Q.S अश-शुरा (اَلشُّورَىٰ) - 53 श्लोकसंख्या

حٰمۤ ۚ

Ḥā mīm.

ह मिम्

عۤسۤقۤ ۗ

‘ain sīn qāf.

ऐनसिन्कोफ

كَذٰلِكَ يُوْحِيْٓ اِلَيْكَ وَاِلَى الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِكَۙ اللّٰهُ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ

każālika yūḥī ilaika wa ilal-lażīna min qablik(a), allāhul-‘azīzul-ḥakīm(u).

एवं सर्वशक्तिमान् सर्वज्ञः अल्लाहः भवतः (मुहम्मदस्य) कृते भवतः पूर्वजनानाम् अपि कृते तत् प्रकटितवान्।

لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِۗ وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيْمُ

lahū mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), wa huwal-‘aliyyul-‘aẓīm(u).

यस्य दिवि यच्च पृथिव्यां यत्किञ्चित् । स च महत्तमः, परमः।

تَكَادُ السَّمٰوٰتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْ فَوْقِهِنَّ وَالْمَلٰۤىِٕكَةُ يُسَبِّحُوْنَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَيَسْتَغْفِرُوْنَ لِمَنْ فِى الْاَرْضِۗ اَلَآ اِنَّ اللّٰهَ هُوَ الْغَفُوْرُ الرَّحِيْمُ

takādus-samāwātu yatafaṭṭarna min fauqihinna wal-malā'ikatu yusabbiḥūna biḥamdi rabbihim wa yastagfirūna liman fil-arḍ(i), alā innallāha huwal-gafūrur-raḥīm(u).

प्रायः आकाशः उपरितः (अल्लाहस्य महत्त्वात्) भग्नः अभवत् तथा च स्वर्गदूताः स्वप्रभुं प्रति स्वस्तुतिं महिमाम् अकुर्वन् पृथिव्यां जनानां कृते क्षमायाचनां कृतवन्तः। स्मर्यतां, खलु अल्लाहः क्षमाशीलः, दयालुः च अस्ति।

وَالَّذِيْنَ اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اَوْلِيَاۤءَ اللّٰهُ حَفِيْظٌ عَلَيْهِمْۖ وَمَآ اَنْتَ عَلَيْهِمْ بِوَكِيْلٍ

wal-lażīnattakhażū min dūnihī auliyā'allāhu ḥafīẓun ‘alaihim, wa mā anta ‘alaihim biwakīl(in).

ये च अल्लाहस्य अतिरिक्तं रक्षकान् गृह्णन्ति, ते अल्लाहः तान् पश्यति; तथा च भवतः (मुहम्मदस्य) तेषां निरीक्षणं न न्यस्तम्।

وَكَذٰلِكَ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ قُرْاٰنًا عَرَبِيًّا لِّتُنْذِرَ اُمَّ الْقُرٰى وَمَنْ حَوْلَهَا وَتُنْذِرَ يَوْمَ الْجَمْعِ لَا رَيْبَ فِيْهِ ۗفَرِيْقٌ فِى الْجَنَّةِ وَفَرِيْقٌ فِى السَّعِيْرِ

wa każālika auḥainā ilaika qur'ānan ‘arabiyyal litunżira ummal-qurā wa man ḥaulahā wa tunżira yaumal-jam‘i lā raiba fīh(i), farīqun fil-jannati wa farīqun fis-sa‘īr(i).

एवं च वयं भवद्भ्यः अरबीभाषायां कुरानं प्रकटितवन्तः, येन भवन्तः राजधानी (मक्का) निवासिनः तस्य परितः (देशानां) निवासिनः च चेतयन्ति, सभादिनस्य (प्रलयं) विषये च चेतयन्ति यस्मिन् कोऽपि संदेहः नास्ति। स्वर्गं गच्छन्ति केचन नरकं गच्छन्ति।

وَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ لَجَعَلَهُمْ اُمَّةً وَّاحِدَةً وَّلٰكِنْ يُّدْخِلُ مَنْ يَّشَاۤءُ فِيْ رَحْمَتِهٖۗ وَالظّٰلِمُوْنَ مَا لَهُمْ مِّنْ وَّلِيٍّ وَّلَا نَصِيْرٍ

wa lau syā'allāhu laja‘alahum ummataw wāḥidataw wa lākiy yudkhilu may yasyā'u fī raḥmatih(ī), waẓ-ẓālimūna mā lahum miw waliyyiw wa lā naṣīr(in).

यदि च अल्लाहः इच्छति स्म तर्हि तान् एकं जनं कृतवान् स्यात्, परन्तु येषां इच्छां कृतवान् तेषां दयां समावेशितवान्। अपराधिनां च तेषां कृते रक्षकः सहायकः वा नास्ति।

اَمِ اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اَوْلِيَاۤءَۚ فَاللّٰهُ هُوَ الْوَلِيُّ وَهُوَ يُحْيِ الْمَوْتٰى ۖوَهُوَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ ࣖ

amittakhażū min dūnihī auliyā'(a), fallāhu huwal-waliyyu wa huwa yuḥyil-mautā, wa huwa ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

अथवा तस्मात् परं रक्षात्मकं रक्षकं गृहीतवन्तः? यदा तु अल्लाहः (सत्यः) रक्षकः अस्ति। सः च मृतानां जीवनं ददाति, तस्य सर्वेषु विषयेषु शक्तिः अस्ति।

وَمَا اخْتَلَفْتُمْ فِيْهِ مِنْ شَيْءٍ فَحُكْمُهٗٓ اِلَى اللّٰهِ ۗذٰلِكُمُ اللّٰهُ رَبِّيْ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُۖ وَاِلَيْهِ اُنِيْبُ

wa makhtalaftum fīhi min syai'in faḥukmuhū ilallāh(i), żālikumullāhu rabbī ‘alaihi tawakkaltu wa ilaihi unīb(u).

तथा च यत्किमपि भवन्तः तस्य सह किमपि विषये विवादं कुर्वन्ति, तस्य निर्णयः अल्लाहस्य (अल्लाहस्य) भवति। (यस्य एतादृशाः गुणाः सन्ति) अल्लाहः मम प्रभुः अस्ति। तस्मिन् अहं विश्वासं करोमि, तस्मै च प्रत्यागच्छामि।

فَاطِرُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ جَعَلَ لَكُمْ مِّنْ اَنْفُسِكُمْ اَزْوَاجًا وَّمِنَ الْاَنْعَامِ اَزْوَاجًاۚ يَذْرَؤُكُمْ فِيْهِۗ لَيْسَ كَمِثْلِهٖ شَيْءٌ ۚوَهُوَ السَّمِيْعُ الْبَصِيْرُ

fāṭirus-samāwāti wal-arḍ(i), ja‘ala lakum min anfusikum azwājaw wa minal-an‘āmi azwājā(n), yażra'ukum fīh(i), laisa kamiṡlihī syai'(un), wa huwas-samī‘ul-baṣīr(u).

(अल्लाह) द्यावापृथिव्याः प्रजापतिः अस्ति। तेन भवद्भ्यः स्वजातीयान्, पशुसहचरानाम् (अपापि) च सङ्गतिं कृतवान्, तेन युष्माकं बहुगुणं कृतवान्। तस्य सदृशं किमपि नास्ति। स च सर्वश्रोता सर्वदर्शी।

لَهٗ مَقَالِيْدُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۚ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ وَيَقْدِرُ ۗاِنَّهٗ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمٌ

lahū maqālīdus-samāwāti wal-arḍ(i), yabsuṭur-rizqa limay yasyā'u wa yaqdir(u), innahū bikulli syai'in ‘alīm(un).

द्यावापृथिवीनिधयः तस्यैव सन्ति; पोषणं विस्तारयति, यस्मै इच्छति तस्मै सीमां करोति च। ननु सः सर्वज्ञः अस्ति।

۞ شَرَعَ لَكُمْ مِّنَ الدِّيْنِ مَا وَصّٰى بِهٖ نُوْحًا وَّالَّذِيْٓ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ وَمَا وَصَّيْنَا بِهٖٓ اِبْرٰهِيْمَ وَمُوْسٰى وَعِيْسٰٓى اَنْ اَقِيْمُوا الدِّيْنَ وَلَا تَتَفَرَّقُوْا فِيْهِۗ كَبُرَ عَلَى الْمُشْرِكِيْنَ مَا تَدْعُوْهُمْ اِلَيْهِۗ اَللّٰهُ يَجْتَبِيْٓ اِلَيْهِ مَنْ يَّشَاۤءُ وَيَهْدِيْٓ اِلَيْهِ مَنْ يُّنِيْبُۗ

syara‘a lakum minad-dīni mā waṣṣā bihī nūḥaw wal-lażī auḥainā ilaika wa mā waṣṣā bihī ibrāhīma wa mūsā wa ‘īsā an aqīmud-dīna wa lā tatafarraqū fīh(i), kabura ‘alal-musyrikīna mā tad‘ūhum ilaih(i), allāhu yajtabī ilaihi may yasyā'u wa yahdī ilaihi may yunīb(u).

सः नूहस्य कृते इच्छापत्रं दत्तवान् तथा च अस्माभिः भवतः (मुहम्मदस्य) कृते यत् प्रकाशितं तत् च अब्राहम-मूसा-यशुभ्यः च यत् दत्तम्, अर्थात् भवतः धर्मस्य (विश्वासः, धर्मपरायणता च) समर्थनं कुरुत, तस्मिन् मा विभक्ताः भवन्तु। भवन्तः यत् धर्मं आह्वयन्ति तस्य (अनुसरणं) बहु दुष्करं भवति। अल्लाह तान् एकेश्वरधर्मे इच्छति तान् चिनोति, ये (तस्य समीपं) प्रत्यागच्छन्ति तेषां कृते स्वस्य (धर्मस्य) मार्गदर्शनं ददाति।

وَمَا تَفَرَّقُوْٓا اِلَّا مِنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَهُمُ الْعِلْمُ بَغْيًاۢ بَيْنَهُمْۗ وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَّبِّكَ اِلٰٓى اَجَلٍ مُّسَمًّى لَّقُضِيَ بَيْنَهُمْۗ وَاِنَّ الَّذِيْنَ اُوْرِثُوا الْكِتٰبَ مِنْۢ بَعْدِهِمْ لَفِيْ شَكٍّ مِّنْهُ مُرِيْبٍ

wa mā tafarraqū illā mim ba‘di mā jā'ahumul-‘ilmu bagyam bainahum, wa lau lā kalimatun sabaqat mir rabbika ilā ajalim musammal laquḍiya bainahum, wa innal-lażīna ūriṡul-kitāba mim ba‘dihim lafī syakkim minhu murīb(in).

ते च (पुस्तकस्य जनाः) परस्परं ईर्ष्यायाः कारणात् ज्ञानस्य (भविष्यद्वादिभिः प्रसारितं सत्यं) तेषां समीपम् आगत्य विना विभक्ताः न अभवन्। यदि भवतः भगवतः पूर्वं विद्यमानः आदेशः (दण्डं स्थगयितुं) निर्दिष्टकालसीमापर्यन्तं न स्यात् तर्हि तेषां दण्डः अवश्यमेव निर्वाहितः स्यात्। तथा च ये तेषां पश्चात् (मुहम्मदस्य समये) पुस्तकं (तोराहं सुसमाचारं च) उत्तराधिकारं प्राप्तवन्तः , ते वास्तवतः पुस्तकस्य (अल-कुरानस्य) विषये गहनं संशयं कृतवन्तः।

فَلِذٰلِكَ فَادْعُ ۚوَاسْتَقِمْ كَمَآ اُمِرْتَۚ وَلَا تَتَّبِعْ اَهْوَاۤءَهُمْۚ وَقُلْ اٰمَنْتُ بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ مِنْ كِتٰبٍۚ وَاُمِرْتُ لِاَعْدِلَ بَيْنَكُمْ ۗ اَللّٰهُ رَبُّنَا وَرَبُّكُمْ ۗ لَنَآ اَعْمَالُنَا وَلَكُمْ اَعْمَالُكُمْ ۗ لَاحُجَّةَ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ ۗ اَللّٰهُ يَجْمَعُ بَيْنَنَا ۚوَاِلَيْهِ الْمَصِيْرُ ۗ

fa liżālika fad‘(u), wastaqim kamā umirt(a), wa lā tattabi‘ ahwā'ahum, wa qul āmantu bimā anzalallāhu min kitāb(in), wa umirtu li'a‘dila bainakum, allāhu rabbunā wa rabbukum, lanā a‘mālunā wa lakum a‘mālukum, lā ḥujjata bainanā wa bainakum, allāhu yajma‘u bainanā,wa ilaihil-maṣīr(u).

अतः (ये विश्वासं कुर्वन्ति) आहूय तिष्ठन्तु (विश्वासं कुर्वन्तः उपदेशं च कुर्वन्ति) यथा भवता (मुहम्मदः) आज्ञापितः तथा च तेषां इच्छानां अनुसरणं न कुर्वन्तु तथा च वदन्तु यत् "अहं तस्मिन् पुस्तके विश्वसामि यत् अल्लाहः प्रकटितवान् अस्ति तथा च मम आज्ञा अस्ति यत् अहं भवतः मध्ये न्यायं कर्तुं आज्ञापितः अस्मि। अल्लाहः अस्माकं प्रभुः भवतः प्रभुः च अस्ति। अस्माकं कृते अस्माकं कर्माणि भवतः कृते च भवतः कर्माणि। अस्माकं भवतः च मध्ये कलहः नास्ति (आवश्यकता) अल्लाहः अस्माकं मध्ये तथा च सः (वयं) प्रत्यागच्छामः।"

وَالَّذِيْنَ يُحَاۤجُّوْنَ فِى اللّٰهِ مِنْۢ بَعْدِ مَا اسْتُجِيْبَ لَهٗ حُجَّتُهُمْ دَاحِضَةٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَعَلَيْهِمْ غَضَبٌ وَّلَهُمْ عَذَابٌ شَدِيْدٌ

wal-lażīna yuḥājjūna fillāhi mim ba‘di mastujība lahū ḥujjatuhum dāḥiḍatun ‘inda rabbihim wa ‘alaihim gaḍabuw wa lahum ‘ażābun syadīd(un).

ये च (तस्य धर्मस्य) स्वीकृतेः अनन्तरं अल्लाहस्य (धर्मस्य) विषये विवादं कुर्वन्ति, तेषां विवादाः तेषां प्रभुस्य दृष्टौ व्यर्थाः भवन्ति। तेषां (अल्लाहस्य) क्रोधः प्राप्तः, तेषां कृते अतीव कठोरदण्डः प्राप्तः।

اَللّٰهُ الَّذِيْٓ اَنْزَلَ الْكِتٰبَ بِالْحَقِّ وَالْمِيْزَانَ ۗوَمَا يُدْرِيْكَ لَعَلَّ السَّاعَةَ قَرِيْبٌ

allāhul-lażī anzalal-kitāba bil-ḥaqqi wal-mīzān(a), wa mā yudrīka la‘allas-sā‘ata qarīb(un).

अल्लाहः सत्यं संतुलनं (न्यायं) च (आनयन्) पुस्तकं (अल-कुरान) अवतारितवान्। किं च भवन्तः जानन्ति स्म, कदाचित् जगतः अन्तः समीपे अस्ति?

يَسْتَعْجِلُ بِهَا الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِهَاۚ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مُشْفِقُوْنَ مِنْهَاۙ وَيَعْلَمُوْنَ اَنَّهَا الْحَقُّ ۗ اَلَآ اِنَّ الَّذِيْنَ يُمَارُوْنَ فِى السَّاعَةِ لَفِيْ ضَلٰلٍۢ بَعِيْدٍ

yasta‘jilu bihal-lażīna lā yu'minūna bihā, wal-lażīna āmanū musyfiqūna minhā, wa ya‘lamūna annahal-ḥaqq(u), alā innal-lażīna yumārūna fis-sā‘ati lafī ḍalālim ba‘īd(in).

ये प्रहरं न विश्वसन्ति ते शीघ्रमेव आगन्तुं याचन्ते, विश्वासिनः तु तस्मात् भयं कुर्वन्ति, सत्यमिति निश्चयं कुर्वन्ति। तस्य आगमनं नकारयन्तः सत्यमेव भ्रष्टाः इति विद्धि।

اَللّٰهُ لَطِيْفٌۢ بِعِبَادِهٖ يَرْزُقُ مَنْ يَّشَاۤءُ ۚوَهُوَ الْقَوِيُّ الْعَزِيْزُ ࣖ

allāhu laṭīfum bi‘ibādihī yarzuqu may yasyā'(u), wa huwal-qawiyyul-‘azīz(u).

अल्लाहः स्वसेवकानां प्रति सौम्यः अस्ति; यस्मै इच्छति पोषणं ददाति स च विभुः सर्वशक्तिमान् |

مَنْ كَانَ يُرِيْدُ حَرْثَ الْاٰخِرَةِ نَزِدْ لَهٗ فِيْ حَرْثِهٖۚ وَمَنْ كَانَ يُرِيْدُ حَرْثَ الدُّنْيَا نُؤْتِهٖ مِنْهَاۙ وَمَا لَهٗ فِى الْاٰخِرَةِ مِنْ نَّصِيْبٍ

man kāna yurīdu ḥarṡal-ākhirati nazid lahū fī ḥarṡih(ī), wa man kāna yurīdu ḥarṡad-dun-yā nu'tihī minhā, wa mā lahū fil-ākhirati min naṣīb(in).

यः परलोकलाभं कामयते, तस्य लाभं तस्मिन् वर्धयिष्यामः, यश्च संसारलाभं कामयति, तस्मै किञ्चित् ददामः, किन्तु तस्य परलोकस्य भागः न भविष्यति।

اَمْ لَهُمْ شُرَكٰۤؤُا شَرَعُوْا لَهُمْ مِّنَ الدِّيْنِ مَا لَمْ يَأْذَنْۢ بِهِ اللّٰهُ ۗوَلَوْلَا كَلِمَةُ الْفَصْلِ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ ۗوَاِنَّ الظّٰلِمِيْنَ لَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

am lahum syurakā'u syara‘ū lahum minad-dīni mā lam ya'żam bihillāh(u), wa lau lā kalimatul-faṣli laquḍiya bainahum, wa innaẓ-ẓālimīna lahum ‘ażābun alīm(un).

किं तेषां अल्लाहात् परः कोऽपि देवः अस्ति यः येषां कृते अल्लाहः न अनुमन्यते तेषां कृते धार्मिकनियमान् निर्धारयति? यदि च (अल्लाहतः दण्डः) विलम्बं कुर्वन् कोऽपि फरमानः न स्यात् तर्हि तयोः मध्ये दण्डः निर्वाहितः स्यात्। ननु च अन्यायिनः जनाः अतीव दुःखदं दण्डं प्राप्नुयुः।

تَرَى الظّٰلِمِيْنَ مُشْفِقِيْنَ مِمَّا كَسَبُوْا وَهُوَ وَاقِعٌۢ بِهِمْ ۗوَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ فِيْ رَوْضَاتِ الْجَنَّاتِۚ لَهُمْ مَّا يَشَاۤءُوْنَ عِنْدَ رَبِّهِمْ ۗذٰلِكَ هُوَ الْفَضْلُ الْكَبِيْرُ

taraẓ-ẓālimīna musyfiqīna mimmā kasabū wa huwa wāqi‘um bihim, wal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti fī rauḍātil-jannāt(i), lahum mā yasyā'ūna ‘inda rabbihim, żālika huwal-faḍlul-kabīr(u).

भवन्तः पश्यन्ति यत् अपराधिनः तेषां (अपराधानां) कारणेन अतीव भीताः सन्ति, तेषां (दण्डः) अपि अभवत्। ये च विश्वासं कुर्वन्ति सत्कर्म कुर्वन्ति च स्वर्गोद्यानेषु (भवन्ति) ते ईश्वरतः यत् इच्छन्ति तत् प्राप्नुवन्ति। तत् महत् दानम्।

ذٰلِكَ الَّذِيْ يُبَشِّرُ اللّٰهُ عِبَادَهُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِۗ قُلْ لَّآ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ اَجْرًا اِلَّا الْمَوَدَّةَ فِى الْقُرْبٰىۗ وَمَنْ يَّقْتَرِفْ حَسَنَةً نَّزِدْ لَهٗ فِيْهَا حُسْنًا ۗاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ شَكُوْرٌ

Żālikal-lażī yubasysyirullāhu ‘ibādahul-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāt(i), qul lā as'alukum ‘alaihi ajran illal-mawaddata fil-qurbā, wa may yaqtarif ḥasanatan nazid lahū fīhā ḥusnā(n), innallāha gafūrun syakūr(un).

तत् (दानं) अल्लाहेन स्वस्य सेवकानां आनन्दाय घोषितं भवति ये विश्वासं कुर्वन्ति, सत्कर्म कुर्वन्ति च। कथयतु (मुहम्मद) "अहं भवन्तं मम आह्वानस्य प्रतिदानरूपेण कुटुम्बस्नेहं विहाय किमपि न याचयामि।" यः च भद्रं करोति तस्मै वयं सद्भावं योजयिष्यामः। ननु अल्लाहः क्षमाशीलः, कृतज्ञः च अस्ति।

اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًاۚ فَاِنْ يَّشَاِ اللّٰهُ يَخْتِمْ عَلٰى قَلْبِكَ ۗوَيَمْحُ اللّٰهُ الْبَاطِلَ وَيُحِقُّ الْحَقَّ بِكَلِمٰتِهٖ ۗاِنَّهٗ عَلِيْمٌ ۢبِذَاتِ الصُّدُوْرِ

am yaqūlūnaftarā ‘alallāhi każibā(n), fa'iy yasya'illāhu yakhtim ‘alā qalbik(a), wa yamḥullāhul-bāṭila wa yuḥiqqul-ḥaqqa bikalimātih(ī), innahū ‘alīmum biżātiṣ-ṣudūr(i).

अथवा वदन्ति यत् "सः (मुहम्मदः) अल्लाहस्य विषये असत्यं आविष्कृतवान्।" यदि अल्लाह इच्छति तर्हि सः भवतः हृदयं अवश्यमेव ताडयिष्यति। तथा च अल्लाहः यत् असत्यं तत् दूरं करोति यत् सत्यं तत् स्ववचनेन (कुरानेन) न्याय्यं करोति। ननु सः सर्वहृदयस्य सर्वज्ञः अस्ति।

وَهُوَ الَّذِيْ يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهٖ وَيَعْفُوْا عَنِ السَّيِّاٰتِ وَيَعْلَمُ مَا تَفْعَلُوْنَۙ

wa huwal-lażī yaqbalut-taubata ‘an ‘ibādihī wa ya‘fū ‘anis-sayyi'āti wa ya‘lamu mā taf‘alūn(a).

स च भृत्येभ्यः पश्चात्तापं स्वीकृत्य दुष्कृतं क्षमति, भवन्तः किं कुर्वन्ति इति जानाति,

وَيَسْتَجِيْبُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ وَيَزِيْدُهُمْ مِّنْ فَضْلِهٖ ۗوَالْكٰفِرُوْنَ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيْدٌ

wa yastajībul-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti wa yazīduhum min faḍlih(ī), wal-kāfirūna lahum ‘ażābun syadīd(un).

तथा च ये विश्वासं कुर्वन्ति सत्कर्म कुर्वन्ति च तेषां (प्रार्थनाः) अनुमन्यते, तेषां कृते स्वस्य वरात् (पुरस्कारं) वर्धयति। अवज्ञां कुर्वन्तः जनाः अतीव कठोरदण्डं प्राप्नुयुः ।

۞ وَلَوْ بَسَطَ اللّٰهُ الرِّزْقَ لِعِبَادِهٖ لَبَغَوْا فِى الْاَرْضِ وَلٰكِنْ يُّنَزِّلُ بِقَدَرٍ مَّا يَشَاۤءُ ۗاِنَّهٗ بِعِبَادِهٖ خَبِيْرٌۢ بَصِيْرٌ

wa lau basaṭallāhur rizqa li‘ibādihī labagau fil-arḍi wa lākiy yunazzilu biqadarim mā yasyā'(u), innahū bi‘ibādihī khabīrum baṣīr(un).

यदि च अल्लाहः स्वस्य सेवकानां कृते पोषणं कृतवान् स्यात् तर्हि ते पृथिव्यां स्वसीमाम् अतिक्रान्तवन्तः स्यात्, परन्तु सः यत्प्रमाणेन इच्छति तत् अवतरति स्म। ननु सः भृत्यानां (स्थितिः) सर्वदक्षिणः।

وَهُوَ الَّذِيْ يُنَزِّلُ الْغَيْثَ مِنْۢ بَعْدِ مَا قَنَطُوْا وَيَنْشُرُ رَحْمَتَهٗ ۗوَهُوَ الْوَلِيُّ الْحَمِيْدُ

wa huwal-lażī yunazzilul-gaiṡa mim ba‘di mā qanaṭū wa yansyuru raḥmatah(ū), wa huwal-waliyyul-ḥamīd(u).

स च तेषां निराशायां वर्षणं प्रेषयति, तस्य दयां च प्रसारयति। स च परमरक्षकः, परमप्रशंसनीयः।

وَمِنْ اٰيٰتِهٖ خَلْقُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَثَّ فِيْهِمَا مِنْ دَاۤبَّةٍ ۗوَهُوَ عَلٰى جَمْعِهِمْ اِذَا يَشَاۤءُ قَدِيْرٌ ࣖ

wa min āyātihī khalqus-samāwāti wal-arḍi wa mā baṡṡa fīhimā min dābbah(tin), wa huwa ‘alā jam‘ihim iżā yasyā'u qadīr(un).

तस्य च चिह्नेषु (महात्म्यं) द्यावापृथिवीनां सृष्टिः, तेषु प्रसृतानां सरीसृपाणां च सृष्टिः अस्ति। स च सर्वशक्तिमान् यदा इच्छति तदा सर्वं संग्रहीतुं।

وَمَآ اَصَابَكُمْ مِّنْ مُّصِيْبَةٍ فَبِمَا كَسَبَتْ اَيْدِيْكُمْ وَيَعْفُوْا عَنْ كَثِيْرٍۗ

wa mā aṣābakum mim muṣībatin fabimā kasabat aidīkum wa ya‘fū ‘an kaṡīr(in).

तथा च यत्किमपि दुर्भाग्यं भवतः उपरि भवति तत् भवतः स्वहस्तकार्यस्य कारणेन भवति, अल्लाहः च बहवः (भवतः त्रुटयः) क्षमति।

وَمَآ اَنْتُمْ بِمُعْجِزِيْنَ فِى الْاَرْضِۚ وَمَا لَكُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ مِنْ وَّلِيٍّ وَّلَا نَصِيْرٍ

wa mā antum bimu‘jizīna fil-arḍ(i), wa mā lakum min dūnillāhi miw waliyyiw wa lā naṣīr(in).

तथा च भवन्तः पृथिव्यां (अल्लाहस्य यातनायाः) पलायितुं न शक्नुवन्ति, अल्लाहस्य अतिरिक्तं भवतः कोऽपि रक्षकः सहायकः वा नास्ति।

وَمِنْ اٰيٰتِهِ الْجَوَارِ فِى الْبَحْرِ كَالْاَعْلَامِ ۗ

wa min āyātihil-jawāri fil-baḥri kal-a‘lām(i).

तस्य च चिह्नेषु (तस्य माहात्म्यस्य) नावः (या गच्छन्ति) समुद्रे पर्वतवत्।

اِنْ يَّشَأْ يُسْكِنِ الرِّيْحَ فَيَظْلَلْنَ رَوَاكِدَ عَلٰى ظَهْرِهٖۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّكُلِّ صَبَّارٍ شَكُوْرٍۙ

iy yasya' yuskinir-rīḥa fa yaẓlalna rawākida ‘alā ẓahrih(ī), inna fī żālika la'āyātil likulli ṣabbārin syakūr(in).

यदि इच्छति तर्हि सः वायुं निवारयिष्यति, येन (नौकाः) समुद्रस्य उपरि विश्रामं कर्तुं आगच्छन्ति। ननु यस्मिन् सदा धैर्यवान् कृतज्ञतां च धारयन्तः (अल्लाहस्य शक्तिः) लक्षणानि सन्ति,

اَوْ يُوْبِقْهُنَّ بِمَا كَسَبُوْا وَيَعْفُ عَنْ كَثِيْرٍۙ

au yūbiqhunna bimā kasabū wa ya‘fu ‘an kaṡīr(in).

अथवा (सः) नावानां (पापानां) कारणात् नाशं करिष्यति, सः च बहवः (तेषां) क्षमयिष्यति,

وَّيَعْلَمَ الَّذِيْنَ يُجَادِلُوْنَ فِيْٓ اٰيٰتِنَاۗ مَا لَهُمْ مِّنْ مَّحِيْصٍ

wa ya‘lamal-lażīna yujādilūna fī āyātinā, mā lahum mim maḥīṣ(in).

यथा च अस्माकं चिह्नानि अङ्गीकुर्वन्ति ते ज्ञास्यन्ति यत् ते (पीडनात्) कोऽपि पलायनं न प्राप्नुयुः।

فَمَآ اُوْتِيْتُمْ مِّنْ شَيْءٍ فَمَتَاعُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ۚوَمَا عِنْدَ اللّٰهِ خَيْرٌ وَّاَبْقٰى لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَلٰى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُوْنَۚ

famā ūtītum min syai'in fa matā‘ul-ḥayātid-dun-yā, wa mā ‘indallāhi khairuw wa abqā lil-lażīna āmanū wa ‘alā rabbihim yatawakkalūn(a).

यद् (सुखं) ते दद्यते, तत् लोके जीवनस्य सुखम्। यत्र अल्लाहस्य समीपे यत् (सुखानि) सन्ति तत् विश्वासिनां कृते श्रेयस्करं शाश्वतं च भवति, ते च अल्लाहस्य उपरि एव विश्वासं कुर्वन्ति,

وَالَّذِيْنَ يَجْتَنِبُوْنَ كَبٰۤىِٕرَ الْاِثْمِ وَالْفَوَاحِشَ وَاِذَا مَا غَضِبُوْا هُمْ يَغْفِرُوْنَ ۚ

wal-lażīna yajtanibūna kabā'iral-iṡmi wal-fawāḥisya wa iżā mā gaḍibū hum yagfirūn(a).

तथा च (तेषां) प्रमुखपापानि जघन्यकर्माणि परिहरन्ति, क्रुद्धाः सद्यः क्षमन्ति।

وَالَّذِيْنَ اسْتَجَابُوْا لِرَبِّهِمْ وَاَقَامُوا الصَّلٰوةَۖ وَاَمْرُهُمْ شُوْرٰى بَيْنَهُمْۖ وَمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ ۚ

wal-lażīnastajābū lirabbihim wa aqāmuṣ-ṣalāta wa amruhum syūrā bainahum, wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).

तथा (येषु) ये ईश्वरस्य आह्वानं स्वीकृत्य प्रार्थनां कुर्वन्ति, यदा तेषां कार्याणि तेषां मध्ये विचारेण (निर्णयितानि) भवन्ति, ते च अस्माभिः दत्तस्य पोषणस्य भागं व्यययन्ति,

وَالَّذِيْنَ اِذَآ اَصَابَهُمُ الْبَغْيُ هُمْ يَنْتَصِرُوْنَ

wal-lażīna iżā aṣābahumul-bagyu hum yantaṣirūn(a).

ये च (य) अन्यायेन व्यवहारे आत्मरक्षणं कुर्वन्ति।

وَجَزٰۤؤُا سَيِّئَةٍ سَيِّئَةٌ مِّثْلُهَا ۚفَمَنْ عَفَا وَاَصْلَحَ فَاَجْرُهٗ عَلَى اللّٰهِ ۗاِنَّهٗ لَا يُحِبُّ الظّٰلِمِيْنَ

wa jazā'u sayyi'atin sayyi'atum miṡluhā, faman ‘afā wa aṣlaḥa fa ajruhū ‘alallāh(i), innahū lā yuḥibbuẓ-ẓālimīn(a).

तथा च दुष्टस्य फलं समुचितं दुष्टं भवति, परन्तु यः क्षमा करोति भद्रं करोति (दुष्टं कुर्वतां) तदा फलं अल्लाहस्य भविष्यति। ननु तस्मै अन्यायीजनाः न रोचन्ते।

وَلَمَنِ انْتَصَرَ بَعْدَ ظُلْمِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ مَا عَلَيْهِمْ مِّنْ سَبِيْلٍۗ

wa lamanintaṣara ba‘da ẓulmihī fa ulā'ika mā ‘alaihim min sabīl(in).

परन्तु ये जनाः अन्यायं कृत्वा आत्मरक्षणं कुर्वन्ति, तेषां दोषस्य कारणं नास्ति।

اِنَّمَا السَّبِيْلُ عَلَى الَّذِيْنَ يَظْلِمُوْنَ النَّاسَ وَيَبْغُوْنَ فِى الْاَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّۗ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

innamas-sabīlu ‘alal-lażīna yaẓlimūnan-nāsa wa yabgūna fil-arḍi bigairil-ḥaqq(i), ulā'ika lahum ‘ażābun alīm(un).

ननु अपराधः केवलं तेषु एव वर्तते ये मनुष्येषु अन्यायं कुर्वन्ति, सत्यं (अपेक्ष्य) पृथिव्यां सीमां अतिक्रमयन्ति। ते दुःखदं यातनाम् अवाप्तवन्तः।

وَلَمَنْ صَبَرَ وَغَفَرَ اِنَّ ذٰلِكَ لَمِنْ عَزْمِ الْاُمُوْرِ ࣖ

wa laman ṣabara wa gafara inna żālika lamin ‘azmil-umūr(i).

धैर्यं क्षमते तु खलु तत् उदात्तं कर्म।

وَمَنْ يُّضْلِلِ اللّٰهُ فَمَا لَهٗ مِنْ وَّلِيٍّ مِّنْۢ بَعْدِهٖ ۗوَتَرَى الظّٰلِمِيْنَ لَمَّا رَاَوُا الْعَذَابَ يَقُوْلُوْنَ هَلْ اِلٰى مَرَدٍّ مِّنْ سَبِيْلٍۚ

wa may yuḍlilillāhu famā lahū miw waliyyim mim ba‘dih(ī), wa taraẓ-ẓālimīna lammā ra'awul-‘ażāba yaqūlūna hal ilā maraddim min sabīl(in).

यस्य च अल्लाहेन पथभ्रष्टः भवितुम् अर्हति, तर्हि तदनन्तरं तस्य रक्षकः न भविष्यति। भवन्तः दुष्कृतान् द्रक्ष्यन्ति यदा ते यातनाम् पश्यन्ति यत् "किं (अस्मिन् जगति) पुनरागमनस्य कोऽपि उपायः अस्ति?"

وَتَرٰىهُمْ يُعْرَضُوْنَ عَلَيْهَا خٰشِعِيْنَ مِنَ الذُّلِّ يَنْظُرُوْنَ مِنْ طَرْفٍ خَفِيٍّۗ وَقَالَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِنَّ الْخٰسِرِيْنَ الَّذِيْنَ خَسِرُوْٓا اَنْفُسَهُمْ وَاَهْلِيْهِمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗ اَلَآ اِنَّ الظّٰلِمِيْنَ فِيْ عَذَابٍ مُّقِيْمٍ

wa tarāhum yu‘raḍūna ‘alaihā khāsyi‘īna minaż żulli yanẓurūna min ṭarfin khafiyy(in), wa qālal-lażīna āmanū innal-khāsirīnal-lażīna khasirū anfusahum wa ahlīhim yaumal-qiyāmah(ti), alā innaẓ-ẓālimīna fī ‘ażābim muqīm(in).

भवन्तः च तान् प्रणतवस्थायां नरकं सम्मुखं द्रक्ष्यन्ति यतः ते अपमानिताः सन्ति, ते तान् सुदृढदृष्ट्या पश्यन्ति। ये च विश्वासं कुर्वन्ति ते वदन्ति यत् "ननु हारिणः ते एव सन्ति ये पुनरुत्थानदिने स्वस्य कुटुम्बस्य च हानिं कुर्वन्ति।" स्मर्यतां खलु अपराधिनः शाश्वतदण्डे सन्ति।

وَمَا كَانَ لَهُمْ مِّنْ اَوْلِيَاۤءَ يَنْصُرُوْنَهُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗوَمَنْ يُّضْلِلِ اللّٰهُ فَمَا لَهٗ مِنْ سَبِيْلٍ ۗ

wa mā kāna lahum min auliyā'a yanṣurūnahum min dūnillāh(i), wa may yuḍlilillāhu famā lahū min sabīl(in).

तथा च तेषां कोऽपि रक्षकः न भविष्यति यः अल्लाहात् अतिरिक्तं तेषां साहाय्यं कर्तुं शक्नोति। यस्य अल्लाहस्य कृते मार्गभ्रष्टं गन्तुं अनुमतिः अस्ति तस्य (मार्गदर्शनं प्राप्तुं) कोऽपि निर्गमः न भविष्यति।

اِسْتَجِيْبُوْا لِرَبِّكُمْ مِّنْ قَبْلِ اَنْ يَّأْتِيَ يَوْمٌ لَّا مَرَدَّ لَهٗ مِنَ اللّٰهِ ۗمَا لَكُمْ مِّنْ مَّلْجَاٍ يَّوْمَىِٕذٍ وَّمَا لَكُمْ مِّنْ نَّكِيْرٍ

istajībū lirabbikum min qabli ay ya'tiya yaumul lā maradda lahū minallāh(i), mā lakum mim malja'iy yauma'iżiw wa mā lakum min nakīr(in).

अल्लाहतः एकः दिवसः आगमनात् पूर्वं यः (अल्लाहस्य आदेशेन) अङ्गीकारः कर्तुं न शक्यते, तस्मात् पूर्वं स्वस्य प्रभुस्य आह्वानस्य पालनम् कुर्वन्तु। तस्मिन् दिने भवतः न आश्रयः भविष्यति न (न) (न) (न) (भवतः) अङ्गीकारं कर्तुं शक्नुथ।

فَاِنْ اَعْرَضُوْا فَمَآ اَرْسَلْنٰكَ عَلَيْهِمْ حَفِيْظًا ۗاِنْ عَلَيْكَ اِلَّا الْبَلٰغُ ۗوَاِنَّآ اِذَآ اَذَقْنَا الْاِنْسَانَ مِنَّا رَحْمَةً فَرِحَ بِهَا ۚوَاِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ ۢبِمَا قَدَّمَتْ اَيْدِيْهِمْ فَاِنَّ الْاِنْسَانَ كَفُوْرٌ

fa in a‘raḍū famā arsalnāka ‘alaihim ḥafīẓā(n), in ‘alaika illal-balāg(u), wa innā iżā ażaqnal-insāna minnā raḥmatan fariḥa bihā, wa in tuṣibhum sayyi'atum bimā qaddamat aidīhim fa'innal-insāna kafūr(un).

यदि ते निवर्तन्ते तर्हि (स्मरन्तु) वयं भवन्तं तेषां कृते पर्यवेक्षकरूपेण न प्रेषितवन्तः। भवतः दायित्वं (निमेषान्) प्रसारयितुं विना अन्यत् नास्ति। ननु च यदा वयं मनुष्याय अस्मात् दयां अनुभवामः तदा सः तस्याः स्वागतं हर्षेण करोति; किन्तु यदि ते स्वहस्तकर्मणा क्लेशग्रस्ताः भवन्ति (अवश्यं तत् नकारयिष्यन्ति), खलु मनुष्याः अतीव अङ्गीकुर्वन्ति (आशीर्वादं प्रति)।

لِلّٰهِ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ يَخْلُقُ مَا يَشَاۤءُ ۗيَهَبُ لِمَنْ يَّشَاۤءُ اِنَاثًا وَّيَهَبُ لِمَنْ يَّشَاۤءُ الذُّكُوْرَ ۙ

lillāhi mulkus-samāwāti wal-arḍ(i), yakhluqu mā yasyā'(u), yahabu limay yasyā'u ināṡaw wa yahabu limay yasyā'uż-żukūr(a).

आकाशस्य पृथिव्याः च राज्यं अल्लाहस्य एव अस्ति; यच्छति सृजति, यस्मै इच्छति कन्याश्च ददाति, यस्मै च इच्छति पुत्रान् च ददाति,

اَوْ يُزَوِّجُهُمْ ذُكْرَانًا وَّاِنَاثًا ۚوَيَجْعَلُ مَنْ يَّشَاۤءُ عَقِيْمًا ۗاِنَّهٗ عَلِيْمٌ قَدِيْرٌ

au yuzawwijuhum żukrānaw wa ināṡā(n), wa yaj‘alu may yasyā'u ‘aqīmā(n), innahū ‘alīmun qadīr(un).

पुंस्त्रीप्रकारं वा प्रयच्छति यं इच्छति वन्ध्यां करोति। सः सर्वज्ञः सर्वशक्तिमान्।

۞ وَمَا كَانَ لِبَشَرٍ اَنْ يُّكَلِّمَهُ اللّٰهُ اِلَّا وَحْيًا اَوْ مِنْ وَّرَاۤئِ حِجَابٍ اَوْ يُرْسِلَ رَسُوْلًا فَيُوْحِيَ بِاِذْنِهٖ مَا يَشَاۤءُ ۗاِنَّهٗ عَلِيٌّ حَكِيْمٌ

wa mā kāna libasyarin ay yukallimahullāhu illā waḥyan au miw warā'i ḥijābin au yursila rasūlan fa yūḥiya bi'iżnihī mā yasyā'(u), innahū ‘aliyyun ḥakīm(un).

तथा च मनुष्यस्य कृते न युक्तं यत् अल्लाहः तस्य समीपे वहायस्य माध्यमेन वा पर्दापृष्ठतः वा दूतं (दूतं) प्रेषयित्वा ततः स्वानुमत्या यत् इच्छति तत् प्रकटयितुं विहाय तस्य समीपे वक्तव्यः। ननु स एव परमं ज्ञानी ।

وَكَذٰلِكَ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ رُوْحًا مِّنْ اَمْرِنَا ۗمَا كُنْتَ تَدْرِيْ مَا الْكِتٰبُ وَلَا الْاِيْمَانُ وَلٰكِنْ جَعَلْنٰهُ نُوْرًا نَّهْدِيْ بِهٖ مَنْ نَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِنَا ۗوَاِنَّكَ لَتَهْدِيْٓ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍۙ

wa każālika auḥainā ilaika rūḥam min amrinā, mā kunta tadrī mal-kitābu wa lal-īmānu wa lākin ja‘alnāhu nūran nahdī bihī man nasyā'u min ‘ibādinā, wa innaka latahdī ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).

एवं च वयं भवद्भ्यः (मुहम्मदस्य) कृते अस्माकं आज्ञानुसारं (कुरानस्य) आत्मानं प्रकटितवन्तः। पूर्वं भवन्तः न जानन्ति स्म यत् पुस्तकं (अल-कुरान) किम् अस्ति, विश्वासः का अस्ति, परन्तु वयं कुरानं प्रकाशं कृतवन्तः, तेन वयं अस्माकं सेवकानां मध्ये यस्मै इच्छामः तस्मै मार्गदर्शनं दत्तवन्तः। सत्यं च, भवन्तः सत्यमेव (जनाः) ऋजुमार्गे मार्गदर्शनं कुर्वन्ति,

صِرَاطِ اللّٰهِ الَّذِيْ لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِۗ اَلَآ اِلَى اللّٰهِ تَصِيْرُ الْاُمُوْرُ ࣖ

Ṣirāṭillāhil-lażī lahū mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), alā ilallāhi taṣīrul-umūr(u).

(अर्थात्) अल्लाहस्य मार्गः यस्य स्वर्गेषु यत् किमपि अस्ति तत् पृथिव्यां यत् किमपि अस्ति। स्मर्यतां यत् सर्वे विषयाः अल्लाहस्य समीपं प्रत्यागच्छन्ति।