Q.S लुकमान (لُقْمَان) - 34 श्लोकसंख्या

الۤمّۤ ۗ

alif lām mīm.

अलिफ लम् मिम् ।

تِلْكَ اٰيٰتُ الْكِتٰبِ الْحَكِيْمِۙ

tilka āyātul-kitābil-ḥakīm(i).

एते कुरानस्य श्लोकाः सन्ति येषु प्रज्ञा भवति,

هُدًى وَّرَحْمَةً لِّلْمُحْسِنِيْنَۙ

hudaw wa raḥmatal lil-muḥsinīn(a).

यथा मार्गदर्शनं अनुग्रहं च शुभकर्तृणां कृते,

الَّذِيْنَ يُقِيْمُوْنَ الصَّلٰوةَ وَيُؤْتُوْنَ الزَّكٰوةَ وَهُمْ بِالْاٰخِرَةِ هُمْ يُوْقِنُوْنَۗ

allażīna yuqīmūnaṣ-ṣalāta wa yu'tūnaz-zakāta wa hum bil-ākhirati hum yūqinūn(a).

(अर्थात्) ये नमाजं कुर्वन्ति, जकातं कुर्वन्ति, परलोकं विश्वासयन्ति च।

اُولٰۤىِٕكَ عَلٰى هُدًى مِّنْ رَّبِّهِمْ وَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ

ulā'ika ‘alā hudam mir rabbihim wa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).

ये जनाः स्वामिनः मार्गदर्शनं निरन्तरं प्राप्नुवन्ति ते एव भाग्यशालिनः सन्ति।

وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَّشْتَرِيْ لَهْوَ الْحَدِيْثِ لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ بِغَيْرِ عِلْمٍۖ وَّيَتَّخِذَهَا هُزُوًاۗ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ عَذَابٌ مُّهِيْنٌ

wa minan-nāsi may yasytarī lahwal-ḥadīṡi liyuḍilla ‘an sabīlillāhi bigairi ‘ilmiw wa yattakhiżahā huzuwā(n), ulā'ika lahum ‘ażābum muhīn(un).

तथा च मानवजातेः मध्ये ते सन्ति ये निष्क्रियवार्तानां प्रयोगेन (जनानाम्) अल्लाहस्य मार्गात् ज्ञानं विना मार्गात् भ्रान्तिं कुर्वन्ति, तस्य उपहासं च कुर्वन्ति। तेषां अपमानजनकः दण्डः भविष्यति।

وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِ اٰيٰتُنَا وَلّٰى مُسْتَكْبِرًا كَاَنْ لَّمْ يَسْمَعْهَا كَاَنَّ فِيْٓ اُذُنَيْهِ وَقْرًاۚ فَبَشِّرْهُ بِعَذَابٍ اَلِيْمٍ

wa iżā tutlā ‘alaihi āyātunā wallā mustakbiran ka'allam yasma‘hā ka'anna fī użunaihi waqrā(n), fabasyyirhu bi‘ażābin alīm(in).

यदा च अस्माकं श्लोकाः तस्मै पठ्यन्ते तदा सः अश्रुत इव गर्वेण निवर्तते, यथा तस्य कर्णयोः अवरोधाः सन्ति, ततः तं दुःखददण्डेन सुखी करोति।

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ لَهُمْ جَنّٰتُ النَّعِيْمِۙ

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti lahum jannātun na‘īm(i).

ननु ये विश्वासं कुर्वन्ति सुकृतं च कुर्वन्ति, तेषां आनन्दोद्यानानि भविष्यन्ति,

خٰلِدِيْنَ فِيْهَاۗ وَعْدَ اللّٰهِ حَقًّاۗ وَهُوَ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ

khālidīna fīhā, wa‘dallāhi ḥaqqā(n), wa huwal-‘azīzul-ḥakīm(u).

ते तस्मिन् तिष्ठन्ति, सच्चिदानन्दस्य प्रतिज्ञारूपेण। स च सर्वशक्तिमान् सर्वज्ञः।

خَلَقَ السَّمٰوٰتِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَهَا وَاَلْقٰى فِى الْاَرْضِ رَوَاسِيَ اَنْ تَمِيْدَ بِكُمْ وَبَثَّ فِيْهَا مِنْ كُلِّ دَاۤبَّةٍۗ وَاَنْزَلْنَا مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَاَنْۢبَتْنَا فِيْهَا مِنْ كُلِّ زَوْجٍ كَرِيْمٍ

khalaqas-samāwāti bigairi ‘amadin taraunahā wa alqā fil-arḍi rawāsiya an tamīda bikum wa baṡṡa fīhā min kulli dābbah(tin), wa anzalnā minas-samā'i mā'an fa ambatnā fīhā min kulli zaujin karīm(in).

सः यथा भवन्तः पश्यन्ति तथा स्तम्भरहितं स्वर्गं सृष्टवान्, पृथिव्याः पर्वतान् (पृष्ठे) स्थापितवान् यथा सा (पृथिवी) भवन्तं न कम्पयेत् प्रजननं च सर्वविधं चराचरं पृथिव्यां वसन्तः | वयं च आकाशात् वर्षाजलं प्रेषितवन्तः, ततः तस्मिन् सर्वविधाः उत्तमाः वनस्पतयः वर्धिताः।

هٰذَا خَلْقُ اللّٰهِ فَاَرُوْنِيْ مَاذَا خَلَقَ الَّذِيْنَ مِنْ دُوْنِهٖۗ بَلِ الظّٰلِمُوْنَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ ࣖ

hāżā khalqullāhi fa arūnī māżā khalaqal-lażīna min dūnih(ī), baliẓ-ẓālimūna fī ḍalālim mubīn(in).

इयं अल्लाहस्य सृष्टिः अस्ति अतः अल्लाहात् परेण (भवतः पूजनेन) किं निर्मितम् इति दर्शयतु। वस्तुतः अपराधिनः स्पष्टदोषे एव सन्ति।

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا لُقْمٰنَ الْحِكْمَةَ اَنِ اشْكُرْ لِلّٰهِ ۗوَمَنْ يَّشْكُرْ فَاِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ كَفَرَ فَاِنَّ اللّٰهَ غَنِيٌّ حَمِيْدٌ

wa laqad ātainā luqmānal-ḥikmata anisykur lillāh(i), wa may yasykur fa'innamā yasykuru linafsih(ī), wa man kafara fa'innallāha ganiyyun ḥamīd(un).

ननु च वयं लुकमानं प्रति बुद्धिं दत्तवन्तः यत् "अल्लाहस्य कृतज्ञतां ज्ञापयन्तु! यः च (अल्लाहस्य) कृतज्ञः भवति, तर्हि सः स्वस्य कृते कृतज्ञः भवति; यः च कृतज्ञः (बदनाम) न भवति, तर्हि खलु अल्लाहः सर्वाधिकधनवान्, परम स्तुतः अस्ति।

وَاِذْ قَالَ لُقْمٰنُ لِابْنِهٖ وَهُوَ يَعِظُهٗ يٰبُنَيَّ لَا تُشْرِكْ بِاللّٰهِ ۗاِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيْمٌ

wa iż qāla luqmānu libnihī wa huwa ya‘iẓuhū yā bunayya lā tusyrik billāh(i), innasy-syirka laẓulmun ‘aẓīm(un).

तथा च (स्मरतु) यदा लुकमानः स्वपुत्रं प्रति अवदत्, यदा सः तस्मै पाठं पाठयति स्म, "हे मम पुत्र! अल्लाहस्य सहभागिनं मा कुरु, खलु (अल्लाहस्य) सहभागिनं करणं खलु महती अन्यायः।

وَوَصَّيْنَا الْاِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِۚ حَمَلَتْهُ اُمُّهٗ وَهْنًا عَلٰى وَهْنٍ وَّفِصَالُهٗ فِيْ عَامَيْنِ اَنِ اشْكُرْ لِيْ وَلِوَالِدَيْكَۗ اِلَيَّ الْمَصِيْرُ

wa waṣṣainal-insāna biwālidaih(i), ḥamalathu ummuhū wahnan ‘alā wahniw wa fiṣāluhū fī ‘āmaini anisykur lī wa liwālidaik(a), ilayyal-maṣīr(u).

वयं च मनुष्यस्य मातापितृभ्यः (हितकरं कर्तुं) आज्ञापयामः। तस्य माता तं वर्धमानदुर्बलतायाः अवस्थायां गर्भं धारयित्वा द्विवर्षे एव दुग्धविच्छेदनं कृतवती आसीत् । मम कृतज्ञतां भव मातापितरौ च। केवलं मम एव भवतः पुनरागमनं भविष्यति।

وَاِنْ جَاهَدٰكَ عَلٰٓى اَنْ تُشْرِكَ بِيْ مَا لَيْسَ لَكَ بِهٖ عِلْمٌ فَلَا تُطِعْهُمَا وَصَاحِبْهُمَا فِى الدُّنْيَا مَعْرُوْفًا ۖوَّاتَّبِعْ سَبِيْلَ مَنْ اَنَابَ اِلَيَّۚ ثُمَّ اِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ فَاُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

wa in jāhadāka ‘alā an tusyrika bī mā laisa laka bihī ‘ilmun falā tuṭi‘humā wa ṣāḥibhumā fid-dun-yā ma‘rūfā(n), wattabi‘ sabīla man anāba ilayya(a), ṡumma ilayya marji‘ukum fa unabbi'ukum bimā kuntum ta‘malūn(a).

यदि च तौ च त्वां मया सह भागिनेयान् संसर्गं कर्तुं बाध्यते यत् भवतः ज्ञानं नास्ति, तर्हि तान् मा आज्ञाप्य लोके सम्यक् संसर्गं कुरु, मम समीपं प्रत्यागच्छन्तीनां मार्गं अनुसृत्य च। ततो मयि पुनरागमनं ततो वक्ष्यामि कृतं ते ।

يٰبُنَيَّ اِنَّهَآ اِنْ تَكُ مِثْقَالَ حَبَّةٍ مِّنْ خَرْدَلٍ فَتَكُنْ فِيْ صَخْرَةٍ اَوْ فِى السَّمٰوٰتِ اَوْ فِى الْاَرْضِ يَأْتِ بِهَا اللّٰهُ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَطِيْفٌ خَبِيْرٌ

yā bunayya innahā in taku miṡqāla ḥabbatim min khardalin fatakun fī ṣakhratin au fis-samāwāti au fil-arḍi ya'ti bihallāh(u), innallāha laṭīfun khabīr(un).

(लुकमानः अवदत्) "हे मम पुत्र! ननु यदि सर्षपस्य बीजवत् गुरुः (कर्म) स्यात्, तथा च तत् शिलायां वा आकाशे वा पृथिव्यां वा स्यात्, तर्हि अल्लाहः अवश्यमेव तस्मै (पुरस्कारं) दास्यति स्म। नूनम् अल्लाहः अत्यन्तं सूक्ष्मः, अत्यन्तं सटीकः अस्ति।

يٰبُنَيَّ اَقِمِ الصَّلٰوةَ وَأْمُرْ بِالْمَعْرُوْفِ وَانْهَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَاصْبِرْ عَلٰى مَآ اَصَابَكَۗ اِنَّ ذٰلِكَ مِنْ عَزْمِ الْاُمُوْرِ

yā bunayya aqimiṣ-ṣalāta wa'mur bil-ma‘rūfi wanha ‘anil-munkari waṣbir ‘alā mā aṣābak(a), inna żālika min ‘azmil-umūr(i).

हे पुत्र ! प्रार्थनां कृत्वा (मनुष्यान्) आज्ञापयन्तु यत् ते उचितं कुर्वन्तु तथा च (तेषां) दुष्कृतं निवारयन्तु तथा च भवतः यत् भवति तस्य विषये धैर्यं धारयन्तु, खलु एषः महत्त्वपूर्णः विषयः अस्ति।

وَلَا تُصَعِّرْ خَدَّكَ لِلنَّاسِ وَلَا تَمْشِ فِى الْاَرْضِ مَرَحًاۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُوْرٍۚ

wa lā tuṣa‘‘ir khaddaka lin-nāsi wa lā tamsyi fil-arḍi maraḥā(n), innallāha lā yuḥibbu kulla mukhtālin fakhūr(in).

मा च जनानां मुखं विमुखं कुरु, न च पृथिव्यां दम्भेन चर। ननु अल्लाहः तान् न रोचयति ये अभिमानिनः, गर्विताः च सन्ति।

وَاقْصِدْ فِيْ مَشْيِكَ وَاغْضُضْ مِنْ صَوْتِكَۗ اِنَّ اَنْكَرَ الْاَصْوَاتِ لَصَوْتُ الْحَمِيْرِ ࣖ

waqṣid fī masy-yika wagḍuḍ min ṣautik(a), inna ankaral-aṣwāti laṣautul-ḥamīr(i).

तथा च भवतः गमनम् सरलं कृत्वा स्वरं मृदु कुरुत। ननु दुष्टतमः शब्दः खरस्य एव भवति” इति ।

اَلَمْ تَرَوْا اَنَّ اللّٰهَ سَخَّرَ لَكُمْ مَّا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِ وَاَسْبَغَ عَلَيْكُمْ نِعَمَهٗ ظَاهِرَةً وَّبَاطِنَةً ۗوَمِنَ النَّاسِ مَنْ يُّجَادِلُ فِى اللّٰهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَّلَا هُدًى وَّلَا كِتٰبٍ مُّنِيْرٍ

alam tarau annallāha sakhkhara lakum mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍi wa asbaga ‘alaikum ni‘amahū ẓāhirataw wa bāṭinah(tan), wa minan-nāsi may yujādilu fillāhi bigairi ‘ilmiw wa lā hudaw wa lā kitābim munīr(in).

किं भवन्तः न अवलोकितवन्तः यत् अल्लाहः भवतः (लाभाय) स्वर्गेषु यत् किमपि अस्ति तत् पृथिव्यां यत् अस्ति तत् वशीकृत्य भवतः कृते शारीरिकं मानसिकं च स्वस्य आशीर्वादं सिद्धं कृतवान्। परन्तु मनुष्येषु ते सन्ति ये अल्लाहस्य (एकतायाः) विवादं कुर्वन्ति ज्ञानं वा मार्गदर्शनं वा विना बोधप्रदं पुस्तकं विना।

وَاِذَا قِيْلَ لَهُمُ اتَّبِعُوْا مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ قَالُوْا بَلْ نَتَّبِعُ مَا وَجَدْنَا عَلَيْهِ اٰبَاۤءَنَاۗ اَوَلَوْ كَانَ الشَّيْطٰنُ يَدْعُوْهُمْ اِلٰى عَذَابِ السَّعِيْرِ

wa iżā qīla lahumuttabi‘ū mā anzalallāhu qālū bal nattabi‘u mā wajadnā ‘alaihi ābā'anā, awalau kānasy-syaiṭānu yad‘ūhum ilā ‘ażābis-sa‘īr(i).

यदा च तेभ्यः कथ्यते यत् "अल्लाहेन यत् प्रकाशितं तत् अनुसरणं कुर्वन्तु!" ते उत्तरं दत्तवन्तः, "(न), किन्तु वयं (केवलं) पूर्वजेभ्यः शिक्षितान् रीतिरिवाजान् अनुसरामः।" किं ते (पितॄणां अनुसरणं करिष्यन्ति) यद्यपि शैतानः तान् वस्तुतः अग्निदाहस्य (नरकस्य) दण्डाय आह्वयति?

۞ وَمَنْ يُّسْلِمْ وَجْهَهٗٓ اِلَى اللّٰهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقٰىۗ وَاِلَى اللّٰهِ عَاقِبَةُ الْاُمُوْرِ

wa may yuslim wajhahū ilallāhi wa huwa muḥsinun faqadistamsaka bil-‘urwatil-wuṡqā, wa ilallāhi ‘āqibatul-umūr(i).

यः च अल्लाहस्य अधीनः भवति, सः भद्रं कुर्वन् व्यक्तिः अस्ति, तदा खलु सः दृढं गुस्सेट् (पाशं) धारितवान् अस्ति। केवलं अल्लाहस्य कृते एव सर्वेषां विषयाणां अन्तः अस्ति।

وَمَنْ كَفَرَ فَلَا يَحْزُنْكَ كُفْرُهٗۗ اِلَيْنَا مَرْجِعُهُمْ فَنُنَبِّئُهُمْ بِمَا عَمِلُوْاۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلِيْمٌۢ بِذَاتِ الصُّدُوْرِ

wa man kafara falā yaḥzunka kufruh(ū), ilainā marji‘uhum fanunabbi'uhum bimā ‘amilū, innallāha ‘alīmum biżātiṣ-ṣudūr(i).

यः च अविश्वासं करोति तस्य अविश्वासः भवन्तं (मुहम्मदं) दुःखं न जनयेत्। अस्मभ्यमेव ते प्रत्यागमिष्यन्ति, ततः तेषां कृतं सूचयिष्यामः । ननु अल्लाहः हृदयस्य सर्वाणि विषयवस्तुनः सर्वज्ञः अस्ति।

نُمَتِّعُهُمْ قَلِيْلًا ثُمَّ نَضْطَرُّهُمْ اِلٰى عَذَابٍ غَلِيْظٍ

numatti‘uhum qalīlan ṡumma naḍṭarruhum ilā ‘ażābin galīẓ(in).

वयं तान् किञ्चित्कालं यावत् आनन्दं दातुं दद्मः, ततः तान् कठोरदण्डे (प्रवेशं कर्तुं) बाध्यं कृतवन्तः।

وَلَىِٕنْ سَاَلْتَهُمْ مَّنْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ لَيَقُوْلُنَّ اللّٰهُ ۗقُلِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ ۗبَلْ اَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ

wa la'in sa'altahum man khalaqas-samāwāti wal-arḍa layaqūlunnallāh(u), qulil-ḥamdu lillāh(i), bal akṡaruhum lā ya‘lamūn(a).

ननु च यदि भवान् (मुहम्मदः) तान् पृच्छति यत् "द्यावापृथिवी च केन निर्मिताः?" अवश्यं ते "अल्लाह" इति उत्तरं दास्यन्ति। अल्लाहस्य स्तुतिः इति वदन्तु, परन्तु तेषु अधिकांशः न जानन्ति।

لِلّٰهِ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ اِنَّ اللّٰهَ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيْدُ

lillāhi mā fis-samāwāti wal-arḍ(i), innallāha huwal-ganiyyul-ḥamīd(u).

आकाशे पृथिव्यां च सर्वं अल्लाहस्य एव अस्ति। ननु अल्लाहः सः सर्वाधिकधनवान्, परमप्रशंसनीयः अस्ति।

وَلَوْ اَنَّ مَا فِى الْاَرْضِ مِنْ شَجَرَةٍ اَقْلَامٌ وَّالْبَحْرُ يَمُدُّهٗ مِنْۢ بَعْدِهٖ سَبْعَةُ اَبْحُرٍ مَّا نَفِدَتْ كَلِمٰتُ اللّٰهِ ۗاِنَّ اللّٰهَ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ

wa lau anna mā fil-arḍi min syajaratin aqlāmuw wal-baḥru yamudduhū mim ba‘dihī sab‘atu abḥurim mā nafidat kalimātullāh(i), innallāha ‘azīzun ḥakīm(un).

यदि च पृथिव्यां ये केऽपि वृक्षाः लेखनीः समुद्रः च (मसिः) आसीत्, ततः परं सप्त (अधिकैः) समुद्रैः पुनः पूरितः स्यात् तर्हि अल्लाहस्य वचनं न क्षीणं स्यात्। ननु अल्लाहः सर्वशक्तिमान्, सर्वज्ञः अस्ति।

مَا خَلْقُكُمْ وَلَا بَعْثُكُمْ اِلَّا كَنَفْسٍ وَّاحِدَةٍ ۗاِنَّ اللّٰهَ سَمِيْعٌۢ بَصِيْرٌ

mā khalqukum wa lā ba‘ṡukum illā kanafsiw wāḥidah(tin), innallāha samī‘um baṣīr(un).

भवतः सृष्टिः पुनरुत्थानश्च (अल्लाहस्य कृते) केवलं (सृष्टिः पुनरुत्थानश्च) एकस्य आत्मानः (सुलभः) इव अस्ति। ननु अल्लाहः सर्वश्रोता सर्वदर्शी अस्ति।

اَلَمْ تَرَ اَنَّ اللّٰهَ يُوْلِجُ الَّيْلَ فِى النَّهَارِ وَيُوْلِجُ النَّهَارَ فِى الَّيْلِ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَۖ كُلٌّ يَّجْرِيْٓ اِلٰٓى اَجَلٍ مُّسَمًّى وَّاَنَّ اللّٰهَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرٌ

alam tara annallāha yūlijul-laila fin-nahāri wa yūlijun-nahāra fil-laili wa sakhkharasy-syamsa wal-qamar(a), kulluy yajrī ilā ajalim musammaw wa annallāha bimā ta‘malūna khabīr(un).

किं भवन्तः न पश्यन्ति यत् अल्लाहः रात्रौ दिवा विलीनं करोति, दिवसं रात्रौ च विलीयते, सूर्यं चन्द्रं च वशीकृतवान्, प्रत्येकं नियतकालपर्यन्तं स्वमार्गं धावति? ननु भवन्तः यत् कुर्वन्ति तत् अल्लाहः परिचितः अस्ति।

ذٰلِكَ بِاَنَّ اللّٰهَ هُوَ الْحَقُّ وَاَنَّ مَا يَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِهِ الْبَاطِلُۙ وَاَنَّ اللّٰهَ هُوَ الْعَلِيُّ الْكَبِيْرُ ࣖ

Żālika bi'annallāha huwal-ḥaqqu wa anna mā yad‘ūna min dūnihil-bāṭil(u), wa annallāha huwal-‘aliyyul-kabīr(u).

एवं यतो हि खलु अल्लाहः सः एव सत्यः (ईश्वरः) अस्ति तथा च अल्लाहात् विहाय यत् किमपि वदन्ति तत् असत्यम्। तथा च खलु अल्लाहः सः परमः, बृहत्तमः अस्ति।

اَلَمْ تَرَ اَنَّ الْفُلْكَ تَجْرِيْ فِى الْبَحْرِ بِنِعْمَتِ اللّٰهِ لِيُرِيَكُمْ مِّنْ اٰيٰتِهٖۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّكُلِّ صَبَّارٍ شَكُوْرٍ

alam tara annal-fulka tajrī fil-baḥri bini‘matillāhi liyuriyakum min āyātih(ī), inna fī żālika la'āyātil likulli ṣabbārin syakūr(in).

किं भवन्तः न पश्यन्ति यत् अल्लाहस्य अनुग्रहेण जहाजाः समुद्रेण गच्छन्ति, येन सः भवद्भ्यः स्वस्य कानिचन चिह्नानि दर्शयतु? ननु धैर्यस्य कृतज्ञस्य च सर्वेषां कृते तस्य चिह्नानि सन्ति।

وَاِذَا غَشِيَهُمْ مَّوْجٌ كَالظُّلَلِ دَعَوُا اللّٰهَ مُخْلِصِيْنَ لَهُ الدِّيْنَ ەۚ فَلَمَّا نَجّٰىهُمْ اِلَى الْبَرِّ فَمِنْهُمْ مُّقْتَصِدٌۗ وَمَا يَجْحَدُ بِاٰيٰتِنَآ اِلَّا كُلُّ خَتَّارٍ كَفُوْرٍ

wa iżā gasyiyahum maujun kaẓ-ẓulali da‘awullāha mukhliṣīna lahud-dīn(a), falammā najjāhum ilal-barri faminhum muqtaṣid(un), wa mā yajḥadu bi'āyātinā illā kullu khattārin kafūr(in).

यदा च ते पर्वतसदृशैः तरङ्गैः आवर्त्यन्ते तदा ते अल्लाहस्य निश्छलतया निश्छलतया च तस्मिन् विश्वासं कुर्वन्ति। परन्तु यदा अल्लाहः तान् भूमिं प्राप्तुं न उद्धारितवान् तदा तेषु केचन ऋजुमार्गे एव गच्छन्ति स्म । ये अस्माकं श्लोकान् अङ्गीकुर्वन्ति ते केवलं कृतघ्नाः द्रोहिणः एव सन्ति।

يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوْا رَبَّكُمْ وَاخْشَوْا يَوْمًا لَّا يَجْزِيْ وَالِدٌ عَنْ وَّلَدِهٖۖ وَلَا مَوْلُوْدٌ هُوَ جَازٍ عَنْ وَّالِدِهٖ شَيْـًٔاۗ اِنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ فَلَا تَغُرَّنَّكُمُ الْحَيٰوةُ الدُّنْيَاۗ وَلَا يَغُرَّنَّكُمْ بِاللّٰهِ الْغَرُوْرُ

ya ayyuhan-nāsuttaqū rabbakum wakhsyau yaumal lā yajzī wālidun ‘aw waladih(ī), wa lā maulūdun huwa jāzin ‘aw wālidihī syai'ā(n), inna wa‘dallāhi ḥaqqun falā tagurrannakumul-ḥayātud-dun-yā, wa lā yagurrannakum billāhil-garūr(u).

हे जना ! भगवतः भयं कुरुत, तस्य दिवसस्य भयं कुरु यदा (यदा) पिता स्वस्य बालकस्य साहाय्यं कर्तुं न शक्नोति, बालः अपि स्वपितुः किञ्चित् अपि साहाय्यं कर्तुं (अपि) न शक्नोति। ननु अल्लाहस्य प्रतिज्ञाः निश्चितरूपेण सत्याः सन्ति, अतः कदापि लौकिकजीवनेन वञ्चिताः न भवेयुः, अल्लाहस्य (आज्ञापालने) वञ्चकैः मा वञ्चिताः भवन्तु।

اِنَّ اللّٰهَ عِنْدَهٗ عِلْمُ السَّاعَةِۚ وَيُنَزِّلُ الْغَيْثَۚ وَيَعْلَمُ مَا فِى الْاَرْحَامِۗ وَمَا تَدْرِيْ نَفْسٌ مَّاذَا تَكْسِبُ غَدًاۗ وَمَا تَدْرِيْ نَفْسٌۢ بِاَيِّ اَرْضٍ تَمُوْتُۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلِيْمٌ خَبِيْرٌ ࣖ

innallāha ‘indahū ‘ilmus-sā‘ah(ti), wa yunazzilul-gaiṡ(a), wa ya‘lamu mā fil-arḥām(i), wa mā tadrī nafsum māżā taksibu gadā(n), wa mā tadrī nafsum bi'ayyi arḍin tamūt(u), innallāha ‘alīmun khabīr(un).

ननु केवलं अल्लाहस्य समीपे एव न्यायदिनस्य ज्ञानं भवति; वृष्टिं च यः प्रेषयति, योनिस्थं च जानाति। न च कश्चित् (निश्चयेन) ज्ञातुं शक्नोति यत् सः श्वः किं करिष्यति। न च कश्चित् ज्ञातुं शक्नोति यत् सः पृथिव्यां कुत्र म्रियते। ननु अल्लाहः सर्वज्ञः, सर्वज्ञः अस्ति।