Q.S یا سین (يس) - 83 مصرعیاں دی گنتی

يٰسۤ ۚ

yā sīn.

یاسین

وَالْقُرْاٰنِ الْحَكِيْمِۙ

wal-qur'ānil-ḥakīm(i).

قرآن دی قسم جو حکمت نال بھریا ہویا اے،

اِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِيْنَۙ

innaka laminal-mursalīn(a).

بے شک توں (محمد) رسولاں چوں اک ایں،

عَلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍۗ

‘alā ṣirāṭim mustaqīm(in).

(جہڑا اے) اک سدھی راہ تے،

تَنْزِيْلَ الْعَزِيْزِ الرَّحِيْمِۙ

tanzīlal-‘azīzir-raḥīm(i).

(بطور وحی) اللہ تعالٰی الرحمن دے ذریعہ نازل کیتی گئی،

لِتُنْذِرَ قَوْمًا مَّآ اُنْذِرَ اٰبَاۤؤُهُمْ فَهُمْ غٰفِلُوْنَ

litunżira qaumam mā unżira ābā'uhum fahum gāfilūn(a).

تاکہ تسی اک اجہے لوکاں نو خبردار کرو جہناں دے باپ دادا نوں کدی خبردار نئیں کیتا گیا، کیونکہ اوہ لاپرواہ ہن۔

لَقَدْ حَقَّ الْقَوْلُ عَلٰٓى اَكْثَرِهِمْ فَهُمْ لَا يُؤْمِنُوْنَ

laqad ḥaqqal-qaulu ‘alā akṡarihim fahum lā yu'minūn(a).

بے شک، لفظ (سزا) یقینی طور تے اوہناں چوں بوہتیاں تے لاگو ہووے گا، کیونکہ اوہ ایمان نئیں رکھدے۔

اِنَّا جَعَلْنَا فِيْٓ اَعْنَاقِهِمْ اَغْلٰلًا فَهِيَ اِلَى الْاَذْقَانِ فَهُمْ مُّقْمَحُوْنَ

innā ja‘alnā fī a‘nāqihim aglālan fa hiya ilal-ażqāni fahum muqmaḥūn(a).

بے شک، اسیں اوہناں دے گلاں وچ بیڑیاں پا دتیاں نیں، فیر اوہناں دے ہتھ اوہناں دیاں ٹھوڈیاں تک (اُٹھے) نیں، جس دی وجہ توں اوہ اپر ویکھ رئے نیں۔

وَجَعَلْنَا مِنْۢ بَيْنِ اَيْدِيْهِمْ سَدًّا وَّمِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَاَغْشَيْنٰهُمْ فَهُمْ لَا يُبْصِرُوْنَ

wa ja‘alnā mim baini aidīhim saddaw wa min khalfihim saddan fa agsyaināhum fahum lā yubṣirūn(a).

تے اسی انہاں دے سامنے اک دیوار تے انہاں دے پیچھے اک تقسیم بنائی تے اساں انہاں د‏‏ی (اکھاں) بند کر دتیاں تاکہ اوہ دیکھ نہ سکن۔

وَسَوَاۤءٌ عَلَيْهِمْ ءَاَنْذَرْتَهُمْ اَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ لَا يُؤْمِنُوْنَ

wa sawā'un ‘alaihim a'anżartahum am lam tunżirhum lā yu'minūn(a).

تے ایہ اوہناں لئی وی ایہو ای اے، چاہے تسی اوہناں نوں خبردار کرو یا نہ کرو، اوہ وی یقین نئیں کرن گے۔

اِنَّمَا تُنْذِرُ مَنِ اتَّبَعَ الذِّكْرَ وَخَشِيَ الرَّحْمٰنَ بِالْغَيْبِۚ فَبَشِّرْهُ بِمَغْفِرَةٍ وَّاَجْرٍ كَرِيْمٍ

innamā tunżiru manittaba‘aż-żikra wa khasyiyar-raḥmāna bil-gaib(i), fa basysyirhu bimagfiratiw wa ajrin karīm(in).

اصل وچ تُسی صرف اوہناں لوکاں نوں وارننگ دیندے او جیہڑے انتباہات تے عمل کرنا چاہندے نیں تے جیہڑے رب رحمن توں ڈردے نیں بھاویں اوہ اوہنوں ویکھدے نہیں۔ اس لیی انہاں نو معافی تے اک عظیم انعام دے نال خوشخبری دیو۔

اِنَّا نَحْنُ نُحْيِ الْمَوْتٰى وَنَكْتُبُ مَا قَدَّمُوْا وَاٰثَارَهُمْۗ وَكُلَّ شَيْءٍ اَحْصَيْنٰهُ فِيْٓ اِمَامٍ مُّبِيْنٍ ࣖ

innā naḥnu nuḥyil-mautā wa naktubu mā qaddamū wa āṡārahum, wa kulla syai'in aḥṣaināhu fī imāmim mubīn(in).

بے شک، ایہ اسی آں جہڑے مردیاں نو زندگی دیندے آں، تے اسی اوہ آں جہڑے اوہناں دے کیتے تے اوہناں دے نشانات نو ریکارڈ کردے آں جہڑے اوہ (پچھے چھڈدے نیں)۔ تے اسی ہر شے نو اک واضح کتاب (لوہ محفوظ) وچ جمع کیتا اے۔

وَاضْرِبْ لَهُمْ مَّثَلًا اَصْحٰبَ الْقَرْيَةِۘ اِذْ جَاۤءَهَا الْمُرْسَلُوْنَۚ

waḍrib lahum maṡalan aṣḥābal-qaryah(ti), iż jā'ahal-mursalūn(a).

تے انہاں دے لئی اک مثال بناؤ، یعنی کسی ملک دے باشندےآں نو‏‏ں، جدو‏ں قاصد انہاں دے پاس آئے؛

اِذْ اَرْسَلْنَآ اِلَيْهِمُ اثْنَيْنِ فَكَذَّبُوْهُمَا فَعَزَّزْنَا بِثَالِثٍ فَقَالُوْٓا اِنَّآ اِلَيْكُمْ مُّرْسَلُوْنَ

iż arsalnā ilaihimuṡnaini fa każżabūhumā fa ‘azzaznā biṡāliṡin faqālū innā ilaikum mursalūn(a).

(یعنی) جدو‏ں اسيں نے انہاں دے پاس دو قاصد بھیجے تاں انہاں دونے تو‏ں انکار کر دتا؛ فیر اسی اک تیجے (رسول) دے نال اس نوں مضبوط کیتا، اس لی تناں (رسولاں) نے آکھیا، "بے شک، اسی اوہ آں جنہاں نو تہاڈے کول بھیجیا گیا اے۔"

قَالُوْا مَآ اَنْتُمْ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَاۙ وَمَآ اَنْزَلَ الرَّحْمٰنُ مِنْ شَيْءٍۙ اِنْ اَنْتُمْ اِلَّا تَكْذِبُوْنَ

qālū mā antum illā basyarum miṡlunā, wa mā anzalar-raḥmānu min syai'(in), in antum illā takżibūn(a).

انہاں (اہل سرزمین) نے جواب دتا کہ تسيں صرف ساڈے ورگے انسان نيں تے (اللہ) رحمان نے کچھ نازل نئيں کیتا؛ تسيں صرف جھوٹے نيں۔

قَالُوْا رَبُّنَا يَعْلَمُ اِنَّآ اِلَيْكُمْ لَمُرْسَلُوْنَ

qālū rabbunā ya‘lamu innā ilaikum lamursalūn(a).

اوہناں نے آکھیا، "ساڈا رب جانندا اے کہ اسی تہاڈے لئی (اوہدے) پیغام رساں آں۔

وَمَا عَلَيْنَآ اِلَّا الْبَلٰغُ الْمُبِيْنُ

wa mā ‘alainā illal-balāgul-mubīn(u).

تے ساڈی ذمہ داری صرف (اللہ دے احکام) نو‏‏ں واضح طور اُتے پہنچانا ا‏‏ے۔"

قَالُوْٓا اِنَّا تَطَيَّرْنَا بِكُمْۚ لَىِٕنْ لَّمْ تَنْتَهُوْا لَنَرْجُمَنَّكُمْ وَلَيَمَسَّنَّكُمْ مِّنَّا عَذَابٌ اَلِيْمٌ

qālū innā taṭayyarnā bikum, la'il lam tantahū lanarjumannakum wa layamassannakum minnā ‘ażābun alīm(un).

اوہناں نے جواب دتا، "بے شک، ساڈی وجہ توں سانوں بدقسمتی ہوئی اے۔ بے شک، جے تسی (سانوں بلانا) نئیں چھڈیا، تے اسی تہانوں سنگسار کراں گے تے تہانوں ساڈے ولوں اک تکلیف دہ عذاب دا احساس ہووے گا۔"

قَالُوْا طَاۤىِٕرُكُمْ مَّعَكُمْۗ اَىِٕنْ ذُكِّرْتُمْۗ بَلْ اَنْتُمْ قَوْمٌ مُّسْرِفُوْنَ

qālū ṭā'irukum ma‘akum, a'in żukkirtum, bal antum qaumum musrifūn(a).

اوہناں (قاصداں) نے آکھیا، "تہاڈی بدقسمتی تہاڈی وجہ توں اے۔ کی ایہ ایس لئی اے کہ تہانوں وارننگ دتی گئی سی؟ دراصل تسی حداں توں تجاوز کرن آلی قوم او۔"

وَجَاۤءَ مِنْ اَقْصَا الْمَدِيْنَةِ رَجُلٌ يَّسْعٰى قَالَ يٰقَوْمِ اتَّبِعُوا الْمُرْسَلِيْنَۙ

wa jā'a min aqṣal-madīnati rajuluy yas‘ā qāla yā qaumittabi‘ul-mursalīn(a).

تے شہر دے کنارے تو‏ں آندے ہوئے اک شخص نے کاہلی تو‏ں کہیا اے میری لوگ قاصداں دے پیچھے چلیں ۔

اتَّبِعُوْا مَنْ لَّا يَسْـَٔلُكُمْ اَجْرًا وَّهُمْ مُّهْتَدُوْنَ ۔

ittabi‘ū mal lā yas'alukum ajraw wa hum muhtadūn(a).

اوہناں لوکاں دی پیروی کرو جہڑے بدلے چ تہانوں کجھ نئیں منگدے; تے اوہ اوہ نیں جنہاں دی راہنمائی کیتی جاندی اے۔

وَمَا لِيَ لَآ اَعْبُدُ الَّذِيْ فَطَرَنِيْ وَاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ

wa mā liya lā a‘budul-lażī faṭaranī wa ilaihi turja‘ūn(a).

تے میرے لیی کوئی وجہ نئیں اے کہ میں (اللہ) دی عبادت نہ کراں جس نے مینوں بنایا اے تے صرف اوہدے کول ای تسی واپس ہو جاؤ گے۔

ءَاَتَّخِذُ مِنْ دُوْنِهٖٓ اٰلِهَةً اِنْ يُّرِدْنِ الرَّحْمٰنُ بِضُرٍّ لَّا تُغْنِ عَنِّيْ شَفَاعَتُهُمْ شَيْـًٔا وَّلَا يُنْقِذُوْنِۚ

a'attakhiżu min dūnihī ālihatan iy yuridnir-raḥmānu biḍurril lā tugni ‘annī syafā‘atuhum syai'aw wa lā yunqiżūn(i).

میں اوہدے علاوہ دوجے دیوتاواں دی پوجا کیوں کراں گا؟ جے (اللہ) رحمن میرے اُتے آفت دی خواہش کردا، تے یقیناً انہاں دی مدد میرے لئی بالکل وی فائدہ مند نئيں ہوئے گی تے اوہ (وی) مینو ں بچانے دے قابل نئيں ہون گے۔

اِنِّيْٓ اِذًا لَّفِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

innī iżal lafī ḍalālim mubīn(in).

حقیقت چ، جے میں ایہ کیتا، تے میں یقینی طور تے واضح غلطی چ ہوواں گا۔

اِنِّيْٓ اٰمَنْتُ بِرَبِّكُمْ فَاسْمَعُوْنِۗ

innī āmantu birabbikum fasma‘ūn(i).

بے شک میں تیرے رب تے ایمان لیایا اے؛ فیر میرے (ایمان دے اعتراف) نوں سنو۔

قِيْلَ ادْخُلِ الْجَنَّةَ ۗقَالَ يٰلَيْتَ قَوْمِيْ يَعْلَمُوْنَۙ

qīladkhulil-jannah(ta), qāla yā laita qaumī ya‘lamūn(a).

(اس نوں) آکھیا گیا سی، "جنت وچ داخل ہو جاؤ۔" اوہنے (اوہ بندہ) آکھیا، چنگا ہووے گا جے میرے لوکاں نوں پتہ لگے،

بِمَا غَفَرَ لِيْ رَبِّيْ وَجَعَلَنِيْ مِنَ الْمُكْرَمِيْنَ

bimā gafaralī rabbī wa ja‘alanī minal-mukramīn(a).

میرے رب نے مینوں معاف کرن تے مینوں اوہناں لوکاں چوں اک بنان دی وجہ بنی جہناں نوں جلال ملی اے۔"

۞ وَمَآ اَنْزَلْنَا عَلٰى قَوْمِهٖ مِنْۢ بَعْدِهٖ مِنْ جُنْدٍ مِّنَ السَّمَاۤءِ وَمَا كُنَّا مُنْزِلِيْنَ

wa mā anzalnā ‘alā qaumihī mim ba‘dihī min jundim minas-samā'i wa mā kunnā munzilīn(a).

تے اس دے (موت) دے بعد اساں اسمان تو‏ں اس دے قوم دے لئی لشکر نازل نئيں کیتا تے اسنو‏ں نازل کرنے د‏‏ی ضرورت نئيں سی۔

اِنْ كَانَتْ اِلَّا صَيْحَةً وَّاحِدَةً فَاِذَا هُمْ خٰمِدُوْنَ

in kānat illā ṣaiḥataw wāḥidatan fa'iżā hum khāmidūn(a).

اوہناں تے کوئی عذاب نئیں اے پر اک فریاد اے; فیر اوہ فوراً مر گئے۔

يٰحَسْرَةً عَلَى الْعِبَادِۚ مَا يَأْتِيْهِمْ مِّنْ رَّسُوْلٍ اِلَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ

yā ḥasratan ‘alal-‘ibād(i), mā ya'tīhim mir rasūlin illā kānū bihī yastahzi'ūn(a).

ایہناں نوکراں نوں کنا پچھتاوا سی، ہر وار جدوں کوئی قاصد ایہناں دے کول آؤندا، اوہ ہمیشہ اسدا مذاق اڈاؤندے سن۔

اَلَمْ يَرَوْا كَمْ اَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِّنَ الْقُرُوْنِ اَنَّهُمْ اِلَيْهِمْ لَا يَرْجِعُوْنَ

alam yarau kam ahlaknā qablahum minal-qurūni annahum ilaihim lā yarji‘ūn(a).

کیہ اوہ نئیں جاندے کہ اسیں اوہناں توں پہلاں کنیاں قوماں نوں تباہ کیتا اے؟ اوہناں لوکاں چوں (جنہاں نوں اسیں تباہ کیتا) کوئی وی اوہناں ول نئیں پرتیا۔

وَاِنْ كُلٌّ لَّمَّا جَمِيْعٌ لَّدَيْنَا مُحْضَرُوْنَ ࣖ

wa in kullul lammā jamī‘ul ladainā muḥḍarūn(a).

تے ہر (لوک)، سب کجھ ساڈے سامنڑے پیش کیتا جائے گا۔

وَاٰيَةٌ لَّهُمُ الْاَرْضُ الْمَيْتَةُ ۖاَحْيَيْنٰهَا وَاَخْرَجْنَا مِنْهَا حَبًّا فَمِنْهُ يَأْكُلُوْنَ

wa āyatul lahumul-arḍul-maitah(tu), aḥyaināhā wa akhrajnā minhā ḥabban faminhu ya'kulūn(a).

تے انہاں دے لئی (اللہ د‏‏ی عظمت د‏‏ی) نشانی اک مردہ (بنجر) زمین ا‏‏ے۔ اسیں دھرتی نوں جیون دتا تے اس وچوں اناج کڈھیا، اس لئی اوہ اس توں کھاندے سن۔

وَجَعَلْنَا فِيْهَا جَنّٰتٍ مِّنْ نَّخِيْلٍ وَّاَعْنَابٍ وَّفَجَّرْنَا فِيْهَا مِنَ الْعُيُوْنِۙ

wa ja‘alnā fīhā jannātim min nakhīliw wa a‘nābiw wa fajjarnā fīhā minal-‘uyūn(i).

تے اسیں اوہدے لئی زمین تے کھجوراں تے انگوراں دے باغ بنائے تے اوہدے لئی پانی دے چشمے گھلے۔

لِيَأْكُلُوْا مِنْ ثَمَرِهٖۙ وَمَا عَمِلَتْهُ اَيْدِيْهِمْ ۗ اَفَلَا يَشْكُرُوْنَ

liya'kulū min ṡamarihī wa mā ‘amilathu aidīhim, afalā yasykurūn(a).

تاکہ اوہ ایہدے پھل توں تے اپنے ہتھاں دی محنت دے پھل توں کھا سکن۔ فیر اوہ شکر گزار کیوں نئیں؟

سُبْحٰنَ الَّذِيْ خَلَقَ الْاَزْوَاجَ كُلَّهَا مِمَّا تُنْۢبِتُ الْاَرْضُ وَمِنْ اَنْفُسِهِمْ وَمِمَّا لَا يَعْلَمُوْنَ

subḥānal-lażī khalaqal-azwāja kullahā mimmā tumbitul-arḍu wa min anfusihim wa mimmā lā ya‘lamūn(a).

اللہ دا جلال ہووے جس نے ہر شے نوں جوڑیاں وچ بنایا اے، جو زمین اگدی اے تے اپنے آپ توں وی، نالے اوہ وی جو اوہ نئیں جاندے۔

وَاٰيَةٌ لَّهُمُ الَّيْلُ ۖنَسْلَخُ مِنْهُ النَّهَارَ فَاِذَا هُمْ مُّظْلِمُوْنَۙ

wa āyatul lahumul-lailu naslakhu minhun-nahāra fa'iżā hum muẓlimūn(a).

تے انہاں دے لئی اک نشانی (اللہ د‏‏ی عظمت) رات اے؛ اسیں دن نوں رات توں ہٹا دتا، فیر فوراً اوہ ہنیرے وچ آ گئے،

وَالشَّمْسُ تَجْرِيْ لِمُسْتَقَرٍّ لَّهَا ۗذٰلِكَ تَقْدِيْرُ الْعَزِيْزِ الْعَلِيْمِۗ

wasy-syamsu tajrī limustaqarril lahā, żālika taqdīrul-‘azīzil-‘alīm(i).

تے سورج اپنے مدار چ ٹردا اے۔ ایسا فرمان اے (اللہ) قادر مطلق، سب نوں جانن آلا.

وَالْقَمَرَ قَدَّرْنٰهُ مَنَازِلَ حَتّٰى عَادَ كَالْعُرْجُوْنِ الْقَدِيْمِ

wal-qamara qaddarnāhu manāzila ḥattā ‘āda kal-‘urjūnil-qadīm(i).

تے اساں نے چاند دے لئی گردش دا مقام مقرر کیتا اے تاکہ (اس دے گردش دے آخری مقام اُتے پہنچنے دے بعد) اوہ اک پرانے گچھے د ی شکل د ی طرح واپس آ جائے۔

لَا الشَّمْسُ يَنْۢبَغِيْ لَهَآ اَنْ تُدْرِكَ الْقَمَرَ وَلَا الَّيْلُ سَابِقُ النَّهَارِ ۗوَكُلٌّ فِيْ فَلَكٍ يَّسْبَحُوْنَ

lasy-syamsu yambagī lahā an tudrikal-qamara wa lal-lailu sābiqun-nahār(i), wa kullun fī falakiy yasbaḥūn(a).

سورج دا چن نوں پھڑنا ناممکن اے تے رات دن توں پہلاں نئیں ہو سکدی۔ ہر اک اپنے مدار چ گردش کردا اے۔

وَاٰيَةٌ لَّهُمْ اَنَّا حَمَلْنَا ذُرِّيَّتَهُمْ فِى الْفُلْكِ الْمَشْحُوْنِۙ

wa āyatul lahum annā ḥamalnā żurriyyatahum fil-fulkil-masyḥūn(i).

تے انہاں دے لئی اک نشانی (اللہ د‏‏ی عظمت) ایہ سی کہ اسيں انہاں د‏‏ی اولاد نو‏‏ں سامان تو‏ں بھرے ہوئے بحری جہازاں وچ لے گئے؛

وَخَلَقْنَا لَهُمْ مِّنْ مِّثْلِهٖ مَا يَرْكَبُوْنَ

wa khalaqnā lahum mim miṡlihī mā yarkabūn(a).

تے اسی اوہناں لئی (ہور ٹرانسپورٹ) وی بنائی اے جیویں اوہ سوار ہوندے نیں۔

وَاِنْ نَّشَأْ نُغْرِقْهُمْ فَلَا صَرِيْخَ لَهُمْ وَلَاهُمْ يُنْقَذُوْنَۙ

wa in nasya' nugriqhum falā ṣarīkha lahum wa lā hum yunqażūn(a).

تے جے اسی چاہنے آں، تے اسی اوہناں نو ڈبو دیندے آں۔ ایس لئی اوہناں لئی کوئی مددگار نئیں سی تے نہ ای اوہ نجات پائے۔

اِلَّا رَحْمَةً مِّنَّا وَمَتَاعًا اِلٰى حِيْنٍ

illā raḥmatam minnā wa matā‘an ilā ḥīn(in).

پر (اسیں اوہناں نوں بچایا) ساڈی طرفوں وڈی رحمت دی وجہ توں تے اوہناں نوں اک خاص ویلے لئی زندگی چ خوشی دین لئی۔

وَاِذَا قِيْلَ لَهُمُ اتَّقُوْا مَا بَيْنَ اَيْدِيْكُمْ وَمَا خَلْفَكُمْ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَ

wa iżā qīla lahumuttaqū mā baina aidīkum wa mā khalfakum la‘allakum turḥamūn(a).

تے جدو‏ں انہاں تو‏ں کہیا جاندا اے کہ "تہاڈے سامنے آنے والی عذاب (اس دنیا وچ) تے آنے والی عذاب (آخرت وچ) تو‏ں خوفزدہ رہو تاکہ آپ رحم حاصل کرسکن۔"

وَمَا تَأْتِيْهِمْ مِّنْ اٰيَةٍ مِّنْ اٰيٰتِ رَبِّهِمْ اِلَّا كَانُوْا عَنْهَا مُعْرِضِيْنَ

wa mā ta'tīhim min āyatim min āyāti rabbihim illā kānū ‘anhā mu‘riḍīn(a).

تے جدو‏ں وی خدا د‏‏ی نشانیاں د‏‏ی کوئی نشانی انہاں دے سامنے آندی تاں اوہ ہمیشہ اس تو‏ں منہ موڑ لیندے سن ۔

وَاِذَا قِيْلَ لَهُمْ اَنْفِقُوْا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللّٰهُ ۙقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنُطْعِمُ مَنْ لَّوْ يَشَاۤءُ اللّٰهُ اَطْعَمَهٗٓ ۖاِنْ اَنْتُمْ اِلَّا فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

wa iżā qīla lahum anfiqū mimmā razaqakumullāh(u), qālal-lażīna kafarū lil-lażīna āmanū anuṭ‘imu mal lau yasyā'ullāhu aṭ‘amah(ū), in antum illā fī ḍalālim mubīn(in).

تے جدو‏ں انہاں تو‏ں کہیا جاندا اے جو رزق اللہ نے آپ نو‏‏ں دتا اے اس وچو‏ں کچھ خرچ کرو" کافر مومنین تو‏ں کہندے نيں کہ کیہ ساڈے لئی مناسب اے کہ اسی انہاں لوکاں نو‏‏ں کھانا کھوائیے جو جے اللہ د‏‏ی خواہش تو‏ں اوہ انہاں نو‏‏ں کھوائے؟تسی بے شک واضح غلطی وچ ہو۔

وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْوَعْدُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa yaqūlūna matā hāżal-wa‘du in kuntum ṣādiqīn(a).

تے انہاں (کافراں) نے فرمایا کہ جے تسيں سچے ہوو گے تاں (قیامت دے دن) دا وعدہ کدوں پورا ہوئے گا؟

مَا يَنْظُرُوْنَ اِلَّا صَيْحَةً وَّاحِدَةً تَأْخُذُهُمْ وَهُمْ يَخِصِّمُوْنَ

mā yanẓurūna illā ṣaiḥataw wāḥidatan ta'khużuhum wa hum yakhiṣṣimūn(a).

اوہ صرف اک چیک دی اڈیک کر رئے سی، جہڑی اوہناں نوں لڑدے ہوئے تباہ کر دیوے گی۔

فَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَ تَوْصِيَةً وَّلَآ اِلٰٓى اَهْلِهِمْ يَرْجِعُوْنَ ࣖ

falā yastaṭī‘ūna tauṣiyataw wa lā ilā ahlihim yarji‘ūn(a).

اس لی اوہ وصیت کرن توں قاصر ہن تے اوہ (وی) اپنے ٹبراں کول واپس نئیں آ سکدے۔

وَنُفِخَ فِى الصُّوْرِ فَاِذَا هُمْ مِّنَ الْاَجْدَاثِ اِلٰى رَبِّهِمْ يَنْسِلُوْنَ

wa nufikha fiṣ-ṣūri fa'iżā hum minal-ajdāṡi ilā rabbihim yansilūn(a).

فیر نرسنگا وجیا، تے فوراً اوہ اپنی قبراں چوں (زندہ) باہر آئے، تے اپنے رب دے کول چلے گئے۔

قَالُوْا يٰوَيْلَنَا مَنْۢ بَعَثَنَا مِنْ مَّرْقَدِنَا ۜهٰذَا مَا وَعَدَ الرَّحْمٰنُ وَصَدَقَ الْمُرْسَلُوْنَ

qālū yā wailanā mam ba‘aṡanā mim marqadinā…hāżā mā wa‘adar-raḥmānu wa ṣadaqal-mursalūn(a).

اوہناں نے آکھیا، "ساڈے تے ہائے! سانوں ساڈی منجی (قبر) توں کس نے اٹھایا؟" ایہ اوہی اے جس دا (اللہ) رحمان تے (اپنے) رسولاں دے نال سچے نے وعدہ کیتا سی ۔

اِنْ كَانَتْ اِلَّا صَيْحَةً وَّاحِدَةً فَاِذَا هُمْ جَمِيْعٌ لَّدَيْنَا مُحْضَرُوْنَ

in kānat illā ṣaiḥataw wāḥidatan fa'iżā hum jamī‘ul ladainā muḥḍarūn(a).

اوہ فریاد صرف اک واری ہوئی سی، فیر فوراً اوہ سارے ساڈے سامنڑے لیائے گئے (جس نال حساب کیتا جائے)۔

فَالْيَوْمَ لَا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْـًٔا وَّلَا تُجْزَوْنَ اِلَّا مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

fal-yauma lā tuẓlamu nafsun syai'aw wa lā tujzauna illā mā kuntum ta‘malūn(a).

لہٰذا اس دن کسی نو‏‏ں ذرا وی نقصان نئيں پہنچے گا تے آپ نو‏‏ں اجر نئيں ملے گا، سوائے اس دے کہ آپ نے جو کيت‏‏ا اے اس دے مطابق۔

اِنَّ اَصْحٰبَ الْجَنَّةِ الْيَوْمَ فِيْ شُغُلٍ فٰكِهُوْنَ ۚ

inna aṣḥābal-jannatil-yauma fī syugulin fākihūn(a).

بے شک، اس دن جنت دے باشندے (اپنیاں) سرگرمیاں توں لطف اندوز ہون گے۔

هُمْ وَاَزْوَاجُهُمْ فِيْ ظِلٰلٍ عَلَى الْاَرَاۤىِٕكِ مُتَّكِـُٔوْنَ ۚ

hum wa azwājuhum fī ẓilālin ‘alal-arā'iki muttaki'ūn(a).

اوہ تے اوہناں دے ساتھی چھاں چ سن، صوفیاں تے جھکے ہوئے سن۔

لَهُمْ فِيْهَا فَاكِهَةٌ وَّلَهُمْ مَّا يَدَّعُوْنَ ۚ

lahum fīhā fākihatuw wa lahum mā yadda‘ūn(a).

جنت وچ اوہ پھل حاصل کردے نیں تے جو کجھ وی چاہندے نیں اوہ حاصل کردے نیں۔

سَلٰمٌۗ قَوْلًا مِّنْ رَّبٍّ رَّحِيْمٍ

salāmun qaulam mir rabbir raḥīm(in).

(اوہناں نوں آکھیا جاندا اے)، "سلام"، رحم کرن آلے رب دی سلام دے طور تے۔

وَامْتَازُوا الْيَوْمَ اَيُّهَا الْمُجْرِمُوْنَ

wamtāzul-yauma ayyuhal-mujrimūn(a).

تے (کافراں ​​تو‏ں کہیا گیا سی) ”اے گنہگاراں اج آپ نو‏‏ں (مومنین تو‏ں) جدا کرو!

۞ اَلَمْ اَعْهَدْ اِلَيْكُمْ يٰبَنِيْٓ اٰدَمَ اَنْ لَّا تَعْبُدُوا الشَّيْطٰنَۚ اِنَّهٗ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ

alam a‘had ilaikum yā banī ādama allā ta‘budusy-syaiṭān(a), innahū lakum ‘aduwwum mubīn(un).

کی میں تہانوں اے آدم دے اولاد تے پوتے پوتیاں دا حکم نئیں دتا کہ تُسی شیطان دی عبادت نہ کرو؟ بے شک، شیطان تہاڈے لئی حقیقی دشمن اے،

وَاَنِ اعْبُدُوْنِيْ ۗهٰذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِيْمٌ

wa ani‘budūnī, hāżā ṣirāṭum mustaqīm(un).

تے میری عبادت کرو۔ ایہہ سدھا راہ اے۔”

وَلَقَدْ اَضَلَّ مِنْكُمْ جِبِلًّا كَثِيْرًا ۗاَفَلَمْ تَكُوْنُوْا تَعْقِلُوْنَ

wa laqad aḍalla minkum jibillan kaṡīrā(n), afalam takūnū ta‘qilūn(a).

تے بے شک، اوہنے (شیطان) نے تہاڈے وچوں بوہتیاں نوں گمراہ کر دتا اے۔ پھیر سمجھ نہیں آؤندی؟

هٰذِهٖ جَهَنَّمُ الَّتِيْ كُنْتُمْ تُوْعَدُوْنَ

hāżihī jahannamul-latī kuntum tū‘adūn(a).

ایہہ جہنم دا اوہ (جہنم) اے جہدے بارے تہانوں پہلے خبردار کیتا گیا سی۔

اِصْلَوْهَا الْيَوْمَ بِمَا كُنْتُمْ تَكْفُرُوْنَ

iṣlauhal-yauma bimā kuntum takfurūn(a).

اج ای اس وچ داخل ہو جاؤ کیونکہ پہلے تسی اس توں انکار کیتا سی۔

اَلْيَوْمَ نَخْتِمُ عَلٰٓى اَفْوَاهِهِمْ وَتُكَلِّمُنَآ اَيْدِيْهِمْ وَتَشْهَدُ اَرْجُلُهُمْ بِمَا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَ

al-yauma nakhtimu ‘alā afwāhihim wa tukallimunā aidīhim wa tasyhadu arjuluhum bimā kānū yaksibūn(a).

اج اسی اوہناں دے منہ بند کر دتے نیں; اوہناں دے ہتھ ساڈے نال گل کرن گے تے اوہناں دے پیر گواہی دین گے کہ اوہ کیہ کردے سن۔

وَلَوْ نَشَاۤءُ لَطَمَسْنَا عَلٰٓى اَعْيُنِهِمْ فَاسْتَبَقُوا الصِّرَاطَ فَاَنّٰى يُبْصِرُوْنَ

wa lau nasyā'u laṭamasnā ‘alā a‘yunihim fastabaquṣ-ṣirāṭa fa annā yubṣirūn(a).

تے جے اسی چاہندے، تے اسی اوہناں دیاں اکھاں دا نظارہ مٹا دیندے; اس لیی اوہ اک راہ لبھن لئی دوڑ پئے۔ ایس لئی اوہ کیویں ویکھ سکدے سن؟

وَلَوْ نَشَاۤءُ لَمَسَخْنٰهُمْ عَلٰى مَكَانَتِهِمْ فَمَا اسْتَطَاعُوْا مُضِيًّا وَّلَا يَرْجِعُوْنَ ࣖ

wa lau nasyā'u lamasakhnāhum ‘alā makānatihim famastaṭā‘ū muḍiyyaw wa lā yarji‘ūn(a).

تے جے اسی چاہندے، تے اسی اوہناں دی شکل بدل دیندے جتھے اوہ سن; تاکہ اوہ ہن ٹرن توں قاصر ہو جان تے واپس آن توں وی قاصر ہو جان۔

وَمَنْ نُّعَمِّرْهُ نُنَكِّسْهُ فِى الْخَلْقِۗ اَفَلَا يَعْقِلُوْنَ

wa man nu‘ammirhu nunakkishu fil-khalq(i), afalā ya‘qilūn(a).

تے جس نو‏‏ں اسيں اس د‏ی عمر طویل کراں گے اسنو‏ں (اس د‏‏ی) وجود دے ابتدا وچ واپس کراں گے۔ تاں اوہ کیوں نہیں سمجھدے؟

وَمَا عَلَّمْنٰهُ الشِّعْرَ وَمَا يَنْۢبَغِيْ لَهٗ ۗاِنْ هُوَ اِلَّا ذِكْرٌ وَّقُرْاٰنٌ مُّبِيْنٌ ۙ

wa mā ‘allamnāhusy-syi‘ra wa mā yambagī lah(ū), in huwa illā żikruw wa qur'ānum mubīn(un).

تے اساں نے (محمد) نو‏‏ں شاعری نئيں سکھائی تے شاعری انہاں دے لئے مناسب نئيں سی۔ قرآن واضح سبق تے کتاب دے سوا کجھ وی نئیں،

لِّيُنْذِرَ مَنْ كَانَ حَيًّا وَّيَحِقَّ الْقَوْلُ عَلَى الْكٰفِرِيْنَ

liyunżira man kāna ḥayyaw wa yaḥiqqal-qaulu ‘alal-kāfirīn(a).

تاکہ اوہ (محمد) انہاں لوکاں نو‏‏ں خبردار کرے جو انہاں دے دلاں نو‏‏ں تے کافراں ​​دے لئی عذاب یقینی ہوئے۔

اَوَلَمْ يَرَوْا اَنَّا خَلَقْنَا لَهُمْ مِّمَّا عَمِلَتْ اَيْدِيْنَآ اَنْعَامًا فَهُمْ لَهَا مٰلِكُوْنَ

awalam yarau annā khalaqnā lahum mimmā ‘amilat aidīnā an‘āman fahum lahā mālikūn(a).

کیہ اوہ ایہہ نہیں ویکھدے کہ اسیں اوہناں لئی مویشی پیدا کیتے نیں، جیہڑے اسیں اپنی طاقت نال پیدا کیتے نیں تے اوہناں دا اوہناں تے راج اے؟

وَذَلَّلْنٰهَا لَهُمْ فَمِنْهَا رَكُوْبُهُمْ وَمِنْهَا يَأْكُلُوْنَ

wa żallalnāhā lahum fa minhā rakūbuhum wa minhā ya'kulūn(a).

تے اسیں اوہناں نوں اوہناں دے ماتحت کر دتا اے؛ کجھ اوہناں دی سواری لئی تے کجھ اوہناں دے کھانے لئی۔

وَلَهُمْ فِيْهَا مَنَافِعُ وَمَشَارِبُۗ اَفَلَا يَشْكُرُوْنَ

wa lahum fīhā manāfi‘u wa masyārib(u), afalā yasykurūn(a).

تے اوہ ایہناں توں فائدے تے پیندے نیں۔ ایس لئی کی اوہ شکر گزار نئیں ہون گے؟

وَاتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ اٰلِهَةً لَّعَلَّهُمْ يُنْصَرُوْنَ ۗ

wattakhażū min dūnillāhi ālihatal la‘allahum yunṣarūn(a).

تے مدد دے لئی اللہ دے علاوہ دیوتاواں نو‏‏ں لیندے نيں۔

لَا يَسْتَطِيْعُوْنَ نَصْرَهُمْۙ وَهُمْ لَهُمْ جُنْدٌ مُّحْضَرُوْنَ

lā yastaṭī‘ūna naṣrahum, wa hum lahum jundum muḥḍarūn(a).

اوہ اوہناں دی مدد نہیں کر سکدے، جدوں کہ اوہ اوہناں دی راکھی لئی تیار سپاہی ہن۔

فَلَا يَحْزُنْكَ قَوْلُهُمْ ۘاِنَّا نَعْلَمُ مَا يُسِرُّوْنَ وَمَا يُعْلِنُوْنَ

falā yaḥzunka qauluhum, innā na‘lamu mā yusirrūna wa mā yu‘linūn(a).

ایس لئی اوہناں دیاں گلاں تہانوں دکھی نہ کرن دیو (اے محمد)۔ بے شک، اسی جاننے آں کہ اوہ کی لُکاندے نیں تے کی اعلان کردے نیں۔

اَوَلَمْ يَرَ الْاِنْسَانُ اَنَّا خَلَقْنٰهُ مِنْ نُّطْفَةٍ فَاِذَا هُوَ خَصِيْمٌ مُّبِيْنٌ

awalam yaral-insānu annā khalaqnāhu min nuṭfatin fa'iżā huwa khaṣīmum mubīn(un).

تے کیہہ بندہ ایہہ نئیں ویکھدا کہ اسیں اوہنوں نطفے دی اک بوند توں پیدا کیتا اے، تے اوہ اک کھلا دشمن اے!

وَضَرَبَ لَنَا مَثَلًا وَّنَسِيَ خَلْقَهٗۗ قَالَ مَنْ يُّحْيِ الْعِظَامَ وَهِيَ رَمِيْمٌ

wa ḍaraba lanā maṡalaw wa nasiya khalqah(ū), qāla may yuḥyil-‘iẓāma wa hiya ramīm(un).

تے اوہ ساڈے لئی تمثیلاں پیش کردا اے تے اوہدی اصل نوں بھل جاندا اے؛ اوہ کہندا اے، "سڑی ہوئیاں ہڈیاں نوں کون زندگی دے سکدا اے؟"

قُلْ يُحْيِيْهَا الَّذِيْٓ اَنْشَاَهَآ اَوَّلَ مَرَّةٍ ۗوَهُوَ بِكُلِّ خَلْقٍ عَلِيْمٌ ۙ

qul yuḥyīhal-lażī ansya'ahā awwala marrah(tin), wa huwa bikulli khalqin ‘alīm(un).

آکھو (اے محمد) "اے اللہ نے سب توں پہلاں ایہناں نوں پیدا کیتا تے اوہ سب مخلوق نوں جانن آلا اے،

ۨالَّذِيْ جَعَلَ لَكُمْ مِّنَ الشَّجَرِ الْاَخْضَرِ نَارًاۙ فَاِذَآ اَنْتُمْ مِّنْهُ تُوْقِدُوْنَ

allażī ja‘ala lakum minasy-syajaril-akhḍari nārā(n), fa'iżā antum minhu tūqidūn(a).

جہڑا تیرے لئی اگّ ہری لکڑ نال بناؤندا اے، اس لئی توں اس توں اگّ بالدا ایں۔"

اَوَلَيْسَ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ بِقٰدِرٍ عَلٰٓى اَنْ يَّخْلُقَ مِثْلَهُمْ ۗبَلٰى وَهُوَ الْخَلّٰقُ الْعَلِيْمُ

awa laisal-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa biqādirin ‘alā ay yakhluqa miṡlahum, balā wa huwal-khallāqul-‘alīm(u).

تے کیہ اوہ جیہنے زمین تے اسمان نوں بنایا اے اوہ اوہناں ورگیاں (اوہناں دے سڑے ہوئے جسماں) نوں پیدا کرن دے قابل نئیں اے؟ ہاں، تے اوہ خالق اے، سب کجھ جانن آلا اے۔

اِنَّمَآ اَمْرُهٗٓ اِذَآ اَرَادَ شَيْـًٔاۖ اَنْ يَّقُوْلَ لَهٗ كُنْ فَيَكُوْنُ

innamā amruhū iżā arāda syai'an ay yaqūla lahū kun fa yakūn(u).

بے شک، اوہدا معاملہ، جدوں اوہ کسے شے نوں چاہندا اے، تے صرف اوہنوں کہنا اے، "ہو!" تے ایہ اے۔

فَسُبْحٰنَ الَّذِيْ بِيَدِهٖ مَلَكُوْتُ كُلِّ شَيْءٍ وَّاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ ࣖ

fa subḥānal-lażī biyadihī malakūtu kulli syai'iw wa ilaihi turja‘ūn(a).

لہذا جلال اوہدی (اللہ) دی اے جہدے ہتھ چ ہر شے تے تسلط اے تے تسی اوہدے کول واپس آ جاؤ گے۔