Q.S फणा (هُود) - 123 श्लोकसंख्या

الۤرٰ ۗ كِتٰبٌ اُحْكِمَتْ اٰيٰتُهٗ ثُمَّ فُصِّلَتْ مِنْ لَّدُنْ حَكِيْمٍ خَبِيْرٍۙ

alif lām rā, kitābun uḥkimat āyātuhū ṡumma fuṣṣilat mil ladun ḥakīmin khabīr(in).

अलिफ लम रा. (इदं) पुस्तकं यस्य श्लोकाः सुव्यवस्थितरूपेण व्यवस्थिताः सन्ति ततः विस्तरेण व्याख्याताः सन्ति, (यत् प्रकाशितम् आसीत्) (अल्लाहस्य) परमबुद्धिमान्, अत्यन्तं सम्यक्,

اَلَّا تَعْبُدُوْٓا اِلَّا اللّٰهَ ۗاِنَّنِيْ لَكُمْ مِّنْهُ نَذِيْرٌ وَّبَشِيْرٌۙ

allā ta‘budū illallāh(a), innanī lakum minhu nażīruw wa basyīr(un).

यथा भवन्तः अल्लाहात् परं अन्यस्य पूजनं न कुर्वन्ति। ननु अहं (मुहम्मदः) तस्मात् भवद्भ्यः सुसमाचारस्य चेतावनीदाता, सुसमाचारस्य च आनकः अस्मि।

وَّاَنِ اسْتَغْفِرُوْا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوْبُوْٓا اِلَيْهِ يُمَتِّعْكُمْ مَّتَاعًا حَسَنًا اِلٰٓى اَجَلٍ مُّسَمًّى وَّيُؤْتِ كُلَّ ذِيْ فَضْلٍ فَضْلَهٗ ۗ وَاِنْ تَوَلَّوْا فَاِنِّيْٓ اَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ كَبِيْرٍ

wa anistagfirū rabbakum ṡumma tūbū ilaihi yumatti‘kum matā‘an ḥasanan ilā ajalim musammaw wa yu'ti kulla żī faḍlin faḍlah(ū), wa in tawallau fa innī akhāfu ‘alaikum ‘ażāba yaumin kabīr(in).

त्वं च भगवतः क्षमायाचनां तस्य पश्चात्तापं च कुर्यात्, अवश्यं सः भवन्तं यावत् समयं यावत् सुभोगं दास्यति। स च सर्वेभ्यः शुभकरेभ्यः स्वप्रसादं दास्यति। यदि च त्वं निवर्तसे, तर्हि सत्यमेव, अहं भीतः अस्मि यत् महति दिने (प्रलयदिने) भवतः उपरि दण्डः भविष्यति।

اِلَى اللّٰهِ مَرْجِعُكُمْ ۚوَهُوَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

ilallāhi marji‘ukum, wa huwa ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

अल्लाहस्य समीपं भवन्तः पुनः आगमिष्यन्ति। सः सर्वस्य उपरि सर्वशक्तिमान् अस्ति।

اَلَآ اِنَّهُمْ يَثْنُوْنَ صُدُوْرَهُمْ لِيَسْتَخْفُوْا مِنْهُۗ اَلَا حِيْنَ يَسْتَغْشُوْنَ ثِيَابَهُمْ ۙيَعْلَمُ مَا يُسِرُّوْنَ وَمَا يُعْلِنُوْنَۚ اِنَّهٗ عَلِيْمٌ ۢ بِذَاتِ الصُّدُوْرِ ۔

alā innahum yaṡnūna ṣudūrahum liyastakhfū minh(u), alā ḥīna yastagsyūna ṡiyābahum, ya‘lamu mā yusirrūna wa mā yu‘linūn(a), innahū ‘alīmum biżātiṣ-ṣudūr(i).

स्मर्यतां, खलु ते (पाखण्डिनः) तस्मात् (मुहम्मदात्) निगूढं कर्तुं पृष्ठं कुर्वन्ति। स्मर्यतां यदा ते वस्त्रेण आच्छादयन्ति तदा अल्लाहः जानाति यत् ते किं गोपयन्ति किं च प्रकाशयन्ति, ननु अल्लाहः तेषां हृदयस्य सामग्रीं (सर्वं) जानाति।

۞ وَمَا مِنْ دَاۤبَّةٍ فِى الْاَرْضِ اِلَّا عَلَى اللّٰهِ رِزْقُهَا وَيَعْلَمُ مُسْتَقَرَّهَا وَمُسْتَوْدَعَهَا ۗ كُلٌّ فِيْ كِتٰبٍ مُّبِيْنٍ

wa mā min dābbatin fil-arḍi illā ‘alallāhi rizquhā wa ya‘lamu mustaqarrahā wa mustauda‘ahā, kullun fī kitābim mubīn(in).

तथा च पृथिव्यां एकः अपि प्राणी न चलति (जीवति) किन्तु अल्लाहः सर्वस्य कृते स्वस्य पोषणस्य गारण्टीं ददाति। सः जानाति स्म यत् सः कुत्र निवसति, कुत्र च स्थापितः अस्ति। सर्वं (लिखितं) वास्तविकपुस्तके (Lauh Mahfuzh)।

وَهُوَ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ فِيْ سِتَّةِ اَيَّامٍ وَّكَانَ عَرْشُهٗ عَلَى الْمَاۤءِ لِيَبْلُوَكُمْ اَيُّكُمْ اَحْسَنُ عَمَلًا ۗ وَلَىِٕنْ قُلْتَ اِنَّكُمْ مَّبْعُوْثُوْنَ مِنْۢ بَعْدِ الْمَوْتِ لَيَقُوْلَنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِنْ هٰذَٓا اِلَّا سِحْرٌ مُّبِيْنٌ

wa huwal-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa fī sittati ayyāmiw wa kāna ‘arsyuhū ‘alal-mā'i liyabluwakum ayyukum aḥsanu ‘amalā(n), wa la'in qulta innakum mab‘ūṡūna mim ba‘dil-mauti layaqūlannal-lażīna kafarū in hāżā illā siḥrum mubīn(un).

स च षड्युगेषु द्यावापृथिवीम्, जलस्य उपरि स्वसिंहासनं च सृष्टवान् यथा युष्माकं कः कर्म श्रेष्ठः इति परीक्षते। यदि भवन्तः (मक्का-नगरस्य जनान् प्रति) वदिष्यन्ति यत् "ननु भवन्तः मृत्योः अनन्तरं पुनरुत्थानं करिष्यन्ति" तर्हि अवश्यमेव अविश्वासिनः वदिष्यन्ति यत् "एतत् केवलं वास्तविकं माया एव" इति।

وَلَىِٕنْ اَخَّرْنَا عَنْهُمُ الْعَذَابَ اِلٰٓى اُمَّةٍ مَّعْدُوْدَةٍ لَّيَقُوْلُنَّ مَا يَحْبِسُهٗ ۗ اَلَا يَوْمَ يَأْتِيْهِمْ لَيْسَ مَصْرُوْفًا عَنْهُمْ وَحَاقَ بِهِمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ ࣖ

wa la'in akhkharnā ‘anhumul-‘ażāba ilā ummatim ma‘dūdatil layaqūlunna mā yaḥbisuh(ū), alā yauma ya'tīhim laisa maṣrūfan ‘anhum wa ḥāqa bihim mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).

ननु च यदि वयं तेषां विरुद्धं यातनां नियतसमयपर्यन्तं स्थगयामः तर्हि ते वदन्ति स्म यत् किं निवारयति इति। विद्धि यदा दण्डः तेषां समीपं आगच्छति तदा तेषां परिहर्तुं न शक्यते। ते (अद्जाब) परितः भवन्ति यस्य ते उपहासं कुर्वन्ति स्म।

وَلَىِٕنْ اَذَقْنَا الْاِنْسَانَ مِنَّا رَحْمَةً ثُمَّ نَزَعْنٰهَا مِنْهُۚ اِنَّهٗ لَيَـُٔوْسٌ كَفُوْرٌ

wa la'in ażaqnal-insāna minnā raḥmatan ṡumma naza‘nāhā ‘anh(u), innahū laya'ūsun kafūr(un).

यदि च वयं मनुष्ये अस्माकं कृपां प्रयच्छामः, ततः पुनः गृहीतवन्तः तर्हि सः अवश्यमेव निराशः कृतघ्नः च भविष्यति।

وَلَىِٕنْ اَذَقْنٰهُ نَعْمَاۤءَ بَعْدَ ضَرَّاۤءَ مَسَّتْهُ لَيَقُوْلَنَّ ذَهَبَ السَّيِّاٰتُ عَنِّيْ ۗاِنَّهٗ لَفَرِحٌ فَخُوْرٌۙ

wa la'in ażaqnāhu na‘mā'a ba‘da ḍarrā'a massathu layaqūlanna żahabas-sayyi'ātu ‘annī, innahū lafariḥun fakhūr(un).

यदि च वयं तस्मै आपदं प्राप्य सुखं दद्मः तर्हि सः अवश्यमेव वक्ष्यति यत् सा आपदा मम अन्तर्धानं जातम्। ननु सः (अनुभूतवान्) अतीव प्रसन्नः गर्वितः च,

اِلَّا الَّذِيْنَ صَبَرُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِۗ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ مَّغْفِرَةٌ وَّاَجْرٌ كَبِيْرٌ

illal-lażīna ṣabarū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāt(i), ulā'ika lahum magfiratuw wa ajrun kabīr(un).

धैर्यिणः सत्कर्माणि च विहाय क्षमां महत् फलं च प्राप्नुवन्ति।

فَلَعَلَّكَ تَارِكٌۢ بَعْضَ مَا يُوْحٰىٓ اِلَيْكَ وَضَاۤىِٕقٌۢ بِهٖ صَدْرُكَ اَنْ يَّقُوْلُوْا لَوْلَآ اُنْزِلَ عَلَيْهِ كَنْزٌ اَوْ جَاۤءَ مَعَهٗ مَلَكٌ ۗ اِنَّمَآ اَنْتَ نَذِيْرٌ ۗ وَاللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ وَّكِيْلٌ ۗ

fa la‘allaka tārikum ba‘ḍa mā yūḥā ilaika wa ḍā'ikum bihī ṣadruka ay yaqūlū lau lā unzila ‘alaihi kanzun au jā'a ma‘ahū malak(un), innamā anta nażīr(un), wallāhu ‘alā kulli syai'in wakīl(un).

अतः भवतु यत् भवन्तः (मुहम्मदः) भवतः कृते प्रकाशितं किञ्चित् परित्यक्तुं इच्छन्ति तथा च तस्य कारणेन भवतः वक्षःस्थलं संकीर्णं भवति, यतः ते वदिष्यन्ति यत् "किमर्थं तस्य समीपं निधिः (धनं) न प्रेषितम् अथवा तस्य सह दूतः आगतः? ननु त्वं केवलं चेतावनीदाता असि, अल्लाहः सर्वेषां वस्तूनाम् रक्षकः अस्ति।

اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُ ۗقُلْ فَأْتُوْا بِعَشْرِ سُوَرٍ مِّثْلِهٖ مُفْتَرَيٰتٍ وَّادْعُوْا مَنِ اسْتَطَعْتُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

am yaqūlūnaftarāh(u), qul fa'tū bi‘asyri suwarim miṡlihī muftarayātiw wad‘ū manistaṭa‘tum min dūnillāhi in kuntum ṣādiqīn(a).

ते अपि अवदन् यत् "सः (मुहम्मदः) कुरानस्य निर्माणं कृतवान्" इति। कथयतु, "(ततः), तत्सदृशानि दश सूराः (कुरानम्) ये निर्मिताः सन्ति, आनयन्तु, भवतः मध्ये यः कोऽपि अल्लाहस्य अतिरिक्तं समर्थः अस्ति, सः आमन्त्रयन्तु, यदि यूयं सत्यवादिनः जनाः सन्ति।"

فَاِلَّمْ يَسْتَجِيْبُوْا لَكُمْ فَاعْلَمُوْٓا اَنَّمَآ اُنْزِلَ بِعِلْمِ اللّٰهِ وَاَنْ لَّآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَ ۚفَهَلْ اَنْتُمْ مُّسْلِمُوْنَ

fa illam yastajībū lakum fa‘lamū annamā unzila bi‘ilmillāhi wa allā ilāha illā huw(a), fahal antum muslimūn(a).

अतः यदि ते भवतः आव्हानस्य उत्तरं न ददति तर्हि (वदन्तु), “अल्लाहस्य ज्ञानेन (कुरानः) प्रकटितः इति ज्ञातव्यः, तस्य अतिरिक्तः कोऽपि देवः नास्ति, तर्हि भवन्तः (इस्लामस्य) अधीनाः भविष्यन्ति वा?”

مَنْ كَانَ يُرِيْدُ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا وَزِيْنَتَهَا نُوَفِّ اِلَيْهِمْ اَعْمَالَهُمْ فِيْهَا وَهُمْ فِيْهَا لَا يُبْخَسُوْنَ

man kāna yurīdul-ḥayātad-dun-yā wa zīnatahā nuwaffi ilaihim a‘mālahum fīhā wa hum fīhā lā yubkhasūn(a).

यः कश्चित् संसारस्य जीवनं तस्य अलङ्कारं च कामयति, तस्य लोके (पूर्णतया) तेषां कर्मणां (पूर्णं प्रतिफलं) अवश्यं दास्यामः, तेषां इह लोके अन्यायः न भविष्यति।

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ لَيْسَ لَهُمْ فِى الْاٰخِرَةِ اِلَّا النَّارُ ۖوَحَبِطَ مَا صَنَعُوْا فِيْهَا وَبٰطِلٌ مَّا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

ulā'ikal-lażīna laisa lahum fil-ākhirati illan-nār(u), wa ḥabiṭa mā ṣana‘ū fīhā wa bāṭilum mā kānū ya‘malūn(a).

ते जनाः नरकं विहाय परलोके (किञ्चित्) न प्राप्नुवन्ति, तेषां यत् कार्यं (इह लोके) तत् तत्र वृथा भवति, कृतं च मेट्यते।

اَفَمَنْ كَانَ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّهٖ وَيَتْلُوْهُ شَاهِدٌ مِّنْهُ وَمِنْ قَبْلِهٖ كِتٰبُ مُوْسٰىٓ اِمَامًا وَّرَحْمَةًۗ اُولٰۤىِٕكَ يُؤْمِنُوْنَ بِهٖ ۗوَمَنْ يَّكْفُرْ بِهٖ مِنَ الْاَحْزَابِ فَالنَّارُ مَوْعِدُهٗ فَلَا تَكُ فِيْ مِرْيَةٍ مِّنْهُ اِنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يُؤْمِنُوْنَ

afaman kāna ‘alā bayyinatim mir rabbihī wa yatlūhu syāhidum minhu wa min qablihī kitābu mūsā imāmaw wa raḥmah(tan), ulā'ika yu'minūna bih(ī), wa may yakfur bihī minal-aḥzābi fan-nāru mau‘iduhū falā taku fī miryatim minhu innahul-ḥaqqu mir rabbika wa lākinna akṡaran-nāsi lā yu'minūn(a).

तथा च (काफिराः समानाः) जनाः येषां पूर्वमेव स्वप्रभुतः स्पष्टं प्रमाणं (कुरानम्) अस्ति, तस्मात् साक्षिणः च अनुसृताः सन्ति तथा च पूर्वं मूसाग्रन्थः मार्गदर्शकः दया च आसीत्? ते तस्मिन् (कुरान) विश्वासं कुर्वन्ति। यः (कुरानस्य) समूहेषु (कुरैशस्य) तस्य (कुरानस्य) अङ्गीकारं करोति, तर्हि नरकं तस्य कृते धमकीकृतं स्थानम् अस्ति, अतः कुरानस्य विषये शङ्का मा कुरुत। ननु कुरानः सत्यमेव भवतः प्रभुतः अस्ति, परन्तु अधिकांशजना: विश्वासं न कुर्वन्ति।

وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًاۗ اُولٰۤىِٕكَ يُعْرَضُوْنَ عَلٰى رَبِّهِمْ وَيَقُوْلُ الْاَشْهَادُ هٰٓؤُلَاۤءِ الَّذِيْنَ كَذَبُوْا عَلٰى رَبِّهِمْۚ اَلَا لَعْنَةُ اللّٰهِ عَلَى الظّٰلِمِيْنَ ۙ

wa man aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każibā(n), ulā'ika yu‘raḍūna ‘alā rabbihim wa yaqūlul-asyhādu hā'ulā'il-lażīna każabū ‘alā rabbihim, alā la‘natullāhi ‘alaẓ-ẓālimīn(a).

तथा च यः अल्लाहस्य विरुद्धं असत्यं आविष्करोति तस्मात् कोऽपि अन्यायपूर्णः? ते स्वेश्वरस्य समक्षं आनीताः भविष्यन्ति, साक्षिणः च वक्ष्यन्ति, "एते जनाः स्वेश्वरं प्रति मृषावादं कृतवन्तः।" स्मरणीयं यत् अल्लाहस्य शापः अपराधिनां उपरि (प्रवर्तितः) भवति

الَّذِيْنَ يَصُدُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَيَبْغُوْنَهَا عِوَجًاۗ وَهُمْ بِالْاٰخِرَةِ هُمْ كفِٰرُوْنَ

al-lażīna yaṣuddūna ‘an sabīlillāhi wa yabgūnahā ‘iwajā(n), wa hum bil-ākhirati hum kāfirūn(a).

(अर्थात्) ये अल्लाहस्य मार्गे बाधां कुर्वन्ति, तम् कुटिलं कर्तुम् इच्छन्ति च। ते च परलोकं न विश्वसन्ति।

اُولٰۤىِٕكَ لَمْ يَكُوْنُوْا مُعْجِزِيْنَ فِى الْاَرْضِ وَمَا كَانَ لَهُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ مِنْ اَوْلِيَاۤءَ ۘ يُضٰعَفُ لَهُمُ الْعَذَابُ ۗمَا كَانُوْا يَسْتَطِيْعُوْنَ السَّمْعَ وَمَا كَانُوْا يُبْصِرُوْنَ

ulā'ika lam yakūnū mu‘jizīna fil-arḍi wa mā kāna lahum min dūnillāhi min auliyā'(a), yuḍā‘afu lahumul-‘ażāb(u), mā kānū yastaṭī‘ūnas-sam‘a wa mā kānū yubṣirūn(a).

ते पृथिव्यां (अल्लाहस्य यातनाम्) निवारयितुं असमर्थाः सन्ति, अल्लाहस्य अतिरिक्तं तेषां कोऽपि सहायकः न भविष्यति। तेषां कृते दण्डः द्विगुणितः आसीत् । अशक्ताः श्रोतुं (सत्यं) न च पश्यन्ति (तत्) ।

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ خَسِرُوْٓا اَنْفُسَهُمْ وَضَلَّ عَنْهُمْ مَّا كَانُوْا يَفْتَرُوْنَ

ulā'ikal-lażīna khasirū anfusahum wa ḍalla ‘anhum mā kānū yaftarūn(a).

एते जनाः आत्मनः हानिं कुर्वन्ति, तेषां सृष्टं यत् तेभ्यः सर्वदा अन्तर्धानं भवति ।

لَاجَرَمَ اَنَّهُمْ فِى الْاٰخِرَةِ هُمُ الْاَخْسَرُوْنَ

lā jarama annahum fil-ākhirati humul-akhsarūn(a).

नूनं ते (भविष्यन्ति) ये जनाः परलोके सर्वाधिकं हानिम् अनुभविष्यन्ति।

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ وَاَخْبَتُوْٓا اِلٰى رَبِّهِمْۙ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَنَّةِۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti wa akhbatū ilā rabbihim, ulā'ika aṣḥābul-jannati hum fīhā khālidūn(a).

ननु ये विश्वासं कुर्वन्ति सत्कर्माणि कुर्वन्ति, ईश्वरस्य समक्षं विनयशीलाः भवन्ति, ते स्वर्गवासिनः सन्ति, ते तत्र नित्यं तिष्ठन्ति।

۞ مَثَلُ الْفَرِيْقَيْنِ كَالْاَعْمٰى وَالْاَصَمِّ وَالْبَصِيْرِ وَالسَّمِيْعِۗ هَلْ يَسْتَوِيٰنِ مَثَلًا ۗ اَفَلَا تَذَكَّرُوْنَ ࣖ

maṡalul-farīqaini kal-a‘mā wal-aṣammi wal-baṣīri was-samī‘(i), hal yastawiyāni maṡalā(n), afalā tażakkarūn(a).

द्वयोः समूहयोः (अविश्वासिनः विश्वासिनः च) दृष्टान्तः, अन्धाः बधिराः च जनाः इव सन्ति, ये जनाः द्रष्टुं श्रोतुं च शक्नुवन्ति। किं द्वौ समूहौ समानौ स्तः ? तर्हि त्वं पाठं न गृह्णासि वा ?

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖٓ اِنِّيْ لَكُمْ نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌ ۙ

wa laqad arsalnā nūḥan ilā qaumihī innī lakum nażīrum mubīn(un).

खलु च वयं नूहं स्वजनं प्रति प्रेषितवन्तः, (सः अवदत्) सत्यमेव अहं भवतः कृते स्पष्टं चेतावनी अस्मि।

اَنْ لَّا تَعْبُدُوْٓا اِلَّا اللّٰهَ ۖاِنِّيْٓ اَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ اَلِيْمٍ

allā ta‘budū illallāh(a), innī akhāfu ‘alaikum ‘ażāba yaumin alīm(in).

येन यूयं अल्लाहं विहाय अन्यस्य पूजनं न कुर्वन्ति। अतीव दुःखददिने दण्डेन आहतः भविष्यसि इति सत्यं भयं मम” इति ।

فَقَالَ الْمَلَاُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ قَوْمِهٖ مَا نَرٰىكَ اِلَّا بَشَرًا مِّثْلَنَا وَمَا نَرٰىكَ اتَّبَعَكَ اِلَّا الَّذِيْنَ هُمْ اَرَاذِلُنَا بَادِيَ الرَّأْيِۚ وَمَا نَرٰى لَكُمْ عَلَيْنَا مِنْ فَضْلٍۢ بَلْ نَظُنُّكُمْ كٰذِبِيْنَ

fa qālal-mala'ul-lażīna kafarū min qaumihī mā narāka illā basyaram miṡlanā wa mā narākattaba‘aka illal-lażīna hum arāżilunā bādiyar-ra'y(i), wa mā narā lakum ‘alainā min faḍlim bal naẓunnukum kāżibīn(a).

अतः स्वजनानाम् अविश्वासिनः नेतारः अवदन् यत्, "वयं भवन्तं न पश्यामः, अपितु अस्माकं सदृशं (साधारणं) मानवं एव पश्यामः, भवतः अनुसरणं कुर्वन्तं कञ्चित् न पश्यामः, अपितु अस्माकं मध्ये नीचान् ये शीघ्रं विश्वासं कुर्वन्ति। वयं न पश्यामः यत् भवतः अस्मासु किमपि लाभः अस्ति, वस्तुतः वयं भवन्तं मृषावादीं मन्यामहे।

قَالَ يٰقَوْمِ اَرَءَيْتُمْ اِنْ كُنْتُ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّيْ وَاٰتٰىنِيْ رَحْمَةً مِّنْ عِنْدِهٖ فَعُمِّيَتْ عَلَيْكُمْۗ اَنُلْزِمُكُمُوْهَا وَاَنْتُمْ لَهَا كٰرِهُوْنَ

qāla yā qaumi ara'aitum in kuntu ‘alā bayyinatim mir rabbī wa ātānī raḥmatam min ‘indihī fa ‘ummiyat ‘alaikum, anulzimukumūhā wa antum lahā kārihūn(a).

सः (नुः) अवदत्, "हे मम प्रजाः! यदि मम भगवतः स्पष्टं प्रमाणं भवति, तस्मात् मम दया दत्ता, यदा (तत् अनुग्रहः) भवतः वेषं धारयति, तर्हि भवन्तः किं चिन्तयिष्यन्ति। किं वयं भवन्तं तत् स्वीकुर्वितुं बाध्यं करिष्यामः, यद्यपि भवद्भ्यः तत् न रोचते?

وَيٰقَوْمِ لَآ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مَالًاۗ اِنْ اَجْرِيَ اِلَّا عَلَى اللّٰهِ وَمَآ اَنَا۠ بِطَارِدِ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْاۗ اِنَّهُمْ مُّلٰقُوْا رَبِّهِمْ وَلٰكِنِّيْٓ اَرٰىكُمْ قَوْمًا تَجْهَلُوْنَ

wa yā qaumi lā as'alukum ‘alaihi mālā(n), in ajriya illā ‘alallāhi wa mā ana biṭāridil-lażīna āmanū, innahum mulāqū rabbihim wa lākinnī arākum qauman tajhalūn(a).

हे च मम प्रजाः! अहं त्वां धनं न याचयामि मम आह्वानस्य कृते। मम फलं केवलं अल्लाहस्य एव अस्ति तथा च अहं कदापि कस्यचित् विश्वासं कृत्वा निष्कासनं न करिष्यामि। ननु ते स्वेश्वरं मिलिष्यन्ति, तस्य स्थाने अहं भवन्तं मूर्खजनं पश्यामि ।

وَيٰقَوْمِ مَنْ يَّنْصُرُنِيْ مِنَ اللّٰهِ اِنْ طَرَدْتُّهُمْ ۗ اَفَلَا تَذَكَّرُوْنَ

wa yā qaumi may yanṣurunī minallāhi in ṭarattuhum, afalā tażakkarūn(a).

हे च मम प्रजाः! अल्लाहस्य (दण्डात्) को मम साहाय्यं करिष्यति यदि अहं तान् दूरं प्रेषयामि? किं त्वं पाठं न गृह्णासि ?

وَلَآ اَقُوْلُ لَكُمْ عِنْدِيْ خَزَاۤىِٕنُ اللّٰهِ وَلَآ اَعْلَمُ الْغَيْبَ وَلَآ اَقُوْلُ اِنِّيْ مَلَكٌ وَّلَآ اَقُوْلُ لِلَّذِيْنَ تَزْدَرِيْٓ اَعْيُنُكُمْ لَنْ يُّؤْتِيَهُمُ اللّٰهُ خَيْرًا ۗ اَللّٰهُ اَعْلَمُ بِمَا فِيْٓ اَنْفُسِهِمْ ۚاِنِّيْٓ اِذًا لَّمِنَ الظّٰلِمِيْنَ

wa lā aqūlu lakum ‘indī khazā'inullāhi wa lā a‘lamul-gaiba wa lā aqūlu innī malakuw wa lā aqūlu lil-lażīna tazdarī a‘yunukum lay yu'tiyahumullāhu khairā(n), allāhu a‘lamu bimā fī anfusihim, innī iżal laminaẓ-ẓālimīn(a).

अहं च भवन्तं न वदामि यत् मम अल्लाहस्य पोषणस्य धनस्य च भण्डारः अस्ति, न च अहं अदृष्टं जानामि, न च अहं वदामि यत् अहं दूतः अस्मि, न च तान् वदामि येषां भवतः नेत्राणि अवहेलयन्ति, "अल्लाहः तेभ्यः भद्रं न दास्यति। अल्लाहः तेषां आत्मासु किं वर्तते इति सर्वोत्तमरूपेण जानाति। ननु अहं अपराधिनां स्याम्।

قَالُوْا يٰنُوْحُ قَدْ جَادَلْتَنَا فَاَ كْثَرْتَ جِدَالَنَا فَأْتِنَا بِمَا تَعِدُنَآ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ

qālū yā nūḥu qad jādaltanā fa akṡarta jidālanā fa'tinā bimā ta‘idunā in kunta minaṣ-ṣādiqīn(a).

ते अवदन्, "हे नुः! ननु त्वया अस्माभिः सह विवादः कृतः, अस्माभिः विरुद्धं च दीर्घः कृतः, अतः त्वया यत् दण्डं तर्जितं तत् अस्माकं उपरि आनय, यदि त्वं सत्यवादिनां मध्ये असि।

قَالَ اِنَّمَا يَأْتِيْكُمْ بِهِ اللّٰهُ اِنْ شَاۤءَ وَمَآ اَنْتُمْ بِمُعْجِزِيْنَ

qāla innamā ya'tīkum bihillāhu in syā'a wa mā antum bimu‘jizīn(a).

सः (नुह) उत्तरं दत्तवान् यत्, केवलं अल्लाहः इच्छति चेत् भवद्भ्यः दण्डं आनयिष्यति, भवन्तः पलायितुं न शक्नुवन्ति

وَلَا يَنْفَعُكُمْ نُصْحِيْٓ اِنْ اَرَدْتُّ اَنْ اَنْصَحَ لَكُمْ اِنْ كَانَ اللّٰهُ يُرِيْدُ اَنْ يُّغْوِيَكُمْ ۗهُوَ رَبُّكُمْ ۗوَاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَۗ

wa lā yanfa‘ukum nuṣḥī in arattu an anṣaḥa lakum in kānallāhu yurīdu ay yugwiyakum, huwa rabbukum, wa ilaihi turja‘ūn(a).

तथा च मम उपदेशः भवतः कृते उपयोगी न भविष्यति यद्यपि अहं भवतः उपदेशं दातुम् इच्छामि, यदि अल्लाहः भवतः मार्गभ्रष्टं कर्तुम् इच्छति। स तव प्रभुस्तस्मै प्रत्यागमिष्यसि” इति ।

اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُۗ قُلْ اِنِ افْتَرَيْتُهٗ فَعَلَيَّ اِجْرَامِيْ وَاَنَا۠ بَرِيْۤءٌ مِّمَّا تُجْرِمُوْنَ ࣖ

am yaqūlūnaftarāh(u), qul iniftaraituhū fa ‘alayya ijrāmī wa ana barī'um mimmā tujrimūn(a).

ते अपि (अविश्वासिनः) अवदन् यत् सः केवलं तत् निर्मितवान् इति। (मुहम्मद) कथयतु, "यदि अहं तत् कल्पयामि तर्हि अहं पापं वहिष्यामि, भवता यत् पापं क्रियते तस्मात् अहं मुक्तः अस्मि।"

وَاُوْحِيَ اِلٰى نُوْحٍ اَنَّهٗ لَنْ يُّؤْمِنَ مِنْ قَوْمِكَ اِلَّا مَنْ قَدْ اٰمَنَ فَلَا تَبْتَىِٕسْ بِمَا كَانُوْا يَفْعَلُوْنَۖ

wa ūḥiya ilā nūḥin annahū lay yu'mina min qaumika illā man qad āmana falā tabta'is bimā kānū yaf‘alūn(a).

तथा च नूहस्य समक्षं प्रकाशितं यत्, "ज्ञात यत् भवतः जनानां मध्ये विश्वासिनः न भविष्यन्ति, ये सत्यं विश्वासं कुर्वन्ति (केवलं) विहाय, अतः तेषां यत् कुर्वन्ति तस्य विषये दुःखं मा कुरुत।"

وَاصْنَعِ الْفُلْكَ بِاَعْيُنِنَا وَوَحْيِنَا وَلَا تُخَاطِبْنِيْ فِى الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا ۚاِنَّهُمْ مُّغْرَقُوْنَ

waṣna‘il-fulka bi'a‘yuninā wa waḥyinā wa lā tukhāṭibnī fil-lażīna ẓalamū, innahum mugraqūn(a).

अस्माकं प्रकाशनानां निरीक्षणेन मार्गदर्शनेन च पोतं निर्मायताम्, अपराधिनां विषये मां मा वदतु। नूनं ते मग्नाः भविष्यन्ति” इति ।

وَيَصْنَعُ الْفُلْكَۗ وَكُلَّمَا مَرَّ عَلَيْهِ مَلَاٌ مِّنْ قَوْمِهٖ سَخِرُوْا مِنْهُ ۗقَالَ اِنْ تَسْخَرُوْا مِنَّا فَاِنَّا نَسْخَرُ مِنْكُمْ كَمَا تَسْخَرُوْنَۗ

wa yaṣna‘ul-fulk(a), wa kullamā marra ‘alaihi mala'um min qaumihī sakhirū minh(u), qāla in taskharū minnā fa innā naskharu minkum kamā taskharūn(a).

स च (नूहः) पोतस्य निर्माणं कर्तुं आरब्धवान्। यदा यदा तस्य जननायकाः तस्य समीपं गच्छन्ति स्म तदा तदा तं उपहासयन्ति स्म । सः (नूहः) अवदत्, “यदि त्वं अस्मान् उपहासयसि तर्हि वयं त्वां उपहासयिष्यामः यथा त्वं अस्मान् उपहासयसि।”

فَسَوْفَ تَعْلَمُوْنَۙ مَنْ يَّأْتِيْهِ عَذَابٌ يُّخْزِيْهِ وَيَحِلُّ عَلَيْهِ عَذَابٌ مُّقِيْمٌ

fa saufa ta‘lamūn(a), may ya'tīhi ‘ażābuy yukhzīhi wa yaḥillu ‘alaihi ‘ażābum muqīm(un).

तदा भविष्ये भवन्तः ज्ञास्यन्ति यत् कः अपमानजनकदण्डेन आहतः भविष्यति, (कः) शाश्वतदण्डेन आहतः भविष्यति” इति।

حَتّٰىٓ اِذَا جَاۤءَ اَمْرُنَا وَفَارَ التَّنُّوْرُۙ قُلْنَا احْمِلْ فِيْهَا مِنْ كُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ وَاَهْلَكَ اِلَّا مَنْ سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ وَمَنْ اٰمَنَ ۗوَمَآ اٰمَنَ مَعَهٗٓ اِلَّا قَلِيْلٌ

Ḥattā iżā jā'a amrunā wafārat-tannūr(u), qulnaḥmil fīhā min kullin zaujainiṡnaini wa ahlaka illā man sabaqa ‘alaihil-qaulu wa man āman(a), wa mā āmana ma‘ahū illā qalīl(un).

यावत् अस्माकं आज्ञा आगत्य भट्टी (पाकशाला) जलं उत्सर्जयति स्म, तावत् वयं अवदमः यत्, "तस्मिन् (पात्रे) प्रत्येकं (पशुं) युग्मं (पुरुष-स्त्री) भारं कुरुत, (अपि च) पूर्व-अधिनियमेन प्रभावितान् विहाय स्वपरिवारं भारयन्तु, विश्वासिनः च (भारम् अपि)। एतत् निष्पद्यते यत् नूहस्य सह कतिपये एव विश्वासिनः आसन्।

۞ وَقَالَ ارْكَبُوْا فِيْهَا بِسْمِ اللّٰهِ مَجْرٰ۪ىهَا وَمُرْسٰىهَا ۗاِنَّ رَبِّيْ لَغَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

wa qālarkabū fīhā bismillāhi majrêhā wa mursāhā, inna rabbī lagafūrur raḥīm(un).

सः च अवदत्, "यदा सः प्रयाति, लंगरं च करोति तदा अल्लाहस्य नाम (उल्लेखयित्वा) यूयं सर्वान् तस्मिन् (नौकायां) प्रविशन्तु। ननु मम प्रभुः क्षमाशीलः, दयालुः अस्ति।

وَهِيَ تَجْرِيْ بِهِمْ فِيْ مَوْجٍ كَالْجِبَالِۗ وَنَادٰى نُوْحُ ِۨابْنَهٗ وَكَانَ فِيْ مَعْزِلٍ يّٰبُنَيَّ ارْكَبْ مَّعَنَا وَلَا تَكُنْ مَّعَ الْكٰفِرِيْنَ

wa hiya tajrī bihim fī maujin kal-jibāl(i), wa nādā nūḥunibnahū wa kāna fī ma‘ziliy yā bunayyarkam ma‘anā wa lā takum ma‘al-kāfirīn(a).

पोतः च तान् पर्वतवत् तरङ्गेषु वहन् प्रस्थानम् अकरोत्। नूहः च स्वपुत्रं आहूय, यदा सः (बालकः) दूरस्थे स्थाने आसीत्, "हे मम पुत्र! अस्माभिः सह (नौकाम्) उपरि आगच्छतु, अविश्वासिनः सह मा भव।

قَالَ سَاٰوِيْٓ اِلٰى جَبَلٍ يَّعْصِمُنِيْ مِنَ الْمَاۤءِ ۗقَالَ لَا عَاصِمَ الْيَوْمَ مِنْ اَمْرِ اللّٰهِ اِلَّا مَنْ رَّحِمَ ۚوَحَالَ بَيْنَهُمَا الْمَوْجُ فَكَانَ مِنَ الْمُغْرَقِيْنَ

qāla sa'āwī ilā jabaliy ya‘ṣimunī minal-mā'(i), qāla lā ‘āṣimal-yauma min amrillāhi illā ma raḥim(a), wa ḥāla bainahumal-mauju fa kāna minal-mugraqīn(a).

सः (तस्य पुत्रः) प्रत्युवाच, "अहं जलप्लावनात् मां रक्षितुं शक्नुवन्तः पर्वते शरणं गमिष्यामि!" (नूहः) अवदत्, "अद्य अल्लाहस्य यातनायाः रक्षणं कोऽपि न करोति, केवलं अल्लाहः दयालुः एव। तरङ्गश्च तयोः मध्ये बाधकं भवति; तदा सः (बालकः) मग्नानाम् एकः आसीत्।

وَقِيْلَ يٰٓاَرْضُ ابْلَعِيْ مَاۤءَكِ وَيٰسَمَاۤءُ اَقْلِعِيْ وَغِيْضَ الْمَاۤءُ وَقُضِيَ الْاَمْرُ وَاسْتَوَتْ عَلَى الْجُوْدِيِّ وَقِيْلَ بُعْدًا لِّلْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ

wa qīla yā arḍubla‘ī mā'aki wa yā samā'u aqli‘ī wa gīḍal-mā'u wa quḍiyal-amru wastawat ‘alal-jūdiyyi wa qīla bu‘dal lil-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

उक्तं च "हे पृथिवी! तव जलं ग्रसस्व, हे आकाश (वृष्टिः!) निवर्तयतु।" जलं च निवृत्तम्, क्रमः समाप्तः, पोतः जूडीपर्वते लंगरं कृत्वा, "अन्यायिणः जनान् नाशयन्तु" इति उक्तम्।

وَنَادٰى نُوْحٌ رَّبَّهٗ فَقَالَ رَبِّ اِنَّ ابْنِيْ مِنْ اَهْلِيْۚ وَاِنَّ وَعْدَكَ الْحَقُّ وَاَنْتَ اَحْكَمُ الْحٰكِمِيْنَ

wa nādā nūḥur rabbahū fa qāla rabbi innabnī min ahlī, wa inna wa‘dakal-ḥaqqu wa anta aḥkamul-ḥākimīn(a).

नूहः च स्वेश्वरं याचितवान् यत्, "हे मम भगवन्, खलु मम पुत्रः मम कुटुम्बस्य एकः, भवतः प्रतिज्ञा च अवश्यमेव सत्या। त्वं न्याय्यतमः न्यायाधीशः असि।

قَالَ يٰنُوْحُ اِنَّهٗ لَيْسَ مِنْ اَهْلِكَ ۚاِنَّهٗ عَمَلٌ غَيْرُ صَالِحٍ فَلَا تَسْـَٔلْنِ مَا لَيْسَ لَكَ بِهٖ عِلْمٌ ۗاِنِّيْٓ اَعِظُكَ اَنْ تَكُوْنَ مِنَ الْجٰهِلِيْنَ

qāla yā nūḥu innahū laisa min ahlik(a), innahū ‘amalun gairu ṣāliḥ(in), falā tas'alnī mā laisa laka bihī ‘ilm(un), innī a‘iẓuka an takūna minal-jāhilīn(a).

सः (अल्लाह) अवदत्, "हे नुह! ननु सः भवतः कुटुम्बस्य एकः नास्ति, यतः तस्य कर्म वस्तुतः अहितकरं नास्ति, अतः मां किमपि मा याचयतु यत् भवन्तः (तस्य सारं) न जानन्ति। अहं भवन्तं उपदिशामि यत् (त्वं) मूर्खजनानाम् एकः नास्ति।

قَالَ رَبِّ اِنِّيْٓ اَعُوْذُ بِكَ اَنْ اَسْـَٔلَكَ مَا لَيْسَ لِيْ بِهٖ عِلْمٌ ۗوَاِلَّا تَغْفِرْ لِيْ وَتَرْحَمْنِيْٓ اَكُنْ مِّنَ الْخٰسِرِيْنَ

qāla rabbi innī a‘ūżu bika an as'alaka mā laisa lī bihī ‘ilm(un), wa illā tagfir lī wa tarḥamnī akum minal-khāsirīn(a).

सः (नुः) अवदत्, "हे मम भगवन्, अहं खलु त्वां शरणं गच्छामि यत् अहं त्वां किमपि याचयितुम् इच्छामि यस्य अहं (तत्त्वं) न जानामि। यदि त्वं मां न क्षमसि, (न) मयि दयां करोषि, तर्हि अहं अवश्यमेव हानिकारकेषु अन्यतमः भविष्यामि।

قِيْلَ يٰنُوْحُ اهْبِطْ بِسَلٰمٍ مِّنَّا وَبَرَكٰتٍ عَلَيْكَ وَعَلٰٓى اُمَمٍ مِّمَّنْ مَّعَكَ ۗوَاُمَمٌ سَنُمَتِّعُهُمْ ثُمَّ يَمَسُّهُمْ مِّنَّا عَذَابٌ اَلِيْمٌ

qīla yā nūḥuhbiṭ bisalāmim minnā wa barakātin ‘alaika wa ‘alā umamim mimmam ma‘ak(a), wa umamun sanumatti‘uhum ṡumma yamassuhum minnā ‘ażābun alīm(un).

उक्तं यत्, "हे नुः! अस्मात् शान्तिं आशीर्वादं च गृहीत्वा अवतरतु, भवतः कृते सर्वेषां जनानां (विश्वासिनः) कृते ये भवद्भिः सह सन्ति। सन्ति च जनाः येषां कृते वयं (लौकिकजीवने) सुखं दद्मः, तदा ते अस्माकं दुःखददण्डेन आहताः भविष्यन्ति।

تِلْكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ الْغَيْبِ نُوْحِيْهَآ اِلَيْكَ ۚمَا كُنْتَ تَعْلَمُهَآ اَنْتَ وَلَا قَوْمُكَ مِنْ قَبْلِ هٰذَاۚ فَاصْبِرْۚ اِنَّ الْعَاقِبَةَ لِلْمُتَّقِيْنَ ࣖ

tilka min ambā'il-gaibi nūḥīhā ilaik(a), mā kunta ta‘lamuhā anta wa lā qaumuka min qabli hāżā, faṣbir, innal-‘āqibata lil-muttaqīn(a).

सा काश्चन अदृष्टवार्ताः सन्ति ये अस्माभिः भवतः (मुहम्मदस्य) कृते प्रकाशिताः; त्वं कदापि तत् न जानासि न च तव जनाः अस्मात् पूर्वं। अतः धैर्यं धारय, सत्यं, (सद्) परिणामः पुण्यानां कृते एव।

وَاِلٰى عَادٍ اَخَاهُمْ هُوْدًا ۗقَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗ ۗاِنْ اَنْتُمْ اِلَّا مُفْتَرُوْنَ

wa ilā ‘ādin akhāhum hūdā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), in antum illā muftarūn(a).

अदस्य च जनानां कृते (वयं प्रेषितवन्तः) तेषां भ्रातरं हुद्। सः अवदत्, "हे मम जनाः! अल्लाहस्य आराधना कुरुत, तस्य अतिरिक्तं भवतः कृते कोऽपि देवः नास्ति। (एतावत्कालं) भवद्भिः केवलं वस्तुनि कल्पितानि।"

يٰقَوْمِ لَآ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ اَجْرًا ۗاِنْ اَجْرِيَ اِلَّا عَلَى الَّذِيْ فَطَرَنِيْ ۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

yā qaumi lā as'alukum ‘alaihi ajrā(n), in ajriya illā ‘alal-lażī faṭaranī, afalā ta‘qilūn(a).

हे मम प्रजाः ! अस्य (मम आह्वानस्य) क्षतिपूर्तिं न याचयामि। मम फलं केवलं अल्लाहस्य एव अस्ति यः मां सृष्टवान्। किं न अवगच्छसि?”

وَيٰقَوْمِ اسْتَغْفِرُوْا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوْبُوْٓا اِلَيْهِ يُرْسِلِ السَّمَاۤءَ عَلَيْكُمْ مِّدْرَارًا وَّيَزِدْكُمْ قُوَّةً اِلٰى قُوَّتِكُمْ وَلَا تَتَوَلَّوْا مُجْرِمِيْنَ

wa yā qaumistagfirū rabbakum ṡumma tūbū ilaihi yursilis-samā'a ‘alaikum midrāraw wa yazidkum quwwatan ilā quwwatikum wa lā tatawallau mujrimīn(a).

तथा (हुद् अवदत्) "हे मम प्रजाः! भवतः भगवतः क्षमायाचनां कुर्वन्तु ततः तस्मै पश्चात्तापं कुर्वन्तु, अवश्यमेव सः अतीव प्रचण्डवृष्टिं प्रेषयिष्यति, सः भवतः बलं बलं योजयिष्यति, पापिनः न भवेयुः।

قَالُوْا يٰهُوْدُ مَاجِئْتَنَا بِبَيِّنَةٍ وَّمَا نَحْنُ بِتَارِكِيْٓ اٰلِهَتِنَا عَنْ قَوْلِكَ وَمَا نَحْنُ لَكَ بِمُؤْمِنِيْنَ

qālū yā hūdu mā ji'tanā bibayyinatiw wa mā naḥnu bitārikī ālihatinā ‘an qaulika wa mā naḥnu laka bimu'minīn(a).

ते (अद-जनाः) अवदन्, "हे हुद! त्वया अस्माकं कृते किमपि स्पष्टं प्रमाणम् आनयितम्, वयं च तव वचनाद् अस्माकं मूर्तिं न त्यक्ष्यामः, न च भवतः विश्वासं करिष्यामः।"

اِنْ نَّقُوْلُ اِلَّا اعْتَرٰىكَ بَعْضُ اٰلِهَتِنَا بِسُوْۤءٍ ۗقَالَ اِنِّيْٓ اُشْهِدُ اللّٰهَ وَاشْهَدُوْٓا اَنِّيْ بَرِيْۤءٌ مِّمَّا تُشْرِكُوْنَ

in naqūlu illa‘tarāka ba‘ḍu ālihatinā bisū'(in), qāla innī usyhidullāha wasyhadū annī barī'um mimmā tusyrikūn(a).

केवलं वदामः यत् अस्माकं केचन मूर्तिः भवन्तं उन्मादं पीडितवन्तः” इति। सः (हुद्) अवदत् यत्, “ननु अहं अल्लाहस्य साक्षी ददामि, साक्षी च ददामि यत् भवन्तः यत् किमपि तस्य सह सङ्गं कुर्वन्ति तस्मात् अहं मुक्तः अस्मि।

مِنْ دُوْنِهٖ فَكِيْدُوْنِيْ جَمِيْعًا ثُمَّ لَا تُنْظِرُوْنِ

min dūnihī fa kīdūnī jamī‘an ṡumma lā tunẓirūn(i).

अन्यैः सह अतः मम विरुद्धं सर्वान् वञ्चनान् कुरु, मा भूयः विलम्बं कुरु।

اِنِّيْ تَوَكَّلْتُ عَلَى اللّٰهِ رَبِّيْ وَرَبِّكُمْ ۗمَا مِنْ دَاۤبَّةٍ اِلَّا هُوَ اٰخِذٌۢ بِنَاصِيَتِهَا ۗاِنَّ رَبِّيْ عَلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ

innī tawakkaltu ‘alallāhi rabbī wa rabbikum, mā min dābbatin illā huwa ākhiżum bināṣiyatihā, inna rabbī ‘alā ṣirāṭim mustaqīm(in).

ननु अहं मम प्रभुः भवतः प्रभुः च अल्लाहस्य उपरि मम विश्वासं कृतवान्। न एकस्य अपि चलजीवस्य जीवनं भवति किन्तु सः एव अग्रभागं धारयति (तस्य शासनं करोति)। ननु मे भगवान् ऋजुमार्गे (न्याय्यम्) अस्ति।

فَاِنْ تَوَلَّوْا فَقَدْ اَبْلَغْتُكُمْ مَّآ اُرْسِلْتُ بِهٖٓ اِلَيْكُمْ ۗوَيَسْتَخْلِفُ رَبِّيْ قَوْمًا غَيْرَكُمْۗ وَلَا تَضُرُّوْنَهٗ شَيْـًٔا ۗاِنَّ رَبِّيْ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ حَفِيْظٌ

fa in tawallau faqad ablagtukum mā ursiltu bihī ilaikum, wa yastakhlifu rabbī qauman gairakum, wa lā taḍurrūnahū syai'ā(n), inna rabbī ‘alā kulli syai'in ḥafīẓ(un).

अतः यदि भवन्तः निवर्तन्ते तर्हि खलु मया भवद्भ्यः कथितं यत् भवतः प्रति प्रेरितत्वेन मम कर्तव्यं किम्। मम च प्रभुः भवतः स्थाने अन्यजनं स्थापयिष्यति, यदा त्वं तस्य किञ्चित् अपि हानिम् आनेतुं न शक्नोषि। ननु मम प्रभुः सर्वस्य धारकः अस्ति” इति।

وَلَمَّا جَاۤءَ اَمْرُنَا نَجَّيْنَا هُوْدًا وَّالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗ بِرَحْمَةٍ مِّنَّاۚ وَنَجَّيْنٰهُمْ مِّنْ عَذَابٍ غَلِيْظٍ

wa lammā jā'a amrunā najjainā hūdaw wal-lażīna āmanū ma‘ahū biraḥmatim minnā, wa najjaināhum min ‘ażābin galīẓ(in).

यदा च अस्माकं दण्डः आगतः तदा वयं हुदं तस्य सह विश्वासं कृतवन्तः च अस्माकं दयायाः माध्यमेन उद्धारितवन्तः। वयं तान् (परलोके) तीव्रदण्डात् (अपि) तारयामः।

وَتِلْكَ عَادٌ ۖجَحَدُوْا بِاٰيٰتِ رَبِّهِمْ وَعَصَوْا رُسُلَهٗ وَاتَّبَعُوْٓا اَمْرَ كُلِّ جَبَّارٍ عَنِيْدٍ

wa tilka ‘ādun jaḥadū bi'āyāti rabbihim wa ‘aṣau rusulahū wattaba‘ū amra kulli jabbārin ‘anīd(in).

सा च 'अद'-जनानाम् (कथा) ये ईश्वरस्य चिह्नानि (शक्तिं) अङ्गीकृतवन्तः। ते तस्य प्रेरितानां आज्ञां न आज्ञाप्य सर्वेषां मनमानानां अवज्ञाकारिणां च शासकानाम् आज्ञां पालितवन्तः।

وَاُتْبِعُوْا فِيْ هٰذِهِ الدُّنْيَا لَعْنَةً وَّيَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗ اَلَآ اِنَّ عَادًا كَفَرُوْا رَبَّهُمْ ۗ اَلَا بُعْدًا لِّعَادٍ قَوْمِ هُوْدٍ ࣖ

wa utbi‘ū fī hażihid-dun-yā la‘nataw wa yaumal-qiyāmah(ti), alā inna ‘ādan kafarū rabbahum, alā bu‘dal li‘ādin qaumi hūd(in).

ते च शापाः सदा अनुवर्तन्ते लोके (तथा) न्यायदिने च। स्मर्यतां यत् 'अद'-नगरस्य जनाः स्व-ईश्वरस्य अविश्वासं कृतवन्तः । खलु अदस्य जनाः हुदस्य जनाः विनश्यन्ति।

۞ وَاِلٰى ثَمُوْدَ اَخَاهُمْ صٰلِحًا ۘ قَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗ ۗهُوَ اَنْشَاَكُمْ مِّنَ الْاَرْضِ وَاسْتَعْمَرَكُمْ فِيْهَا فَاسْتَغْفِرُوْهُ ثُمَّ تُوْبُوْٓا اِلَيْهِ ۗاِنَّ رَبِّيْ قَرِيْبٌ مُّجِيْبٌ

wa ilā ṡamūda akhāhum ṣālihā(n), qāla yā qaumi‘budullāḥa mā lakum min ilāhin gairuh(ū), huwa ansya'akum minal-arḍi wasta‘marakum fīhā fastagfirūhu ṡumma tūbū ilaih(i), inna rabbī qarībum mujīb(un).

समुदं च (वयं प्रेषितवन्तः) तेषां भ्रातरं सालेहम्। सः अवदत्, "हे मम जनाः! अल्लाहस्य पूजां कुरुत, भवतः कृते तस्य अतिरिक्तः कोऽपि देवः नास्ति। सः भवन्तं पृथिव्याः (मृत्तिकातः) भवन्तं समृद्धं कृतवान्, अतः तस्मात् क्षमायाचनां कुर्वन्तु, ततः तस्य पश्चात्तापं कुर्वन्तु। ननु मम प्रभुः अतीव समीपे अस्ति (तस्य दया), (स्वसेवकानां प्रार्थनाः) च स्वीकुर्वति।

قَالُوْا يٰصٰلِحُ قَدْ كُنْتَ فِيْنَا مَرْجُوًّا قَبْلَ هٰذَآ اَتَنْهٰىنَآ اَنْ نَّعْبُدَ مَا يَعْبُدُ اٰبَاۤؤُنَا وَاِنَّنَا لَفِيْ شَكٍّ مِّمَّا تَدْعُوْنَآ اِلَيْهِ مُرِيْبٍ

qālū yā ṣāliḥu qad kunta fīnā marjuwwan qabla hāżā atanhānā an na‘buda mā ya‘budu ābā'unā wa innanā lafī syakkim mimmā tad‘ūnā ilaihi murīb(in).

ते (समुदः) अवदन्, "हे सालेह! सत्यं त्वया अस्माकं मध्ये भवितुं पूर्वं त्वं अपेक्षितः व्यक्तिः आसीः, किमर्थं त्वं अस्मान् पूर्वजाः यत् पूजयन्ति स्म तस्य पूजां कर्तुं निषिद्धाः? ननु वयं वास्तवमेव संशये चिन्तायां च स्मः यत् त्वं किं (धर्मं) अस्मान् आह्वयति।

قَالَ يٰقَوْمِ اَرَءَيْتُمْ اِنْ كُنْتُ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّيْۗ وَاٰتٰىنِيْ مِنْهُ رَحْمَةً فَمَنْ يَّنْصُرُنِيْ مِنَ اللّٰهِ اِنْ عَصَيْتُهٗ ۗفَمَا تَزِيْدُوْنَنِيْ غَيْرَ تَخْسِيْرٍ

qāla yā qaumi ara'aitum in kuntu ‘alā bayyinatim mir rabbī, wa ātānī minhu raḥmatan famay yanṣurunī minallāhi in ‘aṣaituh(ū), famā tazīdūnanī gaira takhsīr(in).

सः (सालेहः) अवदत्, "हे मम जनाः! मम कृते व्याख्यातव्यं यत् यदि मम प्रभुतः स्पष्टं प्रमाणं अस्ति तथा च सः मम कृते तस्मात् अनुग्रहं (भविष्यवाणीं) दत्तवान् तर्हि यदि अहं तस्य आज्ञां न आज्ञापयामि तर्हि अल्लाहस्य (दण्डस्य) को मम साहाय्यं करिष्यति? तदा भवन्तः केवलं मम हानिम् एव वर्धयिष्यन्ति।

وَيٰقَوْمِ هٰذِهٖ نَاقَةُ اللّٰهِ لَكُمْ اٰيَةً فَذَرُوْهَا تَأْكُلْ فِيْٓ اَرْضِ اللّٰهِ وَلَا تَمَسُّوْهَا بِسُوْۤءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذَابٌ قَرِيْبٌ

wa yā qaumi hāżihī nāqatullāhi lakum āyatan fa żarūhā ta'kul fī arḍillāhi wa lā tamassūhā bisū'in fa ya'khużakum ‘ażābun qarīb(un).

हे च मम प्रजाः! इयं अल्लाहस्य उष्ट्रा अस्ति, भवतः कृते चमत्काररूपेण, अतः सा अल्लाहस्य पृथिव्यां भोजनं करोतु, तथा च एतत् किमपि उपद्रवं मा बाधतु यत् भवतः सद्यः (दण्डः) भवति।

فَعَقَرُوْهَا فَقَالَ تَمَتَّعُوْا فِيْ دَارِكُمْ ثَلٰثَةَ اَيَّامٍ ۗذٰلِكَ وَعْدٌ غَيْرُ مَكْذُوْبٍ

fa ‘aqarūhā fa qāla tamatta‘ū fī dārikum ṡalāṡata ayyām(in), żālika wa‘dun gairu makżūb(in).

अतः ते उष्ट्रं हन्ति स्म, ततः सः (सालेहः) अवदत्, "भवतः सर्वे गृहेषु त्रयः दिवसाः यावत् आनन्दयन्तु। सा प्रतिज्ञा न निराकर्तुं शक्यते।"

فَلَمَّا جَاۤءَ اَمْرُنَا نَجَّيْنَا صٰلِحًا وَّالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗ بِرَحْمَةٍ مِّنَّا وَمِنْ خِزْيِ يَوْمِىِٕذٍ ۗاِنَّ رَبَّكَ هُوَ الْقَوِيُّ الْعَزِيْزُ

falammā jā'a amrunā najjainā ṣāliḥaw wal-lażīna āmanū ma‘ahū biraḥmatim minnā wa min khizyi yaumi'iż(in), inna rabbaka huwal-qawiyyul-‘ażīz(u).

अतः यदा अस्माकं निर्णयः आगतः तदा वयं सालेहं तस्य सह विश्वासं कृतवन्तः च अस्माकं दयालुतया उद्धारितवन्तः, तस्मिन् दिने अपमानात् (वयं तान् उद्धारितवन्तः)। ननु ते भगवन् सर्वशक्तिमान् सर्वशक्तिमान् |

وَاَخَذَ الَّذِيْنَ ظَلَمُوا الصَّيْحَةُ فَاَصْبَحُوْا فِيْ دِيَارِهِمْ جٰثِمِيْنَۙ

wa akhażal-lażīna ẓalamuṣ-ṣaiḥatu fa aṣbaḥū fī dārihim jāṡimīn(a).

तदा अन्यायीजनानाम् उपरि गर्जनस्वरः पतितः, येन ते स्वगृहेषु शयानाः मृताः

كَاَنْ لَّمْ يَغْنَوْا فِيْهَا ۗ اَلَآ اِنَّ ثَمُوْدَا۟ كَفَرُوْا رَبَّهُمْ ۗ اَلَا بُعْدًا لِّثَمُوْدَ ࣖ

ka allam yagnau fīhā, alā inna ṡamūda kafarū rabbahum, alā bu‘dal liṡamūd(a).

तस्मिन् स्थाने ते कदापि न निवसन्ति इव आसीत् । स्मर्यतां यत् समुदस्य जनाः स्वस्य ईश्वरं अङ्गीकृतवन्तः। स्मर्यतां, समुदस्य जनाः विनश्यन्ति।

وَلَقَدْ جَاۤءَتْ رُسُلُنَآ اِبْرٰهِيْمَ بِالْبُشْرٰى قَالُوْا سَلٰمًا ۖقَالَ سَلٰمٌ فَمَا لَبِثَ اَنْ جَاۤءَ بِعِجْلٍ حَنِيْذٍ

wa laqad jā'at rusulunā ibrāhīma bil-busyrā qālū salāmā(n), qāla salāmun famā labiṡa an jā'a bi‘ijlin ḥanīż(in).

अस्माकं च दूताः (दूताः) इब्राहिमस्य समीपं सुसमाचारं गृहीत्वा आगताः आसन्, ते अवदन्, "अभिनन्दनम्।" सः (इब्राहिमः) उत्तरं दत्तवान्, “(भवतः) अभिनन्दनम्” इति । अतः बहुकालं न यावत् इब्राहिमः भृष्टं वत्समांसम् अर्पितवान् ।

فَلَمَّا رَآٰ اَيْدِيَهُمْ لَا تَصِلُ اِلَيْهِ نَكِرَهُمْ وَاَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيْفَةً ۗقَالُوْا لَا تَخَفْ اِنَّآ اُرْسِلْنَآ اِلٰى قَوْمِ لُوْطٍۗ

falammā ra'ā aidiyahum lā taṣilu ilaihi nakirahum wa aujasa minhum khīfah(tan), qālū lā takhaf innā ursilnā ilā qaumi lūṭ(in).

अतः यदा सः दृष्टवान् यत् तेषां हस्ताः तं न स्पृशन्ति तदा सः (इब्राहिमः) तान् शङ्कितवान्, तेभ्यः भीतः च अभवत्। ते (दूताः) अवदन्, "मा भयं कुरु, खलु वयं लुट्-जनानाम् समीपं प्रेषिताः आसन्।"

وَامْرَاَتُهٗ قَاۤىِٕمَةٌ فَضَحِكَتْ فَبَشَّرْنٰهَا بِاِسْحٰقَۙ وَمِنْ وَّرَاۤءِ اِسْحٰقَ يَعْقُوْبَ

wamra'atuhū qā'imatun fa ḍaḥikat fa basysyarnāhā bi'isḥāq(a), wa miw warā'i isḥāqa ya‘qūb(a).

तस्य भार्या च उत्थाय स्मितं कृतवती। अतः वयं तस्याः कृते इसहाकस्य, इसहाकस्य पश्चात् याकूबस्य च सुसमाचारं दत्तवन्तः।

قَالَتْ يٰوَيْلَتٰىٓ ءَاَلِدُ وَاَنَا۠ عَجُوْزٌ وَّهٰذَا بَعْلِيْ شَيْخًا ۗاِنَّ هٰذَا لَشَيْءٌ عَجِيْبٌ

qālat yā wailatā a'alidu wa ana ‘ajūzuw wa hāżā ba‘lī syaikhā(n), inna hāżā lasyai'un ‘ajīb(un).

सा (तस्य पत्नी) अवदत्, "सत्यं चमत्कारिकं, किं सम्भवति यत् अहं पूर्वमेव वृद्धः सन् बालकं प्रसविष्यामि, मम पतिः च अतीव वृद्धः अस्ति? एतत् खलु चमत्कारिकं वस्तु अस्ति।

قَالُوْٓا اَتَعْجَبِيْنَ مِنْ اَمْرِ اللّٰهِ رَحْمَتُ اللّٰهِ وَبَرَكٰتُهٗ عَلَيْكُمْ اَهْلَ الْبَيْتِۗ اِنَّهٗ حَمِيْدٌ مَّجِيْدٌ

qālū ata‘jabīna min amrillāhi raḥmatullāhi wa barakātuh(ū), ‘alaikum ahlal-bait(i), innahū ḥamīdum majīd(un).

ते (दूताः) अवदन्, "किमर्थं भवन्तः अल्लाहस्य फरमानस्य विषये आश्चर्यं कुर्वन्ति? (इदं) अल्लाहस्य दया आशीर्वादः च, भवद्भ्यः प्रक्षिप्तः, हे बायत-जनाः! ननु अल्लाहः परम स्तुतः, परमदयालुः अस्ति।

فَلَمَّا ذَهَبَ عَنْ اِبْرٰهِيْمَ الرَّوْعُ وَجَاۤءَتْهُ الْبُشْرٰى يُجَادِلُنَا فِيْ قَوْمِ لُوْطٍ

falammā żahaba ‘an ibrāhīmar rau‘u wa jā'athul busyrā yujādilunā fī qaumi lūṭ(in).

अतः यदा इब्राहिमात् भयं अन्तर्धानं जातम्, तस्य समीपं सुसमाचारः आगतः तदा सः अस्मान् (दूतान्) लूतस्य जनानां विषये प्रश्नं कृतवान्।

اِنَّ اِبْرٰهِيْمَ لَحَلِيْمٌ اَوَّاهٌ مُّنِيْبٌ

inna ibrāhīma laḥalīmun awwāhum munīb(un).

इब्राहिमः वास्तवमेव दयालुः, सौम्यः, (अल्लाहस्य समीपं) पुनरागमनं च रोचते स्म ।

يٰٓاِبْرٰهِيْمُ اَعْرِضْ عَنْ هٰذَا ۚاِنَّهٗ قَدْ جَاۤءَ اَمْرُ رَبِّكَۚ وَاِنَّهُمْ اٰتِيْهِمْ عَذَابٌ غَيْرُ مَرْدُوْدٍ

yā ibrāhīmu a‘riḍ ‘an hāżā, innahū qad jā'a amru rabbik(a), wa innahum ātīhim ‘ażābun gairu mardūd(in).

हे इब्राहिम ! एतत् (संवादं) त्यजन्तु, खलु भवतः भगवतः नियमः आगतः, ते च दण्डेन प्रहृताः भविष्यन्ति यत् अनिराकरणं कर्तुं न शक्यते।

وَلَمَّا جَاۤءَتْ رُسُلُنَا لُوْطًا سِيْۤءَ بِهِمْ وَضَاقَ بِهِمْ ذَرْعًا وَّقَالَ هٰذَا يَوْمٌ عَصِيْبٌ

wa lammā jā'at rusulunā lūṭan sī'a bihim wa ḍāqa bihim żar‘aw wa qāla hāżā yaumun ‘aṣīb(un).

यदा च अस्माकं दूताः (दूताः) लुटस्य समीपम् आगतवन्तः तदा सः शङ्कितः अभवत्, तेषां कारणात् तस्य वक्षःस्थलं च कठिनम् अभवत्। सः (लुट्) अवदत्, "अयं दिवसः अतीव कठिनः अस्ति।"

وَجَاۤءَهٗ قَوْمُهٗ يُهْرَعُوْنَ اِلَيْهِۗ وَمِنْ قَبْلُ كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ السَّيِّاٰتِۗ قَالَ يٰقَوْمِ هٰٓؤُلَاۤءِ بَنَاتِيْ هُنَّ اَطْهَرُ لَكُمْ فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَلَا تُخْزُوْنِ فِيْ ضَيْفِيْۗ اَلَيْسَ مِنْكُمْ رَجُلٌ رَّشِيْدٌ

wa jā'ahū qaumuhū yuhra‘ūna ilaih(i), wa min qablu kānū ya‘malūnas-sayyi'āt(i), qāla yā qaumi hā'ulā'i banātī hunna aṭharu lakum fattaqullāha wa lā tukhzūni fī ḍaifī, alaisa minkum rajulur rasyīd(un).

तस्य प्रजाः सद्यः तस्य समीपम् आगताः। पुराकालात् च सदा जघन्यकर्माणि कुर्वन्ति। लुटः अवदत्, "हे मम जनाः! एताः मम (भूमिः) कन्याः सन्ति, ते भवतः कृते अधिकं पवित्राः सन्ति, अतः अल्लाहात् भयं कुर्वन्तु, मम अतिथिविरुद्धं मम (नाम) अपमानं मा कुरुत। किं युष्माकं मध्ये कोऽपि चतुरः नास्ति?

قَالُوْا لَقَدْ عَلِمْتَ مَا لَنَا فِيْ بَنٰتِكَ مِنْ حَقٍّۚ وَاِنَّكَ لَتَعْلَمُ مَا نُرِيْدُ

qālū laqad ‘alimta mā lanā fī banātika min ḥaqq(in), wa innaka lata‘lamu mā nurīd(u).

ते प्रत्युवाच- “ननु भवन्तः जानन्ति यत् भवतः कन्यानां प्रति अस्माकं इच्छा (कामः) नास्ति, भवन्तः च अवश्यं जानन्ति यत् अस्माकं (वास्तवमेव) इच्छा अस्ति।”

قَالَ لَوْ اَنَّ لِيْ بِكُمْ قُوَّةً اَوْ اٰوِيْٓ اِلٰى رُكْنٍ شَدِيْدٍ

qāla lau anna lī bikum quwwatan au āwī ilā ruknin syadīd(in).

सः (लुट्) अवदत्, "यदि मम बलं (भवन्तं तिरस्कुर्वितुं) अस्ति वा अहं दृढकुटुम्बे शरणं गन्तुं शक्नोमि (अवश्यं करिष्यामि)।"

قَالُوْا يٰلُوْطُ اِنَّا رُسُلُ رَبِّكَ لَنْ يَّصِلُوْٓا اِلَيْكَ فَاَسْرِ بِاَهْلِكَ بِقِطْعٍ مِّنَ الَّيْلِ وَلَا يَلْتَفِتْ مِنْكُمْ اَحَدٌ اِلَّا امْرَاَتَكَۗ اِنَّهٗ مُصِيْبُهَا مَآ اَصَابَهُمْ ۗاِنَّ مَوْعِدَهُمُ الصُّبْحُ ۗ اَلَيْسَ الصُّبْحُ بِقَرِيْبٍ

qālū yā lūṭu innā rusulu rabbika lay yaṣilū ilaika fa asri bi'ahlika biqiṭ‘im minal-laili wa lā yaltafit minkum aḥadun illamra'atak(a), innahū muṣībuhā mā aṣābahum, inna mau‘idahumuṣ-ṣubḥ(u), alaisaṣ-ṣubḥu biqarīb(in).

ते (दूताः) अवदन्, "हे लुत! वयं तव भगवतः दूताः स्मः; ते भवतः हानिं न करिष्यन्ति। अतः रात्रौ अन्ते भवतः परिवारेण सह बहिः गच्छतु, भवतः भार्यायाः अतिरिक्तं कोऽपि पश्चात् न पश्यतु। सा अवश्यमेव तेषां यातनायाः पीडितः भविष्यति। तेषां यातनायाः समयः प्रदोषसमये भविष्यति। किं प्रदोषः समीपे न भविष्यति?

فَلَمَّا جَاۤءَ اَمْرُنَا جَعَلْنَا عَالِيَهَا سَافِلَهَا وَاَمْطَرْنَا عَلَيْهَا حِجَارَةً مِّنْ سِجِّيْلٍ مَّنْضُوْدٍ

falammā jā'a amrunā ja‘alnā ‘āliyahā sāfilahā wa amṭarnā ‘alaihā ḥijāratam min sijjīlim manḍūd(in).

अतः यदा अस्माकं न्यायः आगतः, तदा वयं लूतजनानाम् भूमिं पलटितवन्तः, तेषु च ज्वलन्तात् पृथिव्याः शिलाः वर्षिताः।

مُسَوَّمَةً عِنْدَ رَبِّكَۗ وَمَا هِيَ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ بِبَعِيْدٍ ࣖ

musawwamatan ‘inda rabbik(a) wa mā hiya minaẓ-ẓālimīna biba‘īd(in).

यत् तव भगवता चिह्नं दत्तम् आसीत्। यातना च दुष्कृतात् दूरं न भवति।

۞ وَاِلٰى مَدْيَنَ اَخَاهُمْ شُعَيْبًا ۗقَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗ ۗوَلَا تَنْقُصُوا الْمِكْيَالَ وَالْمِيْزَانَ اِنِّيْٓ اَرٰىكُمْ بِخَيْرٍ وَّاِنِّيْٓ اَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ مُّحِيْطٍ

wa ilā madyana akhāhum syu‘aibā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), wa lā tanquṣul-mikyāla wal-mīzāna innī arākum bikhairiw wa innī akhāfu ‘alaikum ‘ażāba yaumim muḥīṭ(in).

मदनस्य च (जनानाम्) कृते (वयं प्रेषितवन्तः) तेषां भ्रातरं शुएबम्। सः अवदत्, "हे मम जनाः! अल्लाहस्य आराधना कुर्वन्तु, भवद्भ्यः तस्य अतिरिक्तं कोऽपि देवः नास्ति। अपि च मापं तराजूं च न्यूनीकरोतु। खलु अहं भवन्तं सुस्थितौ (समृद्धं) पश्यामि। खलु च अहं भयभीतः अस्मि यत् विनाशदिने (प्रलयदिने) भवतः उपरि दण्डः भविष्यति)।

وَيٰقَوْمِ اَوْفُوا الْمِكْيَالَ وَالْمِيْزَانَ بِالْقِسْطِ وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ اَشْيَاۤءَهُمْ وَلَا تَعْثَوْا فِى الْاَرْضِ مُفْسِدِيْنَ

wa yā qaumi auful-mikyāla wal-mīzāna bil-qisṭi wa lā tabkhasun-nāsa asy-yā'ahum wa lā ta‘ṡau fil-arḍi mufsidīn(a).

हे च मम प्रजाः! मापं तराजूं च न्यायपूर्वकं पूरयन्तु, जनानां अधिकारेण हानिं न कुर्वन्तु, क्षतिं कृत्वा पृथिव्यां दुष्टतां न कुर्वन्तु

بَقِيَّتُ اللّٰهِ خَيْرٌ لَّكُمْ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ ەۚ وَمَآ اَنَا۠ عَلَيْكُمْ بِحَفِيْظٍ

baqiyyatullāhi khairul lakum in kuntum mu'minīn(a), wa mā ana ‘alaikum biḥafīẓ(in).

अल्लाहात् यत् (हैलालम्) अवशिष्यते तत् भवतः कृते श्रेयस्करम् अस्ति यदि यूयं विश्वासिनः सन्ति। अहं च भवतः रक्षकः नास्मि” इति ।

قَالُوْا يٰشُعَيْبُ اَصَلٰوتُكَ تَأْمُرُكَ اَنْ نَّتْرُكَ مَا يَعْبُدُ اٰبَاۤؤُنَآ اَوْ اَنْ نَّفْعَلَ فِيْٓ اَمْوَالِنَا مَا نَشٰۤؤُا ۗاِنَّكَ لَاَنْتَ الْحَلِيْمُ الرَّشِيْدُ

qālū yā syu‘aibu aṣalātuka ta'muruka an natruka mā ya‘budu ābā'unā au an naf‘ala fī amwālinā mā nasyā'(u), innaka la'antal-ḥalīmur-rasyīd(u).

ते अवदन्, "हे शुएब! किं भवतः धर्मः एव भवन्तं वदति यत् अस्माकं पूर्वजाः यत् पूजितवन्तः तत् त्यक्तुं वा अस्मान् अस्माकं सम्पत्तिं यथा इष्टं प्रबन्धनं कर्तुं निषिद्धं करोति? ननु त्वं खलु अतीव दयालुः बुद्धिमान् च व्यक्तिः असि।

قَالَ يٰقَوْمِ اَرَءَيْتُمْ اِنْ كُنْتُ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّيْ وَرَزَقَنِيْ مِنْهُ رِزْقًا حَسَنًا وَّمَآ اُرِيْدُ اَنْ اُخَالِفَكُمْ اِلٰى مَآ اَنْهٰىكُمْ عَنْهُ ۗاِنْ اُرِيْدُ اِلَّا الْاِصْلَاحَ مَا اسْتَطَعْتُۗ وَمَا تَوْفِيْقِيْٓ اِلَّا بِاللّٰهِ ۗعَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَاِلَيْهِ اُنِيْبُ

qāla yā qaumi ara'aitum in kuntu ‘alā bayyinatim mir rabbī wa razaqanī minhu rizqan ḥasanaw wa mā urīdu an ukhālifakum ila mā anhākum ‘anh(u), in urīdu illal-iṣlāḥa mastaṭa‘t(u), wa mā taufīqī illā billāh(i), ‘alaihi tawakkaltu wa ilaihi unīb(u).

सः (शुआइबः) अवदत्, "हे मम जनाः! मम भगवतः स्पष्टं प्रमाणं अस्ति वा मम कृते तेन सौभाग्यं दत्तं वा (किं मम कृते तस्य आज्ञानां उल्लङ्घनं युक्तम्)? अहं भवन्तं यत् निषिद्धं तस्मिन् भवतः उल्लङ्घनं कर्तुं न अभिलषामि। अहं केवलं तावत्पर्यन्तं सुधारं (आनेतुं) अभिप्रायं करोमि। अहं च यत् मार्गदर्शनं अनुसृत्य अनुसृत्य केवलं अल्लाहात् एव। तस्य कृते एव अहं विश्वासं स्थापयामि तस्मै (अपि) प्रत्यागच्छामि।

وَيٰقَوْمِ لَا يَجْرِمَنَّكُمْ شِقَاقِيْٓ اَنْ يُّصِيْبَكُمْ مِّثْلُ مَآ اَصَابَ قَوْمَ نُوْحٍ اَوْ قَوْمَ هُوْدٍ اَوْ قَوْمَ صٰلِحٍ ۗوَمَا قَوْمُ لُوْطٍ مِّنْكُمْ بِبَعِيْدٍ

wa yā qaumi lā yajrimannakum syiqāqī ay yuṣībakum miṡlu mā aṣāba qauma nūḥin au qauma hūdin au qauma ṣāliḥ(in), wa mā qaumu lūṭim minkum biba‘īd(in).

हे च मम प्रजाः! मम (भवतः च) मध्ये विग्रहः भवन्तं पापं न करोतु, येन भवन्तः यथा नूहस्य जनानां, हुदस्य जनानां, सालेहस्य वा जनानां उपरि यथा पीडिताः भविष्यन्ति, यदा तु लूतस्य जनाः भवतः दूरं न आसन्।

وَاسْتَغْفِرُوْا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوْبُوْٓا اِلَيْهِ ۗاِنَّ رَبِّيْ رَحِيْمٌ وَّدُوْدٌ

wastagfirū rabbakum ṡumma tūbū ilaih(i), inna rabbī raḥīmuw wadūd(un).

क्षमां च स्वेश्वरं याचत, ततः तस्य समीपं पश्चात्तापं कुरु। ननु मे प्रभुः परमकृपालुः परमकृपालुः” इति ।

قَالُوْا يٰشُعَيْبُ مَا نَفْقَهُ كَثِيْرًا مِّمَّا تَقُوْلُ وَاِنَّا لَنَرٰىكَ فِيْنَا ضَعِيْفًا ۗوَلَوْلَا رَهْطُكَ لَرَجَمْنٰكَ ۖوَمَآ اَنْتَ عَلَيْنَا بِعَزِيْزٍ

qālū yā syu‘aibu mā nafqahu kaṡīram mimmā taqūlu wa innā lanarāka fīnā ḍa‘īfā(n), wa lau lā rahṭuka larajamnāk(a), wa anta ‘alainā bi‘azīz(in).

ते अवदन्, "हे स्युएब! भवतः वचनं बहु न अवगच्छामः, परन्तु वस्तुतः वयं भवन्तं अस्माकं मध्ये दुर्बलतमं पश्यामः। यदि भवतः कुटुम्बं न स्यात् तर्हि भवतः अस्माकं मण्डले प्रभावशालिनी व्यक्तिः नास्ति चेदपि वयं भवतः शिलापातं करिष्यामः।

قَالَ يٰقَوْمِ اَرَهْطِيْٓ اَعَزُّ عَلَيْكُمْ مِّنَ اللّٰهِ ۗوَاتَّخَذْتُمُوْهُ وَرَاۤءَكُمْ ظِهْرِيًّا ۗاِنَّ رَبِّيْ بِمَا تَعْمَلُوْنَ مُحِيْطٌ

qāla yā qaumi arahṭī a‘azzu ‘alaikum minallāh(i), wattakhażtumūhu warā'akum ẓihriyyā(n), inna rabbī bimā ta‘malūna muḥīṭ(un).

सः (शुआइबः) उत्तरं दत्तवान्, "हे मम जनाः! किं मम परिवारः भवतः मते अल्लाहात् अधिकं गौरवपूर्णः अस्ति, यद्यपि भवन्तः तं पृष्ठतः स्थापयन्ति (उपेक्षिताः)? ज्ञातव्यं यत् मम प्रभुस्य ज्ञाने भवन्तः यत् कुर्वन्ति तत् अपि अन्तर्भवति।

وَيٰقَوْمِ اعْمَلُوْا عَلٰى مَكَانَتِكُمْ اِنِّيْ عَامِلٌ ۗسَوْفَ تَعْلَمُوْنَۙ مَنْ يَّأْتِيْهِ عَذَابٌ يُّخْزِيْهِ وَمَنْ هُوَ كَاذِبٌۗ وَارْتَقِبُوْٓا اِنِّيْ مَعَكُمْ رَقِيْبٌ

wa yā qaumi‘malū ‘alā makānatikum innī ‘āmil(un), saufa ta‘lamūn(a), may ya'tīhi ‘ażābuy yukhzīhi wa man huwa kāżib(un), wartaqibū innī ma‘akum raqīb(un).

हे च मम प्रजाः! यथाशक्त्या कुरु खलु अहम् अपि (अपि) करोमि। पश्चात् ज्ञास्यसि कः अपमानजनकं दण्डं प्राप्स्यति कः मृषावादं करिष्यति। तथा प्रतीक्ष्यताम् ! ननु अहं भवता सह प्रतीक्षमाणः अस्मि” इति।

وَلَمَّا جَاۤءَ اَمْرُنَا نَجَّيْنَا شُعَيْبًا وَّالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗ بِرَحْمَةٍ مِّنَّاۚ وَاَخَذَتِ الَّذِيْنَ ظَلَمُوا الصَّيْحَةُ فَاَصْبَحُوْا فِيْ دِيَارِهِمْ جٰثِمِيْنَۙ

wa lammā jā'a amrunā najjainā syu‘aibaw wal-lażīna amanū ma‘ahū biraḥmatim minnā, wa akhażatil-lażīna ẓalamuṣ-ṣaiḥatu fa aṣbaḥū fī diyārihim jāṡimīn(a).

अतः यदा अस्माकं निर्णयः आगतः तदा वयं शुएबं तस्य सह विश्वासं कृतवन्तः च अस्माकं दयालुतया उद्धारितवन्तः। यदा अन्यायाः प्रजाः वज्रशब्देन नश्यन्ति, येन ते स्वगृहेषु शयानाः म्रियन्ते।

كَاَنْ لَّمْ يَغْنَوْا فِيْهَا ۗ اَلَا بُعْدًا لِّمَدْيَنَ كَمَا بَعِدَتْ ثَمُوْدُ ࣖ

ka allam yagnau fīhā, alā bu‘dal limadyana kamā ba‘idat ṡamūd(u).

यथा ते कदापि तस्मिन् स्थाने न निवसन्ति स्म। स्मर्यतां, मद्यस्य जनाः यथा समुदस्य जनाः (अपि) विनश्यन्ति तथा नश्यन्ति।

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا مُوْسٰى بِاٰيٰتِنَا وَسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍۙ

wa laqad arsalnā mūsā bi'āyātinā wa sulṭānim mubīn(in).

ननु च वयं मूसां स्वचिह्नैः (शक्त्या) स्पष्टप्रमाणैः च प्रेषितवन्तः।

اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖ فَاتَّبَعُوْٓا اَمْرَ فِرْعَوْنَ ۚوَمَآ اَمْرُ فِرْعَوْنَ بِرَشِيْدٍ

ilā fir‘auna wa mala'ihī fattaba‘ū amra fir‘aun(a), wa mā amru fir‘auna birasyīd(in).

फिरौनस्य तस्य जनानां च नेतारं प्रति, परन्तु ते फिरौनस्य आदेशान् अनुसृत्य, यद्यपि फारो इत्यस्य आदेशाः सम्यक् (आज्ञाः) न आसन्।

يَقْدُمُ قَوْمَهٗ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فَاَوْرَدَهُمُ النَّارَ ۗوَبِئْسَ الْوِرْدُ الْمَوْرُوْدُ

yaqdumu qaumahū yaumal-qiyāmati fa auradahumun-nār(a), wa bi'sal-wirdul-maurūd(u).

सः (फारो) पुनरुत्थानदिने स्वजनानाम् पुरतः गच्छति स्म, ततः तान् नरकं नीतवान्। नरकं प्रवेशार्थं दुष्टतमं स्थानम् अस्ति।

وَاُتْبِعُوْا فِيْ هٰذِهٖ لَعْنَةً وَّيَوْمَ الْقِيٰمَةِۗ بِئْسَ الرِّفْدُ الْمَرْفُوْدُ

wa utbi‘ū fī hāżihī la‘nataw wa yaumal-qiyāmah(ti), bi'sar-rifdul-marfūd(u).

ते च अत्र (लोके) (तथा) पुनरुत्थाने च शापाः अनुवर्तन्ते। (अनाथेमा) इति दुष्टतमं दानं दत्तम्।

ذٰلِكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ الْقُرٰى نَقُصُّهٗ عَلَيْكَ مِنْهَا قَاۤىِٕمٌ وَّحَصِيْدٌ

Żālika min ambā'il-qurā naquṣṣuhū ‘alaika minhā qā'imuw wa ḥaṣīd(un).

एतानि कानिचन नगरानां (नष्टानि) वार्तानि सन्ति, ये अस्माभिः भवद्भ्यः (हे मुहम्मद) कथिताः। तेषां अद्यापि तेषां लेशाः सन्ति, अपि च (अन्ये) नष्टाः सन्ति।

وَمَا ظَلَمْنٰهُمْ وَلٰكِنْ ظَلَمُوْٓا اَنْفُسَهُمْ فَمَآ اَغْنَتْ عَنْهُمْ اٰلِهَتُهُمُ الَّتِيْ يَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مِنْ شَيْءٍ لَّمَّا جَاۤءَ اَمْرُ رَبِّكَۗ وَمَا زَادُوْهُمْ غَيْرَ تَتْبِيْبٍ

wa mā ẓalamnāhum wa lākin ẓalamū anfusahum famā agnat ‘anhum ālihatuhumul-latī yad‘ūna min dūnillāhi min syai'il lammā jā'a amru rabbik(a), wa mā zādūhum gaira tatbīb(in).

तथा च वयं तेषां अन्यायं न कृतवन्तः, अपितु ते स्वयमेव अन्यायं कृतवन्तः, अतः ते अल्लाहस्य अतिरिक्तं यत् पूजयन्ति स्म तस्य किमपि लाभः न अभवत् यदा भवतः प्रभुस्य दण्डः आगतः। केवलं तेषां विनाशं वर्धयति स्म ।

وَكَذٰلِكَ اَخْذُ رَبِّكَ اِذَآ اَخَذَ الْقُرٰى وَهِيَ ظَالِمَةٌ ۗاِنَّ اَخْذَهٗٓ اَلِيْمٌ شَدِيْدٌ

wa każālika akhżu rabbika iżā akhażal-qurā wa hiya ẓālimah(tun), inna akhżahū alīmun syadīd(un).

स च भवतः भगवतः दण्डः यदा सः अन्यायं कुर्वतां देशानाम् (जनानाम्) पीडयति। ननु तस्य दण्डः अतीव दुःखदः, अतीव गुरुः।

اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لِّمَنْ خَافَ عَذَابَ الْاٰخِرَةِ ۗذٰلِكَ يَوْمٌ مَّجْمُوْعٌۙ لَّهُ النَّاسُ وَذٰلِكَ يَوْمٌ مَّشْهُوْدٌ

inna fī żālika la'āyatal liman khāfa ‘ażābal-ākhirah(ti), żālika yaumum majmū‘(un), lahun-nāsu wa żālika yaumum masyhūd(un).

ननु परलोके दण्डभीतानामत्र पाठः भवितुमर्हति। स एव दिवसः यदा सर्वे मनुष्याः सङ्गृह्यन्ते (गणनीयः), स एव दिवसः साक्षी भवति (सर्वजीवैः)।

وَمَا نُؤَخِّرُهٗٓ اِلَّا لِاَجَلٍ مَّعْدُوْدٍۗ

wa mā nu'akhkhiruhū illā li'ajalim ma‘dūd(in).

न च वयं विलम्बं करिष्यामः, पूर्वनिर्धारितकालपर्यन्तं विना।

يَوْمَ يَأْتِ لَا تَكَلَّمُ نَفْسٌ اِلَّا بِاِذْنِهٖۚ فَمِنْهُمْ شَقِيٌّ وَّسَعِيْدٌ

yauma ya'ti lā takallamu nafsun illā bi'iżnih(ī), fa minhum syaqiyyuw wa sa‘īd(un).

यदा सः दिवसः आगच्छति तदा तस्य अनुज्ञां विना कोऽपि न वदिष्यति; अतः तेषु केचन दुःखिताः भविष्यन्ति, केचन सुखिनः भविष्यन्ति।

فَاَمَّا الَّذِيْنَ شَقُوْا فَفِى النَّارِ لَهُمْ فِيْهَا زَفِيْرٌ وَّشَهِيْقٌۙ

fa ammal-lażīna syaqū fa fin-nāri lahum fīhā zafīruw wa syahīq(un).

अतः ये कृपणाः, तर्हि (तेषां स्थानं) नरके, तत्र ते विलपन्तः निःश्वसन्ति, निःश्वसन्ति च,

خٰلِدِيْنَ فِيْهَا مَا دَامَتِ السَّمٰوٰتُ وَالْاَرْضُ اِلَّا مَا شَاۤءَ رَبُّكَۗ اِنَّ رَبَّكَ فَعَّالٌ لِّمَا يُرِيْدُ

khālidīna fīhā mā dāmatis-samāwātu wal-arḍu illā mā syā'a rabbuk(a), inna rabbaka fa‘‘ālul limā yurīd(u).

ते तत्र तिष्ठन्ति यावत् स्वर्गः पृथिवी च अस्ति, यावत् भवतः प्रभुः न इच्छति (अन्यथा)। ननु तव भगवान् यद् इष्टस्य निष्पादकः अस्ति।

۞ وَاَمَّا الَّذِيْنَ سُعِدُوْا فَفِى الْجَنَّةِ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا مَا دَامَتِ السَّمٰوٰتُ وَالْاَرْضُ اِلَّا مَا شَاۤءَ رَبُّكَۗ عَطَاۤءً غَيْرَ مَجْذُوْذٍ

wa ammal-lażīna su‘idū fa fil-jannati khālidīna fīhā mā dāmatis-samāwātu wal-arḍu illā mā syā'a rabbuk(a), ‘aṭā'an gaira majżūż(in).

यथा च सुखिनः, तदा (तेषां स्थानं) स्वर्गे एव; ते तत्र तिष्ठन्ति यावत् स्वर्गः पृथिवी च अस्ति, यावत् भवतः प्रभुः न इच्छति (अन्यथा); यथा दानं यत् कदापि न समाप्तम्।

فَلَا تَكُ فِيْ مِرْيَةٍ مِّمَّا يَعْبُدُ هٰٓؤُلَاۤءِ ۗمَا يَعْبُدُوْنَ اِلَّا كَمَا يَعْبُدُ اٰبَاۤؤُهُمْ مِّنْ قَبْلُ ۗوَاِنَّا لَمُوَفُّوْهُمْ نَصِيْبَهُمْ غَيْرَ مَنْقُوْصٍ ࣖ

falā taku fī miryatim mimmā ya‘budu hā'ulā'(i), mā ya‘budūna illā kamā ya‘budu ābā'uhum min qabl(u), wa innā lamuwaffūhum naṣībahum gaira manqūṣ(in).

अतः ते किं पूजयन्ति इति विषये भवतः (मुहम्मदस्य) संशयः मा भवतु। पूजयन्ति यथा पूर्वजाः । वयं तेषां प्रतिकारं (विरुद्धं) किञ्चित् अपि न्यूनीकृत्य अवश्यमेव सम्पन्नं करिष्यामः।

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ فَاخْتُلِفَ فِيْهِ ۗوَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَّبِّكَ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ ۗوَاِنَّهُمْ لَفِيْ شَكٍّ مِّنْهُ مُرِيْبٍ

wa laqad ātainā mūsal-kitāba fakhtulifa fīh(i), wa lau lā kalimatun sabaqat mir rabbika laquḍiya bainahum, wa innahum lafī syakkim minhu murīb(in).

खलु च वयं मूसायै पुस्तकं (तोराहं) दत्तवन्तः, सः च तस्मिन् विषये विवादं कृतवान्। यदि च भवतः भगवतः पूर्वं नियमः नासीत् तर्हि तयोः मध्ये दण्डः कृतः स्यात्। ननु ते (मक्कानगरस्य अविश्वासिनः) यथार्थतया तस्मिन् (कुरानस्य) विषये संशयं संशयं च कुर्वन्ति।

وَاِنَّ كُلًّا لَّمَّا لَيُوَفِّيَنَّهُمْ رَبُّكَ اَعْمَالَهُمْ ۗاِنَّهٗ بِمَا يَعْمَلُوْنَ خَبِيْرٌ

wa inna kullan lammā layuwaffiyannahum rabbuka a‘mālahum, innahū bimā ya‘malūna khabīr(un).

ननु च प्रत्येकं (विवादितानां) भवतः प्रभुः तेषां कर्मणां पूर्णतया फलं अवश्यं दास्यति। ननु तेषां किं कुर्वन्ति इति सः अतीव सावधानः अस्ति।

فَاسْتَقِمْ كَمَآ اُمِرْتَ وَمَنْ تَابَ مَعَكَ وَلَا تَطْغَوْاۗ اِنَّهٗ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ

fastaqim kamā umirta wa man tāba ma‘aka wa lā taṭgau, innahū bimā ta‘malūna baṣīr(un).

अतः भवन्तः (मुहम्मदः) (सत्यमार्गे) तिष्ठन्तु, यथा भवद्भ्यः अपि च (अपि) भवद्भिः सह पश्चात्तापं कुर्वतां कृते आज्ञापितं, सीमातः परं मा गच्छन्तु। ननु भवद्भिः कृतस्य सर्वदर्शनः।

وَلَا تَرْكَنُوْٓا اِلَى الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُۙ وَمَا لَكُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ مِنْ اَوْلِيَاۤءَ ثُمَّ لَا تُنْصَرُوْنَ

wa lā tarkanū ilal-lażīna ẓalamū fa tamassakumun-nār(u), wa mā lakum min dūnillāhi min auliyā'a ṡumma lā tunṣarūn(a).

तथा च अन्यायपूर्णानां जनानां प्रति मा प्रवृत्ताः भवन्तु ये भवन्तं नरकस्य अग्निना स्पृशन्ति, यदा भवतः अल्लाहस्य अतिरिक्तं कोऽपि सहायकः नास्ति, येन भवतः सहायता न भविष्यति।

وَاَقِمِ الصَّلٰوةَ طَرَفَيِ النَّهَارِ وَزُلَفًا مِّنَ الَّيْلِ ۗاِنَّ الْحَسَنٰتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّاٰتِۗ ذٰلِكَ ذِكْرٰى لِلذّٰكِرِيْنَ

wa aqimiṣ-ṣalāta ṭarafayin-nahāri wa zulafam minal-lail(i), innal-ḥasanāti yużhibnas-sayyi'āt(i), żālika żikrā liż-żākirīn(a).

दिनान्ते च (प्रातः सायं) रात्रौ आरम्भे च प्रार्थनां कुर्वन्तु। सत्कर्म दोषान् मेटयति। ये सर्वदा (अल्लाह) स्मरन्ति तेषां कृते सा चेतावनी अस्ति।

وَاصْبِرْ فَاِنَّ اللّٰهَ لَا يُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ

waṣbir fa innallāha lā yaḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).

धैर्यं च धारयन्तु, यतः अवश्यमेव अल्लाहः भद्रं कुर्वतां फलं न अपव्ययति।

فَلَوْلَا كَانَ مِنَ الْقُرُوْنِ مِنْ قَبْلِكُمْ اُولُوْا بَقِيَّةٍ يَّنْهَوْنَ عَنِ الْفَسَادِ فِى الْاَرْضِ اِلَّا قَلِيْلًا مِّمَّنْ اَنْجَيْنَا مِنْهُمْ ۚوَاتَّبَعَ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا مَآ اُتْرِفُوْا فِيْهِ وَكَانُوْا مُجْرِمِيْنَ

fa lau lā kāna minal-qurūni min qablikum ulū baqiyyatiy yanhauna ‘anil-fasādi fil-arḍi illā qalīlam mimman anjainā minhum, wattaba‘al-lażīna ẓalamū mā utrifū fīhi wa kānū mujrimīn(a).

अतः भवतः पूर्वं जनानां मध्ये किमर्थं कोऽपि नासीत् यस्य पृथिव्यां दुष्टतां निषेधस्य (करणस्य) गुणः आसीत्, केवलं तेषां अल्पसंख्यां विना येषां वयं तारितवन्तः। अन्यायिनः च केवलं भोगविलासस्य चिन्तां कुर्वन्ति। ते च पापिनः।

وَمَا كَانَ رَبُّكَ لِيُهْلِكَ الْقُرٰى بِظُلْمٍ وَّاَهْلُهَا مُصْلِحُوْنَ

wa mā kāna rabbuka liyuhlikal-qurā biẓulmiw wa ahluhā muṣliḥūn(a).

न च तव भगवान् देशान् अन्यायपूर्वकं नाशयिष्यति, यावत् तेषां निवासिनः शुभकारिणः जनाः सन्ति।

وَلَوْ شَاۤءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ اُمَّةً وَّاحِدَةً وَّلَا يَزَالُوْنَ مُخْتَلِفِيْنَۙ

wa lau syā'a rabbuka laja‘alan-nāsa ummataw wāḥidataw wa lā yazālūna mukhtalifīn(a).

यदि च भवतः प्रभुः इच्छति स्म तर्हि सः मनुष्यान् एकं जनं कृतवान् स्यात्, परन्तु ते सर्वदा भिन्नाः (मतस्य) भवन्ति।

اِلَّا مَنْ رَّحِمَ رَبُّكَ ۗوَلِذٰلِكَ خَلَقَهُمْ ۗوَتَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ لَاَمْلَـَٔنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ اَجْمَعِيْنَ

illā mar raḥima rabbuk(a), wa liżālika khalaqahum, wa tammat kalimatu rabbika la'amla'anna jahannama minal-jinnati wan-nāsi ajma‘īn(a).

व्यतिरिक्तं येषां तव भगवता दया कृता। तदर्थं च अल्लाहः तान् सृष्टवान्। भवतः भगवतः वाक्यं (निर्णयः) अवशिष्टः अस्ति यत् "अहं सर्वैः जिन्नैः मनुष्यैः (अवज्ञाभिः) नरकं अवश्यमेव पूरयिष्यामि।"

وَكُلًّا نَّقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ الرُّسُلِ مَا نُثَبِّتُ بِهٖ فُؤَادَكَ وَجَاۤءَكَ فِيْ هٰذِهِ الْحَقُّ وَمَوْعِظَةٌ وَّذِكْرٰى لِلْمُؤْمِنِيْنَ

wa kullan naquṣṣu ‘alaika min ambā'ir-rusuli mā nuṡabbitu bihī fu'ādaka wa jā'aka fī hāżihil-ḥaqqu wa mau‘iẓatuw wa żikrā lil-mu'minīn(a).

प्रेरितानां च सर्वाणि कथानि, वयं भवन्तं (मुहम्मदं) वदामः, येन ताभिः कथाभिः वयं भवतः हृदयं दृढं कुर्मः; तस्मिन् च भवद्भ्यः विश्वासिनां कृते (सर्वं) सत्यं, उपदेशं, चेतावनी च दत्ता।

وَقُلْ لِّلَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ اعْمَلُوْا عَلٰى مَكَانَتِكُمْۗ اِنَّا عٰمِلُوْنَۙ

wa qul lil-lażīna lā yu'minūna‘malū ‘alā makānatikum, innā ‘āmilūn(a).

ये च न विश्वसन्ति तान् (मुहम्मद) वदन्तु, "भवतः स्थितिनुसारं कार्यं कुरुत; वयम् अपि करिष्यामः,

وَانْتَظِرُوْاۚ اِنَّا مُنْتَظِرُوْنَ

wantaẓirū innā muntaẓirūn(a).

प्रतीक्ष्यताम्, खलु वयं अपि प्रतीक्षकाणां मध्ये स्मः” इति।

وَلِلّٰهِ غَيْبُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَاِلَيْهِ يُرْجَعُ الْاَمْرُ كُلُّهٗ فَاعْبُدْهُ وَتَوَكَّلْ عَلَيْهِۗ وَمَا رَبُّكَ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ ࣖ

wa lillāhi gaibus-samāwāti wal-arḍi wa ilaihi yurja‘ul-amru kulluhū fa‘budhu wa tawakkal ‘alaih(i), wa mā rabbuka bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).

अल्लाहस्य च आकाशस्य पृथिव्याः च रहस्यं तस्यैव सर्वकार्यं प्रत्यागच्छति। अतः तं पूजयित्वा तस्मिन् विश्वासं कुरुत। न च तव भगवान् अनभिज्ञः भविष्यति यत् भवतः कृते।