Q.S अन-नह्ल् (اَلنَّحْل) - 128 श्लोकसंख्या

اَتٰىٓ اَمْرُ اللّٰهِ فَلَا تَسْتَعْجِلُوْهُ ۗسُبْحٰنَهٗ وَتَعٰلٰى عَمَّا يُشْرِكُوْنَ

atā amrullāhi falā tasta‘jilūh(u), subḥānahū wa ta‘ālā ‘ammā yusyrikūn(a).

अल्लाहस्य फरमानः अवश्यमेव आगमिष्यति, अतः तस्य त्वरिततां मा याचत। महिमा अल्लाहस्य भवतु, सः उच्चः अस्ति यत् ते परस्परं संबध्नन्ति।

يُنَزِّلُ الْمَلٰۤىِٕكَةَ بِالرُّوْحِ مِنْ اَمْرِهٖ عَلٰى مَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖٓ اَنْ اَنْذِرُوْٓا اَنَّهٗ لَآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنَا۠ فَاتَّقُوْنِ

yunazzilul-malā'ikata bir-rūḥi min amrihī ‘alā may yasyā'u min ‘ibādihī an anżirū annahū lā ilāha illā ana fattaqūn(i).

सः स्वसेवकानां मध्ये यस्मै इच्छति स्म तेभ्यः स्वाज्ञाभिः सह प्रकाशनानि आनयन् स्वर्गदूतान् प्रेषितवान्, यथा, "(मम सेवकान्) स्मर्यतां यत् मम अतिरिक्तः कोऽपि देवः नास्ति, अतः यूयं मां भयं कुर्वन्तु।

خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ بِالْحَقِّۗ تَعٰلٰى عَمَّا يُشْرِكُوْنَ

khalaqas-samāwāti wal-arḍa bil-ḥaqq(i), ta‘ālā ‘ammā yusyrikūn(a).

द्यावाम् पृथिवीं च सृष्ट्वा सत्येन | ते परस्परं यत् सङ्गं कुर्वन्ति तस्मात् उपरि अल्लाहः उच्चः अस्ति।

خَلَقَ الْاِنْسَانَ مِنْ نُّطْفَةٍ فَاِذَا هُوَ خَصِيْمٌ مُّبِيْنٌ

khalaqal-insāna min nuṭfatin fa iżā huwa khaṣīmum mubīn(un).

सः वीर्यात् मनुष्यं सृष्टवान् आसीत्, तं वास्तविकं निराकरणं कृतवान् आसीत् ।

وَالْاَنْعَامَ خَلَقَهَا لَكُمْ فِيْهَا دِفْءٌ وَّمَنَافِعُ وَمِنْهَا تَأْكُلُوْنَ

wal-an‘āma khalaqahā lakum fīhā dif'uw wa manāfi‘u wa minhā ta'kulūn(a).

स च पशुपालनं निर्मितवान्; तेषु भवतः उष्णता (ऊन) बहु लाभाः च सन्ति, तेषु भवतः खादन्ति।

وَلَكُمْ فِيْهَا جَمَالٌ حِيْنَ تُرِيْحُوْنَ وَحِيْنَ تَسْرَحُوْنَۖ

wa lakum fīhā jamālun ḥīna turīḥūna wa ḥīna tasraḥūn(a).

तस्मिन् च त्वं सौन्दर्यं प्राप्नोषि, यदा त्वं तत् पुनः गुच्छं प्रति आनयसि, यदा च त्वं तत् (चरणं प्रति) विमोचयसि।

وَتَحْمِلُ اَثْقَالَكُمْ اِلٰى بَلَدٍ لَّمْ تَكُوْنُوْا بٰلِغِيْهِ اِلَّا بِشِقِّ الْاَنْفُسِۗ اِنَّ رَبَّكُمْ لَرَءُوْفٌ رَّحِيْمٌۙ

wa taḥmilu aṡqālakum ilā baladil lam takūnū bāligīhi illā bisyiqqil-anfus(i), inna rabbakum lara'ūfur raḥīm(un).

स च तव भारं वहन् भूमिं प्रति यत् त्वं न प्राप्नोषि, महता कष्टेन विना। ननु तव प्रभुः परमकृपालुः परमकृपालुः ।

وَّالْخَيْلَ وَالْبِغَالَ وَالْحَمِيْرَ لِتَرْكَبُوْهَا وَزِيْنَةًۗ وَيَخْلُقُ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

wal-khaila wal-bigāla wal-ḥamīra litarkabūhā wa zīnah(tan), wa yakhluqu mā lā ta‘lamūn(a).

अश्वाः खच्चराः खराः च (सृष्टाः) भवद्भ्यः आरुह्य भूषणत्वेन च। अल्लाहः यत् भवन्तः न जानन्ति तत् सृजति।

وَعَلَى اللّٰهِ قَصْدُ السَّبِيْلِ وَمِنْهَا جَاۤىِٕرٌ ۗوَلَوْ شَاۤءَ لَهَدٰىكُمْ اَجْمَعِيْنَ ࣖ

wa ‘alallāhi qaṣdus-sabīli wa minhā jā'ir(un), wa lau syā'a lahadākum ajma‘īn(a).

तथा च ऋजुमार्गस्य व्याख्यानं अल्लाहस्य अधिकारः अस्ति, तदन्तरे च (मार्गाः) सन्ति ये व्यभिचारिणः सन्ति। यदि च इच्छति तर्हि सः भवन्तं सर्वान् (सत्यमार्गं प्रति) अवश्यमेव मार्गदर्शनं करिष्यति।

هُوَ الَّذِيْٓ اَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً لَّكُمْ مِّنْهُ شَرَابٌ وَّمِنْهُ شَجَرٌ فِيْهِ تُسِيْمُوْنَ

huwal-lażī anzala minas-samā'i mā'al lakum minhu syarābuw wa minhu syajarun fīhi tusīmūn(a).

स एव भवतः कृते आकाशात् जलं (वृष्टिं) प्रेषयति, तस्य किञ्चित् पेयं, किञ्चित् वनस्पतिं (उर्वरकं) करोति, यस्मिन् भवन्तः पशुपालनं कुर्वन्ति।

يُنْۢبِتُ لَكُمْ بِهِ الزَّرْعَ وَالزَّيْتُوْنَ وَالنَّخِيْلَ وَالْاَعْنَابَ وَمِنْ كُلِّ الثَّمَرٰتِۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لِّقَوْمٍ يَّتَفَكَّرُوْنَ

yumbitu lakum bihiz-zar‘a waz-zaitūna wan-nakhīla wal-a‘nāba wa min kulliṡ-ṡamarāt(i), inna fī żālika la'āyatal liqaumiy yatafakkarūn(a).

तेन सस्यानि जैतुनानि च खजूराणि द्राक्षाफलानि च सर्वाणि फलानि च भवतः कृते वर्धयति। ननु अस्मिन् विचारदातृणां जनानां कृते चिह्नम् अस्ति।

وَسَخَّرَ لَكُمُ الَّيْلَ وَالنَّهَارَۙ وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ ۗوَالنُّجُوْمُ مُسَخَّرٰتٌۢ بِاَمْرِهٖ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يَّعْقِلُوْنَۙ

wa sakhkhara lakumul-laila wan-nahār(a), wasy-syamsa wal-qamar(a), wan-nujūmu musakhkharātum bi'amrih(ī), inna fī żālika la'āyātil liqaumiy ya‘qilūn(a).

रात्रिदिनं सूर्यं चन्द्रं च त्वां वशीकृत्य तस्याज्ञया नक्षत्राणि नियन्त्रितानि सन्ति। ननु यस्मिन् अवगच्छन्ति तेषां कृते यथार्थतया (अल्लाहस्य महत्त्वस्य) चिह्नानि सन्ति,

وَمَا ذَرَاَ لَكُمْ فِى الْاَرْضِ مُخْتَلِفًا اَلْوَانُهٗ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لِّقَوْمٍ يَّذَّكَّرُوْنَ

wa mā żara'a lakum fil-arḍi mukhtalifan alwānuh(ū), inna fī żālika la'āyatal liqaumiy yażżakkarūn(a).

तथा (सः अपि नियन्त्रयति) यत् भवद्भ्यः पृथिव्यां विविधवर्णैः निर्मितवान्। ननु अस्मिन् पाठं गृह्णन्तः जनानां कृते (अल्लाहस्य महत्त्वस्य) चिह्नं वस्तुतः अस्ति।

وَهُوَ الَّذِيْ سَخَّرَ الْبَحْرَ لِتَأْكُلُوْا مِنْهُ لَحْمًا طَرِيًّا وَّتَسْتَخْرِجُوْا مِنْهُ حِلْيَةً تَلْبَسُوْنَهَاۚ وَتَرَى الْفُلْكَ مَوَاخِرَ فِيْهِ وَلِتَبْتَغُوْا مِنْ فَضْلِهٖ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ

wa huwal-lażī sakhkharal-baḥra lita'kulū minhu laḥman ṭariyyaw wa tastakhrijū minhu ḥilyatan talbasūnahā, wa taral-fulka mawākhira fīhi wa litabtagū min faḍlihī wa la‘allakum tasykurūn(a).

स च समुद्रं (भवतः) वशीकृतवान् यत् भवन्तः तस्मात् नवमांसम् (मत्स्यं) खादन्तु, (तस्मात्) च भवन्तः यत् आभूषणं धारयन्ति तत् निष्कासयितुं शक्नुवन्ति। त्वं (अपि) तत्र गच्छन्तीनां नावानां पश्यसि, तस्य उपहारं अन्वेष्टुं, कृतज्ञतां च भवसि।

وَاَلْقٰى فِى الْاَرْضِ رَوَاسِيَ اَنْ تَمِيْدَ بِكُمْ وَاَنْهٰرًا وَّسُبُلًا لَّعَلَّكُمْ تَهْتَدُوْنَۙ

wa alqā fil-arḍi rawāsiya an tamīda bikum wa anhāraw wa subulal la‘allakum tahtadūn(a).

सः च पृथिव्यां पर्वतान् दृढतया स्थापयति यत् भवद्भिः सह न कम्पते, (तथा च) नद्यः मार्गाः च निर्मितवान् यत् भवन्तः मार्गदर्शनं कुर्वन्ति।

وَعَلٰمٰتٍۗ وَبِالنَّجْمِ هُمْ يَهْتَدُوْنَ

wa ‘alāmāt(in), wa bin-najmi hum yahtadūn(a).

तथा (सः) चिह्नानि (मार्गदर्शकाः) निर्मितवान्। ताराभिः सह च तेषां मार्गदर्शनं प्राप्तम्।

اَفَمَنْ يَّخْلُقُ كَمَنْ لَّا يَخْلُقُۗ اَفَلَا تَذَكَّرُوْنَ

afamay yakhluqu kamal lā yakhluq(u), afalā tażakkarūn(a).

अतः (अल्लाह) प्रजापतिः सदृशः अस्ति यः (किमपि) सृजितुं न शक्नोति? किमर्थं त्वं न सावधानः ?

وَاِنْ تَعُدُّوْا نِعْمَةَ اللّٰهِ لَا تُحْصُوْهَا ۗاِنَّ اللّٰهَ لَغَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

wa in ta‘uddū ni‘matallāhi lā tuḥṣūhā, innallāha lagafūrur raḥīm(un).

तथा च यदि भवन्तः अल्लाहस्य आशीर्वादान् गणयन्ति तर्हि भवन्तः अवश्यमेव तान् गणयितुं न शक्नुवन्ति। ननु अल्लाहः सत्यमेव क्षमाशीलः, दयालुः च अस्ति।

وَاللّٰهُ يَعْلَمُ مَا تُسِرُّوْنَ وَمَا تُعْلِنُوْنَ

wallāhu ya‘lamu mā tusirrūna wa mā tu‘linūn(a).

अल्लाहः च जानाति यत् भवन्तः किं गोपयन्ति किं च प्रकाशयन्ति।

وَالَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ لَا يَخْلُقُوْنَ شَيْـًٔا وَّهُمْ يُخْلَقُوْنَۗ

wal-lażīna yad‘ūna min dūnillāhi lā yakhluqūna syai'aw wa hum yukhlaqūn(a).

तथा (मूर्तयः) याः अल्लाहात् पृथक् वदन्ति, ते किमपि सृजितुं न शक्नुवन्ति, यदा तु मूर्तिः (स्वयं) जनानां निर्मिताः सन्ति।

اَمْوَاتٌ غَيْرُ اَحْيَاۤءٍ ۗوَمَا يَشْعُرُوْنَۙ اَيَّانَ يُبْعَثُوْنَ ࣖ

amwātun gairu aḥyā'(in), wa mā yasy‘urūna ayyāna yub‘aṡūn(a).

(मूर्तयः) मृताः, अजीवाः, ते न जानन्ति कदा (तेषां उपासकाः) पुनरुत्थापिताः भविष्यन्ति।

اِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌ ۚفَالَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ قُلُوْبُهُمْ مُّنْكِرَةٌ وَّهُمْ مُّسْتَكْبِرُوْنَ

ilāhukum ilāhuw wāḥid(un), fal-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirati qulūbuhum munkiratuw wa hum mustakbirūn(a).

तव ईश्वरः सर्वशक्तिमान् ईश्वरः अस्ति। अतः ये परलोकं न विश्वसन्ति, तेषां हृदयं (अल्लाहस्य एकत्वं) नकारयति, ते च अभिमानी जनाः सन्ति

لَا جَرَمَ اَنَّ اللّٰهَ يَعْلَمُ مَا يُسِرُّوْنَ وَمَا يُعْلِنُوْنَ ۗاِنَّهٗ لَا يُحِبُّ الْمُسْتَكْبِرِيْنَ

lā jarama annallāha ya‘lamu mā yusirrūna wa mā yu‘linūn(a), innahū lā yuḥibbul-mustakbirīn(a).

निःसंदेहं अल्लाहः जानाति यत् ते किं गोपयन्ति किं च प्रकाशयन्ति। ननु तस्मै दम्भिनः न रोचन्ते।

وَاِذَا قِيْلَ لَهُمْ مَّاذَآ اَنْزَلَ رَبُّكُمْ ۙقَالُوْٓا اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَ

wa iżā qīla lahum māżā anzala rabbukum, qālū asāṭīrul-awwalīn(a).

यदा च तेभ्यः उक्तं यत् भवतः भगवता किं प्रकाशितम्? ते प्रत्युवाच पुराणानां कथाः।

لِيَحْمِلُوْٓا اَوْزَارَهُمْ كَامِلَةً يَّوْمَ الْقِيٰمَةِ ۙوَمِنْ اَوْزَارِ الَّذِيْنَ يُضِلُّوْنَهُمْ بِغَيْرِ عِلْمٍ ۗ اَلَا سَاۤءَ مَا يَزِرُوْنَ ࣖ

liyaḥmilū auzārahum kāmilatay yaumal-qiyāmah(ti), wa min auzāril-lażīna yuḍillūnahum bigairi ‘ilm(in), alā sā'a mā yazirūn(a).

(तेषां वचनं) पुनरुत्थानदिने तेषां स्वपापानि सम्यक् वहन्ति, तेषां भ्रान्तानां केचन पापाः ये किञ्चित् अपि न जानन्ति स्म (ते भ्रान्ताः आसन्)। स्मर्यतां यत् ते किं घोरं (पापं) वहन्ति।

قَدْ مَكَرَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَاَتَى اللّٰهُ بُنْيَانَهُمْ مِّنَ الْقَوَاعِدِ فَخَرَّ عَلَيْهِمُ السَّقْفُ مِنْ فَوْقِهِمْ وَاَتٰىهُمُ الْعَذَابُ مِنْ حَيْثُ لَا يَشْعُرُوْنَ

qad makaral-lażīna min qablihim fa atallāhu bun-yānahum minal-qawā‘idi fa kharra ‘alaihimus-saqfu min fauqihim wa atāhumul-‘ażābu min ḥaiṡu lā yasy‘urūn(a).

ननु तेभ्यः पूर्वं ये जनाः षड्यन्त्रं कृतवन्तः, अतः अल्लाहः तेषां गृहाणि तेषां आधारात् नाशितवान्, ततः उपरितः तेषां उपरि छतानि पतितानि, यतः ते न अवगच्छन्ति स्म, ततः तेषां कृते यातना आगता।

ثُمَّ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ يُخْزِيْهِمْ وَيَقُوْلُ اَيْنَ شُرَكَاۤءِيَ الَّذِيْنَ كُنْتُمْ تُشَاۤقُّوْنَ فِيْهِمْ ۗقَالَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْعِلْمَ اِنَّ الْخِزْيَ الْيَوْمَ وَالسُّوْۤءَ عَلَى الْكٰفِرِيْنَۙ

Ṡumma yaumal-qiyāmati yukhzīhim wa yaqūlu aina syurakā'iyal-lażīna kuntum tusyāqqūna fīhim, qālal-lażīna ūtul-‘ilma innal-khizyal-yauma was-sū'a ‘alal-kāfirīn(a).

ततः अल्लाहः कयामतदिने तान् अपमानितवान्, उक्तवान् च, "कुत्र मम मित्राणि (ये तेषां रक्षणं कृतवन्तः) भवन्तः तेषां (नबीभिः विश्वासिनां च) प्रति सर्वदा वैरिणः आसन्?" अविश्वासिनां खलु अपमानदण्डोऽयं भविष्यति इति विद्यादिताः ।

الَّذِيْنَ تَتَوَفّٰىهُمُ الْمَلٰۤىِٕكَةُ ظَالِمِيْٓ اَنْفُسِهِمْ ۖفَاَلْقَوُا السَّلَمَ مَا كُنَّا نَعْمَلُ مِنْ سُوْۤءٍ ۗبَلٰىٓ اِنَّ اللّٰهَ عَلِيْمٌۢ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

allażīna tatawaffāhumul-malā'ikatu ẓālimī anfusihim, fa alqawus-salama mā kunnā na‘malu min sū'(in), balā innallāha ‘alīmum bimā kuntum ta‘malūn(a).

(अर्थात्) येषां जनानां प्राणाः स्वर्गदूतैः आत्मनः प्रति अन्यायस्य (कर्तृणां) अवस्थायां अपहृताः, ततः ते "अस्माभिः कदापि किमपि दुष्टं न कृतम्" इति वदन्तः (इत्येतत्" समर्पणं कृतवन्तः। (दूतः उत्तरं दत्तवान्) "आम्! ननु अल्लाहः भवता कृतस्य सर्वज्ञः अस्ति।"

فَادْخُلُوْٓا اَبْوَابَ جَهَنَّمَ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا ۗفَلَبِئْسَ مَثْوَى الْمُتَكَبِّرِيْنَ

fadkhulū abwāba jahannama khālidīna fīhā, fa labi'sa maṡwal-mutakabbirīn(a).

अतः नरकद्वाराणि प्रविश्य तत्र नित्यं तिष्ठसि। नूनम् आत्मनः डींगं मारयन्तः जनानां कृते दुष्टतमं स्थानम् अस्ति।

۞ وَقِيْلَ لِلَّذِيْنَ اتَّقَوْا مَاذَآ اَنْزَلَ رَبُّكُمْ ۗقَالُوْا خَيْرًا ۚلِلَّذِيْنَ اَحْسَنُوْا فِيْ هٰذِهِ الدُّنْيَا حَسَنَةٌ ۗوَلَدَارُ الْاٰخِرَةِ خَيْرٌ ۗوَلَنِعْمَ دَارُ الْمُتَّقِيْنَۙ

wa qīla lil-lażīnattaqau māżā anzala rabbukum, qālū khairā(n), lil-lażīna aḥsanū fī hāżihid-dun-yā ḥasanah(tun), wa ladārul-ākhirati khair(un), wa lani‘ma dārul-muttaqīn(a).

अथ च पुण्यात्मने कथ्यते--किं तव भगवता प्रकाशितम्? ते प्रत्युवाच- “दया” इति । ये लोके भद्रं कुर्वन्ति ते भद्रं प्राप्नुवन्ति (प्रतिफलम्)। खलु च परलोकभूमिः अवश्यमेव श्रेष्ठा भविष्यति। स च पुण्यानां स्थानं श्रेष्ठम्,

جَنّٰتُ عَدْنٍ يَّدْخُلُوْنَهَا تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ لَهُمْ فِيْهَا مَا يَشَاۤءُوْنَ ۗ كَذٰلِكَ يَجْزِى اللّٰهُ الْمُتَّقِيْنَۙ

jannātu ‘adniy yadkhulūnahā tajrī min taḥtihal-anhāru lahum fīhā mā yasyā'ūn(a), każālika yajzillāhul-muttaqīn(a).

(अर्थात्) अदन-उद्यानानि येषु ते प्रविशन्ति, येषां अधः नद्यः प्रवहन्ति, यत्र तेषां यत् इष्टं तत् भविष्यति। एवं अल्लाह पुण्यात्मनः पुरस्कृत्य,

الَّذِيْنَ تَتَوَفّٰىهُمُ الْمَلٰۤىِٕكَةُ طَيِّبِيْنَ ۙيَقُوْلُوْنَ سَلٰمٌ عَلَيْكُمُ ادْخُلُوا الْجَنَّةَ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

allażīna tatawafāhumul-malā'ikatu ṭayyibīn(a), yaqūlūna salāmun ‘alaikumudkhulul-jannata bimā kuntum ta‘malūn(a).

(अर्थात्) जनाः ये यदा स्वर्गदूताः सुस्थितौ मृताः तदा ते (दूताः) (तेषां कृते) अवदन्, "सलमुन् 'अलैकुम, भवता कृतस्य कारणात् स्वर्गं प्रविशतु।

هَلْ يَنْظُرُوْنَ اِلَّآ اَنْ تَأْتِيَهُمُ الْمَلٰۤىِٕكَةُ اَوْ يَأْتِيَ اَمْرُ رَبِّكَ ۗ كَذٰلِكَ فَعَلَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ ۗوَمَا ظَلَمَهُمُ اللّٰهُ وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ

hal yanẓurūna illā an ta'tiyahumul-malā'ikatu au ya'tiya amru rabbik(a), każālika fa‘alal-lażīna min qablihim, wa mā ẓalamahumullāhu wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).

तेषां (अविश्वासिनः) स्वर्गदूतानां समीपं आगन्तुं वा भवतः भगवतः आगमनस्य आज्ञां वा विना अन्यत् किमपि प्रतीक्षितुं नास्ति। तदेव ते (अविश्वासिनः) पूर्वं कृतवन्तः। अल्लाहः तेषां अन्यायं न करोति, वस्तुतः ते एव (सदैव) स्वयमेव अन्यायं कुर्वन्ति।

فَاَصَابَهُمْ سَيِّاٰتُ مَا عَمِلُوْا وَحَاقَ بِهِمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ ࣖ

fa aṣābahum sayyi'ātu mā ‘amilū wa ḥāqa bihim mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).

अतः ते स्वकर्मदण्डेन (विपाकेन) आहताः भूत्वा पूर्वं सर्वदा उपहासितेन दण्डेन अभिभूताः अभवन्।

وَقَالَ الَّذِيْنَ اَشْرَكُوْا لَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ مَا عَبَدْنَا مِنْ دُوْنِهٖ مِنْ شَيْءٍ نَّحْنُ وَلَآ اٰبَاۤؤُنَا وَلَا حَرَّمْنَا مِنْ دُوْنِهٖ مِنْ شَيْءٍ ۗ كَذٰلِكَ فَعَلَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ ۚفَهَلْ عَلَى الرُّسُلِ اِلَّا الْبَلٰغُ الْمُبِيْنُ

wa qālal-lażīna asyrakū lau syā'allāhu mā ‘abadnā min dūnihī min syai'in naḥnu wa lā ābā'unā wa lā ḥarramnā min dūnihī min syai'(in), każālika fa‘alal-lażīna min qablihim, fahal ‘alar-rusuli illal-balāgul-mubīn(u).

मुश्रिकाः च अवदन् यत्, "यदि अल्लाह इच्छति तर्हि वयं तस्मात् परं किमपि न पूजयामः, न वयं न च अस्माकं पितरौ, न च (न च) तस्य (अनुमतिम्) विना किमपि निषिद्धं करिष्यामः। तदेव तेभ्यः पूर्वं जनाः कुर्वन्ति स्म। किं केवलं (ईश्वरस्य सन्देशं) स्पष्टतया प्रसारयितुं प्रेरितानां कर्तव्यं न भवति?

وَلَقَدْ بَعَثْنَا فِيْ كُلِّ اُمَّةٍ رَّسُوْلًا اَنِ اعْبُدُوا اللّٰهَ وَاجْتَنِبُوا الطَّاغُوْتَۚ فَمِنْهُمْ مَّنْ هَدَى اللّٰهُ وَمِنْهُمْ مَّنْ حَقَّتْ عَلَيْهِ الضَّلٰلَةُ ۗ فَسِيْرُوْا فِى الْاَرْضِ فَانْظُرُوْا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُكَذِّبِيْنَ

wa laqad ba‘aṡnā fī kulli ummatir rasūlan ani‘budullāha wajtanibuṭ-ṭāgūt(a), fa minhum man hadallāhu wa minhum man ḥaqqat ‘alaihiḍ-ḍalālah(tu), fa sīrū fil-arḍi fanẓurū kaifa kāna ‘āqibatul-mukażżibīn(a).

तथा च, वयं प्रत्येकं राष्ट्राय (आह्वानाय) एकं दूतं प्रेषितवन्तः, "अल्लाहस्य पूजां कुर्वन्तु, निन्दायाः दूरं तिष्ठन्तु", तर्हि तेषु अल्लाहस्य मार्गदर्शनं कृतवन्तः जनाः अपि सन्ति ये भ्रष्टाः एव तिष्ठन्ति। अतः पृथिव्यां गच्छन्तु, पश्यन्तु च यत् अङ्गीकारिणः (प्रेरितानां) कथं समाप्तिः भवति।

اِنْ تَحْرِصْ عَلٰى هُدٰىهُمْ فَاِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِيْ مَنْ يُّضِلُّ وَمَا لَهُمْ مِّنْ نّٰصِرِيْنَ

in taḥriṣ ‘alā hudāhum fa innallāha lā yahdī may yuḍillu wa mā lahum min nāṣirīn(a).

यदि भवान् (मुहम्मदः) यथार्थतया आशां करोति यत् तेषां मार्गदर्शनं भविष्यति, तर्हि खलु अल्लाहः येषां मार्गदर्शनं न करिष्यति, येषां मार्गदर्शनं सः न करिष्यति, तेषां सहायकः अपि न भविष्यति।

وَاَقْسَمُوْا بِاللّٰهِ جَهْدَ اَيْمَانِهِمْۙ لَا يَبْعَثُ اللّٰهُ مَنْ يَّمُوْتُۗ بَلٰى وَعْدًا عَلَيْهِ حَقًّا وَّلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُوْنَۙ

wa aqsamū billāhi jahda aimānihim, lā yab‘aṡullāhu may yamūt(u), balā wa‘dan ‘alaihi ḥaqqaw wa lākinna akṡaran-nāsi lā ya‘lamūn(a).

ते च अल्लाहस्य (नाम) गम्भीरशपथेन शपथं कृतवन्तः यत्, "अल्लाहः मृतान् न पुनरुत्थापयिष्यति।" न एवम् (नूनम् अल्लाहः तं पुनरुत्थापयिष्यति), तस्मात् सत्यप्रतिज्ञारूपेण, परन्तु अधिकांशजना: न जानन्ति,

لِيُبَيِّنَ لَهُمُ الَّذِيْ يَخْتَلِفُوْنَ فِيْهِ وَلِيَعْلَمَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اَنَّهُمْ كَانُوْا كٰذِبِيْنَ

liyubayyina lahumul-lażī yakhtalifūna fīhi wa liya‘lamal-lażīna kafarū annahum kānū-kāżibīn(a).

यथा तेषां विवादं कुर्वन्ति इति व्याख्यातुम्, अविश्वासिनः च तेषां मृषावादिनः इति ज्ञास्यन्ति।

اِنَّمَا قَوْلُنَا لِشَيْءٍ اِذَآ اَرَدْنٰهُ اَنْ نَّقُوْلَ لَهٗ كُنْ فَيَكُوْنُ ࣖ

innamā qaulunā lisyai'in iżā aradnāhu an naqūla lahū kun fa yakūn(u).

ननु किमपि विषये अस्माकं वचनं यदि इच्छामः तर्हि केवलं वदामः यत् "भवतु!" अतः तदेव अस्ति।

وَالَّذِيْنَ هَاجَرُوْا فِى اللّٰهِ مِنْۢ بَعْدِ مَا ظُلِمُوْا لَنُبَوِّئَنَّهُمْ فِى الدُّنْيَا حَسَنَةً ۗوَلَاَجْرُ الْاٰخِرَةِ اَكْبَرُۘ لَوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَۙ

wal-lażīna hājarū fillāhi mim ba‘di mā ẓulimū lanubawwi'annahum fid-dun-yā ḥasanah(tan), wa la'ajrul-ākhirati akbar(u), lau kānū ya‘lamūn(a).

ये च अन्यायं कृत्वा अल्लाहस्य कृते प्रवासं कुर्वन्ति, तेषां कृते वयं तान् जगति उत्तमं स्थानं अवश्यं दास्यामः। परलोके च फलं ध्रुवं महत्तरं भविष्यति, यदि ते जानन्ति स्म।

الَّذِيْنَ صَبَرُوْا وَعَلٰى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُوْنَ

allażīna ṣabarū wa ‘alā rabbihim yatawakkalūn(a).

(अर्थात्) ये धैर्यवान् केवलं ईश्वरे एव विश्वासं कुर्वन्ति।

وَمَآ اَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ اِلَّا رِجَالًا نُّوْحِيْٓ اِلَيْهِمْ فَسْـَٔلُوْٓا اَهْلَ الذِّكْرِ اِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُوْنَۙ

wa mā arsalnā min qablika illā rijālan nūḥī ilaihim fas'alū ahlaż-żikri in kuntum lā ta‘lamūn(a).

वयं च भवतः (मुहम्मदस्य) पुरतः न प्रेषितवन्तः, अपितु तान् जनान् प्रेषितवन्तः येषां कृते वयं प्रकाशनानि दत्तवन्तः; अतः यस्य ज्ञानमस्ति कञ्चित् पृच्छन्तु यदि भवन्तः न जानन्ति,

بِالْبَيِّنٰتِ وَالزُّبُرِۗ وَاَنْزَلْنَآ اِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ مَا نُزِّلَ اِلَيْهِمْ وَلَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُوْنَ

bil-bayyināti waz-zubur(i), wa anzalnā ilaikaż-żikra litubayyina lin-nāsi mā nuzzila ilaihim wa la‘allahum yatafakkarūn(a).

(वयं तान् प्रेषितवन्तः) सूचनाः (चमत्काराः) पुस्तकानि च आनयन्। वयं च भवद्भ्यः अद-धिक्रं (कुरानं) प्रेषितवन्तः यत् भवन्तः मनुष्याणां कृते यत् प्रकाशितं तत् व्याख्यास्यन्ति, ते च चिन्तयन्तु यत्,

اَفَاَمِنَ الَّذِيْنَ مَكَرُوا السَّيِّاٰتِ اَنْ يَّخْسِفَ اللّٰهُ بِهِمُ الْاَرْضَ اَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذَابُ مِنْ حَيْثُ لَا يَشْعُرُوْنَۙ

afa aminal-lażīna makarus-sayyi'āti ay yakhsifallāhu bihimul-arḍa au ya'tiyahumul-‘ażābu min ḥaiṡu lā yasy‘urūn(a).

तदा किं ये दुष्टवञ्चनाः कुर्वन्ति ते अल्लाहेन तेषां सह पृथिव्यां निमग्नाः (आपदात्) सुरक्षिताः अनुभवन्ति, अथवा (अथवा) तेषां कृते आगच्छन्तः दण्डः, यस्याः दिशः ते न जानन्ति,

اَوْ يَأْخُذَهُمْ فِيْ تَقَلُّبِهِمْ فَمَا هُمْ بِمُعْجِزِيْنَۙ

au ya'khużahum fī taqallubihim famā hum bimu‘jizīn(a).

अथवा अल्लाहः तान् यात्रायां दण्डं दास्यति; यथा ते (दण्डस्य) अशक्ताः भवन्ति,

اَوْ يَأْخُذَهُمْ عَلٰى تَخَوُّفٍۗ فَاِنَّ رَبَّكُمْ لَرَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ

au ya'khużahum ‘alā takhawwuf(in), fa inna rabbakum lara'ūfur raḥīm(un).

अथवा अल्लाहः तान् क्रमेण (यावत् ते नष्टाः न भवन्ति) दण्डं दास्यति। अतः सत्यमेव भवतः प्रभुः परमकृपालुः परमकृपालुः अस्ति।

اَوَلَمْ يَرَوْا اِلٰى مَا خَلَقَ اللّٰهُ مِنْ شَيْءٍ يَّتَفَيَّؤُا ظِلٰلُهٗ عَنِ الْيَمِيْنِ وَالشَّمَاۤىِٕلِ سُجَّدًا لِّلّٰهِ وَهُمْ دَاخِرُوْنَ

awalam yarau ilā mā khalaqallāhu min syai'iy yatafayya'u ẓilāluhū ‘anil-yamīni wasy-syamā'ili sujjadal lillāhi wa hum dākhirūn(a).

तथा च किं ते अल्लाहेन निर्मितं वस्तु न लक्षयन्ति, तस्याः छाया दक्षिणवामयोः भ्रमति, अल्लाहस्य प्रणामस्य अवस्थायां, ते च विनयशीलाः (कर्म कुर्वन्ति)।

وَلِلّٰهِ يَسْجُدُ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِ مِنْ دَاۤبَّةٍ وَّالْمَلٰۤىِٕكَةُ وَهُمْ لَا يَسْتَكْبِرُوْنَ

wa lillāhi yasjudu mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍi min dābbatiw wal-malā'ikatu wa hum yastakbirūn(a).

तथा च यत्किमपि आकाशेषु पृथिव्यां च अस्ति तत् केवलं अल्लाहस्य समक्षं प्रणामं करोति, अर्थात् सर्वे चलाः (जीविताः) प्राणिनः (तथा) स्वर्गदूताः च, ते च (दूताः) न डींगं मारयन्ति।

يَخَافُوْنَ رَبَّهُمْ مِّنْ فَوْقِهِمْ وَيَفْعَلُوْنَ مَا يُؤْمَرُوْنَ ࣖ ۩

yakhāfūna rabbahum min fauqihim wa yaf‘alūna mā yu'marūn(a).

ते ईश्वरं भयभीताः यस्य (अधिकारः अस्ति) तेषां उपरि यत् आज्ञातं तत् निर्वहन्ति।

۞ وَقَالَ اللّٰهُ لَا تَتَّخِذُوْٓا اِلٰهَيْنِ اثْنَيْنِۚ اِنَّمَا هُوَ اِلٰهٌ وَّاحِدٌ فَاِيَّايَ فَارْهَبُوْنِ

wa qālallāhu lā tattakhiżū ilāhainiṡnain(i), innamā huwa ilāhuw wāḥidun fa iyyāya farhabūn(i).

अल्लाहः च अवदत्, "द्वौ देवौ मा पूजयन्तु; केवलं सः एव सर्वशक्तिमान् ईश्वरः अस्ति। अतः भवन्तः केवलं मम भयं कुर्वन्तु।"

وَلَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَلَهُ الدِّيْنُ وَاصِبًاۗ اَفَغَيْرَ اللّٰهِ تَتَّقُوْنَ

wa lahū mā fis-samāwāti wal-arḍi wa lahud-dīnu wāṣibā(n), afagairallāhi tattaqūn(a).

तस्य च सर्वं स्वर्गे पृथिव्यां च अस्ति, तस्यैव (पूजनं) आज्ञापालनं च सदा। अल्लाहात् परं भवन्तः किमर्थं भीताः सन्ति?

وَمَا بِكُمْ مِّنْ نِّعْمَةٍ فَمِنَ اللّٰهِ ثُمَّ اِذَا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فَاِلَيْهِ تَجْـَٔرُوْنَۚ

wa mā bikum min ni‘matin fa minallāhi ṡumma iżā massakumuḍ-ḍurru fa ilaihi taj'arūn(a).

तथा च ये सर्वे आशीर्वादाः भवतः उपरि सन्ति ते अल्लाहात् (आगच्छन्ति) तदा यदा भवन्तः विपत्तिभिः पीडिताः भवन्ति तदा तस्यैव साहाय्यं याचन्ते।

ثُمَّ اِذَا كَشَفَ الضُّرَّ عَنْكُمْ اِذَا فَرِيْقٌ مِّنْكُمْ بِرَبِّهِمْ يُشْرِكُوْنَۙ

Ṡumma iżā kasyafaḍ-ḍurra ‘ankum iżā farīqum minkum birabbihim yusyrikūn(a).

ततः यदा सः भवद्भ्यः विपत्तिं दूरीकृतवान् तदा भवद्भिः केचन ईश्वरेण सह (अन्ये) अपि सङ्गतिं कृतवन्तः।

لِيَكْفُرُوْا بِمَآ اٰتَيْنٰهُمْۗ فَتَمَتَّعُوْاۗ فَسَوْفَ تَعْلَمُوْنَ

liyakfurū bimā ātaināhum, fa tamatta‘ū fa saufa ta‘lamūn(a).

अस्माभिः दत्तान् आशीर्वादान् ते अङ्गीकुर्वन्तु; विनोदं कुरु त्वं। पश्चात् भवन्तः (परिणामान्) ज्ञास्यन्ति।

وَيَجْعَلُوْنَ لِمَا لَا يَعْلَمُوْنَ نَصِيْبًا مِّمَّا رَزَقْنٰهُمْۗ تَاللّٰهِ لَتُسْـَٔلُنَّ عَمَّا كُنْتُمْ تَفْتَرُوْنَ

wa yaj‘alūna limā lā ya‘lamūna naṣībam mimmā razaqnāhum, tallāhi latus'alunna ‘ammā kuntum taftarūn(a).

ते च अस्माभिः प्रदत्तं किञ्चित् पोषणं तेषां मूर्तिनां कृते व्यययन्ति येषां विषये तेषां ज्ञानं नास्ति। अल्लाहस्य कसमेण भवन्तः अवश्यमेव प्रश्नं प्राप्नुयुः यत् भवन्तः किं आविष्कृतवन्तः।

وَيَجْعَلُوْنَ لِلّٰهِ الْبَنٰتِ سُبْحٰنَهٗۙ وَلَهُمْ مَّا يَشْتَهُوْنَ

wa yaj‘alūna lillāhil-banāti subḥānah(ū), wa lahum mā yasytahūn(a).

ते च अल्लाहस्य कृते कन्याः नियुक्तवन्तः। महिमा तस्य भवतु, स्वस्य च यत् तेभ्यः रोचते (बालकाः)।

وَاِذَا بُشِّرَ اَحَدُهُمْ بِالْاُنْثٰى ظَلَّ وَجْهُهٗ مُسْوَدًّا وَّهُوَ كَظِيْمٌۚ

wa iżā busysyira aḥaduhum bil-unṡā ẓalla wajhuhū muswaddaw wa huwa kaẓīm(un).

यत्र तु कन्यायाः जन्मवार्ता दत्ते तस्य मुखं कृष्णं (उज्ज्वलं रक्तं) भवति, सः अतीव क्रुद्धः भवति।

يَتَوٰرٰى مِنَ الْقَوْمِ مِنْ سُوْۤءِ مَا بُشِّرَ بِهٖۗ اَيُمْسِكُهٗ عَلٰى هُوْنٍ اَمْ يَدُسُّهٗ فِى التُّرَابِۗ اَلَا سَاۤءَ مَا يَحْكُمُوْنَ

yatawārā minal-qaumi min sū'i mā busysyira bih(ī), ayumsikuhū ‘alā hūnin am yadussuhū fit-turāb(i), alā sā'a mā yaḥkumūn(a).

सः जनानां कृते निगूहति यतः तस्मै दत्ता दुर्वार्ता। अपमानेन रक्षति किं वा भूमौ (जीवन्तं) निधास्यति? तेषां व्यतीतः न्यायः कथं दुष्टः इति स्मर्यताम्।

لِلَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ مَثَلُ السَّوْءِۚ وَلِلّٰهِ الْمَثَلُ الْاَعْلٰىۗ وَهُوَ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ ࣖ

lil-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirati maṡalus-sau'(i), wa lillāhil-maṡalul-a‘lā, wa huwal-‘azīzul-ḥakīm(u).

ये परलोकस्य (जीवनं) न विश्वसन्ति, तेषां कृते दुष्टचरितम् (भवति); तथा अल्लाहस्य स्वभावः परमात्मनः अस्ति। स च सर्वशक्तिमान् सर्वज्ञः।

وَلَوْ يُؤَاخِذُ اللّٰهُ النَّاسَ بِظُلْمِهِمْ مَّا تَرَكَ عَلَيْهَا مِنْ دَاۤبَّةٍ وَّلٰكِنْ يُّؤَخِّرُهُمْ اِلٰٓى اَجَلٍ مُّسَمًّىۚ فَاِذَا جَاۤءَ اَجَلُهُمْ لَا يَسْتَأْخِرُوْنَ سَاعَةً وَّلَا يَسْتَقْدِمُوْنَ

wa lau yu'ākhiżullāhun-nāsa biẓulmihim mā taraka ‘alaihā min dābbatiw wa lākiy yu'akhkhiruhum ilā ajalim musammā(n), fa iżā jā'a ajaluhum lā yasta'khirūna sā‘ataw wa lā yastaqdimūn(a).

तथा च यदि अल्लाहः मनुष्याणां अत्याचारस्य दण्डं ददाति तर्हि अवश्यमेव सः सरतिभ्यः अपि किमपि (पृथिव्यां) न त्यक्ष्यति, परन्तु अल्लाह तान् पूर्वनिर्धारितसमयपर्यन्तं स्थगयति। अतः यदा तेषां मृत्युः आगच्छति तदा ते क्षणं विलम्बं त्वरणं वा याचयितुम् न शक्नुवन्ति

وَيَجْعَلُوْنَ لِلّٰهِ مَا يَكْرَهُوْنَ وَتَصِفُ اَلْسِنَتُهُمُ الْكَذِبَ اَنَّ لَهُمُ الْحُسْنٰى لَا جَرَمَ اَنَّ لَهُمُ النَّارَ وَاَنَّهُمْ مُّفْرَطُوْنَ

wa yaj‘alūna lillāhi mā yakrahūna wa taṣifu alsinatuhumul-każiba anna lahumul-ḥusnā lā jarama anna lahumun nāra wa annahum mufraṭūn(a).

ते च यत् ते स्वयमेव द्वेष्टि तत् अल्लाहं प्रति नियुञ्जते, तेषां जिह्वाः च असत्यं वदन्ति, यत् तेषां कृते हितकरं खलु (सर्वं) हितम्। नरकं तेषां कृते न संशयः, खलु ते शीघ्रमेव (तस्मिन्) क्षिप्ताः भविष्यन्ति।

تَاللّٰهِ لَقَدْ اَرْسَلْنَآ اِلٰٓى اُمَمٍ مِّنْ قَبْلِكَ فَزَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطٰنُ اَعْمَالَهُمْ فَهُوَ وَلِيُّهُمُ الْيَوْمَ وَلَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

tallāhi laqad arsalnā ilā umamim min qablika fa zayyana lahumusy-syaiṭānu a‘mālahum fa huwa waliyyuhumul-yauma wa lahum ‘ażābun alīm(un).

अल्लाहस्य कसम, खलु वयं भवतः (मुहम्मद) पूर्वं जनानां कृते (प्रेरितान्) प्रेषितवन्तः, परन्तु शैतानः तेषां (दुष्टं) कर्म तेषां कृते सुन्दरं प्रतीयते स्म, येन सः (शैतानः) अद्य तेषां नेता अभवत्, तेषां कृते अतीव कष्टप्रदः दण्डः भविष्यति।

وَمَآ اَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْكِتٰبَ اِلَّا لِتُبَيِّنَ لَهُمُ الَّذِى اخْتَلَفُوْا فِيْهِۙ وَهُدًى وَّرَحْمَةً لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ

wa mā anzalnā ‘alaikal-kitāba illā litubayyina lahumul-lażikhtalafū fīh(i), wa hudaw wa raḥmatal liqaumiy yu'minūn(a).

तथा च वयं एतत् पुस्तकं (कुरानम्) भवतः (मुहम्मदस्य) समीपं न प्रेषितवन्तः, अपितु यथा भवन्तः तान् व्याख्यातुं शक्नुवन्ति यत् ते किं विवादयन्ति, विश्वासिनां कृते मार्गदर्शकः दया च भवेयुः।

وَاللّٰهُ اَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَاَحْيَا بِهِ الْاَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَاۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لِّقَوْمٍ يَّسْمَعُوْنَ ࣖ

wallāhu anzala minas-samā'i mā'an fa aḥyā bihil-arḍa ba‘da mautihā, inna fī żālika la'āyatal liqaumiy yasma‘ūn(a).

अल्लाहः च आकाशात् जलं (वृष्टिं) अवतारितवान् तया जलेन च पूर्वं मृतां पृथिवीं जीवनं दत्तवान्। ननु तस्मिन् खलु (अल्लाहस्य महत्त्वस्य) चिह्नानि सन्ति ये (पाठान्) शृण्वन्ति।

وَاِنَّ لَكُمْ فِى الْاَنْعَامِ لَعِبْرَةً ۚ نُسْقِيْكُمْ مِّمَّا فِيْ بُطُوْنِهٖ مِنْۢ بَيْنِ فَرْثٍ وَّدَمٍ لَّبَنًا خَالِصًا سَاۤىِٕغًا لِّلشّٰرِبِيْنَ

wa inna lakum fil-an‘āmi la‘ibrah(tan), nusqīkum mimmā fī buṭūnihī mim baini farṡiw wa damil labanan khāliṣan sā'igal lisy-syāribīn(a).

ननु च पशुषु भवतः कृते पाठः अस्ति। तेषां उदरेषु यत् अस्ति तस्मात् वयं भवन्तं पिबितुं दद्मः, गोबरस्य रक्तस्य च मध्ये शुद्धं क्षीरं, पिबकस्य कृते सुलभं निगलनीयम्।

وَمِنْ ثَمَرٰتِ النَّخِيْلِ وَالْاَعْنَابِ تَتَّخِذُوْنَ مِنْهُ سَكَرًا وَّرِزْقًا حَسَنًاۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لِّقَوْمٍ يَّعْقِلُوْنَ

wa min ṡamarātin nakhīli wal-a‘nābi tattakhiżūna minhu sakaraw wa rizqan ḥasanā(n), inna fī żālika la'āyatal liqaumiy ya‘qilūn(a).

खदिरद्राक्षाभ्यां च मादकपानानि सौभाग्यं च कुर्वन्ति। ननु तस्मिन् यथार्थतया (अल्लाहस्य महत्त्वस्य) चिह्नानि सन्ति ये अवगच्छन्ति।

وَاَوْحٰى رَبُّكَ اِلَى النَّحْلِ اَنِ اتَّخِذِيْ مِنَ الْجِبَالِ بُيُوْتًا وَّمِنَ الشَّجَرِ وَمِمَّا يَعْرِشُوْنَۙ

wa auḥā rabbuka ilan-naḥli anittakhiżī minal-jibāli buyūtaw wa minasy-syajari wa mimmā ya‘risyūn(a).

तव भगवान् च भृङ्गान् प्रेरितवान्, "पर्वतेषु, वृक्षेषु, मानवनिर्मितेषु स्थानेषु च नीडं कुरु।

ثُمَّ كُلِيْ مِنْ كُلِّ الثَّمَرٰتِ فَاسْلُكِيْ سُبُلَ رَبِّكِ ذُلُلًاۗ يَخْرُجُ مِنْۢ بُطُوْنِهَا شَرَابٌ مُّخْتَلِفٌ اَلْوَانُهٗ ۖفِيْهِ شِفَاۤءٌ لِّلنَّاسِۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لِّقَوْمٍ يَّتَفَكَّرُوْنَ

Ṡumma kulī min kulliṡ-ṡamarāti faslukī subula rabbiki żululā(n), yakhruju mim buṭūnihā syarābum mukhtalifun alwānuhū fīhi syifā'ul lin-nās(i), inna fī żālika la'āyatal liqaumiy yatafakkarūn(a).

अथ सर्वफलानि खादन्तु, सुलभानि च मार्गान् अनुसृत्य भवन्तु। तेषां उदरात् विविधवर्णीयं पेयं निर्गच्छति, यस्मिन् मानवजातेः चिकित्सा भवति । ननु अस्मिन् विचारदातृणां जनानां कृते चिह्नम् अस्ति।

وَاللّٰهُ خَلَقَكُمْ ثُمَّ يَتَوَفّٰىكُمْ وَمِنْكُمْ مَّنْ يُّرَدُّ اِلٰٓى اَرْذَلِ الْعُمُرِ لِكَيْ لَا يَعْلَمَ بَعْدَ عِلْمٍ شَيْـًٔاۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلِيْمٌ قَدِيْرٌ ࣖ

wallāhu khalaqakum ṡumma yatawaffākum wa minkum may yuraddu ilā arżalil-‘umuri likai lā ya‘lama ba‘da ‘ilmin syai'ā(n), innallāha ‘alīmun qadīr(un).

तथा च अल्लाहः भवन्तं सृष्टवान्, ततः भवन्तं पारितवान्, भवन्तः केचन जरा (वृद्धावस्था) प्रत्यागताः, येन सः इदानीं किमपि न जानाति यत् सः एकदा जानाति स्म। ननु अल्लाहः सर्वज्ञः, सर्वशक्तिमान् च अस्ति।

وَاللّٰهُ فَضَّلَ بَعْضَكُمْ عَلٰى بَعْضٍ فِى الرِّزْقِۚ فَمَا الَّذِيْنَ فُضِّلُوْا بِرَاۤدِّيْ رِزْقِهِمْ عَلٰى مَا مَلَكَتْ اَيْمَانُهُمْ فَهُمْ فِيْهِ سَوَاۤءٌۗ اَفَبِنِعْمَةِ اللّٰهِ يَجْحَدُوْنَ

wallāhu faḍḍala ba‘ḍakum ‘alā ba‘ḍin fir-rizq(i), famal-lażīna fuḍḍilū birāddī rizqihim ‘alā mā malakat aimānuhum fahum fīhi sawā'un afa bini‘matillāhi yajḥadūn(a).

अल्लाहः च भवद्भिः केभ्यः अन्येभ्यः परास्तेन अनुग्रहं दत्तवान्, परन्तु येषां अनुग्रहः कृतः ते स्वदासेभ्यः स्वभोजनं न ददति, येन ते तस्मिन् समानरूपेण भागं गृह्णन्ति। अतः ते अल्लाहस्य अनुग्रहान् किमर्थं नकारयन्ति?

وَاللّٰهُ جَعَلَ لَكُمْ مِّنْ اَنْفُسِكُمْ اَزْوَاجًا وَّجَعَلَ لَكُمْ مِّنْ اَزْوَاجِكُمْ بَنِيْنَ وَحَفَدَةً وَّرَزَقَكُمْ مِّنَ الطَّيِّبٰتِۗ اَفَبِالْبَاطِلِ يُؤْمِنُوْنَ وَبِنِعْمَتِ اللّٰهِ هُمْ يَكْفُرُوْنَۙ

wallāhu ja‘ala lakum min anfusikum azwājaw wa ja‘ala lakum min azwājikum banīna wa ḥafadataw wa razaqakum minaṭ-ṭayyibāt(i), afabil-bāṭili yu'minūna wa bini‘matillāhi yakfurūn(a).

तथा च अल्लाहः भवन्तं भवतः स्वजातीयात् भागीदारं (पतिं वा पत्नीं वा) कृतवान् तथा च भवतः सहचरात् भवतः कृते बालकान् पौत्रान् च कृतवान्, भवतः सद्जीविका च दत्तवान्। किमर्थं ते मिथ्यायां विश्वासं कुर्वन्ति, अल्लाहस्य आशीर्वादं च नकारयन्ति?

وَيَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مَا لَا يَمْلِكُ لَهُمْ رِزْقًا مِّنَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ شَيْـًٔا وَّلَا يَسْتَطِيْعُوْنَ ۚ

wa ya‘budūna min dūnillāhi mā lā yamliku lahum rizqam minas-samāwāti wal-arḍi syai'aw wa lā yastaṭī‘ūn(a).

ते च अल्लाहात् परं पूजयन्ति, यत् तेभ्यः सर्वथा पोषणं दातुं न शक्नोति, आकाशात् पृथिव्याः च, न च (किमपि कर्तुं) समर्थाः भविष्यन्ति।

فَلَا تَضْرِبُوْا لِلّٰهِ الْاَمْثَالَ ۗاِنَّ اللّٰهَ يَعْلَمُ وَاَنْتُمْ لَا تَعْلَمُوْنَ

falā taḍribū lillāhil-amṡāl(a), innallāha ya‘lamu wa antum lā ta‘lamūn(a).

अतः अल्लाहस्य सहभागिनः न कुर्वन्तु। ननु अल्लाहः जानाति, परन्तु भवन्तः न जानन्ति।

۞ ضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلًا عَبْدًا مَّمْلُوْكًا لَّا يَقْدِرُ عَلٰى شَيْءٍ وَّمَنْ رَّزَقْنٰهُ مِنَّا رِزْقًا حَسَنًا فَهُوَ يُنْفِقُ مِنْهُ سِرًّا وَّجَهْرًاۗ هَلْ يَسْتَوٗنَ ۚ اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ ۗبَلْ اَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ

Ḍaraballāhu maṡalan ‘abdam mamlūkal lā yaqdiru ‘alā syai'iw wa mar razaqnāhu minnā rizqan ḥasanan fa huwa yunfiqu minhu sirraw wa jahrā(n), hal yastawūn(a), al-ḥamdu lillāh(i), bal akṡaruhum lā ya‘lamūn(a).

अल्लाहः अन्यस्य अधिकारे एकस्य सेवकस्य उदाहरणं कृतवान्, यः किमपि कर्तुं असमर्थः आसीत्, यस्य च वयं सद्जीविकाम् अदामः, ततः सः तस्य पोषणस्य किञ्चित् भागं गुप्तरूपेण प्रकटतया च व्ययितवान्। किं ते समानाः सन्ति ? सर्वा स्तुतिः अल्लाहस्य कर्तव्या अस्ति, परन्तु तेषु अधिकांशः न जानाति।

وَضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلًا رَّجُلَيْنِ اَحَدُهُمَآ اَبْكَمُ لَا يَقْدِرُ عَلٰى شَيْءٍ وَّهُوَ كَلٌّ عَلٰى مَوْلٰىهُ ۗ اَيْنَمَا يُوَجِّهْهُّ لَا يَأْتِ بِخَيْرٍ ۖهَلْ يَسْتَوِيْ هُوَۙ وَمَنْ يَّأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَهُوَ عَلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ ࣖ

wa ḍaraballāhu maṡalar rajulaini aḥaduhumā abkamu lā yaqdiru ‘alā syai'iw wa huwa kallun ‘alā maulāh(u), ainamā yuwajjihhu lā ya'ti bikhair(in), hal yastawī huw(a), wa may ya'muru bil-‘adli wa huwa ‘alā ṣirāṭim mustaqīm(in).

अल्लाहः (अपि) दृष्टान्तं कृतवान्, द्वौ पुरुषौ, येषु एकः मूकः आसीत्, किमपि कर्तुं न शक्तवन्तौ सः च स्वस्य रक्षकस्य भारः अभवत्, यत्र यत्र सः (स्वरक्षकेन ) प्रेषितः, सः सर्वथा किमपि हितं कर्तुं न शक्तवान्। किं स एव न्यायादेशं कृत्वा ऋजुमार्गे स्थितः ।

وَلِلّٰهِ غَيْبُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَمَآ اَمْرُ السَّاعَةِ اِلَّا كَلَمْحِ الْبَصَرِ اَوْ هُوَ اَقْرَبُۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

wa lillāhi gaibus-samāwāti wal-arḍ(i), wa mā amrus-sā‘ati illā kalamḥil-baṣari au huwa aqrab(u), innallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

अल्लाहस्य च (सर्वं) यत् आकाशेषु पृथिव्यां च निगूढम् अस्ति। यदा प्रलयदिवसस्य विषयः आगच्छति तदा केवलं नेत्रनिमिषवत् वा द्रुततरं वा (पुनः)। ननु अल्लाहः सर्वस्य उपरि सर्वशक्तिमान् अस्ति।

وَاللّٰهُ اَخْرَجَكُمْ مِّنْۢ بُطُوْنِ اُمَّهٰتِكُمْ لَا تَعْلَمُوْنَ شَيْـًٔاۙ وَّجَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالْاَبْصَارَ وَالْاَفْـِٕدَةَ ۙ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ

wallāhu akhrajakum mim buṭūni ummahātikum lā ta‘lamūna syai'ā(n), wa ja‘ala lakumus-sam‘a wal-abṣāra wal-af'idah(ta), la‘allakum tasykurūn(a).

अल्लाहः च त्वां किमपि न ज्ञात्वा तव मातुः गर्भात् बहिः आनयत्, त्वां च श्रवणं, दृष्टिं, अन्तःकरणं च दत्तवान्, येन त्वं कृतज्ञतां भवसि।

اَلَمْ يَرَوْا اِلَى الطَّيْرِ مُسَخَّرٰتٍ فِيْ جَوِّ السَّمَاۤءِ ۗمَا يُمْسِكُهُنَّ اِلَّا اللّٰهُ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ

alam yarau ilaṭ-ṭairi musakhkharātin fī jawwis-samā'(i), mā yumsikuhunna illallāh(u), inna fī żālika la'āyātil liqaumiy yu'minūn(a).

किं ते न दृष्टवन्तः यत् ते पक्षिणः आकाशे सहजतया उड्डीयन्ते, अल्लाहं विना अन्यः कोऽपि तान् निरोधयति? ननु विश्वासिनां जनानां कृते अस्मिन् चिह्नानि सन्ति।

وَاللّٰهُ جَعَلَ لَكُمْ مِّنْۢ بُيُوْتِكُمْ سَكَنًا وَّجَعَلَ لَكُمْ مِّنْ جُلُوْدِ الْاَنْعَامِ بُيُوْتًا تَسْتَخِفُّوْنَهَا يَوْمَ ظَعْنِكُمْ وَيَوْمَ اِقَامَتِكُمْ ۙ وَمِنْ اَصْوَافِهَا وَاَوْبَارِهَا وَاَشْعَارِهَآ اَثَاثًا وَّمَتَاعًا اِلٰى حِيْنٍ

wallāhu ja‘ala lakum mim buyūtikum sakanaw wa ja‘ala lakum min julūdil-an‘āmi buyūtan tastakhiffūnahā yauma ẓa‘nikum wa yauma iqāmatikum, wa min aṣwāfihā wa aubārihā wa asy‘ārihā aṡāṡaw wa matā‘an ilā ḥīn(in).

अल्लाहः च युष्माकं कृते निवासस्थानरूपेण गृहाणि निर्मितवान्, पशुचर्मणाभ्यां गृहाणि (तंबूः) निर्मितवान्, ये भवद्भ्यः यात्रायां गृहे च स्थातुं लघुः भवन्ति, तथा च (सः) ऊन-उष्ट्र-रोम-बक-रोम-गृह-पात्र-आराम-आराम-स्थानानि (निश्चित)कालं यावत् निर्मितवान्।

وَاللّٰهُ جَعَلَ لَكُمْ مِّمَّا خَلَقَ ظِلٰلًا وَّجَعَلَ لَكُمْ مِّنَ الْجِبَالِ اَكْنَانًا وَّجَعَلَ لَكُمْ سَرَابِيْلَ تَقِيْكُمُ الْحَرَّ وَسَرَابِيْلَ تَقِيْكُمْ بَأْسَكُمْ ۚ كَذٰلِكَ يُتِمُّ نِعْمَتَهٗ عَلَيْكُمْ لَعَلَّكُمْ تُسْلِمُوْنَ

wallāhu ja‘ala lakum mimmā khalaqa ẓilālaw wa ja‘ala lakum minal-jibāli aknānaw wa ja‘ala lakum sarābīla taqīkumul-ḥarra wa sarābīla taqīkum ba'sakum, każālika yutimmu ni‘matahū ‘alaikum la‘allakum tuslimūn(a).

अल्लाहः च भवद्भ्यः यत् सृष्टवान् तस्मात् आश्रयं कृतवान्, भवद्भ्यः पर्वतेषु निवासस्थानानि निर्मितवान्, भवद्भ्यः च तापात् रक्षकं वस्त्रं, युद्धे रक्षितं वस्त्रं (कवचम्) च निर्मितवान्। एवं अल्लाहः भवतः उपरि स्वस्य अनुग्रहं सिद्धं करोति येन भवन्तः (तस्य अधीनाः) भवन्ति।

فَاِنْ تَوَلَّوْا فَاِنَّمَا عَلَيْكَ الْبَلٰغُ الْمُبِيْنُ

fa in tawallau fa innamā ‘alaikal-balāgul-mubīn(u).

अतः यदि ते निवर्तन्ते तर्हि ज्ञातव्यं यत् भवतः (मुहम्मदस्य) उपरि आरोपितं दायित्वं केवलं (अल्लाहस्य सन्देशं) स्पष्टतया प्रसारयितुं एव अस्ति।

يَعْرِفُوْنَ نِعْمَتَ اللّٰهِ ثُمَّ يُنْكِرُوْنَهَا وَاَكْثَرُهُمُ الْكٰفِرُوْنَ ࣖ

ya‘rifūna ni‘matallāhi ṡumma yunkirūnahā wa akṡaruhumul-kāfirūn(a).

ते अल्लाहस्य आशीर्वादं जानन्ति, ततः तान् नकारयन्ति तथा च तेषु अधिकांशः अल्लाहस्य अस्वीकारं कुर्वन्तः जनाः सन्ति।

وَيَوْمَ نَبْعَثُ مِنْ كُلِّ اُمَّةٍ شَهِيْدًا ثُمَّ لَا يُؤْذَنُ لِلَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَلَا هُمْ يُسْتَعْتَبُوْنَ

wa yauma nab‘aṡu min kulli ummatin syahīdan ṡumma lā yu'żanu lil-lażīna kafarū wa lā hum yusta‘tabūn(a).

तथा च (स्मरतु) यस्मिन् दिने (यदा) वयं प्रत्येकस्मात् समुदायात् साक्षी (प्रेरित) उत्थापितवन्तः, तदा अविश्वासिनः (आत्मरक्षणं) न अनुमतं तथा च क्षमायाचनां (अपि) अनुमतं नासीत्।

وَاِذَا رَاَ الَّذِيْنَ ظَلَمُوا الْعَذَابَ فَلَا يُخَفَّفُ عَنْهُمْ وَلَا هُمْ يُنْظَرُوْنَ

wa iżā ra'al-lażīna ẓalamul-‘ażāba falā yukhaffafu ‘anhum wa lā hum yunẓarūn(a).

यदि च अपराधिनः दण्डस्य साक्षिणः अभवन् तर्हि तेषां उपशमः न प्राप्स्यति न च तेभ्यः विरामः दीयते।

وَاِذَا رَاَ الَّذِيْنَ اَشْرَكُوْا شُرَكَاۤءَهُمْ قَالُوْا رَبَّنَا هٰٓؤُلَاۤءِ شُرَكَاۤؤُنَا الَّذِيْنَ كُنَّا نَدْعُوْا مِنْ دُوْنِكَۚ فَاَلْقَوْا اِلَيْهِمُ الْقَوْلَ اِنَّكُمْ لَكٰذِبُوْنَۚ

wa iżā ra'al-lażīna asyrakū syurakā'ahum qālū rabbanā hā'ulā'i syurakā'unal-lażīna kunnā nad‘ū min dūnik(a), fa alqau ilaihimul-qaula innakum lakāżibūn(a).

यदा च ये (अल्लाहस्य) सहभागिनः सङ्गतिं कुर्वन्ति ते स्वसहभागिनं पश्यन्ति तदा वदन्ति यत्, "अस्माकं भगवन्, एते अस्माकं भागिनः सन्ति, येषां वयं भवतः अतिरिक्तं पूजयामः स्म।" ततस्तेषां मित्राणि तान् प्रोक्तान् सत्यं मृषावादिनः ।

وَاَلْقَوْا اِلَى اللّٰهِ يَوْمَىِٕذِ ِۨالسَّلَمَ وَضَلَّ عَنْهُمْ مَّا كَانُوْا يَفْتَرُوْنَ

wa alqau ilallāhi yauma'iżinis-salama wa ḍalla ‘anhum mā kānū yaftarūn(a).

तस्मिन् दिने च ते अल्लाहस्य अधीनतां घोषितवन्तः तेषां सर्वं सृष्टं च अन्तर्धानं जातम्।

اَلَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَصَدُّوْا عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ زِدْنٰهُمْ عَذَابًا فَوْقَ الْعَذَابِ بِمَا كَانُوْا يُفْسِدُوْنَ

allażīna kafarū wa ṣaddū ‘an sabīlillāhi zidnāhum ‘ażāban fauqal-‘ażābi bimā kānū yufsidūn(a).

ये अविश्वासं कुर्वन्ति, अल्लाहस्य मार्गे (जनानाम्) बाधां कुर्वन्ति, तेषां यातनाः यातनायाः उपरि वर्धयामः यतोहि ते सर्वदा दुष्टतां कुर्वन्ति।

وَيَوْمَ نَبْعَثُ فِيْ كُلِّ اُمَّةٍ شَهِيْدًا عَلَيْهِمْ مِّنْ اَنْفُسِهِمْ وَجِئْنَا بِكَ شَهِيْدًا عَلٰى هٰٓؤُلَاۤءِۗ وَنَزَّلْنَا عَلَيْكَ الْكِتٰبَ تِبْيَانًا لِّكُلِّ شَيْءٍ وَّهُدًى وَّرَحْمَةً وَّبُشْرٰى لِلْمُسْلِمِيْنَ ࣖ

wa yauma nab‘aṡu fī kulli ummatin syahīdan ‘alaihim min anfusihim wa ji'nā bika syahīdan ‘alā hā'ulā'(i), wa nazzalnā ‘alaikal-kitāba tibyānal likulli syai'iw wa hudaw wa raḥmataw wa busyrā lil-muslimīn(a).

तथा च (स्मरतु) तत् दिवसं (यदा) वयं प्रत्येकं जनानां मध्ये तेषां उपरि स्वतः साक्षीम् उत्थापितवन्तः, भवन्तं (मुहम्मदं) तेषां उपरि साक्षी भवितुम् आनयामः। तथा च वयं भवद्भ्यः सर्वं व्याख्यातुं पुस्तकं (अल-कुरान) प्रेषितवन्तः, मार्गदर्शनरूपेण, तथैव ये (मुसलमानानां) अधीनतां कुर्वन्ति तेषां कृते दया, शुभसमाचारः च।

۞ اِنَّ اللّٰهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالْاِحْسَانِ وَاِيْتَاۤئِ ذِى الْقُرْبٰى وَيَنْهٰى عَنِ الْفَحْشَاۤءِ وَالْمُنْكَرِ وَالْبَغْيِ يَعِظُكُمْ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُوْنَ

innallāha ya'muru bil-‘adli wal-iḥsāni wa ītā'i żil-qurbā wa yanhā ‘anil-faḥsyā'i wal-munkari wal-bagyi ya‘iẓukum la‘allakum tażakkarūn(a).

ननु अल्लाहः (भवतां) न्यायपूर्वकं कार्यं कर्तुं सत्कर्म कर्तुं च आज्ञापयति, बन्धुजनानाम् सहायतां कर्तुं च आज्ञापयति, नीचकर्माणि, दुष्टानि, वैरं च (कर्तुं) निषेधं करोति। सः भवन्तं पाठयति यत् भवन्तः शिक्षितुं शक्नुवन्ति।

وَاَوْفُوْا بِعَهْدِ اللّٰهِ اِذَا عَاهَدْتُّمْ وَلَا تَنْقُضُوا الْاَيْمَانَ بَعْدَ تَوْكِيْدِهَا وَقَدْ جَعَلْتُمُ اللّٰهَ عَلَيْكُمْ كَفِيْلًا ۗاِنَّ اللّٰهَ يَعْلَمُ مَا تَفْعَلُوْنَ

wa aufū bi‘ahdillāhi iżā ‘āhattum wa lā tanquḍul-aimāna ba‘da taukīdihā wa qad ja‘altumullāha ‘alaikum kafīlā(n), innallāha ya‘lamu mā taf‘alūn(a).

तथा च यदा भवन्तः प्रतिज्ञां कुर्वन्ति तदा शपथं न भङ्गयन्ति तदा अल्लाहं प्रति प्रतिज्ञां पालयन्तु, तस्य प्रतिज्ञायाः अनन्तरं, यदा भवन्तः अल्लाहं (तस्य शपथस्य) साक्षी कृतवन्तः। ननु अल्लाहः जानाति यत् भवन्तः किं कुर्वन्ति।

وَلَا تَكُوْنُوْا كَالَّتِيْ نَقَضَتْ غَزْلَهَا مِنْۢ بَعْدِ قُوَّةٍ اَنْكَاثًاۗ تَتَّخِذُوْنَ اَيْمَانَكُمْ دَخَلًا ۢ بَيْنَكُمْ اَنْ تَكُوْنَ اُمَّةٌ هِيَ اَرْبٰى مِنْ اُمَّةٍ ۗاِنَّمَا يَبْلُوْكُمُ اللّٰهُ بِهٖۗ وَلَيُبَيِّنَنَّ لَكُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ مَا كُنْتُمْ فِيْهِ تَخْتَلِفُوْنَ

wa lā takūnū kal-latī naqaḍat gazlahā mim ba‘di quwwatin ankāṡā(n), tattakhiżūna aimānakum dakhalam bainakum an takūna ummatun hiya arbā min ummah(tin), innamā yablūkumullāhu bih(ī), wa layubayyinanna lakum yaumal-qiyāmati mā kuntum fīhi takhtalifūn(a).

मा च स्त्रियाः इव भव, या स्वस्य कठिनतया कृतं सूत्रं विमोचयति, यथा पुनः विकीर्णं भवति। भवन्तः स्वशपथं (सम्झौतां) परस्परं वञ्चनस्य साधनं कुर्वन्ति, यतः एकः समूहः अस्ति यः अन्यस्मात् समूहात् अधिकः अस्ति। अल्लाहः केवलं तेन एव भवन्तं परीक्षते, अवश्यमेव कयामतदिने सः भवन्तं व्याख्यास्यति यत् भवन्तः पूर्वं विवादं कृतवन्तः।

وَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ لَجَعَلَكُمْ اُمَّةً وَّاحِدَةً وَّلٰكِنْ يُّضِلُّ مَنْ يَّشَاۤءُ وَيَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُۗ وَلَتُسْـَٔلُنَّ عَمَّا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

wa lau syā'allāhu laja‘alakum ummataw wāḥidataw wa lākiy yuḍillu may yasyā'u wa yahdī may yasyā'(u), wa latus'alunna ‘ammā kuntum ta‘malūn(a).

तथा च यदि अल्लाहः इच्छति स्म तर्हि सः भवन्तं एकं जनं (केवलं) कृतवान् स्यात्, परन्तु सः यस्य इच्छति तस्य मार्गभ्रष्टं करोति, यस्य इच्छति तस्य मार्गदर्शनं करोति। परन्तु भवता कृतस्य विषये अवश्यमेव पृष्टः भविष्यति।

وَلَا تَتَّخِذُوْٓا اَيْمَانَكُمْ دَخَلًا ۢ بَيْنَكُمْ فَتَزِلَّ قَدَمٌۢ بَعْدَ ثُبُوْتِهَا وَتَذُوْقُوا السُّوْۤءَ بِمَا صَدَدْتُّمْ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۚوَلَكُمْ عَذَابٌ عَظِيْمٌ

wa lā tattakhiżū aimānakum dakhalam bainakum fa tazilla qadamum ba‘da ṡubūtihā wa tażūqus-sū'a bimā ṣadattum ‘an sabīlillāh(i), wa lakum ‘ażābun ‘aẓīm(un).

तथा च युष्माकं मध्ये स्वशपथं वञ्चनस्य साधनं मा कुरुत, येन (भवतः) पादाः दृढतया स्थापिताः भवन्ति, ततः भवन्तः (जगति) दुष्टतां अनुभविष्यन्ति यतोहि भवन्तः (मनुष्याः) अल्लाहस्य मार्गात् बाधन्ते, ततः भवन्तः महत् दण्डं प्राप्नुयुः।

وَلَا تَشْتَرُوْا بِعَهْدِ اللّٰهِ ثَمَنًا قَلِيْلًاۗ اِنَّمَا عِنْدَ اللّٰهِ هُوَ خَيْرٌ لَّكُمْ اِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ

wa lā tasytarū bi‘ahdillāhi ṡamanan qalīlā(n), innamā ‘indallāhi huwa khairul lakum in kuntum ta‘lamūn(a).

तथा च अल्लाहेन सह सन्धिं सस्तेन मूल्येन न विक्रयन्तु, यतः खलु अल्लाहस्य समीपे यत् अस्ति तत् भवतः कृते श्रेयस्करम् अस्ति यदि भवन्तः केवलं जानन्ति स्म।

مَا عِنْدَكُمْ يَنْفَدُ وَمَا عِنْدَ اللّٰهِ بَاقٍۗ وَلَنَجْزِيَنَّ الَّذِيْنَ صَبَرُوْٓا اَجْرَهُمْ بِاَحْسَنِ مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

mā ‘indakum yanfadu wa mā ‘indallāhi bāq(in), wa lanajziyannal-lażīna ṣabarū ajrahum bi'aḥsani mā kānū ya‘malūn(a).

भवद्भिः सह यत् अस्ति तत् गमिष्यति, अल्लाहस्य समीपे यत् अस्ति तत् शाश्वतम् अस्ति। ये च धैर्यं धारयन्ति तेषां कृते तेषां कृते अपेक्षया उत्तमं फलं वयं अवश्यमेव पुरस्कृत्य दास्यामः।

مَنْ عَمِلَ صَالِحًا مِّنْ ذَكَرٍ اَوْ اُنْثٰى وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهٗ حَيٰوةً طَيِّبَةًۚ وَلَنَجْزِيَنَّهُمْ اَجْرَهُمْ بِاَحْسَنِ مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

man ‘amila ṣāliḥam min żakarin au unṡā wa huwa mu'minun fa lanuḥyiyannahū ḥayātan ṭayyibah(tan), wa lanajziyannahum ajrahum bi'aḥsani mā kānū ya‘malūn(a).

यः कश्चित् पुरुषः स्त्री वा सत्कर्म करोति सः आस्तिकः सन् वयं तान् अवश्यमेव सद्जीवनं दास्यामः, तेषां पूर्वं यत् कृतं तस्य उत्तमस्य अनुपातेन फलं च अवश्यमेव पुरस्कृत्य दास्यामः।

فَاِذَا قَرَأْتَ الْقُرْاٰنَ فَاسْتَعِذْ بِاللّٰهِ مِنَ الشَّيْطٰنِ الرَّجِيْمِ

fa iżā qara'tal-qur'āna fasta‘iż billāhi minasy-syaiṭānir-rajīm(i).

अतः यदि भवान् (मुहम्मदः) कुरानं पठितुम् इच्छति तर्हि अल्लाहात् शापितशैतानात् रक्षणं याचत।

اِنَّهٗ لَيْسَ لَهٗ سُلْطٰنٌ عَلَى الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَلٰى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُوْنَ

innahū laisa lahū sulṭānun ‘alal-lażīna āmanū wa ‘alā rabbihim yatawakkalūn(a).

ननु ये जनाः परमेश्वरे विश्वासं कुर्वन्ति, विश्वासं च कुर्वन्ति, तेषां उपरि शैतानस्य कोऽपि प्रभावः न भविष्यति।

اِنَّمَا سُلْطٰنُهٗ عَلَى الَّذِيْنَ يَتَوَلَّوْنَهٗ وَالَّذِيْنَ هُمْ بِهٖ مُشْرِكُوْنَ ࣖ

innamā sulṭānuhū ‘alal-lażīna yatawallaunahū wal-lażīna hum bihī musyrikūn(a).

तस्य प्रभावः केवलं तेषु एव भवति ये तं नेतारं कुर्वन्ति, ये च अल्लाहस्य सङ्गतिं कुर्वन्ति।

وَاِذَا بَدَّلْنَآ اٰيَةً مَّكَانَ اٰيَةٍ ۙوَّاللّٰهُ اَعْلَمُ بِمَا يُنَزِّلُ قَالُوْٓا اِنَّمَآ اَنْتَ مُفْتَرٍۗ بَلْ اَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ

wa iżā baddalnā āyatam makāna āyah(tin), wallāhu a‘lamu bimā yunazzilu qālū innamā anta muftar(in), bal akṡaruhum lā ya‘lamūn(a).

यदा च वयं एकस्य श्लोकस्य स्थाने अन्यस्य श्लोकस्य स्थाने अन्यस्य श्लोकस्य स्थाने स्थापयामः, अल्लाहः च स्वेन किं प्रकाशितं तत् अधिकं जानाति तदा ते वदन्ति यत्, "ननु, भवान् (मुहम्मदः) केवलं तत् कल्पयति।" वस्तुतः तेषु अधिकांशः न जानाति।

قُلْ نَزَّلَهٗ رُوْحُ الْقُدُسِ مِنْ رَّبِّكَ بِالْحَقِّ لِيُثَبِّتَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَهُدًى وَّبُشْرٰى لِلْمُسْلِمِيْنَ

qul nazzalahū rūḥul-qudusi mir rabbika bil-ḥaqqi liyuṡabbital-lażīna āmanū wa hudaw wa busyrā lil-muslimīn(a).

कथयतु, "पवित्रात्मा (जिब्रिलः) भवतः प्रभुतः कुरानं सत्येन अवतरितवान्, ये विश्वासं कृतवन्तः तेषां (हृदयं) सुदृढं कर्तुं, ये (अल्लाहस्य) अधीनाः सन्ति तेषां कृते मार्गदर्शनं शुभसमाचारं च भवितुम्।

وَلَقَدْ نَعْلَمُ اَنَّهُمْ يَقُوْلُوْنَ اِنَّمَا يُعَلِّمُهٗ بَشَرٌۗ لِسَانُ الَّذِيْ يُلْحِدُوْنَ اِلَيْهِ اَعْجَمِيٌّ وَّهٰذَا لِسَانٌ عَرَبِيٌّ مُّبِيْنٌ

wa laqad na‘lamu annahum yaqūlūna innamā yu‘allimuhū basyar(un), lisānul-lażī yulḥidūna ilaihi a‘jamiyyuw wa hāżā lisānun ‘arabiyyum mubīn(un).

खलु च वयं जानीमः यत् ते वदन्ति यत् "कुरानः केवलं मानवेन एव तस्मै उपदिष्टः आसीत्।" यस्मात् पुरुषात् ते तत् शिक्षितुं आरोपयन्ति तस्य भाषा 'अजम्' इति, परन्तु सा (कुरानः) स्पष्टे अरबीभाषायां अस्ति।

اِنَّ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِۙ لَا يَهْدِيْهِمُ اللّٰهُ وَلَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

innal-lażīna lā yu'minūna bi'āyātillāh(i), lā yahdīhimullāhu wa lahum ‘ażābun alīm(un).

ननु ये अल्लाहस्य (कुरानस्य) श्लोकेषु विश्वासं न कुर्वन्ति तेषां कृते अल्लाहः तेषां मार्गदर्शनं न करिष्यति, तेषां कृते दुःखदः दण्डः भविष्यति।

اِنَّمَا يَفْتَرِى الْكَذِبَ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِۚ وَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْكٰذِبُوْنَ

innamā yaftaril-każibal-lażīna lā yu'minūna bi'āyātillāh(i), ulā'ika humul-kāżibūn(a).

ननु ये असत्यस्य आविष्कारं कुर्वन्ति ते केवलं ते एव सन्ति ये अल्लाहस्य श्लोकेषु न विश्वसन्ति, ते च मृषावादिनः सन्ति।

مَنْ كَفَرَ بِاللّٰهِ مِنْۢ بَعْدِ اِيْمَانِهٖٓ اِلَّا مَنْ اُكْرِهَ وَقَلْبُهٗ مُطْمَىِٕنٌّۢ بِالْاِيْمَانِ وَلٰكِنْ مَّنْ شَرَحَ بِالْكُفْرِ صَدْرًا فَعَلَيْهِمْ غَضَبٌ مِّنَ اللّٰهِ ۗوَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيْمٌ

man kafara billāhi mim ba‘di īmānihī illā man ukriha wa qalbuhū muṭma'innum bil-īmāni wa lākim man syaraḥa bil-kufri ṣadran fa ‘alaihim gaḍabum minallāh(i), wa lahum ‘ażābun aẓīm(un).

यः अल्लाहस्य विश्वासं कृत्वा (सः अल्लाहस्य क्रोधं प्राप्नोति), तस्य व्यक्तिं विहाय यः विश्वासे हृदयं शान्तं भवति चेदपि अविश्वासं कर्तुं बाध्यः भवति (सः पापं न करोति), परन्तु यः व्यक्तिः अविश्वासं कर्तुं वक्षःस्थलं उद्घाटयति, तदा अल्लाहस्य कोपः तस्य उपरि पतति, तेषां महती दण्डः भविष्यति।

ذٰلِكَ بِاَنَّهُمُ اسْتَحَبُّوا الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا عَلَى الْاٰخِرَةِۙ وَاَنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الْكٰفِرِيْنَ

Żālika bi'annahumustaḥabbul-ḥayātad-dun-yā ‘alal-ākhirah(ti), wa annallāha lā yahdil-qaumal-kāfirīn(a).

यतो हि ते परलोकस्य अपेक्षया अस्मिन् जगति जीवनं अधिकं प्रेम्णा पश्यन्ति, अल्लाहः च अविश्वासं कुर्वतां जनानां मार्गदर्शनं न करोति।

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ طَبَعَ اللّٰهُ عَلٰى قُلُوْبِهِمْ وَسَمْعِهِمْ وَاَبْصَارِهِمْۗ وَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْغٰفِلُوْنَ

ulā'ikal-lażīna ṭaba‘allāhu ‘alā qulūbihim wa sam‘ihim wa abṣārihim, wa ulā'ika humul-gāfilūn(a).

एते एव जनाः येषां हृदयं, श्रवणं, दृष्टिः च अल्लाहेन तालाबद्धा अस्ति। ते प्रमादं कुर्वन्ति ।

لَا جَرَمَ اَنَّهُمْ فِى الْاٰخِرَةِ هُمُ الْخٰسِرُوْنَ

lā jarama annahum fil-ākhirati humul-khāsirūn(a).

नूनं परलोके हारिणां मध्ये भविष्यन्ति।

ثُمَّ اِنَّ رَبَّكَ لِلَّذِيْنَ هَاجَرُوْا مِنْۢ بَعْدِ مَا فُتِنُوْا ثُمَّ جَاهَدُوْا وَصَبَرُوْاۚ اِنَّ رَبَّكَ مِنْۢ بَعْدِهَا لَغَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ ࣖ

Ṡumma inna rabbaka lil-lażīna hājarū mim ba‘di mā futinū ṡumma jāhadū wa ṣabarū, inna rabbaka mim ba‘dihā lagafūrur raḥīm(un).

तदा भवतः प्रभुः (रक्षकः) ये परीक्षां प्राप्य प्रवासं कुर्वन्ति, ततः ते जिहादार्थं प्रयतन्ते धैर्यं च कुर्वन्ति, खलु ततः परं भवतः प्रभुः यथार्थतया क्षमाशीलः, दयालुः अस्ति।

۞ يَوْمَ تَأْتِيْ كُلُّ نَفْسٍ تُجَادِلُ عَنْ نَّفْسِهَا وَتُوَفّٰى كُلُّ نَفْسٍ مَّا عَمِلَتْ وَهُمْ لَا يُظْلَمُوْنَ

yauma ta'tī kullu nafsin tujādilu ‘an nafsihā wa tuwaffā kullu nafsim mā ‘amilat wa hum lā yuẓlamūn(a).

(स्मरतु) सः दिवसः यदा प्रत्येकः व्यक्तिः स्वस्य रक्षणार्थम् आगमिष्यति तथा च सर्वेषां कृते तस्य कृतस्य अनुसारं पूर्णतया (प्रतिफलनं) दीयते, तेषां अन्यायः (हानिः) न भविष्यति।

وَضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلًا قَرْيَةً كَانَتْ اٰمِنَةً مُّطْمَىِٕنَّةً يَّأْتِيْهَا رِزْقُهَا رَغَدًا مِّنْ كُلِّ مَكَانٍ فَكَفَرَتْ بِاَنْعُمِ اللّٰهِ فَاَذَاقَهَا اللّٰهُ لِبَاسَ الْجُوْعِ وَالْخَوْفِ بِمَا كَانُوْا يَصْنَعُوْنَ

wa ḍaraballāhu maṡalan qaryatan kānat āminatam muṭma'innatay ya'tīhā rizquhā ragadam min kulli makānin fa kafarat bi'an‘umillāhi fa ażāqahallāhu libāsal-jū‘i wal-khaufi bimā kānū yaṣna‘ūn(a).

तथा च अल्लाहः एकस्याः भूमिस्य उदाहरणं (तस्य) कृतवान् यत् पूर्वं सुरक्षितं शान्तं च आसीत्, तत्र सर्वतः पोषणं प्रचुररूपेण आगतं, परन्तु तस्याः (निवासिनः) अल्लाहस्य आशीर्वादं नकारयन्ति स्म, अतः अल्लाहः तेषां उपरि क्षुधायाः भयस्य च आपदां कृतवान्, यतः ते कृतवन्तः।

وَلَقَدْ جَاۤءَهُمْ رَسُوْلٌ مِّنْهُمْ فَكَذَّبُوْهُ فَاَخَذَهُمُ الْعَذَابُ وَهُمْ ظٰلِمُوْنَ

wa laqad jā'ahum rasūlum minhum fa każżabūhu fa akhażahumul-‘ażābu wa hum ẓālimūn(a).

खलु च तेषां समीपं (मध्यतः) एकः दूतः आगतः, परन्तु ते तं अङ्गीकृतवन्तः, अतः ते दण्डेन दण्डिताः अभवन्, ते च अपराधिनः आसन्।

فَكُلُوْا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللّٰهُ حَلٰلًا طَيِّبًاۖ وَّاشْكُرُوْا نِعْمَتَ اللّٰهِ اِنْ كُنْتُمْ اِيَّاهُ تَعْبُدُوْنَ

fa kulū mimmā razaqakumullāhu ḥalālan ṭayyibā(n), wasykurū ni‘matallāhi in kuntum iyyāhu ta‘budūn(a).

अतः अल्लाहेन यत् पोषणं दत्तं तस्मात् यत् हलालं भद्रं च तत् खादन्तु; तथा अल्लाहस्य आशीर्वादस्य कृते कृतज्ञतां ज्ञापयन्तु, यदि केवलं तस्य पूजां कुर्वन्ति।

اِنَّمَا حَرَّمَ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةَ وَالدَّمَ وَلَحْمَ الْخِنْزِيْرِ وَمَآ اُهِلَّ لِغَيْرِ اللّٰهِ بِهٖۚ فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ بَاغٍ وَّلَا عَادٍ فَاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

innamā ḥarrama ‘alaikumul-maitata wad-dama wa laḥmal-khinzīri wa mā uhilla ligairillāhi bih(ī), famaniḍṭurra gaira bāgiw wa lā ‘ādin fa innallāha gafūrur raḥīm(un).

ननु अल्लाहः केवलं भवद्भ्यः अल्लाहात् परं (नाम उल्लिखित्वा) वधं कर्तुं शवम्, रक्तं, शूकरमांसम्, (पशवः) च निषिद्धवान्, परन्तु यः सः इच्छति इति कारणेन न (खादितुं) बाध्यः भवति, सीमां न (अपि) अतिक्रमति, तर्हि खलु अल्लाहः क्षमाशीलः, दयालुः च अस्ति।

وَلَا تَقُوْلُوْا لِمَا تَصِفُ اَلْسِنَتُكُمُ الْكَذِبَ هٰذَا حَلٰلٌ وَّهٰذَا حَرَامٌ لِّتَفْتَرُوْا عَلَى اللّٰهِ الْكَذِبَۗ اِنَّ الَّذِيْنَ يَفْتَرُوْنَ عَلَى اللّٰهِ الْكَذِبَ لَا يُفْلِحُوْنَۗ

wa lā taqūlū limā taṣifu alsinatukumul-każiba hāżā ḥalāluw wa hāżā ḥarāmul litaftarū ‘alallāhil-każib(a), innal-lażīna yaftarūna ‘alallāhil-każiba lā yufliḥūn(a).

तथा च यत् भवतः जिह्वा "इदं हलालम् अयं च हरमः" इति मिथ्यारूपेण आह्वयति तस्य विषये मा वदतु, अल्लाहस्य विरुद्धं असत्यं आविष्कर्तुं। ननु ये जनाः अल्लाहस्य विरुद्धं असत्यं वदन्ति ते सफलाः न भविष्यन्ति।

مَتَاعٌ قَلِيْلٌ ۖوَّلَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

matā‘un qalīl(un), wa lahum ‘ażābun alīm(un).

(इति) अल्पसुखं, ते दुःखदं दण्डं प्राप्नुयुः।

وَعَلَى الَّذِيْنَ هَادُوْا حَرَّمْنَا مَا قَصَصْنَا عَلَيْكَ مِنْ قَبْلُ ۗوَمَا ظَلَمْنٰهُمْ وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ

wa ‘alal-lażīna hādū ḥarramnā mā qaṣaṣnā ‘alaika min qabl(u), wa mā ẓalamnāhum wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).

यहूदिनां च प्रति यत् वयं भवद्भ्यः (हे मुहम्मद) प्रति यत् कथितवन्तः तत् वयं निषिद्धवन्तः, तेषां प्रति अपि अन्यायं न कृतवन्तः; अपितु ते स्वयमेव अन्यायं कृतवन्तः।

ثُمَّ اِنَّ رَبَّكَ لِلَّذِيْنَ عَمِلُوا السُّوْۤءَ بِجَهَالَةٍ ثُمَّ تَابُوْا مِنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ وَاَصْلَحُوْٓا اِنَّ رَبَّكَ مِنْۢ بَعْدِهَا لَغَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ ࣖ

Ṡumma inna rabbaka lil-lażīna ‘amilus-sū'a bijahālatin ṡumma tābū mim ba‘di żālika wa aṣlaḥū inna rabbaka mim ba‘dihā lagafūrur raḥīm(un).

तदा खलु भवतः प्रभुः (क्षमति) ये अज्ञानात् दुष्कृतं कुर्वन्ति, ततः ते तदनन्तरं पश्चात्तापं कुर्वन्ति, (आत्मानं च) सम्यक् कुर्वन्ति, अवश्यं, ततः परं भवतः प्रभुः बहुधा क्षमाशीलः, दयालुः अस्ति।

اِنَّ اِبْرٰهِيْمَ كَانَ اُمَّةً قَانِتًا لِّلّٰهِ حَنِيْفًاۗ وَلَمْ يَكُ مِنَ الْمُشْرِكِيْنَۙ

inna ibrāhīma kāna ummatan qānital lillāhi ḥanīfā(n), wa lam yaku minal-musyrikīn(a).

ननु इब्राहिमः इमामः (यः उदाहरणरूपेण उपयोक्तुं शक्यते), अल्लाहस्य हनीफस्य च आज्ञाकारी आसीत् । सः च मुश्रिकाणां (ये अल्लाहस्य सहभागिनः) मध्ये नास्ति,

شَاكِرًا لِّاَنْعُمِهِ ۖاجْتَبٰىهُ وَهَدٰىهُ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ

syākiral li'an‘umih(ī), ijtabāhu wa hadāhu ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).

सः स्वस्य आशीर्वादस्य कृते कृतज्ञः अस्ति। अल्लाहः तं चित्वा ऋजुमार्गे मार्गदर्शनं कृतवान्।

وَاٰتَيْنٰهُ فِى الدُّنْيَا حَسَنَةً ۗوَاِنَّهٗ فِى الْاٰخِرَةِ لَمِنَ الصّٰلِحِيْنَ ۗ

wa ātaināhu fid-dun-yā ḥasanah(tan), wa innahū fil-ākhirati laminaṣ-ṣāliḥīn(a).

वयं च तस्मै संसारे सद्भावं दत्तवन्तः, खलु परत्र सः धर्मिणां मध्ये भविष्यति।

ثُمَّ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ اَنِ اتَّبِعْ مِلَّةَ اِبْرٰهِيْمَ حَنِيْفًا ۗوَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِيْنَ

Ṡumma auḥainā ilaika anittabi‘ millata ibrāhīma ḥanīfā(n), wa mā kāna minal-musyrikīn(a).

ततः वयं भवद्भ्यः (मुहम्मदस्य) कृते प्रकटितवन्तः यत्, "अब्राहमस्य ऋजुधर्मं अनुसरणं कुरुत, सः मुश्रिकाणां मध्ये नास्ति।"

اِنَّمَا جُعِلَ السَّبْتُ عَلَى الَّذِيْنَ اخْتَلَفُوْا فِيْهِۗ وَاِنَّ رَبَّكَ لَيَحْكُمُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فِيْمَا كَانُوْا فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ

innamā ju‘ilas-sabtu ‘alal-lażīnakhtalafū fīh(i), wa inna rabbaka layaḥkumu bainahum yaumal-qiyāmati fīmā kānū fīhi yakhtalifūn(a).

ननु शनिवासरस्य (आदरः) केवलं तेषां जनानां (यहूदीनां) कृते अनिवार्यं भवति ये तस्य विवादं कुर्वन्ति। ननु च भवतः प्रभुः तेषां मध्ये विवादं कृत्वा कयामतदिने अवश्यमेव निर्णयं करिष्यति।

اُدْعُ اِلٰى سَبِيْلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَجَادِلْهُمْ بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُۗ اِنَّ رَبَّكَ هُوَ اَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيْلِهٖ وَهُوَ اَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِيْنَ

ud‘u ilā sabīli rabbika bil-ḥikmati wal-mau‘iẓatil-ḥasanati wa jādilhum bil-latī hiya aḥsan(u), inna rabbaka huwa a‘lamu biman ḍalla ‘an sabīlihī wa huwa a‘lamu bil-muhtadīn(a).

प्रज्ञां सुशिक्षणं च स्वेश्वरस्य मार्गे (जनाः) आहूय, तेषां सह सद्विधा विवादं कुरुत। ननु तव भगवन् स्वमार्गात् भ्रष्टं वरं जानाति, मार्गदर्शकं च श्रेष्ठतया जानाति।

وَاِنْ عَاقَبْتُمْ فَعَاقِبُوْا بِمِثْلِ مَا عُوْقِبْتُمْ بِهٖۗ وَلَىِٕنْ صَبَرْتُمْ لَهُوَ خَيْرٌ لِّلصّٰبِرِيْنَ

wa in ‘āqabtum fa ‘āqibū bimiṡli mā ‘ūqibtum bih(ī), wa la'in ṣabartum lahuwa khairul liṣ-ṣābirīn(a).

यदि च त्वं प्रतिवदसि तर्हि त्वयि प्रयुक्ता यातनातुल्येन (उत्तरेण) उत्तरं ददातु। यदि तु धैर्यं धारयसि तर्हि खलु तत् धैर्यस्य कृते श्रेयस्करम्।

وَاصْبِرْ وَمَا صَبْرُكَ اِلَّا بِاللّٰهِ وَلَا تَحْزَنْ عَلَيْهِمْ وَلَا تَكُ فِيْ ضَيْقٍ مِّمَّا يَمْكُرُوْنَ

waṣbir wa mā ṣabruka illā billāhi wa lā taḥzan ‘alaihim wa lā taku fī ḍaiqim mimmā yamkurūn(a).

तथा च धैर्यं धारयन्तु (मुहम्मदः) तथा च भवतः धैर्यं केवलं अल्लाहस्य साहाय्येन एव भवति तथा च तेषां (अविश्वासस्य) विषये दुःखी न भवन्तु तथा च तेषां योजनानां धोखाधड़ीनां विषये (अपि) संकीर्णबुद्धिः न भवतु।

اِنَّ اللّٰهَ مَعَ الَّذِيْنَ اتَّقَوْا وَّالَّذِيْنَ هُمْ مُّحْسِنُوْنَ ࣖ ۔

innallāha ma‘al-lażīnattaqau wal-lażīna hum muḥsinūn(a).

ननु अल्लाहः तेषां सह अस्ति ये पुण्यं कुर्वन्ति, ये च भद्रं कुर्वन्ति।