (मुहम्मदस्य) पूर्वं केचन दूताः उपहासिताः आसन्, येन तेषां उपहासस्य प्रतिक्रियारूपेण उपहासकानां उपरि दण्डः अवतरत्।

قُلْ سِيْرُوْا فِى الْاَرْضِ ثُمَّ انْظُرُوْا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُكَذِّبِيْنَ

qul sīrū fil-arḍi ṡummanẓurū kaifa kāna ‘āqibatul-mukażżibīn(a).

कथयतु (मुहम्मदः) "पृथिवीं अन्वेष्यताम्, ततः पश्यन्तु यत् मृषावादिनां अन्तः किम् अस्ति।"

قُلْ لِّمَنْ مَّا فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ قُلْ لِّلّٰهِ ۗ كَتَبَ عَلٰى نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ ۗ لَيَجْمَعَنَّكُمْ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِ لَا رَيْبَ فِيْهِۗ اَلَّذِيْنَ خَسِرُوْٓا اَنْفُسَهُمْ فَهُمْ لَا يُؤْمِنُوْنَ

qul limam mā fis-samāwāti wal-arḍ(i), qul lillāh(i), kataba ‘alā nafsihir-raḥmah(ta), layajma‘annakum ilā yaumil-qiyāmati lā raiba fīh(i), al-lażīna khasirū anfusahum fahum lā yu'minūn(a).

कथयतु (मुहम्मदः) "द्यावापृथिव्याः कस्य अस्ति?" कथयतु, “अल्लाहस्य एव अस्ति।” आत्मनि करुणाम् (स्वभावं) स्थापितवान्। स त्वां खलु पुनरुत्थाने सङ्गृह्य न संशयः। ये आत्मनः हानिं कुर्वन्ति, ते न मन्यन्ते।

۞ وَلَهٗ مَا سَكَنَ فِى الَّيْلِ وَالنَّهَارِ ۗوَهُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ

wa lahū mā sakana fil-laili wan-nahār(i), wa huwas-samī‘ul-‘alīm(u).

तस्य च सर्वं रात्रौ दिवा च यत् अस्ति। स च सर्वश्रवणः सर्वज्ञः।

قُلْ اَغَيْرَ اللّٰهِ اَتَّخِذُ وَلِيًّا فَاطِرِ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَهُوَ يُطْعِمُ وَلَا يُطْعَمُ ۗ قُلْ اِنِّيْٓ اُمِرْتُ اَنْ اَكُوْنَ اَوَّلَ مَنْ اَسْلَمَ وَلَا تَكُوْنَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِيْنَ

qul agairallāhi attakhiżu waliyyan fāṭiris-samāwāti wal-arḍi wa huwa yuṭ‘imu wa lā yuṭ‘am(u), qul innī umirtu an akūna awwala man aslama wa lā takūnanna minal-musyrikīn(a).

कथयतु (मुहम्मद) "किं अहं अल्लाहात् परं रक्षकं गृह्णामि यः आकाशं पृथिवीं च निर्मितवान्, यद्यपि सः पोषयति, न पोषितः च?" कथयतु, "ननु मया प्रथमः (अल्लाहस्य) अधीनतां कर्तुं आदेशः दत्तः, न तु कदापि मुश्रिकाणां समूहे सम्मिलितः भवेयम्।"

قُلْ اِنِّيْٓ اَخَافُ اِنْ عَصَيْتُ رَبِّيْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ

qul innī akhāfu in ‘aṣaitu rabbī ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).

(मुहम्मद) कथयतु, "अहं महतः दिवसस्य (प्रलयस्य) दण्डात् यथार्थतया भीतः अस्मि, यदि अहं मम भगवतः आज्ञां न आज्ञापयामि।"

مَنْ يُّصْرَفْ عَنْهُ يَوْمَىِٕذٍ فَقَدْ رَحِمَهٗ ۗوَذٰلِكَ الْفَوْزُ الْمُبِيْنُ

may yuṣraf ‘anhu yauma'iżin faqad raḥimah(ū), wa żālikal-fauzul-mubīn(u).

यः कश्चित् तस्मिन् दिने स्वस्य उपरि दण्डात् दूरं स्थापितः भवति, तर्हि खलु अल्लाहः तस्मै दयां कृतवान्। स च वास्तविकः विजयः।

وَاِنْ يَّمْسَسْكَ اللّٰهُ بِضُرٍّ فَلَا كَاشِفَ لَهٗٓ اِلَّا هُوَ ۗوَاِنْ يَّمْسَسْكَ بِخَيْرٍ فَهُوَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

iy yamsaskallāhu biḍurrin falā kāsyifa lahū illā huw(a), wa iy yamsaska bikhairin fa huwa ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

यदि च अल्लाहः भवतः उपरि आपदां करोति तर्हि तस्य अतिरिक्तं कोऽपि तत् दूरीकर्तुं न शक्नोति। यदि च सः भवन्तं भद्रं आनयति तर्हि तस्य सर्वस्य उपरि शक्तिः अस्ति।

وَهُوَ الْقَاهِرُ فَوْقَ عِبَادِهٖۗ وَهُوَ الْحَكِيْمُ الْخَبِيْرُ

wa huwal-qāhiru fauqa ‘ibādih(ī), wa huwal-ḥakīmul-khabīr(u).

स च भृत्येषु शक्तिः अस्ति। स च सर्वज्ञः सर्वज्ञः।

قُلْ اَيُّ شَيْءٍ اَكْبَرُ شَهَادَةً ۗ قُلِ اللّٰهُ ۗشَهِيْدٌۢ بَيْنِيْ وَبَيْنَكُمْ ۗوَاُوْحِيَ اِلَيَّ هٰذَا الْقُرْاٰنُ لِاُنْذِرَكُمْ بِهٖ وَمَنْۢ بَلَغَ ۗ اَىِٕنَّكُمْ لَتَشْهَدُوْنَ اَنَّ مَعَ اللّٰهِ اٰلِهَةً اُخْرٰىۗ قُلْ لَّآ اَشْهَدُ ۚ قُلْ اِنَّمَا هُوَ اِلٰهٌ وَّاحِدٌ وَّاِنَّنِيْ بَرِيْۤءٌ مِّمَّا تُشْرِكُوْنَ

qul ayyu syai'in akbaru syahādah(tan), qulillāhu syahīdum bainī wa bainakum, wa ūḥiya ilayya hāżal-qur'ānu li'unżirakum bihī wa man balag(a), a'innakum latasyhadūna anna ma‘allāhi ālihatan ukhrā, qul lā asyhad(u), qul innamā huwa ilāhuw wāḥiduw wa innanī barī'um mimmā tusyrikūn(a).

कथयतु (मुहम्मदः) "कस्य साक्ष्यं बलवत्तरम्?" कथयतु, "अल्लाह, सः मम भवतः च मध्ये साक्षी अस्ति। एषः कुरानः मम समक्षं प्रकटितः यत् अहं भवद्भ्यः येभ्यः च (तस्य कुरानस्य) समीपं आगच्छन्ति तेभ्यः चेतावनीम् दास्यामि। किं भवन्तः वास्तवमेव साक्ष्यं दातुं शक्नुवन्ति यत् अल्लाहस्य सह अन्ये देवाः अपि सन्ति? “अहं साक्ष्यं दातुं न शक्नोमि” इति वदतु। कथयतु, "ननु केवलं सः एव सर्वशक्तिमान् ईश्वरः अस्ति तथा च अहं यत्किमपि भवन्तः (अल्लाहस्य) सह संबद्धाः सन्ति तस्मात् मुक्तः अस्मि।"

اَلَّذِيْنَ اٰتَيْنٰهُمُ الْكِتٰبَ يَعْرِفُوْنَهٗ كَمَا يَعْرِفُوْنَ اَبْنَاۤءَهُمْۘ اَلَّذِيْنَ خَسِرُوْٓا اَنْفُسَهُمْ فَهُمْ لَا يُؤْمِنُوْنَ ࣖ

al-lażīna ātaināhumul-kitāba ya‘rifūnahū kamā ya‘rifūna abnā'ahum, al-lażīna khasirū anfusahum fahum lā yu'minūn(a).

येषां कृते वयं पुस्तकं दत्तवन्तः, ते तं (मुहम्मदं) यथा स्वसन्ततिं जानन्ति। ये आत्मनः हानिं कुर्वन्ति, ते (अल्लाहस्य) विश्वासं न कुर्वन्ति।

وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا اَوْ كَذَّبَ بِاٰيٰتِهٖۗ اِنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الظّٰلِمُوْنَ

wa man aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każiban au każżaba bi'āyātih(ī), innahū lā yufliḥuẓ-ẓālimūn(a).

तथा च यः अल्लाहस्य विरुद्धं असत्यं आविष्करोति, अथवा यः तस्य श्लोकान् अङ्गीकुर्वति, तस्मात् कोऽपि अन्यायपूर्णः? ननु अन्यायिनः जनाः अभाग्याः भवन्ति।

وَيَوْمَ نَحْشُرُهُمْ جَمِيْعًا ثُمَّ نَقُوْلُ لِلَّذِيْنَ اَشْرَكُوْٓا اَيْنَ شُرَكَاۤؤُكُمُ الَّذِيْنَ كُنْتُمْ تَزْعُمُوْنَ

wa yauma naḥsyuruhum jamī‘an ṡumma naqūlu lil-lażīna asyrakū aina syurakā'ukumul-lażīna kuntum taz‘umūn(a).

तथा च (स्मरतु), यस्मिन् दिने वयं तान् सर्वान् एकत्र सङ्गृहीतवन्तः तदा वयं अल्लाहस्य सहभागिनां सङ्गतिं कृतवन्तः जनाः अवदमः यत्, "भवतः देवाः कुत्र सन्ति येषां विषये भवन्तः (अस्माकं भागिनः) मन्यन्ते स्म?

ثُمَّ لَمْ تَكُنْ فِتْنَتُهُمْ اِلَّآ اَنْ قَالُوْا وَاللّٰهِ رَبِّنَا مَا كُنَّا مُشْرِكِيْنَ

Ṡumma lam takun fitnatuhum illā an qālū wallāhi rabbinā mā kunnā musyrikīn(a).

तदा ते मिथ्या उत्तरं न दत्तवन्तः, केवलं "अल्लाहस्य, अस्माकं प्रभुस्य, वयं अल्लाहस्य सहभागिनः न सङ्गतिं कुर्मः" इति वक्तुं विना।

اُنْظُرْ كَيْفَ كَذَبُوْا عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ وَضَلَّ عَنْهُمْ مَّا كَانُوْا يَفْتَرُوْنَ

unẓur kaifa każabū ‘alā anfusihim wa ḍalla ‘anhum mā kānū yaftarūn(a).

पश्यन्तु कथं ते स्वयमेव मृषा वदन्ति। पूर्वसृष्टा च पूजा तेभ्यः तिरोहिता भविष्यति।

وَمِنْهُمْ مَّنْ يَّسْتَمِعُ اِلَيْكَ ۚوَجَعَلْنَا عَلٰى قُلُوْبِهِمْ اَكِنَّةً اَنْ يَّفْقَهُوْهُ وَفِيْٓ اٰذَانِهِمْ وَقْرًا ۗوَاِنْ يَّرَوْا كُلَّ اٰيَةٍ لَّا يُؤْمِنُوْا بِهَا ۗحَتّٰٓى اِذَا جَاۤءُوْكَ يُجَادِلُوْنَكَ يَقُوْلُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِنْ هٰذَآ اِلَّآ اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَ

wa minhum may yastami‘u ilaik(a), wa ja‘alnā ‘alā qulūbihim akinnatan ay yafqahūhu wa fī āżānihim waqrā(n), wa iy yarau kulla āyatil lā yu'minū bihā, ḥattā iżā jā'ūka yujādilūnaka yaqūlul-lażīna kafarū in hāżā illā asāṭīrul-awwalīn(a).

तेषु च सन्ति ये भवतः (मुहम्मदस्य) पठनं शृण्वन्ति, तेषां हृदयं वयं निमीलितवन्तः (यथा ते तत् न) अवगच्छन्ति, तेषां कर्णाः च अवरुद्धाः। यदि च ते सर्वाणि चिह्नानि (सत्यस्य) दृष्ट्वा अपि तस्मिन् न विश्वसिष्यन्ति स्म। यथा यदा ते भवतः खण्डनार्थं भवतः समीपम् आगच्छन्ति तदा अविश्वासिनः वदन्ति यत् "इदं (कुरानम्) प्राचीनजनानाम् परिकथां विना अन्यत् किमपि नास्ति।"

وَهُمْ يَنْهَوْنَ عَنْهُ وَيَنْـَٔوْنَ عَنْهُ ۚوَاِنْ يُّهْلِكُوْنَ اِلَّآ اَنْفُسَهُمْ وَمَا يَشْعُرُوْنَ

wa hum yanhauna ‘anhu wa yan'auna ‘anh(u), wa iy yuhlikūna illā anfusahum wa mā yasy‘urūn(a).

तथा च ते (अन्येभ्यः) (कुरानस्य) श्रोतुं निषेधयन्ति तथा च ते स्वयमेव तस्मात् दूरं गच्छन्ति, ते च केवलं स्वस्य नाशं कुर्वन्ति, यदा ते अवगताः न सन्ति।

وَلَوْ تَرٰٓى اِذْ وُقِفُوْا عَلَى النَّارِ فَقَالُوْا يٰلَيْتَنَا نُرَدُّ وَلَا نُكَذِّبَ بِاٰيٰتِ رَبِّنَا وَنَكُوْنَ مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَ

wa lau tarā iż wuqifū ‘alan-nāsi fa qālū yā laitanā nuraddu wa lā nukażżiba bi'āyāti rabbinā wa nakūna minal-mu'minīn(a).

यदि च भवान् (मुहम्मदः) तेषां नरकं नीतः इति दृष्टवान् तर्हि ते अवदन् यत् "यदि वयं (अस्मिन् जगति) प्रत्यागच्छामः तर्हि वयं अवश्यमेव अस्माकं प्रभुस्य श्लोकान् न नकारयामः, विश्वासिनः च न भविष्यामः।

بَلْ بَدَا لَهُمْ مَّا كَانُوْا يُخْفُوْنَ مِنْ قَبْلُ ۗوَلَوْ رُدُّوْا لَعَادُوْا لِمَا نُهُوْا عَنْهُ وَاِنَّهُمْ لَكٰذِبُوْنَ

bal badā lahum mā kānū yukhfūna min qabl(u), wa lau ruddū la‘ādū limā nuhū ‘anhu wa innahum lakāżibūn(a).

किन्तु (वास्तवतः) तेषां कृते पूर्वं यत् दुष्टं निगूढं तत् प्रकाशितम्। यदि ते लोकं प्रति प्रत्यागच्छन्ति स्म तर्हि अवश्यमेव ते निषिद्धं पुनः पुनः वदन्ति स्म । ते वस्तुतः मृषावादिनः सन्ति।

وَقَالُوْٓا اِنْ هِيَ اِلَّا حَيَاتُنَا الدُّنْيَا وَمَا نَحْنُ بِمَبْعُوْثِيْنَ

wa qālū in hiya illā ḥayātunad-dun-yā wa mā naḥnu bimab‘ūṡīn(a).

अवश्यं च ते वदिष्यन्ति (अपि) "जीवनं केवलम् अस्मिन् जगति अस्ति, वयं च पुनरुत्थानं न करिष्यामः।"

وَلَوْ تَرٰٓى اِذْ وُقِفُوْا عَلٰى رَبِّهِمْ ۗ قَالَ اَلَيْسَ هٰذَا بِالْحَقِّ ۗقَالُوْا بَلٰى وَرَبِّنَا ۗقَالَ فَذُوْقُوا الْعَذَابَ بِمَا كُنْتُمْ تَكْفُرُوْنَ ࣖ

wa lau tarā iż wuqifū ‘alā rabbihim, qāla alaisa hāżā bil-ḥaqq(i), qālū balā wa rabbinā, qāla fa żūqul-‘ażāba bimā kuntum takfurūn(a).

यदि च भवान् (मुहम्मदः) दृष्टवान् यत् तेषां भगवतः समक्षं कदा आनीताः आसन् (भवन्तः अवश्यमेव मार्मिकं घटनां पश्यन्ति स्म)। सः अवदत्, "किं एतत् (पुनरुत्थानम्) सत्यं नास्ति?" ते प्रत्युवाच सत्यं अस्माकं भगवता। स आह-एतस्य दण्डस्य स्वादनं कुरुत, यतः पूर्वं त्वया तत् अङ्गीकृतम्।

قَدْ خَسِرَ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِلِقَاۤءِ اللّٰهِ ۗحَتّٰٓى اِذَا جَاۤءَتْهُمُ السَّاعَةُ بَغْتَةً قَالُوْا يٰحَسْرَتَنَا عَلٰى مَا فَرَّطْنَا فِيْهَاۙ وَهُمْ يَحْمِلُوْنَ اَوْزَارَهُمْ عَلٰى ظُهُوْرِهِمْۗ اَلَا سَاۤءَ مَا يَزِرُوْنَ

qad khasiral-lażīna każżabū biliqā'illāh(i), ḥattā iżā jā'athumus-sā‘atu bagtatan qālū yā ḥasratanā ‘alā mā farraṭnā fīhā, wa hum yaḥmilūna auzārahum ‘alā ẓuhūrihim, alā sā'a mā yazirūn(a).

ये अल्लाहस्य साक्षात्कारं नकारयन्ति तेषां कृते कियत् हानिः; यथा यदा सहसा तेषां समीपं प्रहरम् आगच्छति तदा ते वदन्ति यत् "घण्टाविषये अस्माकं प्रमादस्य विषये अस्माकं कियत् महत् खेदः अस्ति" इति ते स्वपापं पृष्ठे वहन्ति। किं घोरं ते सहन्ते स्म

وَمَا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَآ اِلَّا لَعِبٌ وَّلَهْوٌ ۗوَلَلدَّارُ الْاٰخِرَةُ خَيْرٌ لِّلَّذِيْنَ يَتَّقُوْنَۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

wa mal-ḥayātud-dun-yā illā la‘ibuw wa lahw(un), wa lad-dārul-ākhiratu khairul lil-lażīna yattaqūn(a), afalā ta‘qilūn(a).

अस्य च जगतः जीवनं केवलं क्रीडाः विनोदः च एव। एतस्मिन्नन्तरे पुण्यानां कृते परलोकभूमिः सत्यमेव श्रेष्ठा । किं न अवगच्छसि ?

قَدْ نَعْلَمُ اِنَّهٗ لَيَحْزُنُكَ الَّذِيْ يَقُوْلُوْنَ فَاِنَّهُمْ لَا يُكَذِّبُوْنَكَ وَلٰكِنَّ الظّٰلِمِيْنَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ يَجْحَدُوْنَ

qad na‘lamu innahū layaḥzunukal-lażī yaqūlūna fa innahum lā yukażżibūnaka wa lākinnaẓ-ẓālimīna bi'āyātillāhi yajhadūn(a).

ननु वयं जानीमः यत् ते यत् वदन्ति तत् भवन्तं (मुहम्मदं) दुःखयति, (दुःखं मा कुरुत) यतः वस्तुतः ते भवन्तं मृषा न वदन्ति, परन्तु अन्यायिनः जनाः अल्लाहस्य श्लोकान् अङ्गीकुर्वन्ति।

وَلَقَدْ كُذِّبَتْ رُسُلٌ مِّنْ قَبْلِكَ فَصَبَرُوْا عَلٰى مَا كُذِّبُوْا وَاُوْذُوْا حَتّٰٓى اَتٰىهُمْ نَصْرُنَا ۚوَلَا مُبَدِّلَ لِكَلِمٰتِ اللّٰهِ ۚوَلَقَدْ جَاۤءَكَ مِنْ نَّبَإِ۟ى الْمُرْسَلِيْنَ

wa laqad kużżibat rusulum min qablika fa ṣabarū ‘alā mā kużżibū wa ūżū ḥattā atāhum naṣrunā, wa lā mubaddila likalimātillāh(i), wa laqad jā'aka min naba'il-mursalīn(a).

खलु च भवतः पूर्वं दूताः मृषावादिताः आसन्, परन्तु ते तेषां विरुद्धं असत्यं, उत्पीडनं च (कृतं) धैर्यं धारयन्ति स्म, यावत् अस्माकं साहाय्यं तेषां समीपं न आगतं। तथा च अल्लाहस्य वाक्यानि (फरमानानि) किमपि परिवर्तयितुं न शक्नोति। खलु च प्रेरितानां सन्देशस्य भागः भवतः समीपम् आगतः।

وَاِنْ كَانَ كَبُرَ عَلَيْكَ اِعْرَاضُهُمْ فَاِنِ اسْتَطَعْتَ اَنْ تَبْتَغِيَ نَفَقًا فِى الْاَرْضِ اَوْ سُلَّمًا فِى السَّمَاۤءِ فَتَأْتِيَهُمْ بِاٰيَةٍ ۗوَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ لَجَمَعَهُمْ عَلَى الْهُدٰى فَلَا تَكُوْنَنَّ مِنَ الْجٰهِلِيْنَ

wa in kāna kabura ‘alaika i‘rāḍuhum fa inistaṭa‘ta an tabtagiya nafaqan fil-arḍi au sullaman fis-samā'i fa ta'tiyahum bi'āyah(tin), wa lau syā'allāhu lajama‘ahum ‘alal-hudā falā takūnanna minal-jāhilīn(a).

यदि च तेषां विमुखीकरणं भवतः (मुहम्मदस्य) कृते कठिनं भवति, तर्हि यदि भवन्तः पृथिव्यां छिद्रं वा स्वर्गं प्रति सीढिं वा कर्तुं शक्नुवन्ति तर्हि भवन्तः तेभ्यः चमत्कारं आनेतुं शक्नुवन्ति, (तर्हि तत् कुर्वन्तु)। तथा च यदि अल्लाहः इच्छति स्म तर्हि तान् सर्वान् निर्देशान् अनुसरणं कृतवान् स्यात् अतः भवन्तः कदापि मूर्खाणां मध्ये न भवेयुः।

۞ اِنَّمَا يَسْتَجِيْبُ الَّذِيْنَ يَسْمَعُوْنَ ۗوَالْمَوْتٰى يَبْعَثُهُمُ اللّٰهُ ثُمَّ اِلَيْهِ يُرْجَعُوْنَ

innamā yastajībul-lażīna yasma‘ūn(a), wal-mautā yab‘aṡuhumullāhu ṡumma ilaihi yurja‘ūn(a).

केवलं ये शृण्वन्ति ते (अल्लाहस्य आह्वानं) आज्ञां कुर्वन्ति, ये च म्रियन्ते ते पश्चात् अल्लाहेन पुनरुत्थापिताः भविष्यन्ति, ततः ते तस्य समीपं प्रत्यागमिष्यन्ति।

وَقَالُوْا لَوْلَا نُزِّلَ عَلَيْهِ اٰيَةٌ مِّنْ رَّبِّهٖۗ قُلْ اِنَّ اللّٰهَ قَادِرٌ عَلٰٓى اَنْ يُّنَزِّلَ اٰيَةً وَّلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ

wa qālū lau lā nuzzila ‘alaihi āyatum mir rabbih(ī), qul innallāha qādirun ‘alā ay yunazzila āyataw wa lākinna akṡarahum lā ya‘lamūn(a).

ते च (मुश्रिकाः) अवदन् यत्, "किमर्थं तस्य (मुहम्मदस्य) भगवतः चमत्कारः न प्रकाशितः?" कथयतु, "ननु अल्लाहः चमत्कारं प्रेषयितुं समर्थः अस्ति, परन्तु तेषु अधिकांशः न जानाति।"

وَمَا مِنْ دَاۤبَّةٍ فِى الْاَرْضِ وَلَا طٰۤىِٕرٍ يَّطِيْرُ بِجَنَاحَيْهِ اِلَّآ اُمَمٌ اَمْثَالُكُمْ ۗمَا فَرَّطْنَا فِى الْكِتٰبِ مِنْ شَيْءٍ ثُمَّ اِلٰى رَبِّهِمْ يُحْشَرُوْنَ

wa mā min dābbatin fil-arḍi wa lā ṭā'iriy yaṭīru bijanāḥaihi illā umamun amṡālukum, mā farraṭnā fil-kitābi min syai'in ṡumma ilā rabbihim yuḥsyarūn(a).

न च पृथिव्यां एकः पशुः, पक्षद्वयेन उड्डीयमानः पक्षी वा नास्ति, किन्तु ते सर्वे भवद्भिः सदृशाः (अपि) जनाः सन्ति। न किमपि अस्ति यत् अस्माभिः पुस्तके त्यक्तम्, तदा ईश्वरस्य समीपं ते सङ्गृहीताः भविष्यन्ति।

وَالَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا صُمٌّ وَّبُكْمٌ فِى الظُّلُمٰتِۗ مَنْ يَّشَاِ اللّٰهُ يُضْلِلْهُ وَمَنْ يَّشَأْ يَجْعَلْهُ عَلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ

wal-lażīna każżabū bi'āyātinā ṣummuw wa bukmun fiẓ-ẓulumāt(i), may yasya'illāhu yuḍlilhu wa may yasya' yaj‘alhu ‘alā ṣirāṭim mustaqīm(in).

ये च अस्माकं श्लोकान् अङ्गीकुर्वन्ति ते बधिराः मूकाः पूर्णतमसि च सन्ति। यस्य अल्लाहः इच्छति (भ्रष्टः) सः अवश्यमेव तं भ्रमयिष्यति। तथा च यस्य अल्लाहः इच्छति (मार्गदर्शनं) अवश्यमेव तं ऋजुमार्गे स्थापयिष्यति।

قُلْ اَرَءَيْتَكُمْ اِنْ اَتٰىكُمْ عَذَابُ اللّٰهِ اَوْ اَتَتْكُمُ السَّاعَةُ اَغَيْرَ اللّٰهِ تَدْعُوْنَۚ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

qul ara'aitakum in atākum ‘ażābullāhi au atatkumus-sā‘atu agairallāhi tad‘ūn(a), in kuntum ṣādiqīn(a).

(मुहम्मद) कथयतु, "यदि अल्लाहस्य यातना भवतः समीपं गच्छति, अथवा कयामतदिवसः भवतः समीपं गच्छति, तर्हि अल्लाहात् परं (देवताः) आह्वयन्ति वा, यदि भवन्तः सत्यं वदन्ति तर्हि मम कृते व्याख्यातव्यम्!

بَلْ اِيَّاهُ تَدْعُوْنَ فَيَكْشِفُ مَا تَدْعُوْنَ اِلَيْهِ اِنْ شَاۤءَ وَتَنْسَوْنَ مَا تُشْرِكُوْنَ ࣖ

bal iyyāhu tad‘ūna fa yaksyifu mā tad‘ūna ilaihi in syā'a wa tansauna mā tusyrikūn(a).

(न), केवलं तस्मै एव भवन्तः साहाय्यं याचन्ते। यदि सः इच्छति तर्हि भवन्तः यत् (संकटं) याचन्ते तत् दूरं करिष्यति, भवन्तः च यत् (अल्लाहस्य) सह संबद्धाः कुर्वन्ति तत् त्यजन्ति।

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَآ اِلٰٓى اُمَمٍ مِّنْ قَبْلِكَ فَاَخَذْنٰهُمْ بِالْبَأْسَاۤءِ وَالضَّرَّاۤءِ لَعَلَّهُمْ يَتَضَرَّعُوْنَ

wa laqad arsalnā ilā umamim min qablika fa akhażnāhum bil-ba'sā'i waḍ-ḍarrā'i la‘allahum yataḍarra‘ūn(a).

तथा च, वयं भवतः पुरतः जनानां कृते (दूतान्) प्रेषितवन्तः, ततः तान् दारिद्र्येन दुःखेन च पीडितवन्तः, येन ते विनयेन (अल्लाहस्य) याचनां कुर्वन्ति।

فَلَوْلَآ اِذْ جَاۤءَهُمْ بَأْسُنَا تَضَرَّعُوْا وَلٰكِنْ قَسَتْ قُلُوْبُهُمْ وَزَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطٰنُ مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

falau lā iż jā'ahum ba'sunā taḍarra‘ū wa lākin qasat qulūbuhum wa zayyana lahumusy-syaiṭānu mā kānū ya‘malūn(a).

परन्तु ते किमर्थं विनयेन (अल्लाहं) याचनां न कृतवन्तः यदा अस्माकं यातना तेषां उपरि आगता? वस्तुतः तेषां हृदयं कठिनं जातम् अस्ति तथा च शैतानान ते यत् सर्वदा कुर्वन्ति तत् तेषां कृते सुन्दरं दृश्यते।

فَلَمَّا نَسُوْا مَا ذُكِّرُوْا بِهٖ فَتَحْنَا عَلَيْهِمْ اَبْوَابَ كُلِّ شَيْءٍۗ حَتّٰٓى اِذَا فَرِحُوْا بِمَآ اُوْتُوْٓا اَخَذْنٰهُمْ بَغْتَةً فَاِذَا هُمْ مُّبْلِسُوْنَ

falammā nasū mā żukkirū bihī fataḥnā ‘alaihim abwāba kulli syai'(in), ḥattā iżā fariḥū bimā ūtū akhażnāhum bagtatan fa iżā hum mublisūn(a).

अतः यदा ते तेभ्यः दत्तं चेतावनीम् विस्मृतवन्तः तदा वयं तेषां कृते सर्वाणि द्वाराणि (सुखस्य) उद्घाटितवन्तः। यथा तेभ्यः दत्तेन प्रसन्नाः सन्तः वयं तान् सहसा पीडयामः, अतः तस्मिन् समये ते निराशाः मौनम् अकुर्वन्।

فَقُطِعَ دَابِرُ الْقَوْمِ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْاۗ وَالْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ

fa quṭi‘a dābirul-qaumil-lażīna ẓalamū, wal-ḥamdu lillāhi rabbil-‘ālamīn(a).

अतः अन्यायी जनाः स्वमूलपर्यन्तं नष्टाः अभवन् । सर्वलोकानां स्वामी अल्लाहस्य च सर्वाणि स्तुतिः।

قُلْ اَرَاَيْتُمْ اِنْ اَخَذَ اللّٰهُ سَمْعَكُمْ وَاَبْصَارَكُمْ وَخَتَمَ عَلٰى قُلُوْبِكُمْ مَّنْ اِلٰهٌ غَيْرُ اللّٰهِ يَأْتِيْكُمْ بِهٖۗ اُنْظُرْ كَيْفَ نُصَرِّفُ الْاٰيٰتِ ثُمَّ هُمْ يَصْدِفُوْنَ

qul ara'aitum in akhażallāhu sam‘akum wa abṣārakum wa khatama ‘alā qulūbikum man ilāhun gairullāhi ya'tīkum bih(ī), unẓur kaifa nuṣarriful-āyāti ṡumma hum yaṣdifūn(a).

कथयतु (मुहम्मद) "यदि अल्लाहः भवतः श्रवणशक्तिं दृष्टिं च हरति, भवतः हृदयं च पिधायति तर्हि अल्लाहात् परः कोऽपि देवः यस्य भवतः कृते तान् पुनः स्थापयितुं शक्तिः अस्ति? अवलोकयतु यत् वयं कथं (तेषां कृते) (अस्माकं) शक्तिचिह्नानि पुनः पुनः व्याख्यातवन्तः, परन्तु ते निवर्तन्ते स्म।

قُلْ اَرَاَيْتَكُمْ اِنْ اَتٰىكُمْ عَذَابُ اللّٰهِ بَغْتَةً اَوْ جَهْرَةً هَلْ يُهْلَكُ اِلَّا الْقَوْمُ الظّٰلِمُوْنَ

qul ara'aitakum in atākum ‘ażābullāhi bagtatan au jahratan hal yuhlaku illal-qaumuẓ-ẓālimūn(a).

कथयतु (मुहम्मद) "मम व्याख्यातु यदि अल्लाहस्य दण्डः भवतः समीपं सहसा वा प्रकटतया वा आगच्छति तर्हि किं कोऽपि भविष्यति यः (अल्लाहः) अपराधिनः विहाय नाशयिष्यति?"

وَمَا نُرْسِلُ الْمُرْسَلِيْنَ اِلَّا مُبَشِّرِيْنَ وَمُنْذِرِيْنَۚ فَمَنْ اٰمَنَ وَاَصْلَحَ فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ

wa mā nursilul-mursalīna illā mubasysyirīna wa munżirīn(a), faman āmana wa aṣlaḥa falā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

अस्माभिः प्रेषिताः दूताः शुभसमाचारं दातुं चेतावनीञ्च दातुं च आसन्। यः विश्वासं करोति परिशोधयति, तेषां भयं नास्ति न च शोचन्ति।

وَالَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا يَمَسُّهُمُ الْعَذَابُ بِمَا كَانُوْا يَفْسُقُوْنَ

wal-lażīna każżabū bi'āyātinā yamassuhumul-‘ażābu bimā kānū yafsuqūn(a).

ये च अस्माकं श्लोकान् अङ्गीकुर्वन्ति ते दण्डेन पीडिताः भविष्यन्ति यतः ते सर्वदा दुष्टं कुर्वन्ति (पापम्)।

قُلْ لَّآ اَقُوْلُ لَكُمْ عِنْدِيْ خَزَاۤىِٕنُ اللّٰهِ وَلَآ اَعْلَمُ الْغَيْبَ وَلَآ اَقُوْلُ لَكُمْ اِنِّيْ مَلَكٌۚ اِنْ اَتَّبِعُ اِلَّا مَا يُوْحٰٓى اِلَيَّۗ قُلْ هَلْ يَسْتَوِى الْاَعْمٰى وَالْبَصِيْرُۗ اَفَلَا تَتَفَكَّرُوْنَ ࣖ

qul lā aqūlu lakum ‘indī khazā'inullāhi wa lā a‘lamul-gaiba wa lā aqūlu lakum innī malak(un), in attabi‘u illā mā yūḥā ilayy(a), qul hal yastawil-a‘mā wal-baṣīr(u), afalā tatafakkarūn(a).

कथयतु (हे मुहम्मद) "अहं भवन्तं न वदामि यत् मया सह अल्लाहस्य निधिः अस्ति, न च अहं अदृष्टं जानामि, न च भवन्तं वदामि यत् अहं दूतः अस्मि। अहं केवलं तत् अनुसरामि यत् मम कृते प्रकाशितं भवति। अन्धाः द्रष्टारः च समानाः इति वद, किं त्वं न चिन्तयिष्यसि?

وَاَنْذِرْ بِهِ الَّذِيْنَ يَخَافُوْنَ اَنْ يُّحْشَرُوْٓا اِلٰى رَبِّهِمْ لَيْسَ لَهُمْ مِّنْ دُوْنِهٖ وَلِيٌّ وَّلَا شَفِيْعٌ لَّعَلَّهُمْ يَتَّقُوْنَ

wa anżir bihil-lażīna yakhāfūna ay yuḥsyarū ilā rabbihim laisa lahum min dūnihī waliyyuw wa lā syafī‘ul la‘allahum yattaqūn(a).

तेन सह (कुरानेन) चेतयन्तु ये स्वस्य प्रभुस्य समक्षं (कयामतदिने) समागमात् भीताः सन्ति, यत् तेषां कृते अल्लाहं विहाय कोऽपि रक्षकः वा मध्यस्थः (सहायकः) नास्ति, येन ते धर्मपरायणतां प्राप्नुवन्ति।

وَلَا تَطْرُدِ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَدٰوةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيْدُوْنَ وَجْهَهٗ ۗمَا عَلَيْكَ مِنْ حِسَابِهِمْ مِّنْ شَيْءٍ وَّمَا مِنْ حِسَابِكَ عَلَيْهِمْ مِّنْ شَيْءٍ فَتَطْرُدَهُمْ فَتَكُوْنَ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ

wa lā taṭrudil-lażīna yad‘ūna rabbahum bil-gadāti wal-‘asyiyyi yurīdūna wajhah(ū), mā ‘alaika min ḥisābihim min syai'iw wa mā min ḥisābika ‘alaihim min syai'in fa taṭrudahum fa takūna minaẓ-ẓālimīn(a).

प्रातः सायं च स्वेश्वरं आह्वयन्ति तान् मा निष्कासयन्तु, ते तस्य प्रीतिम् आशां कुर्वन्ति। त्वं तेषां कर्मणां किञ्चित् उत्तरदायित्वं न वहसि ते च तव कर्मणां किञ्चित् उत्तरदायित्वं न वहन्ति, अत एव भवन्तः तान् निष्कासयितुं (अधिकारः) सन्ति, येन त्वं दुष्कृतेषु अन्यतमः असि।

وَكَذٰلِكَ فَتَنَّا بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لِّيَقُوْلُوْٓا اَهٰٓؤُلَاۤءِ مَنَّ اللّٰهُ عَلَيْهِمْ مِّنْۢ بَيْنِنَاۗ اَلَيْسَ اللّٰهُ بِاَعْلَمَ بِالشّٰكِرِيْنَ

wa każālika fatannā ba‘ḍahum biba‘ḍil liyaqūlū ahā'ulā'i mannallāhu ‘alaihim mim baininā, alaisallāhu bi'a‘lama bisy-syākirīn(a).

एवं वयं तेषु केषाञ्चन (धनाः) अन्यैः (दरिद्रैः) सह परीक्षितवन्तः, येन ते (धनाः) वदिष्यन्ति यत्, "किम् अस्माकं मध्ये एषः एव प्रकारस्य व्यक्तिः अस्ति यस्य उपरि अल्लाहः अनुग्रहं कृतवान्?" (अल्लाहः वदति) "किं अल्लाहः तेषां विषये अधिकं न जानाति ये (तस्य) धन्यवादं ददति?"

وَاِذَا جَاۤءَكَ الَّذِيْنَ يُؤْمِنُوْنَ بِاٰيٰتِنَا فَقُلْ سَلٰمٌ عَلَيْكُمْ كَتَبَ رَبُّكُمْ عَلٰى نَفْسِهِ الرَّحْمَةَۙ اَنَّهٗ مَنْ عَمِلَ مِنْكُمْ سُوْۤءًاۢ بِجَهَالَةٍ ثُمَّ تَابَ مِنْۢ بَعْدِهٖ وَاَصْلَحَ فَاَنَّهٗ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

wa iżā jā'akal-lażīna yu'minūna bi'āyātinā fa qul salāmun ‘alaikum kataba rabbukum ‘alā nafsihir-raḥmah(ta), annahū man ‘amila minkum sū'am bijahālatin ṡumma tāba mim ba‘dihī wa aṣlaḥa fa annahū gafūrur raḥīm(un).

यदा च अस्माकं श्लोकेषु विश्वासिनः भवतः समीपं आगच्छन्ति तदा "सलमुन् 'अलैकुम् (भवतः शुभं) इति वदन्तु। भवतः भगवता दयायाः स्वरूपं स्वयमेव स्थापितं, (अर्थात्) यः कश्चित् अज्ञानात् युष्माकं मध्ये दुष्कृतं करोति, ततः पश्चात् पश्चात्तापं कृत्वा आत्मनः उन्नतिं करोति, तदा सः क्षमाशीलः, परमदयालुः अस्ति।

وَكَذٰلِكَ نُفَصِّلُ الْاٰيٰتِ وَلِتَسْتَبِيْنَ سَبِيْلُ الْمُجْرِمِيْنَ ࣖ

wa każālika nufaṣṣilul-āyāti wa litastabīna sabīlal-mujrimīn(a).

एवं च वयं कुरानस्य श्लोकान् व्याख्यातवन्तः, (यथा पुण्यजनानाम् मार्गः स्पष्टतया दृश्यते) तथा च पापिनां मार्गः स्पष्टतया दृश्यते।

قُلْ اِنِّيْ نُهِيْتُ اَنْ اَعْبُدَ الَّذِيْنَ تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗ قُلْ لَّآ اَتَّبِعُ اَهْوَاۤءَكُمْۙ قَدْ ضَلَلْتُ اِذًا وَّمَآ اَنَا۠ مِنَ الْمُهْتَدِيْنَ

qul innī nuhītu an a‘budal-lażīna tad‘ūna min dūnillāh(i), qul lā attabi‘u ahwā'akum, qad ḍalaltu iżaw wa mā ana minal-muhtadīn(a).

कथयतु (हे मुहम्मद) "अल्लाहस्य अतिरिक्तं भवन्तः येषां देवानां पूजयन्ति तेषां पूजा मम निषिद्धा अस्ति।" कथयतु, "अहं भवतः कामान् न अनुसरिष्यामि। यदि अहं तथैव करोमि तर्हि अहं अवश्यं भ्रष्टः भविष्यामि, अहं च मार्गदर्शितानां मध्ये न भविष्यामि।"

قُلْ اِنِّيْ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّيْ وَكَذَّبْتُمْ بِهٖۗ مَا عِنْدِيْ مَا تَسْتَعْجِلُوْنَ بِهٖۗ اِنِ الْحُكْمُ اِلَّا لِلّٰهِ ۗيَقُصُّ الْحَقَّ وَهُوَ خَيْرُ الْفٰصِلِيْنَ

qul innī ‘alā bayyinatim mir rabbī wa każżabtum bih(ī), mā ‘indī mā tasta‘jilūna bih(ī), inil-ḥukmu illā lillāh(i), yaquṣṣul-ḥaqqa wa huwa khairul-fāṣilīn(a).

(मुहम्मद) कथयतु, "अहं मम प्रभुतः वास्तविकसूचनायां (कुरानस्य) उपरि (अस्मि) यदा भवन्तः तस्य अस्वीकारं कुर्वन्ति। मम अधिकारे (दण्डस्य अवरोहणार्थं) न भवति यत् भवन्तः तस्य आगमनं त्वरितम् इति आग्रहं कुर्वन्ति। (नियमस्य) स्थापना केवलं अल्लाहस्य अधिकारः एव। सः सत्यं व्याख्यायते तथा च सः सर्वोत्तमः निर्णयकर्ता अस्ति।

قُلْ لَّوْ اَنَّ عِنْدِيْ مَا تَسْتَعْجِلُوْنَ بِهٖ لَقُضِيَ الْاَمْرُ بَيْنِيْ وَبَيْنَكُمْ ۗوَاللّٰهُ اَعْلَمُ بِالظّٰلِمِيْنَ

qul lau anna ‘indī mā tasta‘jilūna bihī laquḍiyal-amru bainī wa bainakum, wallāhu a‘lamu biẓ-ẓālimīn(a).

(मुहम्मद) वदतु, "यदि मम यत् (दण्डः) भवन्तः याचन्ते तत् शीघ्रं आगन्तुं याचन्ते तर्हि मम भवतः च मध्ये सर्वे विषयाः समाप्ताः भविष्यन्ति।" तथा च अल्लाहः अपराधिनां विषये अधिकं जानाति।

۞ وَعِنْدَهٗ مَفَاتِحُ الْغَيْبِ لَا يَعْلَمُهَآ اِلَّا هُوَۗ وَيَعْلَمُ مَا فِى الْبَرِّ وَالْبَحْرِۗ وَمَا تَسْقُطُ مِنْ وَّرَقَةٍ اِلَّا يَعْلَمُهَا وَلَا حَبَّةٍ فِيْ ظُلُمٰتِ الْاَرْضِ وَلَا رَطْبٍ وَّلَا يَابِسٍ اِلَّا فِيْ كِتٰبٍ مُّبِيْنٍ

wa ‘indahū mafātiḥul-gaibi lā ya‘lamuhā illā huw(a), wa ya‘lamu mā fil-barri wal-baḥr(i), wa mā tasquṭu miw waraqatin illā ya‘lamuhā wa lā ḥabbatin fī ẓulumātil-arḍi wa lā raṭbiw wa lā yābisin illā fī kitābim mubīn(in).

सर्वेषां च अदृष्टानां कीलानि तस्य समीपे सन्ति; तम् एव न कश्चित् जानाति। स्थले समुद्रे च किम् अस्ति इति सः जानाति। न एकमपि पत्रं पतति यत् सः न जानाति। न पृथिव्याः अन्धकारे एकं बीजं नास्ति, न किमपि आर्द्रं शुष्कं वा, यत् वास्तविकपुस्तके (लौह महफुज्) न लिखितम्।

وَهُوَ الَّذِيْ يَتَوَفّٰىكُمْ بِالَّيْلِ وَيَعْلَمُ مَا جَرَحْتُمْ بِالنَّهَارِ ثُمَّ يَبْعَثُكُمْ فِيْهِ لِيُقْضٰٓى اَجَلٌ مُّسَمًّىۚ ثُمَّ اِلَيْهِ مَرْجِعُكُمْ ثُمَّ يُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ ࣖ

wa huwal-lażī yatawaffākum bil-laili wa ya‘lamu mā jaraḥtum bin-nahāri ṡumma yab‘aṡukum fīhi liyuqḍā ajalum musammā(n), ṡumma ilaihi marji‘ukum ṡumma yunabbi'ukum bimā kuntum ta‘malūn(a).

स च त्वां रात्रौ निद्रां करोति सः च जानाति यत् भवन्तः दिवा किं कुर्वन्ति। ततः सः भवन्तं मध्याह्ने जागृयति भवतः नियतं वयः पूर्णं कर्तुं। ततो प्रत्यागमिष्यसि, ततः सः त्वां कृतं सूचयिष्यति ।

وَهُوَ الْقَاهِرُ فَوْقَ عِبَادِهٖ وَيُرْسِلُ عَلَيْكُمْ حَفَظَةً ۗحَتّٰٓى اِذَا جَاۤءَ اَحَدَكُمُ الْمَوْتُ تَوَفَّتْهُ رُسُلُنَا وَهُمْ لَا يُفَرِّطُوْنَ

wa huwal-qāhiru fauqa ‘ibādihī wa yursilu ‘alaikum ḥafaẓah(tan), ḥattā iżā jā'a aḥadakumul-mautu tawaffathu rusulunā wa hum lā yufarriṭūn(a).

सः च स्वस्य सर्वेषां सेवकानां निरपेक्षः शासकः अस्ति, सः च भवद्भ्यः रक्षकदूतान् प्रेषितवान् यत् यदा भवद्भ्यः कस्यचित् मृत्युः आगच्छति तदा अस्माकं दूताः तस्य प्राणान् हरन्ति, ते च स्वकर्तव्यस्य उपेक्षां न कुर्वन्ति।

ثُمَّ رُدُّوْٓا اِلَى اللّٰهِ مَوْلٰىهُمُ الْحَقِّۗ اَلَا لَهُ الْحُكْمُ وَهُوَ اَسْرَعُ الْحٰسِبِيْنَ

Ṡumma ruddū ilallāhi maulāhumul-ḥaqq(i), alā lahul-ḥukmu wa huwa asra‘ul-ḥāsibīn(a).

तदा ते (अल्लाहस्य सेवकाः) स्वस्य सच्चा प्रभुस्य अल्लाहस्य समीपं प्रत्यागमिष्यन्ति। सर्वः न्यायः (तस्मिन् दिने) तस्य समीपे इति विद्धि। स च गणकानाम् द्रुततमः।

قُلْ مَنْ يُّنَجِّيْكُمْ مِّنْ ظُلُمٰتِ الْبَرِّ وَالْبَحْرِ تَدْعُوْنَهٗ تَضَرُّعًا وَّخُفْيَةً ۚ لَىِٕنْ اَنْجٰىنَا مِنْ هٰذِهٖ لَنَكُوْنَنَّ مِنَ الشّٰكِرِيْنَ

qul may yunajjīkum min ẓulumātil-barri wal-baḥri tad‘ūnahū taḍarru‘aw wa khufyah(tan), la'in anjānā min hāżihī lanakūnanna minasy- syākirīn(a).

कथयतु (मुहम्मदः) "यदा भवन्तः विनयेन मृदुस्वरेण च तं प्रार्थयन्ति तदा स्थले समुद्रे च विपत्त्याः को तारयितुं शक्नोति?" (इत्यनेन) "यदि सः अस्मान् अस्मात् (आपदात्) तारितवान् स्यात् तर्हि वयं कृतज्ञजनाः स्याम।"

قُلِ اللّٰهُ يُنَجِّيْكُمْ مِّنْهَا وَمِنْ كُلِّ كَرْبٍ ثُمَّ اَنْتُمْ تُشْرِكُوْنَ

qulillāhu yunajjīkum minhā wa min kulli karbin ṡumma antum tusyrikūn(a).

(मुहम्मद) कथयतु, "अल्लाहः एव भवन्तं आपदाभ्यः सर्वविधक्लेशेभ्यः च उद्धारयति, परन्तु तदा भवन्तः तस्य सहभागिनः (पुनरागच्छन्ति) तस्य सहभागिनः सङ्गतिं कुर्वन्ति।"

قُلْ هُوَ الْقَادِرُ عَلٰٓى اَنْ يَّبْعَثَ عَلَيْكُمْ عَذَابًا مِّنْ فَوْقِكُمْ اَوْ مِنْ تَحْتِ اَرْجُلِكُمْ اَوْ يَلْبِسَكُمْ شِيَعًا وَّيُذِيْقَ بَعْضَكُمْ بَأْسَ بَعْضٍۗ اُنْظُرْ كَيْفَ نُصَرِّفُ الْاٰيٰتِ لَعَلَّهُمْ يَفْقَهُوْنَ

qul huwal-qādiru ‘alā ay yab‘aṡa ‘alaikum ‘ażābam min fauqikum au min taḥti arjulikum au yalbisakum syiya‘aw wa yużīqa ba‘ḍakum ba'sa ba‘ḍ(in), unẓur kaifa nuṣarriful-āyāti la‘allahum yafqahūn(a).

कथयतु (हे मुहम्मद) “सः भवद्भ्यः उपरितः अधः वा दण्डं प्रेषयितुं वा भवन्तं गुटरूपेण (विग्रहस्य) मिश्रणं कर्तुं, भवतः केषाञ्चन अन्येषां क्रूरतायाः स्वादनं कर्तुं वा समर्थः अस्ति।” पश्यन्तु कथं वयं चिह्नानि (अस्माकं शक्तिः) पुनः पुनः व्याख्यास्यामः येन ते अवगच्छन्ति।

وَكَذَّبَ بِهٖ قَوْمُكَ وَهُوَ الْحَقُّۗ قُلْ لَّسْتُ عَلَيْكُمْ بِوَكِيْلٍ ۗ

wa każżaba bihī qaumuka wa huwal-ḥaqq(u), qul lastu ‘alaikum biwakīl(in).

भवतः जनाः च तत् (दण्डं) सत्यमपि नकारयन्ति। (मुहम्मद) कथयतु, "अहं भवतः प्रभारी नास्मि।"

لِكُلِّ نَبَاٍ مُّسْتَقَرٌّ وَّسَوْفَ تَعْلَمُوْنَ

likulli naba'im mustaqarruw wa saufa ta‘lamūn(a).

प्रत्येकं वार्ता (प्रेरितेन आनीतस्य) (समयस्य) घटना भवति पश्चात् भवन्तः ज्ञास्यन्ति।

وَاِذَا رَاَيْتَ الَّذِيْنَ يَخُوْضُوْنَ فِيْٓ اٰيٰتِنَا فَاَعْرِضْ عَنْهُمْ حَتّٰى يَخُوْضُوْا فِيْ حَدِيْثٍ غَيْرِهٖۗ وَاِمَّا يُنْسِيَنَّكَ الشَّيْطٰنُ فَلَا تَقْعُدْ بَعْدَ الذِّكْرٰى مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ

wa iżā ra'aital-lażīna yakhūḍūna fī āyātinā fa a‘riḍ ‘anhum ḥattā yakhūḍū fī ḥadīṡin gairih(ī), wa immā yunsiyannakasy-syaiṭānu falā taq‘ud ba‘daż-żikrā ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

यदि भवान् (मुहम्मदः) अस्माकं श्लोकानां उपहासं कुर्वन्तः जनान् पश्यति तर्हि तान् त्यजतु यावत् ते अन्यस्मिन् संभाषणे न गच्छन्ति। यदि च शैतानः भवन्तं वास्तवमेव (एतत् निषेधं) विस्मरति तर्हि पुनः स्मरणानन्तरं अन्यायपूर्णैः जनानां सह मा उपविशन्तु।

وَمَا عَلَى الَّذِيْنَ يَتَّقُوْنَ مِنْ حِسَابِهِمْ مِّنْ شَيْءٍ وَّلٰكِنْ ذِكْرٰى لَعَلَّهُمْ يَتَّقُوْنَ

wa mā ‘alal-lażīna yattaqūna min ḥisābihim min syai'iw wa lākin żikrā la‘allahum yattaqūn(a).

ये अल्लाह-भयम् कुर्वन्ति तेषां पापानाम् उत्तरदायित्वं किमपि नास्ति; परन्तु तेषां कर्तव्यं यत् तेभ्यः अल्लाहात् भयं कर्तुं स्मारयन्ति।

وَذَرِ الَّذِيْنَ اتَّخَذُوْا دِيْنَهُمْ لَعِبًا وَّلَهْوًا وَّغَرَّتْهُمُ الْحَيٰوةُ الدُّنْيَا وَذَكِّرْ بِهٖٓ اَنْ تُبْسَلَ نَفْسٌۢ بِمَا كَسَبَتْۖ لَيْسَ لَهَا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَلِيٌّ وَّلَا شَفِيْعٌ ۚوَاِنْ تَعْدِلْ كُلَّ عَدْلٍ لَّا يُؤْخَذْ مِنْهَاۗ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ اُبْسِلُوْا بِمَا كَسَبُوْا لَهُمْ شَرَابٌ مِّنْ حَمِيْمٍ وَّعَذَابٌ اَلِيْمٌ ۢبِمَا كَانُوْا يَكْفُرُوْنَ ࣖ

wa żaril-lażīnattakhażū dīnahum la‘ibaw wa lahwaw wa garrathumul-ḥayātud-dun-yā wa żakkir bihī an tubsala nafsum bimā kasabat, laisa lahā min dūnillāhi waliyyuw wa lā syafī‘(un), wa in ta‘dil kulla ‘adlil lā yu'khaż minhā, ulā'ikal-lażīna ubsilū bimā kasabū lahum syarābum min ḥamīmiw wa ‘ażābun alīmum bimā kānū yakfurūn(a).

ये स्वधर्मं क्रीडां हास्यं च कुर्वन्ति तान् त्यक्त्वा संसारजीवनेन वञ्चिताः। कुरानेन (तेषां) चेतयन्तु येन सर्वे (नरकं) न पतन्ति, स्वस्य कर्मणाम् कारणात्। अल्लाहं विहाय तस्य रक्षकः मध्यस्थः (सहायकः) वा नास्ति। यदि च सः किमपि प्रकारस्य मोचनं कर्तुम् इच्छति तर्हि अवश्यमेव न स्वीक्रियते। एते जनाः निमग्नाः (नरके), स्वकर्मणाम्। क्वथनजलेन पेयं, पूर्वाविश्वासात् दुःखदं दण्डं च प्राप्य ।

قُلْ اَنَدْعُوْا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مَا لَا يَنْفَعُنَا وَلَا يَضُرُّنَا وَنُرَدُّ عَلٰٓى اَعْقَابِنَا بَعْدَ اِذْ هَدٰىنَا اللّٰهُ كَالَّذِى اسْتَهْوَتْهُ الشَّيٰطِيْنُ فِى الْاَرْضِ حَيْرَانَ لَهٗٓ اَصْحٰبٌ يَّدْعُوْنَهٗٓ اِلَى الْهُدَى ائْتِنَا ۗ قُلْ اِنَّ هُدَى اللّٰهِ هُوَ الْهُدٰىۗ وَاُمِرْنَا لِنُسْلِمَ لِرَبِّ الْعٰلَمِيْنَۙ

qul anad‘ū min dūnillāhi mā lā yanfa‘unā wa lā yaḍurrunā wa nuraddu ‘alā a‘qābinā ba‘da iż hadānallāhu kal-lażīstahwathusy-syayāṭīnu fil-arḍi ḥairāna lahū aṣḥābuy yad‘ūnahū ilal-huda'tinā, qul inna hudallāhi huwal-hudā, wa umirnā linuslima lirabbil-‘ālamīn(a).

(मुहम्मद) कथयतु, "किं वयं अल्लाहात् परं किमपि याचयिष्यामः, यत् अस्माकं लाभाय न शक्नोति, अस्माकं हानिम् अपि न (अपि) आनयिष्यति, तथा च (किं) अल्लाहेन अस्मान् मार्गदर्शनं कृत्वा, पृथिव्यां शैतानेन भ्रमितानां जनानां इव, भ्रमस्य अवस्थायां वयं पश्चात् प्रत्यागच्छामः। तस्य मित्राणि तं ऋजुमार्गे आमन्त्रितवन्तः (अस्मान् अनुसृत्य गच्छतु" इति । कथयतु, "ननु अल्लाहस्य मार्गदर्शनं (सत्यं) मार्गदर्शनम् अस्ति; अस्माकं च सर्वेषां लोकानां प्रभुस्य अधीनता आज्ञापिता अस्ति।

وَاَنْ اَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاتَّقُوْهُۗ وَهُوَ الَّذِيْٓ اِلَيْهِ تُحْشَرُوْنَ

wa aqīmuṣ-ṣalāta wattaqūh(u), wa huwal-lażī ilaihi tuḥsyarūn(a).

प्रार्थनां कर्तुं च तस्मात् भयं कर्तुं च” इति । स च भगवान् यस्य समीपं यूयं सर्वे समागमिष्यथ।

وَهُوَ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ بِالْحَقِّۗ وَيَوْمَ يَقُوْلُ كُنْ فَيَكُوْنُۚ قَوْلُهُ الْحَقُّۗ وَلَهُ الْمُلْكُ يَوْمَ يُنْفَخُ فِى الصُّوْرِۗ عٰلِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ وَهُوَ الْحَكِيْمُ الْخَبِيْرُ

wa huwal-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa bil-ḥaqq(i), wa yauma yaqūlu kun fa yakūn(u), qauluhul-ḥaqq(u), wa lahul-mulku yauma yunfakhu fiṣ-ṣūr(i), ‘ālimul-gaibi wasy-syahādati wa huwal-ḥakīmul-khabīr(u).

स एव द्यावाम् पृथिवीं च सत्येन सृष्टवान् यदा सः “भवतु!” अतः तदेव अस्ति। तस्य वचनं सत्यं, तुरहीवादने सर्वाधिकारः तस्यैव भवति । अदृष्टं वास्तविकं च जानाति। सः परमबुद्धिमान्, अत्यन्तं सम्यक् च अस्ति।

۞ وَاِذْ قَالَ اِبْرٰهِيْمُ لِاَبِيْهِ اٰزَرَ اَتَتَّخِذُ اَصْنَامًا اٰلِهَةً ۚاِنِّيْٓ اَرٰىكَ وَقَوْمَكَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

wa iż qāla ibrāhīmu li'abīhi āzara atattakhiżu aṣnāman ālihah(tan), innī arāka wa qaumaka fī ḍalālim mubīn(in).

तथा च (स्मरतु) यदा इब्राहिमः स्वपितरं अजरं अवदत् यत्, "किं भवता ताः मूर्तिः देवाः करणीयाः? ननु अहं भवन्तं भवतः जनान् च स्पष्टभ्रष्टान् पश्यामि।

وَكَذٰلِكَ نُرِيْٓ اِبْرٰهِيْمَ مَلَكُوْتَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَلِيَكُوْنَ مِنَ الْمُوْقِنِيْنَ

wa każālika nurī ibrāhīma malakūtas-samāwāti wal-arḍi wa liyakūna minal-mūqinīn(a).

एवं च वयं अब्राहमं (अस्माकं शक्तिं) स्वर्गेषु पृथिव्यां च दर्शितवन्तः, यथा च सः विश्वासिनां मध्ये भवेत्

فَلَمَّا جَنَّ عَلَيْهِ الَّيْلُ رَاٰ كَوْكَبًا ۗقَالَ هٰذَا رَبِّيْۚ فَلَمَّآ اَفَلَ قَالَ لَآ اُحِبُّ الْاٰفِلِيْنَ

falammā janna ‘alaihil-lailu ra'ā kaukabā(n), qāla hāżā rabbī, falammā afala qāla lā uḥibbul-āfilīn(a).

यदा रात्रौ कृष्णा अभवत् तदा सः (इब्राहिमः) एकं तारकं दृष्टवान् (तदा) सः अवदत् यत् एषः मम प्रभुः अस्ति। अतः यदा तारा अस्तं गच्छति तदा सः अवदत् यत् अस्तं गच्छति तत् मम न रोचते।

فَلَمَّا رَاَ الْقَمَرَ بَازِغًا قَالَ هٰذَا رَبِّيْ ۚفَلَمَّآ اَفَلَ قَالَ لَىِٕنْ لَّمْ يَهْدِنِيْ رَبِّيْ لَاَكُوْنَنَّ مِنَ الْقَوْمِ الضَّاۤلِّيْنَ

falammā ra'al-qamara bāzigan qāla hāżā rabbī, falammā afala qāla la'illam yahdinī rabbī la'akūnanna minal-qaumiḍ-ḍāllīn(a).

अथ सोममुदयमानं दृष्ट्वा आह-अयं मे भगवन् । किन्तु चन्द्रमास्तसमये सः अवदत्, "ननु यदि मम प्रभुः मां न मार्गदर्शनं कृतवान् स्यात् तर्हि अहं अवश्यमेव भ्रष्टेषु अन्यतमः स्याम्" इति।

فَلَمَّا رَاَ الشَّمْسَ بَازِغَةً قَالَ هٰذَا رَبِّيْ هٰذَآ اَكْبَرُۚ فَلَمَّآ اَفَلَتْ قَالَ يٰقَوْمِ اِنِّيْ بَرِيْۤءٌ مِّمَّا تُشْرِكُوْنَ

falammā ra'asy-syamsa bāzigatan qāla hāżā rabbī hāżā akbar(u), falammā afalat qāla yā qaumi innī barī'um mimmā tusyrikūn(a).

अथ सूर्योदयमानं दृष्ट्वा “एष मे भगवन्, एषः महत्तरः” इति । किन्तु सूर्यास्तसमये सः अवदत्, "हे मम प्रजाः! अहं खलु यत् भवन्तः यत् सङ्गतिं कुर्वन्ति तस्मात् अहं विरहं करोमि।"

اِنِّيْ وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِيْ فَطَرَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ حَنِيْفًا وَّمَآ اَنَا۠ مِنَ الْمُشْرِكِيْنَۚ

innī wajjahtu wajhiya lil-lażī faṭaras-samāwāti wal-arḍa ḥanīfaw wa mā ana minal-musyrikīn(a).

अहं (अल्लाह) प्रति मुखं प्रेषयामि यः सच्चिदानन्दधर्मस्य पूर्णवशीकरणेन (अनुसृत्य) आकाशं पृथिवीं च निर्मितवान्, अहं च मुश्रिकेषु अन्यतमः नास्मि।

وَحَاۤجَّهٗ قَوْمُهٗ ۗقَالَ اَتُحَاۤجُّوْۤنِّيْ فِى اللّٰهِ وَقَدْ هَدٰىنِۗ وَلَآ اَخَافُ مَا تُشْرِكُوْنَ بِهٖٓ اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ رَبِّيْ شَيْـًٔا ۗوَسِعَ رَبِّيْ كُلَّ شَيْءٍ عِلْمًا ۗ اَفَلَا تَتَذَكَّرُوْنَ

wa ḥājjahū qaumuh(ū), qāla atuḥājjūnnī fillāhi wa qad hadān(i), wa lā akhāfu mā tusyrikūna bihī illā ay yasyā'a rabbī syai'ā(n), wasi‘a rabbī kulla syai'in ‘ilmā(n), afalā tatażakkarūn(a).

तस्य जनाः च तत् अङ्गीकृतवन्तः। सः (इब्राहिमः) अवदत्, "किं त्वं मया सह अल्लाहस्य विषये विवादं कर्तुं गच्छसि, यद्यपि सः मां यथार्थतया मार्गदर्शनं कृतवान्? अहं न बिभेमि (आपदातः) यत् त्वं अल्लाहेन सह सङ्गच्छसि, यावत् मम प्रभुः किमपि न इच्छति। मम प्रभुस्य ज्ञानं सर्वं आच्छादयति। किं त्वं पाठं न ज्ञातुं शक्नोषि?

وَكَيْفَ اَخَافُ مَآ اَشْرَكْتُمْ وَلَا تَخَافُوْنَ اَنَّكُمْ اَشْرَكْتُمْ بِاللّٰهِ مَا لَمْ يُنَزِّلْ بِهٖ عَلَيْكُمْ سُلْطٰنًا ۗفَاَيُّ الْفَرِيْقَيْنِ اَحَقُّ بِالْاَمْنِۚ اِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُوْنَۘ

wa kaifa akhāfu mā asyraktum wa lā takhāfūna annakum asyraktum billāhi mā lam yunazzil bihī ‘alaikum sulṭānā(n), fa ayyul-farīqaini aḥaqqu bil-amn(i), in kuntum ta‘lamūn(a).

भवन्तः यत् (अल्लाहेन सह) संबद्धं कुर्वन्ति तस्मात् अहं कथं भीतः भवेयम्, यद्यपि भवन्तः यत् अल्लाहः स्वयमेव भवद्भ्यः तस्य सहभागिनां सङ्गतिं कर्तुं न प्रकाशितवान् तस्मात् न बिभेषि। द्वयोः समूहयोः कः अधिकः सुरक्षायाः अधिकारिणः (आपदात्), यदि भवन्तः केवलं जानन्ति?”

اَلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَلَمْ يَلْبِسُوْٓا اِيْمَانَهُمْ بِظُلْمٍ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمُ الْاَمْنُ وَهُمْ مُّهْتَدُوْنَ ࣖ

al-lażīna āmanū wa lam yalbisū īmānahum biẓulmin ulā'ika lahumul-amnu wa hum muhtadūn(a).

ये विश्वासं कुर्वन्ति, तेषां विश्वासं शिर्केन सह न मिश्रयन्ति, एते एव जनाः सुरक्षिताः अनुभवन्ति, ते मार्गदर्शनं च प्राप्नुवन्ति।

وَتِلْكَ حُجَّتُنَآ اٰتَيْنٰهَآ اِبْرٰهِيْمَ عَلٰى قَوْمِهٖۗ نَرْفَعُ دَرَجٰتٍ مَّنْ نَّشَاۤءُۗ اِنَّ رَبَّكَ حَكِيْمٌ عَلِيْمٌ

wa tilka ḥujjatunā ātaināhā ibrāhīma ‘alā qaumih(ī), narfa‘u darajātim man nasyā'(u), inna rabbaka ḥakīmun ‘alīm(un).

सा च अस्माकं सूचना यत् वयं इब्राहिमस्य जनानां सम्मुखीकरणाय दत्तवन्तः। यस्य वयं करिष्यामः तस्य पदं वयं उन्नतिं कुर्मः। ननु तव प्रभुः सर्वज्ञः सर्वज्ञः।

وَوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَۗ كُلًّا هَدَيْنَا وَنُوْحًا هَدَيْنَا مِنْ قَبْلُ وَمِنْ ذُرِّيَّتِهٖ دَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ وَاَيُّوْبَ وَيُوْسُفَ وَمُوْسٰى وَهٰرُوْنَ ۗوَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَۙ

wa wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūb(a), kullan hadainā wa nūḥan hadainā min qablu wa min żurriyyatihī dāwūda wa sulaimāna wa ayyūba wa yūsufa wa mūsā wa hārūna wa każālika najzil-muḥsinīn(a).

वयं च तस्मै इसहाकं याकूबं च दत्तवन्तः। तेषां प्रत्येकं वयं मार्गदर्शनं दत्तवन्तः; ततः पूर्वं वयं नूहस्य, तस्य केषाञ्चन वंशजानां (इब्राहिमस्य) च मार्गदर्शनं दत्तवन्तः यथा दाऊदः, सुलेमानः, अय्यूबः, यूसुफः, मूसा, हारुनः च। एवं च वयं भद्रं कुर्वतां पुरस्कृत्य,

وَزَكَرِيَّا وَيَحْيٰى وَعِيْسٰى وَاِلْيَاسَۗ كُلٌّ مِّنَ الصّٰلِحِيْنَۙ

wa zakariyyā wa yaḥyā wa ‘īsā wa ilyās(a), kullum minaṣ-ṣāliḥīn(a).

जकारिया याह्या इसा इलियासः च। सर्वे पुण्यजनाः, २.

وَاِسْمٰعِيْلَ وَالْيَسَعَ وَيُوْنُسَ وَلُوْطًاۗ وَكُلًّا فَضَّلْنَا عَلَى الْعٰلَمِيْنَۙ

wa ismā‘īla wal-yasa‘a wa yūnusa wa lūṭā(n), wa kullan faḍḍalnā ‘alal-‘ālamīn(a).

इस्माइल च अल्यासा' युनुस् लुट् च । अस्माकं प्रत्येकं अन्येभ्यः जनाभ्यः (स्वसमये) उपरि (स्वपदवी) उन्नता अस्ति,

وَمِنْ اٰبَاۤىِٕهِمْ وَذُرِّيّٰتِهِمْ وَاِخْوَانِهِمْ ۚوَاجْتَبَيْنٰهُمْ وَهَدَيْنٰهُمْ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ

wa min ābā'ihim wa żurriyyātihim wa ikhwānihim, wajtabaināhum wa hadaināhum ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).

(अथ च तेषां केषाञ्चन पितृणां, तेषां वंशजानां, तेषां भ्रातृणां च उन्नयनं कृतवन्तः। वयं तान् (भविष्यद्वादिभिः दूतान् च) चित्वा ऋजुमार्गे मार्गदर्शनं कृतवन्तः।

ذٰلِكَ هُدَى اللّٰهِ يَهْدِيْ بِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖ ۗوَلَوْ اَشْرَكُوْا لَحَبِطَ عَنْهُمْ مَّا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

Żālika hudallāhi yahdī bihī may yasyā'u min ‘ibādih(ī), wa lau asyrakū laḥabiṭa ‘anhum mā kānū ya‘malūn(a).

सः एव अल्लाहस्य मार्गदर्शनम्, तया सह सः स्वस्य सेवकानां मध्ये यस्य कस्यचित् इच्छति तस्मै मार्गदर्शनं ददाति। यदि ते अल्लाहस्य सहभागिनः सङ्गतिं कुर्वन्ति तर्हि तेषां कृतानि सत्कर्माणि अवश्यमेव अन्तर्धानं भविष्यन्ति।

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ اٰتَيْنٰهُمُ الْكِتٰبَ وَالْحُكْمَ وَالنُّبُوَّةَ ۚفَاِنْ يَّكْفُرْ بِهَا هٰٓؤُلَاۤءِ فَقَدْ وَكَّلْنَا بِهَا قَوْمًا لَّيْسُوْا بِهَا بِكٰفِرِيْنَ

ulā'ikal-lażīna ātaināhumul-kitāba wal-ḥukma wan-nubuwwah(ta), fa iy yakfur bihā hā'ulā'i faqad wakkalnā bihā qaumal laisū bihā bikāfirīn(a).

एते एव जनाः येषां कृते वयं पुस्तकं, प्रज्ञां, भविष्यद्वाणीत्वं च दत्तवन्तः। यदि जनाः (कुरैशः) तत् अङ्गीकुर्वन्ति तर्हि वयं तत् तान् जनान् समर्पयिष्यामः ये तत् न अङ्गीकुर्वन्ति।

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ هَدَى اللّٰهُ فَبِهُدٰىهُمُ اقْتَدِهْۗ قُلْ لَّآ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ اَجْرًاۗ اِنْ هُوَ اِلَّا ذِكْرٰى لِلْعٰلَمِيْنَ ࣖ

ulā'ikal-lażīna hadallāhu fa bihudāūhumuqtadih, qul lā as'alukum ‘alaihi ajrā(n), in huwa illā żikrā lil-‘ālamīn(a).

ते एव (नबी) अल्लाहस्य मार्गदर्शनं कृतवन्तः अतः तेषां मार्गदर्शनं अनुसरणं कुर्वन्तु। (मुहम्मद) कथयतु, "(कुरानस्य) संप्रेषणस्य प्रतिदानरूपेण अहं भवन्तं किमपि न याचयामि।" कुरानः सम्पूर्णे विश्वे (सर्वजनानाम्) कृते चेतावनीम् एव अन्यत् किमपि नास्ति।

وَمَا قَدَرُوا اللّٰهَ حَقَّ قَدْرِهٖٓ اِذْ قَالُوْا مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ عَلٰى بَشَرٍ مِّنْ شَيْءٍۗ قُلْ مَنْ اَنْزَلَ الْكِتٰبَ الَّذِيْ جَاۤءَ بِهٖ مُوْسٰى نُوْرًا وَّهُدًى لِّلنَّاسِ تَجْعَلُوْنَهٗ قَرَاطِيْسَ تُبْدُوْنَهَا وَتُخْفُوْنَ كَثِيْرًاۚ وَعُلِّمْتُمْ مَّا لَمْ تَعْلَمُوْٓا اَنْتُمْ وَلَآ اٰبَاۤؤُكُمْ ۗقُلِ اللّٰهُ ۙثُمَّ ذَرْهُمْ فِيْ خَوْضِهِمْ يَلْعَبُوْنَ

wa mā qadarullāha ḥaqqa qadrihī iż qālū mā anzalallāhu ‘alā basyarim min syai'(in), qul man anzalal-kitābal-lażī jā'a bihī mūsā nūraw wa hudal lin-nāsi taj‘alūnahū qarāṭīsa tubdūnahā wa tukhfūna kaṡīrā(n), wa ‘ullimtum mā lam ta‘lamū antum wa lā ābā'ukum, qulillāh(u), ṡumma żarhum fī khauḍihim yal‘abūn(a).

ते अल्लाहस्य महिमाम् यथा कर्तव्यं तथा न कुर्वन्ति यदा ते वदन्ति यत् "अल्लाहः मनुष्येभ्यः किमपि न प्रकाशितवान्" इति। कथयतु (मुहम्मद), "यः पुस्तकं (तोराहं) प्रेषितवान् यत् मूसा मनुष्याणां कृते प्रकाशं मार्गदर्शनं च आनयत्, त्वं पुस्तकं विकीर्णकागदखण्डेषु कृतवान्, त्वं (तस्य भागाः) दर्शितवान्, तस्य बहुभागं च गोपितवान्, यद्यपि भवद्भ्यः यत् अज्ञातं तत् भवद्भ्यः उपदिष्टम्, न भवद्भिः न च तव पूर्वजैः। कथयतु, "अल्लाहः एव (यः तत् अवतरितवान्)" ततः (तदनन्तरं) ते स्वभ्रमेण क्रीडन्तु।

وَهٰذَا كِتٰبٌ اَنْزَلْنٰهُ مُبٰرَكٌ مُّصَدِّقُ الَّذِيْ بَيْنَ يَدَيْهِ وَلِتُنْذِرَ اُمَّ الْقُرٰى وَمَنْ حَوْلَهَاۗ وَالَّذِيْنَ يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ يُؤْمِنُوْنَ بِهٖ وَهُمْ عَلٰى صَلَاتِهِمْ يُحٰفِظُوْنَ

wa hāżā kitābun anzalnāhu mubārakum muṣaddiqul-lażī baina yadaihi wa litunżira ummal-qurā wa man ḥaulahā, wal-lażīna yu'minūna bil-ākhirati yu'minūna bihī wa hum ‘alā ṣalātihim yuḥāfiẓūn(a).

तथा च एतत् (अल-कुरान), एकं पुस्तकं यत् वयं महता आशीर्वादेन अवतरितवन्तः, तेषां पुस्तकानां पुष्टिं करोति ये पूर्वं (प्रस्ताविताः) आसन् तथा च यथा भवन्तः उम्मुलकुरा (मक्का) (मक्का) इत्यस्य (निवासिनः) तस्य परितः जनानां च चेतावनीम् ददति। ये जनाः परलोकं विश्वसन्ति ते अवश्यमेव तस्मिन् (कुरान) विश्वासं कुर्वन्ति, ते च सर्वदा स्वप्रार्थनाम् आचरन्ति।

وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا اَوْ قَالَ اُوْحِيَ اِلَيَّ وَلَمْ يُوْحَ اِلَيْهِ شَيْءٌ وَّمَنْ قَالَ سَاُنْزِلُ مِثْلَ مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ ۗوَلَوْ تَرٰٓى اِذِ الظّٰلِمُوْنَ فِيْ غَمَرٰتِ الْمَوْتِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةُ بَاسِطُوْٓا اَيْدِيْهِمْۚ اَخْرِجُوْٓا اَنْفُسَكُمْۗ اَلْيَوْمَ تُجْزَوْنَ عَذَابَ الْهُوْنِ بِمَا كُنْتُمْ تَقُوْلُوْنَ عَلَى اللّٰهِ غَيْرَ الْحَقِّ وَكُنْتُمْ عَنْ اٰيٰتِهٖ تَسْتَكْبِرُوْنَ

wa man aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każiban au qāla ūḥiya ilayya wa lam yūḥa ilaihi syai'uw wa man qāla sa'unzilu miṡla mā anzalallāh(u), wa lau tarā iżiẓ-ẓālimūna fī gamarātil-mauti wal-malā'ikatu bāsiṭū aidīhim, akhirjū anfusakum, al-yauma tujzauna ‘ażābal-hūni bimā kuntum taqūlūna ‘alallāhi gairal-ḥaqqi wa kuntum ‘an āyātihī tastakbirūn(a).

यः अल्लाहस्य विरुद्धं असत्यं आविष्करोति अथवा यः वदति यत् "मम कृते प्रकाशितम्" इति, यद्यपि तस्मै किमपि न प्रकाशितम्, तथा च यः वदति यत् "अल्लाहेन यत् प्रकाशितं तत् अहं अधः प्रेषयिष्यामि" इति। (कियत् घोरं स्यात्) यदि भवन्तः पश्यन्ति यदा दुष्कृताः मृत्युपीडिताः (भवन्ति स्म), यदा स्वर्गदूताः तान् हस्तेन प्रहरन्ति स्म, (तव आत्मानं बहिः निष्कासयतु” इति वदन्तः। अस्मिन् दिने भवन्तः अतीव अपमानजनकदण्डेन पुरस्कृताः भविष्यन्ति, यतः भवन्तः अल्लाहस्य विरुद्धं (वचनानि) उक्तवन्तः ये सत्यं न आसन् तथा च (यतोहि) भवन्तः तस्य श्लोकानां विषये गर्वं कृतवन्तः।

وَلَقَدْ جِئْتُمُوْنَا فُرَادٰى كَمَا خَلَقْنٰكُمْ اَوَّلَ مَرَّةٍ وَّتَرَكْتُمْ مَّا خَوَّلْنٰكُمْ وَرَاۤءَ ظُهُوْرِكُمْۚ وَمَا نَرٰى مَعَكُمْ شُفَعَاۤءَكُمُ الَّذِيْنَ زَعَمْتُمْ اَنَّهُمْ فِيْكُمْ شُرَكٰۤؤُا ۗ لَقَدْ تَّقَطَّعَ بَيْنَكُمْ وَضَلَّ عَنْكُمْ مَّا كُنْتُمْ تَزْعُمُوْنَ ࣖ

wa laqad ji'tumūnā furādā kamā khalaqnākum awwala marratiw wa taraktum mā khawwalnākum warā'a ẓuhūrikum, wa mā narā ma‘akum syufa‘ā'akumul-lażīna za‘amtum annahum fīkum syurakā'(u), laqat taqaṭṭa‘a bainakum wa ḍalla ‘ankum mā kuntum taz‘umūn(a).

त्वं च यथार्थतया अस्माकं समीपम् आगच्छसि यथा वयं त्वां आदौ सृष्टवन्तः, यत् च वयं त्वां दत्तवन्तः, तत् त्वं त्यजसि (लोके)। वयं भवद्भिः सह मध्यस्थान् (सहायतां) न पश्यामः येषां भवन्तः (अल्लाहस्य) भागीदाराः मन्यन्ते। ननु भवतः मध्ये (सर्वसम्बन्धाः) विच्छिन्नाः सन्ति तथा च यत् भवन्तः एकदा (अल्लाहस्य भागिनः इति) चिन्तयन्ति स्म तत् भवद्भ्यः अन्तर्धानं जातम्।

۞ اِنَّ اللّٰهَ فَالِقُ الْحَبِّ وَالنَّوٰىۗ يُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَمُخْرِجُ الْمَيِّتِ مِنَ الْحَيِّ ۗذٰلِكُمُ اللّٰهُ فَاَنّٰى تُؤْفَكُوْنَ

innallāha fāliqul-ḥabbi wan-nawā, yukhrijul-ḥayya minal-mayyiti wa mukhrijul-mayyiti minal-ḥayy(i), żālikumullāhu fa annā tu'fakūn(a).

ननु अल्लाहः एव धान्यं खजूरं च उत्पादयति। स जीवान् मृताभ्यां विसृजति मृतान् च जीवात् । सा अल्लाहस्य शक्तिः अस्ति; अतः त्वं किमर्थं निवर्तसे ?

فَالِقُ الْاِصْبَاحِۚ وَجَعَلَ الَّيْلَ سَكَنًا وَّالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ حُسْبَانًا ۗذٰلِكَ تَقْدِيْرُ الْعَزِيْزِ الْعَلِيْمِ

fāliqul-iṣbāḥ(i), wa ja‘alal-laila sakanaw wasy-syamsa wal-qamara ḥusbānā(n), żālika taqdīrul-‘azīzil-‘alīm(i).

प्रभातप्रदोषं कृत्वा रात्रिं विश्रामार्थं कृत्वा सूर्यं चन्द्रं च गणनाय (कृतम्)। सः अल्लाहस्य सर्वशक्तिमान् सर्वज्ञस्य फरमानः अस्ति।

وَهُوَ الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ النُّجُوْمَ لِتَهْتَدُوْا بِهَا فِيْ ظُلُمٰتِ الْبَرِّ وَالْبَحْرِۗ قَدْ فَصَّلْنَا الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّعْلَمُوْنَ

wa huwal-lażī ja‘ala lakumun-nujūma litahtadū bihā fī ẓulumātil-barri wal-baḥr(i), qad faṣṣalnal-āyāti liqaumiy ya‘lamūn(a).

स एव भवतः कृते ताराणि निर्मितवान् यत् भवन्तः तान् स्थले समुद्रे च अन्धकारे भवतः मार्गदर्शनं कुर्वन्ति। वयं चिह्नानि (अस्माकं सामर्थ्यस्य) विदुषां व्याख्यातवन्तः।

وَهُوَ الَّذِيْٓ اَنْشَاَكُمْ مِّنْ نَّفْسٍ وَّاحِدَةٍ فَمُسْتَقَرٌّ وَّمُسْتَوْدَعٌ ۗقَدْ فَصَّلْنَا الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّفْقَهُوْنَ

wa huwal-lażī ansya'akum min nafsiw wāḥidatin fa mustaqarruw wa mustauda‘(un), qad faṣṣalnal-āyāti liqaumiy yafqahūn(a).

स च भवन्तं एकस्मात् आत्मनः (आदमात्) सृष्टवान्, अतः (भवतः कृते) वासस्थानं भण्डारस्थानं च अस्ति। ननु चिह्नानि (अस्माकं माहात्म्यस्य) विदुषां व्याख्याताः।

وَهُوَ الَّذِيْٓ اَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءًۚ فَاَخْرَجْنَا بِهٖ نَبَاتَ كُلِّ شَيْءٍ فَاَخْرَجْنَا مِنْهُ خَضِرًا نُّخْرِجُ مِنْهُ حَبًّا مُّتَرَاكِبًاۚ وَمِنَ النَّخْلِ مِنْ طَلْعِهَا قِنْوَانٌ دَانِيَةٌ وَّجَنّٰتٍ مِّنْ اَعْنَابٍ وَّالزَّيْتُوْنَ وَالرُّمَّانَ مُشْتَبِهًا وَّغَيْرَ مُتَشَابِهٍۗ اُنْظُرُوْٓا اِلٰى ثَمَرِهٖٓ اِذَٓا اَثْمَرَ وَيَنْعِهٖ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكُمْ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ

wa huwal-lażī anzala minas-samā'i mā'ā(n), fa akhrajnā bihī nabāta kulli syai'in fa akhrajnā minhu khaḍiran nukhriju minhu ḥabbam mutarākibā(n), wa minan nakhli min ṭal‘ihā qinwānun dāniyatuw wa jannātim min a‘nābiw waz-zaitūna war-rummāna musytabihaw wa gaira mutasyābih(in), unẓurū ilā ṡamarihī iżā aṡmara wa yan‘ih(ī), inna fī żālikum la'āyātil liqaumiy yu'minūn(a).

स च आकाशात् जलं प्रेषयति, ततः वयं तेन सह सर्वविधवनस्पतयः वर्धयामः, अतः तेभ्यः वनस्पतिभ्यः हरितवनस्पतयः बहिः आनयामः, तेभ्यः हरितवनस्पतेभ्यः बहवः धान्यान् बहिः आनयामः तालवृक्षात् च लम्बशाखाः, द्राक्षाक्षेत्राणि च, (वयम् अपि बहिः) जैतुनानि दाडिमानि च समानानि विषमाणि च छित्त्वा। फलं दत्त्वा पक्वं भवति चेत् फलं प्रति ध्यानं ददातु। ननु तस्मिन् विश्वासिनां कृते (अल्लाहस्य सामर्थ्यस्य) चिह्नानि सन्ति।

وَجَعَلُوْا لِلّٰهِ شُرَكَاۤءَ الْجِنَّ وَخَلَقَهُمْ وَخَرَقُوْا لَهٗ بَنِيْنَ وَبَنٰتٍۢ بِغَيْرِ عِلْمٍۗ سُبْحٰنَهٗ وَتَعٰلٰى عَمَّا يَصِفُوْنَ ࣖ

wa ja‘alū lillāhi syurakā'al-jinna wa khalaqahum wa kharaqū lahū banīna wa banātim bigairi ‘ilm(in), subḥānahū wa ta‘ālā ‘ammā yaṣifūn(a).

ते च (मुश्रिकाः) अल्लाहस्य जिन्नसहभागिनः कृतवन्तः, यद्यपि सः तान् (जिन्नान्) सृष्टवान्, ते च "अल्लाहस्य पुत्राः पुत्रीः च सन्ति" इति मृषावादं कृतवन्तः (अथवा) ज्ञानं (आधारं) विना। तेषां वर्णितगुणेभ्यः अल्लाहस्य परमात्मायाः च महिमा भवतु।

بَدِيْعُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ اَنّٰى يَكُوْنُ لَهٗ وَلَدٌ وَّلَمْ تَكُنْ لَّهٗ صَاحِبَةٌ ۗوَخَلَقَ كُلَّ شَيْءٍۚ وَهُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمٌ

badī‘us-samāwāti wal-arḍ(i), annā yakūnu lahū waladuw wa lam takul lahū ṣāḥibah(tun), wa khalaqa kulla syai'(in), wa huwa bikulli syai'in‘alīm(un).

सः (अल्लाहः) स्वर्गस्य पृथिव्याः च निर्माता अस्ति। कथं (सम्भवति) तस्य सन्तानं भवति यदा तस्य भार्या नास्ति? सः सर्वाणि वस्तूनि सृष्टवान्; स च सर्वं जानाति।

ذٰلِكُمُ اللّٰهُ رَبُّكُمْۚ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۚ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ فَاعْبُدُوْهُ ۚوَهُوَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ وَّكِيْلٌ

Żālikumullāhu rabbukum, lā ilāha illā huw(a), khāliqu kulli syai'in fa‘budūh(u), wa huwa ‘alā kulli syai'iw wakīl(un).

सः अल्लाहः भवतः ईश्वरः अस्ति; तम् विना अन्यः कोऽपि देवः नास्ति; सर्वस्य सृष्टिकर्ता, अतः तं भजस्व; सः सर्ववस्तूनाम् रक्षकः अस्ति।

لَا تُدْرِكُهُ الْاَبْصَارُ وَهُوَ يُدْرِكُ الْاَبْصَارَۚ وَهُوَ اللَّطِيْفُ الْخَبِيْرُ

lā tudrikuhul-abṣāru wa huwa yudrikul-abṣār(a), wa huwal-laṭīful-khabīr(u).

न चक्षुर्दर्शनेन गन्तव्यः, सर्वदृष्टिदर्शने तु सूक्ष्मतमः बुद्धिमान् च ।

قَدْ جَاۤءَكُمْ بَصَاۤىِٕرُ مِنْ رَّبِّكُمْۚ فَمَنْ اَبْصَرَ فَلِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ عَمِيَ فَعَلَيْهَاۗ وَمَآ اَنَا۠ عَلَيْكُمْ بِحَفِيْظٍ

qad jā'akum baṣā'iru mir rabbikum, faman abṣara fa linafsih(ī), wa man ‘amiya fa ‘alaihā, wa mā ana ‘alaikum biḥafīẓ(in).

ननु भवतः भगवतः स्पष्टानि प्रमाणानि आगतानि। यः (सत्यं) पश्यति, तदा (लाभः) स्वस्य कृते एव; यः च अन्धः (सत्यं न पश्यति), तदा स एव हानिः। अहं च (मुहम्मदः) (भवतः) रक्षकः नास्मि।

وَكَذٰلِكَ نُصَرِّفُ الْاٰيٰتِ وَلِيَقُوْلُوْا دَرَسْتَ وَلِنُبَيِّنَهٗ لِقَوْمٍ يَّعْلَمُوْنَ

wa każālika nuṣarriful-āyāti wa liyaqūlū darasta wa linubayyinahū liqaumiy ya‘lamūn(a).

एवं च वयं अस्माकं श्लोकाः पुनः पुनः व्याख्यातवन्तः यथा मुश्रिकाः वदन्ति यत् "भवन्तः एतानि श्लोकानि (पुस्तकस्य जनानां कृते) शिक्षितवन्तः," तथा च येन ज्ञातानां कृते कुरानस्य व्याख्यानं कर्तुं शक्नुमः।

اِتَّبِعْ مَآ اُوْحِيَ اِلَيْكَ مِنْ رَّبِّكَۚ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۚ وَاَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِكِيْنَ

ittabi‘ mā ūḥiya ilaika mir rabbik(a), lā ilāha illā huw(a), wa a‘riḍ ‘anil-musyrikīn(a).

यत् भवतः प्रभुः भवतः (मुहम्मद) कृते प्रकटितवान् तस्य अनुसरणं कुरुत; तम् विना अन्यः कोऽपि देवः नास्ति; मुश्रिकाणां च विमुखाः।

وَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ مَآ اَشْرَكُوْاۗ وَمَا جَعَلْنٰكَ عَلَيْهِمْ حَفِيْظًاۚ وَمَآ اَنْتَ عَلَيْهِمْ بِوَكِيْلٍ

wa lau syā'allāhu mā asyrakū, wa mā ja‘alnā ‘alaihim ḥafīẓā(n), wa mā anta ‘alaihim biwakīl(in).

तथा च यदि अल्लाहः इच्छति तर्हि ते (तस्य) सह भागीदारं न कुर्वन्ति स्म। न च वयं त्वां तेषां रक्षकं कृतवन्तः; त्वं च तेषां रक्षकः नासि।

وَلَا تَسُبُّوا الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ فَيَسُبُّوا اللّٰهَ عَدْوًاۢ بِغَيْرِ عِلْمٍۗ كَذٰلِكَ زَيَّنَّا لِكُلِّ اُمَّةٍ عَمَلَهُمْۖ ثُمَّ اِلٰى رَبِّهِمْ مَّرْجِعُهُمْ فَيُنَبِّئُهُمْ بِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

wa lā tasubbul-lażīna yad‘ūna min dūnillāhi fa yasubbullāha ‘adwam bigairi ‘ilm(in), każālika zayyannā likulli ummatin ‘amalahum, ṡumma ilā rabbihim marji‘uhum fa yunabbi'uhum bimā kānū ya‘malūn(a).

अल्लाहस्य अतिरिक्तं येषां पूजयन्ति तेषां अपमानं मा कुरुत, मा भूत् ते ज्ञानं विना अल्लाहस्य अतिशयेन अपमानं कुर्वन्ति। एवं वयं प्रत्येकं जनं स्वकर्मणि सद्भावं मन्यामहे। तदा तेषां भगवतः पुनरागमनं भविष्यति, सः तेषां कृतं ज्ञापयिष्यति।

وَاَقْسَمُوْا بِاللّٰهِ جَهْدَ اَيْمَانِهِمْ لَىِٕنْ جَاۤءَتْهُمْ اٰيَةٌ لَّيُؤْمِنُنَّ بِهَاۗ قُلْ اِنَّمَا الْاٰيٰتُ عِنْدَ اللّٰهِ وَمَا يُشْعِرُكُمْ اَنَّهَآ اِذَا جَاۤءَتْ لَا يُؤْمِنُوْنَ

wa aqsamū billāhi jahda aimānihim la'in jā'athum āyatul layu'minunna bihā, qul innamal-āyātu ‘indallāhi wa mā yusy‘irukum annahā iżā jā'at lā yu'minūn(a).

ते च सर्वगम्भीरतापूर्वकं अल्लाहस्य नाम्ना शपथं कृतवन्तः यत् यदि तेषां समीपं कोऽपि चमत्कारः आगच्छति तर्हि ते अवश्यमेव तस्मिन् विश्वासं करिष्यन्ति इति। कथयतु यत् "चमत्काराः केवलं अल्लाहस्य समीपे एव सन्ति।" किं च भवन्तः जानन्ति यत् यदा चमत्काराः (श्लोकाः) आगमिष्यन्ति तदा ते विश्वासं न करिष्यन्ति।

وَنُقَلِّبُ اَفْـِٕدَتَهُمْ وَاَبْصَارَهُمْ كَمَا لَمْ يُؤْمِنُوْا بِهٖٓ اَوَّلَ مَرَّةٍ وَّنَذَرُهُمْ فِيْ طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُوْنَ ࣖ ۔

wa nuqallibu af'idatahum wa abṣārahum kamā lam yu'minū bihī awwala marratiw wa nażaruhum fī ṭugyānihim ya‘mahūn(a).

तथा च (तथा एव) वयं तेषां हृदयं तेषां दृष्टिं च निवर्तयामः यथा यदा ते प्रथमवारं तस्मिन् (कुरानं) न विश्वसन्ति स्म, तथा च वयं तान् भ्रान्तान् त्यक्तवन्तः।

۞ وَلَوْ اَنَّنَا نَزَّلْنَآ اِلَيْهِمُ الْمَلٰۤىِٕكَةَ وَكَلَّمَهُمُ الْمَوْتٰى وَحَشَرْنَا عَلَيْهِمْ كُلَّ شَيْءٍ قُبُلًا مَّا كَانُوْا لِيُؤْمِنُوْٓا اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ اللّٰهُ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ يَجْهَلُوْنَ

wa lau annanā nazzalnā ilaihimul-malā'ikata wa kallamahumul-mautā wa ḥasyarnā ‘alaihim kulla syai'in qubulam mā kānū liyu'minū illā ay yasyā'allāhu wa lākinna akṡarahum yajhalūn(a).

यदि च वयं तेषां समीपं स्वर्गदूतान् प्रेषयिष्यामः, मृताः च तेभ्यः वदामः, तेषां पुरतः सर्वाणि वस्तूनि (यत् ते इच्छन्ति) सङ्गृहीमः, तर्हि ते यावत् अल्लाहः न इच्छति तावत् विश्वासं न करिष्यन्ति। परन्तु तेषां अधिकांशः (सत्यस्य अर्थं) न जानाति।

وَكَذٰلِكَ جَعَلْنَا لِكُلِّ نَبِيٍّ عَدُوًّا شَيٰطِيْنَ الْاِنْسِ وَالْجِنِّ يُوْحِيْ بَعْضُهُمْ اِلٰى بَعْضٍ زُخْرُفَ الْقَوْلِ غُرُوْرًا ۗوَلَوْ شَاۤءَ رَبُّكَ مَا فَعَلُوْهُ فَذَرْهُمْ وَمَا يَفْتَرُوْنَ

wa każālika ja‘alnā likulli nabiyyin ‘aduwwan syayāṭīnal-insi wal-jinni yūḥī ba‘ḍuhum ilā ba‘ḍin zukhrufal-qauli gurūrā(n), wa lau syā'a rabbuka mā fa‘alūhu fa żarhum wa mā yaftarūn(a).

एवं च प्रत्येकं भविष्यद्वादिनां कृते वयं पिशाच-मनुष्य-जिन्-युक्तान् शत्रून् कृतवन्तः, येषु केचन अन्येभ्यः वञ्चनारूपेण सुन्दराणि वचनानि कुहूकुहू कुर्वन्ति स्म। यदि च भवतः प्रभुः इच्छति तर्हि ते तत् न करिष्यन्ति, अतः ते यत् (अनृतं) कल्पयन्ति तत् सह भवन्तु।

وَلِتَصْغٰٓى اِلَيْهِ اَفْـِٕدَةُ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ وَلِيَرْضَوْهُ وَلِيَقْتَرِفُوْا مَا هُمْ مُّقْتَرِفُوْنَ

wa litaṣgā ilaihi af'idatul-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirati wa liyarḍauhu wa liyaqtarifū mā hum muqtarifūn(a).

यथा च ये परलोकं न विश्वसन्ति तेषां लघुहृदयानि तस्मिन् कुहूले आकृष्टाः भवन्ति, तत् च रोचन्ते, यथा च ते यत् कुर्वन्ति तत् कुर्वन्ति।

اَفَغَيْرَ اللّٰهِ اَبْتَغِيْ حَكَمًا وَّهُوَ الَّذِيْٓ اَنْزَلَ اِلَيْكُمُ الْكِتٰبَ مُفَصَّلًا ۗوَالَّذِيْنَ اٰتَيْنٰهُمُ الْكِتٰبَ يَعْلَمُوْنَ اَنَّهٗ مُنَزَّلٌ مِّنْ رَّبِّكَ بِالْحَقِّ فَلَا تَكُوْنَنَّ مِنَ الْمُمْتَرِيْنَ

afagairallāhi abtagī ḥakamaw wa huwal-lażī anzala ilaikumul-kitāba mufaṣṣalā(n), wal-lażīna ātaināhumul-kitāba ya‘lamūna annahū munazzalum mir rabbika bil-ḥaqqi falā takunanna minal-mumtarīn(a).

किं मया अल्लाहात् परं न्यायाधीशं अन्वेष्टव्यम्, यदा सः एव भवद्भ्यः पुस्तकं (कुरानं) विस्तरेण प्रकटितवान्? येभ्यः वयं पुस्तकं दत्तवन्तः ते जानन्ति यत् सत्यतः भवतः भगवतः प्रकाशितम् अस्ति। अतः संशयिनां मध्ये मा भूत्।

وَتَمَّتْ كَلِمَتُ رَبِّكَ صِدْقًا وَّعَدْلًاۗ لَا مُبَدِّلَ لِكَلِمٰتِهٖ ۚوَهُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ

wa tammat kalimatu rabbika ṣidqaw wa ‘adlā(n), lā mubaddila likalimātih(ī), wa huwas-samī‘ul-‘alīm(u).

तथा च भवतः प्रभुस्य (कुरानस्य) वचनं सत्येन न्यायेन च सिद्धं जातम्। तस्य वचनं किमपि परिवर्तयितुं न शक्नोति। स च सर्वश्रोता सर्वज्ञः।

وَاِنْ تُطِعْ اَكْثَرَ مَنْ فِى الْاَرْضِ يُضِلُّوْكَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗاِنْ يَّتَّبِعُوْنَ اِلَّا الظَّنَّ وَاِنْ هُمْ اِلَّا يَخْرُصُوْنَ

wa in tuṭi‘ akṡara man fil-arḍi yuḍillūka ‘an sabīlillāh(i), iy yattabi‘ūna illaẓ-ẓanna wa in hum illā yakhruṣ ūn(a).

तथा च यदि भवान् अस्मिन् पृथिव्यां अधिकांशजनानां अनुसरणं करोति तर्हि ते भवन्तं अल्लाहस्य मार्गात् अवश्यमेव विभ्रष्टं करिष्यन्ति। ते यत् अनुसरन्ति तत् केवलं अनुमानं भवति, ते केवलं असत्यं कल्पयन्ति।

اِنَّ رَبَّكَ هُوَ اَعْلَمُ مَنْ يَّضِلُّ عَنْ سَبِيْلِهٖۚ وَهُوَ اَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِيْنَ

inna rabbaka huwa a‘lamu may yaḍillu ‘an sabīlih(ī), wa huwa a‘lamu bil-muhtadīn(a).

ननु भवतः प्रभुः एव स्वमार्गाद्विचलितान् श्रेष्ठतया जानाति, मार्गदर्शितान् च श्रेष्ठतया जानाति।

فَكُلُوْا مِمَّا ذُكِرَ اسْمُ اللّٰهِ عَلَيْهِ اِنْ كُنْتُمْ بِاٰيٰتِهٖ مُؤْمِنِيْنَ

fa kulū mimmā żukirasmullāhi ‘alaihi in kuntum bi'āyātihī mu'minīn(a).

अतः यस्मिन् अल्लाहस्य नाम उक्तं तत् खादन्तु, यदि भवन्तः तस्य चिह्नेषु विश्वासं कुर्वन्ति।

وَمَا لَكُمْ اَلَّا تَأْكُلُوْا مِمَّا ذُكِرَ اسْمُ اللّٰهِ عَلَيْهِ وَقَدْ فَصَّلَ لَكُمْ مَّا حَرَّمَ عَلَيْكُمْ اِلَّا مَا اضْطُرِرْتُمْ اِلَيْهِ ۗوَاِنَّ كَثِيْرًا لَّيُضِلُّوْنَ بِاَهْوَاۤىِٕهِمْ بِغَيْرِ عِلْمٍ ۗاِنَّ رَبَّكَ هُوَ اَعْلَمُ بِالْمُعْتَدِيْنَ

wa mā lakum allā ta'kulū mimmā żukirasmullāhi ‘alaihi wa qad faṣṣala lakum mā ḥarrama ‘alaikum illā maḍṭurirtum ilaih(i), wa inna kaṡīral layuḍillūna bi'ahwā'ihim bigairi ‘ilm(in), inna rabbaka huwa a‘lamu bil-mu‘tadīn(a).

यस्मिन् च अल्लाहस्य नाम उक्तं तस्मात् भवन्तः किमर्थं न खादितव्याः, यदा अल्लाहः भवन्तं स्पष्टं कृतवान् यत् सः भवन्तं किं निषिद्धं कृतवान्, यावत् भवन्तः तत् कर्तुं बाध्यन्ते? ननु च बहवः जनान् अज्ञानेन कामैः भ्रष्टं कुर्वन्ति। अतिक्रमणं कुर्वतां तव प्रभुः श्रेष्ठतया जानाति।

وَذَرُوْا ظَاهِرَ الْاِثْمِ وَبَاطِنَهٗ ۗاِنَّ الَّذِيْنَ يَكْسِبُوْنَ الْاِثْمَ سَيُجْزَوْنَ بِمَا كَانُوْا يَقْتَرِفُوْنَ

wa żarū ẓāhiral-iṡmi wa bāṭinah(ū), innal-lażīna yaksibūnal-iṡma sayujzauna bimā kānū yaqtarifūn(a).

पापं च त्यक्त्वा दृश्यमानं गुप्तं च। ननु ये पापं कुर्वन्ति तेषां कृतं प्रतिफलं भविष्यति।

وَلَا تَأْكُلُوْا مِمَّا لَمْ يُذْكَرِ اسْمُ اللّٰهِ عَلَيْهِ وَاِنَّهٗ لَفِسْقٌۗ وَاِنَّ الشَّيٰطِيْنَ لَيُوْحُوْنَ اِلٰٓى اَوْلِيَاۤىِٕهِمْ لِيُجَادِلُوْكُمْ ۚوَاِنْ اَطَعْتُمُوْهُمْ اِنَّكُمْ لَمُشْرِكُوْنَ ࣖ

wa lā ta'kulū mimmā lam yużkarismullāhi ‘alaihi wa innahū lafisq(un), wa innasy-syayāṭīna layūḥūna ilā auliyā'ihim liyujādilūkum, wa in aṭa‘tumūhum innakum lamusyrikūn(a).

तस्य च (पशुमांसस्य) मा खादन्तु यस्मिन् अल्लाहस्य नाम (वधसमये) न उक्तम्, यतः तत् खलु पापम्। खलु पिशाचाः भवतः विरुद्धं विवादं कर्तुं सहचराः कुहूकुहू कुर्वन्ति। यदि च तान् आज्ञापयसि तर्हि भवन्तः अवश्यमेव मुश्रिकाः भविष्यन्ति।

اَوَمَنْ كَانَ مَيْتًا فَاَحْيَيْنٰهُ وَجَعَلْنَا لَهٗ نُوْرًا يَّمْشِيْ بِهٖ فِى النَّاسِ كَمَنْ مَّثَلُهٗ فِى الظُّلُمٰتِ لَيْسَ بِخَارِجٍ مِّنْهَاۗ كَذٰلِكَ زُيِّنَ لِلْكٰفِرِيْنَ مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

awa man kāna maitan fa aḥyaināhu wa ja‘alnā lahū nūray yamsyī bihī fin-nāsi kamam maṡaluhū fiẓ-ẓulumāti laisa bikhārijim minhā, każālika zuyyina lil-kāfirīna mā kānū ya‘malūn(a).

किं च यः व्यक्तिः मृतः आसीत् ततः वयं तं जीवितं कृतवन्तः, तस्मै जनानां मध्ये भ्रमणं कर्तुं समर्थं प्रकाशं दत्तवन्तः, सः एव यथा अन्धकारे आसीत्, येन सः तस्मात् बहिः आगन्तुं न शक्नोति स्म? एवं अविश्वासिनः यत् कुर्वन्ति तत् सुन्दरं भवति।

وَكَذٰلِكَ جَعَلْنَا فِيْ كُلِّ قَرْيَةٍ اَكٰبِرَ مُجْرِمِيْهَا لِيَمْكُرُوْا فِيْهَاۗ وَمَا يَمْكُرُوْنَ اِلَّا بِاَنْفُسِهِمْ وَمَا يَشْعُرُوْنَ

wa każālika ja‘alnā fī kulli qaryatin akābira mujrimīhā liyamkurū fīhā, wa mā yamkurūna illā bi'anfusihim wa mā yasy‘urūn(a).

एवं च प्रत्येकं नगरे दुष्टशासकाः नियुक्ताः यत् ते तस्मिन् वञ्चनं कर्तुं शक्नुवन्ति, परन्तु ते केवलं अज्ञाय आत्मनः वञ्चनं कुर्वन्ति।

وَاِذَا جَاۤءَتْهُمْ اٰيَةٌ قَالُوْا لَنْ نُّؤْمِنَ حَتّٰى نُؤْتٰى مِثْلَ مَآ اُوْتِيَ رُسُلُ اللّٰهِ ۘ اَللّٰهُ اَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسٰلَتَهٗۗ سَيُصِيْبُ الَّذِيْنَ اَجْرَمُوْا صَغَارٌ عِنْدَ اللّٰهِ وَعَذَابٌ شَدِيْدٌۢ بِمَا كَانُوْا يَمْكُرُوْنَ

wa iżā jā'athum āyatun qālū lan nu'mina ḥattā nu'tā miṡla mā ūtiya rusulullāh(i), allāhu a‘lamu ḥaiṡu yaj‘alu risālatah(ū), sayuṣībul-lażīna ajramū ṣagārun ‘indallāhi wa ‘ażābun syadīdum bimā kānū yamkurūn(a).

यदा च तेषां समीपं कश्चन श्लोकः आगच्छति तदा ते वदन्ति यत्, "वयं यावत् अल्लाहस्य प्रेषितेभ्यः यथा दत्तं तथा अस्मान् न दत्तं तावत् यावत् वयं विश्वासं न करिष्यामः (विश्वासं) न करिष्यामः।" अल्लाहः अधिकं जानाति यत् सः स्वस्य प्रेरितकार्यं कुत्र स्थापयति। पापं कुर्वन्तः जनाः अल्लाहस्य समक्षं अपमानं, कठोरदण्डं च आनयिष्यन्ति, यतः तेषां कृते वञ्चनायाः कारणात्।

فَمَنْ يُّرِدِ اللّٰهُ اَنْ يَّهْدِيَهٗ يَشْرَحْ صَدْرَهٗ لِلْاِسْلَامِۚ وَمَنْ يُّرِدْ اَنْ يُّضِلَّهٗ يَجْعَلْ صَدْرَهٗ ضَيِّقًا حَرَجًا كَاَنَّمَا يَصَّعَّدُ فِى السَّمَاۤءِۗ كَذٰلِكَ يَجْعَلُ اللّٰهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ

fa may yuridillāhu ay yahdiyahū yasyraḥ ṣadrahū lil-islām(i), wa may yurid ay yuḍillahū yaj‘al ṣadrahū ḍayyiqan ḥarajan ka'annamā yaṣṣa‘‘adu fis-samā'(i), każālika yaj‘alullāhur-rijsa ‘alal-lażīna lā yu'minūn(a).

यस्य अल्लाहः इच्छति सः मार्गदर्शनं (मार्गदर्शनं) प्राप्स्यति, सः इस्लामधर्मस्य (स्वीकारं) कर्तुं स्वस्य वक्षःस्थलं उद्घाटयिष्यति। यश्च भ्रष्टः भवितुम् इच्छति, सः स्वस्य वक्षःस्थलं संकीर्णं, कठिनं च करोति, यथा सः आकाशम् आरुह्य (अस्ति)। एवं अल्लाहः येषां विश्वासं न कुर्वन्ति तेषां दण्डं ददाति।

وَهٰذَا صِرَاطُ رَبِّكَ مُسْتَقِيْمًاۗ قَدْ فَصَّلْنَا الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّذَّكَّرُوْنَ

wa hāżā ṣirāṭu rabbika mustaqīmā(n), qad faṣṣalnal-āyāti liqaumiy yażżakkarūn(a).

एष च तव भगवतः ऋजुमार्गः। येषां कृते चेतावनी प्राप्ता तेभ्यः अस्माभिः (अस्माकं) श्लोकाः व्याख्याताः।

۞ لَهُمْ دَارُ السَّلٰمِ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَهُوَ وَلِيُّهُمْ بِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

lahum dārus-salāmi ‘inda rabbihim wa huwa waliyyuhum bimā kānū ya‘malūn(a).

तेषां हि भगवता सह शान्तं निवासस्थानं (स्वर्गः) तेषां कृते सत्कर्मणां कारणात् सः तेषां रक्षकः अस्ति।

وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ جَمِيْعًاۚ يٰمَعْشَرَ الْجِنِّ قَدِ اسْتَكْثَرْتُمْ مِّنَ الْاِنْسِ ۚوَقَالَ اَوْلِيَاۤؤُهُمْ مِّنَ الْاِنْسِ رَبَّنَا اسْتَمْتَعَ بَعْضُنَا بِبَعْضٍ وَّبَلَغْنَآ اَجَلَنَا الَّذِيْٓ اَجَّلْتَ لَنَا ۗقَالَ النَّارُ مَثْوٰىكُمْ خٰلِدِيْنَ فِيْهَآ اِلَّا مَا شَاۤءَ اللّٰهُ ۗاِنَّ رَبَّكَ حَكِيْمٌ عَلِيْمٌ

wa yauma yaḥsyuruhum jamī‘ā(n), yā ma‘syaral-jinni qadistakṡartum minal-ins(i), wa qāla auliyā'uhum minal-insi rabbanastamta‘a ba‘ḍunā biba‘ḍiw wa balagnā ajalanal-lażī ajjalta lanā, qālan-nāru maṡwākum khālidīna fīhā illā mā syā'allāh(u), inna rabbaka ḥakīmun ‘alīm(un).

तथा च (स्मरतु) यदा सः तान् सर्वान् सङ्गृहीतवान् (अल्लाहः च अवदत्) "हे जिन्नसमूह! त्वया बहवः जनाः (भ्रष्टाः) कृताः।" तेषां च मित्राणि जनानां मध्ये अवदन्- हे भगवन् वयं परस्परं रममाणाः अधुना भवता अस्माकं कृते निर्धारितः समयः आगतः। अल्लाहः वदति यत्, "नरकं भवतः स्थानं सदा भविष्यति, यावत् अल्लाहः अन्यथा न इच्छति।" ननु तव प्रभुः सर्वज्ञः सर्वज्ञः।

وَكَذٰلِكَ نُوَلِّيْ بَعْضَ الظّٰلِمِيْنَ بَعْضًاۢ بِمَا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَ ࣖ

wa każālika nuwallī ba‘ḍaẓ-ẓālimīna ba‘ḍam bimā kānū yaksibūn(a).

एवं च वयं केचन अपराधिनः परस्परं मित्राणि कुर्मः, यथा तेषां कृते।

يٰمَعْشَرَ الْجِنِّ وَالْاِنْسِ اَلَمْ يَأْتِكُمْ رُسُلٌ مِّنْكُمْ يَقُصُّوْنَ عَلَيْكُمْ اٰيٰتِيْ وَيُنْذِرُوْنَكُمْ لِقَاۤءَ يَوْمِكُمْ هٰذَاۗ قَالُوْا شَهِدْنَا عَلٰٓى اَنْفُسِنَا وَغَرَّتْهُمُ الْحَيٰوةُ الدُّنْيَا وَشَهِدُوْا عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ اَنَّهُمْ كَانُوْا كٰفِرِيْنَ

yā ma‘syaral-jinni wal-insi alam ya'tikum rusulum minkum yaquṣṣūna ‘alaikum āyātī wa yunżirūnakum liqā'a yaumikum hāżā, qālū syahidnā ‘alā anfusinā wa garrathumul-ḥayātud-un-yā wa syahidū ‘alā anfusihim annahum kānū kāfirīn(a).

हे जिन्नमनुष्यवर्गः ! किं युष्माकं मध्ये दूताः न आगताः, ते मम श्लोकान् भवद्भ्यः प्रसारितवन्तः, अस्मिन् दिने समागमस्य विषये च भवन्तं चेतयन्ति स्म? ते प्रत्युवाच, "(आम्), वयं स्वस्य साक्षिणः स्मः।" किन्तु ते संसारजीवनेन वञ्चिताः अभवन्, ते च स्वस्य विरुद्धं साक्षिणः अभवन्, यत् ते अविश्वासिनः सन्ति।

ذٰلِكَ اَنْ لَّمْ يَكُنْ رَّبُّكَ مُهْلِكَ الْقُرٰى بِظُلْمٍ وَّاَهْلُهَا غٰفِلُوْنَ

Żālika allam yakur rabbuka muhlikal-qurā biẓulmiw wa ahluhā gāfilūn(a).

एवं (प्रेरिताः प्रेषिताः) यतः भवतः प्रभुः अन्यायपूर्वकं देशं न नाशयिष्यति, यदा तस्य निवासिनः प्रमादं कुर्वन्ति (अद्यापि न जानन्ति)।

وَلِكُلٍّ دَرَجٰتٌ مِّمَّا عَمِلُوْاۗ وَمَا رَبُّكَ بِغَافِلٍ عَمَّا يَعْمَلُوْنَ

wa likullin darajātum mimmā ‘amilū, wa mā rabbuka bigāfilin ‘ammā ya‘malūn(a).

प्रत्येकस्य च व्यक्तिस्य कृते पदानि सन्ति, यथा ते यत् कुर्वन्ति। न च तव प्रभुः अनभिज्ञः यत् ते किं कुर्वन्ति।

وَرَبُّكَ الْغَنِيُّ ذُو الرَّحْمَةِ ۗاِنْ يَّشَأْ يُذْهِبْكُمْ وَيَسْتَخْلِفْ مِنْۢ بَعْدِكُمْ مَّا يَشَاۤءُ كَمَآ اَنْشَاَكُمْ مِّنْ ذُرِّيَّةِ قَوْمٍ اٰخَرِيْنَ

wa rabbukal-ganiyyu żur-raḥmah(ti), iy yasya' yużhibkum wa yastakhlif mim ba‘dikum mā yasyā'u kamā ansya'akum min żurriyyati qaumin ākharīn(a).

तव च प्रभुः सर्वशक्तिमान् दयापूर्णः। यदि इच्छति तर्हि सः भवन्तं नाशयिष्यति, भवतः (नाशस्य) अनन्तरं सः भवतः स्थाने ताभिः इच्छितैः सह स्थापयिष्यति, यथा सः भवन्तं अन्यसमूहस्य वंशजात् सृष्टवान्।

اِنَّ مَا تُوْعَدُوْنَ لَاٰتٍۙ وَّمَآ اَنْتُمْ بِمُعْجِزِيْنَ

innamā tū‘adūna la'āt(in), wa mā antum bimu‘jizīn(a).

वस्तुतः यत् किमपि प्रतिज्ञातं तत् अवश्यमेव आगमिष्यति, भवन्तः तत् न निराकर्तुं शक्नुवन्ति ।

قُلْ يٰقَوْمِ اعْمَلُوْا عَلٰى مَكَانَتِكُمْ اِنِّيْ عَامِلٌۚ فَسَوْفَ تَعْلَمُوْنَۙ مَنْ تَكُوْنُ لَهٗ عَاقِبَةُ الدَّارِۗ اِنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الظّٰلِمُوْنَ

qul yā qaumi‘malū ‘alā makānatikum innī ‘āmil(un), fa saufa ta‘lamūn(a), man takūnu lahū ‘āqibatud-dār(i), innahū lā yufliḥuẓ-ẓālimūn(a).

(मुहम्मद) वदतु, "हे मम जना! भवतः स्थितिनुसारं कार्यं कुर्वन्तु, अहम् अपि (तथा) करोमि। पश्चात् भवन्तः ज्ञास्यन्ति यत् परलोकस्य (पश्चात्) कस्य (उत्तमम्) स्थानं प्राप्स्यति। ननु अन्यायिनः जनाः भाग्यवन्तः न भविष्यन्ति।"

وَجَعَلُوْا لِلّٰهِ مِمَّا ذَرَاَ مِنَ الْحَرْثِ وَالْاَنْعَامِ نَصِيْبًا فَقَالُوْا هٰذَا لِلّٰهِ بِزَعْمِهِمْ وَهٰذَا لِشُرَكَاۤىِٕنَاۚ فَمَا كَانَ لِشُرَكَاۤىِٕهِمْ فَلَا يَصِلُ اِلَى اللّٰهِ ۚوَمَا كَانَ لِلّٰهِ فَهُوَ يَصِلُ اِلٰى شُرَكَاۤىِٕهِمْۗ سَاۤءَ مَا يَحْكُمُوْنَ

wa ja‘alū lillāhi mimmā żara'a minal-ḥarṡi wal-an‘āmi naṣīban fa qālū hāżā lillāhi biza‘mihim wa hāżā lisyurakā'inā, famā kāna lisyurakā'ihim falā yaṣilu ilallāh(i), wa mā kāna lillāhi fa huwa yaṣilu ilā syurakā'ihim, sā'a mā yaḥkumūn(a).

ते च अल्लाहस्य कृते वनस्पतिपशूनां (भागाः) किञ्चित् उत्पादं प्रदत्तवन्तः, तेषां मतेन उक्तवन्तः यत्, "एतत् अल्लाहस्य कृते अस्ति, एतत् अस्माकं मूर्तिनां कृते अस्ति।" यः भागः तेषां मूर्तिनां कृते अस्ति सः अल्लाहस्य समीपं न प्राप्स्यति, यः भागः अल्लाहस्य कृते अस्ति सः तेषां मूर्तयः प्राप्स्यति। तेषां निर्णयः अतीव दुष्टः अस्ति।

وَكَذٰلِكَ زَيَّنَ لِكَثِيْرٍ مِّنَ الْمُشْرِكِيْنَ قَتْلَ اَوْلَادِهِمْ شُرَكَاۤؤُهُمْ لِيُرْدُوْهُمْ وَلِيَلْبِسُوْا عَلَيْهِمْ دِيْنَهُمْۗ وَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ مَا فَعَلُوْهُ فَذَرْهُمْ وَمَا يَفْتَرُوْنَ

wa każālika zayyana likaṡīrim minal-musyrikīna qatla aulādihim syurakā'uhum liyurdūhum wa liyalbisū ‘alaihim dīnahum, wa lau syā'allāhu mā fa‘alūhu fa żarhum wa mā yaftarūn(a).

तथा च तेषां मूर्तिः (शैतानः) अनेकेषां मुश्रिकाणां कृते स्वसन्ततिं हन्तुं, तेषां नाशं कर्तुं, स्वधर्मस्य विघटनं कर्तुं च सुन्दरं कृतवन्तः। यदि च अल्लाह इच्छति स्म तर्हि ते तत् न करिष्यन्ति स्म। ते यत् (अनृतं) निर्मान्ति तत् सह भवन्तु।

وَقَالُوْا هٰذِهٖٓ اَنْعَامٌ وَّحَرْثٌ حِجْرٌ لَّا يَطْعَمُهَآ اِلَّا مَنْ نَّشَاۤءُ بِزَعْمِهِمْ وَاَنْعَامٌ حُرِّمَتْ ظُهُوْرُهَا وَاَنْعَامٌ لَّا يَذْكُرُوْنَ اسْمَ اللّٰهِ عَلَيْهَا افْتِرَاۤءً عَلَيْهِۗ سَيَجْزِيْهِمْ بِمَا كَانُوْا يَفْتَرُوْنَ

wa qālū hāżihī an‘āmuw wa ḥarṡun ḥijrul lā yaṭ‘amuhā illā man nasyā'u biza‘mihim wa an‘āmun ḥurrimat ẓuhūruhā wa an‘āmul lā yażkurūnasmallāhi ‘alaihaftirā'an ‘alaih(i), sayajzīhim bimā kānū yaftarūn(a).

ते च अवदन् (स्वमतेन) "एते निषिद्धाः पशुपालनानि कृषिजन्यपदार्थानि च, ते न भक्षितव्याः, येषां वयं इच्छामः तेषां विना। तथा च पशवः अपि सन्ति येषां सवारी निषिद्धा (अनुमताः) सन्ति, अपि च पशुधनाः सन्ति येषां (वधस्य समये) अल्लाहस्य नाम न उल्लेखयितुं शक्यते, एतत् अल्लाहस्य विरुद्धं असत्यम् अस्ति। भविष्ये अल्लाहः तेषां सर्वेषां कृते फलं दास्यति।

وَقَالُوْا مَا فِيْ بُطُوْنِ هٰذِهِ الْاَنْعَامِ خَالِصَةٌ لِّذُكُوْرِنَا وَمُحَرَّمٌ عَلٰٓى اَزْوَاجِنَاۚ وَاِنْ يَّكُنْ مَّيْتَةً فَهُمْ فِيْهِ شُرَكَاۤءُ ۗسَيَجْزِيْهِمْ وَصْفَهُمْۗ اِنَّهٗ حَكِيْمٌ عَلِيْمٌ

wa qālū mā fī buṭūni hāżihil-an‘āmi khāliṣatul liżukūrinā wa muḥarramun ‘alā azwājinā, wa iy yakum maitatan fahum fīhi syurakā'(u), sayajzīhim waṣfahum, innahū ḥakīmun ‘alīm(un).

ते च अवदन् (अपि) "एतेषां पशुपालनानां उदरेषु यत् अस्ति तत् विशेषतया अस्माकं पुरुषाणां कृते अस्ति, अस्माकं भार्याणां कृते हरामम् अस्ति।" उदरस्थं च यदि (जायते) म्रियते, तदा सर्वे तत् (भक्षयन्तु)। भविष्ये अल्लाहः तेषां निर्णयानां फलं दास्यति। ननु अल्लाहः सर्वज्ञः, सर्वज्ञः अस्ति।

قَدْ خَسِرَ الَّذِيْنَ قَتَلُوْٓا اَوْلَادَهُمْ سَفَهًاۢ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَّحَرَّمُوْا مَا رَزَقَهُمُ اللّٰهُ افْتِرَاۤءً عَلَى اللّٰهِ ۗقَدْ ضَلُّوْا وَمَا كَانُوْا مُهْتَدِيْنَ ࣖ

qad khasiral-lażīna qatalū aulādahum safaham bigairi ‘ilmiw wa ḥarramū mā razaqahumullāhuftirā'an ‘alallāh(i), qad ḍallū wa mā kānū muhtadīn(a).

ननु ते एव हारिणीः सन्ति ये अज्ञानात् स्वसन्ततिं हन्ति, ये च अल्लाहस्य विरुद्धं केवलं अनृतं कल्पयित्वा अल्लाहेन तेभ्यः दत्तं पोषणं निषिद्धं कुर्वन्ति। ननु ते भ्रष्टाः न मार्गदर्शिताः।

۞ وَهُوَ الَّذِيْٓ اَنْشَاَ جَنّٰتٍ مَّعْرُوْشٰتٍ وَّغَيْرَ مَعْرُوْشٰتٍ وَّالنَّخْلَ وَالزَّرْعَ مُخْتَلِفًا اُكُلُهٗ وَالزَّيْتُوْنَ وَالرُّمَّانَ مُتَشَابِهًا وَّغَيْرَ مُتَشَابِهٍۗ كُلُوْا مِنْ ثَمَرِهٖٓ اِذَآ اَثْمَرَ وَاٰتُوْا حَقَّهٗ يَوْمَ حَصَادِهٖۖ وَلَا تُسْرِفُوْا ۗاِنَّهٗ لَا يُحِبُّ الْمُسْرِفِيْنَۙ

wa huwal-lażī ansya'a jannātim ma‘rūsyātiw wa gaira ma‘rūsyātiw wan-nakhla waz-zar‘a mukhtalifan ukuluhū waz-zaitūna war-rummāna mutasyābihaw wa gaira mutasyābih(in), kulū min ṡamarihī iżā aṡmara wa ātū ḥaqqahū yauma ḥaṣādih(ī), wa lā tusrifū, innahū lā yuḥibbul-musrifīn(a).

स च ये वनस्पतयः बेलाः न च बेलन्ति, खजूराणि, विविधानि रसाः, जैतुनानि, दाडिमानि च समानानि (आकारवर्णेन) न च समानानि (रसेन) निर्मितवान्। फलं यदा फलं प्राप्नोति तदा खादन्तु, फलानां कटनसमये स्वस्य योग्यं (जकात) ददातु, परन्तु अतिशयेन मा कुरुत। ननु अल्लाहः अतिजनाः न रोचन्ते,

وَمِنَ الْاَنْعَامِ حَمُوْلَةً وَّفَرْشًا ۗ كُلُوْا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللّٰهُ وَلَا تَتَّبِعُوْا خُطُوٰتِ الشَّيْطٰنِۗ اِنَّهٗ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِيْنٌۙ

wa minal-an‘āmi ḥamūlataw wa farsyā(n), kulū mimmā razaqakumullāhu wa lā tattabi‘ū khuṭuwātisy-syaiṭān(i), innahū lakum ‘aduwwum mubīn(un).

पशुषु च केचन भारवाहनार्थं केचन वधार्थं च। अल्लाहेन भवतः कृते यत् पोषणं प्रदत्तं तत् खादन्तु, शैतानस्य पदचिह्नानि न अनुसरन्तु। ननु भवतः कृते शैतानः स्पष्टः शत्रुः अस्ति।

ثَمٰنِيَةَ اَزْوَاجٍۚ مِنَ الضَّأْنِ اثْنَيْنِ وَمِنَ الْمَعْزِ اثْنَيْنِۗ قُلْ ءٰۤالذَّكَرَيْنِ حَرَّمَ اَمِ الْاُنْثَيَيْنِ اَمَّا اشْتَمَلَتْ عَلَيْهِ اَرْحَامُ الْاُنْثَيَيْنِۗ نَبِّـُٔوْنِيْ بِعِلْمٍ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

Ṡamāniya azwāj(in), minaḍ-ḍa'niṡnaini wa minal-ma‘ziṡnain(i), qul āżżakaraini ḥarrama amil-unṡayaini ammasytamalat ‘alaihi arḥāmul-unṡayain(i), nabbi'ūnī bi‘ilmin in kuntum ṣādiqīn(a).

अष्टौ कृषिपशवः युग्मरूपेण (चत्वारि युग्मानि) सन्ति; मेषयुगलं बकयुगलं च। कथयतु, "द्वयोः पुरुषयोः वा द्वयोः वा स्त्रीयोः मध्ये अल्लाहेन किं निषिद्धं वा उभयोः स्त्रियायोः गर्भे किं वा? ज्ञानाधारितं मां व्याख्यातु यदि भवान् सत्यवादी अस्ति।

وَمِنَ الْاِبِلِ اثْنَيْنِ وَمِنَ الْبَقَرِ اثْنَيْنِۗ قُلْ ءٰۤالذَّكَرَيْنِ حَرَّمَ اَمِ الْاُنْثَيَيْنِ اَمَّا اشْتَمَلَتْ عَلَيْهِ اَرْحَامُ الْاُنْثَيَيْنِۗ اَمْ كُنْتُمْ شُهَدَاۤءَ اِذْ وَصّٰىكُمُ اللّٰهُ بِهٰذَاۚ فَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا لِّيُضِلَّ النَّاسَ بِغَيْرِ عِلْمٍۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَ ࣖ

wa minal-ibiliṡnaini wa minal-baqariṡnain(i), qul āżżakaraini ḥarrama amil-unṡayaini ammasytamalat ‘alaihi arḥāmul-unṡayain(i), am kuntum syuhadā'a iż waṣṣākumullāhu bihāżā, faman aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każibal liyuḍillan-nāsa bigairi ‘ilm(in), innallāha lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).

उष्ट्रात् च युग्मं गोतः युग्मम् | कथयतु, "द्वयोः पुरुषयोः मध्ये किं निषिद्धं वा द्वयोः महिलायोः मध्ये किं निषिद्धम्, अथवा उभयोः महिलायोः गर्भे किं वर्तते? यदा अल्लाहः भवद्भ्यः एतत् निर्धारितवान् तदा भवन्तः साक्षिणः आसन् वा? ये अल्लाहस्य विरुद्धं असत्यं आविष्कृत्य ज्ञानं विना जनान् भ्रष्टं कर्तुं कः अन्यायपूर्णः अस्ति? ननु अल्लाहः अन्यायपूर्णजनानाम् मार्गदर्शनं न करिष्यति।

قُلْ لَّآ اَجِدُ فِيْ مَآ اُوْحِيَ اِلَيَّ مُحَرَّمًا عَلٰى طَاعِمٍ يَّطْعَمُهٗٓ اِلَّآ اَنْ يَّكُوْنَ مَيْتَةً اَوْ دَمًا مَّسْفُوْحًا اَوْ لَحْمَ خِنْزِيْرٍ فَاِنَّهٗ رِجْسٌ اَوْ فِسْقًا اُهِلَّ لِغَيْرِ اللّٰهِ بِهٖۚ فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ بَاغٍ وَّلَا عَادٍ فَاِنَّ رَبَّكَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

qul lā ajidu fīmā ūḥiya ilayya muḥarraman ‘alā ṭā‘imiy yaṭ‘amuhū illā ay yakūna maitatan au damam masfūḥan au laḥma khinzīrin fa innahū rijsun au fisqan uhilla ligairillāhi bih(ī), famaniḍṭurra gaira bāgiw wa lā ‘ādin fa inna rabbaka gafūrur raḥīm(un).

कथयतु, "मम कृते यत् प्रकाशितं तस्मिन् अहं किमपि निषिद्धं न प्राप्नोमि, केवलं मृतपशूनां मांसं, प्रवाहितं रक्तं, शूकरस्य मांसं विहाय—सर्वस्य अशुद्धस्य कृते—अथवा यत् अल्लाहात् परस्य नाम्ना वधं कृतम् अस्ति। किन्तु यः आवश्यकतावशात् बाध्यः भवति, न इच्छन् न अतिक्रमयति, तर्हि खलु भवतः प्रभुः अस्ति प्रायः क्षमाशीलः, परम दयालुः।

وَعَلَى الَّذِيْنَ هَادُوْا حَرَّمْنَا كُلَّ ذِيْ ظُفُرٍۚ وَمِنَ الْبَقَرِ وَالْغَنَمِ حَرَّمْنَا عَلَيْهِمْ شُحُوْمَهُمَآ اِلَّا مَا حَمَلَتْ ظُهُوْرُهُمَآ اَوِ الْحَوَايَآ اَوْ مَا اخْتَلَطَ بِعَظْمٍۗ ذٰلِكَ جَزَيْنٰهُمْ بِبَغْيِهِمْۚ وَاِنَّا لَصٰدِقُوْنَ

wa ‘alal-lażīna hādū ḥarramnā kulla żī ẓufur(in), wa minal-baqari wal-ganami ḥarramnā ‘alaihim syuḥūmahumā illā mā ḥamalat ẓuhūruhumā awil-ḥawāyā au makhtalaṭa bi‘aẓm(in), żālika jazaināhum bibagyihim, wa innā laṣādiqūn(a).

यहूदीनां च कृते वयं सर्वान् (पशून्) खुरयुक्तान् निषिद्धवन्तः, पशुमेषस्य च मेदः निषिद्धवन्तः, केवलं पृष्ठे लसन्तं, आन्तरे यत् अस्ति, अस्थिमिश्रितं वा विहाय। एवं तेषां अवज्ञायाः दण्डं वयं दत्तवन्तः। ननु च वयमेव सत्यतमाः।

فَاِنْ كَذَّبُوْكَ فَقُلْ رَّبُّكُمْ ذُوْ رَحْمَةٍ وَّاسِعَةٍۚ وَلَا يُرَدُّ بَأْسُهٗ عَنِ الْقَوْمِ الْمُجْرِمِيْنَ

fa in każżabūka faqur rabbukum żū raḥmatiw wāsi‘ah(tin), wa lā yuraddu ba'suhū ‘anil-qaumil-mujrimīn(a).

अतः यदि ते भवन्तं मृषा वदन्ति तर्हि वदन्तु यत् भवतः भगवतः विशालः दया अस्ति, पापिनां कृते तस्य दण्डः अनिवार्यः अस्ति।

سَيَقُوْلُ الَّذِيْنَ اَشْرَكُوْا لَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ مَآ اَشْرَكْنَا وَلَآ اٰبَاۤؤُنَا وَلَا حَرَّمْنَا مِنْ شَيْءٍۗ كَذٰلِكَ كَذَّبَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ حَتّٰى ذَاقُوْا بَأْسَنَاۗ قُلْ هَلْ عِنْدَكُمْ مِّنْ عِلْمٍ فَتُخْرِجُوْهُ لَنَاۗ اِنْ تَتَّبِعُوْنَ اِلَّا الظَّنَّ وَاِنْ اَنْتُمْ اِلَّا تَخْرُصُوْنَ

sayaqūlul-lażīna asyrakū lau syā'allāhu mā asyraknā wa lā ābā'unā wa lā ḥarramnā min syai'(in), każālika każżabal-lażīna min qablihim ḥattā żāqū ba'sanā, qul hal ‘indakum min ‘ilmin fa tukhrijūhu lanā, in tattabi‘ūna illaẓ-ẓanna wa in antum illā takhruṣūn(a).

मुश्रिकाः वदिष्यन्ति यत् "यदि अल्लाह इच्छति तर्हि वयं तस्य सहभागिनः न सङ्गतिं कुर्मः, न च अस्माकं पूर्वजाः, वयं किमपि न निषिद्धवन्तः स्मः।" तथैव पुरतः ये मृषावादिनः (दूताः) यावत् अस्माकं दण्डं न आस्वादयन्ति स्म। (मुहम्मद) कथयतु, "किं भवतः किमपि ज्ञानं अस्ति यत् भवतः अस्मान् प्रसारयितुं शक्यते? भवतः यत् अनुसरणं भवति तत् केवलं अनुमानं एव, भवतः केवलं चिन्तनं भवति।"

قُلْ فَلِلّٰهِ الْحُجَّةُ الْبَالِغَةُۚ فَلَوْ شَاۤءَ لَهَدٰىكُمْ اَجْمَعِيْنَ

qul fa lillāhil-ḥujjatul-bāligah(tu), fa lau syā'a lahadākum ajma‘īn(a).

(मुहम्मद) कथयतु, "एकमात्रं कारणं अल्लाहः एव। अतः यदि सः इच्छति तर्हि भवन्तः सर्वे मार्गदर्शनं प्राप्नुयुः।"

قُلْ هَلُمَّ شُهَدَاۤءَكُمُ الَّذِيْنَ يَشْهَدُوْنَ اَنَّ اللّٰهَ حَرَّمَ هٰذَاۚ فَاِنْ شَهِدُوْا فَلَا تَشْهَدْ مَعَهُمْۚ وَلَا تَتَّبِعْ اَهْوَاۤءَ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَالَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ وَهُمْ بِرَبِّهِمْ يَعْدِلُوْنَ ࣖ

qul halumma syuhadā'akumul-lażīna yasyhadūna annallāha ḥarrama hāżā, fa in syahidū falā tasyhad ma‘ahum, wa lā tattabi‘ ahwā'al-lażīna każżabū bi'āyātinā wal-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirati wa hum birabbihim ya‘dilūn(a).

(मुहम्मद) कथयतु, "भवतः साक्षिणः आनयन्तु ये सिद्धयितुं शक्नुवन्ति यत् अल्लाहः एतत् निषिद्धवान्।" यदि ते साक्ष्यं ददति तर्हि भवन्तः तेषां सह साक्ष्यं न दातव्यम् (अपि)। ये अस्माकं श्लोकान् अङ्गीकुर्वन्ति, ये परलोकं न विश्वसन्ति, तेषां इच्छां मा अनुसृत्य ईश्वरस्य सहभागिनः सङ्गतिं कुर्वन्ति।

۞ قُلْ تَعَالَوْا اَتْلُ مَا حَرَّمَ رَبُّكُمْ عَلَيْكُمْ اَلَّا تُشْرِكُوْا بِهٖ شَيْـًٔا وَّبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسَانًاۚ وَلَا تَقْتُلُوْٓا اَوْلَادَكُمْ مِّنْ اِمْلَاقٍۗ نَحْنُ نَرْزُقُكُمْ وَاِيَّاهُمْ ۚوَلَا تَقْرَبُوا الْفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَۚ وَلَا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِيْ حَرَّمَ اللّٰهُ اِلَّا بِالْحَقِّۗ ذٰلِكُمْ وَصّٰىكُمْ بِهٖ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُوْنَ

qul ta‘ālau atlu mā ḥarrama rabbukum ‘alaikum allā tusyrikū bihī syai'aw wa bil-wālidaini iḥsānā(n), wa lā taqtulū aulādakum min imlāq(in), naḥnu narzuqukum wa iyyāhum, wa lā taqrabul-fawāḥisya mā ẓahara minhā wa mā baṭan(a), wa lā taqtulun-nafsal-latī ḥarramallāhu illā bil-ḥaqq(i), żālikum waṣṣākum bihī la‘allakum ta‘qilūn(a).

कथयतु (मुहम्मद) "यत् ईश्वरः भवन्तं निषिद्धं तत् पठामि। तस्य सह किमपि न सङ्गतिं कुरुत, मातापितृणां कृते भद्रं कुरुत, स्वसन्ततिं न मारयन्तु यतः ते दरिद्राः सन्ति। वयं एव भवतः तेषां च पोषणं प्रदास्यामः; दृश्यमानं वा गुप्तं वा घृणितकर्मणां समीपं न गच्छन्तु, अल्लाहेन निषिद्धानां जनान् मा हन्तु, सम्यक् कारणान् विहाय। एवं सः भवन्तं आज्ञापयति यथा भवन्तः अवगच्छन्ति

وَلَا تَقْرَبُوْا مَالَ الْيَتِيْمِ اِلَّا بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُ حَتّٰى يَبْلُغَ اَشُدَّهٗ ۚوَاَوْفُوا الْكَيْلَ وَالْمِيْزَانَ بِالْقِسْطِۚ لَا نُكَلِّفُ نَفْسًا اِلَّا وُسْعَهَاۚ وَاِذَا قُلْتُمْ فَاعْدِلُوْا وَلَوْ كَانَ ذَا قُرْبٰىۚ وَبِعَهْدِ اللّٰهِ اَوْفُوْاۗ ذٰلِكُمْ وَصّٰىكُمْ بِهٖ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُوْنَۙ

wa lā taqrabū mālal-yatīmi illā bil-latī hiya aḥsanu ḥattā yabluga asyuddah(ū), wa auful-kaila wal-mīzāna bil-qisṭ(i), lā nukallifu nafsan illā wus‘ahā, wa iżā qultum fa‘dilū wa lau kāna żā qurbā, wa bi‘ahdillāhi aufū, żālikum waṣṣākum bihī la‘allakum tażakkarūn(a).

अनाथस्य च सम्पत्तिं न उपसृत्य, अधिकं लाभप्रदं मार्गं विना, यावत् सः प्रौढतां (वयः) न प्राप्नोति। मापं स्केलं च न्यायपूर्वकं सिद्धं कुर्वन्तु। वयं मनुष्यस्य सामर्थ्यानुसारं भारं न कुर्मः। यदा भवन्तः वदन्ति तदा प्रामाणिकतया वदन्तु, यद्यपि तत् (भवतः) सापेक्षं भवति तथा च अल्लाहस्य प्रतिज्ञां पूर्णं कुर्वन्तु। एवं त्वामाज्ञापयति यत् भवन्तः स्मर्यन्ते” इति ।

وَاَنَّ هٰذَا صِرَاطِيْ مُسْتَقِيْمًا فَاتَّبِعُوْهُ ۚوَلَا تَتَّبِعُوا السُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِكُمْ عَنْ سَبِيْلِهٖ ۗذٰلِكُمْ وَصّٰىكُمْ بِهٖ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُوْنَ

wa anna hāżā ṣirāṭī mustaqīman fattabi‘ūh(u), wa lā tattabi‘us-subula fa tafarraqa bikum ‘an sabīlih(ī), żālikum waṣṣākum bihī la‘allakum tattaqūn(a).

ननु च एषः मम ऋजुमार्गः। ततः अनुसृत्य ! तस्य मार्गाद् त्वां विकीर्णं करिष्यमाणान् (अन्यान्) मार्गान् मा अनुसृत्यताम्। इति तेन त्वां भक्ताः भवेयुः इति आज्ञापयत्।

ثُمَّ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ تَمَامًا عَلَى الَّذِيْٓ اَحْسَنَ وَتَفْصِيْلًا لِّكُلِّ شَيْءٍ وَّهُدًى وَّرَحْمَةً لَّعَلَّهُمْ بِلِقَاۤءِ رَبِّهِمْ يُؤْمِنُوْنَ ࣖ

Ṡumma ātainā mūsal-kitāba tamāman ‘alal-lażī aḥsana wa tafṣīlal likulli syai'iw wa hudaw wa raḥmatal la‘allahum biliqā'i rabbihim yu'minūn(a).

ततः वयं मूसां पुस्तकं (तोराहं) दत्तवन्तः यत् ते भद्रं कुर्वतां विषये (अस्माकं आशीर्वादं) पूर्णं कर्तुं, सर्वं व्याख्यातुं, मार्गदर्शनं दया च, येन ते स्वप्रभु मिलने विश्वासं कुर्वन्ति।

وَهٰذَا كِتٰبٌ اَنْزَلْنٰهُ مُبٰرَكٌ فَاتَّبِعُوْهُ وَاتَّقُوْا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَۙ

wa hāżā kitābun anzalnāhu mubārakun fattabi‘ūhu wattaqū la‘allakum turḥamūn(a).

तथा च एतत् पुस्तकं (अल-कुरान) यत् अस्माभिः आशीर्वादपूर्णं प्रेषितम्। अनुसृत्य पुण्यं भव यथा दयां प्राप्नुथ।

اَنْ تَقُوْلُوْٓا اِنَّمَآ اُنْزِلَ الْكِتٰبُ عَلٰى طَاۤىِٕفَتَيْنِ مِنْ قَبْلِنَاۖ وَاِنْ كُنَّا عَنْ دِرَاسَتِهِمْ لَغٰفِلِيْنَۙ

an taqūlū innamā unzilal-kitābu ‘alā ṭā'ifataini min qablinā, wa in kunnā ‘an dirāsatihim lagāfilīn(a).

(वयं कुरानं प्रेषितवन्तः) येन भवान् (न) वदिष्यति यत्, "अस्माकं पूर्वं केवलं द्वयोः समूहयोः (यहूदी-ईसाई-जनानाम्) कृते एतत् पुस्तकं प्रकाशितम् आसीत् तथा च, ते यत् पठन्ति तस्मिन् वयं ध्यानं न दद्मः।

اَوْ تَقُوْلُوْا لَوْ اَنَّآ اُنْزِلَ عَلَيْنَا الْكِتٰبُ لَكُنَّآ اَهْدٰى مِنْهُمْۚ فَقَدْ جَاۤءَكُمْ بَيِّنَةٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَهُدًى وَّرَحْمَةٌ ۚفَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ كَذَّبَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ وَصَدَفَ عَنْهَا ۗسَنَجْزِى الَّذِيْنَ يَصْدِفُوْنَ عَنْ اٰيٰتِنَا سُوْۤءَ الْعَذَابِ بِمَا كَانُوْا يَصْدِفُوْنَ

au taqūlū lau annā unzila ‘alainal-kitābu lakunnā ahdā minhum, faqad jā'akum bayyinatum mir rabbikum wa hudaw wa raḥmah(tun), faman aẓlamu mimman każżaba bi'āyātillāhi wa ṣadafa ‘anhā, sanajzil-lażīna yaṣdifūna ‘an āyātinā sū'al-‘ażābi bimā kānū yaṣdifūn(a).

अथवा भवन्तः (न) वदन्ति यत् यदि अस्माकं कृते पुस्तकं प्रकाशितं स्यात् तर्हि वयं तेभ्यः अधिकं मार्गदर्शिताः स्याम। ननु भवतः भगवतः स्पष्टं व्याख्यानं मार्गदर्शनं दया च आगता। यः अल्लाहस्य आयतानाम् अङ्गीकारं कृत्वा तेभ्यः विमुखः भवति, तस्मात् कोऽपि अन्यायपूर्णः? भविष्ये अस्माकं श्लोकानां निवर्तकाः कठोरदण्डेन पुरस्कृताः करिष्यामः, यतः ते सर्वदा निवर्तन्ते ।

هَلْ يَنْظُرُوْنَ اِلَّآ اَنْ تَأْتِيَهُمُ الْمَلٰۤىِٕكَةُ اَوْ يَأْتِيَ رَبُّكَ اَوْ يَأْتِيَ بَعْضُ اٰيٰتِ رَبِّكَ ۗيَوْمَ يَأْتِيْ بَعْضُ اٰيٰتِ رَبِّكَ لَا يَنْفَعُ نَفْسًا اِيْمَانُهَا لَمْ تَكُنْ اٰمَنَتْ مِنْ قَبْلُ اَوْ كَسَبَتْ فِيْٓ اِيْمَانِهَا خَيْرًاۗ قُلِ انْتَظِرُوْٓا اِنَّا مُنْتَظِرُوْنَ

hal yanẓurūna illā an ta'tiyahumul-malā'ikatu au ya'tiya rabbuka au ya'tiya ba‘ḍu āyāti rabbik(a), yauma ya'tī ba‘ḍu āyāti rabbika lā yanfa‘u nafsan īmānuhā lam takun āmanat min qablu au kasabat fī īmānihā khairā(n), qulintaẓirū innā muntaẓirūn(a).

ते केवलं तेभ्यः स्वर्गदूतानां आगमनं, भवतः भगवतः आगमनं वा, भवतः भगवतः केचन चिह्नानि वा प्रतीक्षन्ते। यस्मिन् दिने भवतः भगवतः केचन चिह्नानि आगमिष्यन्ति, तस्मिन् दिने यः व्यक्तिः पूर्वं न विश्वसिति, अथवा तेन सह हितं कर्तुं न प्रयतितवान्, तस्य विश्वासः निष्फलः भविष्यति "तिष्ठतु! वयं प्रतीक्षामः" इति वदतु।

اِنَّ الَّذِيْنَ فَرَّقُوْا دِيْنَهُمْ وَكَانُوْا شِيَعًا لَّسْتَ مِنْهُمْ فِيْ شَيْءٍۗ اِنَّمَآ اَمْرُهُمْ اِلَى اللّٰهِ ثُمَّ يُنَبِّئُهُمْ بِمَا كَانُوْا يَفْعَلُوْنَ

innal-lażīna farraqū dīnahum wa kānū syiya‘al lasta minhum fī syai'(in), innamā amruhum ilallāhi ṡumma yunabbi'uhum bimā kānū yaf‘alūn(a).

ननु ये स्वधर्मं विभज्य समूहेषु (विभक्ताः) भवन्ति, तेषां प्रति किञ्चित् अपि भवतः (मुहम्मदस्य) दायित्वं नास्ति। ननु तेषां कार्याणि अल्लाहस्य (पर्यन्तम्) सन्ति। तदा तेषां कृतं वक्ष्यति।

مَنْ جَاۤءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهٗ عَشْرُ اَمْثَالِهَا ۚوَمَنْ جَاۤءَ بِالسَّيِّئَةِ فَلَا يُجْزٰٓى اِلَّا مِثْلَهَا وَهُمْ لَا يُظْلَمُوْنَ

man jā'a bil-ḥasanati fa lahū ‘asyru amṡālihā, wa man jā'a bis-sayyi'ati falā yujzā illā miṡlahā wa hum lā yuẓlamūn(a).

यः शुभं करोति सः दशगुणं फलं प्राप्स्यति, अशुभं करोति तस्य अशुभस्य अनुपातेन प्रतिफलं प्राप्स्यति। तेषां किञ्चित् अपि अन्यायः न भविष्यति।

قُلْ اِنَّنِيْ هَدٰىنِيْ رَبِّيْٓ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ ەۚ دِيْنًا قِيَمًا مِّلَّةَ اِبْرٰهِيْمَ حَنِيْفًاۚ وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِيْنَ

qul innanī hadānī rabbī ilā ṣirāṭim mustaqīm(in), dīnan qiyamam millata ibrāhīma ḥanīfā(n), wa mā kāna minal-musyrikīn(a).

कथयतु (मुहम्मद) "ननु मम प्रभुः मां अब्राहमस्य ऋजुमार्गे, सच्चे धर्मे, ऋजुधर्मे च मार्गदर्शनं कृतवान्। सः (इब्राहिमः) मुश्रिकाणां मध्ये नास्ति।

قُلْ اِنَّ صَلَاتِيْ وَنُسُكِيْ وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِيْ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَۙ

qul inna ṣalātī wa nusukī wa maḥyāya wa mamātī lillāhi rabbil-‘ālamīn(a).

(मुहम्मद) वदतु, "ननु मम प्रार्थना, मम पूजा, मम जीवनं, मम मृत्युः च केवलं सर्वेषां लोकानां स्वामी अल्लाहस्य कृते एव अस्ति।

لَا شَرِيْكَ لَهٗ ۚوَبِذٰلِكَ اُمِرْتُ وَاَنَا۠ اَوَّلُ الْمُسْلِمِيْنَ

lā syarīka lah(ū), wa biżālika umirtu wa ana awwalul-muslimīn(a).

तस्य सहभागी नास्ति; तथा च मम आज्ञा कृता अहं च प्रथमः (मुस्लिमः) अधीनः अभवम्।

قُلْ اَغَيْرَ اللّٰهِ اَبْغِيْ رَبًّا وَّهُوَ رَبُّ كُلِّ شَيْءٍۗ وَلَا تَكْسِبُ كُلُّ نَفْسٍ اِلَّا عَلَيْهَاۚ وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِّزْرَ اُخْرٰىۚ ثُمَّ اِلٰى رَبِّكُمْ مَّرْجِعُكُمْ فَيُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ فِيْهِ تَخْتَلِفُوْنَ

qul agairallāhi abgī rabbaw wa huwa rabbu kulli syai'(in), wa lā taksibu kullu nafsin illā ‘alaihā, wa lā taziru wāziratuw wizra ukhrā, ṡumma ilā rabbikum marji‘ukum fa yunabbi'ukum bimā kuntum fīhi takhtalifūn(a).

(मुहम्मद) कथयतु, "किं मम कृते अल्लाहात् परं देवं अन्वेष्टुं (उचितं) यदा सः सर्वस्य स्वामी अस्ति। प्रत्येकं पापं कृत्वा व्यक्तिः सः एव उत्तरदायी भवति। अपि च व्यक्तिः परस्य पापस्य भारं न वहति। ततः भवन्तः भवतः प्रभुं प्रति प्रत्यागमिष्यन्ति, सः च भवन्तं वक्ष्यति यत् भवन्तः पूर्वं विवादं कृतवन्तः।

وَهُوَ الَّذِيْ جَعَلَكُمْ خَلٰۤىِٕفَ الْاَرْضِ وَرَفَعَ بَعْضَكُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجٰتٍ لِّيَبْلُوَكُمْ فِيْ مَآ اٰتٰىكُمْۗ اِنَّ رَبَّكَ سَرِيْعُ الْعِقَابِۖ وَاِنَّهٗ لَغَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ ࣖ

wa huwal-lażī ja‘alakum khalā'ifal-arḍi wa rafa‘a ba‘ḍakum fauqa ba‘ḍin darajātil liyabluwakum fī mā ātākum, inna rabbaka sarī‘ul-‘iqāb(i), wa innahū lagafūrur raḥīm(un).

स च युष्मान् पृथिव्यां खलीफां कृतवान् तथा च युष्माकं केषाञ्चन (उपाधिं) अन्येभ्यः उपरि उत्थापितवान्, भवद्भ्यः दत्तेषु (दानेषु) परीक्षितुं। ननु तव भगवान् अतीव शीघ्रं दण्डं करोति खलु च क्षमाशीलः करुणामयः।