Q.S القیامہ (اَلْقِيَامَة) - 40 مصرعیاں دی گنتی

لَآ اُقْسِمُ بِيَوْمِ الْقِيٰمَةِۙ

lā uqsimu biyaumil-qiyāmah(ti).

نئیں! اصل چ اوہ بعد دی زندگی توں نئیں ڈردے۔

وَلَآ اُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ

wa lā uqsimu bin nafsil-lawwāmah(ti).

نئیں! بے شک (قرآن) واقعی اک انتباہ اے۔

اَيَحْسَبُ الْاِنْسَانُ اَلَّنْ نَّجْمَعَ عِظَامَهٗ ۗ

ayaḥsabul-insānu allan najma‘a ‘iẓāmah(ū).

اس لیی جہڑا وی ایہ چاہے گا، یقیناً اوہ اس توں سبق لے لوے گا۔

بَلٰى قٰدِرِيْنَ عَلٰٓى اَنْ نُّسَوِّيَ بَنَانَهٗ

balā qādirīna ‘alā an nusawwiya banānah(ū).

تے اوہ اس (قرآن) تو‏ں سبق نئيں سکھن گے جدو‏ں تک (اگر) اللہ د‏‏ی مرضی نہ ہوئے۔ اوہ اوہ رب اے جہڑا اپنے توں ڈرن دا مستحق اے تے جہنوں معاف کرن دا حق اے۔

بَلْ يُرِيْدُ الْاِنْسَانُ لِيَفْجُرَ اَمَامَهٗۚ

bal yurīdul-insānu liyafjura amāmah(ū).

قیامت دی قسم اے،

يَسْـَٔلُ اَيَّانَ يَوْمُ الْقِيٰمَةِۗ

yas'alu ayyāna yaumul-qiyāmah(ti).

تے میں خود نوں ملامت کرن آلی روح دی قسم کھاندا واں۔

فَاِذَا بَرِقَ الْبَصَرُۙ

fa iżā bariqal-baṣar(u).

کیہ انسان ایہہ سوچدا اے کہ اسیں اوہدیاں ہڈیاں نوں اکٹھا نہیں کراں گے؟

وَخَسَفَ الْقَمَرُۙ

wa khasafal-qamar(u).

اسی اوہدیاں انگلاں نوں بالکل ٹھیک طریقے نال جوڑن دے قابل وی آں۔

وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُۙ

wa jumi‘asy-syamsu wal-qamar(u).

پر انسان مسلسل گناہ کرن دی خواہش رکھدا اے۔

يَقُوْلُ الْاِنْسَانُ يَوْمَىِٕذٍ اَيْنَ الْمَفَرُّۚ

yaqūlul-insānu yauma'iżin ainal-mafarr(u).

اوہ پچھدا اے قیامت کدوں ہووے گی؟

كَلَّا لَا وَزَرَۗ

kallā lā wazar(a).

ایس لئی جدوں اکھاں کھلیاں ہوندیاں نیں (خوف نال)،

اِلٰى رَبِّكَ يَوْمَىِٕذِ ِۨالْمُسْتَقَرُّۗ

ilā rabbika yauma'iżinil-mustaqarr(u).

تے چن دھندلا گیا اے،

يُنَبَّؤُا الْاِنْسَانُ يَوْمَىِٕذٍۢ بِمَا قَدَّمَ وَاَخَّرَۗ

yunabba'ul-insānu yauma'iżim bimā qaddama wa akhkhar(a).

تے سورج تے چن اکٹھے ہو جاندے نیں،

بَلِ الْاِنْسَانُ عَلٰى نَفْسِهٖ بَصِيْرَةٌۙ

balil-insānu ‘alā nafsihī baṣīrah(tun).

اوس دن بندہ کہے گا، "پناہ کتھے اے؟"

وَّلَوْ اَلْقٰى مَعَاذِيْرَهٗۗ

wa lau alqā ma‘āżīrah(ū).

نئیں! کوئی پناہ نئیں!

لَا تُحَرِّكْ بِهٖ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهٖۗ

lā tuḥarrik bihī lisānaka lita‘jala bih(ī).

اوس دن واپسی صرف تیرے رب نوں ہووے گی۔

اِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهٗ وَقُرْاٰنَهٗ ۚ

inna ‘alainā jam‘ahū wa qur'ānah(ū).

اوس دن بندے نوں دسیا جائے گا کہ اوہنے کی کمایا اے تے کی نظر انداز کیتا اے۔

فَاِذَا قَرَأْنٰهُ فَاتَّبِعْ قُرْاٰنَهٗ ۚ

fa iżā qara'nāhu fattabi‘ qur'ānah(ū).

بے شک بندہ اپنے خلاف گواہ ہووے گا،

ثُمَّ اِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهٗ ۗ

Ṡumma inna ‘alainā bayānah(ū).

بھاویں اوہ بہانے بنا لوے۔

كَلَّا بَلْ تُحِبُّوْنَ الْعَاجِلَةَۙ

kallā bal tuḥibbūnal-‘ājilah(ta).

اپنی زبان (قرآن دی تلاوت کرن لئی) اس نوں جلدی (مسلط کرن) لئی نہ ہلاؤ۔

وَتَذَرُوْنَ الْاٰخِرَةَۗ

wa tażarūnal-‘ākhirah(ta).

بے شک، اسی ایہنوں (تہاڈے سینے چ) اکٹھا کراں گے تے ایہنوں پڑھاں گے۔

وُجُوْهٌ يَّوْمَىِٕذٍ نَّاضِرَةٌۙ

wujūhuy yauma'iżin nāḍirah(tun).

جدوں اسی ایہنوں پڑھنا ختم کر لینے آں، تے فیر پڑھن دی پیروی کرو۔

اِلٰى رَبِّهَا نَاظِرَةٌ ۚ

ilā rabbihā nāẓirah(tun).

فیر اسی ایہدی وضاحت کراں گے۔

وَوُجُوْهٌ يَّوْمَىِٕذٍۢ بَاسِرَةٌۙ

wa wujūhuy yauma'iżim bāsirah(tun).

نئیں! تینوں وی دنیا دی زندگی نال پیار اے،

تَظُنُّ اَنْ يُّفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ ۗ

taẓunnu ay yuf‘ala bihā fāqirah(tun).

تے بعد دی حیاتی نوں نظر انداز کرو۔

كَلَّآ اِذَا بَلَغَتِ التَّرَاقِيَۙ

kallā iżā balagatit-tarāqiy(a).

اس دن چہرے (مؤمنین) چمکدے سن،

وَقِيْلَ مَنْ ۜرَاقٍۙ

wa qīla man…rāq(in).

رب ول ویکھنا۔

وَّظَنَّ اَنَّهُ الْفِرَاقُۙ

wa ẓanna annahul-firāq(u).

تے اس دن (کافراں ​​دے) چہرے اداس سن،

وَالْتَفَّتِ السَّاقُ بِالسَّاقِۙ

waltaffatis-sāqu bis-sāq(i).

اوہناں نوں پک سی کہ اوہدے تے اک خوفناک آفت آوے گی۔

اِلٰى رَبِّكَ يَوْمَىِٕذِ ِۨالْمَسَاقُ ۗ ࣖ

ilā rabbika yauma'iżinil-masāq(u).

نئیں! جدوں (زندگی) گلے تک پہنچ گئی اے،

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلّٰىۙ

falā ṣaddaqa wa lā ṣallā.

تے آکھیا گیا (اوہدے کولوں)، "کون شفا دے سکدا اے؟"

وَلٰكِنْ كَذَّبَ وَتَوَلّٰىۙ

wa lākin każżaba wa tawallā.

تے اوہنوں پک سی کہ ہن (دنیا) نوں الوداع کہن دا ویلہ آ گیا اے،

ثُمَّ ذَهَبَ اِلٰٓى اَهْلِهٖ يَتَمَطّٰىۗ

Ṡumma żahaba ilā ahlihī yatamaṭṭā.

تے بچھڑے (کھبے) نوں بچھڑے (سجے) نال جوڑیا،

اَوْلٰى لَكَ فَاَوْلٰىۙ

aulā laka fa'aulā.

اپنے رب دے کول اوس دن تہانوں جلاوطن کیتا جائے گا۔

ثُمَّ اَوْلٰى لَكَ فَاَوْلٰىۗ

Ṡumma aulā laka fa'aulā.

کیونکہ اوہ (پہلاں) (قرآن تے رسول) دی تصدیق نئیں کرنا چاہندا سی تے نماز پڑھنا نئیں چاہندا سی،

اَيَحْسَبُ الْاِنْسَانُ اَنْ يُّتْرَكَ سُدًىۗ

ayaḥsabul-insānu ay yutraka sudā(n).

لیکن اس دے بجائے اس نے جھوٹ بولیا (رسول) تے (سچائی توں) دور ہو گیا،

اَلَمْ يَكُ نُطْفَةً مِّنْ مَّنِيٍّ يُّمْنٰى

alam yaku nuṭfatam mim maniyyiy yumnā.

فیر اوہ اپنے ٹبر کول فخر نال چلا گیا۔

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوّٰىۙ

Ṡumma kāna ‘alaqatan fa khalaqa fa sawwā.

ہائے تیرے تے! ایس لئی ہائے!

فَجَعَلَ مِنْهُ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَالْاُنْثٰىۗ

fa ja‘ala minhuz-zaujainiż-żakara wal-unṡā.

اک واری فیر، ہائے تہاڈے (انساناں) تے! ایس لئی ہائے!

اَلَيْسَ ذٰلِكَ بِقٰدِرٍ عَلٰٓى اَنْ يُّحْيِ َۧ الْمَوْتٰى ࣖ

alaisa żālika biqādirin ‘alā ay yuḥyiyal-mautā.

کی لوک سوچدے نیں کہ اوہ اکلے رہ جان گے (بغیر احتساب دے)؟