Q.S یونس (يُونُس) - 109 مصرعیاں دی گنتی

الۤرٰ ۗتِلْكَ اٰيٰتُ الْكِتٰبِ الْحَكِيْمِ

alif lām rā, tilka āyātul-kitābil-ḥakīm(i).

الف لام را. ایہہ قرآن دیاں اوہ آیتاں نیں جیہڑیاں حکمت نال بھریاں ہوئیاں نیں۔

اَكَانَ لِلنَّاسِ عَجَبًا اَنْ اَوْحَيْنَآ اِلٰى رَجُلٍ مِّنْهُمْ اَنْ اَنْذِرِ النَّاسَ وَبَشِّرِ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنَّ لَهُمْ قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَ رَبِّهِمْ ۗ قَالَ الْكٰفِرُوْنَ اِنَّ هٰذَا لَسٰحِرٌ مُّبِيْنٌ

akāna lin-nāsi ‘ajaban an auḥainā ilā rajulim minhum an anżirin-nāsa wa basysyiril-lażīna āmanū anna lahum qadama ṣidqin ‘inda rabbihim, qālal-kāfirūna inna hāżā lasāḥirum mubīn(un).

کوئی حیرانی دی گل نئیں کہ لوکاں نوں حیران ہونا چاہیدا اے کہ اسی اوہناں وچوں اک بندے نوں اک وحی دتی، "لوکاں نوں خبردار کرو تے ایمانداراں نوں خوش کرو کہ اوہناں دا رب دے سامنے اُچا مقام اے۔" کافراں ​​نے کہیا ایہ شخص (محمد) واقعی اک جادوگر ا‏‏ے۔

اِنَّ رَبَّكُمُ اللّٰهُ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ فِيْ سِتَّةِ اَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوٰى عَلَى الْعَرْشِ يُدَبِّرُ الْاَمْرَۗ مَا مِنْ شَفِيْعٍ اِلَّا مِنْۢ بَعْدِ اِذْنِهٖۗ ذٰلِكُمُ اللّٰهُ رَبُّكُمْ فَاعْبُدُوْهُۗ اَفَلَا تَذَكَّرُوْنَ

inna rabbakumullāhul -lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa fī sittati ayyāmin ṡummastawā ‘alal-‘arsyi yudabbirul-amr(a), mā min syafī‘in illā mim ba‘di iżnih(ī), żālikumullāhu rabbukum fa‘budūh(u), afalā tażakkarūn(a).

بے شک تواڈا رب اللہ اے جس نے زمین تے آسمان نو‏‏ں چھ ادوار وچ تخلیق کیتا فیر تمام امور نو‏‏ں منظم کرنے دے لئی عرش اُتے بیٹھا۔ کوئی وی شفاعت نئیں کر سکدا سوائے اس دی اجازت دے۔ اوہ اللہ اے، تہاڈا رب اے، اس لی اوہدی عبادت کرو۔ توں سبق نہیں لیا؟

اِلَيْهِ مَرْجِعُكُمْ جَمِيْعًاۗ وَعْدَ اللّٰهِ حَقًّاۗ اِنَّهٗ يَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيْدُهٗ لِيَجْزِيَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ بِالْقِسْطِۗ وَالَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَهُمْ شَرَابٌ مِّنْ حَمِيْمٍ وَّعَذَابٌ اَلِيْمٌ ۢبِمَا كَانُوْا يَكْفُرُوْنَ

ilaihi marji‘ukum jamī‘ā(n), wa‘dallāhi ḥaqqā(n), innahū yabda'ul-khalqa ṡumma yu‘īduhū liyajziyal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti bil-qisṭ(i), wal-lażīna kafarū lahum syarābum min ḥamīmiw wa ‘ażābun alīmum bimā kānū yakfurūn(a).

صرف اوہدے کول تسی سارے پرت جاؤ گے۔ ایہہ رب دا سچا تے پکا وعدہ اے۔ بے شک، ایہ اوہی اے جس نے مخلوق دی تخلیق دا آغاز کیتا تے فیر اسنو ں دہرایا (اوہناں دے زندہ ہونے دے بعد انہاں نو ں زندگی وچ واپس لیایا)، تاکہ اوہ انہاں لوکاں نو ں انعام دے جو ایمان لیاندے تے نیک کماں نو ں منصفانہ طور اُتے انجام دیندے نيں۔ رہی گل کافراں ​​دی تاں اوہناں دے کفر دی وجہ توں ابلدے ہوئے پانی دا پینا تے اک تکلیف دہ عذاب ہوندا اے۔

هُوَ الَّذِيْ جَعَلَ الشَّمْسَ ضِيَاۤءً وَّالْقَمَرَ نُوْرًا وَّقَدَّرَهٗ مَنَازِلَ لِتَعْلَمُوْا عَدَدَ السِّنِيْنَ وَالْحِسَابَۗ مَا خَلَقَ اللّٰهُ ذٰلِكَ اِلَّا بِالْحَقِّۗ يُفَصِّلُ الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّعْلَمُوْنَ

huwal-lażī ja‘alasy-syamsa ḍiyā'aw wal-qamara nūraw wa qaddarahū manāzila lita‘lamū ‘adadas-sinīna wal-ḥisāb(a), mā khalaqallāhu zālika illā bil-ḥaqq(i), yufaṣṣilul-āyāti liqaumiy ya‘lamūn(a).

اوہی اے جس نے سورج نو‏‏ں روشن روشن تے چاند نو‏‏ں نور بنایا تے اس دے مداراں نو‏‏ں طے کیتا تاکہ تسيں سالاں د‏‏ی تعداد تے حساب تو‏ں جان سک‏‏ے۔ اللہ نے اس نوں سچائی دے علاوہ نئیں بنایا۔ اوہ اپنی نشانیاں اوہناں لوکاں نوں سمجھاندا اے جہڑے جاندے نیں۔

اِنَّ فِى اخْتِلَافِ الَّيْلِ وَالنَّهَارِ وَمَا خَلَقَ اللّٰهُ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يَّتَّقُوْنَ

inna fikhtilāfil-laili wan-nahāri wa mā khalaqallāhu fis-samāwāti wal-arḍi la'āyātil liqaumiy yattaqūn(a).

بے شک رات تے دن دے ردوبدل وچ تے جو کچھ اللہ نے آسماناں تے زمین وچ پیدا کیتا اے اس وچ اوہ نشانیاں نيں جو اس تو‏ں خوفزدہ ہُندے نيں۔

اِنَّ الَّذِيْنَ لَا يَرْجُوْنَ لِقَاۤءَنَا وَرَضُوْا بِالْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَاطْمَـَٔنُّوْا بِهَا وَالَّذِيْنَ هُمْ عَنْ اٰيٰتِنَا غٰفِلُوْنَۙ

innal-lażīna lā yarjūna liqā'anā wa raḍū bil-ḥayātid-dun-yā waṭma'annū bihā wal-lażīna hum ‘an āyātinā gāfilūn(a).

بے شک، اوہ جیہڑے ساڈے نال ملاقات دی آس نئیں رکھدے، تے ایس دنیا دی حیاتی توں مطمئن نیں تے اوتھے محفوظ محسوس کردے نیں، تے اوہ جیہڑے ساڈی نشانیاں توں لاپرواہ نیں – اوہناں دا ٹھکانہ اگ وچ اے کیونکہ اوہ جو کجھ کردے سن ۔

اُولٰۤىِٕكَ مَأْوٰىهُمُ النَّارُ بِمَا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَ

ulā'ika ma'wāhumun nāru bimā kānū yaksibūn(a).

بے شک، اوہ جیہڑے ایمان رکھدے نیں تے نیک کم کردے نیں، اوہناں دے ایمان دی وجہ توں اوہناں دے رب دی راہنمائی ہووے گی۔ اوہ نعمتاں دے باغاں وچ ہون گے، جنہاں دے تھلے دریا وگدے نیں۔

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ يَهْدِيْهِمْ رَبُّهُمْ بِاِيْمَانِهِمْۚ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهِمُ الْاَنْهٰرُ فِيْ جَنّٰتِ النَّعِيْمِ

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti yahdīhim rabbuhum bi'īmānihim, tajrī min taḥtihimul-anhāru fī jannātin na‘īm(i).

اس وچ انہاں د‏‏ی دعا اے، "سبھانکلہومہ" (تہاڈا جلال اے، اے ساڈے رب)، تے انہاں دا سلام اے، "سلام" (صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم)۔ تے انہاں د‏‏ی دعا دا اختتام "الحمدو للہ رب العالمین" (الحمد اللّٰہ رب العالمین) ا‏‏ے۔

دَعْوٰىهُمْ فِيْهَا سُبْحٰنَكَ اللّٰهُمَّ وَتَحِيَّتُهُمْ فِيْهَا سَلٰمٌۚ وَاٰخِرُ دَعْوٰىهُمْ اَنِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ࣖ

da‘wāhum fīhā subḥānakallāhumma wa taḥiyyatuhum fīhā salām(un), wa ākhiru da‘wāhum anil-ḥamdu lillāhi rabbil-‘ālamīn(a).

اس وچ انہاں د‏‏ی دعا اے، "سبھانکلہومہ" (تہاڈا جلال اے، اے ساڈے رب)، تے انہاں دا سلام اے، "سلام" (صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم)۔ تے انہاں د‏‏ی دعا دا اختتام "الحمدو للہ رب العالمین" (الحمد اللّٰہ رب العالمین) ا‏‏ے۔

۞ وَلَوْ يُعَجِّلُ اللّٰهُ لِلنَّاسِ الشَّرَّ اسْتِعْجَالَهُمْ بِالْخَيْرِ لَقُضِيَ اِلَيْهِمْ اَجَلُهُمْۗ فَنَذَرُ الَّذِيْنَ لَا يَرْجُوْنَ لِقَاۤءَنَا فِيْ طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُوْنَ

wa lau yu‘ajjilullāhu lin-nāsisy-syarrasti‘jālahum bil-khairi laquḍiya ilaihim ajaluhum, fa nażarul-lażīna lā yarjūna liqā'anā fī ṭugyānihim ya‘mahūn(a).

تے جے اللہ انساناں لئی برائی نوں جلدی کرے جیویں اوہ چنگیائی نوں جلدی کرن دی درخواست کردے نیں، تے اوہناں دی زندگیاں ضرور ختم ہو جان گیاں۔ لیکن اسی انہاں لوکاں نو‏‏ں جو ساڈے نال ملنے د‏‏ی امید نئيں رکھدے نيں انہاں نو‏‏ں اپنی گمراہی وچ الجھن وچ چھڈ دیندے نيں۔

وَاِذَا مَسَّ الْاِنْسَانَ الضُّرُّ دَعَانَا لِجَنْۢبِهٖٓ اَوْ قَاعِدًا اَوْ قَاۤىِٕمًا ۚفَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُ ضُرَّهٗ مَرَّ كَاَنْ لَّمْ يَدْعُنَآ اِلٰى ضُرٍّ مَّسَّهٗۗ كَذٰلِكَ زُيِّنَ لِلْمُسْرِفِيْنَ مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

wa iżā massal-insānaḍ-ḍurru da‘ānā lijambihī au qā‘idan au qā'imā(n), falammā kasyafnā ‘anhu ḍurrahū marra ka'allam yad‘unā ilā ḍurrim massah(ū), każālika zuyyina lil-musrifīna mā kānū ya‘malūn(a).

تے جدو‏ں کسی شخص نو‏‏ں خطرہ ہُندا اے تاں اوہ لیٹے ہوئے، بیٹھے ہوئے یا کھڑے ہو ک‏ے ساڈے تو‏ں دعا کردا اے، لیکن اس دے بعد اس دے خطرے نو‏‏ں دور کرنے دے بعد اوہ (گمراہ راستے اُتے) واپس آندا اے، جداں کہ اس نے کدی وی ساڈے تو‏ں دعا نئيں کيت‏ی اے کہ اس خطرے نو‏‏ں دور کیتا جائے جو اسنو‏ں پیش آیا ا‏‏ے۔ اس طرح ایہ اوہناں لوکاں لئی سوہنا ہو جاندا اے جہڑے اپنے کم دی حد توں باہر نکل جاندے نیں۔

وَلَقَدْ اَهْلَكْنَا الْقُرُوْنَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَمَّا ظَلَمُوْاۙ وَجَاۤءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنٰتِ وَمَا كَانُوْا لِيُؤْمِنُوْا ۗ كَذٰلِكَ نَجْزِى الْقَوْمَ الْمُجْرِمِيْنَ

wa laqad ahlaknal-qurūna min qablikum lammā ẓalamū, wa jā'athum rusuluhum bil-bayyināti wa mā kānū liyu'minū, każālika najzil-qaumal-mujrimīn(a).

تے بے شک، اسیں تہاڈے توں پہلاں لوکاں نوں تباہ کر دتا، جدوں اوہناں نے ظلم کیتا، حالانکہ اوہناں دے قاصد (حقیقی) معلومات لے کے آئے سن، پر اوہ بالکل وی ایمان نئیں لینا چاہندے سن۔ اس طرح اسی گناہ کرن آلیاں نو انعام دیندے آں۔

ثُمَّ جَعَلْنٰكُمْ خَلٰۤىِٕفَ فِى الْاَرْضِ مِنْۢ بَعْدِهِمْ لِنَنْظُرَ كَيْفَ تَعْمَلُوْنَ

Ṡumma ja‘alnākum khalā'ifa fil-arḍi mim ba‘dihim linanẓura kaifa ta‘malūn(a).

فیر اسی تہانوں اوہناں دے بعد زمین تے (اوہناں دے) جانشین بنا دتا، تاں جے اسی ویکھ سکئیے کہ تُسی کیویں کردے او۔

وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيَاتُنَا بَيِّنٰتٍۙ قَالَ الَّذِيْنَ لَا يَرْجُوْنَ لِقَاۤءَنَا ائْتِ بِقُرْاٰنٍ غَيْرِ هٰذَآ اَوْ بَدِّلْهُ ۗ قُلْ مَا يَكُوْنُ لِيْٓ اَنْ اُبَدِّلَهٗ مِنْ تِلْقَاۤئِ نَفْسِيْ ۚاِنْ اَتَّبِعُ اِلَّا مَا يُوْحٰٓى اِلَيَّ ۚ اِنِّيْٓ اَخَافُ اِنْ عَصَيْتُ رَبِّيْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ

wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyināt(in), qālal-lażīna lā yarjūna liqā'ana'ti biqur'ānin gairi hāżā au baddilh(u), qul mā yakūnu lī an ubaddilahū min tilqā'i nafsī, in attabi‘u illā mā yūḥā ilayy(a), innī akhāfu in ‘aṣaitu rabbī ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).

تے جدو‏ں انہاں نو‏‏ں واضح طور اُتے ساڈی آیت سنائی گئی تو جنہاں لوکاں نے ساڈے تو‏ں ملنے د‏‏ی توقع نئيں کيت‏ی سی کہیا اس قرآن دے علاوہ کوئی ہور کتاب لے آؤ یا اس د‏ی جگہ لے لو۔ (محمد) کہو، "میرے لئی ایہ مناسب نئیں اے کہ میں اپنی مرضی نال ایہنوں تبدیل کراں۔ میں صرف اوہی عمل کردا ہاں جہڑا میرے تے نازل ہویا اے۔ میں واقعی اپنے رب دی نافرمانی کرن تے عظیم دن (قیامت) دی سزا توں خوفزدہ آں۔"

قُلْ لَّوْ شَاۤءَ اللّٰهُ مَا تَلَوْتُهٗ عَلَيْكُمْ وَلَآ اَدْرٰىكُمْ بِهٖ ۖفَقَدْ لَبِثْتُ فِيْكُمْ عُمُرًا مِّنْ قَبْلِهٖۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

qul lau syā'allāhu mā talautuhū ‘alaikum wa lā adrākum bih(ī), faqad labiṡtu fīkum ‘umuram min qablih(ī), afalā ta‘qilūn(a).

کہو (محمد)، "جے اللہ چاہندا، تے میں تہانوں نئیں پڑھدا تے اللہ نے تہانوں (وی) آگاہ نئیں کیتا ہوندا۔" میں کجھ عرصہ پہلے (قرآن دی نزول توں پہلے) تہاڈے نال رہندا سی۔ سمجھ نہیں آؤندی؟

فَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا اَوْ كَذَّبَ بِاٰيٰتِهٖۗ اِنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الْمُجْرِمُوْنَ

faman aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każiban au każżaba bi'āyātih(ī), innahū lā yufliḥul-mujrimūn(a).

ایس لئی اللہ دے خلاف جھوٹ گھڑن آلے یا اوہدی آیتاں دا انکار کرن آلے توں ودھ کے ظالم کون ہو سکدا اے؟ بے شک، گناہ کرن آلے خوش قسمت نئیں ہون گے۔

وَيَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مَا لَا يَضُرُّهُمْ وَلَا يَنْفَعُهُمْ وَيَقُوْلُوْنَ هٰٓؤُلَاۤءِ شُفَعَاۤؤُنَا عِنْدَ اللّٰهِ ۗقُلْ اَتُنَبِّـُٔوْنَ اللّٰهَ بِمَا لَا يَعْلَمُ فِى السَّمٰوٰتِ وَلَا فِى الْاَرْضِۗ سُبْحٰنَهٗ وَتَعٰلٰى عَمَّا يُشْرِكُوْنَ

wa ya‘budūna min dūnillāhi mā lā yaḍurruhum wa lā yanfa‘uhum wa yaqūlūna hā'ulā'i syufa‘ā'unā ‘indallāh(i), qul atunabbi'ūnallāha bimā lā ya‘lamu fis-samāwāti wa lā fil-arḍ(i), subḥānahū wa ta‘ālā ‘ammā yusyrikūn(a).

تے اوہ اللہ دے علاوہ ایسی چیز د‏‏ی عبادت کردے نيں جو انہاں نو‏‏ں تباہی نئيں لے آسکدی تے انہاں نو‏‏ں کوئی فائدہ نہ پہنچائے تے اوہ کہندے نيں کہ اوہ اللہ دے سامنے ساڈے شفاعت کرنے والے ني‏‏‏‏ں۔ کہو، "کی تُسی اللہ نوں کوئی اجہی شے دسنا چاہندے او جہدے بارے اوہ نئیں جانندا کہ آسماناں چ کی اے تے نہ ای زمین تے کی اے؟" اللہ تے سب توں اعلیٰ دا جلال ہووے اس توں کہ اوہ اک دوجے نال جو کجھ کردے نیں۔

وَمَا كَانَ النَّاسُ اِلَّآ اُمَّةً وَّاحِدَةً فَاخْتَلَفُوْاۗ وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَّبِّكَ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ فِيْمَا فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ

wa mā kānan-nāsu illā ummataw wāḥidatan fakhtalafū, wa lau lā kalimatun sabaqat mir rabbika laquḍiya bainahum fīmā fīhi yakhtalifūn(a).

تے انسان کدی صرف اک لوک سن، فیر اوہ ٹٹ گئے۔ جے تہاڈے رب دا کوئی موجودہ فرمان نہ ہوندا، تے اوہناں دے وچکار اک فیصلہ (دنیا وچ) دتا جاندا، جس بارے اوہناں نے جھگڑا کیتا سی۔

وَيَقُوْلُوْنَ لَوْلَآ اُنْزِلَ عَلَيْهِ اٰيَةٌ مِّنْ رَّبِّهٖۚ فَقُلْ اِنَّمَا الْغَيْبُ لِلّٰهِ فَانْتَظِرُوْاۚ اِنِّيْ مَعَكُمْ مِّنَ الْمُنْتَظِرِيْنَ ࣖ

wa yaqūlūna lau lā unzila ‘alaihi āyatum mir rabbih(ī), faqul innamal-gaibu lillāhi fantaẓirū, innī ma‘akum minal-muntaẓirīn(a).

تے انہاں نے کہیا کہ اس دے رب د‏‏ی طرف تو‏ں اس اُتے (محمد) ثبوت (معجزہ) نازل کیوں نئيں ہويا؟ کہو، "بے شک ہر غائب صرف اللہ دی اے، اس لیی اپنے نال انتظار کرو۔ جان لو کہ میں وی تہاڈے نال انتظار کر رہیا واں۔"

وَاِذَآ اَذَقْنَا النَّاسَ رَحْمَةً مِّنْۢ بَعْدِ ضَرَّاۤءَ مَسَّتْهُمْ اِذَا لَهُمْ مَّكْرٌ فِيْٓ اٰيٰتِنَاۗ قُلِ اللّٰهُ اَسْرَعُ مَكْرًاۗ اِنَّ رُسُلَنَا يَكْتُبُوْنَ مَا تَمْكُرُوْنَ

wa iżā ażaqnan-nāsa raḥmatam mim ba‘di ḍarrā'a massathum iżā lahum makrun fī āyātinā, qulillāhu asra‘u makrā(n), inna rusulanā yaktubūna mā tamkurūn(a).

تے جدوں اسی انساناں نوں رحم دیندے آں، تے اوہناں نوں کسے آفت دا شکار ہون دے بعد، اوہ فوری طور تے ساڈی علامتاں دے خلاف سارے دھوکے نوں انجام دیندے نیں۔ کہو، "اللہ تعالیٰ نوں (اوس دھوکے دا) چھیتی بدلہ ملے گا۔" بے شک، ساڈے فرشتے تہاڈے دھوکے نو نوٹ کردے ہن۔

هُوَ الَّذِيْ يُسَيِّرُكُمْ فِى الْبَرِّ وَالْبَحْرِۗ حَتّٰٓى اِذَا كُنْتُمْ فِىْ الْفُلْكِۚ وَجَرَيْنَ بِهِمْ بِرِيْحٍ طَيِّبَةٍ وَّفَرِحُوْا بِهَا جَاۤءَتْهَا رِيْحٌ عَاصِفٌ وَّجَاۤءَهُمُ الْمَوْجُ مِنْ كُلِّ مَكَانٍ وَّظَنُّوْٓا اَنَّهُمْ اُحِيْطَ بِهِمْۙ دَعَوُا اللّٰهَ مُخْلِصِيْنَ لَهُ الدِّيْنَ ەۚ لَىِٕنْ اَنْجَيْتَنَا مِنْ هٰذِهٖ لَنَكُوْنَنَّ مِنَ الشّٰكِرِيْنَ

huwal-lażī yusayyirukum fil-barri wal-baḥr(i), ḥattā iżā kuntum fil-fulk(i), wa jaraina bihim birīḥin ṭayyibatiw wa fariḥū bihā jā'athā rīḥun ‘āṣifuw wa jā'ahumul-mauju min kulli makāniw wa ẓannū annahum uḥīṭa bihim, da‘awullāha mukhliṣīna lahud-dīn(a), la'in anjaitanā min hāżihī lanakūnanna minasy-syākirīn(a).

اوہ اوہ رب اے جس نے تہانوں زمین تے چلن دے قابل بنایا، (تے سمندر تے جہاز چلان) دے قابل بنایا۔ تاں جے جدوں تسی جہاز وچ ہوو، تے ایہہ (جہاز) اوہناں نوں (ایہدے وچ موجود لوکاں نوں) چنگی ہوا دے نال لے کے سرکدا اے، تے اوہ ایس دی وجہ توں خوش ہوندے نیں؛ اچانک اک طوفان آیا تے کونے کونے توں لہراں اوہناں تے آ گئیاں، تے اوہناں نے سوچیا کہ اوہناں نوں گھیر لیا گیا اے (خطرہ)، اس لیی اوہناں نے خلوص نال صرف اللہ تعالیٰ توں دعا منگی۔ (کہندے ہوئے)، "جے توں سانوں ایس (خطرے) توں بچا لوے، تے اسی ضرور شکر گزار لوکاں چوں ہوواں گے۔"

فَلَمَّآ اَنْجٰىهُمْ اِذَا هُمْ يَبْغُوْنَ فِى الْاَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ ۗيٰٓاَيُّهَا النَّاسُ اِنَّمَا بَغْيُكُمْ عَلٰٓى اَنْفُسِكُمْ مَّتَاعَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۖ ثُمَّ اِلَيْنَا مَرْجِعُكُمْ فَنُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

falammā anjāhum iżā hum yabgūna fil-arḍi bigairil-ḥaqq(i), yā ayyuhan-nāsu innamā bagyukum ‘alā anfusikum matā‘al-ḥayātid-dun-yā, ṡumma ilainā marji‘ukum fa nunabbi'ukum bimā kuntum ta‘malūn(a).

لیکن جدو‏ں اللہ نے انہاں نو‏ں بچایا تاں اس دے بجائے انہاں نے بغیر کسی جائز (وجہ) دے زمین اُتے ظلم دا ارتکاب کیتا۔ اے انسان! بے شک، تہاڈے ناانصافی دا خطرہ تہاڈے تے آوے گا؛ ایہ صرف دنیاوی زندگی دے لذتاں نیں، فیر تسی ساڈے کول واپس آؤ گے، بعد چ اسی تہانوں دساں گے کہ تسی کی کیتا اے۔

اِنَّمَا مَثَلُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا كَمَاۤءٍ اَنْزَلْنٰهُ مِنَ السَّمَاۤءِ فَاخْتَلَطَ بِهٖ نَبَاتُ الْاَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ وَالْاَنْعَامُ ۗحَتّٰٓى اِذَآ اَخَذَتِ الْاَرْضُ زُخْرُفَهَا وَازَّيَّنَتْ وَظَنَّ اَهْلُهَآ اَنَّهُمْ قٰدِرُوْنَ عَلَيْهَآ اَتٰىهَآ اَمْرُنَا لَيْلًا اَوْ نَهَارًا فَجَعَلْنٰهَا حَصِيْدًا كَاَنْ لَّمْ تَغْنَ بِالْاَمْسِۗ كَذٰلِكَ نُفَصِّلُ الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّتَفَكَّرُوْنَ

innamā maṡalul-ḥayātid-dun-yā kamā'in anzalnāhu minas-samā'i fakhtalaṭa bihī nabātul-arḍi mimmā ya'kulun-nāsu wal-an‘ām(u), ḥattā iżā akhażatil-arḍu zukhrufahā wazzayyanat wa ẓanna ahluhā annahum qādirūna ‘alaihā, atāhā amrunā lailan au nahāran fa ja‘alnāhā ḥaṣīdan ka'allam tagna bil-ams(i), każālika nufaṣṣilul-āyāti liqaumiy yatafakkarūn(a).

بے شک، دنیاوی زندگی دی تمثیل بالکل اس پانی (بارش) دی طرح اے جو اسی اسمان تو‏ں نازل کردے نيں، فیر زمین دے بوٹے (اس پانی د‏‏ی وجہ تو‏ں) کثرت تو‏ں اگن لگدے نيں، جنہاں وچو‏ں کچھ انساناں تے مویشی کھا جاندے نيں۔ جدوں تیکر زمین نے اپنی خوبصورتی نوں مکمل نئیں کیتا تے سجایا نئیں جاندا، تے ایہدے مالک ایہ سوچدے نیں کہ اوہ ایس تے ضرور غلبہ حاصل کرن گے (فصل کٹ لین گے)، ساڈی عذاب اوہناں تے رات نوں یا دن نوں آندی اے، فیر اسی اوہنوں (بودے نوں) اک بوٹے دی طرح بنا دیندے آں جیہنوں درانتی کیتا گیا اے، جیویں کہ اوہ کل کدی نئیں اگیا ہووے۔ اس طرح اسی سوچن آلے لوکاں نوں نشانیاں (ساڈی طاقت) دی وضاحت کرنے آں۔

وَاللّٰهُ يَدْعُوْآ اِلٰى دَارِ السَّلٰمِ ۚوَيَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ

wallāhu yad‘ū ilā dāris-salām(i), wa yahdī may yasyā'u ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).

تے اللہ (انساناں) نوں داروس سلام (جنت) ول بلاندا اے، تے جس نوں چاہے سدھی راہ (اسلام) تے راہنمائی کردا اے

۞ لِلَّذِيْنَ اَحْسَنُوا الْحُسْنٰى وَزِيَادَةٌ ۗوَلَا يَرْهَقُ وُجُوْهَهُمْ قَتَرٌ وَّلَا ذِلَّةٌ ۗاُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

lil-lażīna aḥsanul-ḥusnā wa ziyādah(tun), wa lā yarhaqu wujūhahum qataruw wa lā żillah(tun), ulā'ika aṣḥābul-jannati hum fīhā khālidūn(a).

نیکی کرن آلے لوکاں لئی بہترین ثواب (جنت) تے اک وادھو ثواب (اللہ دی دید دی لذت) ہوندا اے۔ تے انہاں دے چہرے کالی خاک تو‏ں ڈھکے ہوئے نئيں نيں تے نہ ہی بے عزتی وچ ني‏‏‏‏ں۔ اوہ جنت دے وسنیک نیں، اوہ اوتھے ہمیشہ رہن گے۔

وَالَّذِيْنَ كَسَبُوا السَّيِّاٰتِ جَزَاۤءُ سَيِّئَةٍ ۢبِمِثْلِهَاۙ وَتَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ۗمَا لَهُمْ مِّنَ اللّٰهِ مِنْ عَاصِمٍۚ كَاَنَّمَآ اُغْشِيَتْ وُجُوْهُهُمْ قِطَعًا مِّنَ الَّيْلِ مُظْلِمًاۗ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ النَّارِ ۚهُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

wal-lażīna każabus-sayyi'āti jazā'u sayyi'atim bimiṡlihā, wa tarhaquhum żillah(tun), mā lahum minallāhi min ‘āṣim(in), ka'annamā ugsyiyat wujūhuhum qiṭa‘am minal-laili muẓlimā(n), ulā'ika aṣḥābun-nār(i), hum fīhā khālidūn(a).

رہی گل اوہ لوک جیہڑے برائی کردے نیں (اوہناں نوں اوہ برائی ملے گی) جہدا اوہ حقدار اے تے اوہ ذلت نال ڈھکے ہوئے ہون گے۔ اللہ دی عذاب توں اوہناں لئی کوئی محافظ نئیں، جویں اوہناں دے چہرے تے کالی رات دے ٹکڑے ڈھکے ہوئے ہون۔ اوہ دوزخ دے وسنیک نیں، اوہ اوتھے ای رہن گے سدا۔

وَيَوْمَ نَحْشُرُهُمْ جَمِيْعًا ثُمَّ نَقُوْلُ لِلَّذِيْنَ اَشْرَكُوْا مَكَانَكُمْ اَنْتُمْ وَشُرَكَاۤؤُكُمْۚ فَزَيَّلْنَا بَيْنَهُمْ وَقَالَ شُرَكَاۤؤُهُمْ مَّا كُنْتُمْ اِيَّانَا تَعْبُدُوْنَ

wa yauma naḥsyuruhum jamī‘an ṡumma naqūlu lil-lażīna asyrakū makānakum antum wa syurakā'ukum, fa zayyalnā bainahum wa qāla syurakā'uhum mā kuntum iyyānā ta‘budūn(a).

تے (یاد رکھو) اس دن (جدوں) اسيں نے انہاں سب نو‏‏ں اکٹھا کیتا سی، فیر اسيں نے انہاں لوکاں نو‏‏ں کہیا جنہاں نے (اللہ) نو‏‏ں شریک قرار دتا سی، "جتھ‏ے نيں اوتھے ہی رہو، آپ تے آپ دے شریک۔" فیر اسيں نے انہاں نو‏‏ں وکھ کیتا تے انہاں دے اتحادیاں نو‏‏ں کہیا کہ آپ نے کدی وی ساڈی عبادت نئيں کيت‏ی ا‏‏ے۔

فَكَفٰى بِاللّٰهِ شَهِيْدًاۢ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ اِنْ كُنَّا عَنْ عِبَادَتِكُمْ لَغٰفِلِيْنَ

fa kafā billāhi syahīdam bainanā wa bainakum in kunnā ‘an ‘ibādatikum lagāfilīn(a).

لہٰذا اللہ تعالیٰ ساڈے تے تواڈے درمیان گواہ دے طور اُتے کافی اے کیونجے سانو‏ں آپ د‏‏ی عبادت دے بارے وچ کچھ نئيں معلوم ا‏‏ے۔"

هُنَالِكَ تَبْلُوْا كُلُّ نَفْسٍ مَّآ اَسْلَفَتْ وَرُدُّوْٓا اِلَى اللّٰهِ مَوْلٰىهُمُ الْحَقِّ وَضَلَّ عَنْهُمْ مَّا كَانُوْا يَفْتَرُوْنَ ࣖ

hunālika tablū kullu nafsim mā aslafat wa ruddū ilallāhi maulāhumul-ḥaqqi wa ḍalla ‘anhum mā kānū yaftarūn(a).

اوس تھاں تے (مہسیار میدان) ہر روح اپنے (پہلاں) کیتے کماں دا بدلہ محسوس کردی اے تے اوہناں نوں اللہ دے کول واپس کر دتا جاندا اے، اوہناں دا حقیقی محافظ، تے اوہناں کولوں غائب ہو جاندے نیں جو (جھوٹا محافظ) اوہناں نے پیدا کیتا سی۔

قُلْ مَنْ يَّرْزُقُكُمْ مِّنَ السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِ اَمَّنْ يَّمْلِكُ السَّمْعَ وَالْاَبْصَارَ وَمَنْ يُّخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَيُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِّ وَمَنْ يُّدَبِّرُ الْاَمْرَۗ فَسَيَقُوْلُوْنَ اللّٰهُ ۚفَقُلْ اَفَلَا تَتَّقُوْنَ

qul may yarzuqukum minas-samā'i wal-arḍi ammay yamlikus-sam‘a wal-abṣāra wa may yukhrijul-ḥayya minal-mayyiti wa yukhrijul-mayyita minal-ḥayyi wa may yudabbirul-amr(a), fa sayaqūlūnallāh(u), faqul afalā tattaqūn(a).

کہو (محمد)، "تہانوں آسماناں تے زمین توں کون رزق دیندا اے، یا کون سنن تے ویکھن دی طاقت (تخلیق کرن) رکھدا اے، تے جو زندہ نوں مردیاں چوں تے مردیاں نوں زندہ چوں لیاؤندا اے، تے کون سارے معاملات نوں ترتیب دیندا اے؟" ایس لئی اوہ جواب دین گے، "اللہ"۔ لہٰذا آکھو، "تُسی (اوہدے) توں کیوں نئیں ڈردے؟"

فَذٰلِكُمُ اللّٰهُ رَبُّكُمُ الْحَقُّۚ فَمَاذَا بَعْدَ الْحَقِّ اِلَّا الضَّلٰلُ ۖفَاَنّٰى تُصْرَفُوْنَ

fa żālikumullāhu rabbukumul-ḥaqq(u), fa māżā ba‘dal-ḥaqqi illaḍ-ḍalāl(u), fa annā tuṣrafūn(a).

ایس لئی اوہ اللہ اے، تہاڈا سچا رب؛ فیر سچ دے بعد غلطی دے علاوہ کجھ نئیں اے۔ فیر تُسی (سچائی توں) کیوں منہ موڑ لیا؟

كَذٰلِكَ حَقَّتْ كَلِمَتُ رَبِّكَ عَلَى الَّذِيْنَ فَسَقُوْٓا اَنَّهُمْ لَا يُؤْمِنُوْنَ

każālika ḥaqqat kalimatu rabbika ‘alal-lażīna fasaqū annahum lā yu'minūn(a).

اس طرح تہاڈے رب نے بدکاراں تے (سزا) طے کیتی اے، کیونکہ اوہ ایمان نئیں رکھدے۔

قُلْ هَلْ مِنْ شُرَكَاۤىِٕكُمْ مَّنْ يَّبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيْدُهٗۗ قُلِ اللّٰهُ يَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيْدُهٗ فَاَنّٰى تُؤْفَكُوْنَ

qul hal min syurakā'ikum may yabda'ul-khalqa ṡumma yu‘īduh(ū), qulillāhu yabda'ul-khalqa ṡumma yu‘īduhū fa annā tu'fakūn(a).

کہو، "کیہ تہاڈے اتحادیاں چوں کوئی اجہا بندہ اے جہڑا (ہستیاں دی) تخلیق دا آغاز کر سکدا اے، فیر اینوں دہرا سکدا اے (ایہنوں زندگی چ لیاندا اے)؟" آکھو، "اللہ نے مخلوق دی تخلیق شروع کیتی، فیر ایہنوں دہرایا۔ فیر تہانوں (اللہ دے علاوہ عبادت کرن نال) کیویں موڑ دتا گیا؟"

قُلْ هَلْ مِنْ شُرَكَاۤىِٕكُمْ مَّنْ يَّهْدِيْٓ اِلَى الْحَقِّۗ قُلِ اللّٰهُ يَهْدِيْ لِلْحَقِّۗ اَفَمَنْ يَّهْدِيْٓ اِلَى الْحَقِّ اَحَقُّ اَنْ يُّتَّبَعَ اَمَّنْ لَّا يَهِدِّيْٓ اِلَّآ اَنْ يُّهْدٰىۚ فَمَا لَكُمْۗ كَيْفَ تَحْكُمُوْنَ

qul hal min syurakā'ikum may yahdī ilal-ḥaqq(i),qulillāhu yahdī lil-ḥaqq(i), afamay yahdī ilal-ḥaqqi aḥaqqu ay yuttaba‘a ammal lā yahiddī illā ay yuhdā, famā lakum, kaifa taḥkumūn(a).

کہو، "کیہ تہاڈے اتحادیاں چوں کوئی اجہا بندہ اے جہڑا تہانوں سچائی ول راہ وکھاندا اے؟" کہو، "ایہ اللہ اے جو حق دی راہنمائی کردا اے۔" ایس لئی کیہڑے بندے دی پیروی کرن دا زیادہ حق اے، رب جیہڑا سچائی ول رہنمائی کردا اے، یا اوہ لوک جیہڑے رہنمائی کرن توں قاصر نیں تے ایتھوں تیکر کہ راہنمائی کرن دی وی لوڑ اے؟ تے تسی (ایہ) کیوں کیتا؟ تسی فیصلے کیویں کردے او؟

وَمَا يَتَّبِعُ اَكْثَرُهُمْ اِلَّا ظَنًّاۗ اِنَّ الظَّنَّ لَا يُغْنِيْ مِنَ الْحَقِّ شَيْـًٔاۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلِيْمٌ ۢبِمَا يَفْعَلُوْنَ

wa mā yattabi‘u akṡaruhum illā ẓannā(n), innaẓ-ẓanna lā yugnī minal-ḥaqqi syai'ā(n), innallāha ‘alīmum bimā yaf‘alūn(a).

تے ایہناں چوں بوہتے صرف اندازیاں دی پیروی کردے نیں۔ حقیقت چ، ایہ مفروضہ سچائی دی مخالفت کرن چ گھٹ توں گھٹ مفید نئیں اے۔ بے شک، اللہ تعالیٰ اوہناں دے کماں نوں جانن آلا اے۔

وَمَا كَانَ هٰذَا الْقُرْاٰنُ اَنْ يُّفْتَرٰى مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَلٰكِنْ تَصْدِيْقَ الَّذِيْ بَيْنَ يَدَيْهِ وَتَفْصِيْلَ الْكِتٰبِ لَا رَيْبَ فِيْهِ مِنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَۗ

wa mā kāna hāżal-qur'ānu ay yuftarā min dūnillāhi wa lākin taṣdīqal-lażī baina yadaihi wa tafṣīlal-kitābi lā raiba fīhi mir rabbil-‘ālamīn(a).

تے ایہ ناممکن اے کہ اس قرآن نو‏‏ں اللہ دے علاوہ کسی دوسرے نے تخلیق کیتا ہوئے؛ لیکن (قرآن) سابقہ ​​(کتاباں) د‏‏ی تصدیق کردا اے تے انہاں قوانین د‏‏ی وضاحت کردا اے جو اس نے قائم کیتے نيں، انہاں وچ کوئی شک نئيں، تمام جہان دے رب تو‏ں نازل ہويا ا‏‏ے۔

اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُ ۗ قُلْ فَأْتُوْا بِسُوْرَةٍ مِّثْلِهٖ وَادْعُوْا مَنِ اسْتَطَعْتُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

am yaqūlūnaftarāh(u), qul fa'tū bisūratim miṡlihī wad‘ū manistaṭa‘tum min dūnillāhi in kuntum ṣādiqīn(a).

کیہ اوہناں لئی ایہہ کہنا مناسب اے کہ اوہنے (محمد) ایہنوں گھڑیا اے؟ آکھو، "قرآن دی سورہ دی مشابہ سورہ بناؤ، تے اللہ دے علاوہ اپنے وچوں کسی وی بندے نو دعوت دیو جہڑا اللہ دے علاوہ (ایہ بنان دی) اہل ہووے، جے تسی سچے لوک او۔"

بَلْ كَذَّبُوْا بِمَا لَمْ يُحِيْطُوْا بِعِلْمِهٖ وَلَمَّا يَأْتِهِمْ تَأْوِيْلُهٗۗ كَذٰلِكَ كَذَّبَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الظّٰلِمِيْنَ

bal każżabū bimā lam yuḥīṭū bi‘ilmihī wa lammā ya'tihim ta'wīluh(ū), każālika każżabal-lażīna min qablihim fanẓur kaifa kāna ‘āqibatuẓ-ẓālimīn(a).

حقیقت چ (سچائی ایہ اے)، اوہ اوس گل توں انکار کردے نیں جہنوں اوہ ہلے تیکر مکمل طور تے نئیں جاندے تے ہلے تیکر کوئی وضاحت نئیں ملی۔ ایسے طرحاں، اوہناں لوکاں نے جیہڑے اوہناں توں پہلاں موجود سن، اوہناں نے (رسول) نوں انکار کیتا سی۔ ایس لئی ناانصاف لوکاں دے نتیجے ول دھیان دیو۔

وَمِنْهُمْ مَّنْ يُّؤْمِنُ بِهٖ وَمِنْهُمْ مَّنْ لَّا يُؤْمِنُ بِهٖۗ وَرَبُّكَ اَعْلَمُ بِالْمُفْسِدِيْنَ ࣖ

wa minhum may yu'minu bihī wa minhum mal lā yu'minu bih(ī), wa rabbuka a‘lamu bil-mufsidīn(a).

تے انہاں وچ اوہ لوک نيں جو اس (قرآن) اُتے ایمان رکھدے نيں، تے انہاں وچ (وی) اوہ لوک نيں جو اس اُتے ایمان نئيں رکھدے نيں۔ جد کہ تہاڈا رب نقصان کرن آلیاں دے بارے چ بہتر جان دا اے۔

وَاِنْ كَذَّبُوْكَ فَقُلْ لِّيْ عَمَلِيْ وَلَكُمْ عَمَلُكُمْۚ اَنْتُمْ بَرِيْۤـُٔوْنَ مِمَّآ اَعْمَلُ وَاَنَا۠ بَرِيْۤءٌ مِّمَّا تَعْمَلُوْنَ

wa in każżabūka faqul lī ‘amalī wa lakum ‘amalukum, antum barī'ūna mimmā a‘malu wa ana barī'um mimmā ta‘malūn(a).

تے جے اوہ آپ تو‏ں (اے محمد) انکار کردے نيں تاں کہو کہ میرا کم میرا اے تے تواڈا کم تواڈا اے، جو کچھ میں کردا ہاں اس دا تسيں ذمہ دار نئيں تے نہ ہی تواڈے کماں دا میں ذمہ دار ہاں۔

وَمِنْهُمْ مَّنْ يَّسْتَمِعُوْنَ اِلَيْكَۗ اَفَاَنْتَ تُسْمِعُ الصُّمَّ وَلَوْ كَانُوْا لَا يَعْقِلُوْنَ

wa minhum may yastami‘ūna ilaik(a), afa anta tusmi‘uṣ-ṣumma wa lau kānū lā ya‘qilūn(a).

تے انہاں وچ کچھ ایسے نيں جو آپ (اے محمد) نو‏‏ں سندے نيں۔ پر کیہ تُسی بہرے لوکاں نوں سُنوا سکدے او بھاویں اوہ سمجھدے نئیں؟

وَمِنْهُمْ مَّنْ يَّنْظُرُ اِلَيْكَۗ اَفَاَنْتَ تَهْدِى الْعُمْيَ وَلَوْ كَانُوْا لَا يُبْصِرُوْنَ

wa minhum may yanẓuru ilaik(a), afa anta tahdil-‘umya wa lau kānū lā yubṣirūn(a).

تے اوہناں چوں کجھ اجہے وی نیں جہڑے تہانوں ویکھدے نیں۔ پر کیہ تُسی انھے نوں رہنمائی کر سکدے او بھاویں اوہ ویکھدے نئیں؟

اِنَّ اللّٰهَ لَا يَظْلِمُ النَّاسَ شَيْـًٔا وَّلٰكِنَّ النَّاسَ اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ

innallāha lā yaẓlimun-nāsa syai'aw wa lākinnan-nāsa anfusahum yaẓlimūn(a).

بے شک اللہ انساناں تے گھٹ توں گھٹ ظلم نئیں کردا بلکہ ایہ اوہی نیں جہڑے اپنے آپ تے ظلم کردے نیں۔

وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ كَاَنْ لَّمْ يَلْبَثُوْٓا اِلَّا سَاعَةً مِّنَ النَّهَارِ يَتَعَارَفُوْنَ بَيْنَهُمْۗ قَدْ خَسِرَ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِلِقَاۤءِ اللّٰهِ وَمَا كَانُوْا مُهْتَدِيْنَ

wa yauma yaḥsyuruhum ka'allam yalbaṡū illā sā‘atam minan-nahāri yata‘ārafūna bainahum, qad khasiral-lażīna każżabū biliqā'illāhi wa mā kānū muhtadīn(a).

تے (یاد رکھو) اوس دن نوں جدوں اوہ اوہناں نوں اکٹھا کرے گا، (ایہہ) انج ہووے گا جیویں اوہ دن دے اک مختصر لمحے دے علاوہ (جدوں) اوہناں نے اپنے آپ نوں واقف کیتا ہووے۔ جو لوک اللہ تو‏ں ملاقات تو‏ں انکار کردے نيں اوہ ضرور ہار جان گے تے انہاں نو‏‏ں ہدایت نئيں ہوئے گی۔

وَاِمَّا نُرِيَنَّكَ بَعْضَ الَّذِيْ نَعِدُهُمْ اَوْ نَتَوَفَّيَنَّكَ فَاِلَيْنَا مَرْجِعُهُمْ ثُمَّ اللّٰهُ شَهِيْدٌ عَلٰى مَا يَفْعَلُوْنَ

wa immā nuriyannaka ba‘ḍal-lażī na‘iduhum au natawaffayannaka fa ilainā marji‘uhum ṡummallāhu syahīdun ‘alā mā yaf‘alūn(a).

تے جے اسی تہانوں (محمد) کجھ عذاب وکھاواں گے جہڑا اسی اوہناں نال وعدہ کیتا سی، (تسی ضرور ویکھو گے) یا (جے) اسی تہانوں (ایس توں پہلاں) منتقل کرئیے، تے فیر اوہ ساڈے ول (ویچ دین گے) اوہ واپس آ جان گے، تے اللہ اوہناں دے کماں دا گواہ ہووے گا۔

وَلِكُلِّ اُمَّةٍ رَّسُوْلٌ ۚفَاِذَا جَاۤءَ رَسُوْلُهُمْ قُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِ وَهُمْ لَا يُظْلَمُوْنَ

wa likulli ummatir rasūl(un), fa iżā jā'a rasūluhum quḍiya bainahum bil-qisṭi wa hum lā yuẓlamūn(a).

تے ہر قوم دے رسول ہن۔ لہٰذا جدو‏ں انہاں دا قاصد آیا تو شریعت انہاں اُتے منصفانہ طور اُتے نافذ ہوئی تے (تھوڑا سا وی) انہاں اُتے ظلم نئيں ہويا۔

وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْوَعْدُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa yaqūlūna matā hāżal-wa‘du in kuntum ṣādiqīn(a).

تے اوہناں نے آکھیا، "جے تسی سچے ہوو گے تے خطرہ کدوں آوے گا؟"

قُلْ لَّآ اَمْلِكُ لِنَفْسِيْ ضَرًّا وَّلَا نَفْعًا اِلَّا مَا شَاۤءَ اللّٰهُ ۗ لِكُلِّ اُمَّةٍ اَجَلٌ ۚاِذَا جَاۤءَ اَجَلُهُمْ فَلَا يَسْتَأْخِرُوْنَ سَاعَةً وَّلَا يَسْتَقْدِمُوْنَ

qul lā amliku linafsī ḍarraw wa lā naf‘an illā mā syā'allāh(u), likulli ummatin ajal(un), iżā jā'a ajaluhum falā yasta'khirūna sā‘ataw wa lā yastaqdimūn(a).

(محمد) آکھو، "میرے کول نقصان دا مقابلہ کرن یا اپنے آپ نوں فائدہ پہنچان دی کوئی طاقت نئیں اے، سوائے اس دے کہ اللہ مرضی کرے۔" ہر لوکاں لئی اک موت (ویلے دی حد) ہوندی اے۔ جدوں اوہناں دی موت آؤندی اے، اوہ اک پل دی تاخیر جاں تیزی لئی نہیں منگ سکدے۔

قُلْ اَرَءَيْتُمْ اِنْ اَتٰىكُمْ عَذَابُهٗ بَيَاتًا اَوْ نَهَارًا مَّاذَا يَسْتَعْجِلُ مِنْهُ الْمُجْرِمُوْنَ

qul ara'aitum in atākum ‘ażābuhū bayātan au nahāram māżā yasta‘jilu minhul-mujrimūn(a).

آکھو، "مینوں سمجھاؤ، جے اوہدی عذاب تہاڈے اتے رات نوں آوے یا دن نوں، تے گنہگاراں نوں کیہڑی چھیتی کرن لئی آکھیا جائے گا؟"

اَثُمَّ اِذَا مَا وَقَعَ اٰمَنْتُمْ بِهٖۗ اٰۤلْـٰٔنَ وَقَدْ كُنْتُمْ بِهٖ تَسْتَعْجِلُوْنَ

aṡumma iżā mā waqa‘a āmantum bih(ī), āl'āna wa qad kuntum bihī tasta‘jilūn(a).

فیر، سزا ہون دے بعد، کی تسی یقین کیتا؟ کی ایہ ہن (نویں) اے، بھاویں پہلاں تسی ہمیشہ ایہنوں تیز کرن لئی کہندے سی؟

ثُمَّ قِيْلَ لِلَّذِيْنَ ظَلَمُوْا ذُوْقُوْا عَذَابَ الْخُلْدِۚ هَلْ تُجْزَوْنَ اِلَّا بِمَا كُنْتُمْ تَكْسِبُوْنَ

Ṡumma qīla lil-lażīna ẓalamū żūqū ‘ażābal-khuld(i), hal tujzauna illā bimā kuntum taksibūn(a).

فیر ظالماں نوں آکھیا گیا، "تسی ہمیش دے عذاب دا سواد لوو۔ تہانوں اجر نئیں ملے گا، بلکہ (اوہدے مطابق) جو تسی کیتا اے"۔

۞ وَيَسْتَنْۢبِـُٔوْنَكَ اَحَقٌّ هُوَ ۗ قُلْ اِيْ وَرَبِّيْٓ اِنَّهٗ لَحَقٌّ ۗوَمَآ اَنْتُمْ بِمُعْجِزِيْنَ ࣖ

wa yastambi'ūnaka aḥaqqun huw(a), qul ī wa rabbī innahū laḥaqq(un), wa mā antum bimu‘jizīn(a).

تے آپ تو‏ں (محمد) پُچھدے نيں کہ کیہ اوہ (وعدہ کردہ عذاب) سچ اے ؟ کہو، "ہاں، میرے رب دی قسم، بے شک (سزا) یقینی طور تے سچ اے تے تسی کدی وی ایس توں بچ نئیں سکو گے۔"

وَلَوْ اَنَّ لِكُلِّ نَفْسٍ ظَلَمَتْ مَا فِى الْاَرْضِ لَافْتَدَتْ بِهٖۗ وَاَسَرُّوا النَّدَامَةَ لَمَّا رَاَوُا الْعَذَابَۚ وَقُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِ وَهُمْ لَا يُظْلَمُوْنَ

wa lau anna likulli nafsin ẓalamat mā fil-arḍi laftadat bih(ī), wa asarrun-nadāmata lammā ra'awul-‘ażāb(a), wa quḍiya bainahum bil-qisṭi wa hum lā yuẓlamūn(a).

تے جے ہر ناانصافی دے کول زمین تے سب کجھ ہوندا، تے اوہ یقینی طور تے اپنے آپ نو ایہدے نال چھڈا لیندا، تے اوہ اپنے پچھتاوے لُکا لیندے جدوں اوہ عذاب دا مشاہدہ کردے۔ فیر اوہناں دے وچکار منصفانہ طور تے فیصلہ کیتا گیا، تے اوہناں نال کوئی ظلم نئیں ہویا۔

اَلَآ اِنَّ لِلّٰهِ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ اَلَآ اِنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ وَّلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ

alā inna lillāhi mā fis-samāwāti wal-arḍ(i), alā inna wa‘dallāhi ḥaqquw wa lākinna akṡarahum lā ya‘lamūn(a).

ایہہ جان لو کہ بے شک جو کجھ وی آسمان تے زمین تے اے اوہ اللہ دا اے۔ کیہ رب دا وعدہ سچ نہیں؟ پر ایہناں وچوں بہتیاں نوں پتہ نہیں۔

هُوَ يُحْيٖ وَيُمِيْتُ وَاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ

huwa yuḥyī wa yumītu wa ilaihi turja‘ūn(a).

اوہی اے جہڑا زندگی دیندا اے تے موت دا سبب بندا اے تے صرف اوہدے کول ای تسی واپس آ جاؤ گے۔

يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاۤءَتْكُمْ مَّوْعِظَةٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَشِفَاۤءٌ لِّمَا فِى الصُّدُوْرِۙ وَهُدًى وَّرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِيْنَ

yā ayyuhan-nāsu qad jā'atkum mau‘iẓatum mir rabbikum wa syifā'ul limā fiṣ-ṣudūr(i), wa hudaw wa raḥmatul lil-mu'minīn(a).

اے انسان! بے شک تہاڈے لئی تہاڈے رب دی طرفوں اک سبق (قرآن) آیا اے، سینے وچ بیماریاں دا علاج تے ایمان رکھن آلیاں لئی ہدایت تے رحمت۔

قُلْ بِفَضْلِ اللّٰهِ وَبِرَحْمَتِهٖ فَبِذٰلِكَ فَلْيَفْرَحُوْاۗ هُوَ خَيْرٌ مِّمَّا يَجْمَعُوْنَ

qul bifaḍlillāhi wa biraḥmatihī fa biżālika falyafraḥū, huwa khairum mimmā yajma‘ūn(a).

(محمد) کہو، "اللہ دے فضل تے اوہدی رحمت نال، اوہ خوش ہون۔ جو کجھ اوہ جمع کردے نیں اوہدے توں چنگا اے۔"

قُلْ اَرَءَيْتُمْ مَّآ اَنْزَلَ اللّٰهُ لَكُمْ مِّنْ رِّزْقٍ فَجَعَلْتُمْ مِّنْهُ حَرَامًا وَّحَلٰلًا ۗ قُلْ ءٰۤاللّٰهُ اَذِنَ لَكُمْ اَمْ عَلَى اللّٰهِ تَفْتَرُوْنَ

qul ara'aitum mā anzalallāhu lakum mir rizqin fa ja‘altum minhu ḥarāmaw wa ḥalālā(n), qul āllāhu ażina lakum am ‘alallāhi taftarūn(a).

آکھو (محمد) "جو رزق اللہ تعالیٰ نے تواڈے اُتے نازل کیتا اے اس دے بارے وچ مینو‏ں وضاحت کرو، فیر آپ اس وچو‏ں کچھ نو‏‏ں حرام تے کچھ نو‏‏ں حلال کردے نيں۔" آکھو، "کی اللہ نے تہانوں (ایس بارے) اجازت دتی اے یا تسی اللہ دے ناں تے ایہنوں گھڑ رئے او؟"

وَمَا ظَنُّ الَّذِيْنَ يَفْتَرُوْنَ عَلَى اللّٰهِ الْكَذِبَ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَذُوْ فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَشْكُرُوْنَ ࣖ

wa mā ẓannul-lażīna yaftarūna ‘alallāhil-każiba yaumal-qiyāmah(ti), innallāha lażū faḍlin ‘alan-nāsi wa lākinna akṡarahum lā yasykurūn(a).

تے قیامت دے دن اللہ دے خلاف جھوٹ گھڑن آلیاں دے الزامات کیہ نیں؟ بے شک، اللہ نے واقعی انساناں تے تحائف (عطا کیتے گئے) نیں، لیکن انہاں چوں بوہتے شکر گزار نئیں ہوندے۔

وَمَا تَكُوْنُ فِيْ شَأْنٍ وَّمَا تَتْلُوْا مِنْهُ مِنْ قُرْاٰنٍ وَّلَا تَعْمَلُوْنَ مِنْ عَمَلٍ اِلَّا كُنَّا عَلَيْكُمْ شُهُوْدًا اِذْ تُفِيْضُوْنَ فِيْهِۗ وَمَا يَعْزُبُ عَنْ رَّبِّكَ مِنْ مِّثْقَالِ ذَرَّةٍ فِى الْاَرْضِ وَلَا فِى السَّمَاۤءِ وَلَآ اَصْغَرَ مِنْ ذٰلِكَ وَلَآ اَكْبَرَ اِلَّا فِيْ كِتٰبٍ مُّبِيْنٍ

wa mā takūnu fī sya'niw wa mā tatlū minhu min qur'āniw wa lā ta‘malūna min ‘amalin illā kunnā ‘alaikum syuhūdan iż tufīḍūna fīh(i), wa mā ya‘zubu ‘ar rabbika mim miṡqāli żarratin fil-arḍi wa lā fis-samā'i wa lā aṣgara min żālika wa lā akbara illā fī kitābim mubīn(in).

تے کیہ تُسی (محمد) کسے کاروبار وچ نئیں تے قرآن دی اک آیت وی نئیں پڑھدے تے نہ ای کوئی کم کردے او، بلکہ جدوں تُسی کم کردے او تے اسی تہاڈے اتے گواہ آں؟ اپنے رب دے علم توں ذرا وی لاپرواہ نہ ہو، چاہے اوہ زررہ جتنا وڈا ہووے، چاہے اوہ زمین تے ہووے یا آسمان تے۔ اس توں چھوٹی یا وڈی کوئی چیز نئیں اے، لیکن سب کجھ حقیقی کتاب (لوہ محفوظ) وچ درج اے۔

اَلَآ اِنَّ اَوْلِيَاۤءَ اللّٰهِ لَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَۚ

alā inna auliyā'allāhi lā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

اللہ دے اولیاء نو یاد کرو، انہاں دا کوئی خوف نئیں اے تے نہ اوہ غمگین ہوندے نے۔

اَلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَكَانُوْا يَتَّقُوْنَۗ

al-lażīna āmanū wa kānū yattaqūn(a).

(یعنی) اوہ جیہڑے ایمان رکھدے نیں تے ہمیشہ پرہیزگار ہوندے نیں۔

لَهُمُ الْبُشْرٰى فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَفِى الْاٰخِرَةِۗ لَا تَبْدِيْلَ لِكَلِمٰتِ اللّٰهِ ۗذٰلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُۗ

lahumul-busyrā fil-ḥayātid-dun-yā wa fil-ākhirah(ti), lā tabdīla likalimātillāh(i), żālika huwal-fauzul-‘aẓīm((u).

اوہناں لئی ایس دنیا تے بعد دی زندگی وچ چنگی خبر اے۔ رب دے وعدے وچ کوئی تبدیلی نئیں ہوندی. ایہو جہی وڈی فتح اے۔

وَلَا يَحْزُنْكَ قَوْلُهُمْۘ اِنَّ الْعِزَّةَ لِلّٰهِ جَمِيْعًاۗ هُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ

wa lā yaḥzunka qauluhum, innal-‘izzata lillāhi jamī‘ā(n), huwas-samī‘ul-‘alīm(u).

تے تُسی (محمد) ایہناں دے بولاں توں دُکھ نہ کرو؟ بے شک ساری طاقت اللہ دی اے. اوہ سب کجھ سنن آلا، سب کجھ جانن آلا اے۔

اَلَآ اِنَّ لِلّٰهِ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَمَنْ فِى الْاَرْضِۗ وَمَا يَتَّبِعُ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ شُرَكَاۤءَ ۗاِنْ يَّتَّبِعُوْنَ اِلَّا الظَّنَّ وَاِنْ هُمْ اِلَّا يَخْرُصُوْنَ

alā inna lillāhi man fis-samāwāti wa man fil-arḍ(i), wa mā yattabi‘ul-lażīna yad‘ūna min dūnillāhi syurakā'(a), iy yattabi‘ūna illaẓ-ẓanna wa in hum illā yakhruṣūn(a).

یاد رکھو اللہ دے اموال وچ شامل اے کہ کون اسماناں وچ اے تے کون زمین اُتے اے. تے اوہ جیہڑے اللہ دے علاوہ دوجے اتحادیاں نوں پکاردے نیں، اوہ (اک عقیدے) دی پیروی نئیں کردے۔ اوہ صرف تخمینے دی پیروی کردے نیں، تے اوہ صرف اندازہ لا رئے نیں۔

هُوَ الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الَّيْلَ لِتَسْكُنُوْا فِيْهِ وَالنَّهَارَ مُبْصِرًا ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يَّسْمَعُوْنَ

huwal-lażī ja‘ala lakumul-laila litaskunū fīhi wan-nahāra mubṣirā(n), inna fī żālika la'āyātil liqaumiy yasma‘ūn(a).

ایہ اوہی اے جو تہاڈے لئی رات بناندا اے تاکہ تسی اس وچ آرام کر سکو تے دن نو روشن کردا اے۔ بے شک اس وچ سننے والےآں دے لئی (اللہ د‏‏ی قدرت د‏‏ی) نشانیاں نيں۔

قَالُوا اتَّخَذَ اللّٰهُ وَلَدًا سُبْحٰنَهٗ ۗ هُوَ الْغَنِيُّ ۗ لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِۗ اِنْ عِنْدَكُمْ مِّنْ سُلْطٰنٍۢ بِهٰذَاۗ اَتَقُوْلُوْنَ عَلَى اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

qāluttakhażallāhu waladan subḥānah(ū), huwal-ganiyy(u), lahū mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), in ‘indakum min sulṭānim bihāżā, ataqūlūna ‘alallāhi mā lā ta‘lamūn(a).

انہاں (یہودیاں تے عیسائیاں) نے کہیا اللہ دا اک بیٹا ا‏‏ے۔ اوہدا جلال ہووے، اوہ سب توں امیر اے; اسماناں تے جو کجھ وی اے تے زمین تے جو کجھ وی اے اوہ اوہدا اے۔ تہاڈے کول ایس دی کوئی مضبوط وجہ نئیں اے۔ کی تُسی اللہ دے بارے چ اوہ گلاں آکھنا ٹھیک اے جہڑیاں تُسی نئیں جاندے؟

قُلْ اِنَّ الَّذِيْنَ يَفْتَرُوْنَ عَلَى اللّٰهِ الْكَذِبَ لَا يُفْلِحُوْنَۗ

qul innal-lażīna yaftarūna ‘alallāhil-każiba lā yufliḥūn(a).

آکھو، "بے شک اللہ دے خلاف جھوٹ گھڑن آلے کامیاب نئیں ہون گے۔"

مَتَاعٌ فِى الدُّنْيَا ثُمَّ اِلَيْنَا مَرْجِعُهُمْ ثُمَّ نُذِيْقُهُمُ الْعَذَابَ الشَّدِيْدَ بِمَا كَانُوْا يَكْفُرُوْنَ ࣖ

matā‘un fid-dun-yā ṡumma ilainā marji‘uhum ṡumma nużīquhumul-‘ażābasy syadīda bimā kānū yakfurūn(a).

(اوہناں لئی) لذت (اک لمحے لئی) جدوں کہ اوہ دنیا وچ ہون گے، فیر اوہ ساڈے کول واپس آ جان گے، فیر اسی اوہناں نوں بھاری عذاب دیواں گے، اوہناں دے کفر دی وجہ توں۔

۞ وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَاَ نُوْحٍۘ اِذْ قَالَ لِقَوْمِهٖ يٰقَوْمِ اِنْ كَانَ كَبُرَ عَلَيْكُمْ مَّقَامِيْ وَتَذْكِيْرِيْ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ فَعَلَى اللّٰهِ تَوَكَّلْتُ فَاَجْمِعُوْٓا اَمْرَكُمْ وَشُرَكَاۤءَكُمْ ثُمَّ لَا يَكُنْ اَمْرُكُمْ عَلَيْكُمْ غُمَّةً ثُمَّ اقْضُوْٓا اِلَيَّ وَلَا تُنْظِرُوْنِ

watlu ‘alaihim naba'a nūḥ(in), iż qāla liqaumihī yā qaumi in kāna kabura ‘alaikum maqāmī wa tażkīrī bi'āyātillāhi fa ‘alallāhi tawakkaltu fa ajmi‘ū amrakum wa syurakā'akum ṡumma lā yakun amrukum ‘alaikum gummatan ṡummaqḍū ilayya wa lā tunẓirūn(i).

تے انہاں نو‏ں نوح دے بارے وچ اہ‏م خبراں سناؤ جدو‏ں اس نے اپنی قوم تو‏ں فرمایا اے میری قوم جے تواڈے لئی ایہ اوکھا لگدا اے کہ میں تواڈے نال رہنا تے میری انتباہ اللہ د‏‏ی آیتاں دے نال اے تاں ميں اللہ اُتے بھروسہ کراں اس لئی اپنا خیال بناؤ تے اپنے اتحادیاں نو‏‏ں اکٹھا کرو (میرا تباہ کرنے دے لئی) تے اپنے فیصلے نو‏‏ں خفیہ نہ رکھو تے میرے خلاف زیادہ تاخیر نہ کرو۔

فَاِنْ تَوَلَّيْتُمْ فَمَا سَاَلْتُكُمْ مِّنْ اَجْرٍۗ اِنْ اَجْرِيَ اِلَّا عَلَى اللّٰهِ ۙوَاُمِرْتُ اَنْ اَكُوْنَ مِنَ الْمُسْلِمِيْنَ

fa in tawallaitum famā sa'altukum min ajr(in), in ajriya illā ‘alallāh(i), wa umirtu an akūna minal-muslimīn(a).

ایس لئی جے تُسی (میری انتباہ توں) دور ہو جاؤ، تے میں تہاڈے کولوں ذرا وی انعام نئیں منگدا۔ میرا ثواب اللہ دے علاوہ کوئی نئيں تے مینو‏ں مسلماناں وچ ہونے دا حکم سی (ہتھیار سُٹنا)۔"

فَكَذَّبُوْهُ فَنَجَّيْنٰهُ وَمَنْ مَّعَهٗ فِى الْفُلْكِ وَجَعَلْنٰهُمْ خَلٰۤىِٕفَ وَاَغْرَقْنَا الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۚ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُنْذَرِيْنَ

fa każżabūhu fa najjaināhu wa mam ma‘ahū fil-fulki wa ja‘alnāhum khalā'ifa wa agraqnal-lażīna każżabū bi'āyātinā, fanẓur kaifa kāna ‘āqibatul-munżarīn(a).

فیر انہاں نے اس (نوح) دے بارے وچ جھوٹ بولیا، اس دے بعد اسيں نے اسنو‏ں تے کشتی وچ اس دے نال افراد نو‏‏ں نجات دتی، تے انہاں نو‏‏ں خلیفہ بنایا تے ساڈی آیات نو‏‏ں جھوٹ بولنے والےآں نو‏‏ں غرق کر دتا۔ ایس لئی اوہناں لوکاں دے نتیجے ول دھیان دیو جنہاں نوں خبردار کیتا گیا سی۔

ثُمَّ بَعَثْنَا مِنْۢ بَعْدِهٖ رُسُلًا اِلٰى قَوْمِهِمْ فَجَاۤءُوْهُمْ بِالْبَيِّنٰتِ فَمَا كَانُوْا لِيُؤْمِنُوْا بِمَا كَذَّبُوْا بِهٖ مِنْ قَبْلُ ۗ كَذٰلِكَ نَطْبَعُ عَلٰى قُلُوْبِ الْمُعْتَدِيْنَ

Ṡumma ba‘aṡnā mim ba‘dihī rusulan ilā qaumihim fa jā'ūhum bil-bayyināti famā kānū liyu'minū bimā każżabū bihī min qabl(u), każālika naṭba‘u ‘alā qulūbil-mu‘tadīn(a).

فیر (نوح) دے بعد، اساں کئی قاصد انہاں دے (متعلقہ) لوکاں دے پاس بھیجے، لہذا قاصد واضح معلومات لے ک ے انہاں دے پاس آئے، لیکن اوہ یقین نئيں کرنا چاہندے سن کیونجے اوہ پہلے (ایس تو‏ں انکار کردے سن)۔ اس طرح اسی اوہناں لوکاں دے دلاں تے مہر لاندے آں جہڑے غلطی کردے نیں۔

ثُمَّ بَعَثْنَا مِنْۢ بَعْدِهِمْ مُّوْسٰى وَهٰرُوْنَ اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖ بِاٰيٰتِنَا فَاسْتَكْبَرُوْا وَكَانُوْا قَوْمًا مُّجْرِمِيْنَ

Ṡumma ba‘aṡnā mim ba‘dihim mūsā wa hārūna ilā fir‘auna wa mala'ihī bi'āyātinā fastakbarū wa kānū qaumam mujrimīn(a).

فیر انہاں دے بعد، اساں موسیٰ تے ہارون نو فرعون تے اس دے قوم دے رہنماواں دے پاس بھیجیا، تے اپنی نشانیاں (طاقت دے) لے آئے۔ پتہ چلدا اے کہ اوہ فخر کر رئے سی تے اوہ گنہگار سن۔

فَلَمَّا جَاۤءَهُمُ الْحَقُّ مِنْ عِنْدِنَا قَالُوْٓا اِنَّ هٰذَا لَسِحْرٌ مُّبِيْنٌ

falammā jā'ahumul-ḥaqqu min ‘indinā qālū inna hāżā lasiḥrum mubīn(un).

ایس لئی جدوں ساڈے ولوں اوہناں نوں سچ آیا تے اوہناں نے آکھیا کہ ایہہ حقیقی جادو اے۔

قَالَ مُوْسٰٓى اَتَقُوْلُوْنَ لِلْحَقِّ لَمَّا جَاۤءَكُمْ ۗ اَسِحْرٌ هٰذَاۗ وَلَا يُفْلِحُ السّٰحِرُوْنَ

qāla mūsā ataqūlūna lil-ḥaqqi lammā jā'akum, asiḥrun hāżā, wa lā yufliḥus-sāḥirūn(a).

موسیٰ نے آکھیا، "کیہ تہاڈے لئی ایہ مناسب اے کہ جدوں تہاڈے کول سچائی نوں آکھو، 'کی ایہ جادو اے؟' بھاویں جادوگراں دی جت نہیں ہوئی۔"

قَالُوْٓا اَجِئْتَنَا لِتَلْفِتَنَا عَمَّا وَجَدْنَا عَلَيْهِ اٰبَاۤءَنَا وَتَكُوْنَ لَكُمَا الْكِبْرِيَاۤءُ فِى الْاَرْضِۗ وَمَا نَحْنُ لَكُمَا بِمُؤْمِنِيْنَ

qālū aji'tanā litalfitanā ‘ammā wajadnā ‘alaihi ābā'anā wa takūna lakumal-kibriyā'u fil-arḍ(i), wa mā naḥnu lakumā bimu'minīn(a).

اوہناں نے آکھیا، "کی تُسی ساڈے کول آئے او کہ سانوں اوس (عقیدے) توں دور کر دیوے جہڑا اسی اپنے وڈکیاں نوں (بت پرستی) کردے ہوئے ویکھیا سی، تے تاں جے تہاڈے دوواں نوں زمین (مصر دی سرزمین) تے طاقت ملے؟ اسی تہاڈے دوواں تے یقین نئیں کراں گے۔"

وَقَالَ فِرْعَوْنُ ائْتُوْنِيْ بِكُلِّ سٰحِرٍ عَلِيْمٍ

wa qāla fir‘aunu'tūnī bikulli sāḥirin ‘alīm(in).

تے فیرعون نے (اپنی قوم دے سرداراں تو‏ں) کہیا کہ تمام ماہر جادوگراں نو‏‏ں میرے پاس لے آؤ!

فَلَمَّا جَاۤءَ السَّحَرَةُ قَالَ لَهُمْ مُّوْسٰٓى اَلْقُوْا مَآ اَنْتُمْ مُّلْقُوْنَ

falammā jā'as-saḥaratu qāla lahum mūsā alqū mā antum mulqūn(a).

ایس لئی جدوں جادوگر آئے تے موسیٰ نے اوہناں نوں آکھیا جو سٹنا چاہندے او سُٹ دیو!

فَلَمَّآ اَلْقَوْا قَالَ مُوْسٰى مَا جِئْتُمْ بِهِ ۙالسِّحْرُۗ اِنَّ اللّٰهَ سَيُبْطِلُهٗۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُصْلِحُ عَمَلَ الْمُفْسِدِيْنَ ࣖ

falammā alqau qāla mūsā mā ji'tum bihis-siḥr(u), innallāha sayubṭiluh(ū), innallāha lā yuṣliḥu ‘amalal-mufsidīn(a).

انہاں دے سُٹنے دے بعد موسیٰ نے کہیا کہ آپ جو کررہے نيں اوہ جادو اے، بے شک اللہ تعالیٰ اس جادو د‏‏ی باطل ظاہر کرے گا۔ بے شک اللہ نقصان کرنے والےآں دے کم نو‏‏ں جاری نئيں رہنے دے گا۔

وَيُحِقُّ اللّٰهُ الْحَقَّ بِكَلِمٰتِهٖ وَلَوْ كَرِهَ الْمُجْرِمُوْنَ

wa yuḥiqqullāhul-ḥaqqa bikalimātihī wa lau karihal-mujrimūn(a).

تے اللہ تعالیٰ اپنے فرمان تو‏ں جو درست اے اسنو‏ں قائم کرے گا حالانکہ گناہ کرنے والےآں نو‏‏ں ایہ پسند نئيں ا‏‏ے۔

فَمَآ اٰمَنَ لِمُوْسٰىٓ اِلَّا ذُرِّيَّةٌ مِّنْ قَوْمِهٖ عَلٰى خَوْفٍ مِّنْ فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهِمْ اَنْ يَّفْتِنَهُمْ ۗوَاِنَّ فِرْعَوْنَ لَعَالٍ فِى الْاَرْضِۚ وَاِنَّهٗ لَمِنَ الْمُسْرِفِيْنَ

famā āmana limūsā illā żurriyyatum min qaumihī ‘alā khaufim min fir‘auna wa mala'ihim ay yaftinahum, wa inna fir‘auna la‘ālin fil-arḍ(i), wa innahū laminal-musrifīn(a).

چنانچہ اس دے قوم د‏‏ی اولاد دے علاوہ کسی نے وی موسیٰ اُتے ایمان نئيں لیا جو اس گل تو‏ں خوفزدہ سن کہ فرعون تے اس دے رہنما (لوک) انہاں نو‏‏ں اذیت دین گے۔ تے واقعی، فرعون نے واقعی زمین تے ظلم کیتا، تے واقعی اوہناں لوکاں چوں اک سی جنہاں نے خلاف ورزی کیتی۔

وَقَالَ مُوْسٰى يٰقَوْمِ اِنْ كُنْتُمْ اٰمَنْتُمْ بِاللّٰهِ فَعَلَيْهِ تَوَكَّلُوْٓا اِنْ كُنْتُمْ مُّسْلِمِيْنَ

wa qāla mūsā yā qaumi in kuntum āmantum billāhi fa ‘alaihi tawakkalū in kuntum muslimīn(a).

تے موسیٰ نے فرمایا اے میری قوم جے تُسی اللہ تے ایمان رکھدے او تے فیر اوہدے تے بھروسہ رکھو جے تُسی سچے مسلمان او (تسلیم کرو)۔"

فَقَالُوْا عَلَى اللّٰهِ تَوَكَّلْنَا ۚرَبَّنَا لَا تَجْعَلْنَا فِتْنَةً لِّلْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ

fa qālū ‘alallāhi tawakkalnā, rabbanā lā taj‘alnā fitnatal lil-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

فیر انہاں نے کہیا، "اسیں اپنا بھروسہ اللہ تے رکھدے آں، اے ساڈے رب، سانوں کسی ناانصافی قوم لئی غیبت دا نشانہ نہ بناؤ۔

وَنَجِّنَا بِرَحْمَتِكَ مِنَ الْقَوْمِ الْكٰفِرِيْنَ

wa najjinā biraḥmatika minal-qaumil-kāfirīn(a).

تے اپنی رحمت نال سانوں کافراں ​​توں بچا لو۔

وَاَوْحَيْنَآ اِلٰى مُوْسٰى وَاَخِيْهِ اَنْ تَبَوَّاٰ لِقَوْمِكُمَا بِمِصْرَ بُيُوْتًا وَّاجْعَلُوْا بُيُوْتَكُمْ قِبْلَةً وَّاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَۗ وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِيْنَ

wa auḥainā ilā mūsā wa akhīhi an tabawwa'ā liqaumikumā bimiṣra buyūtaw waj‘alū buyūtakum qiblataw wa aqīmuṣ-ṣalāh(ta), wa basysyiril-mu'minīn(a).

تے اسيں نے موسیٰ تے اس دے بھائی اُتے نازل کیتا کہ "مصر وچ اپنے قوم دے لئی (سکون) دے لئی کئی گھر لے لو تے اپنے گھراں نو‏‏ں عبادت گاہ بناؤ تے نماز ادا کرو تے مومنین نو‏‏ں خوش کرو۔"

وَقَالَ مُوْسٰى رَبَّنَآ اِنَّكَ اٰتَيْتَ فِرْعَوْنَ وَمَلَاَهٗ زِيْنَةً وَّاَمْوَالًا فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۗ رَبَّنَا لِيُضِلُّوْا عَنْ سَبِيْلِكَ ۚرَبَّنَا اطْمِسْ عَلٰٓى اَمْوَالِهِمْ وَاشْدُدْ عَلٰى قُلُوْبِهِمْ فَلَا يُؤْمِنُوْا حَتّٰى يَرَوُا الْعَذَابَ الْاَلِيْمَ

wa qāla mūsā rabbanā innaka ātaita fir‘auna wa mala'ahū zīnataw wa amwālan fil-ḥayātid-dun-yā, rabbanā liyuḍillū ‘an sabīlik(a), rabbanaṭmis ‘alā amwālihim wasydud ‘alā qulūbihim falā yu'minū ḥattā yarawul-‘ażābal-alīm(a).

تے موسیٰ نے آکھیا، "اے ساڈے رب، توں فرعون تے اوہدے قوم دے آگواں نوں دنیا دی زندگی وچ جواہرات تے دولت دتی اے۔ اے ساڈے رب، (نتیجے دے طور تے) اوہناں نے (لوکاں) نوں اپنے راہ توں گمراہ کیتا۔ اے رب، اوہناں دی دولت نوں تباہ کر، تے اوہناں دے دلاں نوں بند کر، تاں جے اوہ تکلیف دہ عذاب ویکھن تک ایمان نہ لیان۔"

قَالَ قَدْ اُجِيْبَتْ دَّعْوَتُكُمَا فَاسْتَقِيْمَا وَلَا تَتَّبِعٰۤنِّ سَبِيْلَ الَّذِيْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ

qāla qad ujībad da‘watukumā fastaqīmā wa lā tattabi‘ānni sabīlal-lażīna lā ya‘lamūn(a).

اللہ تعالیٰ نے فرمایا بے شک آپ د‏‏ی فرمائش منظور ہوگئی اے لہذا دونے نو‏‏ں سیدھے راستے اُتے رکھو تے نہ جاننے والےآں د‏‏ی راہ اُتے کدی نہ چلیں۔

۞ وَجَاوَزْنَا بِبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ الْبَحْرَ فَاَتْبَعَهُمْ فِرْعَوْنُ وَجُنُوْدُهٗ بَغْيًا وَّعَدْوًا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَدْرَكَهُ الْغَرَقُ قَالَ اٰمَنْتُ اَنَّهٗ لَآ اِلٰهَ اِلَّا الَّذِيْٓ اٰمَنَتْ بِهٖ بَنُوْٓا اِسْرَاۤءِيْلَ وَاَنَا۠ مِنَ الْمُسْلِمِيْنَ

wa jāwaznā bibanī isrā'īlal-baḥra fa atba‘ahum fir‘aunu wa junūduhū bagyaw wa ‘adwā(n), ḥattā iżā adrakahul-garaqu qāla āmantu annahū lā ilāha illal-lażī āmanat bihī banū isrā'īla wa ana minal-muslimīn(a).

تے اسی بنی اسرائیل نوں سمندر دے پار بچایا، فیر فرعون تے اوہدی فوج اوہناں دے مگر لگیاں، اوہناں تے ظلم تے ظلم کرن لئی۔ لہذا جدو‏ں فرعون تقریباً ڈوب گیا تاں اس نے کہیا، "ميں یقین رکھدا ہاں کہ اس خدا دے علاوہ کوئی خدا نئيں اے جس اُتے بنی اسرائیل نے ایمان لیا، تے میں مسلماناں وچو‏ں اک ہاں (ہتھیار سُٹن)۔"

اٰۤلْـٰٔنَ وَقَدْ عَصَيْتَ قَبْلُ وَكُنْتَ مِنَ الْمُفْسِدِيْنَ

Āl'āna wa qad ‘aṣaita qablu wa kunta minal-mufsidīn(a).

کیوں صرف ہُن (تسی یقین کردے او)، جدوں کہ حقیقت چ تسی اک لمے عرصے توں نافرمانی کر رئے او، تے تسی اوہناں لوکاں چوں اک او جہڑے نقصان پہنچاندے نے۔

فَالْيَوْمَ نُنَجِّيْكَ بِبَدَنِكَ لِتَكُوْنَ لِمَنْ خَلْفَكَ اٰيَةً ۗوَاِنَّ كَثِيْرًا مِّنَ النَّاسِ عَنْ اٰيٰتِنَا لَغٰفِلُوْنَ ࣖ

fal yauma nunajjīka bibadanika litakūna liman khalfaka āyah(tan), wa inna kaṡīram minan-nāsi ‘an āyātinā lagāfilūn(a).

ایس لئی اج اسیں تیرے جسم نوں بچایا تاں جے توں اوہناں لوکاں لئی سبق بن سکیں جیہڑے تیرے مگروں آن گے پر بوہتے لوک ساڈیاں نشانیاں (قدرت) تے دھیان نئیں دیندے۔

وَلَقَدْ بَوَّأْنَا بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ مُبَوَّاَ صِدْقٍ وَّرَزَقْنٰهُمْ مِّنَ الطَّيِّبٰتِ ۚفَمَا اخْتَلَفُوْا حَتّٰى جَاۤءَهُمُ الْعِلْمُ ۗاِنَّ رَبَّكَ يَقْضِيْ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فِيْمَا كَانُوْا فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ

wa laqad bawwa'nā banī isrā'īla mubawwa'a ṣidqiw wa razaqnāhum minaṭ-ṭayyibāt(i), famākhtalafū ḥattā jā'ahumul-‘ilm(u), inna rabbaka yaqḍī bainahum yaumal-qiyāmati fīmā kānū fīhi yakhtalifūn(a).

تے بے شک اساں نے بنی اسرائیل نو‏‏ں اک اچھی ٹھکانہ وچ رکھیا اے تے انہاں نو‏ں اچھی رزق دتی ا‏‏ے۔ لہٰذا انہاں نے اختلاف نئيں کیتا، سوائے اس دے بعد کہ علم انہاں دے پاس پہنچ جائے (جہڑا توریت وچ بیان کیتا گیا اے)۔ بے شک تہاڈا رب قیامت دے دن اوہناں دے وچکار فیصلہ کرے گا کہ اوہناں نے کی جھگڑا کیتا سی۔

فَاِنْ كُنْتَ فِيْ شَكٍّ مِّمَّآ اَنْزَلْنَآ اِلَيْكَ فَسْـَٔلِ الَّذِيْنَ يَقْرَءُوْنَ الْكِتٰبَ مِنْ قَبْلِكَ ۚ لَقَدْ جَاۤءَكَ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ فَلَا تَكُوْنَنَّ مِنَ الْمُمْتَرِيْنَۙ

fa in kunta fī syakkim mimmā anzalnā ilaika fas'alil-lażīna yaqra'ūnal-kitāba min qablik(a), laqad jā'akal-ḥaqqu mir rabbika falā takūnanna minal-mumtarīn(a).

لہٰذا اگر آپ (محمد) نو‏‏ں جو اساں آپ اُتے نازل کیتا اے اس وچ شک اے تو اس شخص تو‏ں پُچھو جس نے آپ تو‏ں پہلے کتاب پڑھی ا‏‏ے۔ بے شک سچائی تیرے رب دی طرفوں آئی اے ایس لئی کدی وی شک کرن آلیاں وچوں نہ بنو

وَلَا تَكُوْنَنَّ مِنَ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِ اللّٰهِ فَتَكُوْنَ مِنَ الْخٰسِرِيْنَ

wa lā takūnanna minal-lażīna każżabū bi'āyātillāhi fa takūna minal-khāsirīn(a).

تے کدی وی اللہ د‏‏ی آیات تو‏ں انکار کرنے والےآں وچ نہ ہوو ورنہ تسيں انہاں لوکاں وچ شامل ہو جاؤ گے جنہاں نو‏‏ں نقصان ہوئے گا۔

اِنَّ الَّذِيْنَ حَقَّتْ عَلَيْهِمْ كَلِمَةُ رَبِّكَ لَا يُؤْمِنُوْنَ

innal-lażīna ḥaqqat ‘alaihim kalimatu rabbika lā yu'minūn(a).

بے شک جہناں نوں تیرے رب دے فرمان دا یقین ہو گیا اے اوہ ایمان نئیں لین گے

وَلَوْ جَاۤءَتْهُمْ كُلُّ اٰيَةٍ حَتّٰى يَرَوُا الْعَذَابَ الْاَلِيْمَ

wa lau jā'athum kullu āyatin ḥattā yarawul-‘ażābal-alīm(a).

بھاویں اوہ (اللہ دی عظمت دے) نشانیاں حاصل کردے نیں، جدوں تیکر کہ اوہ اک تکلیف دہ عذاب دا گواہ نہ ہو جان۔

فَلَوْلَا كَانَتْ قَرْيَةٌ اٰمَنَتْ فَنَفَعَهَآ اِيْمَانُهَآ اِلَّا قَوْمَ يُوْنُسَۗ لَمَّآ اٰمَنُوْا كَشَفْنَا عَنْهُمْ عَذَابَ الْخِزْيِ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَمَتَّعْنٰهُمْ اِلٰى حِيْنٍ

falau lā kānat qaryatun āmanat fa nafa‘ahā īmānuhā illā qauma yūnus(a), lammā āmanū kasyafnā ‘anhum ‘ażābal-khizyi fil-ḥayātid-dun-yā wa matta‘nāhum ilā ḥīn(in).

ایس لئی کیوں کوئی ملک (واسی) نئیں اے جیہڑا ایمان رکھدا اے، تے اوہدا ایمان یونس دے لوکاں توں علاوہ اوہدے لئی فائدے مند اے؟ جدو‏ں انہاں (اہل یونس) نے ایمان لیا تاں اسيں نے انہاں تو‏ں دنیوی زندگی دا ذلت آمیز عذاب دور کیتا تے اک مخصوص وقت دے لئی انہاں نو‏‏ں لذت دتی۔

وَلَوْ شَاۤءَ رَبُّكَ لَاٰمَنَ مَنْ فِى الْاَرْضِ كُلُّهُمْ جَمِيْعًاۗ اَفَاَنْتَ تُكْرِهُ النَّاسَ حَتّٰى يَكُوْنُوْا مُؤْمِنِيْنَ

wa lau syā'a rabbuka la'āmana man fil-arḍi kulluhum jamī‘ā(n), afa anta tukrihun-nāsa ḥattā yakūnū mu'minīn(a).

تے جے تیرے رب دی مرضی ہوندی تے دھرتی دے سارے لوک ایمان لیندے لیکن کی تُسی لوکاں نو مجبور کرنا چاہندے او تاکہ اوہ مومن بن جان؟

وَمَا كَانَ لِنَفْسٍ اَنْ تُؤْمِنَ اِلَّا بِاِذْنِ اللّٰهِ ۗوَيَجْعَلُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِيْنَ لَا يَعْقِلُوْنَ

wa mā kāna linafsin an tu'mina illā bi'iżnillāh(i), wa yaj‘alur-rijsa ‘alal-lażīna lā ya‘qilūn(a).

تے اللہ د‏‏ی اجازت دے بغیر کسی وی ایمان نئيں لیائے گا تے اللہ تعالیٰ انہاں لوکاں نو‏‏ں عذاب عطا کردا اے جو نئيں سمجھدے ني‏‏‏‏ں۔

قُلِ انْظُرُوْا مَاذَا فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ ۗوَمَا تُغْنِى الْاٰيٰتُ وَالنُّذُرُ عَنْ قَوْمٍ لَّا يُؤْمِنُوْنَ

qulinẓurū māżā fis-samāwāti wal-arḍ(i), wa mā tugnil-āyātu wan-nużuru ‘an qaumil lā yu'minūn(a).

آکھو، "اسماناں تے زمین تے کی اے، اوہدے تے دھیان دیو!" ایہ نشانیاں (اللہ دی عظمت) تے رسولاں دے لئی کم نئيں آندا جو ایمان نہ رکھنے والےآں نو‏‏ں انتباہ دیندے نيں۔

فَهَلْ يَنْتَظِرُوْنَ اِلَّا مِثْلَ اَيَّامِ الَّذِيْنَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِهِمْۗ قُلْ فَانْتَظِرُوْٓا اِنِّيْ مَعَكُمْ مِّنَ الْمُنْتَظِرِيْنَ

fahal yantaẓirūna illā miṡla ayyāmil-lażīna khalau min qablihim, qul fantaẓirū innī ma‘akum minal-muntaẓirīn(a).

لہٰذا اوہ (واقعات) دے علاوہ کسی چیز دا انتظار نئيں کردے جو انہاں تو‏ں پہلے آنے والےآں دے واقعات دے برابر (جو واقعات) پیش آئے سن ۔ کہو، "تاں ٹھہر جاؤ، میں وی اوہناں وچوں آں جہڑے تہاڈے نال اڈیک رہے نیں"۔

ثُمَّ نُنَجِّيْ رُسُلَنَا وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا كَذٰلِكَ ۚحَقًّا عَلَيْنَا نُنْجِ الْمُؤْمِنِيْنَ ࣖ

Ṡumma nunajjī rusulanā wal-lażīna āmanū każālik(a), ḥaqqan ‘alainā nunjil-mu'minīn(a).

فیر اساں اپنے رسولاں تے ایمان رکھنے والےآں نو‏‏ں نجات دتی اس لئی ایمان رکھنے والےآں نو‏‏ں نجات دینا ساڈا فرض سی ۔

قُلْ يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ اِنْ كُنْتُمْ فِيْ شَكٍّ مِّنْ دِيْنِيْ فَلَآ اَعْبُدُ الَّذِيْنَ تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَلٰكِنْ اَعْبُدُ اللّٰهَ الَّذِيْ يَتَوَفّٰىكُمْ ۖ وَاُمِرْتُ اَنْ اَكُوْنَ مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَۙ

qul yā ayyuhan nāsu in kuntum fī syakkim min dīnī falā a‘budul-lażīna ta‘budūna min dūnillāhi wa lākin a‘budullāhal-lażī yatawaffākum, wa umirtu an akūna minal-mu'minīn(a).

کہو (محمد)، "اے لوکو! جے تُسی ہلے وی میرے دین دے بارے وچ شک وچ او، تے (جان لوو) میں اللہ دے علاوہ کسے دی عبادت نئیں کردا جہنوں تُسی عبادت کردے او، بلکہ میں اللہ دی عبادت کردا واں جہڑا تہانوں قتل کرے گا تے مینوں حکم دتا گیا اے کہ میں ایمان آلیاں وچ شامل ہوواں۔"

وَاَنْ اَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّيْنِ حَنِيْفًاۚ وَلَا تَكُوْنَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِيْنَ

wa an aqim wajhaka lid-dīni ḥanīfā(n), wa lā takūnanna minal-musyrikīn(a).

تے (مینوں حکم دتا گیا اے)، "اخلاص تے خلوص نال دین دی طرف منہ کرو تے کدی وی مشرکین چوں نہ بنو"۔

وَلَا تَدْعُ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مَا لَا يَنْفَعُكَ وَلَا يَضُرُّكَ ۚفَاِنْ فَعَلْتَ فَاِنَّكَ اِذًا مِّنَ الظّٰلِمِيْنَ

wa lā tad‘u min dūnillāhi mā lā yanfa‘uka wa lā yaḍurruk(a), fa in fa‘alta fa innaka iżam minaẓ-ẓālimīn(a).

تے ایسی چیز دی عبادت نہ کرو جس توں تہاڈا کوئی فائدہ نہ ہووے تے اللہ دے علاوہ تہاڈے لئی تباہی نہ ہووے، کیونکہ جے تُسی انج کرو گے تے بے شک تُسی ظالماں چوں ہوو گے۔"

وَاِنْ يَّمْسَسْكَ اللّٰهُ بِضُرٍّ فَلَا كَاشِفَ لَهٗ ٓاِلَّا هُوَ ۚوَاِنْ يُّرِدْكَ بِخَيْرٍ فَلَا رَاۤدَّ لِفَضْلِهٖۗ يُصِيْبُ بِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖ ۗوَهُوَ الْغَفُوْرُ الرَّحِيْمُ

wa iy yamsaskallāhu biḍurrin falā kāsyifa lahū illā huw(a), wa iy yuridka bikhairin falā rādda lifaḍlih(ī), yuṣību bihī may yasyā'u min ‘ibādih(ī), wa huwal-gafūrur-raḥīm(u).

تے جے اللہ تعالیٰ تواڈے اُتے کوئی مصیبت آئے تے اس دے علاوہ کوئی وی اسنو‏ں دور نئيں کرسکدا ا‏‏ے۔ تے جے اللہ تہاڈے لئی چنگا چاہندا اے تے فیر کوئی وی اوہدے فضل نوں رد نئیں کر سکدا۔ اوہ اپنے بندیاں وچوں جس نوں چاہے نیکی دیندا اے ۔ اوہ سب توں زیادہ معاف کرن آلا، سب توں زیادہ رحم کرن آلا اے۔

قُلْ يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاۤءَكُمُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكُمْ ۚفَمَنِ اهْتَدٰى فَاِنَّمَا يَهْتَدِيْ لِنَفْسِهٖ ۚوَمَنْ ضَلَّ فَاِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَا ۚوَمَآ اَنَا۠ عَلَيْكُمْ بِوَكِيْلٍۗ

qul yā ayyuhan-nāsu qad jā'akumul-ḥaqqu mir rabbikum, fa manihtadā fa innamā yahtadī linafsih(ī), wa man ḍalla fa innamā yaḍillu ‘alaihā, wa mā ana ‘alaikum biwakīl(in).

کہو (محمد)، "اے لوکاں! حق (قرآن) تہاڈے کول تہاڈے رب ولوں آیا اے، اس لیی جہڑا ہدایت حاصل کردا اے، اوہ درحقیقت (ہدایت) اپنے (چنگے) لئی اے۔ تے جہڑا وی گمراہ ہوندا اے، بے شک اوہدی گمراہی (نقصان) اپنے آپ نوں پہنچاندی اے۔ تے میں تہاڈا راکھا نئیں آں۔"

وَاتَّبِعْ مَا يُوْحٰىٓ اِلَيْكَ وَاصْبِرْ حَتّٰى يَحْكُمَ اللّٰهُ ۚوَهُوَ خَيْرُ الْحٰكِمِيْنَ ࣖ

wattabi‘ mā yūḥā ilaika waṣbir ḥattā yaḥkumallāh(u), wa huwa khairul-ḥākimīn(a).

تے جو کجھ تہاڈے تے نازل ہویا اے اوہدے تے عمل کرو تے صبر کرو جدوں تیکر اللہ تہانوں کوئی فیصلہ نہ دیوے۔ اوہ سب توں چنگا جج اے۔