Q.S अल-फुरकान (اَلْفُرْقَان) - 77 श्लोकसंख्या

تَبٰرَكَ الَّذِيْ نَزَّلَ الْفُرْقَانَ عَلٰى عَبْدِهٖ لِيَكُوْنَ لِلْعٰلَمِيْنَ نَذِيْرًا ۙ

tabārakal-lażī nazzalal-furqāna ‘alā ‘abdihī liyakūna lil-‘ālamīna nażīrā(n).

महिमा अल्लाहस्य भवतु यः स्वस्य सेवकस्य (मुहम्मदस्य) कृते फुरकान (अल-कुरान) अवतारितवान्, येन सः सर्वेभ्यः प्रकृतेभ्यः (जिन्नेभ्यः मनुष्येभ्यः च) चेतावनी भवेत्।

ۨالَّذِيْ لَهٗ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَلَمْ يَتَّخِذْ وَلَدًا وَّلَمْ يَكُنْ لَّهٗ شَرِيْكٌ فِى الْمُلْكِ وَخَلَقَ كُلَّ شَيْءٍ فَقَدَّرَهٗ تَقْدِيْرًا

allażī lahū mulkus-samāwāti wal-arḍi wa lam yattakhiż waladaw wa lam yakul lahū syarīkun fil-mulki wa khalaqa kulla syai'in fa qaddarahū taqdīrā(n).

स्वर्गपृथिवीराज्यं तस्यैव अस्ति, तस्य पुत्रः नास्ति, तस्य सामर्थ्ये भागीदारः नास्ति, सः सर्वाणि वस्तूनि सृष्टवान्, ततः तेषां सटीकं परिमाणं निर्धारितवान्।

وَاتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اٰلِهَةً لَّا يَخْلُقُوْنَ شَيْـًٔا وَّهُمْ يُخْلَقُوْنَ وَلَا يَمْلِكُوْنَ لِاَنْفُسِهِمْ ضَرًّا وَّلَا نَفْعًا وَّلَا يَمْلِكُوْنَ مَوْتًا وَّلَا حَيٰوةً وَّلَا نُشُوْرًا

wattakhażū min dūnihī ālihatal lā yakhluqūna syai'aw wa hum yukhlaqūna wa lā yamlikūna li'anfusihim ḍarraw wa lā naf‘aw wa lā yamlikūna mautaw wa lā ḥayātaw wa lā nusyūrā(n).

परन्तु ते तस्मात् परं देवं (पूजनाय) गृहीतवन्तः, यद्यपि ते (ते देवाः) किमपि न सृष्टवन्तः, वस्तुतः ते एव सृष्टाः आसन्, तेषां स्वस्य हानिं (प्रतिरोधं) कर्तुं शक्तिः नासीत् तथा च लाभं (आनेतुं) न शक्तवन्तः तथा च तेषां वधस्य, जीवनस्य वा (अपि) पुनरुत्थानस्य वा शक्तिः नासीत्।

وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِنْ هٰذَآ اِلَّآ اِفْكُ ِۨافْتَرٰىهُ وَاَعَانَهٗ عَلَيْهِ قَوْمٌ اٰخَرُوْنَۚ فَقَدْ جَاۤءُوْ ظُلْمًا وَّزُوْرًا ۚ

wa qālal-lażīna kafarū in hāżā illā ifkuniftarāhu wa a‘ānahū ‘alaihi qaumun ākharūn(a), fa qad jā'ū ẓulmaw wa zūrā(n).

अविश्वासिनः च अवदन् यत्, "इदं (कुरानम्) अन्यैः जनानां सहाय्येन आविष्कृतं असत्यं विना अन्यत् किमपि नास्ति" ननु ते अन्यायं महत् असत्यं च कृतवन्तः।

وَقَالُوْٓا اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَ اكْتَتَبَهَا فَهِيَ تُمْلٰى عَلَيْهِ بُكْرَةً وَّاَصِيْلًا

wa qālū asāṭīrul-awwalīnaktatabahā fa hiya tumlā ‘alaihi bukrataw wa aṣīlā(n).

ते च अवदन्, "(इदं केवलं) प्राचीनजनानाम् परिकथाः, यानि सः लिखितुं पृष्टवान्, ततः प्रतिदिनं प्रातः सायं च तस्मै परिकथाः पठति।

قُلْ اَنْزَلَهُ الَّذِيْ يَعْلَمُ السِّرَّ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ اِنَّهٗ كَانَ غَفُوْرًا رَّحِيْمًا

qul anzalahul-lażī ya‘lamus-sirra fis-samāwāti wal-arḍ(i), innahū kāna gafūrar raḥīmā(n).

कथयतु (मुहम्मदः), "(कुरानः) (अल्लाहः) द्वारा प्रकाशितः यः आकाशस्य पृथिव्याः च रहस्यं जानाति। ननु सः क्षमाशीलः, दयालुः च अस्ति।

وَقَالُوْا مَالِ هٰذَا الرَّسُوْلِ يَأْكُلُ الطَّعَامَ وَيَمْشِيْ فِى الْاَسْوَاقِۗ لَوْلَآ اُنْزِلَ اِلَيْهِ مَلَكٌ فَيَكُوْنَ مَعَهٗ نَذِيْرًا ۙ

wa qālū mā lihāżar-rasūli ya'kuluṭ-ṭa‘āma wa yamsyī fil-aswāq(i), lau lā unzila ‘alaihi malakun fa yakūna ma‘ahū nażīrā(n).

ते च अवदन्, "किमर्थम् अयं दूतः (मुहम्मदः) भोजनं खादति, विपणौ च गच्छति? किमर्थं तस्य समीपं स्वर्गदूतः न प्रेष्यते (यथा स्वर्गदूतः) तस्य सह चेतयति।

اَوْ يُلْقٰىٓ اِلَيْهِ كَنْزٌ اَوْ تَكُوْنُ لَهٗ جَنَّةٌ يَّأْكُلُ مِنْهَاۗ وَقَالَ الظّٰلِمُوْنَ اِنْ تَتَّبِعُوْنَ اِلَّا رَجُلًا مَّسْحُوْرًا

au yulqā ilaihi kanzun au takūnu lahū jannatuy ya'kulu minhā, wa qālaẓ-ẓālimūna in tattabi‘ūna illā rajulam masḥūrā(n).

अथवा (किमर्थं) धनं तस्मै अवतरितव्यं वा (किमर्थं न) तस्य उद्यानं, येन सः (उत्पादाः) खादितुम् अर्हति?” अन्यायश्च जनाः अवदन् यत् त्वं केवलं मोहितस्य पुरुषस्य अनुसरणं करोषि।

اُنْظُرْ كَيْفَ ضَرَبُوْا لَكَ الْاَمْثَالَ فَضَلُّوْا فَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَ سَبِيْلًا ࣖ

unẓur kaifa ḍarabū lakal-amṡāla fa ḍallū falā yastaṭī‘ūna sabīlā(n).

पश्यन्तु, ते भवतः विषये दृष्टान्ताः कथं कुर्वन्ति, अतः ते भ्रष्टाः भवन्ति, ते मार्गं (भवतः प्रेरितत्वस्य विरोधं कर्तुं) असमर्थाः भवन्ति।

تَبٰرَكَ الَّذِيْٓ اِنْ شَاۤءَ جَعَلَ لَكَ خَيْرًا مِّنْ ذٰلِكَ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُۙ وَيَجْعَلْ لَّكَ قُصُوْرًا

tabārakal-lażī in syā'a ja‘ala laka khairam min żālika jannātin tajrī min taḥtihal-anhār(u), wa yaj‘al laka quṣūrā(n).

महिमा अल्लाहस्य, यदि सः इच्छति स्म तर्हि सः भवतः कृते तस्मात् उत्तमं कृतवान् स्यात्: उद्यानानि येषां अधः नद्यः प्रवहन्ति, भवद्भ्यः प्रासादाः च निर्मितवान्।

بَلْ كَذَّبُوْا بِالسَّاعَةِۙ وَاَعْتَدْنَا لِمَنْ كَذَّبَ بِالسَّاعَةِ سَعِيْرًا

bal każżabū bis-sā‘ah(ti), wa a‘tadnā liman każżaba bis-sā‘ati sa‘īrā(n).

ते न्यायदिनम् अपि अङ्गीकुर्वन्ति। यस्य च न्यायदिनं नकारयति तस्य कृते वयं ज्वलन्तं नरकं सज्जीकृतवन्तः।

اِذَا رَاَتْهُمْ مِّنْ مَّكَانٍۢ بَعِيْدٍ سَمِعُوْا لَهَا تَغَيُّظًا وَّزَفِيْرًا

iżā ra'athum mim makānim ba‘īdin sami‘ū lahā tagayyuẓaw wa zafīrā(n).

यदा सः तान् दूरतः (नरकं) पश्यति तदा ते तस्य क्रोधेन गर्जन्तं स्वरं शृण्वन्ति।

وَاِذَآ اُلْقُوْا مِنْهَا مَكَانًا ضَيِّقًا مُّقَرَّنِيْنَ دَعَوْا هُنَالِكَ ثُبُوْرًا ۗ

wa iżā ulqū minhā makānan ḍayyiqam muqarranīna da‘au hunālika ṡubūrā(n).

यदा च ते शृङ्खलाभिः नरके संकीर्णे स्थाने क्षिप्ताः भवन्ति तदा ते तत्र विनाशं क्रन्दन्ति।

لَا تَدْعُوا الْيَوْمَ ثُبُوْرًا وَّاحِدًا وَّادْعُوْا ثُبُوْرًا كَثِيْرًا

lā tad‘ul-yauma ṡubūraw wāḥidaw wad‘ū ṡubūran kaṡīrā(n).

(तेषां वक्ष्यते) "अद्य एकं विनाशं मा अपेक्षध्वं, किन्तु पुनः पुनः विनाशं अपेक्षध्वम्।"

قُلْ اَذٰلِكَ خَيْرٌ اَمْ جَنَّةُ الْخُلْدِ الَّتِيْ وُعِدَ الْمُتَّقُوْنَۗ كَانَتْ لَهُمْ جَزَاۤءً وَّمَصِيْرًا

qul ażālika khairun am jannatul-khuldil-latī wu‘idal-muttaqūn(a), kānat lahum jazā'aw wa maṣīrā(n).

(मुहम्मद) कथयतु, "किं तादृशः (दण्डः) उत्तमः अस्ति, अथवा पुण्यजनानाम् कृते फलरूपेण, तेषां पुनरागमनस्थानं च प्रतिज्ञातं शाश्वतं स्वर्गः?"

لَهُمْ فِيْهَا مَا يَشَاۤءُوْنَ خٰلِدِيْنَۗ كَانَ عَلٰى رَبِّكَ وَعْدًا مَّسْـُٔوْلًا

lahum fīhā mā yasyā'ūna khālidīn(a), kāna ‘alā rabbika wa‘dam mas'ūlā(n).

तेषां सर्वं कामं तस्मिन् (स्वर्गे) अस्ति, ते नित्यं (तस्मिन्) तिष्ठन्ति। सा तव भगवतः प्रतिज्ञा याचनायोग्या (तस्मै)।

وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ وَمَا يَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ فَيَقُوْلُ ءَاَنْتُمْ اَضْلَلْتُمْ عِبَادِيْ هٰٓؤُلَاۤءِ اَمْ هُمْ ضَلُّوا السَّبِيْلَ ۗ

wa yauma yaḥsyuruhum wa mā ya‘budūna min dūnillāhi fa yaqūlu a'antum aḍlaltum ‘ibādī hā'ulā'i am hum ḍallus-sabīl(a).

तथा च (स्मरतु) यस्मिन् दिने (यदा) अल्लाहः तान् अल्लाहस्य अतिरिक्तं यत् पूजयन्ति स्म तत्सहितं एकत्र सङ्गृहीतवान्, तदा सः (पूजितानां कृते) अवदत्, "किं भवन्तः एव मम सेवकान् भ्रष्टं कृतवन्तः, अथवा ते एव (सत्य) मार्गात् भ्रष्टाः?

قَالُوْا سُبْحٰنَكَ مَا كَانَ يَنْۢبَغِيْ لَنَآ اَنْ نَّتَّخِذَ مِنْ دُوْنِكَ مِنْ اَوْلِيَاۤءَ وَلٰكِنْ مَّتَّعْتَهُمْ وَاٰبَاۤءَهُمْ حَتّٰى نَسُوا الذِّكْرَۚ وَكَانُوْا قَوْمًاۢ بُوْرًا

qālū subḥānaka mā kāna yambagī lanā an nattakhiża min dūnika min auliyā'a wa lākim matta‘tahum wa ābā'ahum ḥattā nasuż-żikr(a), wa kānū qaumam būrā(n).

ते (पूजिताः) प्रत्युवाच- "महिमा भवतः, त्वदतिरिक्तं रक्षकं ग्रहीतुं न युज्यते, किन्तु त्वया तेभ्यः पूर्वजेभ्यः च जीवनस्य सुखं दत्तं, येन ते चेतावनीम् विस्मरन्ति, ते च विनश्यन्ति।

فَقَدْ كَذَّبُوْكُمْ بِمَا تَقُوْلُوْنَۙ فَمَا تَسْتَطِيْعُوْنَ صَرْفًا وَّلَا نَصْرًاۚ وَمَنْ يَّظْلِمْ مِّنْكُمْ نُذِقْهُ عَذَابًا كَبِيْرًا

faqad każżabūkum bimā taqūlūn(a), famā tastaṭī‘ūna ṣarfaw wa lā naṣrā(n), wa may yaẓlim minkum nużiqhu ‘ażāban kabīrā(n).

अतः खलु ते (पूजिताः) भवद्भिः उक्तं अङ्गीकृतवन्तः, अतः भवन्तः (दण्डं) प्रतिरोधं कर्तुं न शक्ष्यन्ति, साहाय्यं कर्तुं च न शक्ष्यन्ति, युष्माकं मध्ये यः कश्चित् दुष्कृतं करोति, तस्मै वयं महतीं दण्डं अवश्यं प्रदास्यामः।

وَمَآ اَرْسَلْنَا قَبْلَكَ مِنَ الْمُرْسَلِيْنَ اِلَّآ اِنَّهُمْ لَيَأْكُلُوْنَ الطَّعَامَ وَيَمْشُوْنَ فِى الْاَسْوَاقِۗ وَجَعَلْنَا بَعْضَكُمْ لِبَعْضٍ فِتْنَةً ۗ اَتَصْبِرُوْنَۚ وَكَانَ رَبُّكَ بَصِيْرًا ࣖ ۔

wa mā arsalnā qablaka minal-mursalīna illā innahum laya'kulūnaṭ-ṭa‘āma wa yamsyūna fil aswāq(i), wa ja‘alnā ba‘ḍakum liba‘ḍin fitnah(tan), ataṣbirūn(a), wa kāna rabbuka baṣīrā(n).

तथा च वयं भवतः (मुहम्मदस्य) पुरतः किमपि दूतं न प्रेषितवन्तः केवलं ते भोजनं खादन्ति, विपण्येषु च भ्रमन्ति स्म। वयं च भवद्भिः केचन अन्येषां कृते परीक्षां कृतवन्तः। धैर्यं धारयिष्यसि वा ? तव च प्रभुः सर्वदर्शी अस्ति।

۞ وَقَالَ الَّذِيْنَ لَا يَرْجُوْنَ لِقَاۤءَنَا لَوْلَآ اُنْزِلَ عَلَيْنَا الْمَلٰۤىِٕكَةُ اَوْ نَرٰى رَبَّنَا ۗ لَقَدِ اسْتَكْبَرُوْا فِيْٓ اَنْفُسِهِمْ وَعَتَوْ عُتُوًّا كَبِيْرًا

wa qālal-lażīna lā yarjūna liqā'anā lau lā unzila ‘alainal-malā'ikata au narā rabbanā, laqadistakbarū fī anfusihim wa ‘atau ‘utuwwan kabīrā(n).

ये च अस्माभिः सह (परलोके) मिलनस्य आशां न कुर्वन्ति ते वदन्ति यत् "किमर्थं स्वर्गदूताः अस्माकं समीपं न प्रेषिताः अथवा (किमर्थं) वयं स्वप्रभुं (न) दृष्टवन्तः? ननु ते आत्मनः गर्वं कृत्वा सत्यमेव सीमां अतिक्रान्तवन्तः (अन्यायं कुर्वन्तः)।

يَوْمَ يَرَوْنَ الْمَلٰۤىِٕكَةَ لَا بُشْرٰى يَوْمَىِٕذٍ لِّلْمُجْرِمِيْنَ وَيَقُوْلُوْنَ حِجْرًا مَّحْجُوْرًا

yauma yaraunal-malā'ikata lā busyrā yauma'iżil lil-mujrimīna wa yaqūlūna ḥijram maḥjūrā(n).

(स्मरतु) यस्मिन् दिने (यदा) ते स्वर्गदूतान् दृष्टवन्तः, तस्मिन् दिने पापिनां कृते शुभसमाचारः नासीत् ते च अवदन् यत् "हिज्रान् महजुरा" इति।

وَقَدِمْنَآ اِلٰى مَا عَمِلُوْا مِنْ عَمَلٍ فَجَعَلْنٰهُ هَبَاۤءً مَّنْثُوْرًا

wa qadimnā ilā mā ‘amilū min ‘amalin fa ja‘alnāhu habā'am manṡūrā(n).

तेषां कृतानि च सर्वाणि कर्माणि दर्शयिष्यामः, ततः तान् (इव) विकीर्णं रजः करिष्यामः।

اَصْحٰبُ الْجَنَّةِ يَوْمَىِٕذٍ خَيْرٌ مُّسْتَقَرًّا وَّاَحْسَنُ مَقِيْلًا

aṣḥābul-jannati yauma'iżin khairum mustaqarraw wa aḥsanu maqīlā(n).

तस्मिन् दिने स्वर्गवासिनां श्रेष्ठं निवासस्थानं, सुन्दरतमं विश्रामस्थानं च भविष्यति ।

وَيَوْمَ تَشَقَّقُ السَّمَاۤءُ بِالْغَمَامِ وَنُزِّلَ الْمَلٰۤىِٕكَةُ تَنْزِيْلًا

wa yauma tasyaqqaqus-samā'u bil-gamāmi wa nuzzilal-malā'ikatu tanzīlā(n).

तथा (स्मरतु) यस्मिन् दिने (यदा) आकाशः श्वेतकुहरं मुक्तं कृत्वा विस्फोटितवान्, स्वर्गदूताः च तरङ्गैः (अन्तर्गतः) प्रेषिताः।

اَلْمُلْكُ يَوْمَىِٕذِ ِۨالْحَقُّ لِلرَّحْمٰنِۗ وَكَانَ يَوْمًا عَلَى الْكٰفِرِيْنَ عَسِيْرًا

al-mulku yauma'iżinil-ḥaqqu lir-raḥmān(i), wa kāna yauman ‘alal-kāfirīna ‘asīrā(n).

तस्मिन् दिने न्याय्यं राज्यं परमदयालुस्य ईश्वरस्य भवति। स च अविश्वासिनः कृते कठिनः दिवसः अस्ति।

وَيَوْمَ يَعَضُّ الظَّالِمُ عَلٰى يَدَيْهِ يَقُوْلُ يٰلَيْتَنِى اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُوْلِ سَبِيْلًا

wa yauma ya‘aḍḍuẓ-ẓālimu ‘alā yadaihi yaqūlu yā laitanittakhażtu ma‘ar-rasūli sabīlā(n).

तथा च (स्मरतु) यस्मिन् दिने (यदा) अन्यायी व्यक्तिः स्वस्य अङ्गुलीद्वयं दष्टवान्, (तस्य कर्मणां पश्चात्तापं कृत्वा) "हे! यदि केवलं (एकवारम्) अहं दूतेन सह मार्गं गृहीतवान्" इति।

يٰوَيْلَتٰى لَيْتَنِيْ لَمْ اَتَّخِذْ فُلَانًا خَلِيْلًا

yā wailatā laitanī lam attakhiż fulānan khalīlā(n).

अहो धिक् मम ! यदि मया फलं मम निकटमित्रं न कृतम् स्यात् ।

لَقَدْ اَضَلَّنِيْ عَنِ الذِّكْرِ بَعْدَ اِذْ جَاۤءَنِيْۗ وَكَانَ الشَّيْطٰنُ لِلْاِنْسَانِ خَذُوْلًا

laqad aḍallanī ‘aniż-żikri ba‘da iż jā'anī, wa kānasy-syaiṭānu lil-insāni khażūlā(n).

ननु सः मां स्मरणात् (कुरानस्य) मम समीपम् आगमनात् परं मार्गभ्रष्टवान्। शैतानः च खलु मानवजातेः द्रोही अस्ति” इति ।

وَقَالَ الرَّسُوْلُ يٰرَبِّ اِنَّ قَوْمِى اتَّخَذُوْا هٰذَا الْقُرْاٰنَ مَهْجُوْرًا

wa qālar-rasūlu yā rabbi inna qaumittakhażū hāżal-qur'āna mahjūrā(n).

तथा च दूतः (मुहम्मदः) अवदत्, "हे मम भगवन्, खलु मम जनाः एतत् कुरानम् उपेक्षितं कृतवन्तः।"

وَكَذٰلِكَ جَعَلْنَا لِكُلِّ نَبِيٍّ عَدُوًّا مِّنَ الْمُجْرِمِيْنَۗ وَكَفٰى بِرَبِّكَ هَادِيًا وَّنَصِيْرًا

wa każālika ja‘alnā likulli nabiyyin ‘aduwwam minal-mujrimīn(a), wa kafā birabbika hādiyaw wa naṣīrā(n).

एवं प्रत्येकस्य भविष्यद्वादिना वयं पापिनः शत्रवः कृतवन्तः। किन्तु भवतः प्रभुः मार्गदर्शकः सहायकः च पर्याप्तः अस्ति।

وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَوْلَا نُزِّلَ عَلَيْهِ الْقُرْاٰنُ جُمْلَةً وَّاحِدَةً ۛ كَذٰلِكَ ۛ لِنُثَبِّتَ بِهٖ فُؤَادَكَ وَرَتَّلْنٰهُ تَرْتِيْلًا

wa qālal-lażīna kafarū lau lā nuzzila ‘alaihil-qur'ānu jumlataw wāḥidatan - każālika - linuṡabbita bihī fu'ādaka wa rattalnāhu tartīlā(n).

अविश्वासिनः च वदन्ति, “किमर्थं तस्मै सद्यः एव न प्रकाशितम्?” तत् यथा वयं तेन भवतः हृदयं (हे मुहम्मद) दृढं कुर्मः, क्रमेण (क्रमेण, शनैः, सम्यक् च) पठामः।

وَلَا يَأْتُوْنَكَ بِمَثَلٍ اِلَّا جِئْنٰكَ بِالْحَقِّ وَاَحْسَنَ تَفْسِيْرًا ۗ

wa lā ya'tūnaka bimaṡalin illā ji'nāka bil-ḥaqqi wa aḥsana tafsīrā(n).

ते च (अविश्वासिनः) भवतः समीपं किमपि विचित्रं (आनयन्) न आगतवन्तः, किन्तु वयं भवतः समीपं सत्यं श्रेष्ठं व्याख्यानं च आनयामः।

اَلَّذِيْنَ يُحْشَرُوْنَ عَلٰى وُجُوْهِهِمْ اِلٰى جَهَنَّمَۙ اُولٰۤىِٕكَ شَرٌّ مَّكَانًا وَّاَضَلُّ سَبِيْلًا ࣖ

allażīna yuḥsyarūna ‘alā wujūhihim ilā jahannam(a), ulā'ika syarrum makānaw wa aḍallu sabīlā(n).

ये जनाः मुखेन कर्षिताः सन्तः नरकं प्रति समागताः सन्ति, ते एव दुष्टतमाः सन्ति, तेषां मार्गेषु अत्यन्तं भ्रष्टाः च सन्ति।

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ وَجَعَلْنَا مَعَهٗٓ اَخَاهُ هٰرُوْنَ وَزِيْرًا ۚ

wa laqad ātainā mūsal-kitāba wa ja‘alnā ma‘ahū akhāhu hārūna wazīrā(n).

ननु च वयं मूसाय पुस्तकं (तोराहं) दत्तवन्तः, हारूनं च तस्य भ्रातरं कृतवन्तः, तस्य सह वजीर (सहायकः) इति।

فَقُلْنَا اذْهَبَآ اِلَى الْقَوْمِ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۗ فَدَمَّرْنٰهُمْ تَدْمِيْرًا ۗ

fa qulnażhabā ilal-qaumil-lażīna każżabū bi'āyātinā, fa dammarnāhum tadmīrā(n).

तदा वयं (उभौ अपि) अवदमः, "भवतः द्वौ अपि अस्माकं चिह्नानि अङ्गीकुर्वतां जनानां समीपं गच्छतु।" ततो वयं सर्वशक्त्या तान् नाशयामः |

وَقَوْمَ نُوْحٍ لَّمَّا كَذَّبُوا الرُّسُلَ اَغْرَقْنٰهُمْ وَجَعَلْنٰهُمْ لِلنَّاسِ اٰيَةًۗ وَاَعْتَدْنَا لِلظّٰلِمِيْنَ عَذَابًا اَلِيْمًا ۚ

wa qauma nūḥil lammā każżabur-rusula agraqnāhum wa ja‘alnāhum lin-nāsi āyah(tan), wa a‘tadnā liẓ-ẓālimīna ‘ażāban alīmā(n).

तथा (वयं) नूहस्य जनान् यदा दूतान् मृषा वदन्ति स्म। वयं तान् मज्जितवन्तः तेषां (कथाः) मानवजातेः कृते पाठं कृतवन्तः। अपराधिनां च कृते वयं दुःखदं दण्डं सज्जीकृतवन्तः,

وَعَادًا وَّثَمُوْدَا۟ وَاَصْحٰبَ الرَّسِّ وَقُرُوْنًاۢ بَيْنَ ذٰلِكَ كَثِيْرًا

wa ‘ādaw wa ṡamūda wa aṣḥābar-rassi wa qurūnam baina żālika kaṡīrā(n).

तथा (अस्माभिः) 'अद्-समुद-जनाः रास-जनाः च तेषु (जनानाम्) मध्ये बहवः (अधिकाः) पीढयः च नष्टाः।

وَكُلًّا ضَرَبْنَا لَهُ الْاَمْثَالَۖ وَكُلًّا تَبَّرْنَا تَتْبِيْرًا

wa kullan ḍarabnā lahul-amṡāl(a), wa kullan tabbarnā tatbīrā(n).

तेषां च एकैकस्य उदाहरणं कृत्वा प्रत्येकं तस्य सर्वथा विनाशं यावत् नाशितवान्।

وَلَقَدْ اَتَوْا عَلَى الْقَرْيَةِ الَّتِيْٓ اُمْطِرَتْ مَطَرَ السَّوْءِۗ اَفَلَمْ يَكُوْنُوْا يَرَوْنَهَاۚ بَلْ كَانُوْا لَا يَرْجُوْنَ نُشُوْرًا

wa laqad atau ‘alal-qaryatil-latī umṭirat maṭaras-sau'(i), afalam yakūnū yaraunahā, bal kānū lā yarjūna nusyūrā(n).

ननु च ते (मक्कानगरस्य मुश्रिकाः) एकां भूमिं (सोदोम) गतवन्तः आसन्, या (पूर्वं) दुर्वृष्ट्या (शिलावृष्ट्या) आहतः आसीत्। किं ते न दृष्टवन्तः ? वस्तुतः ते वास्तवतः पुनरुत्थानस्य दिवसं न अपेक्षितवन्तः ।

وَاِذَا رَاَوْكَ اِنْ يَّتَّخِذُوْنَكَ اِلَّا هُزُوًاۗ اَهٰذَا الَّذِيْ بَعَثَ اللّٰهُ رَسُوْلًا

wa iżā ra'auka iy yattakhiżūnaka illā huzuwā(n), ahāżal-lażī ba‘aṡallāhu rasūlā(n).

तथा च यदा ते भवन्तं (मुहम्मदं) पश्यन्ति तदा ते केवलं भवतः उपहासं कुर्वन्ति (किं वदन्ति यत् एषः एव पुरुषः यस्य अल्लाहः दूतरूपेण प्रेषितवान्?

اِنْ كَادَ لَيُضِلُّنَا عَنْ اٰلِهَتِنَا لَوْلَآ اَنْ صَبَرْنَا عَلَيْهَاۗ وَسَوْفَ يَعْلَمُوْنَ حِيْنَ يَرَوْنَ الْعَذَابَ مَنْ اَضَلُّ سَبِيْلًا

in kāda layuḍillunā ‘an ālihatinā lau lā an ṣabarnā ‘alaihā, wa saufa ya‘lamūna ḥīna yaraunal-‘ażāba man aḍallu sabīlā(n).

ननु सः अस्मान् आराधनात् विभ्रष्टं करिष्यति स्म, यदि वयं तस्य पूजां न कुर्वन्तः स्मः” इति । ते च ज्ञास्यन्ति, यदा ते दण्डं पश्यन्ति, कः पथात् अत्यन्तं विचलितः अस्ति।

اَرَءَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ اِلٰهَهٗ هَوٰىهُۗ اَفَاَنْتَ تَكُوْنُ عَلَيْهِ وَكِيْلًا ۙ

ara'aita manittakhaża ilāhahū hawāh(u), afa anta takūnu ‘alaihi wakīlā(n).

किं भवता (मुहम्मदः) कश्चन व्यक्तिः दृष्टः यः स्वस्य कामान् स्वस्य देवं करोति? किं त्वं तस्य रक्षकः भविष्यसि ?

اَمْ تَحْسَبُ اَنَّ اَكْثَرَهُمْ يَسْمَعُوْنَ اَوْ يَعْقِلُوْنَۗ اِنْ هُمْ اِلَّا كَالْاَنْعَامِ بَلْ هُمْ اَضَلُّ سَبِيْلًا ࣖ

am taḥsabu anna akṡarahum yasma‘ūna au ya‘qilūn(a), in hum illā kal-an‘āmi bal hum aḍallu sabīlā(n).

अथवा भवन्तः मन्यन्ते यत् तेषु अधिकांशः शृणोति वा अवगच्छति वा? केवलं पशव इव न, मार्गाद् अपि विभ्रष्टाः।

اَلَمْ تَرَ اِلٰى رَبِّكَ كَيْفَ مَدَّ الظِّلَّۚ وَلَوْ شَاۤءَ لَجَعَلَهٗ سَاكِنًاۚ ثُمَّ جَعَلْنَا الشَّمْسَ عَلَيْهِ دَلِيْلًا ۙ

alam tara ilā rabbika kaifa maddaẓ-ẓill(a), wa lau syā'a laja‘alahū sākinā(n), ṡumma ja‘alnasy-syamsa ‘alaihi dalīlā(n).

किं भवता भवतः भगवतः (सृष्टिः) न लक्षिता, सः कथं छायाः दीर्घं करोति (ह्रस्वं च करोति); यदि च सः इच्छति स्म तर्हि तान् (छायाः) स्थायित्वं कृतवान् स्यात्, तदा वयं सूर्यं मार्गदर्शकं कृतवन्तः,

ثُمَّ قَبَضْنٰهُ اِلَيْنَا قَبْضًا يَّسِيْرًا

Ṡumma qabaḍnā ilainā qabḍay yasīrā(n).

तदा वयं तत् (छायाम्) अस्माकं समीपं शनैः शनैः आकर्षितवन्तः।

وَهُوَ الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الَّيْلَ لِبَاسًا وَّالنَّوْمَ سُبَاتًا وَّجَعَلَ النَّهَارَ نُشُوْرًا

wa huwal-lażī ja‘ala lakumul-laila libāsaw wan-nauma subātaw wa ja‘alan-nahāra nusyūrā(n).

स च भवतः कृते रात्रौ (यथा) आवरणं कृतवान्, निद्रां च विश्रामार्थं कृतवान्, सः च प्रयत्नार्थं उत्थानस्य दिवसं कृतवान्।

وَهُوَ الَّذِيْٓ اَرْسَلَ الرِّيَاحَ بُشْرًاۢ بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهٖۚ وَاَنْزَلْنَا مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً طَهُوْرًا ۙ

wa huwal-lażī arsalar-riyāḥa busyram baina yadai raḥmatih(ī), wa anzalnā minas-samā'i mā'an ṭahūrā(n).

स च स्वस्य दयायाः (वृष्टेः) पुरतः सुसमाचारस्य सूचकाः इति वातान् प्रेषयति; तथा आकाशात् शुद्धं जलं प्रेषयामः,

لِّنُحْيِ َۧ بِهٖ بَلْدَةً مَّيْتًا وَّنُسْقِيَهٗ مِمَّا خَلَقْنَآ اَنْعَامًا وَّاَنَاسِيَّ كَثِيْرًا

linuḥyiya bihī baldatam maitaw wa nusqiyahū mimmā khalaqnā an‘āmaw wa anāsiyya kaṡīrā(n).

तत् (तया सह) वयं मृतां (वंध्यं) भूमिं पुनः सजीवं कुर्मः, अस्माभिः निर्मितानाम् केभ्यः अपि, (रूपेण) पशूनां, बहुजनानाम् च पेयं दास्यामः।

وَلَقَدْ صَرَّفْنٰهُ بَيْنَهُمْ لِيَذَّكَّرُوْاۖ فَاَبٰىٓ اَكْثَرُ النَّاسِ اِلَّا كُفُوْرًا

wa laqad ṣarrafnāhu bainahum liyażżakkarū, fa abā akṡarun-nāsi illā kufūrā(n).

खलु च तेषां मध्ये वयं तत् (वृष्टिं) वितरितवन्तः यत् ते सावधानाः भवेयुः; परन्तु अधिकांशः मानवजातिः कृतज्ञः न भवति, परन्तु ते (आशीर्वादं) अङ्गीकुर्वन्ति।

وَلَوْ شِئْنَا لَبَعَثْنَا فِيْ كُلِّ قَرْيَةٍ نَّذِيْرًا ۖ

wa lau syi'nā laba‘aṡnā fī kulli qaryatin nażīrā(n).

यदि च वयं इच्छामः तर्हि प्रत्येकं भूमिं प्रति चेतावनीम् प्रेषयिष्यामः।

فَلَا تُطِعِ الْكٰفِرِيْنَ وَجَاهِدْهُمْ بِهٖ جِهَادًا كَبِيْرًا

falā tuṭi‘il-kāfirīna wa jāhidhum bihī jihādan kabīrā(n).

अतः अविश्वासिनः आज्ञां न पालन्तु, तेषां विरुद्धं तेन (कुरानेन) महता (आत्मेन) संघर्षेण युद्धं कुर्वन्तु।

۞ وَهُوَ الَّذِيْ مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ هٰذَا عَذْبٌ فُرَاتٌ وَّهٰذَا مِلْحٌ اُجَاجٌۚ وَجَعَلَ بَيْنَهُمَا بَرْزَخًا وَّحِجْرًا مَّحْجُوْرًا

wa huwal-lażī marajal-baḥraini hāżā ‘ażbun furātuw wa hāżā milḥun ujāj(un), wa ja‘ala bainahumā barzakhaw wa ḥijram maḥjūrā(n).

स च समुद्रद्वयं (पार्श्वतः पार्श्वतः) प्रवाहितवान्; एकः नवीनः मधुरः अपरः लवणः कटुः च; तयोः मध्ये च बाधकं बाधकं च स्थापितं यत् अभेद्यम्।

وَهُوَ الَّذِيْ خَلَقَ مِنَ الْمَاۤءِ بَشَرًا فَجَعَلَهٗ نَسَبًا وَّصِهْرًاۗ وَكَانَ رَبُّكَ قَدِيْرًا

wa huwal-lażī khalaqa minal-mā'i basyaran fa ja‘alahū nasabaw wa ṣihrā(n), wa kāna rabbuka qadīrā(n).

सः च (अपि) मनुष्यम् जलाद् सृष्टवान्, ततः सः तं सन्तानं धनं च (अस्ति) कृतवान् तथा च भवतः ईश्वरः सर्वशक्तिमान् अस्ति।

وَيَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مَا لَا يَنْفَعُهُمْ وَلَا يَضُرُّهُمْۗ وَكَانَ الْكَافِرُ عَلٰى رَبِّهٖ ظَهِيْرًا

wa ya‘budūna min dūnillāhi mā lā yanfa‘uhum wa lā yaḍurruhum, wa kānal-kāfiru ‘alā rabbihī ẓahīrā(n).

तथा च ते अल्लाहस्य अतिरिक्तं तत् पूजयन्ति यत् तेषां लाभं न करोति तथा च तेषां कृते विपत्तिं न (अपि) आनयति। अविश्वासिनः स्वप्रभुः (अवज्ञां कर्तुं शैतानस्य) सहायकाः सन्ति।

وَمَآ اَرْسَلْنٰكَ اِلَّا مُبَشِّرًا وَّنَذِيْرًا

wa mā arsalnāka illā mubasysyiraw wa nażīrā(n).

तथा च वयं भवन्तं (मुहम्मदं) न प्रेषितवन्तः, केवलं शुभसमाचारप्रदः, चेतावनीदाता च इति विना।

قُلْ مَآ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ اَجْرٍ اِلَّا مَنْ شَاۤءَ اَنْ يَّتَّخِذَ اِلٰى رَبِّهٖ سَبِيْلًا

qul mā as'alukum ‘alaihi min ajrin illā man syā'a ay yattakhiża ilā rabbihī sabīlā(n).

कथयतु, “एतस्य सन्देशस्य प्रसारणात् अहं भवन्तं किमपि फलं न याचयामि, केवलं जनाः स्वेश्वरस्य मार्गं गृह्णन्ति” इति ।

وَتَوَكَّلْ عَلَى الْحَيِّ الَّذِيْ لَا يَمُوْتُ وَسَبِّحْ بِحَمْدِهٖۗ وَكَفٰى بِهٖ بِذُنُوْبِ عِبَادِهٖ خَبِيْرًا ۚ

wa tawakkal ‘alal-ḥayyil-lażī lā yamūtu wa sabbiḥ biḥamdih(ī), wa kafā bihī biżunūbi ‘ibādihī khabīrā(n).

तथा च अल्लाह, जीविते, यः न म्रियते, तस्मिन् विश्वासं कृत्वा तस्य स्तुतिं कृत्वा तस्य महिमाम् कुर्वन्तु। तस्य च भृत्यानां पापानां सर्वज्ञः इति पर्याप्तम्,

اَلَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا فِيْ سِتَّةِ اَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوٰى عَلَى الْعَرْشِۚ اَلرَّحْمٰنُ فَسْـَٔلْ بِهٖ خَبِيْرًا

allażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa wa mā bainahumā fī sittati ayyāmin ṡummastawā ‘alal-‘arsy(i), ar-raḥmānu fas'al bihī khabīrā(n).

यः षड्युगेषु स्वर्गं पृथिवीं च तयोः मध्ये यत् अस्ति तत् निर्मितवान्, ततः सः सिंहासने उपविष्टवान्, (सः) परमदयालुः अस्ति, अतः यः अधिकं जानाति (मुहम्मदः) (अल्लाहस्य विषये) पृच्छतु।

وَاِذَا قِيْلَ لَهُمُ اسْجُدُوْا لِلرَّحْمٰنِ قَالُوْا وَمَا الرَّحْمٰنُ اَنَسْجُدُ لِمَا تَأْمُرُنَا وَزَادَهُمْ نُفُوْرًا ۩ ࣖ

wa iżā qīla lahumusjudū lir-raḥmāni qālū wa mar-raḥmānu anasjudu limā ta'murunā wa zādahum nufūrā(n).

यदा च तेभ्यः कथ्यते यत् "परमदयालुस्य प्रणामं कुरुत" तदा ते उत्तरं ददति यत् "कः दयालुः? किं वयं अल्लाहं प्रणामं कुर्मः यस्य भवद्भिः (मुहम्मदः) अस्मान् (तस्य प्रणामं कर्तुं) आज्ञापितवान्? ते च अधिकं दूरं धावन्ति (सत्यतः)।

تَبٰرَكَ الَّذِيْ جَعَلَ فِى السَّمَاۤءِ بُرُوْجًا وَّجَعَلَ فِيْهَا سِرٰجًا وَّقَمَرًا مُّنِيْرًا

tabārakal-lażī ja‘ala fis-samā'i burūjaw wa ja‘ala fīhā sirājaw wa qamaram munīrā(n).

महिमा अल्लाहस्य यः आकाशे ताराणि कृतवान् तथा च सः सूर्यं चन्द्रं च प्रकाशितवान्।

وَهُوَ الَّذِيْ جَعَلَ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ خِلْفَةً لِّمَنْ اَرَادَ اَنْ يَّذَّكَّرَ اَوْ اَرَادَ شُكُوْرًا

wa huwal-lażī ja‘alal-laila wan-nahāra khilfatal liman arāda ay yażżakkara au arāda syukūrā(n).

सः च (अपि) पाठं ज्ञातुम् इच्छन्तीनां कृतज्ञतां प्राप्तुम् इच्छन्तीनां वा जनानां कृते रात्रौ दिवसं च पर्यायरूपेण करोति।

وَعِبَادُ الرَّحْمٰنِ الَّذِيْنَ يَمْشُوْنَ عَلَى الْاَرْضِ هَوْنًا وَّاِذَا خَاطَبَهُمُ الْجٰهِلُوْنَ قَالُوْا سَلٰمًا

wa ‘ibādur-raḥmānil-lażīna yamsyūna ‘alal-arḍi haunaw wa iżā khāṭabahumul-jāhilūna qālū salāmā(n).

परमदयालुस्य सेवकाः तु ते एव पृथिवीं विनयेन चरन्ति, यदा अज्ञानिनः तान् अभिवादयन्ति (अपमानितवाक्यैः) तदा ते "सलाम" इति वदन्ति।

وَالَّذِيْنَ يَبِيْتُوْنَ لِرَبِّهِمْ سُجَّدًا وَّقِيَامًا

wal-lażīna yabītūna lirabbihim sujjadaw wa qiyāmā(n).

ये च प्रणामं स्थित्वा ईश्वरं पूजयन् रात्रिं यापयन्ति।

وَالَّذِيْنَ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَا اصْرِفْ عَنَّا عَذَابَ جَهَنَّمَۖ اِنَّ عَذَابَهَا كَانَ غَرَامًا ۖ

wal-lażīna yaqūlūna rabbanaṣrif ‘annā ‘ażāba jahannam(a), inna ‘ażābahā kāna garāmā(n).

ये च वदन्ति-"अस्माकं भगवन्, नरकस्य पीडां हरतु, तस्य यातनाः खलु शाश्वतविनाशं जनयिष्यति" इति।

اِنَّهَا سَاۤءَتْ مُسْتَقَرًّا وَّمُقَامًا

innahā sā'at mustaqarraw wa muqāmā(n).

ननु नरकं निवासार्थं निवासार्थं च दुष्टतमं स्थानम् अस्ति।

وَالَّذِيْنَ اِذَآ اَنْفَقُوْا لَمْ يُسْرِفُوْا وَلَمْ يَقْتُرُوْا وَكَانَ بَيْنَ ذٰلِكَ قَوَامًا

wal-lażīna iżā anfaqū lam yusrifū wa lam yaqturū wa kāna baina żālika qawāmā(n).

ये च (परमदयायाः सेवकान् सहितम्) ये व्ययन्ते (धनं) न अतिशयेन न च (अपि) कंजूसाः, ययोः युक्तियुक्तौ।

وَالَّذِيْنَ لَا يَدْعُوْنَ مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَ وَلَا يَقْتُلُوْنَ النَّفْسَ الَّتِيْ حَرَّمَ اللّٰهُ اِلَّا بِالْحَقِّ وَلَا يَزْنُوْنَۚ وَمَنْ يَّفْعَلْ ذٰلِكَ يَلْقَ اَثَامًا ۙ

wal-lażīna lā yad‘ūna ma‘allāhi ilāhan ākhara wa lā yaqtulūnan nafsal-latī ḥarramallāhu illā bil-ḥaqqi wa lā yaznūn(a), wa may yaf‘al żālika yalqa aṡāmā(n).

तथा ये अल्लाहस्य सहभागिनः अन्यदेवताभिः सह न सङ्गतिं कुर्वन्ति तथा च अधिकारं (कारणं) विहाय अल्लाहेन निषिद्धान् जनान् न हन्ति, व्यभिचारं न कुर्वन्ति; यः च तत् करोति सः अवश्यमेव घोरं दण्डं प्राप्स्यति।

يُّضٰعَفْ لَهُ الْعَذَابُ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ وَيَخْلُدْ فِيْهٖ مُهَانًا ۙ

yuḍā‘af lahul-‘ażābu yaumal-qiyāmati wa yakhlud fīhī muhānā(n).

(अर्थात्) पुनरुत्थानदिने तस्य दण्डः गुणितः भविष्यति, सः च तस्मिन् दण्डे, अपमानदशायां तिष्ठति,

اِلَّا مَنْ تَابَ وَاٰمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صَالِحًا فَاُولٰۤىِٕكَ يُبَدِّلُ اللّٰهُ سَيِّاٰتِهِمْ حَسَنٰتٍۗ وَكَانَ اللّٰهُ غَفُوْرًا رَّحِيْمًا

illā man tāba wa āmana wa ‘amila ‘amalan ṣāliḥan fa ulā'ika yubaddilullāhu sayyi'ātihim ḥasanāt(in), wa kānallāhu gafūrar raḥīmā(n).

ये पश्चात्तापं कुर्वन्ति विश्वासं कुर्वन्ति सत्कर्म कुर्वन्ति च तान् विहाय; तदा अल्लाहः तेषां दुष्टस्य स्थाने हितं कृतवान्। अल्लाहः क्षमाशीलः, परमदयालुः अस्ति।

وَمَنْ تَابَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَاِنَّهٗ يَتُوْبُ اِلَى اللّٰهِ مَتَابًا

wa man tāba wa ‘amila ṣāliḥan fa innahū yatūbu ilallāhi matābā(n).

यः च पश्चात्तापं करोति सत्कर्म च करोति, तदा खलु सः सच्चिदानन्देन अल्लाहस्य समीपं पश्चात्तापं करोति।

وَالَّذِيْنَ لَا يَشْهَدُوْنَ الزُّوْرَۙ وَاِذَا مَرُّوْا بِاللَّغْوِ مَرُّوْا كِرَامًا

wal-lażīna yasyhadūnaz-zūr(a), wa iżā marrū bil-lagwi marrū kirāmā(n).

ये च मिथ्यासाक्ष्यं न ददति, निष्प्रयोजनकर्मकर्तृभिः (जनैः) मिलित्वा गौरवं निर्वाहयन्तः गच्छन्ति,

وَالَّذِيْنَ اِذَا ذُكِّرُوْا بِاٰيٰتِ رَبِّهِمْ لَمْ يَخِرُّوْا عَلَيْهَا صُمًّا وَّعُمْيَانًا

wal-lażīna iżā żukkirū bi'āyāti rabbihim lam yakhirrū ‘alaihā ṣummaw wa ‘umyānā(n).

ये च भगवतः श्लोकैः चेतिताः सन्तः बधिरान्धाः इव न वर्तन्ते।

وَالَّذِيْنَ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَا هَبْ لَنَا مِنْ اَزْوَاجِنَا وَذُرِّيّٰتِنَا قُرَّةَ اَعْيُنٍ وَّاجْعَلْنَا لِلْمُتَّقِيْنَ اِمَامًا

wal-lażīna yaqūlūna rabbanā hab lanā min azwājinā wa żurriyyātinā qurrata a‘yuniw waj‘alnā lil-muttaqīna imāmā(n).

ये च वदन्ति, "अस्माकं भगवन्, अस्माकं पतिपत्न्यः, अस्माकं सन्तानं च (अस्माकं) हृदये आनन्दरूपेण प्रयच्छ, अस्मान् पुण्यानां नेतारः कुरु।"

اُولٰۤىِٕكَ يُجْزَوْنَ الْغُرْفَةَ بِمَا صَبَرُوْا وَيُلَقَّوْنَ فِيْهَا تَحِيَّةً وَّسَلٰمًا ۙ

ulā'ika yujzaunal-gurfata bimā ṣabarū wa yulaqqauna fīhā taḥiyyataw wa salāmā(n).

तेषां धैर्यस्य उच्चस्थानं (स्वर्गे) पुरस्कृतं भविष्यति, तत्र च तेषां सम्मानेन अभिवादनेन च अभिनन्दिताः भविष्यन्ति।

خٰلِدِيْنَ فِيْهَاۗ حَسُنَتْ مُسْتَقَرًّا وَّمُقَامًا

khālidīna fīhā, ḥasunat mustaqarraw wa muqāmā(n).

तस्मिन् तिष्ठन्ति। स्वर्गः यथा वासस्थानं वासस्थानम् इव उत्तमः अस्ति।

قُلْ مَا يَعْبَؤُا بِكُمْ رَبِّيْ لَوْلَا دُعَاۤؤُكُمْۚ فَقَدْ كَذَّبْتُمْ فَسَوْفَ يَكُوْنُ لِزَامًا ࣖ

qul mā ya‘ba'u bikum rabbī lau lā du‘ā'ukum, faqad każżabtum fa saufa yakūnu lizāmā(n).

कथयतु (मुहम्मदः मुश्रिकाणां कृते) "मम प्रभुः भवतः विषये ध्यानं न दास्यति, यदि भवतः पूजा न स्यात्। (किन्तु भवन्तः तं कथं पूजयन्ति), यदा खलु, भवता तस्य मृषावादः कृतः? अतः भविष्ये (प्रलयः) अवश्यमेव (भवतः उपरि) भविष्यति।