Q.S अल-हदीद (اَلْحَدِيد) - 29 श्लोकसंख्या

سَبَّحَ لِلّٰهِ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۚ وَهُوَ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ

sabbaḥa lillāhi mā fis-samāwāti wal-arḍ(i), wa huwal-‘azīzul-ḥakīm(u).

आकाशेषु पृथिव्यां च यत् अस्ति तत् अल्लाहस्य महिमाम् करोति। स एव परमशक्तिमान् परमबुद्धिमान् |

لَهٗ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۚ يُحْيٖ وَيُمِيْتُۚ وَهُوَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

lahū mulkus-samāwāti wal-arḍ(i), yuḥyī wa yumīt(u), wa huwa ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

द्यावापृथिवीराज्यं तस्यैव अस्ति, सः जीवनं ददाति, मृत्युं च जनयति, सः सर्वेषु विभुः अस्ति।

هُوَ الْاَوَّلُ وَالْاٰخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْبَاطِنُۚ وَهُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمٌ

huwal-awwalu wal-ākhiru waẓ-ẓāhiru wal-bāṭin(u), wa huwa bikulli syai'in ‘alīm(un).

स आद्यः अन्त्यः बाह्यः अन्तः च; स च सर्वज्ञः।

هُوَ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ فِيْ سِتَّةِ اَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوٰى عَلَى الْعَرْشِۗ يَعْلَمُ مَا يَلِجُ فِى الْاَرْضِ وَمَا يَخْرُجُ مِنْهَا وَمَا يَنْزِلُ مِنَ السَّمَاۤءِ وَمَا يَعْرُجُ فِيْهَاۗ وَهُوَ مَعَكُمْ اَيْنَ مَا كُنْتُمْۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌۗ

huwal-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa fī sittati ayyāmin ṡummastawā ‘alal-‘arsy(i), ya‘lamu mā yaliju fil-arḍi wa mā yakhruju minhā wa mā yanzilu minas-samā'i wa mā ya‘ruju fīhā, wa huwa ma‘akum aina mā kuntum, wallāhu bimā ta‘malūna baṣīr(un).

स एव षड्युगेषु द्यावापृथिव्यां सृष्टवान्; ततः सः सिंहासने अवलम्बितवान्। सः जानाति यत् पृथिव्यां किं प्रविशति किं च निर्गच्छति, यत् आकाशात् अवतरति किं च तत्र ऊर्ध्वं गच्छति। स च भवद्भिः सह यत्र यत्र भवसि। अल्लाहः च भवन्तः यत् कुर्वन्ति तस्य सर्वदर्शकः अस्ति।

لَهٗ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَاِلَى اللّٰهِ تُرْجَعُ الْاُمُوْرُ

lahū mulkus-samāwāti wal-arḍ(i), wa ilallāhi turja‘ul-umūr(u).

द्यावापृथिव्यां राज्यं तस्यैव अस्ति । तथा केवलं अल्लाहस्य समीपं सर्वे विषयाः प्रत्यागच्छन्ति।

يُوْلِجُ الَّيْلَ فِى النَّهَارِ وَيُوْلِجُ النَّهَارَ فِى الَّيْلِۗ وَهُوَ عَلِيْمٌ ۢبِذَاتِ الصُّدُوْرِ

yūlijul-laila fin-nahāri wa yūlijun-nahāra fil-lail(i), wa huwa ‘alīmum biżātiṣ-ṣudūr(i).

सः रात्रिं दिवा, अहं च रात्रौ स्थापयति स्म। स च सर्वहृदयानां सर्वज्ञः।

اٰمِنُوْا بِاللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖ وَاَنْفِقُوْا مِمَّا جَعَلَكُمْ مُّسْتَخْلَفِيْنَ فِيْهِۗ فَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مِنْكُمْ وَاَنْفَقُوْا لَهُمْ اَجْرٌ كَبِيْرٌۚ

Āminū billāhi wa rasūlihī wa anfiqū mimmā ja‘alakum mustakhlafīna fīh(i), fal-lażīna āmanū minkum wa anfaqū lahum ajrun kabīr(un).

अल्लाहस्य तस्य दूते च विश्वासं कुरुत, यस्य धनस्य सः भवन्तं शासकं (विश्वासं) कृतवान् तस्य किञ्चित् धनं (अल्लाहस्य मार्गे) व्यययन्तु। अतः ये युष्माकं मध्ये विश्वासं कुर्वन्ति, (अल्लाहस्य मार्गे स्वधनं) व्यययन्ति ते महत् फलं प्राप्नुयुः।

وَمَا لَكُمْ لَا تُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ ۚوَالرَّسُوْلُ يَدْعُوْكُمْ لِتُؤْمِنُوْا بِرَبِّكُمْ وَقَدْ اَخَذَ مِيْثَاقَكُمْ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ

wa mā lakum lā tu'minūna billāh(i), war-rasūlu yad‘ūkum litu'minū birabbikum wa qad akhaża mīṡāqakum in kuntum mu'minīn(a).

तथा च भवन्तः किमर्थं अल्लाहं न विश्वसन्ति, यद्यपि दूतः भवन्तं स्वप्रभुं विश्वासं कर्तुं आमन्त्रयति? सः च भवतः (विश्वासपूर्णः) प्रतिज्ञां गृहीतवान्, यदि यूयं विश्वासिनः सन्ति।

هُوَ الَّذِيْ يُنَزِّلُ عَلٰى عَبْدِهٖٓ اٰيٰتٍۢ بَيِّنٰتٍ لِّيُخْرِجَكُمْ مِّنَ الظُّلُمٰتِ اِلَى النُّوْرِۗ وَاِنَّ اللّٰهَ بِكُمْ لَرَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ

huwal-lażī yunazzilu ‘alā ‘abdihī āyātim bayyinātil liyukhrijakum minaẓ-ẓulumāti ilan-nūr(i), wa innallāha bikum lara'ūfur raḥīm(un).

सः एव भवन्तं अन्धकारात् प्रकाशे आनेतुं स्वस्य सेवकस्य (मुहम्मदस्य) कृते स्पष्टानि श्लोकानि (कुरानम्) प्रेषितवान्। ननु च भवतः प्रति अल्लाहः परमदयालुः, परमदयालुः च अस्ति।

وَمَا لَكُمْ اَلَّا تُنْفِقُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَلِلّٰهِ مِيْرَاثُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ لَا يَسْتَوِيْ مِنْكُمْ مَّنْ اَنْفَقَ مِنْ قَبْلِ الْفَتْحِ وَقَاتَلَۗ اُولٰۤىِٕكَ اَعْظَمُ دَرَجَةً مِّنَ الَّذِيْنَ اَنْفَقُوْا مِنْۢ بَعْدُ وَقَاتَلُوْاۗ وَكُلًّا وَّعَدَ اللّٰهُ الْحُسْنٰىۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرٌ ࣖ

wa mā lakum allā tunfiqū fī sabīlillāhi wa lillāhi mīrāṡus-samāwāti wal-arḍ(i), lā yastawī minkum man anfaqa min qablil-fatḥi wa qātal(a), ulā'ika a‘ẓamu darajatam minal-lażīna anfaqū mim ba‘du wa qātalū, wa kullaw wa‘adallāhul-ḥusnā, wallāhu bimā ta‘malūna khabīr(un).

किमर्थं च भवन्तः स्वधनं अल्लाहस्य मार्गे न व्यययन्ति, यदा आकाशस्य पृथिव्याः च सर्वा उत्तराधिकारः अल्लाहस्य एव अस्ति? ये युष्माकं मध्ये (अल्लाहस्य मार्गे स्वधनं) व्यययन्ति, (मक्कायाः) विजयात् पूर्वं युद्धं कुर्वन्ति, तेषां समानं नास्ति। ते (स्वधनं) व्यययन्ति, तदनन्तरं च युद्धं कुर्वन्ति, तेभ्यः पदाधिकाः भवन्ति। अल्लाहः च तेषु प्रत्येकं उत्तमं (पुरस्कारं) प्रतिज्ञातवान्। तथा च अल्लाहः भवन्तः यत् कुर्वन्ति तस्य विषये अवगतः अस्ति।

مَنْ ذَا الَّذِيْ يُقْرِضُ اللّٰهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضٰعِفَهٗ لَهٗ وَلَهٗٓ اَجْرٌ كَرِيْمٌ

man żal-lażī yuqriḍullāha qarḍan ḥasanan fa yuḍā‘ifahū lahū wa lahū ajrun karīm(un).

यः अल्लाहस्य उत्तमं ऋणं ऋणं ददाति सः अल्लाह तस्य कृते द्विगुणं प्रत्यागमिष्यति, तस्य पुरस्कृतं च उदात्तं पुरस्कारं भविष्यति,

يَوْمَ تَرَى الْمُؤْمِنِيْنَ وَالْمُؤْمِنٰتِ يَسْعٰى نُوْرُهُمْ بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَبِاَيْمَانِهِمْ بُشْرٰىكُمُ الْيَوْمَ جَنّٰتٌ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَاۗ ذٰلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُۚ

yauma taral-mu'minīna wal-mu'mināti yas‘ā nūruhum baina aidīhim wa bi'aimānihim busyrākumul-yauma jannātun tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā, żālika huwal-fauzul-‘aẓīm(u).

तस्मिन् दिने भवन्तः विश्वासिनः पुरुषाः विश्वासिनः च स्त्रियः तेषां पुरतः दक्षिणपार्श्वयोः च प्रकाशमानं द्रक्ष्यन्ति, (तेषां कृते वक्ष्यति) “अद्य भवद्भ्यः सुसमाचारः अस्ति यत् उद्यानानि येषां अधः नद्यः प्रवहन्ति, येषु ते सदा स्थास्यन्ति, तदेव महती विजयः।”

يَوْمَ يَقُوْلُ الْمُنٰفِقُوْنَ وَالْمُنٰفِقٰتُ لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوا انْظُرُوْنَا نَقْتَبِسْ مِنْ نُّوْرِكُمْۚ قِيْلَ ارْجِعُوْا وَرَاۤءَكُمْ فَالْتَمِسُوْا نُوْرًاۗ فَضُرِبَ بَيْنَهُمْ بِسُوْرٍ لَّهٗ بَابٌۗ بَاطِنُهٗ فِيْهِ الرَّحْمَةُ وَظَاهِرُهٗ مِنْ قِبَلِهِ الْعَذَابُۗ

yauma yaqūlul-munāfiqūna wal-munāfiqātu lil-lażīna āmanunẓurūnā naqtabis min nūrikum, qīlarji‘ū warā'akum faltamisū nūrā(n), faḍuriba bainahum bisūril lahū bāb(un), bāṭinuhū fīhir-raḥmatu wa ẓāhiruhū min qibalihil-‘ażāb(u).

यस्मिन् दिने पाखण्डिनः स्त्रीपुरुषाः विश्वासिनः वक्ष्यन्ति, "अस्मान् प्रतीक्ष्यताम्! वयं भवतः प्रकाशं हर्तुं इच्छामः।" (तेषां कृते) उक्तं यत्, "पुनः गत्वा प्रकाशं अन्वेष्यताम्" इति। ततः तयोः मध्ये भित्तिः (विभाजकः) द्वारेण सह स्थापिता भवति। अन्तः दया अस्ति बहिः दण्डमात्रम्।

يُنَادُوْنَهُمْ اَلَمْ نَكُنْ مَّعَكُمْۗ قَالُوْا بَلٰى وَلٰكِنَّكُمْ فَتَنْتُمْ اَنْفُسَكُمْ وَتَرَبَّصْتُمْ وَارْتَبْتُمْ وَغَرَّتْكُمُ الْاَمَانِيُّ حَتّٰى جَاۤءَ اَمْرُ اللّٰهِ وَغَرَّكُمْ بِاللّٰهِ الْغَرُوْرُ

yunādūnahum alam nakum ma‘akum, qālū balā wa lākinnakum fatantum anfusakum wa tarabbaṣtum wartabtum wa garratkumul-amāniyyu ḥattā jā'a amrullāhi wa garrakum billāhil-garūr(u).

पाखण्डिनः विश्वासिनः आह्वयन्ति यत् वयं भवद्भिः सह न आसन् वा? ते उत्तरं दत्तवन्तः, "आम्, परन्तु यूयं स्वस्य हानिं कुर्वन्ति, केवलं प्रतीक्षन्ते, (अल्लाहस्य प्रतिज्ञां) शङ्कयन्ति, शून्यस्वप्नैः च वञ्चिताः भवन्ति यावत् अल्लाहस्य फरमानः न आगच्छति; तथा च वञ्चकः (शैतानः) अल्लाहस्य विषये भवन्तं वञ्चयितुं आगच्छति।

فَالْيَوْمَ لَا يُؤْخَذُ مِنْكُمْ فِدْيَةٌ وَّلَا مِنَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْاۗ مَأْوٰىكُمُ النَّارُۗ هِيَ مَوْلٰىكُمْۗ وَبِئْسَ الْمَصِيْرُ

fal-yauma lā yu'khażu minkum fidyatuw wa lā minal-lażīna kafarū, ma'wākumun-nār(u), hiya maulākum, wa bi'sal-maṣīr(u).

अतः अद्य भवतः वा अविश्वासिनः वा कोऽपि मुक्तिदण्डः न स्वीक्रियते। तव धाम अग्नौ भविष्यति। तत् ते शरणं भविष्यति, कीदृशं दुष्टं गन्तव्यं भविष्यति” इति ।

۞ اَلَمْ يَأْنِ لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْ تَخْشَعَ قُلُوْبُهُمْ لِذِكْرِ اللّٰهِ وَمَا نَزَلَ مِنَ الْحَقِّۙ وَلَا يَكُوْنُوْا كَالَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ مِنْ قَبْلُ فَطَالَ عَلَيْهِمُ الْاَمَدُ فَقَسَتْ قُلُوْبُهُمْۗ وَكَثِيْرٌ مِّنْهُمْ فٰسِقُوْنَ

alam ya'ni lil-lażīna āmanū an takhsya‘a qulūbuhum liżikrillāhi wa mā nazala minal-ḥaqq(i), wa lā yakūnū kal-lażīna ūtul-kitāba min qablu faṭāla ‘alaihimul-amadu faqasat qulūbuhum, wa kaṡīrum minhum fāsiqūn(a).

किं न आगतः यत् ये विश्वासं कुर्वन्ति, तेषां कृते अल्लाहस्य गम्भीरतापूर्वकं स्मरणं कृत्वा (तेषां कृते) प्रकाशितस्य सत्यस्य आज्ञापालनं कुर्वन्तु, ततः पूर्वं पुस्तकं प्राप्तवन्तः इव न (कार्यं कुर्वन्तु), ततः ते दीर्घकालं यावत् गतवन्तः यावत् तेषां हृदयं कठिनं न जातम्। तेषु च बहवः दुष्टाः जनाः अभवन्।

اِعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ يُحْيِ الْاَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَاۗ قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الْاٰيٰتِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُوْنَ

i‘lamū annallāha yuḥyil-arḍa ba‘da mautihā, qad bayyannā lakumul-āyāti la‘allakum ta‘qilūn(a).

ज्ञातव्यं यत् अल्लाहः एव पृथिव्याः मृत्योः अनन्तरं जीवनं ददाति। ननु वयं भवद्भ्यः (अस्माकं माहात्म्यस्य) चिह्नानि स्पष्टीकृतवन्तः येन भवन्तः अवगन्तुं शक्नुवन्ति।

اِنَّ الْمُصَّدِّقِيْنَ وَالْمُصَّدِّقٰتِ وَاَقْرَضُوا اللّٰهَ قَرْضًا حَسَنًا يُّضٰعَفُ لَهُمْ وَلَهُمْ اَجْرٌ كَرِيْمٌ

innal-muṣṣaddiqīna wal-muṣṣaddiqāti wa aqraḍullāha qarḍan ḥasanay yuḍā‘afu lahum wa lahum ajrun karīm(un).

ननु ये दानं कुर्वन्ति, पुरुषाः वा महिलाः वा, अल्लाहस्य कृते उत्तमं ऋणं ऋणं ददति, तेषां कृते तत् बहुगुणितं भविष्यति, तेषां कृते उदात्तं फलं भविष्यति।

وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا بِاللّٰهِ وَرُسُلِهٖٓ اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الصِّدِّيْقُوْنَ ۖوَالشُّهَدَاۤءُ عِنْدَ رَبِّهِمْۗ لَهُمْ اَجْرُهُمْ وَنُوْرُهُمْۗ وَالَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَكَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَآ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَحِيْمِ ࣖ

wal-lażīna āmanū billāhi wa rasūlihī ulā'ika humuṣ-ṣiddīqūn(a), wasy-syuhadā'u ‘inda rabbihim, lahum ajruhum wa nūruhum, wal-lażīna kafarū wa każżabū bi'āyātinā ulā'ika aṣḥābul-jaḥīm(i).

ये च अल्लाहस्य तस्य दूतानां च विश्वासं कुर्वन्ति ते निश्छलाः (सत्यप्रेमिणः) स्वप्रभुः साक्षिणः च सन्ति। ते पुरस्कारं प्रकाशं च अर्हन्ति। ये तु अस्माकं चिह्नानि अविश्वासं नकारयन्ति च ते नरकवासिनः।

اِعْلَمُوْٓا اَنَّمَا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَا لَعِبٌ وَّلَهْوٌ وَّزِيْنَةٌ وَّتَفَاخُرٌۢ بَيْنَكُمْ وَتَكَاثُرٌ فِى الْاَمْوَالِ وَالْاَوْلَادِۗ كَمَثَلِ غَيْثٍ اَعْجَبَ الْكُفَّارَ نَبَاتُهٗ ثُمَّ يَهِيْجُ فَتَرٰىهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ يَكُوْنُ حُطَامًاۗ وَفِى الْاٰخِرَةِ عَذَابٌ شَدِيْدٌۙ وَّمَغْفِرَةٌ مِّنَ اللّٰهِ وَرِضْوَانٌ ۗوَمَا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَآ اِلَّا مَتَاعُ الْغُرُوْرِ

i‘lamū annamal-ḥayātud-dun-yā la‘ibuw wa lahwuw wa zīnatuw wa tafākhurum bainakum wa takāṡurun fil-amwāli wal-aulād(i), kamaṡali gaiṡin a‘jabal-kuffāra nabātuhū ṡumma yahīju fatarāhu muṣfarran ṡumma yakūnu ḥuṭāmā(n), wa fil-ākhirati ‘ażābun syadīd(un), wa magfiratum minallāhi wa riḍwān(un), wa mal-ḥayātud-dun-yā illā matā‘ul-gurūr(i).

संसारस्य जीवनं केवलं क्रीडा-विनोद-मात्रं भवद्भिः मध्ये अलङ्कार-परस्पर-विलापः, धन-बाल-प्रतिद्वन्द्वः, यथा वर्षा यस्याः सस्यानि कृषकान् आनन्दयन्ति, ततः शुष्कं भवति, पीतं च पश्यसि, ततः सा भग्नावशेषः भवति। परलोकेषु च अल्लाहस्य कठोरदण्डः क्षमा च तस्य सद्प्रीतिः च भवति। संसारस्य च जीवनं न किञ्चिदपि वञ्चनभोगम्।

سَابِقُوْٓا اِلٰى مَغْفِرَةٍ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَجَنَّةٍ عَرْضُهَا كَعَرْضِ السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِۙ اُعِدَّتْ لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا بِاللّٰهِ وَرُسُلِهٖۗ ذٰلِكَ فَضْلُ اللّٰهِ يُؤْتِيْهِ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَاللّٰهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيْمِ

sābiqū ilā magfiratim mir rabbikum wa jannatin ‘arḍuhā ka‘arḍis-samā'i wal-arḍ(i), u‘iddat lil-lażīna āmanū billāhi wa rasūlih(ī), żālika faḍlullāhi yu'tīhi may yasyā'(u), wallāhu żul-faḍlil-‘aẓīm(i).

स्वस्य प्रभुतः क्षमां प्राप्तुं स्पर्धां कुर्वन्तु तथा च स्वर्गपृथिवी इव विस्तृतं स्वर्गं प्राप्तुं स्पर्धां कुर्वन्तु, यत् अल्लाहस्य तस्य दूतानां च विश्वासिनां कृते सज्जीकृतम् अस्ति। तदेव अल्लाहस्य दानं यस्य सः इच्छति तस्मै दीयते। अल्लाहस्य च महती कृपा अस्ति।

مَآ اَصَابَ مِنْ مُّصِيْبَةٍ فِى الْاَرْضِ وَلَا فِيْٓ اَنْفُسِكُمْ اِلَّا فِيْ كِتٰبٍ مِّنْ قَبْلِ اَنْ نَّبْرَاَهَا ۗاِنَّ ذٰلِكَ عَلَى اللّٰهِ يَسِيْرٌۖ

mā aṣāba mim muṣībatin fil-arḍi wa lā fī anfusikum illā fī kitābim min qabli an nabra'ahā, inna żālika ‘alallāhi yasīr(un).

पृथिव्यां यत्किमपि आपदा भवति तत् भवतः उपरि भवति, तत् सर्वं पुस्तके (लौह महफुज्) लिखितम् अस्ति यत् अस्माभिः तत् सम्पन्नं कर्तुं पूर्वम्। ननु अल्लाहस्य कृते एतत् सुलभम् अस्ति।

لِّكَيْلَا تَأْسَوْا عَلٰى مَا فَاتَكُمْ وَلَا تَفْرَحُوْا بِمَآ اٰتٰىكُمْ ۗوَاللّٰهُ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُوْرٍۙ

likailā ta'sau ‘alā mā fātakum wa lā tafraḥū bimā ātākum, wallāhu lā yuḥibbu kulla mukhtālin fakhūr(in).

यथा भवन्तः भवतः अभावे दुःखिताः न भवेयुः, तस्य दत्तस्य विषये अपि अतिशयेन प्रसन्नाः न भवेयुः। तथा च अल्लाहः कञ्चित् न रोचते यः अभिमानी आत्मनः अभिमानी च भवति,

ۨالَّذِيْنَ يَبْخَلُوْنَ وَيَأْمُرُوْنَ النَّاسَ بِالْبُخْلِ ۗوَمَنْ يَّتَوَلَّ فَاِنَّ اللّٰهَ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيْدُ

allażīna yabkhalūna wa ya'murūnan-nāsa bil-bukhl(i), wa may yatawalla fa'innallāha huwal-ganiyyul-ḥamīd(u).

यथा कंजूसाः अन्यजनाः कंजूसाः आज्ञापयन्ति। यः (अल्लाहस्य आज्ञाभ्यः) विमुखः भवति, तर्हि अवश्यमेव अल्लाहः सः सर्वाधिकधनवान्, परम स्तुतियोग्यः अस्ति।

لَقَدْ اَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَيِّنٰتِ وَاَنْزَلْنَا مَعَهُمُ الْكِتٰبَ وَالْمِيْزَانَ لِيَقُوْمَ النَّاسُ بِالْقِسْطِۚ وَاَنْزَلْنَا الْحَدِيْدَ فِيْهِ بَأْسٌ شَدِيْدٌ وَّمَنَافِعُ لِلنَّاسِ وَلِيَعْلَمَ اللّٰهُ مَنْ يَّنْصُرُهٗ وَرُسُلَهٗ بِالْغَيْبِۗ اِنَّ اللّٰهَ قَوِيٌّ عَزِيْزٌ ࣖ

laqad arsalnā rusulanā bil-bayyināti wa anzalnā ma‘ahumul-kitāba wal-mīzāna liyaqūman-nāsu bil-qisṭ(i), wa anzalnal-ḥadīda fīhi ba'sun syadīduw wa manāfi‘u lin-nāsi wa liya‘lamallāhu may yanṣuruhū wa rusulahū bil-gaib(i), innallāha qawiyyun ‘azīz(un).

ननु वयं स्वदूतान् स्पष्टप्रमाणैः प्रेषितवन्तः तेषां सह पुस्तकं तराजूं च (न्यायस्य) प्रेषितवन्तः येन जनाः न्याय्यं कार्यं कर्तुं शक्नुवन्ति। तथा च वयं लोहं निर्मितवन्तः यस्य मनुष्याणां कृते बलं, महत्त्वं, अनेके लाभाः च सन्ति, तथा च यथा अल्लाहः जानाति यत् (अल्लाहः) न पश्यति चेदपि तस्य (धर्मस्य) तस्य दूतानां च कोऽपि साहाय्यं करोति। ननु अल्लाहः सर्वशक्तिमान्, सर्वशक्तिमान् च अस्ति।

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا وَّاِبْرٰهِيْمَ وَجَعَلْنَا فِيْ ذُرِّيَّتِهِمَا النُّبُوَّةَ وَالْكِتٰبَ فَمِنْهُمْ مُّهْتَدٍۚ وَكَثِيْرٌ مِّنْهُمْ فٰسِقُوْنَ

wa laqad arsalnā nūḥaw wa ibrāhīma wa ja‘alnā fī żurriyyatihiman-nubuwwata wal-kitāba fa minhum muhtad(in), wa kaṡīrum minhum fāsiqūn(a).

तथा च, वयं नूहं अब्राहमं च प्रेषितवन्तः तथा च वयं भविष्यद्वाणीत्वं पुस्तकं च (प्रकाशनं) उभयोः वंशजानां कृते दत्तवन्तः, तेषु मार्गदर्शनं प्राप्तवन्तः जनाः आसन् तेषु बहवः दुष्टाः आसन्।

ثُمَّ قَفَّيْنَا عَلٰٓى اٰثَارِهِمْ بِرُسُلِنَا وَقَفَّيْنَا بِعِيْسَى ابْنِ مَرْيَمَ وَاٰتَيْنٰهُ الْاِنْجِيْلَ ەۙ وَجَعَلْنَا فِيْ قُلُوْبِ الَّذِيْنَ اتَّبَعُوْهُ رَأْفَةً وَّرَحْمَةً ۗوَرَهْبَانِيَّةَ ِۨابْتَدَعُوْهَا مَا كَتَبْنٰهَا عَلَيْهِمْ اِلَّا ابْتِغَاۤءَ رِضْوَانِ اللّٰهِ فَمَا رَعَوْهَا حَقَّ رِعَايَتِهَا ۚفَاٰتَيْنَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مِنْهُمْ اَجْرَهُمْ ۚ وَكَثِيْرٌ مِّنْهُمْ فٰسِقُوْنَ

Ṡumma qaffainā ‘alā āṡārihim birusulinā wa qaffainā bi‘īsabni maryama wa ātaināhul-injīl(a), wa ja‘alnā fī qulūbil-lażīnattaba‘ūhu ra'fataw wa raḥmah(tan), wa rahbāniyyatanibtada‘ūhā mā katabnā ‘alaihim illabtigā'a riḍwānillāhi famā ra‘auhā ḥaqqa ri‘āyatihā, fa'ātainal-lażīna āmanū minhum ajrahum, wa kaṡīrum minhum fāsiqūn(a).

ततः वयं स्वदूतान् प्रेषितवन्तः तेषां पदचिह्नानि अनुसृत्य वयं (अपि) मरियमपुत्रं येशुं अनुसृत्य; वयं च तस्मै सुसमाचारं दत्तवन्तः, तस्य अनुसरणं कुर्वतां हृदयेषु शिष्टाचारं, करुणा च निर्मितवन्तः। ते रहबनियाहं धारयन्ति स्म, यद्यपि वयं तान् (अस्माभिः केवलं अपेक्षितम् आसीत्) अल्लाहस्य प्रसन्नतां प्राप्तुं बाध्यं न कृतवन्तः, परन्तु ते तस्य सम्यक् परिपालनं न कृतवन्तः। अतः तेषु ये विश्वासं कृतवन्तः तेभ्यः वयं तेषां फलं दत्तवन्तः, तेषु बहवः दुष्टाः आसन्।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا اتَّقُوا اللّٰهَ وَاٰمِنُوْا بِرَسُوْلِهٖ يُؤْتِكُمْ كِفْلَيْنِ مِنْ رَّحْمَتِهٖ وَيَجْعَلْ لَّكُمْ نُوْرًا تَمْشُوْنَ بِهٖ وَيَغْفِرْ لَكُمْۗ وَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌۙ

yā ayyuhal-lażīna āmanuttaqullāha wa āminū birasūlihī yu'tikum kiflaini mir raḥmatihī wa yaj‘al lakum nūran tamsyūna bihī wa yagfir lakum, wallāhu gafūrur raḥīm(un).

हे विश्‍वासिनः ! अल्लाहात् भयं कुर्वन्तु तस्य दूतं (मुहम्मद) च विश्वासं कुर्वन्तु, अल्लाहः भवद्भ्यः स्वस्य दयां द्वे भागे दास्यति, तथा च भवतः कृते एकं प्रकाशं करिष्यति येन भवन्तः चलितुं शक्नुवन्ति तथा च सः भवन्तं क्षमा करिष्यति। अल्लाह च क्षमाशीलः, दयालुः,

لِّئَلَّا يَعْلَمَ اَهْلُ الْكِتٰبِ اَلَّا يَقْدِرُوْنَ عَلٰى شَيْءٍ مِّنْ فَضْلِ اللّٰهِ وَاَنَّ الْفَضْلَ بِيَدِ اللّٰهِ يُؤْتِيْهِ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَاللّٰهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيْمِ ࣖ ۔

li'allā ya‘lama ahlul-kitābi allā yaqdirūna ‘alā syai'im min faḍlillāhi wa annal-faḍla biyadillāhi yu'tīhi may yasyā'(u), wallāhu żul-faḍlil-‘aẓīm(i).

यथा पुस्तकस्य जनाः ज्ञास्यन्ति यत् ते अल्लाहस्य किमपि उपहारं न प्राप्नुयुः (यदि ते मुहम्मदं न विश्वसन्ति), तथा च तत् वरदानं अल्लाहस्य हस्ते अस्ति, सः यस्मै इच्छति तस्मै ददाति। अल्लाहः च महतीं वरदानं धारयति।