Q.S अल-'अलाक् (اَلْعَلَق) - 19 श्लोकसंख्या

اِقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِيْ خَلَقَۚ

iqra' bismi rabbikal-lażī khalaq(a).

सृष्टे भगवतः नाम (उल्लेख्य) पठतु,

خَلَقَ الْاِنْسَانَ مِنْ عَلَقٍۚ

khalaqal-insāna min ‘alaq(in).

सः रक्तस्य जठरात् मनुष्यं सृष्टवान्।

اِقْرَأْ وَرَبُّكَ الْاَكْرَمُۙ

iqra' wa rabbukal-akram(u).

पठन्तु, तव प्रभुः परममहिमा,

الَّذِيْ عَلَّمَ بِالْقَلَمِۙ

allażī ‘allama bil-qalam(i).

कः लेखनीया (मनुष्यान्) उपदिशति।

عَلَّمَ الْاِنْسَانَ مَا لَمْ يَعْلَمْۗ

‘allamal-insāna mā lam ya‘lam.

सः मनुष्यम् यत् न जानाति स्म तत् उपदिशति स्म।

كَلَّآ اِنَّ الْاِنْسَانَ لَيَطْغٰىٓ ۙ

kallā innal-insāna layaṭgā.

सर्वथा न ! सत्यमेव मनुष्याः सत्यमेव सीमातः पराः सन्ति,

اَنْ رَّاٰهُ اسْتَغْنٰىۗ

ar ra'āhustagnā.

यदा सः पर्याप्तः इति पश्यति।

اِنَّ اِلٰى رَبِّكَ الرُّجْعٰىۗ

inna ilā rabbikar-ruj‘ā.

ननु भवतः भगवते एव (भवतः) पुनरागमनम्।

اَرَاَيْتَ الَّذِيْ يَنْهٰىۙ

ara'aital-lażī yanhā.

निषिद्धानां जनानां विषये भवतः किं मतम् ?

عَبْدًا اِذَا صَلّٰىۗ

‘abdan iżā ṣallā.

भृत्यः यदा प्रार्थनां करोति, २.

اَرَاَيْتَ اِنْ كَانَ عَلَى الْهُدٰىٓۙ

ara'aita in kāna ‘alal-hudā.

किं मन्यसे यदि सः (प्रार्थनानिषिद्धः) सत्ये (मार्गदर्शने) अस्ति,

اَوْ اَمَرَ بِالتَّقْوٰىۗ

au amara bit-taqwā.

अथवा सः भवन्तं (अल्लाह) भयं कर्तुं अवदत्?

اَرَاَيْتَ اِنْ كَذَّبَ وَتَوَلّٰىۗ

ara'aita in każżaba wa tawallā.

किं मन्यसे यदि सः (यो निषेधयति) मृषावादं कृत्वा निवर्तते?

اَلَمْ يَعْلَمْ بِاَنَّ اللّٰهَ يَرٰىۗ

alam ya‘lam bi'annallāha yarā.

किं सः न जानाति यत् अल्लाहः (तस्य सर्वाणि कर्माणि) पश्यति?

كَلَّا لَىِٕنْ لَّمْ يَنْتَهِ ەۙ لَنَسْفَعًاۢ بِالنَّاصِيَةِۙ

kallā la'il lam yantah(i), lanasfa‘am bin-nāṣiyah(ti).

चिंतां मास्तु! ननु यदि सः न निवर्तते (तथा कुर्वन्) तं वयं तं शिरःशिखरेण अवश्यमेव कर्षिष्यामः, (नरकं प्रति)।

نَاصِيَةٍ كَاذِبَةٍ خَاطِئَةٍۚ

nāṣiyatin kāżibatin khāṭi'ah(tin).

अर्थात्) मृषावादिनः अवज्ञायाः च शिरसि मुकुटम्।

فَلْيَدْعُ نَادِيَهٗۙ

falyad‘u nādiyah(ū).

अतः सः स्वसमूहं (तस्य साहाय्यार्थं) आह्वयतु,

سَنَدْعُ الزَّبَانِيَةَۙ

sanad‘uz-zabāniyah(ta).

अचिरेण वयं जबानियस्य दूतान्, (पापिनां पीडकाः) आह्वयेम,

كَلَّاۗ لَا تُطِعْهُ وَاسْجُدْ وَاقْتَرِبْ ۩ ࣖ

kallā, lā tuṭi‘hu wasjud waqtarib.

चिंतां मास्तु! तस्य आज्ञां मा कुरुत; तथा प्रणामं कृत्वा (स्वयं अल्लाहस्य) समीपं गच्छन्तु।