Q.S मरियमः (مَرْيَم) - 98 श्लोकसंख्या

كۤهٰيٰعۤصۤ ۚ

kāf hā yā ‘aīn ṣād.

कफ ह या 'ऐं शाद

ذِكْرُ رَحْمَتِ رَبِّكَ عَبْدَهٗ زَكَرِيَّا ۚ

Żikru raḥmati rabbika ‘abdahū zakariyyā.

यत् पठ्यते तत्) भवतः भगवतः स्वस्य सेवकस्य जकारियायाः प्रति दयायाः व्याख्यानम्,

اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ نِدَاۤءً خَفِيًّا

iż nādā rabbahū nidā'an khafiyyā(n).

(अर्थात्) यदा मृदुस्वरेण स्वेश्वरं प्रार्थयति।

قَالَ رَبِّ اِنِّيْ وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّيْ وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْبًا وَّلَمْ اَكُنْۢ بِدُعَاۤىِٕكَ رَبِّ شَقِيًّا

qāla rabbi innī wahanal-‘aẓmu minnī wasyta‘alar-ra'su syaibaw wa lam akum bidu‘ā'ika rabbi syaqiyyā(n).

सः (जकारिया) अवदत्, “हे मम भगवन्, सत्यमेव मम अस्थीः दुर्बलाः, मम शिरः च धूसरकेशैः पूरितम् अस्ति, अहं त्वां भगवन् प्रार्थयन् कदापि निराशः न अभवम्।

وَاِنِّيْ خِفْتُ الْمَوَالِيَ مِنْ وَّرَاۤءِيْ وَكَانَتِ امْرَاَتِيْ عَاقِرًا فَهَبْ لِيْ مِنْ لَّدُنْكَ وَلِيًّا ۙ

wa innī khiftul-mawāliya miw warā'ī wa kānatimra'atī ‘āqiran fahab lī mil ladunka waliyyā(n).

ननु च मम मृत्योः परं मम बान्धवानां चिन्ता, मम भार्या च वन्ध्या अस्ति, अतः मम पार्श्वतः बालकं प्रयच्छ,

يَّرِثُنِيْ وَيَرِثُ مِنْ اٰلِ يَعْقُوْبَ وَاجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيًّا

yariṡunī wa yariṡu min āli ya‘qūba waj‘alhu rabbi raḍiyyā(n).

यः मां याकूबस्य वंशात् उत्तराधिकारं प्राप्स्यति; तं च भगवन् धन्यं कुरु” इति।

يٰزَكَرِيَّآ اِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلٰمِ ِۨاسْمُهٗ يَحْيٰىۙ لَمْ نَجْعَلْ لَّهٗ مِنْ قَبْلُ سَمِيًّا

yā zakariyyā innā nubasysyiruka bigulāminismuhū yaḥyā, lam naj‘al lahū min qablu samiyyā(n).

(अल्लाहः अवदत्) “हे जकर्याह! वयं भवद्भ्यः एकस्य पुत्रस्य शुभसमाचारं दद्मः यस्य नाम याह्या भविष्यति, यस्य नाम वयं पूर्वं कदापि न दत्तवन्तः।”

قَالَ رَبِّ اَنّٰى يَكُوْنُ لِيْ غُلٰمٌ وَّكَانَتِ امْرَاَتِيْ عَاقِرًا وَّقَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِيًّا

qāla rabbi annā yakūnu lī gulāmuw wa kānatimra'atī ‘āqiraw wa qad balagtu minal-kibari ‘itiyyā(n).

स (जकारिया) आह, “भगवन्, मम भार्या वन्ध्या अस्ति, अहं (स्वयं) खलु अतिवृद्धावस्थां प्राप्तवान्, कथं मम बालकः भविष्यति?”

قَالَ كَذٰلِكَۗ قَالَ رَبُّكَ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَّقَدْ خَلَقْتُكَ مِنْ قَبْلُ وَلَمْ تَكُ شَيْـًٔا

qāla każālik(a), qāla rabbuka huwa ‘alayya hayyinuw wa qad khalaqtuka min qablu wa lam taku syai'ā(n).

(अल्लाह) उक्तवान् – “तथा अस्ति” इति । तव भगवान् अवदत्- "मम कृते सुलभम्, ननु मया त्वां ततः पूर्वं सृष्टम्, यद्यपि (तदा) भवतः किमपि रूपं नासीत्।"

قَالَ رَبِّ اجْعَلْ لِّيْٓ اٰيَةً ۗقَالَ اٰيَتُكَ اَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلٰثَ لَيَالٍ سَوِيًّا

qāla rabbij‘al lī āyah(tan), qāla āyatuka allā tukalliman-nāsa ṡalāṡa layālin sawiyyā(n).

स (जकारिया) उवाच हे भगवन् चिह्नं देहि मे।” (अल्लाह) अवदत्, "भवतः चिह्नं यत् भवन्तः स्वस्थः अपि त्रीणि रात्रयः यावत् मनुष्यैः सह वार्तालापं कर्तुं न शक्नुवन्ति।"

فَخَرَجَ عَلٰى قَوْمِهٖ مِنَ الْمِحْرَابِ فَاَوْحٰٓى اِلَيْهِمْ اَنْ سَبِّحُوْا بُكْرَةً وَّعَشِيًّا

fa kharaja ‘alā qaumihī minal-miḥrābi fa auḥā ilaihim an sabbiḥū bukrataw wa ‘asyiyyā(n).

अतः सः मिहराबतः स्वजनस्य समीपम् आगतः, ततः सः तान् इशारितवान्; प्रातः सायं च स्वस्य महिमां कुरु।

يٰيَحْيٰى خُذِ الْكِتٰبَ بِقُوَّةٍ ۗوَاٰتَيْنٰهُ الْحُكْمَ صَبِيًّاۙ

yā yaḥyā khużil-kitāba biquwwah(tin), wa ātaināhul-ḥukma ṣabiyyā(n).

"हे याह्या! पुस्तकस्य (तोराहस्य) गम्भीरतापूर्वकं (अध्ययनं) कुरुत।" वयं च तस्मै (यह्याम्) बाल्ये एव प्रज्ञां दत्तवन्तः।

وَّحَنَانًا مِّنْ لَّدُنَّا وَزَكٰوةً ۗوَكَانَ تَقِيًّا ۙ

wa ḥanānam mil ladunnā wa zakāh(tan), wa kāna taqiyyā(n).

तथा (वयं) अस्मात् (अन्येभ्यः) करुणां शुद्धिं च (पापात्) कुर्मः। स च भक्तः पुरुषः, .

وَّبَرًّاۢ بِوَالِدَيْهِ وَلَمْ يَكُنْ جَبَّارًا عَصِيًّا

wa barram biwālidaihi wa lam yakun jabbāran ‘aṣiyyā(n).

मातापितृणां प्रति अतीव भक्तः च आसीत्, न च सः अभिमानी (न) आज्ञाकारी व्यक्तिः आसीत्।

وَسَلٰمٌ عَلَيْهِ يَوْمَ وُلِدَ وَيَوْمَ يَمُوْتُ وَيَوْمَ يُبْعَثُ حَيًّا ࣖ

wa salāmun ‘alaihi yauma wulida wa yauma yamūtu wa yauma yub‘aṡu ḥayyā(n).

तस्य च समृद्धिः यस्मिन् दिने सः जातः, यस्मिन् दिने सः मृतः, यस्मिन् दिने सः पुनः जीवितः अभवत्।

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ مَرْيَمَۘ اِذِ انْتَبَذَتْ مِنْ اَهْلِهَا مَكَانًا شَرْقِيًّا ۙ

ważkur fil-kitābi maryam(a), iżintabażat min ahlihā makānan syarqiyyā(n).

तथा (मुहम्मद) पुस्तके (अल-कुरान) मरियमस्य कथां कथयतु, (अर्थात्) यदा सा स्वपरिवारात् पूर्वदिशि (बैतुलमक्दीस्) स्थानं प्रति निर्वासितवती,

فَاتَّخَذَتْ مِنْ دُوْنِهِمْ حِجَابًاۗ فَاَرْسَلْنَآ اِلَيْهَا رُوْحَنَا فَتَمَثَّلَ لَهَا بَشَرًا سَوِيًّا

fattakhażat min dūnihim ḥijābā(n), fa arsalnā ilaihā rūḥanā fa tamaṡṡala lahā basyaran sawiyyā(n).

ततः सः तेभ्यः आवरणं (यत् तं रक्षति स्म) स्थापयति स्म; तदा वयं तस्य समीपं स्वस्य आत्मानं (जिब्रिलं) प्रेषितवन्तः, अतः सः सम्यक् मानवरूपेण तस्य पुरतः प्रकटितः।

قَالَتْ اِنِّيْٓ اَعُوْذُ بِالرَّحْمٰنِ مِنْكَ اِنْ كُنْتَ تَقِيًّا

qālat innī a‘ūżu bir-raḥmāni minka in kunta taqiyyā(n).

सा (मर्याम्) अवदत्, "ननु अहं भवतः प्रति ईश्वरं दयालुं शरणं गच्छामि, यदि त्वं पुण्यवान् असि।"

قَالَ اِنَّمَآ اَنَا۠ رَسُوْلُ رَبِّكِۖ لِاَهَبَ لَكِ غُلٰمًا زَكِيًّا

qāla innamā ana rasūlu rabbik(a), li'ahaba laki gulāman zakiyyā(n).

सः (जिब्रिलः) अवदत्, "ननु अहं भवतः भगवतः दूतः एव अस्मि, भवतः कृते पवित्रपुत्रस्य दानं प्रसारयितुं।"

قَالَتْ اَنّٰى يَكُوْنُ لِيْ غُلٰمٌ وَّلَمْ يَمْسَسْنِيْ بَشَرٌ وَّلَمْ اَكُ بَغِيًّا

qālat annā yakūnu lī gulāmuw wa lam yamsasnī basyaruw wa lam aku bagiyyā(n).

सा (मर्याम्) अवदत्- “कथं मम पुत्रः स्यात् यदा कदापि न पुरुषः स्पृष्टवान् अहं च अशुद्धः नारी अस्मि!”

قَالَ كَذٰلِكِۚ قَالَ رَبُّكِ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌۚ وَلِنَجْعَلَهٗٓ اٰيَةً لِّلنَّاسِ وَرَحْمَةً مِّنَّاۚ وَكَانَ اَمْرًا مَّقْضِيًّا

qāla każālik(a), qāla rabbuka huwa ‘alayya hayyin(un), wa linaj‘alahū āyatal lin-nāsi wa raḥmatam minnā, wa kāna amram maqḍiyyā(n).

सः (जिब्रिलः) “तथा अस्ति” इति अवदत् । भवतः प्रभुः अवदत्, "एतत् मम कृते सुलभम् अस्ति, तथा च यत् वयं एतत् मानवजातेः कृते (अल्लाहस्य महत्त्वस्य) चिह्नं अस्मात् च दयारूपेण कुर्मः; तथा च सः विषयः (पूर्वमेव) निर्णीतः।

۞ فَحَمَلَتْهُ فَانْتَبَذَتْ بِهٖ مَكَانًا قَصِيًّا

fa ḥamalathu fantabażat bihī makānan qaṣiyyā(n).

अतः सा (मर्याम्) गर्भवती अभवत्, ततः सा स्वगर्भेण सह दूरं स्थानं प्रति निर्वासितवती।

فَاَجَاۤءَهَا الْمَخَاضُ اِلٰى جِذْعِ النَّخْلَةِۚ قَالَتْ يٰلَيْتَنِيْ مِتُّ قَبْلَ هٰذَا وَكُنْتُ نَسْيًا مَّنْسِيًّا

fa ajā'ahal-makhāḍu ilā jiz‘in nakhlah(ti), qālat yā laitanī mittu qabla hāżā wa kuntu nas-yam mansiyyā(n).

तदा प्रसववेदना तां खजूरवृक्षस्य आधारे (अवलितुं) बाध्यं कृतवती, सा (मर्याम्) अवदत्, "अहो, कथं (साधु) अहम् अस्मात् पूर्वं मृता, अहं च कश्चन अलक्षितः विस्मृतः च अभवम्।

فَنَادٰىهَا مِنْ تَحْتِهَآ اَلَّا تَحْزَنِيْ قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيًّا

fa nādāhā min taḥtihā allā taḥzanī qad ja‘ala rabbuki taḥtaki sariyyā(n).

अतः सः (जिब्रिलः) नीचस्थानात् तं उद्घोषयति स्म, "मा दुःखं कुरु, खलु भवतः भगवता भवतः अधः नदी कृता अस्ति।"

وَهُزِّيْٓ اِلَيْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُسٰقِطْ عَلَيْكِ رُطَبًا جَنِيًّا ۖ

wa huzzī ilaiki bijiz‘in-nakhlati tusāqiṭ ‘alaiki ruṭaban janiyyā(n).

तालवृक्षस्य आधारं च त्वां प्रति कम्पयतु, तत् भवतः उपरि पक्वानि खजूराणि पातयिष्यति।

فَكُلِيْ وَاشْرَبِيْ وَقَرِّيْ عَيْنًا ۚفَاِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ الْبَشَرِ اَحَدًاۙ فَقُوْلِيْٓ اِنِّيْ نَذَرْتُ لِلرَّحْمٰنِ صَوْمًا فَلَنْ اُكَلِّمَ الْيَوْمَ اِنْسِيًّا ۚ

fa kulī wasyrabī wa qarrī ‘ainā(n), fa immā tarayinna minal-basyari aḥadā(n), fa qūlī innī nażartu lir-raḥmāni ṣauman falan ukallimal-yauma insiyyā(n).

अतः खादन्तु, पिबन्तु, आनन्दयन्तु च। यदि भवन्तः कञ्चित् पश्यन्ति तर्हि वदन्तु यत् "ननु मया परमदयालुस्य ईश्वरस्य कृते उपवासं कर्तुं प्रतिज्ञा कृता अतः अद्य अहं कस्यचित् सह न सम्भाषणं करिष्यामि।"

فَاَتَتْ بِهٖ قَوْمَهَا تَحْمِلُهٗ ۗقَالُوْا يٰمَرْيَمُ لَقَدْ جِئْتِ شَيْـًٔا فَرِيًّا

fa atat bihī qaumahā taḥmiluh(ū), qālū yā maryamu laqad ji'ti syai'an fariyyā(n).

ततः सा (मर्याम्) तं (शिशुं) धारयन् स्वजनस्य समीपं नीतवती। ते (तस्याः प्रजाः) अवदन्-"हे मरियम! खलु त्वया किमपि अतिदोषम् आनयितम्।"

يٰٓاُخْتَ هٰرُوْنَ مَا كَانَ اَبُوْكِ امْرَاَ سَوْءٍ وَّمَا كَانَتْ اُمُّكِ بَغِيًّا ۖ

yā ukhta hārūna kāna abūkimra'a sau'iw wa mā kānat ummuki bagiyyā(n).

हे हारून (मर्याम्) भगिनी! पिता तव न दुष्टः, माता च व्यभिचारिणी नास्ति” इति।

فَاَشَارَتْ اِلَيْهِۗ قَالُوْا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَنْ كَانَ فِى الْمَهْدِ صَبِيًّا

fa asyārat ilaīh(i), qālū kaifa nukallimu man kāna fil-mahdi ṣabiyyā(n).

अतः सा (मर्याम्) स्वं (बालकं) दर्शयति स्म। ते अवदन्, “अद्यापि झूलने स्थितेन लघुबालकेन सह कथं वार्तालापं करिष्यामः?”

قَالَ اِنِّيْ عَبْدُ اللّٰهِ ۗاٰتٰنِيَ الْكِتٰبَ وَجَعَلَنِيْ نَبِيًّا ۙ

qāla innī ‘abdullāh(i), ātāniyal-kitāba wa ja‘alanī nabiyyā(n).

सः (ईसा) अवदत्, “ननु अहं अल्लाहस्य सेवकः अस्मि, सः मम पुस्तकं (इन्जिल्) दत्तवान्, सः मां नबी कृतवान्।

وَّجَعَلَنِيْ مُبٰرَكًا اَيْنَ مَا كُنْتُۖ وَاَوْصٰنِيْ بِالصَّلٰوةِ وَالزَّكٰوةِ مَا دُمْتُ حَيًّا ۖ

wa ja‘alanī mubārakan aina mā kunt(u), wa auṣānī biṣ-ṣalāti waz-zakāti mā dumtu ḥayyā(n).

तथा च सः मां यत्र यत्र अस्मि तत्र तत्र धन्यः कृतवान्, यावत् अहं जीवामि तावत् प्रार्थनां जकातञ्च आज्ञापितवान्।

وَّبَرًّاۢ بِوَالِدَتِيْ وَلَمْ يَجْعَلْنِيْ جَبَّارًا شَقِيًّا

wa barram biwālidatī wa lam yaj‘alnī jabbāran syaqiyyā(n).

मातृभक्तश्च न च मां दम्भं कृपणं वा कृतवान्।

وَالسَّلٰمُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُّ وَيَوْمَ اَمُوْتُ وَيَوْمَ اُبْعَثُ حَيًّا

was-salāmu ‘alayya yauma wulittu wa yauma amūtu wa yauma ub‘aṡu ḥayyā(n).

यस्मिन् दिने अहं जातः, यस्मिन् दिने अहं म्रियमाणः अस्मि, यस्मिन् दिने अहं पुनरुत्थापितः अस्मि, तस्मिन् दिने च शान्तिः भवतु” इति ।

ذٰلِكَ عِيْسَى ابْنُ مَرْيَمَ ۚقَوْلَ الْحَقِّ الَّذِيْ فِيْهِ يَمْتَرُوْنَ

Żālika ‘īsabnu maryam(a), qaulal-ḥaqqil-lażī fīhi yamtarūn(a).

सः मरियमस्य पुत्रः येशुः आसीत्, (यः अवदत्) सत्यं वचनं, यस्य सत्यं ते शङ्कयन्ति स्म

مَا كَانَ لِلّٰهِ اَنْ يَّتَّخِذَ مِنْ وَّلَدٍ سُبْحٰنَهٗ ۗاِذَا قَضٰٓى اَمْرًا فَاِنَّمَا يَقُوْلُ لَهٗ كُنْ فَيَكُوْنُ ۗ

mā kāna lillāhi ay yattakhiża miw waladin subḥānah(ū), iżā qaḍā amran fa innamā yaqūlu lahū kun fa yakūn(u).

अल्लाहस्य कृते सन्तानं न युक्तं, तस्य महिमा। यदा सः किमपि नियमं कर्तुम् इच्छति तदा सः केवलं तत् वदति यत् "भवतु!" अतः तदेव अस्ति।

وَاِنَّ اللّٰهَ رَبِّيْ وَرَبُّكُمْ فَاعْبُدُوْهُ ۗهٰذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِيْمٌ

wa innallāha rabbī wa rabbukum fa‘budūh(u), hāżā ṣirāṭum mustaqīm(un).

(ईसा अवदत्) "खलु च अल्लाहः मम प्रभुः भवतः प्रभुः च अस्ति, अतः तस्य पूजां कुरुत। एषः एव ऋजुः मार्गः।"

فَاخْتَلَفَ الْاَحْزَابُ مِنْۢ بَيْنِهِمْۚ فَوَيْلٌ لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ مَّشْهَدِ يَوْمٍ عَظِيْمٍ

fakhtalafal-aḥzābu mim bainihim, fa wailul lil-lażīna kafarū mim masyhadi yaumin ‘aẓīm(in).

अतः तेषां (यहूदीनां ख्रीष्टियानानां च) समूहाः (यः आसन्) भिन्नाः आसन्। अतः ये महादिनस्य साक्षिणः अविश्वासं कुर्वन्ति तेषां धिक्!

اَسْمِعْ بِهِمْ وَاَبْصِرْۙ يَوْمَ يَأْتُوْنَنَا لٰكِنِ الظّٰلِمُوْنَ الْيَوْمَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

asmi‘ bihim wa abṣir, yauma ya'tūnanā lākiniẓ-ẓālimūnal-yauma fī ḍalālim mubīn(in).

तेषां श्रवणं कियत् तीक्ष्णम् आसीत्, तेषां दृष्टिः च कियत् स्पष्टा आसीत् यस्मिन् दिने ते अस्माकं समीपम् आगतवन्तः। परन्तु अद्यत्वे (लोके) अपराधिनः स्पष्टदोषे सन्ति।

وَاَنْذِرْهُمْ يَوْمَ الْحَسْرَةِ اِذْ قُضِيَ الْاَمْرُۘ وَهُمْ فِيْ غَفْلَةٍ وَّهُمْ لَا يُؤْمِنُوْنَ

wa anżirhum yaumal-ḥasrati iż quḍiyal-amr(u), wa hum fī gaflatiw wa hum lā yu'minūn(a).

तथा च तान् (हे मुहम्मद) पश्चात्तापदिवसस्य विषये चेतयतु, यदा ते प्रमादे स्थित्वा अविश्वासं कुर्वन्तः सर्वे विषयाः निर्णीताः भविष्यन्ति।

اِنَّا نَحْنُ نَرِثُ الْاَرْضَ وَمَنْ عَلَيْهَا وَاِلَيْنَا يُرْجَعُوْنَ ࣖ

innā naḥnu nariṡul-arḍa wa man ‘alaihā wa ilainā yurja‘ūn(a).

ननु वयमेव पृथिवीं तस्याः सर्वं च उत्तराधिकारं प्राप्नुमः, अस्मै एव ते प्रत्यागमिष्यन्ति।

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِبْرٰهِيْمَ ەۗ اِنَّهٗ كَانَ صِدِّيْقًا نَّبِيًّا

ważkur fil-kitābi ibrāhīm(a), innahū kāna ṣiddīqan nabiyyā(n).

तथा (मुहम्मद) इब्राहीमस्य कथां पुस्तके (अल-कुरान) कथयतु, खलु सः अतीव धर्मात्मा व्यक्तिः, नबी आसीत्।

اِذْ قَالَ لِاَبِيْهِ يٰٓاَبَتِ لِمَ تَعْبُدُ مَا لَا يَسْمَعُ وَلَا يُبْصِرُ وَلَا يُغْنِيْ عَنْكَ شَيْـًٔا

iż qāla li'abīhi yā abati lima ta‘budu mā lā yasma‘u wa lā yubṣiru wa lā yugnī ‘anka syai'ā(n).

(स्मर) यदा सः (इब्राहिमः) पितरं अवदत्, "हे मम पिता! यत् किमपि न शृणोति, न पश्यति, किञ्चित् अपि साहाय्यं कर्तुं न शक्नोति, तत् किमर्थं पूजयति?

يٰٓاَبَتِ اِنِّيْ قَدْ جَاۤءَنِيْ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَمْ يَأْتِكَ فَاتَّبِعْنِيْٓ اَهْدِكَ صِرَاطًا سَوِيًّا

yā abati innī qad jā'anī minal-‘ilmi mā lam ya'tika fattabi‘nī ahdika ṣirāṭan sawiyyā(n).

हे मम पिता ! ननु मम किञ्चित् ज्ञानम् आगतं यत् भवद्भ्यः अदत्तं, अतः अनुसरणं कुरुत, अहं भवन्तं ऋजुमार्गं दर्शयिष्यामि।

يٰٓاَبَتِ لَا تَعْبُدِ الشَّيْطٰنَۗ اِنَّ الشَّيْطٰنَ كَانَ لِلرَّحْمٰنِ عَصِيًّا

yā abati lā ta‘budisy-syaiṭān(a), innasy-syaiṭāna kāna lir-raḥmāni ‘aṣiyyā(n).

हे मम पिता ! शैतानं न भजस्व। ननु शैतानः परमदयालुस्य ईश्वरस्य अवज्ञां करोति।

يٰٓاَبَتِ اِنِّيْٓ اَخَافُ اَنْ يَّمَسَّكَ عَذَابٌ مِّنَ الرَّحْمٰنِ فَتَكُوْنَ لِلشَّيْطٰنِ وَلِيًّا

yā abati innī akhāfu ay yamassaka ‘ażābum minar-raḥmāni fa takūna lisy-syaiṭāni waliyyā(n).

हे मम पिता ! अहं तत्त्वतः चिन्तितः अस्मि यत् भवन्तः परमदयालुस्य ईश्वरस्य दण्डेन आहताः भविष्यन्ति, येन भवन्तः शैतानस्य मित्रतां प्राप्नुयुः।”

قَالَ اَرَاغِبٌ اَنْتَ عَنْ اٰلِهَتِيْ يٰٓاِبْرٰهِيْمُ ۚ لَىِٕنْ لَّمْ تَنْتَهِ لَاَرْجُمَنَّكَ وَاهْجُرْنِيْ مَلِيًّا

qāla arāgibun anta ‘an ālihatī yā ibrāhīm(u), la'illam tantahi la'arjumannaka wahjurnī maliyyā(n).

सः (तस्य पिता) अवदत्, "किं त्वं मम देवतान् द्वेष्टि इब्राहिम? यदि त्वं न निवर्तयसि तर्हि अहं त्वां अवश्यमेव शिलापातं करिष्यामि, अतः मां चिरं त्यजतु।"

قَالَ سَلٰمٌ عَلَيْكَۚ سَاَسْتَغْفِرُ لَكَ رَبِّيْۗ اِنَّهٗ كَانَ بِيْ حَفِيًّا

qāla salāmun ‘alaik(a), sa'astagfiru laka rabbī, innahū kāna bī ḥafiyyā(n).

सः (इब्राहिमः) अवदत्- "भवतः शान्तिः भवतु, अहं भवतः कृते मम प्रभुतः क्षमायाचयिष्यामि। खलु सः मम कृते अतीव उत्तमः अस्ति।"

وَاَعْتَزِلُكُمْ وَمَا تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَاَدْعُوْا رَبِّيْۖ عَسٰٓى اَلَّآ اَكُوْنَ بِدُعَاۤءِ رَبِّيْ شَقِيًّا

wa a‘tazilukum wa mā tad‘ūna min dūnillāhi wa ad‘ū rabbī, ‘asā allā akūna bidu‘ā'i rabbī syaqiyyā(n).

अहं च भवतः अल्लाहस्य अतिरिक्तं यत् पूजयन्ति तस्मात् दूरं करिष्यामि, मम प्रभुं प्रार्थयिष्यामि, आशास्ति यत् मम प्रभुं प्रार्थयित्वा अहं निराशः न भविष्यामि।”

فَلَمَّا اعْتَزَلَهُمْ وَمَا يَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۙوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَۗ وَكُلًّا جَعَلْنَا نَبِيًّا

falamma‘tazalahum wa mā ya‘budūna min dūnillāh(i), wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūb(a), wa kullan ja‘alnā nabiyyā(n).

अतः यदा सः (इब्राहिमः) तेभ्यः दूरीकृतवान् आसीत् तथा च ते अल्लाहस्य अतिरिक्तं यत् पूजयन्ति स्म तस्मात् अपि वयं तस्मै इसहाकं याकूबं च प्रदत्तवन्तः। वयं च तान् प्रत्येकं भविष्यद्वादित्वेन नियुक्तवन्तः।

وَوَهَبْنَا لَهُمْ مِّنْ رَّحْمَتِنَا وَجَعَلْنَا لَهُمْ لِسَانَ صِدْقٍ عَلِيًّا ࣖ

wa wahabnā lahum mir raḥmatinā wa ja‘alnā lahum lisāna ṣidqin ‘aliyyā(n).

तेभ्यः च दयायाः दत्ताः वयं च तान् शुभं उदात्तं वचनं कृतवन्तः।

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ مُوْسٰٓىۖ اِنَّهٗ كَانَ مُخْلَصًا وَّكَانَ رَسُوْلًا نَّبِيًّا

ważkur fil-kitābi mūsā, innahū kāna mukhlaṣaw wa kāna rasūlan nabiyyā(n).

तथा (मुहम्मद) कथयतु, पुस्तके (अल-कुरान) मूसा इत्यस्य कथा। सः यथार्थतया चयनितः, प्रेरितः, भविष्यद्वादिः च आसीत् ।

وَنَادَيْنٰهُ مِنْ جَانِبِ الطُّوْرِ الْاَيْمَنِ وَقَرَّبْنٰهُ نَجِيًّا

wa nādaināhu min jānibiṭ-ṭūril-aimani wa qarrabnāhu najiyyā(n).

वयं च तं पर्वतस्य (सिनाई) दक्षिणतः आहूय तं वार्तालापार्थं समीपम् आनयामः।

وَوَهَبْنَا لَهٗ مِنْ رَّحْمَتِنَآ اَخَاهُ هٰرُوْنَ نَبِيًّا

wa wahabnā lahū mir raḥmatinā akhāhu hārūna nabiyyā(n).

तस्य भ्राता हारूनः भविष्यद्वादिः अभवत् इति वयं तस्मै अस्माकं दयाम् अददामः।

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِسْمٰعِيْلَ ۖاِنَّهٗ كَانَ صَادِقَ الْوَعْدِ وَكَانَ رَسُوْلًا نَّبِيًّا ۚ

ważkur fil-kitābi ismā‘īl(a), innahū kāna ṣādiqal-wa‘di wa kāna rasūlan nabiyyā(n).

तथा (मुहम्मद) कथयतु, इस्माइलस्य कथां पुस्तके (अल-कुरान)। सः यथार्थतया स्ववचनस्य पुरुषः, प्रेरितः, भविष्यद्वादिः च आसीत् ।

وَكَانَ يَأْمُرُ اَهْلَهٗ بِالصَّلٰوةِ وَالزَّكٰوةِۖ وَكَانَ عِنْدَ رَبِّهٖ مَرْضِيًّا

wa kāna ya'muru ahlahū biṣ-ṣalāti waz-zakāh(ti), wa kāna ‘inda rabbihī marḍiyyā(n).

सः च स्वपरिवारं नमाजं जकातं च (कर्तुं) आज्ञापितवान्, सः च स्वस्य प्रभुना प्रसन्नः पुरुषः आसीत्।

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِدْرِيْسَۖ اِنَّهٗ كَانَ صِدِّيْقًا نَّبِيًّا ۙ

ważkur fil-kitābi idrīs(a), innahū kāna ṣādiqan nabiyyā(n).

तथा (मुहम्मद) इदरीसस्य कथां पुस्तके (अल-कुरान) कथयतु। ननु सः सत्यं प्रेम्णा भविष्यद्वादिः आसीत्

وَّرَفَعْنٰهُ مَكَانًا عَلِيًّا

wa rafa‘nāhu makānan ‘aliyyā(n).

वयं च तं उच्चगौरवे उत्थापितवन्तः।

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِمْ مِّنَ النَّبِيّٖنَ مِنْ ذُرِّيَّةِ اٰدَمَ وَمِمَّنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوْحٍۖ وَّمِنْ ذُرِّيَّةِ اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْرَاۤءِيْلَ ۖوَمِمَّنْ هَدَيْنَا وَاجْتَبَيْنَاۗ اِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُ الرَّحْمٰنِ خَرُّوْا سُجَّدًا وَّبُكِيًّا ۩

ulā'ikal-lażīna an‘amallāhu ‘alaihim minan-nabiyyīna min żurriyyati ādama wa mimman ḥamalnā ma‘a nūḥ(in), wa min żurriyyati ibrāhīma wa isrā'īl(a), wa mimman hadainā wajtabainā, iżā tutlā ‘alaihim āyātur-raḥmāni kharrū sujjadaw wa bukiyyā(n).

एते जनाः सन्ति येषां प्रति अल्लाहः अनुग्रहं कृतवान्, अर्थात् आदमस्य वंशजात् (वर्गात्) भविष्यद्वादिभ्यः, येभ्यः वयं नूहेन सह (नौहायां) आनयामः, अब्राहमस्य इस्राएलस्य (याकूबस्य) वंशजानां च येभ्यः च वयं मार्गदर्शनं कृतवन्तः, वयं च चिनोमः। यदा तेभ्यः परमदयालुस्य अल्लाहस्य श्लोकाः पठ्यन्ते तदा ते प्रणमन्ति रोदन्ति च।

۞ فَخَلَفَ مِنْۢ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ اَضَاعُوا الصَّلٰوةَ وَاتَّبَعُوا الشَّهَوٰتِ فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَيًّا ۙ

fa khalafa mim ba‘dihim khalfun aḍā‘uṣ-ṣalāta wattaba‘usy-syahawāti fa saufa yalqauna gayyā(n).

ततः परं तेभ्यः उत्तराधिकारिणः आगमिष्यन्ति ये प्रार्थनां उपेक्षन्ते स्वकामानुयायिनः, अतः ते भ्रष्टाः भविष्यन्ति।

اِلَّا مَنْ تَابَ وَاٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَاُولٰۤىِٕكَ يَدْخُلُوْنَ الْجَنَّةَ وَلَا يُظْلَمُوْنَ شَيْـًٔا ۙ

illā man tāba wa āmana wa ‘amila ṣāliḥan fa ulā'ika yadkhulūnal-jannata wa lā yuẓlamūna syai'ā(n).

ये पश्चात्तापं कुर्वन्ति, विश्वासं कुर्वन्ति, सत्कर्माणि च कुर्वन्ति, तेषां व्यतिरिक्तं यतः ते स्वर्गं प्रविशन्ति, किञ्चित् अपि अन्यायं न करिष्यन्ति।

جَنّٰتِ عَدْنِ ِۨالَّتِيْ وَعَدَ الرَّحْمٰنُ عِبَادَهٗ بِالْغَيْبِۗ اِنَّهٗ كَانَ وَعْدُهٗ مَأْتِيًّا

jannāti ‘adninil-latī wa‘adar-raḥmānu ‘ibādahū bil-gaib(i), innahū kāna wa‘duhū ma'tiyyā(n).

अर्थात् स्वर्गः 'अदन् यः दयालुः ईश्वरः स्वसेवकेभ्यः प्रतिज्ञातः, यद्यपि (स्वर्गः) न दृश्यते। ननु (ईश्वरस्य प्रतिज्ञा) अवश्यमेव पूर्णा भविष्यति।

لَا يَسْمَعُوْنَ فِيْهَا لَغْوًا اِلَّا سَلٰمًاۗ وَلَهُمْ رِزْقُهُمْ فِيْهَا بُكْرَةً وَّعَشِيًّا

lā yasma‘ūna fīhā lagwan illā salāmā(n), wa lahum rizquhum fīhā bukrataw wa ‘asyiyyā(n).

तस्मिन् न शृण्वन्ति निष्प्रयोजनं वचनं अभिवादनव्यतिरिक्तम्। तस्मिन् च तेषां प्रातः सायं च पोषणं भवति

تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِيْ نُوْرِثُ مِنْ عِبَادِنَا مَنْ كَانَ تَقِيًّا

tilkal-jannatul-latī nūriṡu min ‘ibādinā man kāna taqiyyā(n).

तदेव स्वर्गं यत् वयं भृत्येभ्यः सदा भक्तेभ्यः वसीयतं करिष्यामः।

وَمَا نَتَنَزَّلُ اِلَّا بِاَمْرِ رَبِّكَۚ لَهٗ مَا بَيْنَ اَيْدِيْنَا وَمَا خَلْفَنَا وَمَا بَيْنَ ذٰلِكَ وَمَا كَانَ رَبُّكَ نَسِيًّا ۚ

wa mā natanazzalu illā bi'amri rabbik(a), lahū mā baina aidīnā wa mā khalfanā wa mā baina żālika wa mā kāna rabbuka nasiyyā(n).

वयं च (जिब्रिलः) न अवतरन्तः, भवतः भगवतः आज्ञां विना। तस्य सर्वं पुरतः यत् किमपि पृष्ठतः अस्ति तत् सर्वं तयोः मध्ये यत् किमपि अस्ति तत् भवतः प्रभुः न विस्मरति।

رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا فَاعْبُدْهُ وَاصْطَبِرْ لِعِبَادَتِهٖۗ هَلْ تَعْلَمُ لَهٗ سَمِيًّا ࣖ

rabbus-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumā fa‘budhu waṣṭabir li‘ibādatih(ī), hal ta‘lamu lahū samiyyā(n).

(सः) भगवान् (यः) द्यावापृथिवीम् तयोः मध्ये सर्वं च (यः) नियन्त्रयति, अतः तं पूजयन्तु, तस्य पूजने च स्थिराः भवन्तु। किं त्वं जानासि तस्य समं किमपि अस्ति ?

وَيَقُوْلُ الْاِنْسَانُ ءَاِذَا مَا مِتُّ لَسَوْفَ اُخْرَجُ حَيًّا

wa yaqūlul-insānu a'iżā mā mittu lasaufa ukhraju ḥayyā(n).

जनाः च (अविश्वासिनः) वदन्ति यत् "किं सत्यं यत् यदा अहं म्रियमाणः अस्मि तदा एकस्मिन् दिने अहं वास्तवतः पुनः जीवितः भविष्यामि?"

اَوَلَا يَذْكُرُ الْاِنْسَانُ اَنَّا خَلَقْنٰهُ مِنْ قَبْلُ وَلَمْ يَكُ شَيْـًٔا

awalā yażkurul-insānu annā khalaqnāhu min qablu wa lam yaku syai'ā(n).

किं च न मन्यते यत् वयं तं पूर्वं सृष्टवन्तः, यदा सः सर्वथा किमपि नासीत्?

فَوَرَبِّكَ لَنَحْشُرَنَّهُمْ وَالشَّيٰطِيْنَ ثُمَّ لَنُحْضِرَنَّهُمْ حَوْلَ جَهَنَّمَ جِثِيًّا

fa wa rabbika lanaḥsyurannahum wasy-syayāṭīna ṡumma lanuḥḍirannahum ḥaula jahannama jiṡiyyā(n).

अतः भवतः प्रभुना खलु वयं तान् शैतानेन सह अवश्यमेव सङ्गृहीष्यामः, ततः तान् जानुभ्यां नरकं परितः अवश्यमेव आनयिष्यामः।

ثُمَّ لَنَنْزِعَنَّ مِنْ كُلِّ شِيْعَةٍ اَيُّهُمْ اَشَدُّ عَلَى الرَّحْمٰنِ عِتِيًّا ۚ

Ṡumma lananzi‘anna min kulli syī‘atin ayyuhum asyaddu ‘alar-raḥmāni ‘itiyyā(n).

तदा वयं अवश्यमेव प्रत्येकं समूहात् तान् निवर्तयिष्यामः ये परमदयालुस्य ईश्वरस्य अत्यन्तं अवज्ञां कुर्वन्ति।

ثُمَّ لَنَحْنُ اَعْلَمُ بِالَّذِيْنَ هُمْ اَوْلٰى بِهَا صِلِيًّا

Ṡumma lanaḥnu a‘lamu bil-lażīna hum aulā bihā ṣiliyyā(n).

अपि च, वयं श्रेष्ठतया जानीमः यत् कः नरकं (स्थापनीयः) भवेत्।

وَاِنْ مِّنْكُمْ اِلَّا وَارِدُهَا ۚ كَانَ عَلٰى رَبِّكَ حَتْمًا مَّقْضِيًّا ۚ

wa im minkum illā wāriduhā, kāna ‘alā rabbika ḥatmam maqḍiyyā(n).

न च युष्माकं मध्ये एकः अस्ति यः तत् (नरकं) न आगमिष्यति। स तव भगवता सह नियमः।

ثُمَّ نُنَجِّى الَّذِيْنَ اتَّقَوْا وَّنَذَرُ الظّٰلِمِيْنَ فِيْهَا جِثِيًّا

Ṡumma nunajjil-lażīnattaqau wa nażaruẓ-ẓālimīna fīhā jiṡiyyā(n).

तदा वयं पुण्यजनानाम् उद्धारं करिष्यामः, अपराधिनः (नरके) जानुभ्यां त्यक्ष्यामः।

وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُنَا بَيِّنٰتٍ قَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓاۙ اَيُّ الْفَرِيْقَيْنِ خَيْرٌ مَّقَامًا وَّاَحْسَنُ نَدِيًّا

wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyinātin qālal-lażīna kafarū lil-lażīna āmanū, ayyul-farīqaini khairum maqāmaw wa aḥsanu nadiyyā(n).

यदा च अस्माकं स्पष्टाः श्लोकाः तेभ्यः (अर्थं) पठिताः आसन् तदा अविश्वासिनः विश्वासिभ्यः अवदन् यत्, "द्वयोः समूहयोः कस्मिन् समूहे निवासस्थानं श्रेष्ठं, तेषां सभायाः कृते सुन्दरतरं स्थानं च अस्ति?"

وَكَمْ اَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْنٍ هُمْ اَحْسَنُ اَثَاثًا وَّرِءْيًا

wa kam ahlaknā qablahum min qarnin hum aḥsanu aṡāṡaw wa ri'yā(n).

तथा च तेषां पुरतः कति जनान् (अविश्वासिनः) नष्टवन्तः, यद्यपि तेषां गृहपात्राणि श्रेष्ठानि आसन्, नेत्रेभ्यः (अधिकं प्रियं) आसन्।

قُلْ مَنْ كَانَ فِى الضَّلٰلَةِ فَلْيَمْدُدْ لَهُ الرَّحْمٰنُ مَدًّا ەۚ حَتّٰىٓ اِذَا رَاَوْا مَا يُوْعَدُوْنَ اِمَّا الْعَذَابَ وَاِمَّا السَّاعَةَ ۗفَسَيَعْلَمُوْنَ مَنْ هُوَ شَرٌّ مَّكَانًا وَّاَضْعَفُ جُنْدًا

qul man kāna fiḍ-ḍalālati falyamdud lahur-raḥmānu maddā(n), ḥattā iżā ra'au mā yū‘adūna immal-‘ażāba wa immas-sā‘ata fa saya‘lamūna man huwa syarrum makānaw wa aḍ‘afu jundā(n).

(मुहम्मद) कथयतु, "यस्य त्रुटिः अस्ति, तस्य कृते परमदयालुः ईश्वरः (समयं) दीर्घं करोतु, येन यदा तेषां विरुद्धं किं तर्जितं दृश्यते, दण्डः वा प्रलयं वा, तदा ते ज्ञास्यन्ति यत् कस्य स्थितिः दुर्बलतरः अस्ति, कस्य सेना दुर्बलतरम् अस्ति।

وَيَزِيْدُ اللّٰهُ الَّذِيْنَ اهْتَدَوْا هُدًىۗ وَالْبٰقِيٰتُ الصّٰلِحٰتُ خَيْرٌ عِنْدَ رَبِّكَ ثَوَابًا وَّخَيْرٌ مَّرَدًّا

wa yazīdullāhul-lażīnahtadau hudā(n), wal-bāqiyātuṣ-ṣāliḥātu khairun ‘inda rabbika ṡawābaw wa khairum maraddā(n).

तथा च ये मार्गदर्शनं प्राप्तवन्तः तेषां मार्गदर्शनं वर्धयिष्यति। शाश्वतसुकृतेषु च भवतः भगवता सह उत्तमं फलं भविष्यति, उत्तमं परिणामं च भविष्यति।

اَفَرَاَيْتَ الَّذِيْ كَفَرَ بِاٰيٰتِنَا وَقَالَ لَاُوْتَيَنَّ مَالًا وَّوَلَدًا ۗ

afa ra'aital-lażī kafara bi'āyātinā wa qāla la'ūtayanna mālaw wa waladā(n).

तदा किं भवता दृष्टः यः अस्माकं श्लोकान् अङ्गीकुर्वति सः च वदति यत् "मम अवश्यमेव धनं सन्तानं च दास्यति" इति।

اَطَّلَعَ الْغَيْبَ اَمِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمٰنِ عَهْدًا ۙ

aṭṭala‘al-gaiba amittakhaża ‘indar-raḥmāni ‘ahdā(n).

किं सः अदृष्टं दृष्टवान् अथवा परमदयालु ईश्वरेण सह सन्धिं कृतवान्?

كَلَّا ۗسَنَكْتُبُ مَا يَقُوْلُ وَنَمُدُّ لَهٗ مِنَ الْعَذَابِ مَدًّا ۙ

kallā, sanaktubu mā yaqūlu wa namuddu lahū minal-‘ażābi maddā(n).

सर्वथा न ! तस्य वचनं लिखिष्यामः, तस्य दण्डं च पूर्णतया दीर्घं करिष्यामः।

وَّنَرِثُهٗ مَا يَقُوْلُ وَيَأْتِيْنَا فَرْدًا

wa nariṡuhū mā yaqūlu wa ya'tīnā fardā(n).

तस्य वचनं च वयं उत्तराधिकारं प्राप्नुमः, सः च अस्माकं समीपमेव आगमिष्यति।

وَاتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ اٰلِهَةً لِّيَكُوْنُوْا لَهُمْ عِزًّا ۙ

wattakhażū min dūnillāhi ālihatal liyakūnū lahum ‘izzā(n).

तेषां च अल्लाहात् परं देवं चितम्, येन एते देवाः तेषां रक्षकाः भविष्यन्ति।

كَلَّا ۗسَيَكْفُرُوْنَ بِعِبَادَتِهِمْ وَيَكُوْنُوْنَ عَلَيْهِمْ ضِدًّا ࣖ

kallā, sayakfurūna bi‘ibādatihim wa yakūnūna ‘alaihim ḍiddā(n).

सर्वथा न ! पश्चात् ते (पूजकाः) तस्य पूजां नकारयिष्यन्ति, तेषां शत्रवः भविष्यन्ति।

اَلَمْ تَرَ اَنَّآ اَرْسَلْنَا الشَّيٰطِيْنَ عَلَى الْكٰفِرِيْنَ تَؤُزُّهُمْ اَزًّا ۙ

alam tara annā arsalnasy-syayāṭīna ‘alal-kāfirīna ta'uzzuhum azzā(n).

किं भवन्तः न पश्यन्ति यत् अस्माभिः अविश्वासिनः समीपं पिशाचाः प्रेषिताः येन तेषां (पापं कर्तुं) गम्भीरतापूर्वकं प्रेरयितुं शक्यते?

فَلَا تَعْجَلْ عَلَيْهِمْۗ اِنَّمَا نَعُدُّ لَهُمْ عَدًّا ۗ

falā ta‘jal ‘alaihim, innamā na‘uddu lahum ‘addā(n).

अतः तेषां विरुद्धं त्वरितम् (दण्डं आह्वयितुं) मा कुरुत, यतः अस्माभिः तेषां कृते सम्यक् गणना कृता (यातनादिनस्य आगमनम्)।

يَوْمَ نَحْشُرُ الْمُتَّقِيْنَ اِلَى الرَّحْمٰنِ وَفْدًا

yauma naḥsyurul-muttaqīna ilar-raḥmāni wafdā(n).

(स्मर) तत् दिवसं (यदा) वयं तान् (अल्लाह) परमदयालुभयान्, माननीयः कारवान् इव सङ्गृहीतवन्तः,

وَنَسُوْقُ الْمُجْرِمِيْنَ اِلٰى جَهَنَّمَ وِرْدًا ۘ

wa nasūqul-mujrimīna ilā jahannama wirdā(n).

आज्ञाकारीं च तृष्णायाः अवस्थायां नरकं प्रेषयिष्यामः।

لَا يَمْلِكُوْنَ الشَّفَاعَةَ اِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمٰنِ عَهْدًا ۘ

lā yamlikūnasy-syafā‘ata illā manittakhaża ‘indar-raḥmāni ‘ahdā(n).

तेषां मध्यस्थतायाः (साहाय्यस्य) अधिकारः नास्ति केवलं येषां (अल्लाहः) परमदयालुना सह सन्धिः कृता अस्ति।

وَقَالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمٰنُ وَلَدًا ۗ

wa qāluttakhażar-raḥmānu waladā(n).

ते च अवदन्, "(अल्लाहस्य) दयालुस्य बालकः अस्ति।"

لَقَدْ جِئْتُمْ شَيْـًٔا اِدًّا ۙ

laqad ji'tum syai'an iddā(n).

ननु त्वया किमपि अतिदोषम् आनयितम्,

تَكَادُ السَّمٰوٰتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْهُ وَتَنْشَقُّ الْاَرْضُ وَتَخِرُّ الْجِبَالُ هَدًّا ۙ

takādus-samāwātu yatafaṭṭarna minhu wa tansyaqqul-arḍu wa takhirrul-jibālu haddā(n).

द्यौः प्रायेण विदीर्णः, पृथिवी च विदीर्णा, पर्वताः च पतिताः, (तद्वाक्यात्),

اَنْ دَعَوْا لِلرَّحْمٰنِ وَلَدًا ۚ

an da‘au lir-raḥmāni waladā(n).

यतः ते (अल्लाहः) सन्तानं प्राप्तुं दयालुः इति मन्यन्ते।

وَمَا يَنْۢبَغِيْ لِلرَّحْمٰنِ اَنْ يَّتَّخِذَ وَلَدًا ۗ

wa mā yambagī lir-raḥmāni ay yattakhiża waladā(n).

तथा च (अल्लाहस्य) दयालुस्य सन्तानं न सम्भवति।

اِنْ كُلُّ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ اِلَّآ اٰتِى الرَّحْمٰنِ عَبْدًا ۗ

in kullu man fis-samāwāti wal-arḍi illā ātir-raḥmāni ‘abdā(n).

आकाशे पृथिव्यां च कोऽपि नास्ति, किन्तु दासत्वेन (अल्लाहस्य) दयालुस्य समीपं आगमिष्यति।

لَقَدْ اَحْصٰىهُمْ وَعَدَّهُمْ عَدًّا ۗ

laqad aḥṣāhum wa ‘addahum ‘addā(n).

सः (अल्लाहः) खलु तेषां संख्यां निर्धारितवान्, तेषां संख्यां च सटीकगणनायाम् अकरोत्।

وَكُلُّهُمْ اٰتِيْهِ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فَرْدًا

wa kulluhum ātīhi yaumal-qiyāmati fardā(n).

तथा च तेषु प्रत्येकं कयामतदिने व्यक्तिगतरूपेण अल्लाहस्य समीपम् आगमिष्यति।

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمٰنُ وُدًّا

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti sayaj‘alu lahumur-raḥmānu wuddā(n).

ननु ये विश्वासं कुर्वन्ति सत्कर्म च कुर्वन्ति, तेषां पश्चात् (अल्लाहः) दयालुः करुणां (तेषां हृदयेषु) प्रवर्तयिष्यति।

فَاِنَّمَا يَسَّرْنٰهُ بِلِسَانِكَ لِتُبَشِّرَ بِهِ الْمُتَّقِيْنَ وَتُنْذِرَ بِهٖ قَوْمًا لُّدًّا

fa innamā yassarnāhu bilisānika litubasysyira bihil-muttaqīna wa tunżira bihī qaumal luddā(n).

अतः खलु वयं भवतः भाषायां (मुहम्मद) (कुरान) सुलभं कृतवन्तः, येन तेन सह भवन्तः पुण्यात्मजनानाम् कृते शुभसमाचारं दातुं शक्नुवन्ति, तथा च आज्ञाकारिणः जनानां कृते चेतावनीम् दातुं शक्नुवन्ति।

وَكَمْ اَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْنٍۗ هَلْ تُحِسُّ مِنْهُمْ مِّنْ اَحَدٍ اَوْ تَسْمَعُ لَهُمْ رِكْزًا ࣖ

wa kam ahlaknā qablahum min qarn(in), hal tuḥissu minhum min aḥadin au tasma‘u lahum rikzā(n).

कति च जनान् वयं तेषां पुरतः नाशितवन्तः। किं भवता (मुहम्मदः) तेषु कश्चित् दृष्टः अथवा तेषां कुहूकुहूः श्रुतः?