Q.S مریم (مَرْيَم) - 98 مصرعیاں دی گنتی

كۤهٰيٰعۤصۤ ۚ

kāf hā yā ‘aīn ṣād.

کافی ہا یا عین شاد

ذِكْرُ رَحْمَتِ رَبِّكَ عَبْدَهٗ زَكَرِيَّا ۚ

Żikru raḥmati rabbika ‘abdahū zakariyyā.

جو پڑھیا جاندا اے اوہ اے) تیرے رب دی رحمت دی وضاحت اپنے بندہ زکریا نوں،

اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ نِدَاۤءً خَفِيًّا

iż nādā rabbahū nidā'an khafiyyā(n).

(یعنی) جدوں اوہ اپنے رب توں نرم آواز نال دعا کردا اے۔

قَالَ رَبِّ اِنِّيْ وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّيْ وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْبًا وَّلَمْ اَكُنْۢ بِدُعَاۤىِٕكَ رَبِّ شَقِيًّا

qāla rabbi innī wahanal-‘aẓmu minnī wasyta‘alar-ra'su syaibaw wa lam akum bidu‘ā'ika rabbi syaqiyyā(n).

اس (زکریا) نے فرمایا، "اے میرے رب، واقعی میریاں ہڈیاں کمزور نیں تے میرا سر سرمئی والاں نال بھریا ہویا اے، تے میں کدی وی تیرے کولوں دعا کرن چ مایوس نئیں ہویا، اے میرے رب۔

وَاِنِّيْ خِفْتُ الْمَوَالِيَ مِنْ وَّرَاۤءِيْ وَكَانَتِ امْرَاَتِيْ عَاقِرًا فَهَبْ لِيْ مِنْ لَّدُنْكَ وَلِيًّا ۙ

wa innī khiftul-mawāliya miw warā'ī wa kānatimra'atī ‘āqiran fahab lī mil ladunka waliyyā(n).

تے بے شک میں اپنے مرن دے بعد اپنے رشتے داراں دی فکر کردا ہاں، حالانکہ میری بیوی بانجھ اے، اس لیی مینوں اپنے ولوں اک اولاد عطا کر،

يَّرِثُنِيْ وَيَرِثُ مِنْ اٰلِ يَعْقُوْبَ وَاجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيًّا

yariṡunī wa yariṡu min āli ya‘qūba waj‘alhu rabbi raḍiyyā(n).

جہڑا میرا وارث ہووے گا تے یعقوب دے گھرانے توں وارث ہووے گا؛ تے اے میرے رب، اوہنوں اک مبارک بنا دیو۔"

يٰزَكَرِيَّآ اِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلٰمِ ِۨاسْمُهٗ يَحْيٰىۙ لَمْ نَجْعَلْ لَّهٗ مِنْ قَبْلُ سَمِيًّا

yā zakariyyā innā nubasysyiruka bigulāminismuhū yaḥyā, lam naj‘al lahū min qablu samiyyā(n).

(اللہ تعالیٰ نے فرمایا) اے زکریا! اسيں تینوں یحیی نامی بیٹے د‏‏ی بشارت دیندے نيں جسنو‏ں اساں پہلے کدی اس طرح دا ناں نئيں دتا ا‏‏ے۔

قَالَ رَبِّ اَنّٰى يَكُوْنُ لِيْ غُلٰمٌ وَّكَانَتِ امْرَاَتِيْ عَاقِرًا وَّقَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِيًّا

qāla rabbi annā yakūnu lī gulāmuw wa kānatimra'atī ‘āqiraw wa qad balagtu minal-kibari ‘itiyyā(n).

اس (زکریا) نے فرمایا کہ اے میرے رب میں بچےآں نو‏‏ں کس طرح پیدا کراں گا، جدو‏ں کہ میری بیوی بانجھ اے تے میں (خود) دراصل بہت بڈھاپے تک پہنچ گیا ہاں؟

قَالَ كَذٰلِكَۗ قَالَ رَبُّكَ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَّقَدْ خَلَقْتُكَ مِنْ قَبْلُ وَلَمْ تَكُ شَيْـًٔا

qāla każālik(a), qāla rabbuka huwa ‘alayya hayyinuw wa qad khalaqtuka min qablu wa lam taku syai'ā(n).

(اللہ) نے فرمایا، "ایس طرح اے۔" تیرے رب نے آکھیا، "ایہ میرے لئی سوکھا اے؛ بے شک، میں تہانوں ایس توں پہلاں بنایا سی، حالانکہ (اوس ویلے) تہاڈی کوئی شکل بالکل نئیں سی۔"

قَالَ رَبِّ اجْعَلْ لِّيْٓ اٰيَةً ۗقَالَ اٰيَتُكَ اَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلٰثَ لَيَالٍ سَوِيًّا

qāla rabbij‘al lī āyah(tan), qāla āyatuka allā tukalliman-nāsa ṡalāṡa layālin sawiyyā(n).

اس (زکریا) نے کہیا، "اے میرے رب، مینوں اک نشانی دے۔" (اللہ تعالیٰ) نے فرمایا، "تہاڈی نشانی ایہ اے کہ تُسی تن راتاں تک انساناں دے نال گل بات نئیں کر سکدے، حالانکہ تُسی صحت مند او۔"

فَخَرَجَ عَلٰى قَوْمِهٖ مِنَ الْمِحْرَابِ فَاَوْحٰٓى اِلَيْهِمْ اَنْ سَبِّحُوْا بُكْرَةً وَّعَشِيًّا

fa kharaja ‘alā qaumihī minal-miḥrābi fa auḥā ilaihim an sabbiḥū bukrataw wa ‘asyiyyā(n).

چنانچہ اوہ محراب تو‏ں باہر اپنے قوم دے پاس آیا، فیر انہاں نو‏ں اشارہ کیتا؛ سویرے تے شام نوں اپنے آپ دی شان کرو۔

يٰيَحْيٰى خُذِ الْكِتٰبَ بِقُوَّةٍ ۗوَاٰتَيْنٰهُ الْحُكْمَ صَبِيًّاۙ

yā yaḥyā khużil-kitāba biquwwah(tin), wa ātaināhul-ḥukma ṣabiyyā(n).

اے یحییٰ! کتاب (توریت) نوں سنجیدگی نال لو۔ تے اسیں اوہنوں (یحییٰ) نوں حکمت دتی جدوں اوہ بچہ سی،

وَّحَنَانًا مِّنْ لَّدُنَّا وَزَكٰوةً ۗوَكَانَ تَقِيًّا ۙ

wa ḥanānam mil ladunnā wa zakāh(tan), wa kāna taqiyyā(n).

تے (اسی) ہمدردی (دوجیاں دے نال) اپنے توں تے پاک (گناہ توں) بناندے آں۔ تے اوہ اک متقی بندہ وی ​​اے،

وَّبَرًّاۢ بِوَالِدَيْهِ وَلَمْ يَكُنْ جَبَّارًا عَصِيًّا

wa barram biwālidaihi wa lam yakun jabbāran ‘aṣiyyā(n).

تے اپنے ماں پیو لئی بہوں عقیدت مند سی، تے اوہ اک مغرور بندہ نئیں سی (تے نہ ای) اک نافرمان بندہ سی۔

وَسَلٰمٌ عَلَيْهِ يَوْمَ وُلِدَ وَيَوْمَ يَمُوْتُ وَيَوْمَ يُبْعَثُ حَيًّا ࣖ

wa salāmun ‘alaihi yauma wulida wa yauma yamūtu wa yauma yub‘aṡu ḥayyā(n).

تے جس دن اوہ جمیا، جس دن اوہ مریا، تے جس دن اوہ جیوندا ہویا، اوہنوں خوشحالی دتی۔

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ مَرْيَمَۘ اِذِ انْتَبَذَتْ مِنْ اَهْلِهَا مَكَانًا شَرْقِيًّا ۙ

ważkur fil-kitābi maryam(a), iżintabażat min ahlihā makānan syarqiyyā(n).

تے (محمد) نو‏‏ں کتاب (القرآن) وچ مریم د‏‏ی داستان سناؤ، (یعنی) جدو‏ں اس نے اپنے آپ نو‏‏ں اپنے خاندان تو‏ں مشرق د‏‏ی طرف اک جگہ (بیت المقدیس) وچ جلاوطن کیتا،

فَاتَّخَذَتْ مِنْ دُوْنِهِمْ حِجَابًاۗ فَاَرْسَلْنَآ اِلَيْهَا رُوْحَنَا فَتَمَثَّلَ لَهَا بَشَرًا سَوِيًّا

fattakhażat min dūnihim ḥijābā(n), fa arsalnā ilaihā rūḥanā fa tamaṡṡala lahā basyaran sawiyyā(n).

فیر اس نے اک پردہ (جہڑا اس دی حفاظت کردا سی) اوہناں توں رکھیا؛ فیر اسی اپنی روح (جبریل) نوں اوہدے کول گھلیا، اس لیی اوہ کامل انسانی شکل وچ اوہدے سامنے ظاہر ہویا۔

قَالَتْ اِنِّيْٓ اَعُوْذُ بِالرَّحْمٰنِ مِنْكَ اِنْ كُنْتَ تَقِيًّا

qālat innī a‘ūżu bir-raḥmāni minka in kunta taqiyyā(n).

اس (مریم) نے کہیا، "بے شک، میں تہاڈے لئی رحمان رب دی پناہ لیندی ہاں، جے تسی اک متقی انسان او۔"

قَالَ اِنَّمَآ اَنَا۠ رَسُوْلُ رَبِّكِۖ لِاَهَبَ لَكِ غُلٰمًا زَكِيًّا

qāla innamā ana rasūlu rabbik(a), li'ahaba laki gulāman zakiyyā(n).

اس (جبریل) نے کہیا، "بے شک، میں صرف تہاڈے رب دا قاصد آں، اک مقدس پتر دی تحفہ تہانوں پہنچان لئی۔"

قَالَتْ اَنّٰى يَكُوْنُ لِيْ غُلٰمٌ وَّلَمْ يَمْسَسْنِيْ بَشَرٌ وَّلَمْ اَكُ بَغِيًّا

qālat annā yakūnu lī gulāmuw wa lam yamsasnī basyaruw wa lam aku bagiyyā(n).

اوہنے (مریم) آکھیا، "جدوں کدی کسے مرد نے مینوں ہتھ نئیں لایا تے میں بے حیائی عورت نئیں آں تے میں اک پتر کیویں پیدا کر سکدا واں؟"

قَالَ كَذٰلِكِۚ قَالَ رَبُّكِ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌۚ وَلِنَجْعَلَهٗٓ اٰيَةً لِّلنَّاسِ وَرَحْمَةً مِّنَّاۚ وَكَانَ اَمْرًا مَّقْضِيًّا

qāla każālik(a), qāla rabbuka huwa ‘alayya hayyin(un), wa linaj‘alahū āyatal lin-nāsi wa raḥmatam minnā, wa kāna amram maqḍiyyā(n).

اوہنے (جبرائیل) آکھیا، "ایہ انج اے۔" تیرے رب نے فرمایا اے میرے لئی آسان اے تے اسی اسنو‏ں انساناں دے لئی نشانی تے اپنی طرف تو‏ں رحمت بنا سکاں تے ایہ پہلے تو‏ں طے شدہ معاملہ ا‏‏ے۔

۞ فَحَمَلَتْهُ فَانْتَبَذَتْ بِهٖ مَكَانًا قَصِيًّا

fa ḥamalathu fantabażat bihī makānan qaṣiyyā(n).

چنانچہ اوہ (مریم) حاملہ ہو گئی، فیر اس نے اپنے آپ نو‏‏ں اپنے رحم دے نال اک دور دراز جگہ اُتے جلاوطن کر دتا۔

فَاَجَاۤءَهَا الْمَخَاضُ اِلٰى جِذْعِ النَّخْلَةِۚ قَالَتْ يٰلَيْتَنِيْ مِتُّ قَبْلَ هٰذَا وَكُنْتُ نَسْيًا مَّنْسِيًّا

fa ajā'ahal-makhāḍu ilā jiz‘in nakhlah(ti), qālat yā laitanī mittu qabla hāżā wa kuntu nas-yam mansiyyā(n).

پھر جنم دے درد نے اس نوں کھجور دے درخت دے مڈھ نال (جھکاؤن) لئی مجبور کیتا، اس (مریم) نے کیہا، "اوہ، میں اس توں پہلاں کنا (چنگا) مر گیا، اتے میں کوئی اجیہا بندہ بن گیا جس نوں دھیان نہیں دتا گیا اتے بھلا دتا گیا۔"

فَنَادٰىهَا مِنْ تَحْتِهَآ اَلَّا تَحْزَنِيْ قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيًّا

fa nādāhā min taḥtihā allā taḥzanī qad ja‘ala rabbuki taḥtaki sariyyā(n).

چنانچہ آپ (جبریل) نے اک نشیمی جگہ تو‏ں اسنو‏ں فریاد کيت‏ی کہ اداس نہ ہو، بے شک تیرے رب نے تیرے تھلے اک دریا بنا دتا ا‏‏ے۔

وَهُزِّيْٓ اِلَيْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُسٰقِطْ عَلَيْكِ رُطَبًا جَنِيًّا ۖ

wa huzzī ilaiki bijiz‘in-nakhlati tusāqiṭ ‘alaiki ruṭaban janiyyā(n).

تے کھجور دے درخت دی بنیاد نوں اپنے ول ہلا دیو، تے ایہ تہاڈے تے پکیاں کھجوراں نوں بہا دیوے گا۔

فَكُلِيْ وَاشْرَبِيْ وَقَرِّيْ عَيْنًا ۚفَاِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ الْبَشَرِ اَحَدًاۙ فَقُوْلِيْٓ اِنِّيْ نَذَرْتُ لِلرَّحْمٰنِ صَوْمًا فَلَنْ اُكَلِّمَ الْيَوْمَ اِنْسِيًّا ۚ

fa kulī wasyrabī wa qarrī ‘ainā(n), fa immā tarayinna minal-basyari aḥadā(n), fa qūlī innī nażartu lir-raḥmāni ṣauman falan ukallimal-yauma insiyyā(n).

ایس لئی کھاؤ، پیو تے خوش رہو۔ جے تُسی کسے نوں ویکھو، تے فیر آکھو، "بے شک میں رحمان رب لئی روزہ رکھن دا عہد کیتا اے، ایس لئی میں ایس دن کسے نال گل نئیں کراں گا۔"

فَاَتَتْ بِهٖ قَوْمَهَا تَحْمِلُهٗ ۗقَالُوْا يٰمَرْيَمُ لَقَدْ جِئْتِ شَيْـًٔا فَرِيًّا

fa atat bihī qaumahā taḥmiluh(ū), qālū yā maryamu laqad ji'ti syai'an fariyyā(n).

فیر اوہ (مریم) اوہنوں (بچے) نوں پھڑ کے اپنے لوکاں کول لے گئی۔ انہاں (اس دے لوگاں) نے کہیا اے مریم بے شک آپ نے بہت غلط چیز لیاندی ا‏‏ے۔

يٰٓاُخْتَ هٰرُوْنَ مَا كَانَ اَبُوْكِ امْرَاَ سَوْءٍ وَّمَا كَانَتْ اُمُّكِ بَغِيًّا ۖ

yā ukhta hārūna kāna abūkimra'a sau'iw wa mā kānat ummuki bagiyyā(n).

اے بھین ہارون (مریم) دی! تیرا پیو بھیڑا بندہ نہیں تے تیری ماں زناکار نہیں۔”

فَاَشَارَتْ اِلَيْهِۗ قَالُوْا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَنْ كَانَ فِى الْمَهْدِ صَبِيًّا

fa asyārat ilaīh(i), qālū kaifa nukallimu man kāna fil-mahdi ṣabiyyā(n).

اس لیی اس (مریم) نے اپنے (بچے) دی طرف اشارہ کیتا۔ اوہناں آکھیا، “اسیں اک نکے بچے نال کیویں گل کراں گے جہڑا ہلے وی جھولے وچ پیا اے؟”

قَالَ اِنِّيْ عَبْدُ اللّٰهِ ۗاٰتٰنِيَ الْكِتٰبَ وَجَعَلَنِيْ نَبِيًّا ۙ

qāla innī ‘abdullāh(i), ātāniyal-kitāba wa ja‘alanī nabiyyā(n).

اس (عیسیٰ) نے فرمایا، "بے شک میں اللہ دا بندہ ہاں، اس نے مینوں کتاب (انجیل) دتی تے اس نے مینوں نبی بنایا۔

وَّجَعَلَنِيْ مُبٰرَكًا اَيْنَ مَا كُنْتُۖ وَاَوْصٰنِيْ بِالصَّلٰوةِ وَالزَّكٰوةِ مَا دُمْتُ حَيًّا ۖ

wa ja‘alanī mubārakan aina mā kunt(u), wa auṣānī biṣ-ṣalāti waz-zakāti mā dumtu ḥayyā(n).

تے اس نے مینوں جتھے وی ہاں، اک مبارک انسان بنایا، تے اس نے مینوں حکم دتا کہ جدوں تک میں جیوندا ہاں، نماز (جانا) تے زکات (ادا) کراں۔

وَّبَرًّاۢ بِوَالِدَتِيْ وَلَمْ يَجْعَلْنِيْ جَبَّارًا شَقِيًّا

wa barram biwālidatī wa lam yaj‘alnī jabbāran syaqiyyā(n).

تے اپنی ماں لئی عقیدت مند سی، تے اس نے مینوں مغرور یا بدبخت نئیں بنایا۔

وَالسَّلٰمُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُّ وَيَوْمَ اَمُوْتُ وَيَوْمَ اُبْعَثُ حَيًّا

was-salāmu ‘alayya yauma wulittu wa yauma amūtu wa yauma ub‘aṡu ḥayyā(n).

تے جس دن میں جمیا، جس دن میں مریا، تے جس دن میں جیوندا ہویا، مینوں خوشحالی عطا کیتی جا سکے۔"

ذٰلِكَ عِيْسَى ابْنُ مَرْيَمَ ۚقَوْلَ الْحَقِّ الَّذِيْ فِيْهِ يَمْتَرُوْنَ

Żālika ‘īsabnu maryam(a), qaulal-ḥaqqil-lażī fīhi yamtarūn(a).

ایہہ یسوع سی، مریم دا پتر، (جس نے آکھیا سی) سچے الفاظ، جس دی سچائی تے اوہ شک کردے سن

مَا كَانَ لِلّٰهِ اَنْ يَّتَّخِذَ مِنْ وَّلَدٍ سُبْحٰنَهٗ ۗاِذَا قَضٰٓى اَمْرًا فَاِنَّمَا يَقُوْلُ لَهٗ كُنْ فَيَكُوْنُ ۗ

mā kāna lillāhi ay yattakhiża miw waladin subḥānah(ū), iżā qaḍā amran fa innamā yaqūlu lahū kun fa yakūn(u).

اللہ دا اولاد ہونا مناسب نئیں، جلال اللّٰہ علیہ جدوں اوہ کسے گل دا حکم دینا چاہندا اے، تے اوہ صرف اینوں کہندا اے، "ہو!" تے ایہو ای اے۔

وَاِنَّ اللّٰهَ رَبِّيْ وَرَبُّكُمْ فَاعْبُدُوْهُ ۗهٰذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِيْمٌ

wa innallāha rabbī wa rabbukum fa‘budūh(u), hāżā ṣirāṭum mustaqīm(un).

(عیسیٰ نے کہیا) تے بے شک اللہ میرا رب اے تے تہاڈا رب اے اس لئی اوہدی عبادت کرو ایہ سدھا راہ اے ۔

فَاخْتَلَفَ الْاَحْزَابُ مِنْۢ بَيْنِهِمْۚ فَوَيْلٌ لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ مَّشْهَدِ يَوْمٍ عَظِيْمٍ

fakhtalafal-aḥzābu mim bainihim, fa wailul lil-lażīna kafarū mim masyhadi yaumin ‘aẓīm(in).

لہٰذا انہاں (یہودی تے مسیحی) دے درمیان گروہ (جو موجود سن) مختلف سن ۔ ایس لئی افسوس اُوہناں تے جیہڑے کفر کردے نے جدوں اُو عظیم دِن دا گواہ ہوندے نے!

اَسْمِعْ بِهِمْ وَاَبْصِرْۙ يَوْمَ يَأْتُوْنَنَا لٰكِنِ الظّٰلِمُوْنَ الْيَوْمَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

asmi‘ bihim wa abṣir, yauma ya'tūnanā lākiniẓ-ẓālimūnal-yauma fī ḍalālim mubīn(in).

جس دن اوہ ساڈے کول آئے سن، اوہناں دی سنن دی صلاحیت کِنی تیز سی تے اوہناں دی نظر کِنی صاف سی۔ لیکن اج (دنیا وچ) ظالم واضح غلطی وچ ہن۔

وَاَنْذِرْهُمْ يَوْمَ الْحَسْرَةِ اِذْ قُضِيَ الْاَمْرُۘ وَهُمْ فِيْ غَفْلَةٍ وَّهُمْ لَا يُؤْمِنُوْنَ

wa anżirhum yaumal-ḥasrati iż quḍiyal-amr(u), wa hum fī gaflatiw wa hum lā yu'minūn(a).

تے انہاں نو‏‏ں (محمد نو‏‏ں) افسوس دے دن دے بارے وچ خبردار دے، (یعنی) جدو‏ں تمام معاملات دا فیصلہ ہوچکيا اے، جدو‏ں کہ اوہ غفلت وچ سن تے انہاں نے ایمان نئيں لیا۔

اِنَّا نَحْنُ نَرِثُ الْاَرْضَ وَمَنْ عَلَيْهَا وَاِلَيْنَا يُرْجَعُوْنَ ࣖ

innā naḥnu nariṡul-arḍa wa man ‘alaihā wa ilainā yurja‘ūn(a).

بے شک، ایہ اسی آں جہڑے زمین تے اوہدے تے موجود سب کجھ دے وارث آں، تے اوہ صرف ساڈے کول واپس کیتے جان گے۔

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِبْرٰهِيْمَ ەۗ اِنَّهٗ كَانَ صِدِّيْقًا نَّبِيًّا

ważkur fil-kitābi ibrāhīm(a), innahū kāna ṣiddīqan nabiyyā(n).

تے (محمد) نو‏‏ں کتاب (القرآن) وچ ابراہیم د‏‏ی کہانی سناؤ، بے شک اوہ اک بہت نیک شخص، اک نبی سن ۔

اِذْ قَالَ لِاَبِيْهِ يٰٓاَبَتِ لِمَ تَعْبُدُ مَا لَا يَسْمَعُ وَلَا يُبْصِرُ وَلَا يُغْنِيْ عَنْكَ شَيْـًٔا

iż qāla li'abīhi yā abati lima ta‘budu mā lā yasma‘u wa lā yubṣiru wa lā yugnī ‘anka syai'ā(n).

(یاد رکھو) جدو‏ں آپ (ابراہیم) نے اپنے والد تو‏ں فرمایا کہ اے میرے والد تو اس چیز د‏‏ی عبادت کیوں کردے نيں جو نہ سندی، نہ دیکھدی تے ذرا وی مدد نہ کرسکدی؟

يٰٓاَبَتِ اِنِّيْ قَدْ جَاۤءَنِيْ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَمْ يَأْتِكَ فَاتَّبِعْنِيْٓ اَهْدِكَ صِرَاطًا سَوِيًّا

yā abati innī qad jā'anī minal-‘ilmi mā lam ya'tika fattabi‘nī ahdika ṣirāṭan sawiyyā(n).

اے میرے پیو! بے شک کجھ علم میرے کول آیا اے جہڑا تہانوں نئیں دتا گیا، ایس لئی میری پیروی کرو، میں تہانوں سدھا راہ وکھاواں گا۔

يٰٓاَبَتِ لَا تَعْبُدِ الشَّيْطٰنَۗ اِنَّ الشَّيْطٰنَ كَانَ لِلرَّحْمٰنِ عَصِيًّا

yā abati lā ta‘budisy-syaiṭān(a), innasy-syaiṭāna kāna lir-raḥmāni ‘aṣiyyā(n).

اے میرے پیو! شیطان دی عبادت نہ کرو۔ بے شک، شیطان رب دی نافرمانی اے، جہڑا رحم کرن آلا اے۔

يٰٓاَبَتِ اِنِّيْٓ اَخَافُ اَنْ يَّمَسَّكَ عَذَابٌ مِّنَ الرَّحْمٰنِ فَتَكُوْنَ لِلشَّيْطٰنِ وَلِيًّا

yā abati innī akhāfu ay yamassaka ‘ażābum minar-raḥmāni fa takūna lisy-syaiṭāni waliyyā(n).

اے میرے پیو! میں واقعی پریشان آں کہ تہانوں رحم کرن آلے رب دی سزا دا سامنا کرنا پئے گا، تاں جے تسی شیطان نال دوستی کر سکو۔"

قَالَ اَرَاغِبٌ اَنْتَ عَنْ اٰلِهَتِيْ يٰٓاِبْرٰهِيْمُ ۚ لَىِٕنْ لَّمْ تَنْتَهِ لَاَرْجُمَنَّكَ وَاهْجُرْنِيْ مَلِيًّا

qāla arāgibun anta ‘an ālihatī yā ibrāhīm(u), la'illam tantahi la'arjumannaka wahjurnī maliyyā(n).

اس نے (اس دے والد) نے فرمایا اے ابراہیم تو میرے دیوتاواں تو‏ں نفرت کردی اے جے تو نہ رکیا تاں میں تینوں ضرور سنگسار کراں گا لہذا طویل عرصے تک مینو‏ں چھڈ دے۔

قَالَ سَلٰمٌ عَلَيْكَۚ سَاَسْتَغْفِرُ لَكَ رَبِّيْۗ اِنَّهٗ كَانَ بِيْ حَفِيًّا

qāla salāmun ‘alaik(a), sa'astagfiru laka rabbī, innahū kāna bī ḥafiyyā(n).

آپ (ابراہیم) نے فرمایا سلام علیکم میں آپ دے رب تو‏ں تواڈے لئے مغفرت منگاں گا، بے شک اوہ میرے نال بہت اچھا نيں۔

وَاَعْتَزِلُكُمْ وَمَا تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَاَدْعُوْا رَبِّيْۖ عَسٰٓى اَلَّآ اَكُوْنَ بِدُعَاۤءِ رَبِّيْ شَقِيًّا

wa a‘tazilukum wa mā tad‘ūna min dūnillāhi wa ad‘ū rabbī, ‘asā allā akūna bidu‘ā'i rabbī syaqiyyā(n).

تے میں اپنے آپ نوں تہاڈے توں تے اللہ توں علاوہ جس دی تسی عبادت کردے او اوہدے توں دور ہو جاواں گا، تے میں اپنے رب توں دعا کراں گا، امید اے کہ میں اپنے رب توں دعا کر کے مایوس نئیں ہوواں گا۔”

فَلَمَّا اعْتَزَلَهُمْ وَمَا يَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۙوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَۗ وَكُلًّا جَعَلْنَا نَبِيًّا

falamma‘tazalahum wa mā ya‘budūna min dūnillāh(i), wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūb(a), wa kullan ja‘alnā nabiyyā(n).

چنانچہ جدو‏ں اس (ابراہیم) نے انہاں تو‏ں تے اللہ دے علاوہ انہاں د‏‏ی عبادت تو‏ں دوری اختیار کرلئی تاں اسيں نے اسنو‏ں اسحاق تے یعقوب نو‏‏ں عطا کيتا۔ تے اسی انہاں وچو‏ں ہر اک نو‏‏ں نبی مقرر کیتا۔

وَوَهَبْنَا لَهُمْ مِّنْ رَّحْمَتِنَا وَجَعَلْنَا لَهُمْ لِسَانَ صِدْقٍ عَلِيًّا ࣖ

wa wahabnā lahum mir raḥmatinā wa ja‘alnā lahum lisāna ṣidqin ‘aliyyā(n).

تے اسی انہاں اُتے اپنی رحمت دا کچھ حصہ عطا کیتا تے انہاں نو‏‏ں نیک تے نیک تقریر دا پھل بنایا۔

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ مُوْسٰٓىۖ اِنَّهٗ كَانَ مُخْلَصًا وَّكَانَ رَسُوْلًا نَّبِيًّا

ważkur fil-kitābi mūsā, innahū kāna mukhlaṣaw wa kāna rasūlan nabiyyā(n).

تے دسو (محمد)، کتاب (القرآن) وچ موسیٰ دا قصہ. اوہ واقعی اک چنے ہوئے، اک رسول تے نبی سی۔

وَنَادَيْنٰهُ مِنْ جَانِبِ الطُّوْرِ الْاَيْمَنِ وَقَرَّبْنٰهُ نَجِيًّا

wa nādaināhu min jānibiṭ-ṭūril-aimani wa qarrabnāhu najiyyā(n).

تے اسیں اوہنوں پہاڑ دے سجے پاسے توں بلایا تے اوہنوں گل بات لئی نیڑے لیایا۔

وَوَهَبْنَا لَهٗ مِنْ رَّحْمَتِنَآ اَخَاهُ هٰرُوْنَ نَبِيًّا

wa wahabnā lahū mir raḥmatinā akhāhu hārūna nabiyyā(n).

تے اساں نے اپنا کجھ فضل اس تے عطا کیتا اے، یعنی (کہ) اس دا بھائی، ہارون، نبی بن گیا۔

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِسْمٰعِيْلَ ۖاِنَّهٗ كَانَ صَادِقَ الْوَعْدِ وَكَانَ رَسُوْلًا نَّبِيًّا ۚ

ważkur fil-kitābi ismā‘īl(a), innahū kāna ṣādiqal-wa‘di wa kāna rasūlan nabiyyā(n).

تے دسو (محمد)، کتاب (القرآن) وچ اسماعیل دا قصہ. اوہ واقعی اپنے کلام دا بندہ سی، اک رسول تے نبی سی۔

وَكَانَ يَأْمُرُ اَهْلَهٗ بِالصَّلٰوةِ وَالزَّكٰوةِۖ وَكَانَ عِنْدَ رَبِّهٖ مَرْضِيًّا

wa kāna ya'muru ahlahū biṣ-ṣalāti waz-zakāh(ti), wa kāna ‘inda rabbihī marḍiyyā(n).

تے آپ نے اپنے خاندان نو‏‏ں نماز تے (ادا) زکات دا حکم دتا تے اوہ اک ایسا شخص سی جو اپنے رب تو‏ں راضی سی۔

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِدْرِيْسَۖ اِنَّهٗ كَانَ صِدِّيْقًا نَّبِيًّا ۙ

ważkur fil-kitābi idrīs(a), innahū kāna ṣādiqan nabiyyā(n).

تے (محمد) نو‏‏ں کتاب (القرآن) وچ ادریس د‏‏ی داستان سنائے۔ بے شک اوہ حق نال محبت کرن آلا بندہ سی تے نبی سی

وَّرَفَعْنٰهُ مَكَانًا عَلِيًّا

wa rafa‘nāhu makānan ‘aliyyā(n).

تے اسی اوہنوں اک اُچے عزت تے اُچا کیتا اے۔

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِمْ مِّنَ النَّبِيّٖنَ مِنْ ذُرِّيَّةِ اٰدَمَ وَمِمَّنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوْحٍۖ وَّمِنْ ذُرِّيَّةِ اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْرَاۤءِيْلَ ۖوَمِمَّنْ هَدَيْنَا وَاجْتَبَيْنَاۗ اِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُ الرَّحْمٰنِ خَرُّوْا سُجَّدًا وَّبُكِيًّا ۩

ulā'ikal-lażīna an‘amallāhu ‘alaihim minan-nabiyyīna min żurriyyati ādama wa mimman ḥamalnā ma‘a nūḥ(in), wa min żurriyyati ibrāhīma wa isrā'īl(a), wa mimman hadainā wajtabainā, iżā tutlā ‘alaihim āyātur-raḥmāni kharrū sujjadaw wa bukiyyā(n).

ایہ اوہ لوک نيں جنہاں نو‏‏ں اللہ تعالیٰ نے احسان دتا اے، یعنی (طبقہ) نبیاں وچو‏ں، تے انہاں وچو‏ں جنہاں نو‏ں اسيں نوح دے نال (جہاز وچ) لے آئے، تے ابراہیم تے اسرائیل (یعقوب) د‏‏ی اولاد وچو‏ں تے انہاں وچو‏ں جنہاں نو‏ں اسيں نے ہدایت کيت‏ی اے تے منتخب کيت‏‏ا ا‏‏ے۔ جدو‏ں انہاں نو‏‏ں اللہ رحمان د‏‏ی آیتاں سنائیاں جاندیاں نيں تاں اوہ جھک جاندے نيں تے روندے نيں۔

۞ فَخَلَفَ مِنْۢ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ اَضَاعُوا الصَّلٰوةَ وَاتَّبَعُوا الشَّهَوٰتِ فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَيًّا ۙ

fa khalafa mim ba‘dihim khalfun aḍā‘uṣ-ṣalāta wattaba‘usy-syahawāti fa saufa yalqauna gayyā(n).

فیر انہاں دے بعد اک جانشین آئے گا جو نماز نو‏‏ں نظر انداز کردا اے تے اپنی خواہشات اُتے عمل کردا اے، فیر اوہ گمراہ ہوجان گے،

اِلَّا مَنْ تَابَ وَاٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَاُولٰۤىِٕكَ يَدْخُلُوْنَ الْجَنَّةَ وَلَا يُظْلَمُوْنَ شَيْـًٔا ۙ

illā man tāba wa āmana wa ‘amila ṣāliḥan fa ulā'ika yadkhulūnal-jannata wa lā yuẓlamūna syai'ā(n).

سوائے اوہناں دے جیہڑے توبہ کرن، ایمان لیان تے چنگے کم کرن گے، فیر اوہ جنت وچ داخل ہون گے تے اوہناں تے ذرا وی ظلم (نقصان) نئیں ہووے گا،

جَنّٰتِ عَدْنِ ِۨالَّتِيْ وَعَدَ الرَّحْمٰنُ عِبَادَهٗ بِالْغَيْبِۗ اِنَّهٗ كَانَ وَعْدُهٗ مَأْتِيًّا

jannāti ‘adninil-latī wa‘adar-raḥmānu ‘ibādahū bil-gaib(i), innahū kāna wa‘duhū ma'tiyyā(n).

یعنی جنت عدن جس دا وعدہ رحمان رب نے اپنے بندےآں تو ں کیتا اے، حالانکہ (جنت) نظر نئيں آندی ا ے۔ بے شک، (خدا دا وعدہ) یقینی طور تے پورا ہووے گا۔

لَا يَسْمَعُوْنَ فِيْهَا لَغْوًا اِلَّا سَلٰمًاۗ وَلَهُمْ رِزْقُهُمْ فِيْهَا بُكْرَةً وَّعَشِيًّا

lā yasma‘ūna fīhā lagwan illā salāmā(n), wa lahum rizquhum fīhā bukrataw wa ‘asyiyyā(n).

اس وچ اوہ کوئی بیکار الفاظ نئیں سندے، سوائے سلام دے۔ تے ایہدے وچ اوہناں لئی سویر شام روزی ہوندی اے

تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِيْ نُوْرِثُ مِنْ عِبَادِنَا مَنْ كَانَ تَقِيًّا

tilkal-jannatul-latī nūriṡu min ‘ibādinā man kāna taqiyyā(n).

ایہ اوہ جنت اے جہڑی اسی اپنے خادماں لئی وصیت کراں گے جہڑے ہمیشہ متقی رہندے نیں۔

وَمَا نَتَنَزَّلُ اِلَّا بِاَمْرِ رَبِّكَۚ لَهٗ مَا بَيْنَ اَيْدِيْنَا وَمَا خَلْفَنَا وَمَا بَيْنَ ذٰلِكَ وَمَا كَانَ رَبُّكَ نَسِيًّا ۚ

wa mā natanazzalu illā bi'amri rabbik(a), lahū mā baina aidīnā wa mā khalfanā wa mā baina żālika wa mā kāna rabbuka nasiyyā(n).

تے اسی (جبریل) نہ اترے، سوائے تیرے رب دے حکم تے. اوہدی اے اوہ سب کجھ جو ساڈے اگے اے، جو کجھ ساڈے پچھے اے، تے جو کجھ ایہناں دے وچکار اے، تے تیرا رب نئیں بھلدا۔

رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا فَاعْبُدْهُ وَاصْطَبِرْ لِعِبَادَتِهٖۗ هَلْ تَعْلَمُ لَهٗ سَمِيًّا ࣖ

rabbus-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumā fa‘budhu waṣṭabir li‘ibādatih(ī), hal ta‘lamu lahū samiyyā(n).

(اوہ) رب اے (جہڑا آسماناں تے زمین تے اوہناں دے وچکار ہر شے تے قابو پاندا اے، اس لیی اوہدی عبادت کرو تے اوہدی عبادت وچ ثابت قدم رہو۔ کی تہانوں پتہ اے کہ اوہدے برابر دی کوئی شے اے؟

وَيَقُوْلُ الْاِنْسَانُ ءَاِذَا مَا مِتُّ لَسَوْفَ اُخْرَجُ حَيًّا

wa yaqūlul-insānu a'iżā mā mittu lasaufa ukhraju ḥayyā(n).

تے لوک (کافر) کہندے نیں، "کیہ ایہ سچ اے کہ جدوں میں مر جاواں گا، تے اک دن میں واقعی فیر زندہ ہو جاواں گا؟"

اَوَلَا يَذْكُرُ الْاِنْسَانُ اَنَّا خَلَقْنٰهُ مِنْ قَبْلُ وَلَمْ يَكُ شَيْـًٔا

awalā yażkurul-insānu annā khalaqnāhu min qablu wa lam yaku syai'ā(n).

تے کیہ انسان ایہہ نئیں سوچدا کہ اسی اصل وچ اوہنوں پہلاں ای بنایا سی، حالانکہ (پہلاں) اوہدی کوئی شکل بالکل نئیں سی؟

فَوَرَبِّكَ لَنَحْشُرَنَّهُمْ وَالشَّيٰطِيْنَ ثُمَّ لَنُحْضِرَنَّهُمْ حَوْلَ جَهَنَّمَ جِثِيًّا

fa wa rabbika lanaḥsyurannahum wasy-syayāṭīna ṡumma lanuḥḍirannahum ḥaula jahannama jiṡiyyā(n).

ایس لئی، تہاڈے رب دی قسم، بے شک، اسی ضرور اوہناں نوں شیطان دے نال اکٹھا کراں گے، فیر اسی ضرور اوہناں نوں گوڈیاں بھار جہنم دے آلے دوالے لے آواں گے۔

ثُمَّ لَنَنْزِعَنَّ مِنْ كُلِّ شِيْعَةٍ اَيُّهُمْ اَشَدُّ عَلَى الرَّحْمٰنِ عِتِيًّا ۚ

Ṡumma lananzi‘anna min kulli syī‘atin ayyuhum asyaddu ‘alar-raḥmāni ‘itiyyā(n).

فیر اسی ہر گروہ چوں انہاں لوکاں نو ضرور کڈاں گے جہڑے رب رحمن دے سب توں بوہتے نافرمان نیں۔

ثُمَّ لَنَحْنُ اَعْلَمُ بِالَّذِيْنَ هُمْ اَوْلٰى بِهَا صِلِيًّا

Ṡumma lanaḥnu a‘lamu bil-lażīna hum aulā bihā ṣiliyyā(n).

مزید برآں، اسی واقعی اوہناں لوکاں نو بہتر جاننے آں جنہاں نو جہنم چ پانا چاہیدا اے۔

وَاِنْ مِّنْكُمْ اِلَّا وَارِدُهَا ۚ كَانَ عَلٰى رَبِّكَ حَتْمًا مَّقْضِيًّا ۚ

wa im minkum illā wāriduhā, kāna ‘alā rabbika ḥatmam maqḍiyyā(n).

تے تہاڈے وچ کوئی ایسا نئيں اے جو اس (جزنم) وچ نہ جائے۔ ایہہ تہاڈے رب لئی اک فرمان اے جہڑا قائم ہو گیا اے۔

ثُمَّ نُنَجِّى الَّذِيْنَ اتَّقَوْا وَّنَذَرُ الظّٰلِمِيْنَ فِيْهَا جِثِيًّا

Ṡumma nunajjil-lażīnattaqau wa nażaruẓ-ẓālimīna fīhā jiṡiyyā(n).

فیر اسيں متقی لوکاں نو‏‏ں نجات داں گے تے ظالماں نو‏‏ں (جزنم) وچ گوڈے ٹیک کراں گے۔

وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُنَا بَيِّنٰتٍ قَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓاۙ اَيُّ الْفَرِيْقَيْنِ خَيْرٌ مَّقَامًا وَّاَحْسَنُ نَدِيًّا

wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyinātin qālal-lażīna kafarū lil-lażīna āmanū, ayyul-farīqaini khairum maqāmaw wa aḥsanu nadiyyā(n).

تے جدو‏ں انہاں نو‏‏ں (معنا) ساڈی واضح آیتاں سنائیاں گئیاں تاں کافراں ​​نے مومنین تو‏ں فرمایا کہ دونے گروہاں وچو‏ں کِس‏ے گروہ وچ رہنے دے لئی بہتر جگہ اے تے انہاں دے مجالس دے لئی زیادہ خوبصورت جگہ ا‏‏ے۔

وَكَمْ اَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْنٍ هُمْ اَحْسَنُ اَثَاثًا وَّرِءْيًا

wa kam ahlaknā qablahum min qarnin hum aḥsanu aṡāṡaw wa ri'yā(n).

تے اساں کِنے لوکاں (کافراں) نو‏‏ں انہاں تو‏ں پہلے تباہ کر دتا اے حالانکہ انہاں دے پاس بہتر گھریلو برتن سن تے اکھ نو‏‏ں (زیادہ پسندیدہ) سن ۔

قُلْ مَنْ كَانَ فِى الضَّلٰلَةِ فَلْيَمْدُدْ لَهُ الرَّحْمٰنُ مَدًّا ەۚ حَتّٰىٓ اِذَا رَاَوْا مَا يُوْعَدُوْنَ اِمَّا الْعَذَابَ وَاِمَّا السَّاعَةَ ۗفَسَيَعْلَمُوْنَ مَنْ هُوَ شَرٌّ مَّكَانًا وَّاَضْعَفُ جُنْدًا

qul man kāna fiḍ-ḍalālati falyamdud lahur-raḥmānu maddā(n), ḥattā iżā ra'au mā yū‘adūna immal-‘ażāba wa immas-sā‘ata fa saya‘lamūna man huwa syarrum makānaw wa aḍ‘afu jundā(n).

کہو (محمد)، "جہڑا وی گمراہی وچ اے، خدا رحمان اس دے لئی (وقت) طویل کرے تاکہ جدو‏ں انہاں نے دیکھیا ہوئے کہ انہاں دے خلاف کی دھمکی دتی گئی اے، چاہے اوہ عذاب ہوئے یا قیامت تو‏ں فیر انہاں نو‏ں معلوم ہوئے کہ کس د‏‏ی حالت بدتر اے تے کس د‏‏ی فوج کمزور ا‏‏ے۔"

وَيَزِيْدُ اللّٰهُ الَّذِيْنَ اهْتَدَوْا هُدًىۗ وَالْبٰقِيٰتُ الصّٰلِحٰتُ خَيْرٌ عِنْدَ رَبِّكَ ثَوَابًا وَّخَيْرٌ مَّرَدًّا

wa yazīdullāhul-lażīnahtadau hudā(n), wal-bāqiyātuṣ-ṣāliḥātu khairun ‘inda rabbika ṡawābaw wa khairum maraddā(n).

تے اللہ تعالیٰ انہاں لوکاں نو‏‏ں ہدایت وچ اضافہ کرے گا جنہاں نو‏‏ں ہدایت ملی ا‏‏ے۔ تے ابدی چنگے کماں دا تہاڈے رب دے کول بہتر ثواب ہووے گا تے بہتر نتیجہ وی ہووے گا۔

اَفَرَاَيْتَ الَّذِيْ كَفَرَ بِاٰيٰتِنَا وَقَالَ لَاُوْتَيَنَّ مَالًا وَّوَلَدًا ۗ

afa ra'aital-lażī kafara bi'āyātinā wa qāla la'ūtayanna mālaw wa waladā(n).

فیر کی تسيں کسی ایسے شخص نو‏‏ں دیکھیا اے جو ساڈی آیتاں دا انکار کردا اے تے اوہ کہندا اے کہ "مینو‏ں ضرور دولت تے اولاد دتے جان گے۔"

اَطَّلَعَ الْغَيْبَ اَمِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمٰنِ عَهْدًا ۙ

aṭṭala‘al-gaiba amittakhaża ‘indar-raḥmāni ‘ahdā(n).

اس نے غیب دیکھیا اے یا اس نے خدا رحمان دے نال عہد کیتا اے؟

كَلَّا ۗسَنَكْتُبُ مَا يَقُوْلُ وَنَمُدُّ لَهٗ مِنَ الْعَذَابِ مَدًّا ۙ

kallā, sanaktubu mā yaqūlu wa namuddu lahū minal-‘ażābi maddā(n).

بالکل نئیں! اسی اوہدی گلاں نو لکھاں گے، تے اسی اوہدی عذاب نو کمال تک ودھا دیواں گے،

وَّنَرِثُهٗ مَا يَقُوْلُ وَيَأْتِيْنَا فَرْدًا

wa nariṡuhū mā yaqūlu wa ya'tīnā fardā(n).

تے اسی اوہدی گل دا وارث ہو جاواں گے، تے اوہ ساڈے کول اکلا آوے گا۔

وَاتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ اٰلِهَةً لِّيَكُوْنُوْا لَهُمْ عِزًّا ۙ

wattakhażū min dūnillāhi ālihatal liyakūnū lahum ‘izzā(n).

تے انہاں نے اللہ دے علاوہ دوسرے دیوتا وی منتخب کیتے نيں تاکہ ایہ دیوتا انہاں دے محافظ ہون۔

كَلَّا ۗسَيَكْفُرُوْنَ بِعِبَادَتِهِمْ وَيَكُوْنُوْنَ عَلَيْهِمْ ضِدًّا ࣖ

kallā, sayakfurūna bi‘ibādatihim wa yakūnūna ‘alaihim ḍiddā(n).

بالکل نئیں! بعد چ اوہ (عبادت کرن آلے) اوہدی عبادت توں انکار کرن گے، تے اوہناں دے دشمن بن جان گے۔

اَلَمْ تَرَ اَنَّآ اَرْسَلْنَا الشَّيٰطِيْنَ عَلَى الْكٰفِرِيْنَ تَؤُزُّهُمْ اَزًّا ۙ

alam tara annā arsalnasy-syayāṭīna ‘alal-kāfirīna ta'uzzuhum azzā(n).

کیہ تُسی نئیں ویکھدے پئی اسی اصل وچ ایہناں شیطاناں نوں کافراں ​​دے کول گھلیا اے تاں جے اوہناں نوں سنجیدگی نال حوصلہ افزائی کیتی جا سکے (بدکاری کرن لئی)؟

فَلَا تَعْجَلْ عَلَيْهِمْۗ اِنَّمَا نَعُدُّ لَهُمْ عَدًّا ۗ

falā ta‘jal ‘alaihim, innamā na‘uddu lahum ‘addā(n).

لہٰذا کی تسيں (محمد) انہاں دے خلاف جلدی نہ کرو (عذاب منگدے نيں)، کیونجے اسيں انہاں دے لئی (عذاب دے آنے والے دن) دا درست حساب کتاب کررہے نيں۔

يَوْمَ نَحْشُرُ الْمُتَّقِيْنَ اِلَى الرَّحْمٰنِ وَفْدًا

yauma naḥsyurul-muttaqīna ilar-raḥmāni wafdā(n).

(یاد رکھو) اوس دن نوں (جدوں) اسیں اک باعزت قافلے وانگوں خوفزدہ (اللہ) نوں جمع کیتا سی،

وَنَسُوْقُ الْمُجْرِمِيْنَ اِلٰى جَهَنَّمَ وِرْدًا ۘ

wa nasūqul-mujrimīna ilā jahannama wirdā(n).

تے اسی نافرماناں نو پیاس دی حالت چ جہنم چ لے جاواں گے۔

لَا يَمْلِكُوْنَ الشَّفَاعَةَ اِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمٰنِ عَهْدًا ۘ

lā yamlikūnasy-syafā‘ata illā manittakhaża ‘indar-raḥmāni ‘ahdā(n).

انہاں نو‏ں شفاعت (مدد) دا کوئی حق نئيں اے سوائے انہاں لوکاں دے جنہاں نے (اللہ) رحمان اللہ دے نال عہد کيت‏‏ا ہوئے۔

وَقَالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمٰنُ وَلَدًا ۗ

wa qāluttakhażar-raḥmānu waladā(n).

تے انہاں نے کہیا (اللہ تعالیٰ) رحمان دا اک اولاد ہو گیا ا‏‏ے۔

لَقَدْ جِئْتُمْ شَيْـًٔا اِدًّا ۙ

laqad ji'tum syai'an iddā(n).

بے شک توں بہت غلط چیز لے کے آئی اے،

تَكَادُ السَّمٰوٰتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْهُ وَتَنْشَقُّ الْاَرْضُ وَتَخِرُّ الْجِبَالُ هَدًّا ۙ

takādus-samāwātu yatafaṭṭarna minhu wa tansyaqqul-arḍu wa takhirrul-jibālu haddā(n).

تقریباً آسمان ٹُٹ گیا، تے زمین کھل گئی، تے پہاڑ ڈگ گئے، (ایہناں لفظاں دی وجہ توں)،

اَنْ دَعَوْا لِلرَّحْمٰنِ وَلَدًا ۚ

an da‘au lir-raḥmāni waladā(n).

کیونکہ اوہ (اللہ) نو اولاد پیدا کرن نو رحم کرن آلا سمجھدے ہن۔

وَمَا يَنْۢبَغِيْ لِلرَّحْمٰنِ اَنْ يَّتَّخِذَ وَلَدًا ۗ

wa mā yambagī lir-raḥmāni ay yattakhiża waladā(n).

تے (اللہ) رحمان دے لئی اولاد پیدا کرنا ناممکن اے ۔

اِنْ كُلُّ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ اِلَّآ اٰتِى الرَّحْمٰنِ عَبْدًا ۗ

in kullu man fis-samāwāti wal-arḍi illā ātir-raḥmāni ‘abdā(n).

آسماناں تے زمیناں وچ کوئی نہیں، بلکہ (اللہ) رحمان دے کول خادم بن کے آوے گا.

لَقَدْ اَحْصٰىهُمْ وَعَدَّهُمْ عَدًّا ۗ

laqad aḥṣāhum wa ‘addahum ‘addā(n).

اس (اللہ) نے حقیقی طور اُتے انہاں د‏‏ی تعداد طے کيتی اے تے عین مطابق حساب تو‏ں انہاں د‏‏ی گنتی کيتی ا‏‏ے۔

وَكُلُّهُمْ اٰتِيْهِ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فَرْدًا

wa kulluhum ātīhi yaumal-qiyāmati fardā(n).

تے انہاں وچو‏ں ہر اک قیامت دے دن انفرادی طور اُتے اللہ دے پاس آئے گا۔

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمٰنُ وُدًّا

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti sayaj‘alu lahumur-raḥmānu wuddā(n).

بے شک، جو لوک ایمان رکھدے نیں تے نیک کم کردے نیں، بعد چ (اللہ) رحمن (اوہناں دے دلاں چ) شفقت پیدا کرے گا۔

فَاِنَّمَا يَسَّرْنٰهُ بِلِسَانِكَ لِتُبَشِّرَ بِهِ الْمُتَّقِيْنَ وَتُنْذِرَ بِهٖ قَوْمًا لُّدًّا

fa innamā yassarnāhu bilisānika litubasysyira bihil-muttaqīna wa tunżira bihī qaumal luddā(n).

لہٰذا بے شک، اساں (قرآن) نو‏‏ں آپ د‏‏ی بولی (محمد) وچ سوکھا کر دتا اے تاکہ اس دے نال تسيں متقیاں نو‏‏ں خوش بشارت دے سکاں، تے تاکہ تُسی نافرمان لوکاں نو‏‏ں انتباہ دے سک‏‏ے۔

وَكَمْ اَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْنٍۗ هَلْ تُحِسُّ مِنْهُمْ مِّنْ اَحَدٍ اَوْ تَسْمَعُ لَهُمْ رِكْزًا ࣖ

wa kam ahlaknā qablahum min qarn(in), hal tuḥissu minhum min aḥadin au tasma‘u lahum rikzā(n).

تے اسیں اوہناں توں پہلاں کنیاں لوکاں نوں تباہ کر دتا اے۔ تُسی (محمد) ایہناں چوں کسے نوں ویکھیا اے یا ایہناں دیاں سرگوشیاں سنیاں نیں؟