Q.S अल-अहजाब (اَلْأَحْزَاب) - 73 श्लोकसंख्या

يٰٓاَيُّهَا النَّبِيُّ اتَّقِ اللّٰهَ وَلَا تُطِعِ الْكٰفِرِيْنَ وَالْمُنٰفِقِيْنَ ۗاِنَّ اللّٰهَ كَانَ عَلِيْمًا حَكِيْمًاۙ

yā ayyuhan-nabiyyuttaqillāha wa lā tuṭi‘il-kāfirīna wal-munāfiqīn(a), innallāha kāna ‘alīman ḥakīmā(n).

हे नबी ! अल्लाहात् भयं कुर्वन्तु, काफिराणां पाखण्डिनां च (इच्छाम्) न आज्ञापयन्तु। ननु अल्लाहः सर्वज्ञः, सर्वज्ञः,

وَّاتَّبِعْ مَا يُوْحٰىٓ اِلَيْكَ مِنْ رَّبِّكَ ۗاِنَّ اللّٰهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرًاۙ

wattabi‘ mā yūḥā ilaika mir rabbik(a), innallāha kāna bimā ta‘malūna khabīrā(n).

तव भगवता यत् प्रकाशितं तत् अनुसृत्य। ननु अल्लाहः भवन्तः यत् कुर्वन्ति तस्य विषये अतीव सावधानः अस्ति,

وَّتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ ۗوَكَفٰى بِاللّٰهِ وَكِيْلًا

wa tawakkal ‘alallāh(i), wa kafā billāhi wakīlā(n).

तथा अल्लाहस्य उपरि भरोसां कुर्वन्तु। अल्लाहः च रक्षकत्वेन पर्याप्तः अस्ति।

مَا جَعَلَ اللّٰهُ لِرَجُلٍ مِّنْ قَلْبَيْنِ فِيْ جَوْفِهٖ ۚوَمَا جَعَلَ اَزْوَاجَكُمُ الّٰـِٕۤيْ تُظٰهِرُوْنَ مِنْهُنَّ اُمَّهٰتِكُمْ ۚوَمَا جَعَلَ اَدْعِيَاۤءَكُمْ اَبْنَاۤءَكُمْۗ ذٰلِكُمْ قَوْلُكُمْ بِاَفْوَاهِكُمْ ۗوَاللّٰهُ يَقُوْلُ الْحَقَّ وَهُوَ يَهْدِى السَّبِيْلَ

mā ja‘alallāhu lirajulim min qalbaini fī jaufih(ī), wa mā ja‘ala azwājakumul-lā'ī tuẓāhirūna minhunna ummahātikum, wa mā ja‘ala ad‘iyā'akum abnā'akum, żālikum qaulukum bi'afwāhikum, wallāhu yaqūlul-ḥaqqa wa huwa yahdis-sabīl(a).

अल्लाहः मनुष्यस्य कृते तस्य कोष्ठे हृदयद्वयं न कृतवान्; न च युष्माकं भार्यान् मातृत्वेन धारयति, न च युष्माकं दत्तकपुत्रान् पुत्रान् अकरोत्। एतानि भवतः मुखयोः केवलं वचनानि सन्ति। अल्लाहः सत्यं वदति, सम्यक् मार्गं च दर्शयति।

اُدْعُوْهُمْ لِاٰبَاۤىِٕهِمْ هُوَ اَقْسَطُ عِنْدَ اللّٰهِ ۚ فَاِنْ لَّمْ تَعْلَمُوْٓا اٰبَاۤءَهُمْ فَاِخْوَانُكُمْ فِى الدِّيْنِ وَمَوَالِيْكُمْ ۗوَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ فِيْمَآ اَخْطَأْتُمْ بِهٖ وَلٰكِنْ مَّا تَعَمَّدَتْ قُلُوْبُكُمْ ۗوَكَانَ اللّٰهُ غَفُوْرًا رَّحِيْمًا

ud‘ūhum li'ābā'ihim huwa aqsaṭu ‘indallāh(i), fa illam ta‘lamū ābā'ahum fa ikhwānukum fid-dīni wa mawālīkum, wa laisa ‘alaikum junāḥun fīmā akhṭa'tum bihī wa lākim mā ta‘ammadat qulūbukum, wa kānallāhu gafūrar raḥīmā(n).

पितृनामानां (उपयोगेन) तान् (दत्तकपुत्रान्) आह्वयन्तु; तत् अल्लाहस्य दृष्टौ न्याय्यम् अस्ति, यदि च भवन्तः तेषां पितरं न जानन्ति तर्हि (तान्) स्वस्य धार्मिकभ्रातरः भगिन्यः इति आह्वयन्तु। न च भवतः उपरि पापं भवति यदि भवन्तः तस्मिन् विषये त्रुटिं कुर्वन्ति, परन्तु (पापं अस्ति) यत् भवतः हृदयं अभिप्रेतम्। अल्लाहः क्षमाशीलः, परमदयालुः अस्ति।

اَلنَّبِيُّ اَوْلٰى بِالْمُؤْمِنِيْنَ مِنْ اَنْفُسِهِمْ وَاَزْوَاجُهٗٓ اُمَّهٰتُهُمْ ۗوَاُولُوا الْاَرْحَامِ بَعْضُهُمْ اَوْلٰى بِبَعْضٍ فِيْ كِتٰبِ اللّٰهِ مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَ وَالْمُهٰجِرِيْنَ اِلَّآ اَنْ تَفْعَلُوْٓا اِلٰٓى اَوْلِيَاۤىِٕكُمْ مَّعْرُوْفًا ۗ كَانَ ذٰلِكَ فِى الْكِتٰبِ مَسْطُوْرًا

an-nabiyyu aulā bil-mu'minīna min anfusihim wa azwājuhū ummahātuhum, wa ulul-arḥāmi ba‘ḍuhum aulā biba‘ḍin fī kitābillāhi minal-mu'minīna wal-muhājirīna illā an taf‘alū ilā auliyā'ikum ma‘rūfā(n), kāna żālika fil-kitābi masṭūrā(n).

नबी विश्वासिनां कृते स्वस्य आत्मनः अपेक्षया श्रेष्ठः अस्ति, तस्य भार्याः च तेषां मातरः सन्ति। ये रक्तेन सम्बन्धिनो भवन्ति तेषां अल्लाहस्य पुस्तके विश्वासिनां मुहाजिरुनानां च अपेक्षया अधिकः अधिकारः (उत्तराधिकारः) अस्ति, यावत् भवन्तः स्वभ्रातृणां (धर्मे) भद्रं कर्तुं न इच्छन्ति। एतत् (अल्लाहस्य) पुस्तके लिखितम् अस्ति।

وَاِذْ اَخَذْنَا مِنَ النَّبِيّٖنَ مِيْثَاقَهُمْ وَمِنْكَ وَمِنْ نُّوْحٍ وَّاِبْرٰهِيْمَ وَمُوْسٰى وَعِيْسَى ابْنِ مَرْيَمَ ۖوَاَخَذْنَا مِنْهُمْ مِّيْثَاقًا غَلِيْظًاۙ

wa iż akhażnā minan-nabiyyīna mīṡāqahum wa minka wa min nūḥiw wa ibrāhīma wa mūsā wa ‘īsabni maryam(a), wa akhażnā minhum mīṡāqan galīẓā(n).

यदा च वयं भविष्यद्वादिभ्यः भवतः (भवतः) च नूहात्, अब्राहमात्, मूसातः, मरियमपुत्रात् येशुना च सन्धिं गृहीतवन्तः, तेभ्यः च दृढं सन्धिं गृहीतवन्तः।

لِّيَسْـَٔلَ الصّٰدِقِيْنَ عَنْ صِدْقِهِمْ ۚوَاَعَدَّ لِلْكٰفِرِيْنَ عَذَابًا اَلِيْمًا ࣖ

liyas'alaṣ-ṣādiqīna ‘an ṣidqihim, wa a‘adda lil-kāfirīna ‘ażāban alīmā(n).

यथा सः धार्मिकान् तेषां धर्मस्य विषये पृच्छति। सः अविश्वासिनः कृते दुःखदं दण्डं प्रयच्छति।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا اذْكُرُوْا نِعْمَةَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ اِذْ جَاۤءَتْكُمْ جُنُوْدٌ فَاَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِيْحًا وَّجُنُوْدًا لَّمْ تَرَوْهَا ۗوَكَانَ اللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرًاۚ

yā ayyuhal-lażīna āmanużkurū ni‘matallāhi ‘alaikum iż jā'atkum junūdun fa'arsalnā ‘alaihim rīḥaw wa junūdal lam tarauhā, wa kānallāhu bimā ta‘malūna baṣīrā(n).

हे विश्‍वासिनः ! अल्लाहस्य अनुग्रहं भवतः उपरि स्मर्यताम् यदा भवतः विरुद्धं सेनाः आगताः तथा च वयं तेषां विरुद्धं एकं तूफानं प्रेषितवन्तः, सेनाः च प्रेषितवन्तः यत् भवन्तः न दृष्टवन्तः। अल्लाहः भवतः यत् करोति तस्य सर्वदर्शकः अस्ति।

اِذْ جَاۤءُوْكُمْ مِّنْ فَوْقِكُمْ وَمِنْ اَسْفَلَ مِنْكُمْ وَاِذْ زَاغَتِ الْاَبْصَارُ وَبَلَغَتِ الْقُلُوْبُ الْحَنَاجِرَ وَتَظُنُّوْنَ بِاللّٰهِ الظُّنُوْنَا۠ ۗ

iż jā'ūkum min fauqikum wa min asfala minkum wa iż zāgatil-abṣāru wa balagatil-qulūbul-ḥanājira wa taẓunnūna billāhiẓ-ẓunūnā.

(अर्थात्) यदा ते भवतः उपरि भवतः अधः च भवतः उपरि आगच्छन्ति, यदा च भवतः नेत्राणि स्तब्धाः भवन्ति तथा च भवतः हृदयं भवतः कण्ठपर्यन्तं गृहीतं भवति तथा च भवतः अल्लाहस्य विषये अविवेकी शङ्काः भवन्ति।

هُنَالِكَ ابْتُلِيَ الْمُؤْمِنُوْنَ وَزُلْزِلُوْا زِلْزَالًا شَدِيْدًا

hunālikabtuliyal-mu'minūna wa zulzilū zilzālan syadīdā(n).

तत्रैव विश्वासिनः परीक्षिताः भवन्ति, घोरेण आघातेन (तेषां हृदयं) कम्पयन्ति च।

وَاِذْ يَقُوْلُ الْمُنٰفِقُوْنَ وَالَّذِيْنَ فِيْ قُلُوْبِهِمْ مَّرَضٌ مَّا وَعَدَنَا اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗٓ اِلَّا غُرُوْرًا

wa iż yaqūlul-munāfiqūna wal-lażīna fī qulūbihim maraḍum mā wa‘adanallāhu wa rasūluhū illā gurūrā(n).

तथा च (स्मरन्तु) यदा पाखण्डिनः येषां हृदयं रोगाक्रान्तं च अवदन् यत् "अल्लाहः तस्य दूतः च अस्मान् यत् प्रतिज्ञातवान् तत् केवलं वञ्चना एव आसीत्।"

وَاِذْ قَالَتْ طَّاۤىِٕفَةٌ مِّنْهُمْ يٰٓاَهْلَ يَثْرِبَ لَا مُقَامَ لَكُمْ فَارْجِعُوْا ۚوَيَسْتَأْذِنُ فَرِيْقٌ مِّنْهُمُ النَّبِيَّ يَقُوْلُوْنَ اِنَّ بُيُوْتَنَا عَوْرَةٌ ۗوَمَا هِيَ بِعَوْرَةٍ ۗاِنْ يُّرِيْدُوْنَ اِلَّا فِرَارًا

wa iż qālat ṭā'ifatum minhum yā ahla yaṡriba lā muqāma lakum farji‘ū, wa yasta'żinu farīqum minhumun-nabiyya yaqūlūna inna buyūtanā ‘aurah(tun), wa mā hiya bi‘aurah(tin), iy yurīdūna illā firārā(n).

तथा च (स्मरन्तु) यदा तेषां समूहः अवदत् यत् "हे यस्रिब (मदीना) जनाः! भवतः कृते स्थानं नास्ति, अतः पुनः गच्छन्तु।" तेषु च केचन नबी (गृहं प्रत्यागन्तुं) अनुमतिं याचन्ते स्म यत्, "ननु अस्माकं गृहाणि उद्घाटितानि सन्ति (रक्षकाः नास्ति)" इति। गृहाणि न उद्घाटितानि अपि ते केवलं धावितुम् इच्छन्ति स्म ।

وَلَوْ دُخِلَتْ عَلَيْهِمْ مِّنْ اَقْطَارِهَا ثُمَّ سُىِٕلُوا الْفِتْنَةَ لَاٰتَوْهَا وَمَا تَلَبَّثُوْا بِهَآ اِلَّا يَسِيْرًا

wa lau dukhilat ‘alaihim min aqṭārihā ṡumma su'ilul-fitnata la'ātauhā wa mā talabbaṡū bihā illā yasīrā(n).

यदि च (यथ्रीबः) सर्वतः आक्रमितः स्यात्, तेभ्यः च अराजकतां सृजितुं प्रार्थ्यते स्म, तर्हि ते एवम् करिष्यन्ति स्म; ते च किञ्चित् एव प्रतीक्षन्ते स्म।

وَلَقَدْ كَانُوْا عَاهَدُوا اللّٰهَ مِنْ قَبْلُ لَا يُوَلُّوْنَ الْاَدْبَارَ ۗوَكَانَ عَهْدُ اللّٰهِ مَسْـُٔوْلًا

wa laqad kānū ‘āhadullāha min qablu lā yuwallūnal-adbār(a), wa kāna ‘ahdullāhi mas'ūlā(n).

ननु च ते पूर्वं अल्लाहेन सह सन्धिं कृतवन्तः यत् ते पश्चात्तापं न करिष्यन्ति (पश्चात्तापं)। अल्लाहस्य च सह एकस्य सन्धेः विषये प्रश्नः भविष्यति।

قُلْ لَّنْ يَّنْفَعَكُمُ الْفِرَارُ اِنْ فَرَرْتُمْ مِّنَ الْمَوْتِ اَوِ الْقَتْلِ وَاِذًا لَّا تُمَتَّعُوْنَ اِلَّا قَلِيْلًا

qul lay yanfa‘akumul-firāru in farartum minal-mauti awil-qatli wa iżal lā tumatta‘ūna illā qalīlā(n).

कथयतु (हे मुहम्मद) “मृत्युतः वधात् वा पलायितः चेत् पलायनस्य लाभः न भविष्यति, तथा च यदि त्वं केवलं किञ्चित् भोगस्य स्वादनं करिष्यसि” इति ।

قُلْ مَنْ ذَا الَّذِيْ يَعْصِمُكُمْ مِّنَ اللّٰهِ اِنْ اَرَادَ بِكُمْ سُوْۤءًا اَوْ اَرَادَ بِكُمْ رَحْمَةً ۗوَلَا يَجِدُوْنَ لَهُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَلِيًّا وَّلَا نَصِيْرًا

qul man żal-lażī ya‘ṣimukum minallāhi in arāda bikum sū'an au arāda bikum raḥmah(tan), wa lā yajidūna lahum min dūnillāhi waliyyaw wa lā naṣīrā(n).

कथयतु, "यदि सः भवतः कृते आपदां इच्छति अथवा भवतः कृते दयां इच्छति तर्हि अल्लाहस्य (अल्लाहस्य) प्रावधानात् कः भवन्तं रक्षितुं शक्नोति?" तेषां अल्लाहं विहाय कोऽपि रक्षकः सहायकः वा न भविष्यति।

۞ قَدْ يَعْلَمُ اللّٰهُ الْمُعَوِّقِيْنَ مِنْكُمْ وَالْقَاۤىِٕلِيْنَ لِاِخْوَانِهِمْ هَلُمَّ اِلَيْنَا ۚوَلَا يَأْتُوْنَ الْبَأْسَ اِلَّا قَلِيْلًاۙ

qad ya‘lamullāhul-mu‘awwiqīna minkum wal-qā'ilīna li'ikhwānihim halumma ilainā, wa lā ya'tūnal-ba'sa illā qalīlā(n).

ननु अल्लाहः तान् जानाति ये भवतः मध्ये तिष्ठन्ति ये च स्वभ्रातृभ्यः वदन्ति यत् “अस्माभिः सह आगच्छन्तु” इति। किन्तु ते संक्षेपेण एव युद्धाय आगताः,

اَشِحَّةً عَلَيْكُمْ ۖ فَاِذَا جَاۤءَ الْخَوْفُ رَاَيْتَهُمْ يَنْظُرُوْنَ اِلَيْكَ تَدُوْرُ اَعْيُنُهُمْ كَالَّذِيْ يُغْشٰى عَلَيْهِ مِنَ الْمَوْتِۚ فَاِذَا ذَهَبَ الْخَوْفُ سَلَقُوْكُمْ بِاَلْسِنَةٍ حِدَادٍ اَشِحَّةً عَلَى الْخَيْرِۗ اُولٰۤىِٕكَ لَمْ يُؤْمِنُوْا فَاَحْبَطَ اللّٰهُ اَعْمَالَهُمْۗ وَكَانَ ذٰلِكَ عَلَى اللّٰهِ يَسِيْرًا

asyiḥḥatan ‘alaikum, fa iżā jā'al-khaufu ra'aitahum yanẓurūna ilaika tadūru a‘yunuhum kal-lażī yugsyā ‘alaihi minal-maut(i), fa iżā żahabal-khaufu salaqūkum bi'alsinatin ḥidādin asyiḥḥatan ‘alal-khair(i), ulā'ika lam yu'minū fa aḥbaṭallāhu a‘mālahum, wa kāna żālika ‘alallāhi yasīrā(n).

ते भवतः प्रति कंजूसाः सन्ति। यदा भयम् (संकटम्) आगच्छति तदा भवन्तः तान् पश्यन्ति यत् ते त्वां म्रियमाणा इव मूर्च्छिताः जनाः इव उत्थापनेत्रेण पश्यन्ति, भयस्य अन्तर्धानं जातं च ते त्वां तीक्ष्णजिह्वाभिः शापयन्ति, यदा ते शुभकार्ये कंजूसाः भवन्ति। ये विश्वासं न कुर्वन्ति, तदा अल्लाहः तेषां कर्माणि रद्दं करोति। तच्च अल्लाहस्य कृते सुलभम् अस्ति।

يَحْسَبُوْنَ الْاَحْزَابَ لَمْ يَذْهَبُوْا ۚوَاِنْ يَّأْتِ الْاَحْزَابُ يَوَدُّوْا لَوْ اَنَّهُمْ بَادُوْنَ فِى الْاَعْرَابِ يَسْاَلُوْنَ عَنْ اَنْۢبَاۤىِٕكُمْ ۗوَلَوْ كَانُوْا فِيْكُمْ مَّا قٰتَلُوْٓا اِلَّا قَلِيْلًا ࣖ

yaḥsabūnal-aḥzāba lam yażhabū, wa iy ya'til aḥzābu yawaddū lau annahum bādūna fil a‘rābi yas'alūna ‘an ambā'ikum, wa lau kānū fīkum mā qātalū illā qalīlā(n).

ते मन्यन्ते (यत्) (मित्र) समूहाः न गतवन्तः, यदि (मित्र) समूहाः पुनः आगच्छन्ति तर्हि ते अवश्यमेव बेदुइन् अरबैः सह ग्रामेषु भवितुं इच्छिष्यन्ति, भवतः विषये वार्ताम् याचन्ते। यदि च ते भवद्भिः सह आसन् तर्हि ते न युध्यन्ति स्म, किन्तु किञ्चित्कालं यावत् एव।

لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِيْ رَسُوْلِ اللّٰهِ اُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِّمَنْ كَانَ يَرْجُوا اللّٰهَ وَالْيَوْمَ الْاٰخِرَ وَذَكَرَ اللّٰهَ كَثِيْرًاۗ

laqad kāna lakum fī rasūlillāhi uswatun ḥasanatul liman kāna yarjullāha wal yaumal ākhira wa żakarallāha kaṡīrā(n).

ननु अल्लाहस्य दूते भवद्भिः तस्य कृते अनुसरणीयं उत्तमं उदाहरणं वर्तते यः अल्लाहस्य अन्तिमदिनस्य च आशां करोति, अल्लाहस्य च बहुधा स्मरणं करोति।

وَلَمَّا رَاَ الْمُؤْمِنُوْنَ الْاَحْزَابَۙ قَالُوْا هٰذَا مَا وَعَدَنَا اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗ وَصَدَقَ اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗ ۖوَمَا زَادَهُمْ اِلَّآ اِيْمَانًا وَّتَسْلِيْمًاۗ

wa lammā ra'al-mu'minūnal-aḥzāb(a), qālū hāżā mā wa‘adanallāhu wa rasūluhū wa ṣadaqallāhu wa rasūluh(ū), wa mā zādahum illā īmānaw wa taslīmā(n).

यदा च विश्वासिनः एतान् (सहयोगिनः) समूहान् दृष्टवन्तः तदा ते अवदन् यत्, "अल्लाहः तस्य दूतः च अस्मान् प्रतिज्ञां कृतवन्तः" इति। अल्लाहः तस्य दूतः च सत्याः सन्ति। अनेन च तेषां विश्वासः इस्लामधर्मः च वर्धते।

مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَ رِجَالٌ صَدَقُوْا مَا عَاهَدُوا اللّٰهَ عَلَيْهِ ۚ فَمِنْهُمْ مَّنْ قَضٰى نَحْبَهٗۙ وَمِنْهُمْ مَّنْ يَّنْتَظِرُ ۖوَمَا بَدَّلُوْا تَبْدِيْلًاۙ

minal-mu'minīna rijālun ṣadaqū mā ‘āhadullāha ‘alaih(i), faminhum man qaḍā naḥbah(ū), wa minhum may yantaẓir(u), wa mā baddalū tabdīlā(n).

विश्वासिनां मध्ये ते सन्ति ये अल्लाहस्य प्रति स्वप्रतिज्ञां पूरयन्ति, तेषु च ये न्यूनाः भवन्ति, तेषु च ते सन्ति ये प्रतीक्षन्ते, (स्वप्रतिज्ञां) किञ्चित् अपि न परिवर्तयन्ति।

لِّيَجْزِيَ اللّٰهُ الصّٰدِقِيْنَ بِصِدْقِهِمْ وَيُعَذِّبَ الْمُنٰفِقِيْنَ اِنْ شَاۤءَ اَوْ يَتُوْبَ عَلَيْهِمْ ۗاِنَّ اللّٰهَ كَانَ غَفُوْرًا رَّحِيْمًاۚ

liyajziyallāhuṣ-ṣādiqīna biṣidqihim wa yu‘ażżibal-munāfiqīna in syā'a au yatūba ‘alaihim, innallāha kāna gafūrar raḥīmā(n).

येन अल्लाहः सज्जनानां धर्मस्य फलं दास्यति, पाखण्डिनां दण्डं च दास्यति यदि सः इच्छति, अथवा तेषां पश्चात्तापं स्वीकुर्वति। ननु अल्लाहः क्षमाशीलः, परमदयालुः अस्ति।

وَرَدَّ اللّٰهُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِغَيْظِهِمْ لَمْ يَنَالُوْا خَيْرًا ۗوَكَفَى اللّٰهُ الْمُؤْمِنِيْنَ الْقِتَالَ ۗوَكَانَ اللّٰهُ قَوِيًّا عَزِيْزًاۚ

wa raddallāhul-lażīna kafarū bigaiẓihim lam yanālū khairā(n), wa kafallāhul-mu'minīnal-qitāl(a), wa kānallāhu qawiyyan ‘azīzā(n).

तथा च अल्लाह तान् काफिरान् दूरीकरोति येषां स्थितिः चिड़चिडापूर्णा अस्ति, यतः ते (अपि) किमपि लाभं न प्राप्नुवन्ति। अल्लाहः (यः साहाय्यं करोति) पर्याप्तः यत् विश्वासिनां युद्धं निवारयितुं शक्नोति। तथा अल्लाह सर्वशक्तिमान् सर्वशक्तिमान्।

وَاَنْزَلَ الَّذِيْنَ ظَاهَرُوْهُمْ مِّنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ مِنْ صَيَاصِيْهِمْ وَقَذَفَ فِيْ قُلُوْبِهِمُ الرُّعْبَ فَرِيْقًا تَقْتُلُوْنَ وَتَأْسِرُوْنَ فَرِيْقًاۚ

wa anzalal-lażīna ẓāharūhum min ahlil-kitābi min ṣayāṣīhim wa qażafa fī qulūbihimur-ru‘ba farīqan taqtulūna wa ta'sirūna farīqā(n).

सः च पुस्तकस्य जनानां (बानी कुरैजाह) तान् (बानी कुरैजाह) प्रेषितवान् ये तेषां (मित्रसमूहानां) साहाय्यं कृतवन्तः तेषां दुर्गात्, तेषां हृदयेषु भयं च स्थापयति स्म। केचन त्वया हताः केचन त्वया गृहीताः ।

وَاَوْرَثَكُمْ اَرْضَهُمْ وَدِيَارَهُمْ وَاَمْوَالَهُمْ وَاَرْضًا لَّمْ تَطَـُٔوْهَا ۗوَكَانَ اللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرًا ࣖ

wa auraṡakum arḍahum wa diyārahum wa amwālahum wa arḍal lam taṭa'ūhā, wa kānallāhu ‘alā kulli syai'in qadīrā(n).

स च भवद्भ्यः तेषां भूमिः, गृहाणि, सम्पत्तिः च, (तथा) भूमिः च भवद्भिः न पदानि स्थापयति। अल्लाहः च सर्वस्य उपरि सर्वशक्तिमान् अस्ति।

يٰٓاَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِّاَزْوَاجِكَ اِنْ كُنْتُنَّ تُرِدْنَ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا وَزِيْنَتَهَا فَتَعَالَيْنَ اُمَتِّعْكُنَّ وَاُسَرِّحْكُنَّ سَرَاحًا جَمِيْلًا

yā ayyuhan-nabiyyu qul li'azwājika in kuntunna turidnal-ḥayātad-dun-yā wa zīnatahā fa ta‘ālaina umatti‘kunna wa usarriḥkunna sarāḥan jamīlā(n).

हे नबी ! स्वपत्नीभ्यः कथयतु, “यदि यूयं जगतः जीवनं तस्य अलङ्कारं च इच्छन्ति तर्हि अत्र आगच्छन्तु यथा अहं भवद्भ्यः मुतहं प्रदास्यामि, सद्विधं च तलाकं ददामि।”

وَاِنْ كُنْتُنَّ تُرِدْنَ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ وَالدَّارَ الْاٰخِرَةَ فَاِنَّ اللّٰهَ اَعَدَّ لِلْمُحْسِنٰتِ مِنْكُنَّ اَجْرًا عَظِيْمًا

wa in kuntunna turidnallāha wa rasūlahū wad-dāral-ākhirata fa innallāha a‘adda lil-muḥsināti minkunna ajran ‘aẓīmā(n).

यदि च यूयं अल्लाहं तस्य दूतं च परलोकस्य भूमिं च इच्छन्ति तर्हि खलु अल्लाहः भवतां मध्ये ये भद्रं कुर्वन्ति तेषां कृते महत् पुरस्कारं सज्जीकृतवान्।

يٰنِسَاۤءَ النَّبِيِّ مَنْ يَّأْتِ مِنْكُنَّ بِفَاحِشَةٍ مُّبَيِّنَةٍ يُّضٰعَفْ لَهَا الْعَذَابُ ضِعْفَيْنِۗ وَكَانَ ذٰلِكَ عَلَى اللّٰهِ يَسِيْرًا ۔

yā nisā'an-nabiyyi may ya'ti minkunna bifāḥisyatim mubayyinatiy yuḍā‘af lahal-‘ażābu ḍi‘fain(i), wa kāna żālika ‘alallāhi yasīrā(n).

हे नबी-पत्न्यः ! यः कश्चित् युष्माकं सत्यं जघन्यं कर्म करोति तस्य दण्डः द्विगुणितः अवश्यम् । तच्च अल्लाहस्य कृते सुलभम् अस्ति।

۞ وَمَنْ يَّقْنُتْ مِنْكُنَّ لِلّٰهِ وَرَسُوْلِهٖ وَتَعْمَلْ صَالِحًا نُّؤْتِهَآ اَجْرَهَا مَرَّتَيْنِۙ وَاَعْتَدْنَا لَهَا رِزْقًا كَرِيْمًا

wa may yaqnut minkunna lillāhi wa rasūlihī wa ta‘mal ṣāliḥan nu'tihā ajrahā marratain(i), wa a‘tadnā lahā rizqan karīmā(n).

तथा च यया युष्मासु (नबी-पत्न्यः) अल्लाहस्य तस्य दूतस्य च आज्ञाकारी तिष्ठति, भद्रं च करोति, तस्याः कृते वयं द्विगुणं फलं दास्यामः, तस्याः कृते च उदात्तं पोषणं करिष्यामः।

يٰنِسَاۤءَ النَّبِيِّ لَسْتُنَّ كَاَحَدٍ مِّنَ النِّسَاۤءِ اِنِ اتَّقَيْتُنَّ فَلَا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَيَطْمَعَ الَّذِيْ فِيْ قَلْبِهٖ مَرَضٌ وَّقُلْنَ قَوْلًا مَّعْرُوْفًاۚ

yā nisā'an-nabiyyi lastunna ka'aḥadim minan-nisā'i inittaqaitunna falā takhḍa‘na bil-qauli fa yaṭma‘al-lażī fī qalbihī maraḍuw wa qulna qaulam ma‘rūfā(n).

हे नबी-पत्न्यः ! अन्यस्त्री इव न त्वं भक्तः चेत् । अतः वदतां मा प्रणमस्व (स्वरं मृदु कुरुत) येन हृदये रोगयुक्तानां जनानां रागाः उत्तेजिताः भवन्ति, सद्वचनं च वदन्तु।

وَقَرْنَ فِيْ بُيُوْتِكُنَّ وَلَا تَبَرَّجْنَ تَبَرُّجَ الْجَاهِلِيَّةِ الْاُوْلٰى وَاَقِمْنَ الصَّلٰوةَ وَاٰتِيْنَ الزَّكٰوةَ وَاَطِعْنَ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ ۗاِنَّمَا يُرِيْدُ اللّٰهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ اَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيْرًاۚ

wa qarna fī buyūtikunna wa lā tabarrajna tabarrujal-jāhiliyyatil-ūlā wa aqimnaṣ-ṣalāta wa ātīnaz-zakāta wa aṭi‘nallāha wa rasūlah(ū), innamā yurīdullāhu liyużhiba ‘ankumur-rijsa ahlal-baiti wa yuṭahhirakum taṭhīrā(n).

तथा च भवन्तः स्वगृहेषु एव तिष्ठन्तु, पूर्वकालस्य अज्ञानिनः जनानां इव अलङ्कारं न कुर्वन्तु, (व्यवहारं च) न कुर्वन्तु, नमाजं कुर्वन्तु, जकातं कुर्वन्तु, अल्लाहस्य तस्य दूतस्य च आज्ञां कुर्वन्तु। ननु अल्लाहः भवतः पापं दूरीकर्तुं, हे अहलुलबैत्, भवतः यथाशक्ति स्वच्छं कर्तुं च अभिलषति।

وَاذْكُرْنَ مَا يُتْلٰى فِيْ بُيُوْتِكُنَّ مِنْ اٰيٰتِ اللّٰهِ وَالْحِكْمَةِۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ لَطِيْفًا خَبِيْرًا ࣖ

ważkurna mā yutlā fī buyūtikunna min āyātillāhi wal-ḥikmah(ti), innallāha kāna laṭīfan khabīrā(n).

तथा च स्मर्यतां यत् भवतः गृहे अल्लाहस्य श्लोकात् प्रज्ञातः (भवतः पैगम्बरस्य सुन्नतात्) च यत् पठ्यते। ननु अल्लाहः सर्वसौम्यः सर्वज्ञः अस्ति।

اِنَّ الْمُسْلِمِيْنَ وَالْمُسْلِمٰتِ وَالْمُؤْمِنِيْنَ وَالْمُؤْمِنٰتِ وَالْقٰنِتِيْنَ وَالْقٰنِتٰتِ وَالصّٰدِقِيْنَ وَالصّٰدِقٰتِ وَالصّٰبِرِيْنَ وَالصّٰبِرٰتِ وَالْخٰشِعِيْنَ وَالْخٰشِعٰتِ وَالْمُتَصَدِّقِيْنَ وَالْمُتَصَدِّقٰتِ وَالصَّاۤىِٕمِيْنَ وَالصّٰۤىِٕمٰتِ وَالْحٰفِظِيْنَ فُرُوْجَهُمْ وَالْحٰفِظٰتِ وَالذّٰكِرِيْنَ اللّٰهَ كَثِيْرًا وَّالذّٰكِرٰتِ اَعَدَّ اللّٰهُ لَهُمْ مَّغْفِرَةً وَّاَجْرًا عَظِيْمًا

innal-muslimīna wal-muslimāti wal-mu'minīna wal-mu'mināti wal-qānitīna wal-qānitāti waṣ-ṣādiqīna waṣ-ṣādiqāti waṣ-ṣābirīna waṣ-ṣābirāti wal-khāsyi‘īna wal-khāsyi‘āti wal-mutaṣaddiqīna wal-mutaṣaddiqāti waṣ-ṣā'imīna waṣ-ṣā'imāti wal-ḥāfiẓīna furūjahum wal-ḥāfiẓāti waż-żākirīnallāha kaṡīraw waż-żākirāti a‘addallāhu lahum magfirataw wa ajran ‘aẓīmā(n).

ननु मुस्लिमपुरुषाः महिलाः, विश्वासिनः स्त्रीपुरुषाः, ये पुरुषाः महिलाः च स्वस्य आज्ञापालने स्थास्यन्ति, पुरुषाः महिलाः च ये धर्मात्माः सन्ति, पुरुषाः महिलाः च ये धैर्यिणः सन्ति, पुरुषाः महिलाः च ये विनयशीलाः सन्ति, ये पुरुषाः महिलाः च ये विनयशीलाः सन्ति, ये पुरुषाः महिलाः च ये भिक्षां ददति, ये पुरुषाः महिलाः च ये भिक्षां ददति, ये पुरुषाः महिलाः च ये स्वसम्मानं निर्वाहयन्ति, ये पुरुषाः महिलाः च ये प्रायः अल्लाहस्य (नामस्य) उल्लेखं कुर्वन्ति, अल्लाहः तेषां कृते क्षमाम् अपि च महत् फलं च प्रदत्तवान्।

وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ وَّلَا مُؤْمِنَةٍ اِذَا قَضَى اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗٓ اَمْرًا اَنْ يَّكُوْنَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ اَمْرِهِمْ ۗوَمَنْ يَّعْصِ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ فَقَدْ ضَلَّ ضَلٰلًا مُّبِيْنًاۗ

wa mā kāna limu'miniw wa lā mu'minatin iżā qaḍallāhu wa rasūluhū amran ay yakūna lahumul-khiyaratu min amrihim, wa may ya‘ṣillāha wa rasūlahū faqad ḍalla ḍalālam mubīnā(n).

तथा च विश्वासिनां पुरुषाणां विश्वासिनां च महिलानां कृते न उचितं यत् यदि अल्लाहः तस्य दूतः च फरमानं निर्धारितवन्तौ तर्हि तेषां कार्येषु (अन्यः) विकल्पः भविष्यति। यः च अल्लाहस्य तस्य दूतस्य च अवज्ञां करोति, तर्हि खलु सः पथभ्रष्टः, स्पष्टदोषेण।

وَاِذْ تَقُوْلُ لِلَّذِيْٓ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِ وَاَنْعَمْتَ عَلَيْهِ اَمْسِكْ عَلَيْكَ زَوْجَكَ وَاتَّقِ اللّٰهَ وَتُخْفِيْ فِيْ نَفْسِكَ مَا اللّٰهُ مُبْدِيْهِ وَتَخْشَى النَّاسَۚ وَاللّٰهُ اَحَقُّ اَنْ تَخْشٰىهُ ۗ فَلَمَّا قَضٰى زَيْدٌ مِّنْهَا وَطَرًاۗ زَوَّجْنٰكَهَا لِكَيْ لَا يَكُوْنَ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ حَرَجٌ فِيْٓ اَزْوَاجِ اَدْعِيَاۤىِٕهِمْ اِذَا قَضَوْا مِنْهُنَّ وَطَرًاۗ وَكَانَ اَمْرُ اللّٰهِ مَفْعُوْلًا

wa iż taqūlu lil-lażī an‘amallāhu ‘alaihi wa an‘amta ‘alaihi amsik ‘alaika zaujaka wattaqillāha wa tukhfī fī nafsika mallāhu mubdīhi wa takhsyan-nās(a), wallāhu aḥaqqu an takhsyāh(u), falammā qaḍā zaidum minhā waṭaran zawwajnākahā likai lā yakūna ‘alal-mu'minīna ḥarajun fī azwāji ad‘iyā'ihim iżā qaḍau minhunna waṭarā(n), wa kāna amrullāhi maf‘ūlā(n).

तथा (स्मरतु), यदा भवान् (मुहम्मदः) तस्मै व्यक्तिं प्रति अवदत् यस्य कृते अल्लाहः अनुग्रहं कृतवान् तथा च भवान् (अपि) तस्य अनुग्रहं कृतवान् यत्, "स्वपत्नीं धारय अल्लाहात् भयम्" इति, यदा भवान् स्वहृदये निगूढः आसीत् यत् अल्लाहः किं प्रकाशयिष्यति, तथा च भवान् जनानां भयभीतः आसीत्, यद्यपि अल्लाहस्य भवता भयभीतः भवितुं अधिकः अधिकारः आसीत्। अतः यदा जैदः स्वपत्न्याः कृते स्वस्य आवश्यकताः समाप्तवान् (तलाकं दत्तवान्), तदा वयं भवन्तं तया (जैनाब) सह विवाहं कृतवन्तः येन विश्वासिनां कृते स्वस्य दत्तकसन्ततिपत्न्याः (विवाहं) कर्तुं आपत्तिः न स्यात्, यदि दत्तकसन्ततिभिः स्वपत्न्याः आवश्यकताः समाप्ताः भवन्ति स्म। ईश्वरस्य च नियमः अवश्यमेव सम्भवति।

مَا كَانَ عَلَى النَّبِيِّ مِنْ حَرَجٍ فِيْمَا فَرَضَ اللّٰهُ لَهٗ ۗسُنَّةَ اللّٰهِ فِى الَّذِيْنَ خَلَوْا مِنْ قَبْلُ ۗوَكَانَ اَمْرُ اللّٰهِ قَدَرًا مَّقْدُوْرًاۙ

mā kāna ‘alan-nabiyyi min ḥarajin fīmā faraḍallāhu lah(ū), sunnatallāhi fil-lażīna khalau min qabl(u), wa kāna amrullāhi qadaram maqdūrā(n).

अल्लाहः तस्य कृते किं निर्धारितवान् इति विषये नबी इत्यस्य विषये किमपि आक्षेपः नासीत् । (अल्लाहः एतत् निर्धारितवान्) पूर्वनबीभ्यः अल्लाहस्य सुन्नतत्वेन। ईश्वरस्य च फरमानः एकः फरमानः अस्ति यः निश्चितरूपेण प्रभावे आगमिष्यति,

ۨالَّذِيْنَ يُبَلِّغُوْنَ رِسٰلٰتِ اللّٰهِ وَيَخْشَوْنَهٗ وَلَا يَخْشَوْنَ اَحَدًا اِلَّا اللّٰهَ ۗوَكَفٰى بِاللّٰهِ حَسِيْبًا

allażīna yuballigūna risālātillāhi wa yakhsyaunahū wa lā yakhsyauna aḥadan illallāh(a), wa kafā billāhi ḥasībā(n).

(अर्थात्) ये अल्लाहस्य सन्देशान् प्रसारयन्ति, ये तस्मात् भयभीताः सन्ति, अल्लाहस्य अतिरिक्तं कस्मात् अपि भयं न कुर्वन्ति। अल्लाहः च गणकत्वेन पर्याप्तः अस्ति।

مَا كَانَ مُحَمَّدٌ اَبَآ اَحَدٍ مِّنْ رِّجَالِكُمْ وَلٰكِنْ رَّسُوْلَ اللّٰهِ وَخَاتَمَ النَّبِيّٖنَۗ وَكَانَ اللّٰهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمًا ࣖ

mā kāna muḥammadun abā aḥadim mir rijālikum wa lākir rasūlallāhi wa khātaman-nabiyyīn(a), wa kānallāhu bikulli syai'in ‘alīmā(n).

मुहम्मदः भवतां कस्यापि पिता नास्ति, परन्तु सः अल्लाहस्य दूतः, नबीनां मुद्रा च अस्ति। अल्लाहः च सर्वस्य सर्वज्ञः अस्ति।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا اذْكُرُوا اللّٰهَ ذِكْرًا كَثِيْرًاۙ

yā ayyuhal-lażīna āmanużkurullāha żikran kaṡīrā(n),

हे विश्‍वासिनः ! यथासम्भवं (तस्य नाम) स्मरणं कृत्वा अल्लाहस्य स्मरणं कुर्वन्तु,

وَّسَبِّحُوْهُ بُكْرَةً وَّاَصِيْلًا

wa sabbiḥūhu bukrataw wa aṣīlā(n).

प्रातः सायं च तस्य महिमां कुरुत।

هُوَ الَّذِيْ يُصَلِّيْ عَلَيْكُمْ وَمَلٰۤىِٕكَتُهٗ لِيُخْرِجَكُمْ مِّنَ الظُّلُمٰتِ اِلَى النُّوْرِۗ وَكَانَ بِالْمُؤْمِنِيْنَ رَحِيْمًا

huwal-lażī yuṣallī ‘alaikum wa malā'ikatahū liyukhrijakum minaẓ-ẓulumāti ilan-nūr(i), wa kāna bil-mu'minīna raḥīmā(n).

स एव भवन्तं स्वदूतेषु च दयां करोति (भवतः क्षमायाचते), येन सः भवन्तं अन्धकारात् प्रकाशे (कान्तिं) आनयति। विश्वासिनां च सः दयालुः अस्ति।

تَحِيَّتُهُمْ يَوْمَ يَلْقَوْنَهٗ سَلٰمٌ ۚوَاَعَدَّ لَهُمْ اَجْرًا كَرِيْمًا

taḥiyyatuhum yauma yalqaunahū salām(un), wa a‘adda lahum ajran karīmā(n).

तेषां (विश्वासिनः) तस्य साक्षात्कारे तेषां (विश्वासिनः) अभिवादनं "सलाम" इति आसीत्, तेषां कृते सः उदात्तं पुरस्कारं सज्जीकृतवान्।

يٰٓاَيُّهَا النَّبِيُّ اِنَّآ اَرْسَلْنٰكَ شَاهِدًا وَّمُبَشِّرًا وَّنَذِيْرًاۙ

yā ayyuhan-nabiyyu innā arsalnāka syāhidaw wa mubasysyiraw wa nażīrā(n).

हे नबी ! ननु वयं भवन्तं साक्षिणीं सुसमाचारवाहकं चेतकं च प्रेषितवन्तः।

وَّدَاعِيًا اِلَى اللّٰهِ بِاِذْنِهٖ وَسِرَاجًا مُّنِيْرًا

wa dā‘iyan ilallāhi bi'iżnihī wa sirājam munīrā(n).

तथा च अल्लाहस्य (धर्मस्य) आह्वानकर्तृत्वं तस्य अनुमतिं कृत्वा प्रकाशयति प्रकाशः इति।

وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِيْنَ بِاَنَّ لَهُمْ مِّنَ اللّٰهِ فَضْلًا كَبِيْرًا

wa basysyiril-mu'minīna bi'anna lahum minallāhi faḍlan kabīrā(n).

तथा च विश्वासिनां कृते शुभसमाचारं ददातु यत् खलु तेषां कृते अल्लाहस्य महती उपहारः अस्ति।

وَلَا تُطِعِ الْكٰفِرِيْنَ وَالْمُنٰفِقِيْنَ وَدَعْ اَذٰىهُمْ وَتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ ۗوَكَفٰى بِاللّٰهِ وَكِيْلًا

wa lā tuṭi‘il-kāfirīna wal-munāfiqīna wa da‘ ażāhum wa tawakkal ‘alallāh(i), wa kafā billāhi wakīlā(n).

तथा च (मुहम्मदः) तेषां काफिराणां पाखण्डिनां च आज्ञा न पालनं कुरुत, तेषां उपद्रवेषु ध्यानं न ददातु, अल्लाहस्य उपरि विश्वासं न कुर्वन्तु। अल्लाहः च रक्षकः इति पर्याप्तः।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِذَا نَكَحْتُمُ الْمُؤْمِنٰتِ ثُمَّ طَلَّقْتُمُوْهُنَّ مِنْ قَبْلِ اَنْ تَمَسُّوْهُنَّ فَمَا لَكُمْ عَلَيْهِنَّ مِنْ عِدَّةٍ تَعْتَدُّوْنَهَاۚ فَمَتِّعُوْهُنَّ وَسَرِّحُوْهُنَّ سَرَاحًا جَمِيْلًا

yā ayyuhal-lażīna āmanū iżā nakaḥtumul-mu'mināti ṡumma ṭallaqtumūhunna min qabli an tamassūhunna famā lakum ‘alaihinna min ‘iddatin ta‘taddūnahā, fa matti‘ūhunna wa sarriḥūhunna sarāḥan jamīlā(n).

हे विश्‍वासिनः ! यदि भवन्तः विश्वासिनः स्त्रियः विवाहयन्ति तर्हि भवन्तः तान् बाधितुं पूर्वं तलाकं ददति, तर्हि तेषां कृते idation अवधिः नास्ति यस्य गणना भवन्तः करणीयाः परन्तु तेभ्यः मुतहं दत्त्वा उत्तमरीत्या गच्छन्तु।

يٰٓاَيُّهَا النَّبِيُّ اِنَّآ اَحْلَلْنَا لَكَ اَزْوَاجَكَ الّٰتِيْٓ اٰتَيْتَ اُجُوْرَهُنَّ وَمَا مَلَكَتْ يَمِيْنُكَ مِمَّآ اَفَاۤءَ اللّٰهُ عَلَيْكَ وَبَنٰتِ عَمِّكَ وَبَنٰتِ عَمّٰتِكَ وَبَنٰتِ خَالِكَ وَبَنٰتِ خٰلٰتِكَ الّٰتِيْ هَاجَرْنَ مَعَكَۗ وَامْرَاَةً مُّؤْمِنَةً اِنْ وَّهَبَتْ نَفْسَهَا لِلنَّبِيِّ اِنْ اَرَادَ النَّبِيُّ اَنْ يَّسْتَنْكِحَهَا خَالِصَةً لَّكَ مِنْ دُوْنِ الْمُؤْمِنِيْنَۗ قَدْ عَلِمْنَا مَا فَرَضْنَا عَلَيْهِمْ فِيْٓ اَزْوَاجِهِمْ وَمَا مَلَكَتْ اَيْمَانُهُمْ لِكَيْلَا يَكُوْنَ عَلَيْكَ حَرَجٌۗ وَكَانَ اللّٰهُ غَفُوْرًا رَّحِيْمًا

yā ayyuhan-nabiyyu innā aḥlalnā laka azwājakal-lātī ātaita ujūrahunna wa mā malakat yamīnuka mimmā afā'allāhu ‘alaika wa banāti ‘ammika wa banāti ‘ammātika wa banāti khālika wa banāti khālātikal-lātī hājarna ma‘ak(a), wamra'atam mu'minatan iw wahabat nafsahā lin-nabiyyi in arādan-nabiyyu ay yastankiḥahā, khāliṣatal laka min dūnil-mu'minīn(a), qad ‘alimnā mā faraḍnā ‘alaihim fī azwājihim wa mā malakat aimānuhum likailā yakūna ‘alaika ḥaraj(un), wa kānallāhu gafūrar raḥīmā(n).

हे नबी ! वयं खलु भवतः कृते भवतः भार्याः, येषां कृते भवतः दहेजः दत्तः, भवतः दासाः च, येषां कृते भवतः स्वामित्वं वर्तते, येषु भवतः युद्धे यत् प्राप्तं तत् सहितं, यत् अल्लाहः भवद्भ्यः दत्तवान्, तथा च भवतः पितृभ्रातृणां कन्याः, भवतः पितृभगिनीनां कन्याः, भवतः मातृभ्रातृणां कन्याः, भवतः मातृभगिनीनां कन्याः च, ये भवद्भिः सह प्रवासं कृतवन्तः, ये विश्वासिनः स्त्रियः च स्वं ददति, तेषां कृते वैधानिकानि कृतवन्तः नबी यदि तान् विवाहयितुम् इच्छति तर्हि भवतः कृते एव सौभाग्यरूपेण, न तु सर्वेषां विश्वासिनां कृते। तेषां भार्याणां दासानां च विषये अस्माभिः यत् अनिवार्यं कृतं तत् वयं जानीमः, मा भूत् ते भवतः भारः न भवेयुः । अल्लाहः च बहुधा क्षमाशीलः, दयालुः च अस्ति।

۞ تُرْجِيْ مَنْ تَشَاۤءُ مِنْهُنَّ وَتُـْٔوِيْٓ اِلَيْكَ مَنْ تَشَاۤءُۗ وَمَنِ ابْتَغَيْتَ مِمَّنْ عَزَلْتَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْكَۗ ذٰلِكَ اَدْنٰٓى اَنْ تَقَرَّ اَعْيُنُهُنَّ وَلَا يَحْزَنَّ وَيَرْضَيْنَ بِمَآ اٰتَيْتَهُنَّ كُلُّهُنَّۗ وَاللّٰهُ يَعْلَمُ مَا فِيْ قُلُوْبِكُمْ ۗوَكَانَ اللّٰهُ عَلِيْمًا حَلِيْمًا

turjī man tasyā'u wa tu'wī ilaika man tasyā'(u), wa manibtagaita mimman ‘azalta falā junāḥa ‘alaik(a), żālika adnā an taqarra a‘yunuhunna wa lā yaḥzanna wa yarḍaina bimā ātaitahunna kulluhunn(a), wallāhu ya‘lamu mā fī qulūbikum, wa kānallāhu ‘alīman ḥalīmā(n).

तेषु (भवतः भार्यासु) यस्य इच्छसि तस्य (संभोगं कृत्वा) स्थगितुं शक्नोषि, यस्य (तेषां मध्ये) इच्छसि सः (तेषु) संभोगं कर्तुं च शक्नोषि। यस्य च त्वया विनिहितभार्याभ्यः पुनः मैथुनं कर्तुम् इच्छसि, तदा भवतः पापं नास्ति। तत् मनःशान्तिसमीपं भवति, ते च दुःखं न अनुभवन्ति, ते च भवता सर्वेभ्यः दत्तेन प्रसन्नाः भवन्ति । अल्लाहः च जानाति यत् भवतः हृदये किं (संगृहीतम्) अस्ति। अल्लाहः च सर्वज्ञः क्षमाशीलः अस्ति।

لَا يَحِلُّ لَكَ النِّسَاۤءُ مِنْۢ بَعْدُ وَلَآ اَنْ تَبَدَّلَ بِهِنَّ مِنْ اَزْوَاجٍ وَّلَوْ اَعْجَبَكَ حُسْنُهُنَّ اِلَّا مَا مَلَكَتْ يَمِيْنُكَۗ وَكَانَ اللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ رَّقِيْبًا ࣖ

lā yaḥillu lakan-nisā'u mim ba‘du wa lā an tabaddala bihinna min azwājiw wa lau a‘jabaka ḥusnuhunna illā mā malakat yamīnuk(a), wa kānallāhu ‘alā kulli syai'ir raqībā(n).

तदनन्तरं भवतः (हे मुहम्मद) कृते (अन्य) स्त्रियः विवाहः न न्याय्यः, न च भवतः कृते तान् (अन्यैः) भार्याभिः प्रतिस्थापनं न्याय्यं, यद्यपि तेषां सौन्दर्यं भवन्तं आकर्षयति, केवलं तान् (दासाः) विहाय येषां भवतः दक्षिणहस्तः अस्ति। अल्लाहः च सर्वेषु विषयेषु सर्वज्ञः अस्ति।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَدْخُلُوْا بُيُوْتَ النَّبِيِّ اِلَّآ اَنْ يُّؤْذَنَ لَكُمْ اِلٰى طَعَامٍ غَيْرَ نٰظِرِيْنَ اِنٰىهُ وَلٰكِنْ اِذَا دُعِيْتُمْ فَادْخُلُوْا فَاِذَا طَعِمْتُمْ فَانْتَشِرُوْا وَلَا مُسْتَأْنِسِيْنَ لِحَدِيْثٍۗ اِنَّ ذٰلِكُمْ كَانَ يُؤْذِى النَّبِيَّ فَيَسْتَحْيٖ مِنْكُمْ ۖوَاللّٰهُ لَا يَسْتَحْيٖ مِنَ الْحَقِّۗ وَاِذَا سَاَلْتُمُوْهُنَّ مَتَاعًا فَسْـَٔلُوْهُنَّ مِنْ وَّرَاۤءِ حِجَابٍۗ ذٰلِكُمْ اَطْهَرُ لِقُلُوْبِكُمْ وَقُلُوْبِهِنَّۗ وَمَا كَانَ لَكُمْ اَنْ تُؤْذُوْا رَسُوْلَ اللّٰهِ وَلَآ اَنْ تَنْكِحُوْٓا اَزْوَاجَهٗ مِنْۢ بَعْدِهٖٓ اَبَدًاۗ اِنَّ ذٰلِكُمْ كَانَ عِنْدَ اللّٰهِ عَظِيْمًا

yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tadkhulū buyūtan-nabiyyi illā ay yu'żana lakum ilā ṭa‘āmin gaira nāẓirīna ināhu wa lākin iżā du‘ītum fadkhulū fa iżā ṭa‘imtum fantasyirū wa lā musta'nisīna liḥadīṡ(in), inna żālikum kāna yu'żin-nabiyya fayastaḥyī minkum, wallāhu lā yastaḥyī minal-ḥaqq(i), wa iżā sa'altumūhunna matā‘an fas'alūhunna miw warā'i ḥijāb(in), żālikum aṭharu liqulūbikum wa qulūbihinn(a), wa mā kāna lakum an tu'żū rasūlallāhi wa lā an tankiḥū azwājahū mim ba‘dihī abadā(n), inna żālikum kāna ‘indallāhi ‘aẓīmā(n).

हे विश्‍वासिनः ! नबी गृहेषु न प्रविशन्तु यावत् भवन्तः भोजनस्य पाकं प्रतीक्षां विना भोजनं कर्तुं न अर्हन्ति, परन्तु यदि भवन्तः आहूताः तर्हि प्रविशन्तु तथा भोजनं समाप्तं कृत्वा वार्तालापं दीर्घं न कृत्वा गच्छन्तु। ननु एतत् एव नबीं बाधते येन सः (नबी) भवतः (भवन्तं बहिः प्रेषयितुं) लज्जितः भवति, अल्लाहः च सत्यं किं लज्जते (व्याख्यानं कर्तुं) न लज्जते। यदि भवन्तः तेभ्यः (नबी-पत्न्याः) किमपि (आवश्यकवस्तूनि) याचन्ते तर्हि पर्दापृष्ठतः पृच्छन्तु। स (मार्गः) भवतः हृदयस्य तेषां हृदयस्य च शुद्धतरः अस्ति। तथा च भवद्भिः अल्लाहस्य दूतस्य (हृदयं) क्षतिं न कर्तव्या तथा च (नबी इत्यस्य मृत्योः अनन्तरं) तस्य पत्नीभिः सह सदैव विवाहः न कर्तव्यः। ननु अल्लाहस्य दृष्टौ एतत् अतीव महत् (पापम्) अस्ति।

اِنْ تُبْدُوْا شَيْـًٔا اَوْ تُخْفُوْهُ فَاِنَّ اللّٰهَ كَانَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمًا

in tubdū syai'an au tukhfūhu fa'innallāha kāna bikulli syai'in ‘alīmā(n).

यदि भवन्तः किमपि प्रकाशयन्ति वा गोपयन्ति वा तर्हि खलु अल्लाहः सर्वज्ञः अस्ति।

لَا جُنَاحَ عَلَيْهِنَّ فِيْٓ اٰبَاۤىِٕهِنَّ وَلَآ اَبْنَاۤىِٕهِنَّ وَلَآ اِخْوَانِهِنَّ وَلَآ اَبْنَاۤءِ اِخْوَانِهِنَّ وَلَآ اَبْنَاۤءِ اَخَوٰتِهِنَّ وَلَا نِسَاۤىِٕهِنَّ وَلَا مَا مَلَكَتْ اَيْمَانُهُنَّۚ وَاتَّقِيْنَ اللّٰهَ ۗاِنَّ اللّٰهَ كَانَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيْدًا

lā junāḥa ‘alaihinna fī ābā'ihinna wa lā abnā'ihinna wa lā ikhwānihinna wa lā abnā'i ikhwānihinna wa lā abnā'i akhawātihinna wa lā nisā'ihinna wa lā mā malakat aimānuhunn(a), wattaqīnallāh(a), innallāha kāna ‘alā kulli syai'in syahīdā(n).

नबी-पत्नयः (पर्दे विना मिलितुं) स्वपितृभिः, तेषां पुत्रैः, तेषां भ्रातृभिः, तेषां भ्रातृपुत्रैः, तेषां भगिनीपुत्रैः, तेषां (विश्वासिनः) महिलाभिः, तेषां सेवकैः च सह पापं नास्ति, तथा च भवतः (नबी-पत्नयः) अल्लाहस्य समक्षं भयं कुर्वन्ति। ननु अल्लाहः सर्वेषां वस्तूनाम् साक्षी अस्ति।

اِنَّ اللّٰهَ وَمَلٰۤىِٕكَتَهٗ يُصَلُّوْنَ عَلَى النَّبِيِّۗ يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا صَلُّوْا عَلَيْهِ وَسَلِّمُوْا تَسْلِيْمًا

innallāha wa malā'ikatahū yuṣallūna ‘alan-nabiyy(i), yā ayyuhal-lażīna āmanū ṣallū ‘alaihi wa sallimū taslīmā(n).

ननु अल्लाहः तस्य स्वर्गदूताः च नबी इत्यस्मै सलावं अर्पयन्ति। हे विश्‍वासिनः ! नबी इत्यस्मै सलावल्लाहं कृत्वा पूर्णादरपूर्वकं अभिवादनं कुर्वन्तु।

اِنَّ الَّذِيْنَ يُؤْذُوْنَ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ لَعَنَهُمُ اللّٰهُ فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِ وَاَعَدَّ لَهُمْ عَذَابًا مُّهِيْنًا

innal-lażīna yu'żūnallāha wa rasūlahū la‘anahumullāhu fid-dun-yā wal-ākhirati wa a‘adda lahum ‘ażābam muhīnā(n).

ननु (विरुद्धम्) ये अल्लाहस्य तस्य दूतस्य च अपराधं कुर्वन्ति, तेषां कृते अल्लाहः तान् अस्मिन् जगति परलोकेषु च शापं दास्यति, तेषां कृते अपमानजनकं दण्डं च प्रदास्यति।

وَالَّذِيْنَ يُؤْذُوْنَ الْمُؤْمِنِيْنَ وَالْمُؤْمِنٰتِ بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوْا فَقَدِ احْتَمَلُوْا بُهْتَانًا وَّاِثْمًا مُّبِيْنًا ࣖ

wal-lażīna yu'żūnal-mu'minīna wal-mu'mināti bigairi maktasabū faqadiḥtamalū buhtānaw wa iṡmam mubīnā(n).

ये च स्त्रीपुरुषविश्वासिनः आहतयन्ति, तेषां कृतं दोषं विना, तर्हि खलु, ते अनृतं वास्तविकपापं च वहन्ति।

يٰٓاَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِّاَزْوَاجِكَ وَبَنٰتِكَ وَنِسَاۤءِ الْمُؤْمِنِيْنَ يُدْنِيْنَ عَلَيْهِنَّ مِنْ جَلَابِيْبِهِنَّۗ ذٰلِكَ اَدْنٰىٓ اَنْ يُّعْرَفْنَ فَلَا يُؤْذَيْنَۗ وَكَانَ اللّٰهُ غَفُوْرًا رَّحِيْمًا

yā ayyuhan-nabiyyu qul li'azwājika wa banātika wa nisā'il-mu'minīna yudnīna ‘alaihinna min jalābībihinn(a), żālika adnā ay yu‘rafna falā yu'żain(a), wa kānallāhu gafūrar raḥīmā(n).

हे नबी ! भवतः भार्यान्, भवतः कन्याः, विश्वासिनां भार्यान् च वदन्तु यत् ते सर्वशरीरेषु शिरःपट्टं आच्छादयन्तु। एतत् यथा तेषां ज्ञातुं सुकरं भवति, येन ते न बाध्यन्ते। अल्लाहः च क्षमाशीलः दयालुः अस्ति।

۞ لَىِٕنْ لَّمْ يَنْتَهِ الْمُنٰفِقُوْنَ وَالَّذِيْنَ فِيْ قُلُوْبِهِمْ مَّرَضٌ وَّالْمُرْجِفُوْنَ فِى الْمَدِيْنَةِ لَنُغْرِيَنَّكَ بِهِمْ ثُمَّ لَا يُجَاوِرُوْنَكَ فِيْهَآ اِلَّا قَلِيْلًا

la'il lam yantahil-munāfiqūna wal-lażīna fī qulūbihim maraḍuw wal-murjifūna fil-madīnati lanugriyannaka bihim ṡumma lā yujāwirūnaka fīhā illā qalīlā(n).

ननु यदि पाखण्डिनः, येषां हृदये रोगाः सन्ति, ये च मदीनायां मिथ्यावार्ता प्रसारयन्ति, ते (भवतः क्षतिं कर्तुं) न निवर्तन्ते, तर्हि वयं भवन्तं अवश्यमेव (युद्धं कर्तुं) आज्ञापयिष्यामः, तर्हि ते भवतः प्रतिवेशिनः (मदीनायां) किञ्चित्कालं विहाय न भविष्यन्ति,

مَلْعُوْنِيْنَۖ اَيْنَمَا ثُقِفُوْٓا اُخِذُوْا وَقُتِّلُوْا تَقْتِيْلًا

mal‘ūnīn(a), ainamā ṡuqifū ukhiżū wa quttilū taqtīlā(n).

शापावस्थायां । यत्र यत्र लभ्यन्ते तत्र तत्र गृहीताः हताश्च निर्दया ।

سُنَّةَ اللّٰهِ فِى الَّذِيْنَ خَلَوْا مِنْ قَبْلُ ۚوَلَنْ تَجِدَ لِسُنَّةِ اللّٰهِ تَبْدِيْلًا

sunnatallāhi fil-lażīna khalau min qabl(u), wa lan tajida lisunnatillāhi tabdīlā(n).

यथा अल्लाहस्य सुन्नतः या (भवतः पूर्वं) आगतानां कृते अपि (प्रवर्तते), तथा च भवन्तः अल्लाहस्य सुन्नतस्य किमपि परिवर्तनं न प्राप्नुयुः।

يَسْـَٔلُكَ النَّاسُ عَنِ السَّاعَةِۗ قُلْ اِنَّمَا عِلْمُهَا عِنْدَ اللّٰهِ ۗوَمَا يُدْرِيْكَ لَعَلَّ السَّاعَةَ تَكُوْنُ قَرِيْبًا

yas'alukan-nāsu ‘anis-sā‘ah(ti), qul innamā ‘ilmuhā ‘indallāh(i), wa mā yudrīka la‘allas-sā‘ata takūnu qarībā(n).

जनाः भवन्तं (मुहम्मदं) कयामतदिनस्य विषये पृच्छन्ति। कथयतु, "अन्तिमदिनस्य ज्ञानं केवलं अल्लाहस्य समीपे एव अस्ति।" किं च भवन्तः जानन्ति, कदाचित् न्यायदिवसः समीपे अस्ति?

اِنَّ اللّٰهَ لَعَنَ الْكٰفِرِيْنَ وَاَعَدَّ لَهُمْ سَعِيْرًاۙ

innallāha la‘anal-kāfirīna wa a‘adda lahum sa‘īrā(n).

ननु अल्लाहः काफिरान् शापं दत्त्वा तेषां कृते ज्वलन्तं अग्निम् (नरकं) सज्जीकृतवान्,

خٰلِدِيْنَ فِيْهَآ اَبَدًاۚ لَا يَجِدُوْنَ وَلِيًّا وَّلَا نَصِيْرًا ۚ

khālidīna fīhā abadā(n), lā yajidūna waliyyaw wa lā naṣīrā(n).

ते तत्र सदा स्थास्यन्ति; तेषां रक्षकः सहायकः वा न भविष्यति।

يَوْمَ تُقَلَّبُ وُجُوْهُهُمْ فِى النَّارِ يَقُوْلُوْنَ يٰلَيْتَنَآ اَطَعْنَا اللّٰهَ وَاَطَعْنَا الرَّسُوْلَا۠

yauma tuqallabu wujūhuhum fin-nāri yaqūlūna yā laitanā aṭa‘nallāha wa aṭa‘nar-rasūlā.

यस्मिन् दिने (यदा) तेषां मुखं नरकं विपर्यस्तं भवति, तस्मिन् दिने ते वदिष्यन्ति यत्, "अहो, अहं कामये यत् वयं अल्लाहस्य आज्ञां पालयित्वा (अपि) दूतस्य आज्ञापालनं कृतवन्तः स्मः।

وَقَالُوْا رَبَّنَآ اِنَّآ اَطَعْنَا سَادَتَنَا وَكُبَرَاۤءَنَا فَاَضَلُّوْنَا السَّبِيْلَا۠

wa qālū rabbanā innā aṭa‘nā sādatanā wa kubarā'anā fa aḍallūnas-sabīlā.

ते च अवदन् – “अस्माकं भगवन्, खलु वयं स्वशासकान् शासकान् च आज्ञापयामः, ततः ते अस्मान् (सत्य) मार्गात् विभ्रष्टवन्तः।

رَبَّنَآ اٰتِهِمْ ضِعْفَيْنِ مِنَ الْعَذَابِ وَالْعَنْهُمْ لَعْنًا كَبِيْرًا ࣖ

rabbanā ātihim ḍi‘faini minal-‘ażābi wal‘anhum la‘nan kabīrā(n).

अस्माकं भगवन् द्विगुणं दण्डं आनय महता शापेन शापं कुरु” इति।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَكُوْنُوْا كَالَّذِيْنَ اٰذَوْا مُوْسٰى فَبَرَّاَهُ اللّٰهُ مِمَّا قَالُوْا ۗوَكَانَ عِنْدَ اللّٰهِ وَجِيْهًا ۗ

yā ayyuhal-lażīna āmanū lā takūnū kal-lażīna āżau mūsā fa barra'ahullāhu mimmā qālū, wa kāna ‘indallāhi wajīhā(n).

हे विश्‍वासिनः ! ये मूसां आहतं कुर्वन्ति तेषां सदृशं मा भवतु, अतः अल्लाहः तेषां आरोपात् तस्य शुद्धिं कृतवान्। सः च अल्लाहस्य दृष्टौ गौरवपूर्णं स्थानं यस्य व्यक्तिः अस्ति।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا اتَّقُوا اللّٰهَ وَقُوْلُوْا قَوْلًا سَدِيْدًاۙ

yā ayyuhal-lażīna āmanuttaqullāha wa qūlū qaulan sadīdā(n).

हे विश्‍वासिनः ! अल्लाहात् भयं कुरुत, सम्यक् वचनं च वदतु,

يُّصْلِحْ لَكُمْ اَعْمَالَكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوْبَكُمْۗ وَمَنْ يُّطِعِ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ فَقَدْ فَازَ فَوْزًا عَظِيْمًا

yuṣliḥ lakum a‘mālakum wa yagfir lakum żunūbakum, wa may yuṭi‘illāha wa rasūlahū faqad fāza fauzan ‘aẓīmā(n).

अल्लाह अवश्यं भवतः कर्मसु सुधारं करिष्यति, भवतः पापं च क्षमिष्यति। यः च अल्लाहस्य तस्य दूतस्य च आज्ञापालनं करोति, तदा खलु महता विजयेन विजयते।

اِنَّا عَرَضْنَا الْاَمَانَةَ عَلَى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَالْجِبَالِ فَاَبَيْنَ اَنْ يَّحْمِلْنَهَا وَاَشْفَقْنَ مِنْهَا وَحَمَلَهَا الْاِنْسَانُۗ اِنَّهٗ كَانَ ظَلُوْمًا جَهُوْلًاۙ

innā ‘araḍnal-amānata ‘alas-samāwāti wal-arḍi fa abaina ay yaḥmilnahā wa asyfaqna minhā wa ḥamalahal-insān(u), innahū kāna ẓalūman jahūlā(n).

ननु वयं स्वर्गेभ्यः पृथिवीभ्यः पर्वतेभ्यः च सन्देशं प्रदत्तवन्तः; परन्तु सर्वे जनादेशं वहितुं संकोचम् अनुभवन्ति स्म तथा च ते चिन्तिताः आसन् यत् ते तत् न निर्वहन्ति (इदं गुरुम् आसीत्), अतः आज्ञापत्रं मनुष्यैः एव वहितम् आसीत्। ननु मनुष्याः अतीव अन्यायिनः अतिमूर्खाः च सन्ति,

لِّيُعَذِّبَ اللّٰهُ الْمُنٰفِقِيْنَ وَالْمُنٰفِقٰتِ وَالْمُشْرِكِيْنَ وَالْمُشْرِكٰتِ وَيَتُوْبَ اللّٰهُ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ وَالْمُؤْمِنٰتِۗ وَكَانَ اللّٰهُ غَفُوْرًا رَّحِيْمًا ࣖ

liyu‘ażżiballāhul-munāfiqīna wal-munāfiqāti wal-musyrikīna wal-musyrikāti wa yatūballāhu ‘alal-mu'minīna wal-mu'mināt(i), wa kānallāhu gafūrar raḥīmā(n).

येन अल्लाहः पाखण्डिनां, स्त्रीपुरुषाणां, मुश्रिकाणां, स्त्रीपुरुषाणां च दण्डं दास्यति; तथा अल्लाहः पुरुष-स्त्री-विश्वासिनः पश्चातापं स्वीकुर्यात्। अल्लाहः च क्षमाशीलः दयालुः अस्ति।