Q.S अल-मुद्दथथिर् (اَلْمُدَّثِّر) - 56 श्लोकसंख्या

يٰٓاَيُّهَا الْمُدَّثِّرُۙ

yā ayyuhal-muddaṡṡir(u).

हे आच्छादित (आच्छादित) !

قُمْ فَاَنْذِرْۖ

qum fa'anżir.

जागृत्य, ततः चेतावनीम् ददातु!

وَرَبَّكَ فَكَبِّرْۖ

wa rabbaka fakabbir.

भगवन्तं च महिमां कुरु।

وَثِيَابَكَ فَطَهِّرْۖ

wa ṡiyābaka faṭahhir.

वस्त्रं च शोधयतु, .

وَالرُّجْزَ فَاهْجُرْۖ

war-rujza fahjur.

सर्वाशुभानि च परित्यजन्तु, २.

وَلَا تَمْنُنْ تَسْتَكْثِرُۖ

wa lā tamnun tastakṡir(u).

तथा (मुहम्मदः) अधिकं (प्रतिदानरूपेण) प्राप्तुं (अभिप्रायेन) न ददतु।

وَلِرَبِّكَ فَاصْبِرْۗ

wa lirabbika faṣbir.

भगवतः कृते च धैर्यं धारयतु।

فَاِذَا نُقِرَ فِى النَّاقُوْرِۙ

fa iżā nuqira fin-nāqūr(i).

अतः तुरही यदा वाद्यते तदा .

فَذٰلِكَ يَوْمَىِٕذٍ يَّوْمٌ عَسِيْرٌۙ

fa żālika yauma'iżiy yaumun ‘asīr(un).

तदा सः दिवसः अतीव कठिनः आसीत्,

عَلَى الْكٰفِرِيْنَ غَيْرُ يَسِيْرٍ

‘alal-kāfirīna gairu yasīr(in).

अविश्वासिनः कृते न सुकरम्।

ذَرْنِيْ وَمَنْ خَلَقْتُ وَحِيْدًاۙ

Żarnī wa man khalaqtu waḥīdā(n).

मया स्वयं निर्मितं प्रति (कर्म) करोमि, .

وَّجَعَلْتُ لَهٗ مَالًا مَّمْدُوْدًاۙ

wa ja‘altu lahū mālam mamdūdā(n).

अहं च ते प्रचुरं धनं ददामि,

وَّبَنِيْنَ شُهُوْدًاۙ

wa banīna syuhūdā(n).

ये च बालकाः सदा तेन सह सन्ति,

وَّمَهَّدْتُّ لَهٗ تَمْهِيْدًاۙ

wa mahhattu lahū tamhīdā(n).

अहं च भवद्भ्यः विस्तृततमं स्थानं (जीवनस्य) ददामि।

ثُمَّ يَطْمَعُ اَنْ اَزِيْدَۙ

Ṡumma yaṭma‘u an azīd(a).

तदा सः तत्त्वतः इच्छति स्म यत् अहं तस्मिन् परिवर्तनं करोमि।

كَلَّاۗ اِنَّهٗ كَانَ لِاٰيٰتِنَا عَنِيْدًاۗ

kallā, innahū kāna li'āyātinā ‘anīdā(n).

मा शक्नोति! ननु सः अस्माकं श्लोकानां (कुरानस्य) विरोधं कृतवान्।

سَاُرْهِقُهٗ صَعُوْدًاۗ

sa'urhiquhū ṣa‘ūdā(n).

अहं तं श्रमसाध्येन आरोहणेन भारं करिष्यामि।

اِنَّهٗ فَكَّرَ وَقَدَّرَۙ

innahū fakkara wa qaddar(a).

ननु तेन चिन्तितं निर्धारितं च (यत् निर्धारितम्),

فَقُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَۙ

faqutila kaifa qaddar(a).

तदा धिक् तस्मै! कथं निरूपयति ?

ثُمَّ قُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَۙ

Ṡumma qutila kaifa qaddar(a).

पुनः धिक् तस्य ! कथं निरूपयति ?

ثُمَّ نَظَرَۙ

Ṡumma naẓar(a).

अथ सः (चिन्तयन्) चिन्तितवान्, .

ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَۙ

Ṡumma ‘abasa wa basar(a).

ततः अम्लं मन्दं मुखं च ।

ثُمَّ اَدْبَرَ وَاسْتَكْبَرَۙ

Ṡumma adbara wastakbar(a).

ततः निवृत्तः (सत्यतः) डींगं मारितवान्।

فَقَالَ اِنْ هٰذَآ اِلَّا سِحْرٌ يُّؤْثَرُۙ

faqāla in hāżā illā siḥruy yu'ṡar(u).

ततः सः अवदत् यत्, “एषः (कुरानः) केवलं (प्राचीनेभ्यः) शिक्षितः जादू एव अस्ति।

اِنْ هٰذَآ اِلَّا قَوْلُ الْبَشَرِۗ

in hāżā illā qaulul-basyar(i).

एतानि केवलं मानववाक्यानि एव” इति ।

سَاُصْلِيْهِ سَقَرَ

sa'uṣlīhi saqar(a).

पश्चात्, अहं तं (नरकं) सकारे स्थापयिष्यामि,

وَمَآ اَدْرٰىكَ مَا سَقَرُۗ

wa mā adrāka mā saqar(a).

तथा किं भवन्तः जानन्ति यत् (नरकं) सकारः किम् अस्ति?

لَا تُبْقِيْ وَلَا تَذَرُۚ

lā tubqī wa lā tażar(u).

सः (सकारः) न त्यजति न मुञ्चति,

لَوَّاحَةٌ لِّلْبَشَرِۚ

lawwāḥatul lil-basyar(i).

यत् मानवत्वचं दहति।

عَلَيْهَا تِسْعَةَ عَشَرَۗ

‘alaihā tis‘ata ‘asyar(a).

तस्य उपरि नवदश (रक्षकदूताः) सन्ति।

وَمَا جَعَلْنَآ اَصْحٰبَ النَّارِ اِلَّا مَلٰۤىِٕكَةً ۖوَّمَا جَعَلْنَا عِدَّتَهُمْ اِلَّا فِتْنَةً لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوْاۙ لِيَسْتَيْقِنَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ وَيَزْدَادَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِيْمَانًا وَّلَا يَرْتَابَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ وَالْمُؤْمِنُوْنَۙ وَلِيَقُوْلَ الَّذِيْنَ فِيْ قُلُوْبِهِمْ مَّرَضٌ وَّالْكٰفِرُوْنَ مَاذَآ اَرَادَ اللّٰهُ بِهٰذَا مَثَلًاۗ كَذٰلِكَ يُضِلُّ اللّٰهُ مَنْ يَّشَاۤءُ وَيَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُۗ وَمَا يَعْلَمُ جُنُوْدَ رَبِّكَ اِلَّا هُوَۗ وَمَا هِيَ اِلَّا ذِكْرٰى لِلْبَشَرِ ࣖ

wa mā ja‘alnā aṣḥāban-nāri illā malā'ikah(tan), wa mā ja‘alnā ‘iddatahum illā fitnatal lil-lażīna kafarū, liyastaiqinal-lażīna ūtul-kitāba wa yazdādal-lażīna āmanū īmānaw wa lā yartābal-lażīna ūtul-kitāba wal-mu'minūn(a), wa liyaqūlal-lażīna fī qulūbihim maraḍuw wal-kāfirūna māżā arādallāhu bihāżā maṡalā(n), każālika yuḍillullāhu may yasyā'u wa yahdī may yasyā'(u), wa mā ya‘lamu junūda rabbika illā huw(a), wa mā hiya illā żikrā lil-basyar(i).

वयं च नरकस्य रक्षकाः केवलं दूताः एव कृतवन्तः; तथा च वयं तेषां संख्यां केवलं अविश्वासिनां कृते परीक्षारूपेण निर्धारितवन्तः, येन येषां पुस्तकं दत्तं ते प्रत्ययिताः भवेयुः, येन ये विश्वासं कुर्वन्ति तेषां विश्वासः वर्धते, येन येषां पुस्तकं दत्तं तेषां विश्वासिनां च संशयः न भविष्यति तथा च येषां हृदयेषु रोगः अस्ति ये च अविश्वासं कुर्वन्ति (आहुः) "अल्लाहः एतया (सङ्ख्यायाः) उदाहरणरूपेण किं इच्छति?" एवं अल्लाह येभ्यः इच्छति तेषां भ्रष्टं गन्तुं अनुमन्यते, येषां भ्रष्टं भवितुं इच्छति तेषां मार्गदर्शनं च करोति। न च तव भगवतः सैन्यं जानाति स्वयं विना। सकारः च मनुष्याणां कृते चेतावनी एव अन्यत् किमपि नास्ति।

كَلَّا وَالْقَمَرِۙ

kallā wal-qamar(i).

नहि! चन्द्रेण, २.

وَالَّيْلِ اِذْ اَدْبَرَۙ

wal-laili iż adbar(a).

व्यतीतेन रात्रौ च ।

وَالصُّبْحِ اِذَآ اَسْفَرَۙ

waṣ-ṣubḥi iżā asfar(a).

प्रदोषपर्यन्तं च यदा प्रकाशं प्राप्तुं आरभते।

اِنَّهَا لَاِحْدَى الْكُبَرِۙ

innahā la'iḥdal-kubar(i).

वस्तुतः (सकारः) अतीव बृहत् (आपदानां) एकः अस्ति,

نَذِيْرًا لِّلْبَشَرِۙ

nażīral lil-basyar(i).

मनुष्याणां कृते चेतावनीरूपेण,

لِمَنْ شَاۤءَ مِنْكُمْ اَنْ يَّتَقَدَّمَ اَوْ يَتَاَخَّرَۗ

liman syā'a minkum ay yataqaddama au yata'akhkhar(a).

(अर्थात्) ये युष्माकं मध्ये उन्नतिं वा निवृत्तं वा इच्छन्ति।

كُلُّ نَفْسٍۢ بِمَا كَسَبَتْ رَهِيْنَةٌۙ

kullu nafsim bimā kasabat rahīnah(tun).

सर्वेषां कृते उत्तरदायित्वं भवति,

اِلَّآ اَصْحٰبَ الْيَمِيْنِ ۛ

illā aṣḥābal-yamīn(i).

दक्षिणपक्षं विहाय, २.

فِيْ جَنّٰتٍ ۛ يَتَسَاۤءَلُوْنَۙ

fī jannātin - yatasā'alūn(a).

स्वर्गे स्थित्वा ते परस्परं पृष्टवन्तः,

عَنِ الْمُجْرِمِيْنَۙ

‘anil-mujrimīn(a).

पापजनानाम् (स्थितिः) विषये, २.

مَا سَلَكَكُمْ فِيْ سَقَرَ

mā salakakum fī saqar(a).

"किं कारणं भवतः (नरकं) सकारं प्रविष्टम्?"

قَالُوْا لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّيْنَۙ

qālū lam naku minal-muṣallīn(a).

ते प्रत्युवाच, पूर्वं वयं प्रार्थनां कुर्वतां न आस्मः।

وَلَمْ نَكُ نُطْعِمُ الْمِسْكِيْنَۙ

wa lam naku nuṭ‘imul-miskīn(a).

वयं च (अपि) दरिद्रान् न पोषयामः,

وَكُنَّا نَخُوْضُ مَعَ الْخَاۤىِٕضِيْنَۙ

wa kunnā nakhūḍu ma‘al-khā'iḍīn(a).

वयं (अर्थार्थं) अपि वार्तालापं कुर्वन्तः आसन्, तस्य विषये कथयन्तः जनानां सह,

وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ الدِّيْنِۙ

wa kunnā nukażżibu biyaumid-dīn(i).

वयं च न्यायदिनं नकारयामः,

حَتّٰىٓ اَتٰىنَا الْيَقِيْنُۗ

Ḥattā atānal-yaqīn(u).

यावत् मृत्युः अस्माकं समीपं न आगच्छति।"

فَمَا تَنْفَعُهُمْ شَفَاعَةُ الشّٰفِعِيْنَۗ

famā tanfa‘uhum syafā‘atusy-syāfi‘īn(a).

अतः मध्यस्थानां मध्यस्थता (साहाय्यम्) तेषां कृते न पुनः उपयोगी भवति।

فَمَا لَهُمْ عَنِ التَّذْكِرَةِ مُعْرِضِيْنَۙ

famā lahum ‘anit-tażkirati mu‘riḍīn(a).

तर्हि ते (अविश्वासिनः) (अल्लाहस्य) चेतावनीतः किमर्थं विमुखाः अभवन्?

كَاَنَّهُمْ حُمُرٌ مُّسْتَنْفِرَةٌۙ

ka'annahum ḥumurum mustanfirah(tun).

स्तब्धाः धावन्तः वन्यगर्दभाः इव।

فَرَّتْ مِنْ قَسْوَرَةٍۗ

farrat min qaswarah(tin).

सिंहात् धावतु।

بَلْ يُرِيْدُ كُلُّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ اَنْ يُّؤْتٰى صُحُفًا مُّنَشَّرَةًۙ

bal yurīdu kullumri'im minhum ay yu'tā ṣuḥufam munasysyarah(tan).

तेषु प्रत्येकं अपि (पुस्तकस्य) मुक्तपृष्ठानि दातुम् इच्छति।

كَلَّاۗ بَلْ لَّا يَخَافُوْنَ الْاٰخِرَةَۗ

kallā, bal lā yakhāfūnal-ākhirah(ta).

नहि! वस्तुतः ते परलोकात् न बिभ्यन्ति।

كَلَّآ اِنَّهٗ تَذْكِرَةٌ ۚ

kallā innahū tażkirah(tun).

नहि! ननु तत् (कुरानम्) स्मरणम् अस्ति।

فَمَنْ شَاۤءَ ذَكَرَهٗۗ

faman syā'a żakarah(ū).

अतः यः इच्छति सः अवश्यमेव तस्मात् पाठं गृह्णीयात्।

وَمَا يَذْكُرُوْنَ اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ اللّٰهُ ۗهُوَ اَهْلُ التَّقْوٰى وَاَهْلُ الْمَغْفِرَةِ ࣖ

wa mā yażkurūna illā ay yasyā'allāh(u), huwa ahlut-taqwā wa ahlul-magfirah(ti).

तथा च ते तस्मात् (कुरानात्) न शिक्षिष्यन्ति यावत् (यदि) अल्लाहः न इच्छति। सः एव ईश्वरः यः (अस्माकं) तस्मात् भयं अर्हति, यस्य क्षमायाः अधिकारः अस्ति।