Q.S अन-नाजीअत (اَلنَّازِعَات) - 46 श्लोकसंख्या

وَالنّٰزِعٰتِ غَرْقًاۙ

wan-nāzi‘āti garqā(n).

(आजीवनं) कठिनं गृह्णाति (दूत) द्वारा।

وَّالنّٰشِطٰتِ نَشْطًاۙ

wan-nāsyiṭāti nasyṭā(n).

मृदुतया (प्राणम्) गृह्णाति (दूत) द्वारा।

وَّالسّٰبِحٰتِ سَبْحًاۙ

was-sābiḥāti sabḥā(n).

आकाशात् शीघ्रम् अवतरितेन (दूतेन) ।

فَالسّٰبِقٰتِ سَبْقًاۙ

fas-sābiqāti sabqā(n).

तथा (दूताः) ये द्रुतं नयन्ति,

فَالْمُدَبِّرٰتِ اَمْرًاۘ

fal-mudabbirāti amrā(n).

(लौकिक) कार्याणि नियमयन्तः (दूताः) च।

يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُۙ

yauma tarjufur-rājifah(tu).

(ननु पुनरुत्थानं भविष्यसि) यस्मिन् दिने प्रथमः विस्फोटः जगत् कम्पयति।

تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ ۗ

tatba‘uhar-rādifah(tu).

(प्रथमविस्फोटः) द्वितीयविस्फोटसहितः भवति ।

قُلُوْبٌ يَّوْمَىِٕذٍ وَّاجِفَةٌۙ

qulūbuy yauma'iżiw wājifah(tun).

तदा नृणां हृदयं बहु भीतं अनुभवति स्म,

اَبْصَارُهَا خَاشِعَةٌ ۘ

abṣāruhā khāsyi‘ah(tun).

तस्य दृष्टिः वशीकृता आसीत्।

يَقُوْلُوْنَ ءَاِنَّا لَمَرْدُوْدُوْنَ فِى الْحَافِرَةِۗ

yaqūlūna a'innā lamardūdūna fil-ḥāfirah(ti).

(अविश्वासिनः) वदन्ति यत्, “किं वयं वास्तवं स्वस्य मूलजीवनं प्रति प्रत्यागमिष्यामः?

ءَاِذَا كُنَّا عِظَامًا نَّخِرَةً ۗ

a'iżā kunnā ‘iẓāman nakhirah(tan).

किं वयं (पुनरुत्थानं प्राप्नुमः) यदि वयं भग्नाः अस्थिः अभवम?”

قَالُوْا تِلْكَ اِذًا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌ ۘ

qālū tilka iżan karratun khāsirah(tun).

ततो हानिकारकं प्रतिगमनम् इति ते अवदन् ।

فَاِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَّاحِدَةٌۙ

fa innamā hiya zajratuw wāḥidah(tun).

अतः पुनरागमनं केवलं एकं प्रहारं दूरम् अस्ति।

فَاِذَا هُمْ بِالسَّاهِرَةِۗ

fa iżā hum bis-sāhirah(ti).

ततः सद्यः पुनः (नव) पृथिव्यां जीविताः अभवन्।

هَلْ اَتٰىكَ حَدِيْثُ مُوْسٰىۘ

hal atāka ḥadīṡu mūsā.

किं मूसाया: कथा भवतः (मुहम्मदस्य) समीपं प्राप्ता अस्ति?

اِذْ نَادٰىهُ رَبُّهٗ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًىۚ

iż nādāhu rabbuhū bil-wādil-muqaddasi ṭuwā(n).

यदा परमेश् वरः तं (मूसां) पवित्रे उपत्यकायां, अर्थात् तुवा उपत्यकायां आहूतवान्;

اِذْهَبْ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰىۖ

iżhab ilā fir‘auna innahū ṭagā.

फारोः समीपं गच्छतु! ननु सः सीमां अतिक्रान्तवान्, .

فَقُلْ هَلْ لَّكَ اِلٰٓى اَنْ تَزَكّٰىۙ

fa qul hal laka ilā an tazakkā.

अतः (फिर'आउन् प्रति) वदतु, "किं त्वं स्वं (दोषात्) शुद्धिं कर्तुम् इच्छसि,

وَاَهْدِيَكَ اِلٰى رَبِّكَ فَتَخْشٰىۚ

wa ahdiyaka ilā rabbika fa takhsyā.

अहं च त्वां भगवतः मार्गं प्रति नेष्यामि येन त्वं तस्मात् भयं करिष्यसि?”

فَاَرٰىهُ الْاٰيَةَ الْكُبْرٰىۖ

fa arāhul-āyatal-kubrā.

ततः (मोशेः) तस्मै महत् चमत्कारं दर्शितवान्।

فَكَذَّبَ وَعَصٰىۖ

fa każżaba wa ‘aṣā.

परन्तु सः (फारो) मृषावादं कृत्वा अवज्ञां कृतवान्।

ثُمَّ اَدْبَرَ يَسْعٰىۖ

Ṡumma adbara yas‘ā.

ततः सः (मोशेः) आव्हानं कर्तुं प्रयतमानोऽपि निवृत्तः अभवत्।

فَحَشَرَ فَنَادٰىۖ

fa ḥasyara fanādā.

ततः सः (स्वप्रमुखान्) सङ्गृह्य उद्घोषयन् (स्वजनम् आहूतवान्)।

فَقَالَ اَنَا۠ رَبُّكُمُ الْاَعْلٰىۖ

fa qāla ana rabbukumul-a‘lā.

(सेरायः) अवदत्, "अहं भवतः परमः ईश्वरः अस्मि।"

فَاَخَذَهُ اللّٰهُ نَكَالَ الْاٰخِرَةِ وَالْاُوْلٰىۗ

fa akhażahullāhu nakālal-ākhirati wal-ūlā.

अतः अल्लाहः तं परलोकस्य दण्डेन, जगति यातनायाः च दण्डं दत्तवान्।

اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَعِبْرَةً لِّمَنْ يَّخْشٰى ۗ ࣖ

inna fī żālika la‘ibratal limay yakhsyā.

ननु तस्मिन् भयभीतां (अल्लाह) कृते पाठः अस्ति।

ءَاَنْتُمْ اَشَدُّ خَلْقًا اَمِ السَّمَاۤءُ ۚ بَنٰىهَاۗ

a'antum asyaddu khalqan amis-samā'u banāhā.

किं तव सृष्टिः बृहत्तरः उत स्वर्गः यः सः निर्मितवान्?

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوّٰىهَاۙ

rafa‘a samkahā fa sawwāhā.

सः स्वभवनं उत्थाप्य सिद्धं कृतवान्,

وَاَغْطَشَ لَيْلَهَا وَاَخْرَجَ ضُحٰىهَاۖ

wa agṭasya lailahā wa akhraja ḍuḥāhā.

सः च रात्रौ (पूर्णतमं) कृतवान्, दिवसं च (उज्ज्वलं प्रकाशं) कृतवान्।

وَالْاَرْضَ بَعْدَ ذٰلِكَ دَحٰىهَاۗ

wal-arḍa ba‘da żālika daḥāhā.

तदनन्तरं च सः पृथिवीं प्रसारितवान्।

اَخْرَجَ مِنْهَا مَاۤءَهَا وَمَرْعٰىهَاۖ

akhraja minhā mā'ahā wa mar‘āhā.

तस्मात् जलस्रोतान् निर्गच्छति, तस्य वनस्पतयः (वर्धयति)।

وَالْجِبَالَ اَرْسٰىهَاۙ

wal-jibāla arsāhā.

पर्वतान् च दृढतया स्थापितवान्।

مَتَاعًا لَّكُمْ وَلِاَنْعَامِكُمْۗ

matā‘al lakum wa li'an‘āmikum.

(तत्सर्वं) तव भोगाय पशुधनाय च।

فَاِذَا جَاۤءَتِ الطَّاۤمَّةُ الْكُبْرٰىۖ

fa iżā jā'atiṭ-ṭāmmatul-kubrā.

अतः यदा महती विपत्तिः (प्रलयदिवसः) आगता, तदा

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْاِنْسَانُ مَا سَعٰىۙ

yauma yatażakkarul-insānu mā sa‘ā.

अर्थात् यस्मिन् दिने (यदा) जनाः स्वकृतं स्मर्यन्ते,

وَبُرِّزَتِ الْجَحِيْمُ لِمَنْ يَّرٰى

wa burrizatil-jaḥīmu limay yarā.

नरकं च सर्वेभ्यः दृष्टेभ्यः स्पष्टतया दर्शितम्।

فَاَمَّا مَنْ طَغٰىۖ

fa ammā man ṭagā.

यथा सीमातिक्रान्तानां .

وَاٰثَرَ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَاۙ

wa āṡaral-ḥayātad-dun-yā.

तथा लौकिकजीवनं प्राथमिकताम् अददात्, २.

فَاِنَّ الْجَحِيْمَ هِيَ الْمَأْوٰىۗ

fa innal-jaḥīma hiyal-ma'wā.

तदा खलु नरकं तस्य धाम।

وَاَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهٖ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوٰىۙ

wa ammā man khāfa maqāma rabbihī wa nahan-nafsa ‘anil-hawā.

ये च भगवतः माहात्म्यभीताः कामान्निवृत्ताः।

فَاِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوٰىۗ

fa innal-jannata hiyal-ma'wā.

तदा खलु स्वर्गः तस्य निवासः।

يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ السَّاعَةِ اَيَّانَ مُرْسٰىهَاۗ

yas'alūnaka ‘anis-sā‘ati ayyāna mursāhā.

ते (अविश्वासिनः) भवन्तं (हे मुहम्मद) प्रहरस्य विषये पृच्छन्ति यत्, "कदा भविष्यति?"

فِيْمَ اَنْتَ مِنْ ذِكْرٰىهَاۗ

fīma anta min żikrāhā.

किमर्थं भवता तस्य (समयस्य) उल्लेखः करणीयः ?

اِلٰى رَبِّكَ مُنْتَهٰىهَاۗ

ilā rabbika muntahāhā.

तव भगवते (प्रत्यागत) अन्तम् (पदम्)।

اِنَّمَآ اَنْتَ مُنْذِرُ مَنْ يَّخْشٰىهَاۗ

innamā anta munżiru may yakhsyāhā.

त्वं (मुहम्मदः) केवलं तेषां कृते चेतावनीदाता असि ये तस्मात् (कयामतदिनात्) भयभीताः सन्ति।

كَاَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوْٓا اِلَّا عَشِيَّةً اَوْ ضُحٰىهَا ࣖ

ka'annahum yauma yaraunahā lam yalbaṡū illā ‘asyiyyatan au ḍuḥāhā.

यस्मिन् दिने ते प्रहरं पश्यन्ति (तस्याः तीव्रवातावरणात्) तस्मिन् दिने तेषां मनसि इदं प्रतीयते यत् ते केवलं सायंकाले वा प्रातःकाले वा (अल्पकालं यावत्) एव स्थितवन्तः।