Q.S अल-हश्र् (اَلْحَشْر) - 24 श्लोकसंख्या

سَبَّحَ لِلّٰهِ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِۚ وَهُوَ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ

sabbaḥa lillāhi mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), wa huwal-‘azīzul-ḥakīm(u).

स्वर्गेषु यत् अस्ति तत् पृथिव्यां यत् अस्ति तत् अल्लाहस्य महिमाम् करोति; स च परमशक्तिमान् परमबुद्धिमान्।

هُوَ الَّذِيْٓ اَخْرَجَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ مِنْ دِيَارِهِمْ لِاَوَّلِ الْحَشْرِۗ مَا ظَنَنْتُمْ اَنْ يَّخْرُجُوْا وَظَنُّوْٓا اَنَّهُمْ مَّانِعَتُهُمْ حُصُوْنُهُمْ مِّنَ اللّٰهِ فَاَتٰىهُمُ اللّٰهُ مِنْ حَيْثُ لَمْ يَحْتَسِبُوْا وَقَذَفَ فِيْ قُلُوْبِهِمُ الرُّعْبَ يُخْرِبُوْنَ بُيُوْتَهُمْ بِاَيْدِيْهِمْ وَاَيْدِى الْمُؤْمِنِيْنَۙ فَاعْتَبِرُوْا يٰٓاُولِى الْاَبْصَارِ

huwal-lażī akhrajal-lażīna kafarū min ahlil-kitābi min diyārihim li'awwalil-ḥasyr(i), mā ẓanantum ay yakhrujū wa ẓannū annahum māni‘atuhum ḥuṣūnuhum minallāhi fa atāhumullāhu min ḥaiṡu lam yaḥtasibū wa qażafa fī qulūbihimur-ru‘ba yukhribūna buyūtahum bi'aidīhim wa aidil-mu'minīn(a), fa‘tabirū yā ulil-abṣār(i).

सः एव पुस्तकस्य जनानां मध्ये अविश्वासिनः प्रथमनिर्वासनसमये तेषां गृहात् निष्कासितवान्। भवन्तः न चिन्तितवन्तः यत् ते बहिः गमिष्यन्ति, तेषां दुर्गाः अल्लाहात् तेषां रक्षणं करिष्यन्ति इति ते निश्चिन्ताः आसन्। परन्तु अल्लाहः तेषां उपरि तत् आनयत् यतः ते न अपेक्षितवन्तः। अल्लाहः च तेषां हृदयेषु आतङ्कं पातितवान् अतः ते स्वहस्तेन विश्वासिनां हस्तेन च स्वगृहाणि नष्टवन्तः। अतः एतत् पाठरूपेण गृहाण हे भवन्तः यस्य अन्वेषणं भवति!

وَلَوْلَآ اَنْ كَتَبَ اللّٰهُ عَلَيْهِمُ الْجَلَاۤءَ لَعَذَّبَهُمْ فِى الدُّنْيَاۗ وَلَهُمْ فِى الْاٰخِرَةِ عَذَابُ النَّارِ

wa lau lā an kataballāhu ‘alaihimul-jalā'a la‘ażżabahum fid-dun-yā, wa lahum fil-ākhirati ‘ażābun-nār(i).

यदि च अल्लाहः तेषां निष्कासनस्य निर्णयं न कृतवान् स्यात् तर्हि अल्लाहः तान् अस्मिन् जगति अवश्यमेव दण्डं दास्यति स्म। परलोके च ते नरकदण्डं प्राप्नुयुः।

ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ شَاۤقُّوا اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ ۖوَمَنْ يُّشَاۤقِّ اللّٰهَ فَاِنَّ اللّٰهَ شَدِيْدُ الْعِقَابِ

Żālika bi'annahum syāqqullāha wa rasūlah(ū), wa may yusyāqqillāha fa'innallāha syadīdul-‘iqāb(i).

यतो हि ते अल्लाहस्य तस्य दूतस्य च विरोधं कुर्वन्ति। यः अल्लाहस्य विरोधं करोति, तर्हि खलु अल्लाहः दण्डे कठोरः भवति।

مَا قَطَعْتُمْ مِّنْ لِّيْنَةٍ اَوْ تَرَكْتُمُوْهَا قَاۤىِٕمَةً عَلٰٓى اُصُوْلِهَا فَبِاِذْنِ اللّٰهِ وَلِيُخْزِيَ الْفٰسِقِيْنَ

mā qaṭa‘tum mil līnatin au taraktumūhā qā'imatan ‘alā uṣūlihā fa bi'iżnillāhi wa liyukhziyal-fāsiqīn(a).

यत्किमपि भवन्तः ताडवृक्षाणां (काफिराणां) मध्ये छिनन्ति वा तेषां लतासु स्थितं त्यजन्ति वा, तत् अल्लाहस्य अनुमतितः एव, दुष्टानां अपमानं कर्तुम् इच्छति इति कारणतः च।

وَمَآ اَفَاۤءَ اللّٰهُ عَلٰى رَسُوْلِهٖ مِنْهُمْ فَمَآ اَوْجَفْتُمْ عَلَيْهِ مِنْ خَيْلٍ وَّلَا رِكَابٍ وَّلٰكِنَّ اللّٰهَ يُسَلِّطُ رُسُلَهٗ عَلٰى مَنْ يَّشَاۤءُۗ وَاللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

wa mā afā'allāhu ‘alā rasūlihī minhum famā aujaftum ‘alaihi min khailiw wa lā rikābiw wa lākinnallāha yusalliṭu rusulahū ‘alā may yasyā'(u), wallāhu ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

तथा च तेभ्यः फै' इत्यस्य लूटं यत् अल्लाहः स्वस्य दूतं दत्तवान्, तत् प्राप्तुं भवद्भ्यः अश्वानाम् उष्ट्राणां वा आवश्यकता नास्ति, परन्तु अल्लाहः स्वदूतानां कृते शक्तिं दत्तवान् येषां उपरि सः इच्छति स्म। अल्लाहः च सर्वस्य उपरि सर्वशक्तिमान् अस्ति।

مَآ اَفَاۤءَ اللّٰهُ عَلٰى رَسُوْلِهٖ مِنْ اَهْلِ الْقُرٰى فَلِلّٰهِ وَلِلرَّسُوْلِ وَلِذِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنِ وَابْنِ السَّبِيْلِۙ كَيْ لَا يَكُوْنَ دُوْلَةً ۢ بَيْنَ الْاَغْنِيَاۤءِ مِنْكُمْۗ وَمَآ اٰتٰىكُمُ الرَّسُوْلُ فَخُذُوْهُ وَمَا نَهٰىكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوْاۚ وَاتَّقُوا اللّٰهَ ۗاِنَّ اللّٰهَ شَدِيْدُ الْعِقَابِۘ

mā afā'allāhu ‘alā rasūlihī min ahlil-qurā fa lillāhi wa lir-rasūli wa liżil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīni wabnis-sabīl(i), kailā yakūna dūlatam bainal-agniyā'i minkum, wa mā ātākumur-rasūlu fa khużūhu wa mā nahākum ‘anhu fantahū, wattaqullāh(a), innallāha syadīdul-‘iqāb(i).

तेषां लुण्ठितं धनं (फै') यत् अल्लाहः स्वस्य दूते (यतः आगतः) अनेकदेशवासिभ्यः दत्तवान्, तत् अल्लाहस्य, दूतस्य, ज्ञातिजनानाम् (रसूलस्य), अनाथानाम्, निर्धनानाम्, यात्रायां स्थितानां जनानां कृते च आसीत्, येन निधिः केवलं भवद्भिः मध्ये धनिनां मध्ये एव न प्रचलति स्म। यद् दूतः त्वां ददाति तत् स्वीकुरुत | यच्च त्वां निषेधति तत् त्यजतु। अल्लाहस्य च भयम्। ननु अल्लाहः दण्डे अतीव कठोरः अस्ति।

لِلْفُقَرَاۤءِ الْمُهٰجِرِيْنَ الَّذِيْنَ اُخْرِجُوْا مِنْ دِيَارِهِمْ وَاَمْوَالِهِمْ يَبْتَغُوْنَ فَضْلًا مِّنَ اللّٰهِ وَرِضْوَانًا وَّيَنْصُرُوْنَ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ ۗ اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الصّٰدِقُوْنَۚ

lil-fuqarā'il-muhājirīnal-lażīna ukhrijū min diyārihim wa amwālihim yabtagūna faḍlam minallāhi wa riḍwānaw wa yanṣurūnallāha wa rasūlah(ū), ulā'ika humuṣ-ṣādiqūn(a).

(लूटम् अपि) तेषां दरिद्रजनानाम् कृते अस्ति ये प्रवासं कृतवन्तः ये स्वगृहनगरात् निष्कासिताः आसन्, अल्लाहस्य अनुग्रहं (तस्य) प्रसन्नतां च प्राप्तुं (तस्य) अल्लाहस्य तस्य दूतस्य च (धर्मस्य) साहाय्यार्थं स्वसम्पत्तिं त्यक्तवन्तः। ते सत्याः जनाः सन्ति।

وَالَّذِيْنَ تَبَوَّءُو الدَّارَ وَالْاِيْمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّوْنَ مَنْ هَاجَرَ اِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُوْنَ فِيْ صُدُوْرِهِمْ حَاجَةً مِّمَّآ اُوْتُوْا وَيُؤْثِرُوْنَ عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ ۗوَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَۚ

wal-lażīna tabawwa'ud-dāra wal-īmāna min qablihim yuḥibbūna man hājara ilaihim wa lā yajidūna fī ṣudūrihim ḥājatam mimmā ūtū wa yu'ṡirūna ‘alā anfusihim wa lau kāna bihim khaṣāṣah(tun), wa may yūqa syuḥḥa nafsihī fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).

ये च जनाः (अंसाराः) मदीनानगरं गृहीत्वा तेषां (मुहाजिरीनस्य) पूर्वं (आगमनात्) विश्वासं कृतवन्तः, ते स्वस्थानं प्रवासं कृतवन्तः जनाः प्रेम्णा पश्यन्ति स्म। ते च यत् तेभ्यः (मुहाजिरीन्) दत्तं तस्य हृदयेषु कामनाः न स्थापयन्ति स्म; तथा ते (मुहाजिरीन्) प्राधान्यं ददति, स्वतः उपरि, यद्यपि ते अपि आवश्यकतां अनुभवन्ति। यः च कंजूसात् आत्मानं रक्षति, तदा ते भाग्यवन्तः जनाः।

وَالَّذِيْنَ جَاۤءُوْ مِنْۢ بَعْدِهِمْ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِاِخْوَانِنَا الَّذِيْنَ سَبَقُوْنَا بِالْاِيْمَانِ وَلَا تَجْعَلْ فِيْ قُلُوْبِنَا غِلًّا لِّلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا رَبَّنَآ اِنَّكَ رَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ ࣖ

wal-lażīna jā'ū mim ba‘dihim yaqūlūna rabbanagfir lanā wa li'ikhwāninal-lażīna sabaqūnā bil-īmāni wa lā taj‘al fī qulūbinā gillal lil-lażīna āmanū rabbanā innaka ra'ūfur raḥīm(un).

ये च तेषां पश्चात् आगताः (मुहाजिरीन् अन्सारः च) ते प्रार्थयन्ति स्म, "हे अस्माकं प्रभु, अस्मान् अस्माकं पूर्वं विश्वासं कृतवन्तः भ्रातरः च क्षमस्व, विश्वासिनां प्रति अस्माकं हृदयेषु दुर्भावं मा प्रवर्तयतु। हे अस्माकं भगवन् खलु त्वं परमदयालुः, परमदयालुः असि।

۞ اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْنَ نَافَقُوْا يَقُوْلُوْنَ لِاِخْوَانِهِمُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ لَىِٕنْ اُخْرِجْتُمْ لَنَخْرُجَنَّ مَعَكُمْ وَلَا نُطِيْعُ فِيْكُمْ اَحَدًا اَبَدًاۙ وَّاِنْ قُوْتِلْتُمْ لَنَنْصُرَنَّكُمْۗ وَاللّٰهُ يَشْهَدُ اِنَّهُمْ لَكٰذِبُوْنَ

alam tara ilal-lażīna nāfaqū yaqūlūna li'ikhwānihimul-lażīna kafarū min ahlil-kitābi la'in ukhrijtum lanakhrujanna ma‘akum wa lā nuṭī‘u fīkum aḥadan abadā(n), wa in qūtiltum lananṣurannakum, wallāhu yasyhadu innahum lakāżibūn(a).

किं भवन्तः तान् पाखण्डिनः न दृष्टवन्तः ये पुस्तकस्य जनानां मध्ये अविश्वासिनः भ्रातृभ्यः वदन्ति यत्, “यदि भवन्तः निष्कासिताः भवन्ति तर्हि वयं भवद्भिः सह अवश्यमेव निर्गमिष्यामः, वयं च भवद्भ्यः कदापि कस्यचित् आज्ञां न आज्ञापयामः, यदि च भवन्तः युद्धं कुर्वन्ति तर्हि वयं भवतः साहाय्यं करिष्यामः” इति। अल्लाहः च साक्ष्यं ददाति यत् ते मृषावादिनः सन्ति।

لَىِٕنْ اُخْرِجُوْا لَا يَخْرُجُوْنَ مَعَهُمْۚ وَلَىِٕنْ قُوْتِلُوْا لَا يَنْصُرُوْنَهُمْۚ وَلَىِٕنْ نَّصَرُوْهُمْ لَيُوَلُّنَّ الْاَدْبَارَۙ ثُمَّ لَا يُنْصَرُوْنَ

la'in ukhrijū lā yakhrujūna ma‘ahum, wa la'in qūtilū lā yanṣurūnahum, wa la'in naṣarūhum layuwallunnal-adbār(a), ṡumma lā yunṣarūn(a).

ननु यदि ते निष्कासिताः भवन्ति तर्हि पाखण्डिनः तेषां सह न निर्गमिष्यन्ति, यदि च तेषां युद्धं भवति; ते (न) तस्य साहाय्यं करिष्यन्ति; तथा च यदि ते तस्य साहाय्यं कुर्वन्ति चेदपि ते अवश्यमेव विमुखाः भूत्वा पश्चात् धावन्ति, तदा ते साहाय्यं न प्राप्नुयुः।

لَاَنْتُمْ اَشَدُّ رَهْبَةً فِيْ صُدُوْرِهِمْ مِّنَ اللّٰهِ ۗذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ قَوْمٌ لَّا يَفْقَهُوْنَ

la'antum asyaddu rahbatan fī ṣudūrihim minallāh(i), żālika bi'annahum qaumul lā yafqahūn(a).

ननु तेषां हृदयेषु भवन्तः (मुसलमाना:) अल्लाहात् अधिकं भयभीताः सन्ति। तद् यतो हि ते जनाः न अवगच्छन्ति।

لَا يُقَاتِلُوْنَكُمْ جَمِيْعًا اِلَّا فِيْ قُرًى مُّحَصَّنَةٍ اَوْ مِنْ وَّرَاۤءِ جُدُرٍۗ بَأْسُهُمْ بَيْنَهُمْ شَدِيْدٌ ۗ تَحْسَبُهُمْ جَمِيْعًا وَّقُلُوْبُهُمْ شَتّٰىۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ قَوْمٌ لَّا يَعْقِلُوْنَۚ

lā tuqātilūnakum jamī‘an illā fī quram muḥaṣṣanatin au miw warā'i judur(in), ba'suhum bainahum syadīd(un), taḥsabuhum jamī‘aw wa qulūbuhum syattā, żālika bi'annahum qaumul lā ya‘qilūn(a).

न युध्यन्ति युष्मान् सर्वान् दुर्गनगरेषु भित्तिपृष्ठे वा विना। तेषां वैरं तीव्रम् अस्ति। भवन्तः तान् एकीकृतान् मन्यन्ते, परन्तु तेषां हृदयं विभक्तम् अस्ति। तद् यतो हि ते जनाः न अवगच्छन्ति।

كَمَثَلِ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ قَرِيْبًا ذَاقُوْا وَبَالَ اَمْرِهِمْۚ وَلَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌۚ

kamaṡalil-lażīna min qablihim qarīban żāqū wabāla amrihim, wa lahum ‘ażābun alīm(un).

(ते) पूर्वजनाः इव (यहूदीनां) अचिरकालपूर्वं, स्वकर्मणां कारणेन दुष्परिणामान् (निष्कासितत्वस्य) अनुभवितवन्तः। ते च दुःखदं दण्डं प्राप्नुयुः।

كَمَثَلِ الشَّيْطٰنِ اِذْ قَالَ لِلْاِنْسَانِ اكْفُرْۚ فَلَمَّا كَفَرَ قَالَ اِنِّيْ بَرِيْۤءٌ مِّنْكَ اِنِّيْٓ اَخَافُ اللّٰهَ رَبَّ الْعٰلَمِيْنَ

kamaṡalisy-syaiṭāni iż qāla lil-insānikfur, falammā kafara qāla innī barī'um minka innī akhāfullāha rabbal-‘ālamīn(a).

(पाखण्डिनां अनुनयः) शैतानस्य (अनुनयस्य) इव भवति यदा सः जनान् वदति यत् "यूयं अविश्वासं कुर्वन्ति!" ततः यदा सः पुरुषः अविश्वासी अभवत् तदा सः अवदत् यत्, "ननु अहं भवतः दूरं गच्छामि, यतः खलु अहं सर्वेषां लोकानां स्वामी अल्लाहात् भयम् अनुभवामि।"

فَكَانَ عَاقِبَتَهُمَآ اَنَّهُمَا فِى النَّارِ خٰلِدَيْنِ فِيْهَاۗ وَذٰلِكَ جَزٰۤؤُا الظّٰلِمِيْنَ ࣖ

fa kāna ‘āqibatahumā annahumā fin-nāri khālidaini fīhā, wa żālika jazā'uẓ-ẓālimīn(a).

अतः उभयोः कृते परिणामः अस्ति यत् तौ नरकं प्रविशति, तत्र नित्यं। अपराधिनां फलं तादृशं भवति।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا اتَّقُوا اللّٰهَ وَلْتَنْظُرْ نَفْسٌ مَّا قَدَّمَتْ لِغَدٍۚ وَاتَّقُوا اللّٰهَ ۗاِنَّ اللّٰهَ خَبِيْرٌ ۢبِمَا تَعْمَلُوْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanuttaqullāha waltanẓur nafsum mā qaddamat ligad(in), wattaqullāh(a), innallāha khabīrum bimā ta‘malūn(a).

हे विश्‍वासिनः ! अल्लाहात् भयं कुर्वन्तु तथा च सर्वे ध्यानं ददतु यत् सः श्वः (परलोकस्य) कृते किं कृतवान्, अल्लाहात् भयम् अपि कुर्वन्तु। ननु भवन्तः यत् कुर्वन्ति तस्य विषये अल्लाहः अतीव सावधानः अस्ति।

وَلَا تَكُوْنُوْا كَالَّذِيْنَ نَسُوا اللّٰهَ فَاَنْسٰىهُمْ اَنْفُسَهُمْۗ اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْفٰسِقُوْنَ

wa lā takūnū kal-lażīna nasullāha fa'ansāhum anfusahum, ulā'ika humul-fāsiqūn(a).

तथा च ये अल्लाहं विस्मरन्ति तेषां सदृशं मा भवतु, येन अल्लाहः तान् स्वयमेव विस्मरति। एते दुष्टाः जनाः।

لَا يَسْتَوِيْٓ اَصْحٰبُ النَّارِ وَاَصْحٰبُ الْجَنَّةِۗ اَصْحٰبُ الْجَنَّةِ هُمُ الْفَاۤىِٕزُوْنَ

lā yastawī aṣḥābun-nāri wa aṣḥābul-jannah(ti), aṣḥābul-jannati humul-fā'izūn(a).

नरकवासिनः स्वर्गवासिनां समाः न भवन्ति; स्वर्गवासिनः एव विजयं प्राप्नुवन्ति ।

لَوْ اَنْزَلْنَا هٰذَا الْقُرْاٰنَ عَلٰى جَبَلٍ لَّرَاَيْتَهٗ خَاشِعًا مُّتَصَدِّعًا مِّنْ خَشْيَةِ اللّٰهِ ۗوَتِلْكَ الْاَمْثَالُ نَضْرِبُهَا لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُوْنَ

lau anzalnā hāżal-qur'āna ‘alā jabalil lara'aitahū khāsyi‘am mutaṣaddi‘am min khasy-yatillāh(i), wa tilkal-amṡālu naḍribuhā lin-nāsi la‘allahum yatafakkarūn(a).

यदि वयं एतत् कुरानं पर्वतं प्रति प्रेषयामः तर्हि भवन्तः अवश्यमेव अल्लाहस्य भयेन प्रणामं विभक्तं च पश्यन्ति स्म। वयं च जनानां कृते एतानि दृष्टान्तानि निर्मितवन्तः येन ते चिन्तयितुं शक्नुवन्ति।

هُوَ اللّٰهُ الَّذِيْ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۚ عَالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِۚ هُوَ الرَّحْمٰنُ الرَّحِيْمُ

huwallāhul-lażī lā ilāha illā huw(a), ‘ālimul-gaibi wasy-syahādah(ti), huwar-raḥmānur-raḥīm(u).

सः अल्लाहः अस्ति तस्य अतिरिक्तः कोऽपि देवः नास्ति। अदृष्टं वास्तविकं च यः वेद, स एव कृपालुः परमकृपालुः।

هُوَ اللّٰهُ الَّذِيْ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَ ۚ اَلْمَلِكُ الْقُدُّوْسُ السَّلٰمُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَيْمِنُ الْعَزِيْزُ الْجَبَّارُ الْمُتَكَبِّرُۗ سُبْحٰنَ اللّٰهِ عَمَّا يُشْرِكُوْنَ

huwallāhul-lażī lā ilāha illā huw(a), al-malikul-quddūsus-salāmul-mu'minul-muhaiminul-‘azīzul-jabbārul-mutakabbir(u), subḥānallāhi ‘ammā yusyrikūn(a).

सः अल्लाहः अस्ति तस्य अतिरिक्तः कोऽपि देवः नास्ति। महाराजः, परमपवित्रः, परमसमृद्धः, सुरक्षारक्षकः, सुरक्षारक्षकः, परमशक्तिमान्, सर्वशक्तिमान्, यस्य सर्वमहिमा अस्ति, यस्मात् ते परस्परं सङ्गतिं कुर्वन्ति तस्मात् अल्लाहस्य महिमा भवतु।

هُوَ اللّٰهُ الْخَالِقُ الْبَارِئُ الْمُصَوِّرُ لَهُ الْاَسْمَاۤءُ الْحُسْنٰىۗ يُسَبِّحُ لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۚ وَهُوَ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ ࣖ

huwallāhul-khāliqul-bāri'ul-muṣawwiru lahul-asmā'ul-ḥusnā, yusabbiḥu lahū mā fis-samāwāti wal-arḍ(i), wa huwal-‘azīzul-ḥakīm(u).

सः अल्लाहः यः सृष्टवान्, यः सृष्टवान्, यः रूपाणि निर्मितवान्, तस्य सुन्दराणि नामानि सन्ति। द्यावापृथिव्यां सर्वं तस्य महिमं करोति। स च परमशक्तिमान् परमबुद्धिमान्।