Q.S अल-मैदाह (اَلْمَائِدَة) - 120 श्लोकसंख्या

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَوْفُوْا بِالْعُقُوْدِۗ اُحِلَّتْ لَكُمْ بَهِيْمَةُ الْاَنْعَامِ اِلَّا مَا يُتْلٰى عَلَيْكُمْ غَيْرَ مُحِلِّى الصَّيْدِ وَاَنْتُمْ حُرُمٌۗ اِنَّ اللّٰهَ يَحْكُمُ مَا يُرِيْدُ

yā ayyuhal-lażīna āmanū aufū bil-‘uqūd(i), uḥillat lakum bahīmatul-an‘āmi illā mā yutlā ‘alaikum gaira muḥilliṣ-ṣaidi wa antum ḥurum(un), innallāha yaḥkumu mā yurīd(u).

हे विश्‍वासिनः ! प्रतिज्ञां पूरयतु। पशुपालनं भवतः कृते अनुमतं, यथा भवतः कृते उक्तं भविष्यति, व्यतिरिक्तं, इह्रमे (हज वा उम्रा वा) मृगया अपि न अनुमतः। ननु अल्लाहः यत् इच्छति तदनुसारं नियमं निर्धारयति।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تُحِلُّوْا شَعَاۤىِٕرَ اللّٰهِ وَلَا الشَّهْرَ الْحَرَامَ وَلَا الْهَدْيَ وَلَا الْقَلَاۤىِٕدَ وَلَآ اٰۤمِّيْنَ الْبَيْتَ الْحَرَامَ يَبْتَغُوْنَ فَضْلًا مِّنْ رَّبِّهِمْ وَرِضْوَانًا ۗوَاِذَا حَلَلْتُمْ فَاصْطَادُوْا ۗوَلَا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَاٰنُ قَوْمٍ اَنْ صَدُّوْكُمْ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ اَنْ تَعْتَدُوْاۘ وَتَعَاوَنُوْا عَلَى الْبِرِّ وَالتَّقْوٰىۖ وَلَا تَعَاوَنُوْا عَلَى الْاِثْمِ وَالْعُدْوَانِ ۖ وَاتَّقُوا اللّٰهَ ۗاِنَّ اللّٰهَ شَدِيْدُ الْعِقَابِ

yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tuḥillū sya‘ā'irallāhi wa lasy-syahral-ḥarāma wa lal-hadya wa lal-qalā'ida wa lā āmmīnal-baital-ḥarāma yabtagūna faḍlam mir rabbihim wa riḍwānā(n), wa iżā ḥalaltum faṣṭādū, wa lā yajrimannakum syana'ānu qaumin an ṣaddūkum ‘anil- asjidil-ḥarāmi an ta‘tadū, wa ta‘āwanū ‘alal-birri wat-taqwā, wa lā ta‘āwanū ‘alal-iṡmi wal-‘udwān(i), wattaqullāh(a), innallāha syadīdul-‘iqāb(i).

हे विश्‍वासिनः ! अल्लाहस्य पवित्रसिद्धान्तानां उल्लङ्घनं न कुर्वन्तु, तथा च हरममासानां (सम्मानस्य उल्लङ्घनं) न कुर्वन्तु, हद्यू (बलिदानपशवः) तथा कलाइद (चिह्नितबलिदानपशवः) च न (बाधिताः), बैतुलहरं भ्रमणं कुर्वतां जनान् (अपि) न बाधयन्तु ते स्वेश्वरस्य अनुग्रहं प्रीतिं च अन्विषन्ति। परन्तु यदि भवता इह्रामः सम्पन्नः तर्हि मृगया कर्तुं शक्नुथ। कस्यचित् जनानां प्रति (भवतः) द्वेषः मा भवतु यतोहि ते भवन्तं पवित्रमस्जिदात् निर्गन्तुं निवारयन्ति, भवतः सीमातः परं (तेषां प्रति) गन्तुं प्रोत्साहयन्ति। धर्मे च (करणे) सहायतां कुरु, पापवैरभावे च मा साहाय्यं कुरु। अल्लाहात् भयं कुरुत, खलु अल्लाहः दण्डे अतीव कठोरः अस्ति।

حُرِّمَتْ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةُ وَالدَّمُ وَلَحْمُ الْخِنْزِيْرِ وَمَآ اُهِلَّ لِغَيْرِ اللّٰهِ بِهٖ وَالْمُنْخَنِقَةُ وَالْمَوْقُوْذَةُ وَالْمُتَرَدِّيَةُ وَالنَّطِيْحَةُ وَمَآ اَكَلَ السَّبُعُ اِلَّا مَا ذَكَّيْتُمْۗ وَمَا ذُبِحَ عَلَى النُّصُبِ وَاَنْ تَسْتَقْسِمُوْا بِالْاَزْلَامِۗ ذٰلِكُمْ فِسْقٌۗ اَلْيَوْمَ يَىِٕسَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ دِيْنِكُمْ فَلَا تَخْشَوْهُمْ وَاخْشَوْنِۗ اَلْيَوْمَ اَكْمَلْتُ لَكُمْ دِيْنَكُمْ وَاَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِيْ وَرَضِيْتُ لَكُمُ الْاِسْلَامَ دِيْنًاۗ فَمَنِ اضْطُرَّ فِيْ مَخْمَصَةٍ غَيْرَ مُتَجَانِفٍ لِّاِثْمٍۙ فَاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

Ḥurrimat ‘alaikumul-maitatu wad-damu wa laḥmul-khinzīri wa mā uhilla ligairillāhi bihī wal-munkhaniqatu wal-mauqūżatu wal-mutaraddiyatu wan-naṭīḥatu wa mā akalas-sabu‘u illā mā żakkaitum, wa mā żubiḥa ‘alan-nuṣubi wa an tastaqsimū bil-azlām(i), żālikum fisq(un), al-yauma ya'isal-lażīna kafarū min dīnikum falā takhsyauhum wakhsyaun(i), al-yauma akmaltu lakum dīnakum wa atmamtu ‘alaikum ni‘matī wa raḍītu lakumul-islāma dīnā(n), fa maniḍṭurra fī makhmaṣatin gaira mutajānifil li'iṡm(in), fa innallāha gafūrur raḥīm(un).

अल्लाहस्य (नाम्नि) न हतानां पशूनां शवस्य, रक्तस्य, शूकरस्य मांसस्य, (मांसस्य) च (भक्षणं) निषिद्धम्, येषां गले गले, ताडिताः, पतिताः, ये वन्यजन्तुभिः विदारिताः, येषां वधार्थं समयः अस्ति, तान् विहाय। प्रतिषिद्धाश्च (प्रतिषिद्धाः) ये प्रतिमानां वधाः। तथा (निषिद्धम् अपि) अज्लम् (बाणैः) बहु भाग्यस्य आकर्षणम्, (यतोहि) तत् दुष्टं कर्म। अद्य अविश्वासिनः भवतः धर्मस्य (पराजयस्य) आशां त्यक्तवन्तः, अतः तेभ्यः मा भयं कुरु, किन्तु मद्भयम्। अद्य मया भवतः कृते भवतः धर्मः सिद्धः, भवतः कृते मम आशीर्वादः सम्पन्नः, इस्लामधर्मः भवतः धर्मः इति अनुमोदितः। परन्तु यः क्षुधायाः कारणेन बाध्यः भवति, न तु पापं कर्तुम् इच्छति, तर्हि खलु अल्लाहः क्षमाशीलः, दयालुः अस्ति

يَسْـَٔلُوْنَكَ مَاذَآ اُحِلَّ لَهُمْۗ قُلْ اُحِلَّ لَكُمُ الطَّيِّبٰتُۙ وَمَا عَلَّمْتُمْ مِّنَ الْجَوَارِحِ مُكَلِّبِيْنَ تُعَلِّمُوْنَهُنَّ مِمَّا عَلَّمَكُمُ اللّٰهُ فَكُلُوْا مِمَّآ اَمْسَكْنَ عَلَيْكُمْ وَاذْكُرُوا اسْمَ اللّٰهِ عَلَيْهِ ۖوَاتَّقُوا اللّٰهَ ۗاِنَّ اللّٰهَ سَرِيْعُ الْحِسَابِ

yas'alūnaka māżā uḥilla lahum, qul uḥilla lakumuṭ-ṭayyibāt(u), wa mā ‘allamtum minal-jawāriḥi mukallibīna tu‘allimūnahunna mimmā ‘allamakumullāhu fa kulū mimmā amsakna ‘alaikum ważkurusmallāhi ‘alaih(i), wattaqullāh(a), innallāha sarī‘ul-ḥisāb(i).

ते भवन्तं (मुहम्मदं) पृच्छन्ति, "तेषां कृते किं न्याय्यम्?" कथयतु, "यत् भवतः कृते (अस्ति) उत्तमं भोजनं तथा (खेलः) मृगयायै प्रशिक्षितानां पशूनां मृगयाद्वारा (खेलः गृहीतः) यत् भवता अल्लाहेन यत् उपदिष्टं तदनुसारं प्रशिक्षितम्। अतः यत् भवतः कृते गृह्णाति तत् खादन्तु, अल्लाहस्य नाम च उल्लेखयन्तु (तत् मुक्तं कुर्वन्)। अल्लाहस्य च भयं कुर्वन्तु, खलु अल्लाहः स्वस्य गणनायां अतीव शीघ्रः अस्ति।

اَلْيَوْمَ اُحِلَّ لَكُمُ الطَّيِّبٰتُۗ وَطَعَامُ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ حِلٌّ لَّكُمْ ۖوَطَعَامُكُمْ حِلٌّ لَّهُمْ ۖوَالْمُحْصَنٰتُ مِنَ الْمُؤْمِنٰتِ وَالْمُحْصَنٰتُ مِنَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ مِنْ قَبْلِكُمْ اِذَآ اٰتَيْتُمُوْهُنَّ اُجُوْرَهُنَّ مُحْصِنِيْنَ غَيْرَ مُسٰفِحِيْنَ وَلَا مُتَّخِذِيْٓ اَخْدَانٍۗ وَمَنْ يَّكْفُرْ بِالْاِيْمَانِ فَقَدْ حَبِطَ عَمَلُهٗ ۖوَهُوَ فِى الْاٰخِرَةِ مِنَ الْخٰسِرِيْنَ ࣖ

al-yauma uḥilla lakumuṭ-ṭayyibāt(u), wa ṭa‘āmul-lażīna ūtul-kitāba ḥillul lakum, wa ṭa‘āmukum ḥillul lahum, wal-muḥṣanātu minal-mu'mināti wal-muḥṣanātu minal-lażīna ūtul-kitāba min qablikum iżā ātaitumūhunna ujūrahunna muḥṣinīna gaira musāfiḥīna wa lā muttakhiżī akhdān(in), wa may yakfur bil-īmāni faqad ḥabiṭa ‘amaluh(ū), wa huwa fil-ākhirati minal-khāsirīn(a).

अस्मिन् दिने सर्वं भद्रं भवतः अनुमतम् । पुस्तकजनानाम् आहारः (यज्ञः) भवतः कृते हलालः, भवतः भोजनं च तेषां कृते हलालः अस्ति। तथा (भवतः विवाहः अनुमतः) ये स्त्रियः विश्वासिनः स्त्रियः मध्ये गौरवं धारयन्ति, ये स्त्रियः भवतः पूर्वं पुस्तकं दत्तानां मध्ये मानं धारयन्ति, यदि भवन्तः तेषां विवाहार्थं तेषां दहेजं ददति, न तु व्यभिचारं कर्तुं, स्त्रियं पालतूपजीविं न कर्तुं च अभिप्रायेन। यः कश्चित् विश्वासं कृत्वा अविश्वासं करोति, तर्हि खलु तेषां कर्म वृथा आसीत्, परत्र सः हारिणां मध्ये भविष्यति।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِذَا قُمْتُمْ اِلَى الصَّلٰوةِ فَاغْسِلُوْا وُجُوْهَكُمْ وَاَيْدِيَكُمْ اِلَى الْمَرَافِقِ وَامْسَحُوْا بِرُءُوْسِكُمْ وَاَرْجُلَكُمْ اِلَى الْكَعْبَيْنِۗ وَاِنْ كُنْتُمْ جُنُبًا فَاطَّهَّرُوْاۗ وَاِنْ كُنْتُمْ مَّرْضٰٓى اَوْ عَلٰى سَفَرٍ اَوْ جَاۤءَ اَحَدٌ مِّنْكُمْ مِّنَ الْغَاۤىِٕطِ اَوْ لٰمَسْتُمُ النِّسَاۤءَ فَلَمْ تَجِدُوْا مَاۤءً فَتَيَمَّمُوْا صَعِيْدًا طَيِّبًا فَامْسَحُوْا بِوُجُوْهِكُمْ وَاَيْدِيْكُمْ مِّنْهُ ۗمَا يُرِيْدُ اللّٰهُ لِيَجْعَلَ عَلَيْكُمْ مِّنْ حَرَجٍ وَّلٰكِنْ يُّرِيْدُ لِيُطَهِّرَكُمْ وَلِيُتِمَّ نِعْمَتَهٗ عَلَيْكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanū iżā qumtum ilaṣ-ṣalāti fagsilū wujūhakum wa aidiyakum ilal-marāfiqi wamsaḥū biru'ūsikum wa arjulakum ilal-ka‘bain(i), wa in kuntum junuban faṭṭahharū, wa in kuntum marḍā au ‘alā safarin au jā'a aḥadum minkum minal-gā'iṭi au lāmastumun-nisā'a falam tajidū mā'an fa tayammamū ṣa‘īdan ṭayyiban famsaḥū biwujūhikum wa aidīkum minh(u), mā yurīdullāhu liyaj‘ala ‘alaikum min ḥarajiw wa lākiy yurīdu liyuṭahhirakum wa liyutimma na‘matahū ‘alaikum la‘allakum tasykurūn(a).

हे विश्‍वासिनः ! यदा प्रार्थनां कर्तुम् इच्छसि तदा मुखं हस्तौ च कोणपर्यन्तं प्रक्षाल्य, शिरः, पादौ च गुल्फपर्यन्तं (वुधु) यावत् प्रक्षाल्य (प्रक्षाल्य) स्थापयतु। यदि त्वं जुनुबः असि तर्हि स्नानं कुरुत। यदि च त्वं रोगी वा यात्रायां वा शौचालयात् प्रत्यागच्छसि वा स्त्रियं स्पृशसि वा, तर्हि यदि त्वं जलं न प्राप्नोषि तर्हि सद् (शुद्ध) रजलेन तयुम् कुरु तेन (रजः) मुखं हस्तौ च मार्जयेत्। अल्लाहः भवतः कृते कठिनं कर्तुम् न इच्छति, परन्तु सः भवतः शुद्धिं कर्तुम् इच्छति, भवतः उपरि स्वस्य आशीर्वादं च पूर्णं कर्तुम् इच्छति, येन भवतः कृतज्ञता भविष्यति।

وَاذْكُرُوْا نِعْمَةَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ وَمِيْثَاقَهُ الَّذِيْ وَاثَقَكُمْ بِهٖٓ ۙاِذْ قُلْتُمْ سَمِعْنَا وَاَطَعْنَا ۖوَاتَّقُوا اللّٰهَ ۗاِنَّ اللّٰهَ عَلِيْمٌ ۢبِذَاتِ الصُّدُوْرِ

ważkurū ni‘matallāhi ‘alaikum wa mīṡāqahul-lażī wāṡaqakum bih(ī), iż qultum sami‘nā wa aṭa‘nā, wattaqullāh(a), innallāha ‘alīmum biżātiṣ-ṣudūr(i).

तथा च भवतः प्रति अल्लाहस्य अनुग्रहं तस्य सन्धिं च स्मर्यतां यत् भवन्तं बद्धं कृतवान्, यदा भवन्तः अवदन् यत् "वयं श्रुतवन्तः, वयं च आज्ञापालितवन्तः।" अल्लाहात् च भयं कुरुत, खलु अल्लाहः भवतः हृदयेषु यत् किमपि अस्ति तस्य सर्वज्ञः अस्ति।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا كُوْنُوْا قَوَّامِيْنَ لِلّٰهِ شُهَدَاۤءَ بِالْقِسْطِۖ وَلَا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَاٰنُ قَوْمٍ عَلٰٓى اَلَّا تَعْدِلُوْا ۗاِعْدِلُوْاۗ هُوَ اَقْرَبُ لِلتَّقْوٰىۖ وَاتَّقُوا اللّٰهَ ۗاِنَّ اللّٰهَ خَبِيْرٌۢ بِمَا تَعْمَلُوْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanū kūnū qawwāmīna lillāhi syuhadā'a bil-qisṭi wa lā yajrimannakum syana'ānu qamin ‘alā allā ta‘dilū, i‘dilū, huwa aqrabu lit-taqwā wattaqullāh(a), innallāha khabīrum bimā ta‘malūn(a).

हे विश्‍वासिनः ! अल्लाहस्य न्यायस्य प्रवर्तकाः भवन्तु, (यदा) न्यायपूर्वकं साक्षिणः भवन्ति। मा च भवतः प्रजाद्वेषः अन्यायं कर्तुं प्रेरयतु। न्याय्यं भवतु। यतः (मात्रम्) धर्मपरायणतायाः समीपतरम् अस्ति। अल्लाहात् च भयं कुरुत, खलु भवन्तः यत् कुर्वन्ति तस्मिन् अल्लाहः सावधानः अस्ति।

وَعَدَ اللّٰهُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِۙ لَهُمْ مَّغْفِرَةٌ وَّاَجْرٌ عَظِيْمٌ

wa‘adallāhul-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāt(i), lahum magfiratuw wa ajrun ‘aẓīm(un).

ये विश्वासं कुर्वन्ति, धर्मकार्यं च कुर्वन्ति, तेषां कृते अल्लाहः प्रतिज्ञां कृतवान् यत् ते क्षमाम्, महत् फलं च प्राप्नुयुः।

وَالَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَكَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَآ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَحِيْمِ

wal-lażīna kafarū wa każżabū bi'āyātinā ulā'ika aṣḥābul-jaḥīm(i).

ये अस्माकं चिह्नानि अविश्वासं नकारयन्ति च ते नरकवासिनः।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا اذْكُرُوْا نِعْمَتَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ اِذْ هَمَّ قَوْمٌ اَنْ يَّبْسُطُوْٓا اِلَيْكُمْ اَيْدِيَهُمْ فَكَفَّ اَيْدِيَهُمْ عَنْكُمْۚ وَاتَّقُوا اللّٰهَ ۗوَعَلَى اللّٰهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُوْنَ ࣖ

yā ayyuhal-lażīna āmanużkurū ni‘matallāhi ‘alaikum iż hamma qaumun ay yabsuṭū ilaikum aidiyahum fa kaffa aidiyahum ‘ankum, wattaqullāh(a), wa ‘alallāhi falyatawakkalil-mu'minūn(a).

हे विश्‍वासिनः ! अल्लाहस्य अनुग्रहं (दत्तं) भवतः कृते स्मर्यताम्, यदा कश्चन जनः भवतः हस्तेन आक्रमणं कर्तुम् इच्छति स्म, तदा अल्लाहः भवतः हस्तान् नियन्त्रितवान्। अल्लाहात् च भयं कुर्वन्तु, केवलं अल्लाहस्य उपरि एव विश्वासिनः स्वस्य विश्वासं कुर्वन्तु।

۞ وَلَقَدْ اَخَذَ اللّٰهُ مِيْثَاقَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَۚ وَبَعَثْنَا مِنْهُمُ اثْنَيْ عَشَرَ نَقِيْبًاۗ وَقَالَ اللّٰهُ اِنِّيْ مَعَكُمْ ۗ لَىِٕنْ اَقَمْتُمُ الصَّلٰوةَ وَاٰتَيْتُمُ الزَّكٰوةَ وَاٰمَنْتُمْ بِرُسُلِيْ وَعَزَّرْتُمُوْهُمْ وَاَقْرَضْتُمُ اللّٰهَ قَرْضًا حَسَنًا لَّاُكَفِّرَنَّ عَنْكُمْ سَيِّاٰتِكُمْ وَلَاُدْخِلَنَّكُمْ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُۚ فَمَنْ كَفَرَ بَعْدَ ذٰلِكَ مِنْكُمْ فَقَدْ ضَلَّ سَوَاۤءَ السَّبِيْلِ

wa laqad akhażallāhu mīṡāqa banī isrā'īl(a), wa ba‘aṡnā minhumuṡnai ‘asyara naqībā(n), wa qālallāhu innī ma‘akum, la'in aqamtumuṣ-ṣalāta wa ātaitumuz-zakāta wa āmantum birusulī wa ‘azzartumūhum wa aqraḍtumullāha qarḍan ḥasanal la'ukaffiranna ‘ankum sayyi'ātikum wa la'udkhilannakum jannātin tajrī min taḥtihal-anhār(u), faman kafara ba‘da żālika minkum faqad ḍalla sawā'as-sabīl(i).

ननु च अल्लाहः इस्राएलसन्ततिभ्यः सन्धिं गृहीतवान् तेषु वयं द्वादश नेतारः नियुक्तवन्तः। अल्लाहः च अवदत्, “अहं भवद्भिः सह अस्मि।” ननु यदि भवन्तः नमाजं कुर्वन्ति जकातं च कुर्वन्ति तथा च मम दूतेषु विश्वासं कुर्वन्ति तथा च तेषां साहाय्यं कुर्वन्ति तथा च अल्लाहस्य उत्तमं ऋणं ददति तर्हि अहं भवतः त्रुटयः अवश्यमेव मेटयिष्यामि, तथा च अहं भवन्तं अवश्यमेव स्वर्गे प्रवेशयिष्यामि यस्य अधः नद्यः प्रवहन्ति। यस्तु तदनन्तरं युष्माकं मध्ये अविश्वासं करोति, तदा खलु सः ऋजुमार्गात् विचलितः अस्ति।”

فَبِمَا نَقْضِهِمْ مِّيْثَاقَهُمْ لَعَنّٰهُمْ وَجَعَلْنَا قُلُوْبَهُمْ قٰسِيَةً ۚ يُحَرِّفُوْنَ الْكَلِمَ عَنْ مَّوَاضِعِهٖۙ وَنَسُوْا حَظًّا مِّمَّا ذُكِّرُوْا بِهٖۚ وَلَا تَزَالُ تَطَّلِعُ عَلٰى خَاۤىِٕنَةٍ مِّنْهُمْ اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْهُمْ ۖ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاصْفَحْ ۗاِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ

fabimā naqḍihim mīṡāqahum la‘annāhum wa ja‘alnā qulūbahum qāsiyah(tan), yuḥarrifūnal-kalima ‘am mawāḍi‘ih(ī), wa nasū ḥaẓẓam mimmā żukkirū bih(ī), wa lā tazālu taṭṭali‘u ‘alā khā'inatim minhum illā qalīlam minhum fa‘fu ‘anhum waṣfaḥ, innallāha yuḥibbul-muḥsinīn(a).

(किन्तु) तेषां प्रतिज्ञाभङ्गात् वयं तान् शापं दत्तवन्तः, तेषां हृदयं च कठिनं कृतवन्तः। ते (अल्लाहस्य) शब्दं तस्य स्थानात् परिवर्तयितुं रोचन्ते, ते च (इच्छया) केचन सन्देशान् विस्मरन्ति येन तेभ्यः चेतावनी दत्ता आसीत्। भवन्तः (हे मुहम्मद) तेषां मध्ये एकं लघुसमूहं (ये द्रोहं न कुर्वन्ति) विहाय तेभ्यः विश्वासघातं द्रक्ष्यन्ति, अतः तान् क्षमस्व, तान् त्यजन्तु। ननु अल्लाहः तेषां प्रेम करोति ये भद्रं कुर्वन्ति।

وَمِنَ الَّذِيْنَ قَالُوْٓا اِنَّا نَصٰرٰٓى اَخَذْنَا مِيْثَاقَهُمْ فَنَسُوْا حَظًّا مِّمَّا ذُكِّرُوْا بِهٖۖ فَاَغْرَيْنَا بَيْنَهُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاۤءَ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِ ۗ وَسَوْفَ يُنَبِّئُهُمُ اللّٰهُ بِمَا كَانُوْا يَصْنَعُوْنَ

wa minal-lażīna qālū innā naṣārā akhażnā mīṡāqahum fa nasū ḥaẓẓam mimmā żukkirū bih(ī), fa agrainā bainahumul-‘adāwata wal-bagḍā'a ilā yaumil-qiyāmah(ti), wa saufa yunabbi'uhumullāhu bimā kānū yaṣna‘ūn(a).

ये च "वयं ख्रीष्टियानः" इति वदन्ति तेषु वयं तेषां सन्धिं गृहीतवन्तः, परन्तु ते (इच्छया) येन सन्देशेन तेभ्यः चेतावनी दत्ता, तस्य किञ्चित् सन्देशं विस्मरन्ति, अतः वयं तेषु पुनरुत्थानदिनपर्यन्तं वैरं द्वेषं च प्रेरितवन्तः। तथा च अल्लाहः शीघ्रमेव तान् सूचयिष्यति यत् ते पूर्वं किं कुर्वन्ति स्म।

يٰٓاَهْلَ الْكِتٰبِ قَدْ جَاۤءَكُمْ رَسُوْلُنَا يُبَيِّنُ لَكُمْ كَثِيْرًا مِّمَّا كُنْتُمْ تُخْفُوْنَ مِنَ الْكِتٰبِ وَيَعْفُوْا عَنْ كَثِيْرٍەۗ قَدْ جَاۤءَكُمْ مِّنَ اللّٰهِ نُوْرٌ وَّكِتٰبٌ مُّبِيْنٌۙ

yā ahlal-kitābi qad jā'akum rasūlunā yubayyinu lakum kaṡīram mimmā kuntum tukhfūna minal-kitābi wa ya‘fū ‘an kaṡīr(in), qad jā'akum minallāhi nūruw wa kitābum mubīn(un).

हे पुस्तकजनाः ! ननु अस्माकं दूतः भवतः समीपम् आगतः, भवद्भ्यः यत् पुस्तकं गोपितं तस्मात् (तस्य विषयवस्तुतः) बहूनि वस्तूनि व्याख्याय, अनेकानि च (अपि) यत् सः त्यक्तवान्। ननु भवतः समीपं अल्लाहस्य प्रकाशः आगतः, स्पष्टं च पुस्तकम्।

يَّهْدِيْ بِهِ اللّٰهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضْوَانَهٗ سُبُلَ السَّلٰمِ وَيُخْرِجُهُمْ مِّنَ الظُّلُمٰتِ اِلَى النُّوْرِ بِاِذْنِهٖ وَيَهْدِيْهِمْ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ

yahdī bihillāhi manittaba‘a riḍwānahū subulas-salāmi wa yukhrijuhum minaẓ-ẓulumāti ilan-nūri bi'iżnihī wa yahdīhim ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).

तया पुस्तकेन एव अल्लाहः स्वेच्छया अनुसरणं कुर्वतां मोक्षमार्गे मार्गदर्शनं करोति, (तया पुस्तकेन अपि) अल्लाहः तम् व्यक्तिं पूर्णतः अन्धकारात् प्रकाशे स्वस्य अनुमतितः बहिः आनयति, तस्मै ऋजुमार्गं च दर्शयति।

لَقَدْ كَفَرَ الَّذِيْنَ قَالُوْٓا اِنَّ اللّٰهَ هُوَ الْمَسِيْحُ ابْنُ مَرْيَمَۗ قُلْ فَمَنْ يَّمْلِكُ مِنَ اللّٰهِ شَيْـًٔا اِنْ اَرَادَ اَنْ يُّهْلِكَ الْمَسِيْحَ ابْنَ مَرْيَمَ وَاُمَّهٗ وَمَنْ فِى الْاَرْضِ جَمِيْعًا ۗوَلِلّٰهِ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ۗ يَخْلُقُ مَا يَشَاۤءُ ۗوَاللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

laqad kafaral-lażīna qālū innallāha huwal-masīḥubnu maryam(a), qul famay yamliku minallāhi syai'an in arāda ay yuhlikal-masīḥabna maryama wa ummahū wa man fil-arḍi jamī‘ā(n), wa lillāhi mulkus-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumā, yakhluqu mā yasyā'(u), wallāhu ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

ननु ये वदन्ति यत् "ननु अल्लाहः मसीहः मरियमस्य पुत्रः अस्ति, ते अविश्वासं कृतवन्तः।" (मुहम्मद) कथयतु, "अल्लाहस्य इच्छां कः बाधितुं शक्नोति, यदि सः मरियमस्य पुत्रं मसीहं, तस्य मातरं, पृथिव्यां सर्वान् (मानवान्) च नाशयितुम् इच्छति?" अल्लाहस्य च स्वर्गस्य पृथिव्याः च राज्यं तयोः मध्ये यत् अस्ति। सः यत् इच्छति तत् सृजति। अल्लाहः च सर्वस्य उपरि सर्वशक्तिमान् अस्ति।

وَقَالَتِ الْيَهُوْدُ وَالنَّصٰرٰى نَحْنُ اَبْنٰۤؤُا اللّٰهِ وَاَحِبَّاۤؤُهٗ ۗ قُلْ فَلِمَ يُعَذِّبُكُمْ بِذُنُوْبِكُمْ ۗ بَلْ اَنْتُمْ بَشَرٌ مِّمَّنْ خَلَقَۗ يَغْفِرُ لِمَنْ يَّشَاۤءُ وَيُعَذِّبُ مَنْ يَّشَاۤءُۗ وَلِلّٰهِ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ۖوَاِلَيْهِ الْمَصِيْرُ

wa qālatil-yahūdu wan-naṣārā naḥnu abnā'ullāhi wa aḥibbā'uh(ū), qul falima yu‘ażżibukum biżunūbikum, bal antum basyarum mimman khalaq(a), yagfiru limay yasyā'u wa yu‘ażżibu may yasyā'(u), wa lillāhi mulkus-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumā, wa ilaihil-maṣīr(u).

यहूदिनः ख्रीष्टियानः च वदन्ति यत् “वयं अल्लाहस्य तस्य प्रियजनस्य च बालकाः स्मः।” कथयतु, “अल्लाहः युष्माकं पापानाम् दण्डं किमर्थं ददाति? न, यूयं तस्य निर्मितानाम् मध्ये मनुष्याः सन्ति।सः यस्य इच्छति तस्मै क्षमति, यस्मै च इच्छति दण्डयति।अल्लाहस्य च स्वर्गस्य पृथिव्याः च राज्यं तयोः मध्ये यत् किमपि अस्ति तत् सर्वं अल्लाहस्य एव अस्ति।तस्मै च सर्वे पुनरागमिष्यन्ति।”

يٰٓاَهْلَ الْكِتٰبِ قَدْ جَاۤءَكُمْ رَسُوْلُنَا يُبَيِّنُ لَكُمْ عَلٰى فَتْرَةٍ مِّنَ الرُّسُلِ اَنْ تَقُوْلُوْا مَا جَاۤءَنَا مِنْۢ بَشِيْرٍ وَّلَا نَذِيْرٍۗ فَقَدْ جَاۤءَكُمْ بَشِيْرٌ وَّنَذِيْرٌ ۗوَاللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ ࣖ

yā ahlal-kitābi qad jā'akum rasūlunā yubayyinu lakum ‘alā fatratim minar-rusuli an taqūlū mā jā'anā mim basyīriw wa lā nażīr(in), faqad jā'akum basyīruw wa nażīr(un), wallāhu ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

हे पुस्तकजनाः ! ननु अस्माकं दूतः भवतः समीपम् आगतः, यदा दूतानां (प्रेषणं) व्यत्यस्तं जातं तदा भवद्भ्यः (अस्माकं नियमं) व्याख्याय, येन भवन्तः न वदन्ति यत्, "न कोऽपि अस्माकं समीपम् आगतः न च शुभसमाचारधारकः, न च चेतावनीदाता। ननु भवतः समीपं सुसमाचारवाहकः, चेतावनीदाता च आगतः। अल्लाहः च सर्वस्य उपरि सर्वशक्तिमान् अस्ति।

وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهٖ يٰقَوْمِ اذْكُرُوْا نِعْمَةَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ اِذْ جَعَلَ فِيْكُمْ اَنْۢبِيَاۤءَ وَجَعَلَكُمْ مُّلُوْكًاۙ وَّاٰتٰىكُمْ مَّا لَمْ يُؤْتِ اَحَدًا مِّنَ الْعٰلَمِيْنَ

wa iż qāla mūsā liqaumihī yā qaumiżkurū ni‘matallāhi ‘alaikum iż ja‘ala fīkum ambiyā'a wa ja‘alakum mulūkā(n), wa ātākum mā lam yu'ti aḥadam minal-‘ālamīn(a).

तथा च (स्मरन्तु) यदा मूसा स्वजनं अवदत्, "हे मम जनाः! अल्लाहस्य अनुग्रहं भवतः उपरि स्मर्यतां यदा सः युष्माकं मध्ये भविष्यद्वादिनो नियुक्तवान्, युष्मान् स्वतन्त्रान् जनान् च कृतवान्, अन्येषु जनानां मध्ये कदापि कस्मैचित् न दत्तं तत् भवद्भ्यः दत्तवान्।

يٰقَوْمِ ادْخُلُوا الْاَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتِيْ كَتَبَ اللّٰهُ لَكُمْ وَلَا تَرْتَدُّوْا عَلٰٓى اَدْبَارِكُمْ فَتَنْقَلِبُوْا خٰسِرِيْنَ

yā qaumidkhulul-arḍal-muqaddasatal-latī kataballāhu lakum wa lā tartaddū ‘alā adbārikum fa tanqalibū khāsirīn(a).

हे मम प्रजाः ! अल्लाहेन भवतः कृते यत् पवित्रं भूमिं (प्यालेस्टाइनं) निर्धारितं तत् प्रविशन्तु, (शत्रुभयात्) न पश्चात् गच्छन्तु, अन्यथा भवन्तः हारिणः भविष्यन्ति।

قَالُوْا يٰمُوْسٰٓى اِنَّ فِيْهَا قَوْمًا جَبَّارِيْنَۖ وَاِنَّا لَنْ نَّدْخُلَهَا حَتّٰى يَخْرُجُوْا مِنْهَاۚ فَاِنْ يَّخْرُجُوْا مِنْهَا فَاِنَّا دٰخِلُوْنَ

qālū yā mūsā inna fīhā qauman jabbārīn(a), wa innā lan nadkhulahā ḥattā yakhrujū minhā, fa iy yakhrujū minhā fa innā dākhilūn(a).

ते अवदन्, "हे मूसा! खलु तस्मिन् देशे अतीव बलवन्तः क्रूराः जनाः सन्ति, यावत् ते तस्मात् न निर्गच्छन्ति तावत् वयं तत्र न प्रविशामः। यदि ते तत्र गच्छन्ति तर्हि वयं अवश्यमेव प्रविशामः।

قَالَ رَجُلَانِ مِنَ الَّذِيْنَ يَخَافُوْنَ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِمَا ادْخُلُوْا عَلَيْهِمُ الْبَابَۚ فَاِذَا دَخَلْتُمُوْهُ فَاِنَّكُمْ غٰلِبُوْنَ ەۙ وَعَلَى اللّٰهِ فَتَوَكَّلُوْٓا اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ

qāla rajulāni minal-lażīna yakhāfūna an‘amallāhu ‘alaihimadkhulū ‘alaihimul-bāb(a), fa iżā dakhaltumūhu fa innakum gālibūn(a), wa ‘alallāhi fa tawakkalū in kuntum mu'minīn(a).

अल्लाहस्य अनुग्रहं प्राप्तानां पुण्यवन्तानाम् मध्ये द्वौ पुरुषौ अवदताम्, "(देशस्य) द्वारेण तान् आक्रमयन्तु। यदि भवन्तः तत्र प्रविशन्ति तर्हि भवन्तः अवश्यमेव विजयं प्राप्नुयुः। अल्लाहस्य उपरि एव विश्वासं कुर्वन्तु, यदि भवन्तः विश्वासिनः सन्ति।

قَالُوْا يٰمُوْسٰٓى اِنَّا لَنْ نَّدْخُلَهَآ اَبَدًا مَّا دَامُوْا فِيْهَا ۖفَاذْهَبْ اَنْتَ وَرَبُّكَ فَقَاتِلَآ اِنَّا هٰهُنَا قٰعِدُوْنَ

qālū yā mūsā innā lan nadkhulahā abadam mā dāmū fīhā, fażhab anta wa rabbuka fa qātilā innā hāhunā qā‘idūn(a).

ते अवदन्, "हे मूसा! यावत् ते तस्मिन् एव सन्ति तावत् वयं कदापि तस्मिन् न प्रविशामः, अतः भवतः भगवता सह गत्वा भवतः द्वयोः युद्धं कुरुत। अत्र एव तिष्ठामः (प्रतीक्षमाणाः)।

قَالَ رَبِّ اِنِّيْ لَآ اَمْلِكُ اِلَّا نَفْسِيْ وَاَخِيْ فَافْرُقْ بَيْنَنَا وَبَيْنَ الْقَوْمِ الْفٰسِقِيْنَ

qāla rabbi innī lā amliku illā nafsī wa akhī fafruq bainanā wa bainal-qaumil-fāsiqīn(a).

सः (मोशेः) अवदत्, "हे मम प्रभो, अहं केवलं स्वं भ्रातरं च नियन्त्रयामि। अतः अस्मान् तेभ्यः दुष्टेभ्यः पृथक् कुरु।"

قَالَ فَاِنَّهَا مُحَرَّمَةٌ عَلَيْهِمْ اَرْبَعِيْنَ سَنَةً ۚيَتِيْهُوْنَ فِى الْاَرْضِۗ فَلَا تَأْسَ عَلَى الْقَوْمِ الْفٰسِقِيْنَ ࣖ

qāla fa innahā muḥarramatun ‘alaihim arba‘īna sanah(tan), yatīhūna fil-arḍ(i), falā ta'sa ‘alal qaumil-fāsiqīn(a).

(अल्लाहः) अवदत्, "(यदि एवम्), तर्हि (भूमिः) तेषां कृते चत्वारिंशत् वर्षाणि यावत् निषिद्धा अस्ति, (यस्मिन् काले) ते पृथिव्यां भ्रमिताः भ्रमिष्यन्ति। अतः भवन्तः (मूसा) तेषां दुष्टजनानाम् भाग्यं (चिन्तयन्) मा शोचयन्तु।

۞ وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَاَ ابْنَيْ اٰدَمَ بِالْحَقِّۘ اِذْ قَرَّبَا قُرْبَانًا فَتُقُبِّلَ مِنْ اَحَدِهِمَا وَلَمْ يُتَقَبَّلْ مِنَ الْاٰخَرِۗ قَالَ لَاَقْتُلَنَّكَ ۗ قَالَ اِنَّمَا يَتَقَبَّلُ اللّٰهُ مِنَ الْمُتَّقِيْنَ

watlu ‘alaihim naba'abnai ādama bil-ḥaqqi iż qarrabā qurbānan fa tuqubbila min aḥadihimā wa lam yutaqabbal minal-ākhar(i), qāla la'aqtulannak(a), qāla innamā yataqabbalullāhu minal-muttaqīn(a).

तथा च (मुहम्मद) तेभ्यः आदमस्य पुत्रद्वयस्य कथायाः विषये सत्यं वदतु, यदा तौ द्वौ बलिदानं कृतवन्तौ, तदा तेषु एकस्य (हबिलस्य) (बलिदानं) स्वीकृतं, अपरस्य (काबिलस्य) स्वीकारः न अभवत्। सः (काबिलः) अवदत्, “ननु, अहं भवन्तं अवश्यमेव हनिष्यामि!” सः (हबिलः) अवदत् यत्, "ननु अल्लाहः केवलं तेभ्यः पुण्यात्माभ्यः (दानं) स्वीकुर्वति।"

لَىِٕنْۢ بَسَطْتَّ اِلَيَّ يَدَكَ لِتَقْتُلَنِيْ مَآ اَنَا۠ بِبَاسِطٍ يَّدِيَ اِلَيْكَ لِاَقْتُلَكَۚ اِنِّيْٓ اَخَافُ اللّٰهَ رَبَّ الْعٰلَمِيْنَ

la'im basaṭta ilayya yadaka litaqtulanī mā ana bibāsiṭiy yadiya ilaika li'aqtulak(a), innī akhāfullāha rabbal-‘ālamīn(a).

"ननु यदि त्वं (काबिलः) मां मारयितुं मयि हस्तं चालयसि तर्हि अहं त्वां मारयितुं भवतः उपरि हस्तं न चालयिष्यामि। अहं सर्वेषां लोकानां स्वामी अल्लाहात् भयभीतः अस्मि।

اِنِّيْٓ اُرِيْدُ اَنْ تَبُوْۤاَ بِاِثْمِيْ وَاِثْمِكَ فَتَكُوْنَ مِنْ اَصْحٰبِ النَّارِۚ وَذٰلِكَ جَزٰۤؤُا الظّٰلِمِيْنَۚ

innī urīdu an tabū'a bi'iṡmī wa iṡmika fa takūna min aṣḥābin-nār(i), wa żālika jazā'uẓ-ẓālimīn(a).

"ननु अहं इच्छामि यत् भवन्तः मम पापैः (हत्या) स्वपापैः च (आनयन्) पुनः आगच्छन्तु, तदा भवन्तः नरकस्य निवासिनः भविष्यन्ति; तत् च अपराधिनां फलम्।

فَطَوَّعَتْ لَهٗ نَفْسُهٗ قَتْلَ اَخِيْهِ فَقَتَلَهٗ فَاَصْبَحَ مِنَ الْخٰسِرِيْنَ

fa ṭawwa‘at lahū nafsuhū qatla akhīhi fa qatalahū fa aṣbaḥa minal-khāsirīn(a).

अतः कामः (काबिल्) तं भ्रातरं मारयितुं धक्कायति स्म, ततः सः (वास्तवमेव) तं मारितवान्, अतः सः हारितानां मध्ये एकः अभवत्।

فَبَعَثَ اللّٰهُ غُرَابًا يَّبْحَثُ فِى الْاَرْضِ لِيُرِيَهٗ كَيْفَ يُوَارِيْ سَوْءَةَ اَخِيْهِ ۗ قَالَ يٰوَيْلَتٰٓى اَعَجَزْتُ اَنْ اَكُوْنَ مِثْلَ هٰذَا الْغُرَابِ فَاُوَارِيَ سَوْءَةَ اَخِيْۚ فَاَصْبَحَ مِنَ النّٰدِمِيْنَ ۛ

fa ba‘aṡallāhu gurābay yabḥaṡu fil-arḍi liyuriyahū kaifa yuwārī sau'ata akhīh(i), qāla yā wailatā a‘ajazta an akūna miṡla hāżal-gurābi fa uwāriya sau'ata akhī, fa aṣbaḥa minan-nādimīn(a).

ततः अल्लाहः तस्मै (काबिलम्) दर्शयितुं भूमिं खनन् काकः प्रेषितवान्। भ्रातुः शवं कथं दफनयेत्। काबिलः अवदत्, "अहो, धिक्, अहं किमर्थं न शक्नोमि एतत् काकवत् कर्तुं, यथा अहं भ्रातुः शरीरं दफनयितुं शक्नोमि?" अतः सः पश्चातापं कुर्वतां मध्ये एकः भविष्यति।

مِنْ اَجْلِ ذٰلِكَ ۛ كَتَبْنَا عَلٰى بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اَنَّهٗ مَنْ قَتَلَ نَفْسًاۢ بِغَيْرِ نَفْسٍ اَوْ فَسَادٍ فِى الْاَرْضِ فَكَاَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِيْعًاۗ وَمَنْ اَحْيَاهَا فَكَاَنَّمَآ اَحْيَا النَّاسَ جَمِيْعًا ۗوَلَقَدْ جَاۤءَتْهُمْ رُسُلُنَا بِالْبَيِّنٰتِ ثُمَّ اِنَّ كَثِيْرًا مِّنْهُمْ بَعْدَ ذٰلِكَ فِى الْاَرْضِ لَمُسْرِفُوْنَ

min ajli żālik(a), katabnā ‘alā banī isrā'īla annahū man qatala nafsam bigairi nafsin au fasādin fil-arḍi fa ka'annamā qatalan-nāsa jamī‘ā(n), wa man aḥyāhā fa ka'annamā aḥyan-nāsa jamī‘ā(n), wa laqad jā'athum rusulunā bil-bayyināt(i), ṡumma inna kaṡīram minhum ba‘da żālika fil-arḍi lamusrifūn(a).

अतः वयं इस्राएलसन्ततिभ्यः आज्ञां कृतवन्तः यत् यः कश्चित् व्यक्तिं हन्ति, न तु अन्यस्य वधस्य प्रतिकारार्थं वा देशे भ्रष्टाचारस्य वा प्रतिकाररूपेण, सः सर्वान् मनुष्यान् मारितवान् इव अस्ति। यः मनुष्यस्य प्राणान् रक्षति, सः सर्वेषां मनुष्याणां प्राणान् रक्षितः इव भवति। ननु अस्माकं दूतः स्पष्टप्रमाणैः सह तेषां समीपम् आगतः। किन्तु तेषु बहवः तदनन्तरं देशे अतिक्रमणं कृतवन्तः।

اِنَّمَا جَزٰۤؤُا الَّذِيْنَ يُحَارِبُوْنَ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ وَيَسْعَوْنَ فِى الْاَرْضِ فَسَادًا اَنْ يُّقَتَّلُوْٓا اَوْ يُصَلَّبُوْٓا اَوْ تُقَطَّعَ اَيْدِيْهِمْ وَاَرْجُلُهُمْ مِّنْ خِلَافٍ اَوْ يُنْفَوْا مِنَ الْاَرْضِۗ ذٰلِكَ لَهُمْ خِزْيٌ فِى الدُّنْيَا وَلَهُمْ فِى الْاٰخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيْمٌ

innamā jazā'ul-lażīna yuḥāribūnallāha wa rasūlahū wa yas‘auna fil-arḍi fasādan ay yuqattalū au yuṣallabū au tuqaṭṭa‘a aidīhim wa arjuluhum min khilāfin au yunfau minal-arḍ(i), żālika lahum khizyun fid-dun-yā wa lahum fil-ākhirati ‘ażābun ‘aẓīm(un).

ये अल्लाहस्य तस्य दूतस्य च विरुद्धं युद्धं कुर्वन्ति, पृथिव्यां दुष्टतां कुर्वन्ति, तेषां दण्डः केवलं वधः वा क्रूसे स्थापितः वा, अथवा तेषां हस्तौ पादौ च क्रॉस्-रूपेण छिन्नाः, अथवा स्वगृहात् निर्वासिताः भवेयुः। इदं तेषां लज्जा लोके, परलोके महतीं दण्डं प्राप्नुयुः ।

اِلَّا الَّذِيْنَ تَابُوْا مِنْ قَبْلِ اَنْ تَقْدِرُوْا عَلَيْهِمْۚ فَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ ࣖ

illal-lażīna tābū min qabli an taqdirū ‘alaihim, fa‘lamū annallāha gafūrur raḥīm(un).

व्यतिरिक्तं ये भवतः पुरतः पश्चात्तापं कुर्वन्ति तेषां उपरि अधिकारः अस्ति; तदा ज्ञातव्यं यत् अल्लाहः बहुधा क्षमाशीलः, दयालुः च अस्ति।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا اتَّقُوا اللّٰهَ وَابْتَغُوْٓا اِلَيْهِ الْوَسِيْلَةَ وَجَاهِدُوْا فِيْ سَبِيْلِهٖ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanuttaqullāha wabtagū ilaihil-wasīlata wa jāhidū fī sabīlihī la‘allakum tufliḥūn(a).

हे विश्‍वासिनः ! अल्लाहात् भयं कुर्वन्तु तस्य समीपं गन्तुं वसीलाह (मार्गं) अन्वेषयन्तु, तस्य मार्गे च प्रयतन्ते (सङ्घर्षं कुर्वन्तु), येन भवन्तः सफलाः भविष्यन्ति।

اِنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَوْ اَنَّ لَهُمْ مَّا فِى الْاَرْضِ جَمِيْعًا وَّمِثْلَهٗ مَعَهٗ لِيَفْتَدُوْا بِهٖ مِنْ عَذَابِ يَوْمِ الْقِيٰمَةِ مَا تُقُبِّلَ مِنْهُمْ ۚ وَلَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

innal-lażīna kafarū lau anna lahum mā fil-arḍi jamī‘aw wa miṡlahū ma‘ahū liyaftadū bihī min ‘ażābi yaumil-qiyāmati mā tuqubbila minhum, wa lahum ‘ażābun alīm(un).

ननु ये अविश्वासं कुर्वन्ति, यदि तेषां पृथिव्यां सर्वं भवति, पुनरुत्थानदिने दण्डात् आत्मानं मोचयितुं तावत् (अधिकं) योजयन्ति स्म, तर्हि तत् सर्वं (मुक्तिः) तेभ्यः न स्वीकृतं स्यात्। ते (अद्यापि) दुःखदं दण्डं प्राप्नुवन्ति।

يُرِيْدُوْنَ اَنْ يَّخْرُجُوْا مِنَ النَّارِ وَمَا هُمْ بِخٰرِجِيْنَ مِنْهَا ۖوَلَهُمْ عَذَابٌ مُّقِيْمٌ

yurīdūna ay yakhrujū minan-nāri wa mā hum bikhārijīna minhā, wa lahum ‘ażābun muqīm(un).

ते नरकात् बहिः गन्तुम् इच्छन्ति, परन्तु ते तस्मात् बहिः गन्तुं न शक्ष्यन्ति। ते च शाश्वतं दण्डं प्राप्नुयुः।

وَالسَّارِقُ وَالسَّارِقَةُ فَاقْطَعُوْٓا اَيْدِيَهُمَا جَزَاۤءًۢ بِمَا كَسَبَا نَكَالًا مِّنَ اللّٰهِ ۗوَاللّٰهُ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ

was-sāriqu was-sāriqatu faqṭa‘ū aidiyahumā jazā'am bimā kasabā nakālam minallāh(i), wallāhu ‘azīzun ḥakīm(un).

यथा चोरणं कुर्वन्तः पुरुषाः महिलाः च तेषां हस्तान् छित्त्वा (यथा) तेषां कृते प्रतिशोधः अल्लाहस्य दण्डरूपेण च। अल्लाहः च सर्वशक्तिमान्, सर्वज्ञः।

فَمَنْ تَابَ مِنْۢ بَعْدِ ظُلْمِهٖ وَاَصْلَحَ فَاِنَّ اللّٰهَ يَتُوْبُ عَلَيْهِ ۗاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

faman tāba mim ba‘di ẓulmihī wa aṣlaḥa fa innallāha yatūbu ‘alaih(i), innallāha gafūrur raḥīm(un).

परन्तु यः अपराधं कृत्वा पश्चात्तापं करोति, स्वस्य संशोधनं च करोति, तदा अल्लाहः तस्य पश्चात्तापं स्वीकुर्यात्। ननु अल्लाहः बहुधा क्षमाशीलः, दयालुः च अस्ति।

اَلَمْ تَعْلَمْ اَنَّ اللّٰهَ لَهٗ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ يُعَذِّبُ مَنْ يَّشَاۤءُ وَيَغْفِرُ لِمَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَاللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

alam ta‘lam annallāha lahū mulkus-samāwāti wal-arḍ(i), yu‘ażżibu may yasyā'u wa yagfiru limay yasyā'(u), wallāhu ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

किं भवन्तः न जानन्ति यत् आकाशस्य पृथिव्याः च राज्यं अल्लाहस्य एव अस्ति; यः इच्छति दण्डयति यं च क्षमते । अल्लाहस्य सर्वेषु विषयेषु अधिकारः अस्ति।

۞ يٰٓاَيُّهَا الرَّسُوْلُ لَا يَحْزُنْكَ الَّذِيْنَ يُسَارِعُوْنَ فِى الْكُفْرِ مِنَ الَّذِيْنَ قَالُوْٓا اٰمَنَّا بِاَفْوَاهِهِمْ وَلَمْ تُؤْمِنْ قُلُوْبُهُمْ ۛ وَمِنَ الَّذِيْنَ هَادُوْا ۛ سَمّٰعُوْنَ لِلْكَذِبِ سَمّٰعُوْنَ لِقَوْمٍ اٰخَرِيْنَۙ لَمْ يَأْتُوْكَ ۗ يُحَرِّفُوْنَ الْكَلِمَ مِنْۢ بَعْدِ مَوَاضِعِهٖۚ يَقُوْلُوْنَ اِنْ اُوْتِيْتُمْ هٰذَا فَخُذُوْهُ وَاِنْ لَّمْ تُؤْتَوْهُ فَاحْذَرُوْا ۗوَمَنْ يُّرِدِ اللّٰهُ فِتْنَتَهٗ فَلَنْ تَمْلِكَ لَهٗ مِنَ اللّٰهِ شَيْـًٔا ۗ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ لَمْ يُرِدِ اللّٰهُ اَنْ يُّطَهِّرَ قُلُوْبَهُمْ ۗ لَهُمْ فِى الدُّنْيَا خِزْيٌ ۖوَّلَهُمْ فِى الْاٰخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيْمٌ

yā ayyuhar-rasūlu lā yaḥzunkal-lażīna yusāri‘ūna fil-kufri minal-lażīna qālū āmannā bi'afwāhihim wa lam tu'min qulūbuhum - wa minal-lażīna hādū - sammā‘ūna lil-każibi sammā‘ūna liqaumin ākharīna lam ya'tūk(a), yuḥarrifūnal-kalima mim ba‘di mawāḍi‘ih(ī), yaqūlūna in ūtītum hāżā fa khuż­hu wa illam tu'tauhu faḥżarū, wa may yuridillāhu fitnatahū falan tamlika lahū minallāhi syai'ā(n), ulā'ikal-lażīna lam yuridillāhu ay yuṭahhira qulūbahum, lahum fid-dun-yā khizyuw wa lahum fil-ākhirati ‘ażābun ‘aẓīm(un).

हे रसूल (मुहम्मद) ! अविश्वासे स्पर्धां कुर्वन्ति इति कारणेन दुःखं मा कुरुत। अर्थात् ये (पाखण्डिनः) मुखेन वदन्ति यत् "वयं विश्वासं कृतवन्तः" यद्यपि तेषां हृदयं अद्यापि न विश्वसिति, अपि च ये यहूदिनः यथार्थतः (वार्ता) असत्यं श्रोतुं रोचन्ते, यथार्थतया च अन्येषां जनानां (वचनं) श्रोतुं रोचन्ते ये भवतः समीपं कदापि न आगताः। ते (तोराह) शब्दान् स्वस्य यथार्थार्थात् परिवर्तयन्ति स्म। ते अवदन्-यदि एतत् भवद्भ्यः दत्तं (परिवर्तितं) तत् गृहाण, यदि च भवतः किमपि न एतत् दत्तं तर्हि सावधानाः भवन्तु। यस्य अल्लाहः तं भ्रष्टं गन्तुं इच्छति, सः अल्लाहस्य किमपि (तस्य साहाय्यं कर्तुं) किञ्चित् अपि अङ्गीकारं कर्तुं न शक्ष्यति। ते जनाः सन्ति येषां हृदयं परमेश् वरः शुद्धिं कर्तुम् न इच्छति। इह लोके ते अपमानं प्राप्नुयुः परलोके महदं दण्डं प्राप्नुयुः।

سَمّٰعُوْنَ لِلْكَذِبِ اَكّٰلُوْنَ لِلسُّحْتِۗ فَاِنْ جَاۤءُوْكَ فَاحْكُمْ بَيْنَهُمْ اَوْ اَعْرِضْ عَنْهُمْ ۚوَاِنْ تُعْرِضْ عَنْهُمْ فَلَنْ يَّضُرُّوْكَ شَيْـًٔا ۗ وَاِنْ حَكَمْتَ فَاحْكُمْ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِۗ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِيْنَ

sammā‘ūna lil-każibi akkālūna lis-suḥt(i), fa in jā'ūka faḥkum bainahum au a‘riḍ ‘anhum, wa in tu‘riḍ ‘anhum falay yaḍurrūka syai'ā(n), wa in ḥakamta faḥkum bainahum bil-qisṭ(i), innallāha yuḥibbul-muqsiṭīn(a).

तेषां मिथ्यावार्ता श्रोतुं रोचते, ते बहु हरम (भोजनम्) खादन्ति। यदि ते (यहूदिनः) भवतः समीपम् आगच्छन्ति (मुहम्मदः निर्णयं याचयितुम्), तर्हि तेषां मध्ये न्यायं कुरुत वा तेभ्यः निवर्तयन्तु, यदि भवन्तः तेभ्यः निवर्तन्ते तर्हि ते भवतः किञ्चित् अपि हानिं न करिष्यन्ति। परन्तु यदि भवन्तः (तेषां प्रकरणस्य) निर्णयं कुर्वन्ति तर्हि न्यायपूर्वकं निर्णयं कुर्वन्तु। ननु अल्लाहः तान् प्रेम करोति ये न्याय्याः सन्ति।

وَكَيْفَ يُحَكِّمُوْنَكَ وَعِنْدَهُمُ التَّوْرٰىةُ فِيْهَا حُكْمُ اللّٰهِ ثُمَّ يَتَوَلَّوْنَ مِنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ ۗوَمَآ اُولٰۤىِٕكَ بِالْمُؤْمِنِيْنَ ࣖ

wa kaifa yuḥakkimūnaka wa ‘indahumut-taurātu fīhā ḥukmullāhi ṡumma yatawallauna mim ba‘di żālik(a), wa mā ulā'ika bil-mu'minīn(a).

तथा च ते भवन्तं कथं स्वस्य न्यायाधीशरूपेण नियुक्तं करिष्यन्ति, यदा तेषां कृते तौराहः अस्ति यस्मिन् अल्लाहस्य नियमः अस्ति, ततः ते तदनन्तरं निवर्तन्ते? ननु ते विश्वासिनः न सन्ति।

اِنَّآ اَنْزَلْنَا التَّوْرٰىةَ فِيْهَا هُدًى وَّنُوْرٌۚ يَحْكُمُ بِهَا النَّبِيُّوْنَ الَّذِيْنَ اَسْلَمُوْا لِلَّذِيْنَ هَادُوْا وَالرَّبّٰنِيُّوْنَ وَالْاَحْبَارُ بِمَا اسْتُحْفِظُوْا مِنْ كِتٰبِ اللّٰهِ وَكَانُوْا عَلَيْهِ شُهَدَاۤءَۚ فَلَا تَخْشَوُا النَّاسَ وَاخْشَوْنِ وَلَا تَشْتَرُوْا بِاٰيٰتِيْ ثَمَنًا قَلِيْلًا ۗوَمَنْ لَّمْ يَحْكُمْ بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْكٰفِرُوْنَ

innā anzalnat-taurāta fīhā hudaw wa nūr(un), yaḥkumu bihan-nabiyyūnal-lażīna aslamū lil-lażīna hādū war-rabbāniyyūna wal-aḥbāru bimastuḥfiẓū min kitābillāhi wa kānū ‘alaihi syuhadā'(a), falā takhsyawun-nāsa wakhsyauni wa lā tasytarū bi'āyātī ṡamanan qalīlā(n), wa mal lam yaḥkum bimā anzalallāhu fa ulā'ika humul-kāfirūn(a).

ननु वयं एव तौराहग्रन्थं अवतारयामः; तस्मिन् (अस्ति) मार्गदर्शनं प्रकाशं च। एतेन पुस्तकेन ये भविष्यद्वादिनो अल्लाहस्य अधीनाः आसन् ते यहूदीनां विषयेषु न्यायं दत्तवन्तः, यथा तेषां विद्वांसः, याजकाः च, यतः तेभ्यः अल्लाहस्य पुस्तकानि रक्षितुं आदेशः दत्तः आसीत्, ते च तेषां साक्षिणः आसन्। अत: जनेभ्यः मा बिभ्यत (किन्तु) मद्भयम्। मम च श्लोकान् सस्तेन विक्रयणं मा कुरुत। यः अल्लाहेन यत् प्रकटितं तत् सह निर्णयं न करोति, तर्हि ते काफिराः सन्ति।

وَكَتَبْنَا عَلَيْهِمْ فِيْهَآ اَنَّ النَّفْسَ بِالنَّفْسِ وَالْعَيْنَ بِالْعَيْنِ وَالْاَنْفَ بِالْاَنْفِ وَالْاُذُنَ بِالْاُذُنِ وَالسِّنَّ بِالسِّنِّۙ وَالْجُرُوْحَ قِصَاصٌۗ فَمَنْ تَصَدَّقَ بِهٖ فَهُوَ كَفَّارَةٌ لَّهٗ ۗوَمَنْ لَّمْ يَحْكُمْ بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الظّٰلِمُوْنَ

wa katabnā ‘alaihim fīhā annan-nafsa bin-nafsi wal-‘aina bil-‘aini wal-anfa bil-anfi wal-użuna bil-użuni was-sinna bis-sinni wal-jurūḥa qiṣāṣ(un), faman taṣaddaqa bihī fa huwa kaffāratul lah(ū), wa mal lam yaḥkum bimā anzalallāhu fa ulā'ika humuẓ-ẓālimūn(a).

अस्माभिः तेषां कृते तस्मिन् (तौराह) स्थापितं यत् जीवनस्य कृते जीवनं (प्रतिदत्तं भवति), नेत्रे नेत्रे, नासिकायां नासिकायां, कर्णस्य प्रति कर्णस्य, दन्तस्य प्रति दन्तस्य, व्रणानां च (अपि) किसास् (स एव उत्तरम्)। यः (किसस्य अधिकारं) त्यजति, तदा तस्य पापस्य प्रायश्चित्तं (भवति)। यः अल्लाहेन यत् प्रकटितं तदनुसारं विषयेषु निर्णयं न करोति, तर्हि ते एव अपराधिनः सन्ति।

وَقَفَّيْنَا عَلٰٓى اٰثَارِهِمْ بِعِيْسَى ابْنِ مَرْيَمَ مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ التَّوْرٰىةِ ۖوَاٰتَيْنٰهُ الْاِنْجِيْلَ فِيْهِ هُدًى وَّنُوْرٌۙ وَّمُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ التَّوْرٰىةِ وَهُدًى وَّمَوْعِظَةً لِّلْمُتَّقِيْنَۗ

wa qaffainā ‘alā āṡārihim bi‘īsabni maryama muṣaddiqal limā baina yadaihi minat-taurāh(ti), wa ātaināhul-injīla fīhi hudaw wa nūr(un), wa muṣaddiqal limā baina yadaihi minat-taurāti wa hudaw wa mau‘iẓatal lil-muttaqīn(a).

वयं च तेषां पदानि अनुसृत्य मरियमपुत्रं येशुं प्रेषयित्वा तस्य पुरतः स्थितस्य तौराहस्य पुष्टिं कृतवन्तः। वयं च तस्य समीपं सुसमाचारं प्रेषितवन्तः, यस्मिन् मार्गदर्शनं प्रकाशं च आसीत्, तस्य पुरतः स्थितस्य तौराहस्य पुष्टिं कृत्वा, पुण्यधर्मस्य मार्गदर्शनं उपदेशं च।

وَلْيَحْكُمْ اَهْلُ الْاِنْجِيْلِ بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ فِيْهِۗ وَمَنْ لَّمْ يَحْكُمْ بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْفٰسِقُوْنَ

walyaḥkum ahlul-injīli bimā anzalallāhu fīh(i), wa mal lam yaḥkum bimā anzalallāhu fa ulā'ika humul-fasiqūn(a).

तथा च सुसमाचारस्य अनुयायिनः यथा अल्लाहः तस्मिन् प्रकटितवान् तदनुसारं विषयान् निर्णयं कुर्वन्तु। यः अल्लाहेन यत् प्रकटितं तदनुसारं विषयेषु निर्णयं न करोति, तर्हि ते दुष्टाः एव।

وَاَنْزَلْنَآ اِلَيْكَ الْكِتٰبَ بِالْحَقِّ مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ الْكِتٰبِ وَمُهَيْمِنًا عَلَيْهِ فَاحْكُمْ بَيْنَهُمْ بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ وَلَا تَتَّبِعْ اَهْوَاۤءَهُمْ عَمَّا جَاۤءَكَ مِنَ الْحَقِّۗ لِكُلٍّ جَعَلْنَا مِنْكُمْ شِرْعَةً وَّمِنْهَاجًا ۗوَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ لَجَعَلَكُمْ اُمَّةً وَّاحِدَةً وَّلٰكِنْ لِّيَبْلُوَكُمْ فِيْ مَآ اٰتٰىكُمْ فَاسْتَبِقُوا الْخَيْرٰتِۗ اِلَى اللّٰهِ مَرْجِعُكُمْ جَمِيْعًا فَيُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ فِيْهِ تَخْتَلِفُوْنَۙ

wa anzalnā ilaikal-kitāba bil-ḥaqqi muṣaddiqal limā baina yadaihi minal-kitābi wa muhaiminan ‘alaihi faḥkum bainahum bimā anzalallāhu wa lā tattabi‘ ahwā'ahum ‘ammā jā'aka minal-ḥaqq(i), likullin ja‘alnā minkum syir‘ataw wa minhājā(n), wa lau syā'allāhu laja‘alakum ummataw wāḥidataw wa lākil liyabluwakum fī mā ātākum fastabiqul-khairāt(i), ilallāhi marji‘ukum jamī‘an fa yunabbi'ukum bimā kuntum fīhi takhtalifūn(a).

तथा च वयं भवतः (मुहम्मद) कृते सत्यं आनयन् पुस्तकं (अल-कुरान) अवतरितवन्तः, यत् पूर्वं प्रकटितानां पुस्तकानां पुष्टिं करोति, तेषां रक्षणं च करोति, अतः अल्लाहेन यत् प्रकटितं तदनुसारं तेषां प्रकरणानाम् निर्णयं कुरुत, भवतः समीपम् आगतं सत्यं परित्यज्य तेषां इच्छायाः अनुसरणं न कुर्वन्तु। भवद्भ्यः प्रत्येकं जनानां कृते वयं नियमं स्पष्टं मार्गं च दद्मः। यदि अल्लाह इच्छति स्म तर्हि सः भवन्तं एकं जनं (केवलं) कृतवान् स्यात्, परन्तु अल्लाहः भवन्तं दत्तानां दानानां विषये परीक्षितुं इच्छति, अतः सत्कर्म कर्तुं स्पर्धां कुर्वन्तु। केवलं अल्लाहस्य समीपं भवन्तः सर्वे प्रत्यागमिष्यन्ति, ततः सः भवन्तं ज्ञापयिष्यति यत् भवन्तः पूर्वं विवादं कृतवन्तः,

وَاَنِ احْكُمْ بَيْنَهُمْ بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ وَلَا تَتَّبِعْ اَهْوَاۤءَهُمْ وَاحْذَرْهُمْ اَنْ يَّفْتِنُوْكَ عَنْۢ بَعْضِ مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ اِلَيْكَۗ فَاِنْ تَوَلَّوْا فَاعْلَمْ اَنَّمَا يُرِيْدُ اللّٰهُ اَنْ يُّصِيْبَهُمْ بِبَعْضِ ذُنُوْبِهِمْ ۗوَاِنَّ كَثِيْرًا مِّنَ النَّاسِ لَفٰسِقُوْنَ

wa aniḥkum bainahum bimā anzalallāhu wa lā tattabi‘ ahwā'ahum waḥżarūhum ay yaftinūka ‘am ba‘ḍi mā anzalallāhu ilaik(a), fa in tawallau fa‘lam annamā yurīdullāhu ay yuṣībahum biba‘ḍi żunūbihim, wa inna kaṡīram minan-nāsi lafāsiqūn(a).

तथा च अल्लाहेन यत् प्रकटितं तदनुसारं तेषां मध्ये विषयान् निर्णयं कुर्वन्तु, तेषां इच्छां न अनुसरणं कुर्वन्तु। तेभ्यः च सावधानाः भवन्तु, मा भूत् ते भवन्तं वञ्चयन्ति यत् अल्लाहः भवद्भ्यः यत् प्रकटितवान् तस्य अंशतः। यदि ते (अल्लाहेन यत् नियमं प्रकटितवान् तस्मात्) विमुखाः भवन्ति तर्हि ज्ञातव्यं यत् अल्लाहः तेषां केषाञ्चन पापानाम् कारणेन तेषां उपरि दुर्भाग्यं आनेतुं इच्छति। तथा च सत्यमेव अधिकांशः मानवाः दुष्टाः जनाः सन्ति।

اَفَحُكْمَ الْجَاهِلِيَّةِ يَبْغُوْنَۗ وَمَنْ اَحْسَنُ مِنَ اللّٰهِ حُكْمًا لِّقَوْمٍ يُّوْقِنُوْنَ ࣖ

afaḥukmul-jāhiliyyati yabgūn(a), wa man aḥsanu minallāhi ḥukmal liqaumiy yūqinūn(a).

जहिलियायाः किं नियमः यत् ते इच्छन्ति? ये (स्वधर्मे) विश्वासं कुर्वन्ति तेषां कृते अल्लाहस्य (नियमात्) कस्य (नियमः) श्रेष्ठः अस्ति?

۞ يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَتَّخِذُوا الْيَهُوْدَ وَالنَّصٰرٰٓى اَوْلِيَاۤءَ ۘ بَعْضُهُمْ اَوْلِيَاۤءُ بَعْضٍۗ وَمَنْ يَّتَوَلَّهُمْ مِّنْكُمْ فَاِنَّهٗ مِنْهُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tattakhiżul-yahūda wan-naṣārā auliyā'(a), ba‘ḍuhum auliyā'u ba‘ḍ(in), wa may yatawallahum minkum fa innahū minhum, innallāha lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).

हे विश्‍वासिनः ! यहूदीनां ख्रीष्टियानानां च निष्ठावान् मित्राणि मा कुरुत; ते परस्परं रक्षन्ति। यो युष्मान् निष्ठावान् मित्राणि करोति तदा खलु तेषु सः। ननु अल्लाहः अपराधिनां मार्गदर्शनं न करोति।

فَتَرَى الَّذِيْنَ فِيْ قُلُوْبِهِمْ مَّرَضٌ يُّسَارِعُوْنَ فِيْهِمْ يَقُوْلُوْنَ نَخْشٰٓى اَنْ تُصِيْبَنَا دَاۤىِٕرَةٌ ۗفَعَسَى اللّٰهُ اَنْ يَّأْتِيَ بِالْفَتْحِ اَوْ اَمْرٍ مِّنْ عِنْدِهٖ فَيُصْبِحُوْا عَلٰى مَآ اَسَرُّوْا فِيْٓ اَنْفُسِهِمْ نٰدِمِيْنَۗ

fa taral-lażīna fī qulūbihim maraḍuy yusāri‘ūna fīhim yaqūlūna nakhsyā an tuṣībanā dā'irah(tun), fa ‘asallāhu ay ya'tiya bil-fatḥi au amrim min ‘indihī fa yuṣbiḥū ‘alā mā asarrū fī anfusihim nādimīn(a).

तदा भवन्तः द्रक्ष्यन्ति येषां हृदयं रोगाक्रान्तं तेषां (यहूदीनां ख्रीष्टियानानां च) प्रति त्वरितम् आगच्छन्ति, "अस्मासु विपत्तिः भवेत् इति वयं भयामहे" इति। कदाचित् अल्लाहः विजयं (स्वदूतस्य) आनयिष्यति, अथवा तस्मात् निर्णयं आनयिष्यति, येन ते स्वस्य अन्तः यत् गोपितवन्तः तत् पश्चातापं करिष्यन्ति।

وَيَقُوْلُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَهٰٓؤُلَاۤءِ الَّذِيْنَ اَقْسَمُوْا بِاللّٰهِ جَهْدَ اَيْمَانِهِمْۙ اِنَّهُمْ لَمَعَكُمْۗ حَبِطَتْ اَعْمَالُهُمْ فَاَصْبَحُوْا خٰسِرِيْنَ

wa yaqūlul-lażīna āmanū ahā'ulā'il-lażīna aqsamū billāhi jahda aimānihim, innahum lama‘akum, ḥabiṭat a‘māluhum fa aṣbaḥū khāsirīn(a).

ये च विश्वासं कुर्वन्ति ते वदिष्यन्ति यत्, "किम् एषः एव व्यक्तिः यः अल्लाहस्य (नामस्य) शपथेन गम्भीरतापूर्वकं शपथं करोति, यत् ते सत्यमेव भवद्भिः सह सन्ति?" तेषां सर्वाणि कर्माणि वृथा भवन्ति, अतः ते हारिणीः भवन्ति।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَنْ يَّرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دِيْنِهٖ فَسَوْفَ يَأْتِى اللّٰهُ بِقَوْمٍ يُّحِبُّهُمْ وَيُحِبُّوْنَهٗٓ ۙاَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ اَعِزَّةٍ عَلَى الْكٰفِرِيْنَۖ يُجَاهِدُوْنَ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَلَا يَخَافُوْنَ لَوْمَةَ لَاۤىِٕمٍ ۗذٰلِكَ فَضْلُ اللّٰهِ يُؤْتِيْهِ مَنْ يَّشَاۤءُۗ وَاللّٰهُ وَاسِعٌ عَلِيْمٌ

yā ayyuhal-lażīna āmanū may yartadda minkum ‘an dīnihī fa saufa ya'tillāhu biqaumiy yuḥibbuhum wa yuḥibbūnah(ū), ażillatin ‘alal-mu'minīna a‘izzatin ‘alal-kāfirīn(a), yujāhidūna fī sabīlillāhi wa lā yakhāfūna laumata lā'im(in), żālika faḍlullāhi yu'tīhi may yasyā'(u), wallāhu wāsi‘un ‘alīm(un).

हे विश्‍वासिनः ! युष्मासु यः कोऽपि स्वधर्मात् धर्मत्यागं करोति (त्यागं करोति), तदा अल्लाहः जनान् आनयिष्यति, सः तान् प्रेम्णा च ते तं प्रेम्णा च, विश्वासिनां प्रति सौम्यः भविष्यति, परन्तु काफिराणां प्रति कठोरः भविष्यति, ये अल्लाहस्य मार्गे प्रयतन्ते, ये च आलोचनां कर्तुं रोचन्ते तेषां निन्दाभ्यः न बिभेति। तदेव अल्लाहस्य दानं यत् सः यस्मै इच्छति तस्मै ददाति। अल्लाहः च सर्वव्यापी (तस्य दानम्), सर्वज्ञः अस्ति।

اِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوا الَّذِيْنَ يُقِيْمُوْنَ الصَّلٰوةَ وَيُؤْتُوْنَ الزَّكٰوةَ وَهُمْ رٰكِعُوْنَ

innamā waliyyukumullāhu wa rasūluhū wal-lażīna āmanul-lażīna yuqīmūnaṣ-ṣalāta wa yu'tūnaz-zakāta wa hum rāki‘ūn(a).

ननु भवतः एकमात्रः सहायकः अल्लाहः, तस्य दूतः, ये च विश्वासं कुर्वन्ति, ये नमाजं कुर्वन्ति, जकातं च ददति, ते (अल्लाहस्य) अधीनाः भवन्ति।

وَمَنْ يَّتَوَلَّ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا فَاِنَّ حِزْبَ اللّٰهِ هُمُ الْغٰلِبُوْنَ ࣖ

wa may yatawallallāha wa rasūlahū wal-lażīna āmanū fa inna ḥizballāhi humul-gālibūn(a).

तथा च यः अल्लाहं, तस्य दूतं, ये विश्वासं कुर्वन्ति, तान् तस्य सहायकान् करोति, तर्हि खलु अल्लाहस्य अनुयायिनः (धर्मः) एव विजयं प्राप्नोति।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَتَّخِذُوا الَّذِيْنَ اتَّخَذُوْا دِيْنَكُمْ هُزُوًا وَّلَعِبًا مِّنَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ مِنْ قَبْلِكُمْ وَالْكُفَّارَ اَوْلِيَاۤءَۚ وَاتَّقُوا اللّٰهَ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tattakhiżul-lażīnattakhażū dīnakum huzuwaw wa la‘ibam minal-lażīna ūtul-kitāba min qablikum wal-kuffāra auliyā'(a), wattaqullāha in kuntum mu'minīn(a).

हे विश्‍वासिनः ! भवतः नेतारं जनान् मा कुरुत ये भवतः धर्मं उपहासस्य क्रीडायाः च विषयं कुर्वन्ति, (अर्थात्) भवतः पूर्वं येषां पुस्तकं दत्तम् आसीत्, अविश्वासिनः (मुश्रिकाः) च। तथा च यदि विश्वासिनः सन्ति तर्हि अल्लाहस्य भयं कुर्वन्तु।

وَاِذَا نَادَيْتُمْ اِلَى الصَّلٰوةِ اتَّخَذُوْهَا هُزُوًا وَّلَعِبًا ۗذٰلِكَ بِاَ نَّهُمْ قَوْمٌ لَّا يَعْقِلُوْنَ

wa iżā nādaitum ilaṣ-ṣalātittakhażūhā huzuwaw wa la‘ibā(n), żālika bi'annahum qaumul lā ya‘qilūn(a).

यदि च भवन्तः (तान्) प्रार्थनां (करणाय) आह्वयन्ति तर्हि ते तत् उपहासस्य, क्रीडायाः च विषयं कुर्वन्ति। यतो हि ते जनाः न अवगच्छन्ति।

قُلْ يٰٓاَهْلَ الْكِتٰبِ هَلْ تَنْقِمُوْنَ مِنَّآ اِلَّآ اَنْ اٰمَنَّا بِاللّٰهِ وَمَآ اُنْزِلَ اِلَيْنَا وَمَآ اُنْزِلَ مِنْ قَبْلُۙ وَاَنَّ اَكْثَرَكُمْ فٰسِقُوْنَ

qul yā ahlal-kitābi hal tanqimūna minnā illā an āmannā billāhi wa mā unzila ilainā wa mā unzila min qabl(u), wa anna akṡarakum fāsiqūn(a).

कथयतु, "हे पुस्तकस्य जनाः! किं यूयं अस्मान् अल्लाहं, अस्माकं कृते यत् प्रकाशितं, पूर्वं प्रकाशितं च विश्वासं कुर्मः इति कारणेन एव अस्मान् गलतं मन्यन्ते? ननु युष्माकं अधिकांशः अतिक्रमणकारिणः सन्ति।

قُلْ هَلْ اُنَبِّئُكُمْ بِشَرٍّ مِّنْ ذٰلِكَ مَثُوْبَةً عِنْدَ اللّٰهِ ۗمَنْ لَّعَنَهُ اللّٰهُ وَغَضِبَ عَلَيْهِ وَجَعَلَ مِنْهُمُ الْقِرَدَةَ وَالْخَنَازِيْرَ وَعَبَدَ الطَّاغُوْتَۗ اُولٰۤىِٕكَ شَرٌّ مَّكَانًا وَّاَضَلُّ عَنْ سَوَاۤءِ السَّبِيْلِ

qul hal unabbi'ukum bisyarrim min żālika maṡūbatan ‘indallāh(i), mal la‘anahullāhu wa gaḍiba ‘alaihi wa ja‘ala minhumul-qiradata wal-khanāzīra wa ‘abadaṭ-ṭāgūt(a), ulā'ika syarrum makānaw wa aḍallu ‘an sawā'is-sabīl(i).

(मुहम्मद) कथयतु, "किं अहं भवद्भ्यः जनानां विषये वक्ष्यामि येषां प्रतिशोधः अल्लाहस्य दृष्टौ (दुष्टानां) अपेक्षया दुष्टतरः अस्ति? अर्थात् ये जनाः अल्लाहस्य प्रति शापिताः क्रुद्धाः च सन्ति, तेषु (अस्ति) ये वानराः शूकराः च कृताः सन्ति तथा च (ये) थघुतस्य पूजां कुर्वन्ति। ते दुर्गते स्थाने ऋजुमार्गात् अधिकं विचलिताः च सन्ति।

وَاِذَا جَاۤءُوْكُمْ قَالُوْٓا اٰمَنَّا وَقَدْ دَّخَلُوْا بِالْكُفْرِ وَهُمْ قَدْ خَرَجُوْا بِهٖ ۗوَاللّٰهُ اَعْلَمُ بِمَا كَانُوْا يَكْتُمُوْنَ

wa iżā jā'ūkum qālū āmannā wa qad dakhalū bil-kufri wa hum qad kharajū bih(ī), wallāhu a‘lamu bimā kānū yaktumūn(a).

यदा च ते (यहूदी वा पाखण्डिनः) भवतः समीपम् आगच्छन्ति तदा ते वदन्ति यत् वयं विश्वासं कृतवन्तः, यद्यपि ते भवतः समीपं अविश्वासेन आगतवन्तः, ते अपि तथैव गतवन्तः; तथा च अल्लाहः सर्वोत्तमरूपेण जानाति यत् ते किं गोपयन्ति।

وَتَرٰى كَثِيْرًا مِّنْهُمْ يُسَارِعُوْنَ فِى الْاِثْمِ وَالْعُدْوَانِ وَاَكْلِهِمُ السُّحْتَۗ لَبِئْسَ مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

wa tarā kaṡīram minhum yusāri‘ūna fil-iṡmi wal-‘udwāni wa aklihimus-suḥt(a), labi'sa mā kānū ya‘malūn(a).

तेषु च बहवः (यहूदीनां) पापे, अतिक्रमणं, निषिद्धं खादन्तः च स्पर्धां कुर्वन्तः द्रक्ष्यथ। ननु ते यत् कुर्वन्ति तत् अतीव दुष्टम्।

لَوْلَا يَنْهٰىهُمُ الرَّبّٰنِيُّوْنَ وَالْاَحْبَارُ عَنْ قَوْلِهِمُ الْاِثْمَ وَاَكْلِهِمُ السُّحْتَۗ لَبِئْسَ مَا كَانُوْا يَصْنَعُوْنَ

lau lā yanhāhumur-rabbāniyyūna wal-aḥbāru ‘an qaulihimul-iṡma wa aklihimus-suḥt(a), labi'sa mā kānū yaṣna‘ūn(a).

तेषां मौलवीः पुरोहिताः च किमर्थं न तान् मिथ्यावचनं वक्तुं हरमवस्तूनि खादितुं च न निषिद्धाः? ते यत् कृतवन्तः तत् वस्तुतः, वास्तवम् दुष्टम्।

وَقَالَتِ الْيَهُوْدُ يَدُ اللّٰهِ مَغْلُوْلَةٌ ۗغُلَّتْ اَيْدِيْهِمْ وَلُعِنُوْا بِمَا قَالُوْا ۘ بَلْ يَدٰهُ مَبْسُوْطَتٰنِۙ يُنْفِقُ كَيْفَ يَشَاۤءُۗ وَلَيَزِيْدَنَّ كَثِيْرًا مِّنْهُمْ مَّآ اُنْزِلَ اِلَيْكَ مِنْ رَّبِّكَ طُغْيَانًا وَّكُفْرًاۗ وَاَلْقَيْنَا بَيْنَهُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاۤءَ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِۗ كُلَّمَآ اَوْقَدُوْا نَارًا لِّلْحَرْبِ اَطْفَاَهَا اللّٰهُ ۙوَيَسْعَوْنَ فِى الْاَرْضِ فَسَادًاۗ وَاللّٰهُ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدِيْنَ

wa qālatil-yahūdu yadullāhi maglūlah(tun), gullat aidīhim wa lu‘inū bimā qālū, bal yadāhu mabsūṭatān(i), yunfiqu kaifa yasyā'(u), wa layazīdanna kaṡīram minhum mā unzila ilaika mir rabbika ṭugyānaw wa kufrā(n), wa alqainā bainahumul-‘adāwata wal-bagḍā'a ilā yaumil-qiyāmah(ti), kullamā auqadū nāral lil-ḥarbi aṭfa'ahallāh(u), wa yas‘auna fil-arḍi fasādā(n), wallāhu lā yuḥibbul-mufsidīn(a).

यहूदिनः च अवदन्, “ईश्वरस्य हस्ताः बद्धाः सन्ति।” वस्तुतः तेषां हस्ताः एव शृङ्खलाबद्धाः सन्ति, तेषां वचनस्य कारणेन ते एव शापिताः भवन्ति, यद्यपि अल्लाहस्य हस्तौ उद्घाटितौ स्तः यथेष्टं पोषणं ददाति। तथा (कुरानः) यः भवतः प्रभुतः भवतः समीपं प्रेषितः सः अवश्यमेव तेषां अधिकांशस्य अवज्ञां अविश्वासं च वर्धयिष्यति। वयं च तयोः मध्ये कयामतदिनपर्यन्तं वैरं द्वेषं च कृतवन्तः। प्रत्येकं युद्धस्य अग्निं प्रज्वलितवन्तः तदा अल्लाहः तत् निर्वापयति स्म । ते च पृथिव्यां विनाशं (करणाय) प्रयतन्ते। तथा च ये क्षतिं कुर्वन्ति तेषां अल्लाहः न रोचते।

وَلَوْ اَنَّ اَهْلَ الْكِتٰبِ اٰمَنُوْا وَاتَّقَوْا لَكَفَّرْنَا عَنْهُمْ سَيِّاٰتِهِمْ وَلَاَدْخَلْنٰهُمْ جَنّٰتِ النَّعِيْمِ

wa lau anna ahlal-kitābi āmanū wattaqau lakaffarnā ‘anhum sayyi'ātihim wa la'adkhalnāhum jannātin-na‘īm(i).

यदि च पुस्तकस्य जनाः विश्वासं कृत्वा पुण्यशीलाः आसन् तर्हि तेषां दोषान् मेटयिष्यामः, तेषां भोगपूर्णेषु स्वर्गेषु प्रवेशं कुर्मः स्म।

وَلَوْ اَنَّهُمْ اَقَامُوا التَّوْرٰىةَ وَالْاِنْجِيْلَ وَمَآ اُنْزِلَ اِلَيْهِمْ مِّنْ رَّبِّهِمْ لَاَكَلُوْا مِنْ فَوْقِهِمْ وَمِنْ تَحْتِ اَرْجُلِهِمْۗ مِنْهُمْ اُمَّةٌ مُّقْتَصِدَةٌ ۗ وَكَثِيْرٌ مِّنْهُمْ سَاۤءَ مَا يَعْمَلُوْنَ ࣖ

wa lau annahum aqāmut-taurāta wal-injīla wa mā unzila ilaihim mir rabbihim la'akalū min fauqihim wa min taḥti arjulihim, minhum ummatum muqtaṣidah(tun), wa kaṡīrum minhum sā'a mā ya‘malūn(a).

यदि च ते सत्यमेव (नियमानाम्) तौराहस्य, सुसमाचारस्य, (कुरानस्य) च (नियमानाम्) निर्वहणं कुर्वन्ति ये स्वप्रभुतः तेभ्यः अवतरिताः आसन् तर्हि ते अवश्यमेव तेषां उपरितः पादयोः अधः च भोजनं प्राप्नुयुः। तेषु प्रामाणिकानाम् आज्ञाकारीणां च समूहः आसीत् । तेषु च बहवः यत् कुर्वन्ति तस्मिन् अतीव दुष्टाः सन्ति।

۞ يٰٓاَيُّهَا الرَّسُوْلُ بَلِّغْ مَآ اُنْزِلَ اِلَيْكَ مِنْ رَّبِّكَ ۗوَاِنْ لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسٰلَتَهٗ ۗوَاللّٰهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الْكٰفِرِيْنَ

yā ayyuhar-rasūlu ballig mā unzila ilaika mir rabbik(a), wa illam taf‘al famā ballagta risālatah(ū), wallāhu ya‘ṣimuka minan-nās(i), innallāha lā yahdil-qaumal-kāfirīn(a).

हे प्रेरित ! तव भगवता यत् प्रकाशितं तत् संप्रेषयतु। यदि भवन्तः (यत् कर्तुं आज्ञापिताः) न कुर्वन्ति तर्हि तस्य सन्देशं न प्रसारयन्ति इति अर्थः। तथा अल्लाहः भवन्तं मानवीयात् (हानिम्) रक्षति। ननु अल्लाहः काफिराणां मार्गदर्शनं न करोति।

قُلْ يٰٓاَهْلَ الْكِتٰبِ لَسْتُمْ عَلٰى شَيْءٍ حَتّٰى تُقِيْمُوا التَّوْرٰىةَ وَالْاِنْجِيْلَ وَمَآ اُنْزِلَ اِلَيْكُمْ مِّنْ رَّبِّكُمْ ۗوَلَيَزِيْدَنَّ كَثِيْرًا مِّنْهُمْ مَّآ اُنْزِلَ اِلَيْكَ مِنْ رَّبِّكَ طُغْيَانًا وَّكُفْرًاۚ فَلَا تَأْسَ عَلَى الْقَوْمِ الْكٰفِرِيْنَ

qul yā ahlal-kitābi lastum ‘alā syai'in ḥattā tuqīmut-taurāta wal-injīla wa mā unzila ilaikum mir rabbikum, wa layazīdanna kaṡīram minhum mā unzila ilaika mir rabbika ṭugyānaw wa kufrā(n), falā ta'sa ‘alal-qaumil-kāfirīn(a).

(मुहम्मद) कथयतु, "हे पुस्तकस्य जनाः! भवन्तः किञ्चित् अपि धार्मिकाः न मन्यन्ते यावत् भवन्तः तौराहस्य, सुसमाचारस्य, (कुरानस्य) च शिक्षां न समर्थयन्ति यत् भवतः प्रभुः भवद्भ्यः प्रकटितवान्। यत् च भवतः प्रभुः भवतः समक्षं प्रकाशितवान् तत् अवश्यमेव तेषां बहवः अधिकान् अवज्ञाकारिणः अधिकान् अवज्ञां च करिष्यन्ति अतः अविश्वासिनः निराशाः मा कुरुत।

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَالَّذِيْنَ هَادُوْا وَالصَّابِـُٔوْنَ وَالنَّصٰرٰى مَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ

innal-lażīna āmanū wal-lażīna hādū waṣ-ṣābi'ūna wan-naṣārā man āmana billāhi wal-yaumil-ākhiri wa ‘amila ṣāliḥan falā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

ननु ये विश्वासं कुर्वन्ति, ये यहूदिनः, साबियाः, ईसाई च सन्ति, ये अल्लाह-अन्तिम-दिने च विश्वासं कुर्वन्ति, भद्रं च कुर्वन्ति, तेषां कृते भयं नास्ति, न च ते शोकं करिष्यन्ति।

لَقَدْ اَخَذْنَا مِيْثَاقَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ وَاَرْسَلْنَآ اِلَيْهِمْ رُسُلًا ۗ كُلَّمَا جَاۤءَهُمْ رَسُوْلٌۢ بِمَا لَا تَهْوٰٓى اَنْفُسُهُمْۙ فَرِيْقًا كَذَّبُوْا وَفَرِيْقًا يَّقْتُلُوْنَ

laqad akhażnā mīṡāqa banī isrā'īla wa arsalnā ilaihim rusulā(n), kullamā jā'ahum rasūlum bimā lā tahwā anfusuhum, farīqan każżabū wa farīqay yaqtulūn(a).

ननु वयं इस्राएलसन्ततिभ्यः सन्धिं हृत्वा तेभ्यः दूतान् प्रेषितवन्तः। किन्तु प्रत्येकं प्रेरितः तेषां इच्छानुसारं किमपि न गृहीत्वा तेषां समीपम् आगतः, (अतः) केचन (प्रेरितानां) ते मृषावादं कृतवन्तः, अन्ये च मारितवन्तः।

وَحَسِبُوْٓا اَلَّا تَكُوْنَ فِتْنَةٌ فَعَمُوْا وَصَمُّوْا ثُمَّ تَابَ اللّٰهُ عَلَيْهِمْ ثُمَّ عَمُوْا وَصَمُّوْا كَثِيْرٌ مِّنْهُمْۗ وَاللّٰهُ بَصِيْرٌۢ بِمَا يَعْمَلُوْنَ

wa ḥasibū allā takūna fitnatun fa ‘amū wa ṣammū ṡumma tāballāhu ‘alaihim ṡumma ‘amū wa ṣammū kaṡīrum minhum, wallāhu baṣīrum bimā ya‘malūn(a).

तथा च ते चिन्तयन्ति स्म यत् (भविष्यद्वादिनां वधेन) तेषां उपरि कोऽपि विपत्तिः न भविष्यति, अतः ते अन्धाः बधिराः च अभवन्, ततः अल्लाहः तेषां पश्चात्तापं स्वीकृतवान्, तेषु बहवः अन्धाः बधिराः च अभवन्। तथा च ते यत् कुर्वन्ति तस्य सर्वदर्शकः अल्लाहः अस्ति।

لَقَدْ كَفَرَ الَّذِيْنَ قَالُوْٓا اِنَّ اللّٰهَ هُوَ الْمَسِيْحُ ابْنُ مَرْيَمَ ۗوَقَالَ الْمَسِيْحُ يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اعْبُدُوا اللّٰهَ رَبِّيْ وَرَبَّكُمْ ۗاِنَّهٗ مَنْ يُّشْرِكْ بِاللّٰهِ فَقَدْ حَرَّمَ اللّٰهُ عَلَيْهِ الْجَنَّةَ وَمَأْوٰىهُ النَّارُ ۗوَمَا لِلظّٰلِمِيْنَ مِنْ اَنْصَارٍ

laqad kafaral-lażīna qālū innallāha huwal-masīḥubnu maryam(a), wa qālal-masīḥu yā banī isrā'īla‘budullāha rabbī wa rabbakum, innahū may yusyrik billāhi faqad ḥarramallāhu ‘alaihil-jannata wa ma'wāhun nār(u), wa mā liẓ-ẓālimīna min anṣār(in).

ननु ये वदन्ति यत् "ननु अल्लाहः मसीहः मरियमस्य पुत्रः अस्ति, ते अविश्वासं कृतवन्तः।" यद्यपि अल-मसीहः (स्वयं) अवदत् यत् "हे इजरायलस्य सन्तानाः! मम प्रभुस्य, भवतः प्रभुस्य च अल्लाहस्य पूजां कुर्वन्तु।" ननु यः कश्चित् अल्लाहस्य (किमपि) सहभागी करोति, तर्हि खलु अल्लाहः तस्मै स्वर्गं निषिद्धवान्, तस्य स्थानं च नरकं वर्तते। अन्यायिनां च जनानां सहायकः नास्ति।

لَقَدْ كَفَرَ الَّذِيْنَ قَالُوْٓا اِنَّ اللّٰهَ ثَالِثُ ثَلٰثَةٍ ۘ وَمَا مِنْ اِلٰهٍ اِلَّآ اِلٰهٌ وَّاحِدٌ ۗوَاِنْ لَّمْ يَنْتَهُوْا عَمَّا يَقُوْلُوْنَ لَيَمَسَّنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

laqad kafaral-lażīna qālū innallāha ṡāliṡu ṡalāsah(tin), wa mā min ilāhin illā ilāhuw wāḥid(un), wa illam yantahū ‘ammā yaqūlūna layamassannal-lażīna kafarū minhum ‘ażābun alīm(un).

ननु ये वदन्ति यत् अल्लाहः त्रयाणां मध्ये एकः इति ते अविश्वासं कृतवन्तः यद्यपि एकदेवं विहाय अन्यः कोऽपि देवः (यस्य पूज्यस्य अधिकारः अस्ति) नास्ति। यदि ते वदतां न निवर्तन्ते तर्हि तेषु अविश्वासिनः दुःखदं दण्डं अवश्यं प्राप्नुयुः ।

اَفَلَا يَتُوْبُوْنَ اِلَى اللّٰهِ وَيَسْتَغْفِرُوْنَهٗۗ وَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

afalā yatūbūna ilallāhi wa yastagfirūnah(ū), wallāhu gafūrur raḥīm(un).

किमर्थं ते अल्लाहस्य समीपं पश्चात्तापं कृत्वा तस्मात् क्षमायाचनां न कुर्वन्ति? अल्लाहः क्षमाशीलः, परमदयालुः अस्ति।

مَا الْمَسِيْحُ ابْنُ مَرْيَمَ اِلَّا رَسُوْلٌۚ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُۗ وَاُمُّهٗ صِدِّيْقَةٌ ۗ كَانَا يَأْكُلَانِ الطَّعَامَ ۗ اُنْظُرْ كَيْفَ نُبَيِّنُ لَهُمُ الْاٰيٰتِ ثُمَّ انْظُرْ اَنّٰى يُؤْفَكُوْنَ

mal-masīḥubnu maryama illā rasūl(un), qad khalat min qablihir rusul(u), wa ummuhū ṣiddīqah(tun), kānā ya'kulāniṭ-ṭa‘ām(a), unẓur kaifa nubayyinu lahumul-āyāti ṡummanẓur annā yu'fakūn(a).

मरियमस्य पुत्रः मसीहः केवलं प्रेरितः एव आसीत् । पूर्वं कतिपये प्रेरिताः अतीताः आसन् । तस्य माता च कश्चन सत्यस्य आश्रितः आसीत्। तौ प्रायः भोजनं खादतः । कथं वयं तेभ्यः (पुस्तकजनाः) श्लोकान् (शक्तिचिह्नानि) व्याख्यास्यामः, ततः ते कथं निवर्तन्ते (तेषां कामैः) अवलोकयन्तु।

قُلْ اَتَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مَا لَا يَمْلِكُ لَكُمْ ضَرًّا وَّلَا نَفْعًا ۗوَاللّٰهُ هُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ

qul ata‘budūna min dūnillāhi mā lā yamliku lakum ḍarraw wa lā naf‘ā(n), wallāhu huwas-samī‘ul-‘alīm(u).

(मुहम्मद) कथयतु, "भवन्तः अल्लाहात् परं किमर्थं पूजयन्ति, यत् भवतः विपत्तिं न जनयितुं शक्नोति, भवतः (अपि) लाभं न करोति?" अल्लाहः च सर्वश्रोता सर्वज्ञः अस्ति।

قُلْ يٰٓاَهْلَ الْكِتٰبِ لَا تَغْلُوْا فِيْ دِيْنِكُمْ غَيْرَ الْحَقِّ وَلَا تَتَّبِعُوْٓا اَهْوَاۤءَ قَوْمٍ قَدْ ضَلُّوْا مِنْ قَبْلُ وَاَضَلُّوْا كَثِيْرًا وَّضَلُّوْا عَنْ سَوَاۤءِ السَّبِيْلِ ࣖ

qul yā ahlal-kitābi lā taglū fī dīnikum gairal-ḥaqqi wa lā tattabi‘ū ahwā'a qaumin qad ḍallū min qablu wa aḍallū kaṡīraw wa ḍallū ‘an sawā'is-sabīl(i).

(मुहम्मद) वदतु, "हे पुस्तकजनाः! भवतः धर्मे असत्यरूपेण अतिशयोक्तिं मा कुरुत। ये च पूर्वं भ्रष्टाः, बहवः (जनाः) भ्रष्टाः (जनाः) भ्रष्टाः, तेषां इच्छां मा अनुसृत्य, ते च स्वयं ऋजुमार्गात् विचलिताः।

لُعِنَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْۢ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ عَلٰى لِسَانِ دَاوٗدَ وَعِيْسَى ابْنِ مَرْيَمَ ۗذٰلِكَ بِمَا عَصَوْا وَّكَانُوْا يَعْتَدُوْنَ

lu‘inal-lażīna kafarū mim banī isrā'īla ‘alā lisāni dāwūda wa ‘īsabni maryam(a), żālika bimā ‘aṣaw wa kānū ya‘tadūn(a).

इस्राएलस्य अविश्वासिनः दाऊदस्य, मरियमस्य पुत्रस्य येशुना च जिह्वाभिः शापिताः आसन्। एतत् तेषां अवज्ञायाः, सर्वदा अतिक्रमणानां च कारणात् आसीत् ।

كَانُوْا لَا يَتَنَاهَوْنَ عَنْ مُّنْكَرٍ فَعَلُوْهُۗ لَبِئْسَ مَا كَانُوْا يَفْعَلُوْنَ

kānū lā yatanāhauna ‘am munkarin fa‘alūh(u), labi'sa mā kānū yaf‘alūn(a).

परस्परं न निवारयन्ति दुष्कृतं नित्यं कुर्वन्ति । ते यत् कृतवन्तः तत् वस्तुतः, वास्तवम् दुष्टम्।

تَرٰى كَثِيْرًا مِّنْهُمْ يَتَوَلَّوْنَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا ۗ لَبِئْسَ مَا قَدَّمَتْ لَهُمْ اَنْفُسُهُمْ اَنْ سَخِطَ اللّٰهُ عَلَيْهِمْ وَفِى الْعَذَابِ هُمْ خٰلِدُوْنَ

tarā kaṡīram minhum yatawallaunal-lażīna kafarū, labi'sa mā qaddamat lahum anfusuhum an sakhiṭallāhu ‘alaihim wa fil ‘ażābi hum khālidūn(a).

भवन्तः पश्यन्ति यत् तेषु बहवः अविश्वासिनः (मशरिकाः) साहाय्यं कुर्वन्ति। ननु तेषां आत्मनः प्रति यत् कृतं तत् अतीव दुष्टं यत् अल्लाहस्य क्रोधः, ते च शाश्वतदण्डे एव तिष्ठन्ति।

وَلَوْ كَانُوْا يُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَالنَّبِيِّ وَمَآ اُنْزِلَ اِلَيْهِ مَا اتَّخَذُوْهُمْ اَوْلِيَاۤءَ وَلٰكِنَّ كَثِيْرًا مِّنْهُمْ فٰسِقُوْنَ

wa lau kānū yu'minūna billāhi wan-nabiyyi wa mā unzila ilaihi mattakhażūhum auliyā'a wa lākinna kaṡīram minhum fāsiqūn(a).

तथा च यदि ते अल्लाहस्य, पैगम्बरस्य (मुहम्मदस्य) विषये, तस्य समक्षं यत् अवगतम् अभवत् तस्मिन् विषये विश्वासं कृतवन्तः स्यात् तर्हि ते मुश्रिकान् स्वस्य निष्ठावान् मित्राणि न कृतवन्तः स्यात्। किन्तु तेषु बहवः दुष्टाः जनाः सन्ति।

۞ لَتَجِدَنَّ اَشَدَّ النَّاسِ عَدَاوَةً لِّلَّذِيْنَ اٰمَنُوا الْيَهُوْدَ وَالَّذِيْنَ اَشْرَكُوْاۚ وَلَتَجِدَنَّ اَقْرَبَهُمْ مَّوَدَّةً لِّلَّذِيْنَ اٰمَنُوا الَّذِيْنَ قَالُوْٓا اِنَّا نَصٰرٰىۗ ذٰلِكَ بِاَنَّ مِنْهُمْ قِسِّيْسِيْنَ وَرُهْبَانًا وَّاَنَّهُمْ لَا يَسْتَكْبِرُوْنَ ۔

latajidanna asyaddan-nāsi ‘adāwatal lil-lażīna āmanul-yahūda wal-lażīna asyrakū, wa latajidanna aqrabahum mawaddatal lil-lażīna āmanul-lażīna qālū innā naṣārā, żālika bi'anna minhum qissīsīna wa ruhbānaw wa annahum lā yastakbirūn(a).

भवन्तः अवश्यमेव जनान् प्राप्नुवन्ति ये विश्वासिनां प्रति अत्यन्तं वैरिणः सन्ति, यथा यहूदीनां, मुश्रिकाणां च। भवन्तः च अवश्यमेव तान् प्राप्नुयुः येषां विश्वासिभिः सह निकटतमं मैत्री ते एव सन्ति ये वदन्ति यत् "ननु वयं ख्रीष्टियानः स्मः" इति। यतो तेषु पुरोहिताः भिक्षवः च सन्ति, (अपि) तेषां न गर्वात्।

وَاِذَا سَمِعُوْا مَآ اُنْزِلَ اِلَى الرَّسُوْلِ تَرٰٓى اَعْيُنَهُمْ تَفِيْضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُوْا مِنَ الْحَقِّۚ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَآ اٰمَنَّا فَاكْتُبْنَا مَعَ الشّٰهِدِيْنَ

wa iżā sami‘ū mā unzila ilar-rasūli tarā a‘yunahum tafīḍu minad-dam‘i mimmā ‘arafū minal-ḥaqq(i), yaqūlūna rabbanā āmannā faktubnā ma‘asy-syāhidīn(a).

यदा च ते श्रुतवन्तः यत् (कुरानः) दूतस्य (मुहम्मदस्य) समक्षं किं प्रकटितम्, तदा भवन्तः दृष्टवन्तः यत् तेषां नेत्रेषु अश्रुपातः अभवत् यतः तेषां ज्ञातं सत्यं (स्वस्य पुस्तकेभ्यः) यत्, "हे भगवन्, वयं विश्वासं कृतवन्तः, अतः अस्मान् अभिलेखे स्थापयतु ये (कुरानस्य सत्यस्य मुहम्मदस्य च भविष्यद्वादित्वस्य) साक्षिणः सन्ति।

وَمَا لَنَا لَا نُؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَمَا جَاۤءَنَا مِنَ الْحَقِّۙ وَنَطْمَعُ اَنْ يُّدْخِلَنَا رَبُّنَا مَعَ الْقَوْمِ الصّٰلِحِيْنَ

wa mā lanā lā nu'minu billāhi wa mā jā'anā minal-ḥaqq(i), wa naṭma‘u ay yudkhilanā rabbunā ma‘al-qaumiṣ-ṣāliḥīn(a).

तथा च वयं किमर्थं अल्लाहस्य, अस्माकं समीपम् आगतं सत्यं च न विश्वसिष्यामः, यद्यपि वयं एतावन्तः इच्छामः यत् अस्माकं प्रभुः अस्मान् धर्मिणां मध्ये समावेशं करोतु?”

فَاَثَابَهُمُ اللّٰهُ بِمَا قَالُوْا جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَاۗ وَذٰلِكَ جَزَاۤءُ الْمُحْسِنِيْنَ

fa aṡābahumullāhu bimā qālū jannātin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā, wa żālika jazā'ul-muḥsinīn(a).

अतः अल्लाहः तेषां वचनस्य पुरस्कारं दत्तवान्, (अर्थात्) स्वर्गः यस्य अधः नद्यः प्रवहन्ति, ते तत्र अनन्तकालं यावत् तिष्ठन्ति। स च फलं (तेषां) भद्रं कुर्वतां।

وَالَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَكَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَآ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَحِيْمِ ࣖ

wal-lażīna kafarū wa każżabū bi'āyātinā ulā'ika aṣḥābul-jaḥīm(i).

ये च अस्माकं चिह्नानि अविश्वासं नकारयन्ति च ते नरकवासिनः

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تُحَرِّمُوْا طَيِّبٰتِ مَآ اَحَلَّ اللّٰهُ لَكُمْ وَلَا تَعْتَدُوْا ۗاِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْمُعْتَدِيْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tuḥarrimū ṭayyibāti mā aḥallallāhu lakum wa lā ta‘tadū, innallāha lā yuḥibbul-mu‘tadīn(a).

हे विश्‍वासिनः ! यत् हितं तत् अल्लाहेन भवतः कृते न्याय्यं कृतं तत् मा निषिद्धं कुरुत, सीमां च मा अतिक्रम्यताम्। ननु अल्लाहः सीमां लङ्घयन्तः जनाः न रोचन्ते।

وَكُلُوْا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللّٰهُ حَلٰلًا طَيِّبًا ۖوَّاتَّقُوا اللّٰهَ الَّذِيْٓ اَنْتُمْ بِهٖ مُؤْمِنُوْنَ

wa kulū mimmā razaqakumullāhu ḥalālan ṭayyibā(n), wattaqullāhal-lażī antum bihī mu'minūn(a).

अल्लाहः भवद्भ्यः यत् न्याय्यं सद्जीविकं च दत्तवान् तत् खादन्तु, तस्मिन् अल्लाहस्य भयं कुर्वन्तु।

لَا يُؤَاخِذُكُمُ اللّٰهُ بِاللَّغْوِ فِيْٓ اَيْمَانِكُمْ وَلٰكِنْ يُّؤَاخِذُكُمْ بِمَا عَقَّدْتُّمُ الْاَيْمَانَۚ فَكَفَّارَتُهٗٓ اِطْعَامُ عَشَرَةِ مَسٰكِيْنَ مِنْ اَوْسَطِ مَا تُطْعِمُوْنَ اَهْلِيْكُمْ اَوْ كِسْوَتُهُمْ اَوْ تَحْرِيْرُ رَقَبَةٍ ۗفَمَنْ لَّمْ يَجِدْ فَصِيَامُ ثَلٰثَةِ اَيَّامٍ ۗذٰلِكَ كَفَّارَةُ اَيْمَانِكُمْ اِذَا حَلَفْتُمْ ۗوَاحْفَظُوْٓا اَيْمَانَكُمْ ۗ كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللّٰهُ لَكُمْ اٰيٰتِهٖ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ

lā yu'ākhiżukumullāhu bil-lagwi fī aimānikum wa lākiy yu'ākhiżukum bimā ‘aqqattumul-aimān(a), fa kaffāratuhū iṭ‘āmu ‘asyarati masākīna min ausaṭi mā tuṭ‘imūna ahlīkum au kiswatuhum au taḥrīru raqabah(tin), famal lam yajid fa ṣiyāmu ṡalāṡati ayyām(in), żālika kaffāratu aimānikum iżā ḥalaftum, waḥfaẓū aimānakum, każālika yubayyinullāhu lakum āyātihī la‘allakum tasykurūn(a).

अल्लाहः भवन्तं भवतः अनभिप्रेतव्रतानां कारणेन (शपथं कर्तुं) दण्डं न ददाति, अपितु भवतः इच्छितशपथानां कारणेन दण्डं ददाति, अतः कफरातः (शपथभङ्गस्य दण्डः) दश निर्धनानाम् आहारं ददाति, अर्थात् भवतः परिवाराय सामान्यतया यत् भोजनं ददाति तस्मात् भोजनात्, अथवा तेभ्यः वस्त्रं ददाति वा भृत्यस्य मुक्तिं करोति वा। अशक्तो योऽपि ततः (दुर्भाग्येन) त्रिदिनम् उपवासः। तव शपथानां स्वभावः शपथं कुर्वन् । शपथं च पालयतु। एवं अल्लाहः भवद्भ्यः स्वनियमान् व्याख्यायते यथा भवन्तः (तस्य) कृतज्ञतां प्राप्नुवन्ति।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِنَّمَا الْخَمْرُ وَالْمَيْسِرُ وَالْاَنْصَابُ وَالْاَزْلَامُ رِجْسٌ مِّنْ عَمَلِ الشَّيْطٰنِ فَاجْتَنِبُوْهُ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanū innamal-khamru wal-maisiru wal-anṣābu wal-azlāmu rijsum min ‘amalisy-syaiṭāni fajtanibūhu la‘allakum tufliḥūn(a).

हे विश्‍वासिनः ! ननु मद्यपानं द्यूतं मूर्तीनां (यज्ञः) बाणैः बहुभाग्यकर्षणं च जघन्यं कर्म शैतानस्य कर्मणाम् अन्यतमम्। अतः तेभ्यः (कर्मभ्यः) दूरं तिष्ठन्तु येन भवन्तः भाग्यवन्तः भविष्यन्ति।

اِنَّمَا يُرِيْدُ الشَّيْطٰنُ اَنْ يُّوْقِعَ بَيْنَكُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاۤءَ فِى الْخَمْرِ وَالْمَيْسِرِ وَيَصُدَّكُمْ عَنْ ذِكْرِ اللّٰهِ وَعَنِ الصَّلٰوةِ فَهَلْ اَنْتُمْ مُّنْتَهُوْنَ

innamā yurīdusy-syaiṭānu ay yūqi‘a bainakumul-‘adāwata wal-bagḍā'a fil-khamri wal-maisiri wa yaṣuddakum ‘an żikrillāhi wa ‘aniṣ-ṣalāti fahal antum muntahūn(a).

मद्यपानेन द्यूतेन च शैतानः केवलं भवतः मध्ये वैरं द्वेषं च जनयितुं इच्छति, अल्लाहस्य स्मरणं कर्तुं प्रार्थनां च कर्तुं च निवारयति, अतः किं भवन्तः निवर्तयितुम् इच्छन्ति?

وَاَطِيْعُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوا الرَّسُوْلَ وَاحْذَرُوْا ۚفَاِنْ تَوَلَّيْتُمْ فَاعْلَمُوْٓا اَنَّمَا عَلٰى رَسُوْلِنَا الْبَلٰغُ الْمُبِيْنُ

wa aṭī‘ullāha wa aṭī‘ur-rasūla waḥżarū, fa in tawallaitum fa‘lamū annamā ‘alā rasūlinal-balāgul-mubīn(u).

अल्लाहस्य आज्ञां च रसूलस्य आज्ञापालनं कुर्वन्तु सावधानाः च भवन्तु। यदि भवन्तः निवर्तन्ते तर्हि ज्ञातव्यं यत् अस्माकं दूतस्य कर्तव्यं केवलं (सन्देशस्य) स्पष्टतया प्रसारणं एव आसीत्।

لَيْسَ عَلَى الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ جُنَاحٌ فِيْمَا طَعِمُوْٓا اِذَا مَا اتَّقَوْا وَّاٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ ثُمَّ اتَّقَوْا وَّاٰمَنُوْا ثُمَّ اتَّقَوْا وَّاَحْسَنُوْا ۗوَاللّٰهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ ࣖ

laisa ‘alal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti ṡummattaqau wa āmanū ṡummattaqau wa aḥsanū, wallāhu yuḥibbul-muḥsinīn(a).

ये (पुरा) विश्वासं कुर्वन्ति सत्कर्म च कुर्वन्ति, तेषां पापं नास्ति, यदि ते पुण्याः विश्वासं कुर्वन्ति, सत्कर्म च कुर्वन्ति, तर्हि ते पुण्याः विश्वासं च कुर्वन्ति, तर्हि तेषां (अद्यापि) धर्मपरायणता भवति, सत्कर्म च कुर्वन्ति। तथा च ये सत्कर्म कुर्वन्ति तेषां प्रेम्णा अल्लाहः।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَيَبْلُوَنَّكُمُ اللّٰهُ بِشَيْءٍ مِّنَ الصَّيْدِ تَنَالُهٗٓ اَيْدِيْكُمْ وَرِمَاحُكُمْ لِيَعْلَمَ اللّٰهُ مَنْ يَّخَافُهٗ بِالْغَيْبِۚ فَمَنِ اعْتَدٰى بَعْدَ ذٰلِكَ فَلَهٗ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

yā ayyuhal-lażīna āmanū layabluwannakumullāhu bisyai'im minaṣ-ṣaidi tanāluhū aidīkum wa rimāḥukum liya‘lamallāhu may yakhāfuhū bil-gaib(i), fa mani‘tadā ba‘da żālika fa lahū ‘ażābun alīm(un).

हे विश्‍वासिनः ! अल्लाहः भवन्तं अवश्यमेव क्रीडायाः परीक्षणं करिष्यति यत् भवन्तः स्वहस्तैः शूलैः च सहजतया ग्रहीतुं शक्नुवन्ति, येन सः ज्ञास्यति यत् कः तस्मात् भयम् अनुभवति, यद्यपि सः तं न पश्यति। तदनन्तरं यः लङ्घयति स दुःखदं दण्डं प्राप्स्यति।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَقْتُلُوا الصَّيْدَ وَاَنْتُمْ حُرُمٌ ۗوَمَنْ قَتَلَهٗ مِنْكُمْ مُّتَعَمِّدًا فَجَزَۤاءٌ مِّثْلُ مَا قَتَلَ مِنَ النَّعَمِ يَحْكُمُ بِهٖ ذَوَا عَدْلٍ مِّنْكُمْ هَدْيًاۢ بٰلِغَ الْكَعْبَةِ اَوْ كَفَّارَةٌ طَعَامُ مَسٰكِيْنَ اَوْ عَدْلُ ذٰلِكَ صِيَامًا لِّيَذُوْقَ وَبَالَ اَمْرِهٖ ۗعَفَا اللّٰهُ عَمَّا سَلَفَ ۗوَمَنْ عَادَ فَيَنْتَقِمُ اللّٰهُ مِنْهُ ۗوَاللّٰهُ عَزِيْزٌ ذُو انْتِقَامٍ

yā ayyuhal-lażīna āmanū lā taqtuluṣ-ṣaida wa antum ḥurum(un), wa man qatalahū minkum muta‘ammidan fa jazā'um miṡlu mā qatala minan-na‘ami yaḥkumu bihī żawā ‘adlim minkum hadyam bāligal-ka‘bati au kaffāratun ṭa‘āmu masākīna au ‘adlu żālika ṣiyāmal liyażūqa wabāla amrih(ī), ‘afallāhu ‘ammā salaf(a), wa man ‘āda fa yantaqimullāhu minh(u), wallāhu ‘azīzun żuntiqām(in).

हे विश्‍वासिनः ! इह्राम (हज वा उमरा वा) मध्ये स्थित्वा शिकारपशवः न मारयन्तु। भवद्भिः यः कश्चित् तं इच्छया हन्ति, तर्हि दण्डः तस्य स्थाने तस्य वधस्य क्रीडायाः अनुरूपं पशुपालनं करणीयम्, भवतः मध्ये द्वयोः न्याय्यजनयोः निर्णयानुसारं क'बाहं प्रति नेतुम् हद्यः इति, अथवा कफरात् (मोचनं दत्त्वा) निर्धनानाम् आहारं दत्त्वा, अथवा उपवासं कृत्वा, बहिः कृतस्य भोजनस्य अनुपातेन, येन सः स्वकर्मणां दुष्परिणामान् अनुभवति। अल्लाहः पूर्वं यत् घटितं तत् क्षमितवान्। यः च तत् कर्तुं पुनः आगमिष्यति, सः अल्लाहः अवश्यमेव तस्य दण्डं दास्यति। तथा च सर्वशक्तिमान् अल्लाहस्य यातनायाः (शक्तिः) अस्ति।

اُحِلَّ لَكُمْ صَيْدُ الْبَحْرِ وَطَعَامُهٗ مَتَاعًا لَّكُمْ وَلِلسَّيَّارَةِ ۚوَحُرِّمَ عَلَيْكُمْ صَيْدُ الْبَرِّ مَا دُمْتُمْ حُرُمًا ۗوَاتَّقُوا اللّٰهَ الَّذِيْٓ اِلَيْهِ تُحْشَرُوْنَ

uḥilla lakum ṣaidul-baḥri wa ṭa‘āmuhū matā‘al lakum wa lis-sayyārah(ti), wa ḥurrima ‘alaikum ṣaidul-barri mā dumtum ḥurumā(n), wattaqullāhal-lażī ilaihi tuḥsyarūn(a).

भवतः समुद्रपशूनां, समुद्रात् (उत्पन्नस्य) भोजनस्य मृगया भवतः, यात्राकानां च कृते स्वादिष्टं भोजनं कर्तुं शक्यते; तथा च भवद्भ्यः स्थलपशूनां (ग्रहणं) निषिद्धम्, यावत् भवन्तः इह्रमे सन्ति। तथा अल्लाहस्य भयं कुरुत यस्य समीपं भवन्तः (पुनः) समागताः भविष्यन्ति।

۞ جَعَلَ اللّٰهُ الْكَعْبَةَ الْبَيْتَ الْحَرَامَ قِيٰمًا لِّلنَّاسِ وَالشَّهْرَ الْحَرَامَ وَالْهَدْيَ وَالْقَلَاۤىِٕدَ ۗذٰلِكَ لِتَعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ يَعْلَمُ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِۙ وَاَنَّ اللّٰهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمٌ

ja‘alallāhul-ka‘batal-baital-ḥarāma qiyāmal lin-nāsi wasy-syahral-ḥarāma wal-hadya wal-qalā'id(a), żālika lita‘lamū annallāha ya‘lamu mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), wa annallāha bikulli syai'in ‘alīm(un).

अल्लाहः काबां पवित्रं गृहं कृतवान् यत्र मनुष्याः समागच्छन्ति। तथैव हरममासाः, हद्युः, कल'इदः च। एतत् तदर्थं यत् भवन्तः ज्ञास्यन्ति यत् अल्लाहः जानाति यत् स्वर्गेषु किं किं वर्तते, अल्लाहः सर्वस्य सर्वज्ञः अस्ति।

اِعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ شَدِيْدُ الْعِقَابِۙ وَاَنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌۗ

i‘lamū annallāha syadīdul-‘iqāb(i), wa annallāha gafūrur raḥīm(un).

ज्ञातव्यं यत् अल्लाहः दण्डे कठोरः अस्ति तथा च अल्लाहः बहुधा क्षमाशीलः, दयालुः च अस्ति।

مَا عَلَى الرَّسُوْلِ اِلَّا الْبَلٰغُ ۗوَاللّٰهُ يَعْلَمُ مَا تُبْدُوْنَ وَمَا تَكْتُمُوْنَ

mā ‘alar-rasūli illal-balāg(u),wallāhu ya‘lamu mā tubdūna wa mā taktumūn(a).

दूतस्य दायित्वं (अल्लाहस्य सन्देशं) प्रसारयितुं अन्यत् नास्ति, अल्लाहः जानाति यत् भवन्तः किं प्रकाशयन्ति किं च गोपयन्ति।

قُلْ لَّا يَسْتَوِى الْخَبِيْثُ وَالطَّيِّبُ وَلَوْ اَعْجَبَكَ كَثْرَةُ الْخَبِيْثِۚ فَاتَّقُوا اللّٰهَ يٰٓاُولِى الْاَلْبَابِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَ ࣖ

qul lā yastawil-khabīṡu waṭ-ṭayyibu wa lau a‘jabaka kaṡratul-khabīṡ(i), fattaqullāha yā ulil-albābi la‘allakum tufliḥūn(a).

(मुहम्मद) कथयतु, "दुष्टं सद्भिः सह समानं नास्ति, यद्यपि दुष्टस्य प्रचुरता भवतः हृदयं आकर्षयति, अतः हे सामान्यबुद्धिजनाः अल्लाहात् भयं कुर्वन्तु, येन भवन्तः सफलाः भवेयुः।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَسْـَٔلُوْا عَنْ اَشْيَاۤءَ اِنْ تُبْدَ لَكُمْ تَسُؤْكُمْ ۚوَاِنْ تَسْـَٔلُوْا عَنْهَا حِيْنَ يُنَزَّلُ الْقُرْاٰنُ تُبْدَ لَكُمْ ۗعَفَا اللّٰهُ عَنْهَا ۗوَاللّٰهُ غَفُوْرٌ حَلِيْمٌ

yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tas'alū ‘an asy-yā'a in tubda lakum tasu'kum, wa in tas'alū ‘anhā ḥīna yunazzalul-qur'ānu tubda lakum, ‘afallāhu ‘anhā, wallāhu gafūrun ḥalīm(un).

हे विश्‍वासिनः ! (भवतः पैगम्बरं) तानि वस्तूनि मा पृच्छन्तु यत् यदि भवन्तं व्याख्यायन्ते तर्हि (वास्तवतः) भवतः कष्टं जनयिष्यन्ति। यदि भवन्तः तं पृच्छन्ति यत् कदा कुरानस्य प्रकाशनं भवति तर्हि तत् (निःसंदेहं) भवतः कृते व्याख्यातं भविष्यति। तस्य विषये अल्लाहः (भवतः) क्षमितवान्। अल्लाहः च क्षमाशीलः, दयालुः च अस्ति।

قَدْ سَاَلَهَا قَوْمٌ مِّنْ قَبْلِكُمْ ثُمَّ اَصْبَحُوْا بِهَا كٰفِرِيْنَ

qad sa'alahā qaumum min qablikum ṡumma aṣbaḥū bihā kāfirīn(a).

ननु भवतः पूर्वं जनानां समूहः आसीत् ये समानानि वस्तूनि (स्वभविष्यद्वादिना) पृष्टवन्तः, ततः ते अविश्वासिनः अभवन्।

مَا جَعَلَ اللّٰهُ مِنْۢ بَحِيْرَةٍ وَّلَا سَاۤىِٕبَةٍ وَّلَا وَصِيْلَةٍ وَّلَا حَامٍ ۙوَّلٰكِنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا يَفْتَرُوْنَ عَلَى اللّٰهِ الْكَذِبَۗ وَاَكْثَرُهُمْ لَا يَعْقِلُوْنَ

mā ja‘alallāhu mim baḥīratiw wa lā sā'ibatiw wa lā waṣīlatiw wa lā ḥām(in), wa lākinnal-lażīna kafarū yaftarūna ‘alallāhil-każib(a), wa akṡaruhum lā ya‘qilūn(a).

अल्लाहः कदापि बहिरा, सैइबा, वसीला, हम इत्यादीनां अस्तित्वं न निर्धारयति। परन्तु ये अविश्वासं कुर्वन्ति ते अल्लाहस्य विरुद्धं असत्यं आविष्करोति, तेषु अधिकांशः न अवगच्छति।

وَاِذَا قِيْلَ لَهُمْ تَعَالَوْا اِلٰى مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ وَاِلَى الرَّسُوْلِ قَالُوْا حَسْبُنَا مَا وَجَدْنَا عَلَيْهِ اٰبَاۤءَنَا ۗ اَوَلَوْ كَانَ اٰبَاۤؤُهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ شَيْـًٔا وَّلَا يَهْتَدُوْنَ

wa iżā qīla lahum ta‘ālau ilā mā anzalallāhu wa ilar-rasūli qālū ḥasbunā mā wajadnā ‘alaihi ābā'anā, awalau kāna ābā'uhum lā ya‘lamūna syai'aw wa lā yahtadūn(a).

यदा च तेभ्यः कथ्यते यत् "अल्लाहेन यत् प्रकटितं तत् आगच्छन्तु (अनुसृत्य) दूतं च (अनुसृत्य)। ते प्रत्युवाच, "अस्माकं कृते पर्याप्तं यत् वयं पूर्वजान् (कुर्वन्तः) प्राप्नुमः।" किं (ते) पूर्वजान् किमपि न ज्ञात्वा अपि (अपि) मार्गदर्शिताः अपि (अनुवर्तन्ते)?

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا عَلَيْكُمْ اَنْفُسَكُمْ ۚ لَا يَضُرُّكُمْ مَّنْ ضَلَّ اِذَا اهْتَدَيْتُمْ ۗ اِلَى اللّٰهِ مَرْجِعُكُمْ جَمِيْعًا فَيُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanū ‘alaikum anfusakum, lā yaḍurrukum man ḍalla iżahtadaitum, ilallāhi marji‘ukum jamī‘an fa yunabbi'ukum bimā kuntum ta‘malūn(a).

हे विश्‍वासिनः ! स्वस्य पालनं कुरुत; (यतो हि) भ्रमितः व्यक्तिः भवतः हानिं न करिष्यति यदि भवतः मार्गदर्शनं कृतम् अस्ति। केवलं अल्लाहस्य समीपं भवन्तः सर्वे पुनरागमिष्यन्ति, ततः सः भवन्तं व्याख्यास्यति यत् भवन्तः किं कृतवन्तः।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا شَهَادَةُ بَيْنِكُمْ اِذَا حَضَرَ اَحَدَكُمُ الْمَوْتُ حِيْنَ الْوَصِيَّةِ اثْنٰنِ ذَوَا عَدْلٍ مِّنْكُمْ اَوْ اٰخَرٰنِ مِنْ غَيْرِكُمْ اِنْ اَنْتُمْ ضَرَبْتُمْ فِى الْاَرْضِ فَاَصَابَتْكُمْ مُّصِيْبَةُ الْمَوْتِۗ تَحْبِسُوْنَهُمَا مِنْۢ بَعْدِ الصَّلٰوةِ فَيُقْسِمٰنِ بِاللّٰهِ اِنِ ارْتَبْتُمْ لَا نَشْتَرِيْ بِهٖ ثَمَنًا وَّلَوْ كَانَ ذَا قُرْبٰىۙ وَلَا نَكْتُمُ شَهَادَةَ اللّٰهِ اِنَّآ اِذًا لَّمِنَ الْاٰثِمِيْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanū syahādatu bainikum iżā ḥaḍara aḥadakumul-mautu ḥīnal-waṣiyyatiṡnāni żawā ‘adlim minkum au ākharāni min gairikum in antum ḍarabtum fil-arḍi fa aṣābatkum muṣībatul-maut(i), taḥbisūnahumā mim ba‘diṣ-ṣalāti fa yuqsimāni billāhi inirtabtum lā nasytarī bihī ṡamanaw wa lau kāna żā qurbā, wa lā naktumu syahādatallāhi innā iżal laminal-āṡimīn(a).

हे विश्‍वासिनः ! यदि भवद्भिः कश्चन (भवद्भिः) मृत्युं सम्मुखीभवति, यदा सः इच्छां कर्तुं प्रवृत्तः अस्ति, तर्हि (इच्छा) भवतः मध्ये न्याय्यौ द्वौ जना, अथवा भवतः भिन्नौ (धर्मस्य) जनानां साक्षी भवतु। यदि भवान् पृथिव्यां यात्रां करोति तथा च भवान् मृत्युसंकटं प्राप्नोति तर्हि प्रार्थनायाः अनन्तरं साक्षिद्वयं निरुद्धं कर्तव्यम्, येन तौ द्वौ अपि अल्लाहस्य नाम्ना शपथं कुर्वतः यदि भवान् संशयितः अस्ति यत्, "अल्लाहस्य शपथेन वयं अस्य शपथस्य लाभं न गृह्णीमः, यद्यपि सः निकटसम्बन्धी अस्ति, अपि च अल्लाहस्य साक्ष्यं न गोपयामः, ननु यदि तथा भवति तर्हि वयं अवश्यमेव पापकानां मध्ये भविष्यामः" इति।

فَاِنْ عُثِرَ عَلٰٓى اَنَّهُمَا اسْتَحَقَّآ اِثْمًا فَاٰخَرٰنِ يَقُوْمٰنِ مَقَامَهُمَا مِنَ الَّذِيْنَ اسْتَحَقَّ عَلَيْهِمُ الْاَوْلَيٰنِ فَيُقْسِمٰنِ بِاللّٰهِ لَشَهَادَتُنَآ اَحَقُّ مِنْ شَهَادَتِهِمَا وَمَا اعْتَدَيْنَآ ۖاِنَّآ اِذًا لَّمِنَ الظّٰلِمِيْنَ

fa in ‘uṡira ‘alā annahumastaḥaqqā iṡman fa ākharāni yaqūmāni maqāmahumā minal-lażīnastaḥaqqa ‘alaihimul-aulayāni fa yuqsimāni billāhi lasyahādatunā aḥaqqu min syahādatihimā wa ma‘tadainā, innā iżal laminaẓ-ẓālimīn(a).

यदि साक्षिद्वयेन पापं कृतम् इति सिद्धं भवति तर्हि अन्ये द्वे जनाः तेषां स्थानं गृह्णन्ति, अर्थात् अधिकारिणां मध्ये, मृतस्य व्यक्तिस्य समीपस्थं च, तदा तौ अल्लाहस्य नाम्ना शपथं करिष्यतः, "ननु अस्माकं साक्ष्यं साक्षिद्वयस्य साक्ष्यात् अधिकं स्वीकारयोग्यम् अस्ति, तथा च वयं किमपि सीमां न लङ्घयामः। ननु यदि वयं तथा कुर्मः तर्हि वयं निश्चितरूपेण भविष्यामः" इति अपराधिनां मध्ये” इति ।

ذٰلِكَ اَدْنٰٓى اَنْ يَّأْتُوْا بِالشَّهَادَةِ عَلٰى وَجْهِهَآ اَوْ يَخَافُوْٓا اَنْ تُرَدَّ اَيْمَانٌۢ بَعْدَ اَيْمَانِهِمْۗ وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاسْمَعُوْا ۗوَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الْفٰسِقِيْنَ ࣖ

Żālika adnā ay ya'tū bisy-syahādati ‘alā wajhihā au yakhāfū an turadda aimānum ba‘da aimānihim, wattaqullāha wasma‘ū, wallāhu lā yahdil qaumal-fāsiqīn(a).

एवं तेषां कृते सत्यानुसारं साक्ष्यं दातुं श्रेयः, तेषां शपथं शपथं कृत्वा (वारिसं प्रति) प्रत्यागच्छति इति भीता भवति। अल्लाहात् भयम् (तस्य आज्ञाः) शृणुत। अल्लाहः च दुष्टानां मार्गदर्शनं न करोति।

۞ يَوْمَ يَجْمَعُ اللّٰهُ الرُّسُلَ فَيَقُوْلُ مَاذَٓا اُجِبْتُمْ ۗ قَالُوْا لَا عِلْمَ لَنَا ۗاِنَّكَ اَنْتَ عَلَّامُ الْغُيُوْبِ

yauma yajma‘ullāhur-rusula fa yaqūlu māżā ujibtum, qālū lā ‘ilma lanā, innaka anta ‘allāmul-guyūb(i).

(स्मरतु) यस्मिन् दिने अल्लाहः प्रेरितान् एकत्र सङ्गृहीतवान्, तदा सः (तेषां) पृष्टवान्, "भवतः (आह्वानस्य) (भवतः जनानां) उत्तरं किम् आसीत्?" ते (प्रेरिताः) उत्तरं दत्तवन्तः, "न वयं जानीमः (तस्य विषये)। ननु त्वं सर्वेषां अदृष्टानां सर्वज्ञः असि।"

اِذْ قَالَ اللّٰهُ يٰعِيْسَى ابْنَ مَرْيَمَ اذْكُرْ نِعْمَتِيْ عَلَيْكَ وَعَلٰى وَالِدَتِكَ ۘاِذْ اَيَّدْتُّكَ بِرُوْحِ الْقُدُسِۗ تُكَلِّمُ النَّاسَ فِى الْمَهْدِ وَكَهْلًا ۚوَاِذْ عَلَّمْتُكَ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَ وَالتَّوْرٰىةَ وَالْاِنْجِيْلَ ۚوَاِذْ تَخْلُقُ مِنَ الطِّيْنِ كَهَيْـَٔةِ الطَّيْرِ بِاِذْنِيْ فَتَنْفُخُ فِيْهَا فَتَكُوْنُ طَيْرًاۢ بِاِذْنِيْ وَتُبْرِئُ الْاَكْمَهَ وَالْاَبْرَصَ بِاِذْنِيْ ۚوَاِذْ تُخْرِجُ الْمَوْتٰى بِاِذْنِيْ ۚوَاِذْ كَفَفْتُ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ عَنْكَ اِذْ جِئْتَهُمْ بِالْبَيِّنٰتِ فَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْهُمْ اِنْ هٰذَآ اِلَّا سِحْرٌ مُّبِيْنٌ

iż qālallāhu yā ‘īsabna maryamażkur ni‘matī ‘alaika wa ‘alā wālidatik(a), iż ayyattuka birūḥil-qudus(i), tukallimun-nāsa fil-mahdi wa kahlā(n), wa iż ‘allamtukal-kitāba wal-ḥikmata wat-taurāta wal-injīl(a), wa iż takhluqu minaṭ-ṭīni kahai'atiṭ-ṭairi bi'iżnī fa tanfukhu fīhā fa takūnu ṭairam bi'iżnī wa tubri'ul-akmaha wal-abraṣa bi'iżnī, wa iż tukhrijul-mautā bi'iżnī, wa iż kafaftu banī isrā'īla ‘anka iż ji'tahum bil-bayyināti fa qālal-lażīna kafarū minhum in hāżā illā siḥrum mubīn(un).

तथा च स्मर्यतां यदा अल्लाहः अवदत्, "हे येशु, मरियमस्य पुत्र! मम अनुग्रहं भवतः उपरि भवतः मातुः उपरि च स्मर्यताम् यदा अहं त्वां पवित्रात्मना दृढं कृतवान्। भवतः पालने अपि यदा भवतः प्रौढः आसीत् तदा मनुष्यैः सह वार्तालापं कर्तुं समर्थः आसीत्। तथा च स्मर्यतां यदा अहं भवतः लेखनं शिक्षितवान्, (इदमपि) बुद्धिः, तौराहः, सुसमाचारः च। तथा च स्मर्यतां यदा भवतः अनुमतिः पृथिव्याः पक्षिणं निर्मितवान् तदा भवतः तस्मिन् फूत्करोति स्म, तदा मम अनुमतिं प्राप्य (वास्तविक) पक्षी अभवत् वास्तविकमायां विना किमपि न।"

وَاِذْ اَوْحَيْتُ اِلَى الْحَوَارِيّٖنَ اَنْ اٰمِنُوْا بِيْ وَبِرَسُوْلِيْ ۚ قَالُوْٓا اٰمَنَّا وَاشْهَدْ بِاَنَّنَا مُسْلِمُوْنَ

wa iż auḥaitu ilal-ḥawāriyyīna an āminū bī wa birasūlī, qālū āmannā wasyhad bi'annanā muslimūn(a).

तथा च (स्मरतु), यदा अहं येशुना विश्वासिनां अनुयायिनां प्रेरणादायिनी, "मयि मम दूते च विश्वासं कुरुत।" ते उत्तरं दत्तवन्तः, "वयं विश्वासं कृतवन्तः, साक्ष्यं च दद्मः (हे दूत) यत् वयं (मुस्लिमाः) वशीभूताः जनाः स्मः।"

اِذْ قَالَ الْحَوَارِيُّوْنَ يٰعِيْسَى ابْنَ مَرْيَمَ هَلْ يَسْتَطِيْعُ رَبُّكَ اَنْ يُّنَزِّلَ عَلَيْنَا مَاۤىِٕدَةً مِّنَ السَّمَاۤءِ ۗقَالَ اتَّقُوا اللّٰهَ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ

iż qālal-ḥawāriyyūna yā ‘īsabna maryama hal yastaṭī‘u rabbuka ay yunazzila ‘alainā mā'idatam minas-samā'(i), qālattaqullāha in kuntum mu'minīn(a).

(स्मरतु), यदा येशुना विश्वासपात्राः अनुयायिनः अवदन्, "हे येशु, मरियमपुत्र! किं तव प्रभुः स्वर्गात् अस्माकं कृते अन्नं प्रेषयितुं इच्छति?" येशुः उत्तरं दत्तवान्, "यदि यूयं विश्वासिनः सन्ति तर्हि अल्लाहात् भयम् कुर्वन्तु।"

قَالُوْا نُرِيْدُ اَنْ نَّأْكُلَ مِنْهَا وَتَطْمَىِٕنَّ قُلُوْبُنَا وَنَعْلَمَ اَنْ قَدْ صَدَقْتَنَا وَنَكُوْنَ عَلَيْهَا مِنَ الشّٰهِدِيْنَ

qālū nurīdu an na'kula minhā wa taṭma'inna qulūbunā wa na‘lama an qad ṣadaqtanā wa nakūna ‘alaihā minasy-syāhidīn(a).

ते अवदन्, “वयं तत् खादितुम् इच्छामः येन अस्माकं हृदयं निश्चलं भवेत्, यथा वयं निश्चयं भवामः यत् भवता सत्यं कथितं, वयं च साक्षिणः भवेम।”

قَالَ عِيْسَى ابْنُ مَرْيَمَ اللّٰهُمَّ رَبَّنَآ اَنْزِلْ عَلَيْنَا مَاۤىِٕدَةً مِّنَ السَّمَاۤءِ تَكُوْنُ لَنَا عِيْدًا لِّاَوَّلِنَا وَاٰخِرِنَا وَاٰيَةً مِّنْكَ وَارْزُقْنَا وَاَنْتَ خَيْرُ الرّٰزِقِيْنَ

qāla ‘īsabnu maryamallāhumma rabbanā anzil ‘alainā mā'idatam minas-samā'i takūnu lanā ‘īdal li'awwalinā wa ākhirinā wa āyatam minka warzuqnā wa anta khairur-rāziqīn(a).

मरियमपुत्रः येशुः प्रार्थितवान्, "हे अस्माकं प्रभु, आकाशात् (यस्य दिवसः पतति) अस्माकं कृते एकं पक्वान्नं प्रेषयतु, अर्थात् ये अधुना अस्माभिः सह सन्ति, ये अस्माकं पश्चात् आगच्छन्ति, तेषां कृते भवतः सामर्थ्यस्य चिह्नं भविष्यति, अस्मान् पोषणं ददातु, त्वं च उत्तमः पोषणदाता असि।

قَالَ اللّٰهُ اِنِّيْ مُنَزِّلُهَا عَلَيْكُمْ ۚ فَمَنْ يَّكْفُرْ بَعْدُ مِنْكُمْ فَاِنِّيْٓ اُعَذِّبُهٗ عَذَابًا لَّآ اُعَذِّبُهٗٓ اَحَدًا مِّنَ الْعٰلَمِيْنَ ࣖ

qālallāhu innī munazziluhā ‘alaikum, famay yakfur ba‘du minkum fa innī u‘ażżibuhū ‘ażābal lā u‘ażzibuhū aḥadam minal-‘ālamīn(a).

अल्लाहः वदति यत्, "ननु, अहं भवद्भ्यः पक्वान्नं प्रेषयिष्यामि, परन्तु यः कश्चित् युष्माकं मध्ये अविश्वासं करोति (पात्रं प्रेषितम्) ततः परं, तदा खलु, अहं तं एतादृशेन दण्डेन दण्डयिष्यामि यत् मया मनुष्येषु (सर्वप्रकृतौ) कदापि कस्यचित् उपरि न प्रदत्तम्।

وَاِذْ قَالَ اللّٰهُ يٰعِيْسَى ابْنَ مَرْيَمَ ءَاَنْتَ قُلْتَ لِلنَّاسِ اتَّخِذُوْنِيْ وَاُمِّيَ اِلٰهَيْنِ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗقَالَ سُبْحٰنَكَ مَا يَكُوْنُ لِيْٓ اَنْ اَقُوْلَ مَا لَيْسَ لِيْ بِحَقٍّ ۗاِنْ كُنْتُ قُلْتُهٗ فَقَدْ عَلِمْتَهٗ ۗتَعْلَمُ مَا فِيْ نَفْسِيْ وَلَآ اَعْلَمُ مَا فِيْ نَفْسِكَ ۗاِنَّكَ اَنْتَ عَلَّامُ الْغُيُوْبِ

wa iż qālallāhu yā ‘īsabna maryama a'anta qulta lin-nāsittakhiżūnī wa ummiya ilāhaini min dūnillah(i), qāla subḥānaka mā yakūnu lī an aqūla mā laisa lī biḥaqq(in), in kuntu qultuhū faqad ‘alimtah(ū), ta‘lamu mā fī nafsī wa lā a‘lamu mā fī nafsik(a), innaka anta ‘allāmul-guyūb(i).

तथा (स्मरतु) यदा अल्लाहः अवदत्, "हे येशु, मरियमस्य पुत्र! किं त्वं एव जनान् उक्तवान्, मां मम मातरं च अल्लाहस्य अतिरिक्तं द्वौ देवौ कुरु?" (ईसा) अवदत्, "महिमा भवतः, मम अदृष्टं वक्तुं न युक्तम्। यदि अहं उक्तवान् स्यात् तर्हि त्वं ज्ञास्यसि। त्वं मयि यत् अस्ति तत् जानासि, अहं च न जानामि यत् त्वयि अस्ति। ननु त्वं सर्वस्य अदृष्टस्य सर्वज्ञः असि।

مَا قُلْتُ لَهُمْ اِلَّا مَآ اَمَرْتَنِيْ بِهٖٓ اَنِ اعْبُدُوا اللّٰهَ رَبِّيْ وَرَبَّكُمْ ۚوَكُنْتُ عَلَيْهِمْ شَهِيْدًا مَّا دُمْتُ فِيْهِمْ ۚ فَلَمَّا تَوَفَّيْتَنِيْ كُنْتَ اَنْتَ الرَّقِيْبَ عَلَيْهِمْ ۗوَاَنْتَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيْدٌ

mā qultu lahum illā mā amartanī bihī ani‘budullāha rabbī wa rabbakum, wa kuntu ‘alaihim syahīdam mā dumtu fīhim, falammā tawaffaitanī kunta antar-raqība ‘alaihim, wa anta ‘alā kulli syai'in syahīd(un).

अहं तान् कदापि न अवदम्, केवलं भवता यत् आज्ञापितं (अर्थात्) "अल्लाहस्य, मम प्रभुस्य, भवतः प्रभुस्य च पूजां कुरु" इति, अहं च तेषां विरुद्धं साक्षी आसीत्, यावत् अहं तेषु आसम्। अतः त्वया मां त्यक्त्वा त्वमेव तान् पश्यन् आसीत् । त्वं च सर्वस्य साक्षी असि।

اِنْ تُعَذِّبْهُمْ فَاِنَّهُمْ عِبَادُكَ ۚوَاِنْ تَغْفِرْ لَهُمْ فَاِنَّكَ اَنْتَ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ

in tu‘ażżibhum fa innahum ‘ibāduk(a), wa in tagfir lahum fa innaka antal-‘azīzul-ḥakīm(u).

यदि त्वं तान् पीडयसि तर्हि ते खलु ते भृत्याः सन्ति, यदि त्वं तान् क्षमसि तर्हि त्वं खलु परमशक्तिमान् परमज्ञानी असि” इति।

قَالَ اللّٰهُ هٰذَا يَوْمُ يَنْفَعُ الصّٰدِقِيْنَ صِدْقُهُمْ ۗ لَهُمْ جَنّٰتٌ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَآ اَبَدًا ۗرَضِيَ اللّٰهُ عَنْهُمْ وَرَضُوْا عَنْهُ ۗذٰلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُ

qālallāhu hāżā yaumu yanfa‘uṣ-ṣādiqīna ṣidquhum, lahum jannātun tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā abadā(n), raḍiyallāhu ‘anhum wa raḍū ‘anh(u), żālikal-fauzul-‘aẓīm(u).

अल्लाहः वदति यत्, "एतत् तदा एव धर्मात्माः स्वस्य धर्मस्य लाभं प्राप्नुवन्ति। ते स्वर्गं प्राप्नुवन्ति यस्य अधः नद्यः प्रवहन्ति, ते तत्र सदा तिष्ठन्ति। अल्लाहः तेभ्यः प्रसन्नः अस्ति, ते च तस्मिन् प्रसन्नाः सन्ति। तत् महत् विजयः।

لِلّٰهِ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا فِيْهِنَّ ۗوَهُوَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ ࣖ

lillāhi mulkus-samāwāti wal-arḍi wa mā fīhinn(a), wa huwa ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

आकाशस्य पृथिव्याः च राज्यं तेषु यत् अस्ति तत् अल्लाहस्य एव अस्ति; सः च सर्वेषु विषयेषु सर्वशक्तिमान् अस्ति।