Q.S از زخروف (اَلزُّخْرُف) - 89 مصرعیاں دی گنتی

حٰمۤ ۚ

Ḥā mīm.

(یعنی) اللہ دا راہ، جس دا تعلق اے جو کجھ وی آسماناں وچ اے تے جو کجھ وی زمین اُتے اے۔ یاد رکھو سارے معاملے اللہ دے کول واپس آ جاندے نیں۔

وَالْكِتٰبِ الْمُبِيْنِ ۙ

wal-kitābil-mubīn(i).

ہا میم

اِنَّا جَعَلْنٰهُ قُرْاٰنًا عَرَبِيًّا لَّعَلَّكُمْ تَعْقِلُوْنَۚ

innā ja‘alnāhu qur'ānan ‘arabiyyal la‘allakum ta‘qilūn(a).

واضح کتاب (القرآن) دی خاطر.

وَاِنَّهٗ فِيْٓ اُمِّ الْكِتٰبِ لَدَيْنَا لَعَلِيٌّ حَكِيْمٌ ۗ

wa innahū fī ummil-kitābi ladainā la‘aliyyun ḥakīm(un).

اسیں قرآن عربی وچ بنایا اے تاں جے تسی سمجھ سکو۔

اَفَنَضْرِبُ عَنْكُمُ الذِّكْرَ صَفْحًا اَنْ كُنْتُمْ قَوْمًا مُّسْرِفِيْنَ

afa naḍribu ‘ankumuż-żikra ṣafḥan an kuntum qaumam musrifīn(a).

تے بے شک قرآن ساڈے نال ام الکتاب (لوہ محفوظ) وچ اے، واقعی (اعلیٰ) قدر تے حکمت نال بھریا ہویا اے۔

وَكَمْ اَرْسَلْنَا مِنْ نَّبِيٍّ فِى الْاَوَّلِيْنَ

wa kam arsalnā min nabiyyin fil-awwalīn(a).

ایس لئی کیہ اسی تہاڈے لئی قرآن دیاں آیاتاں (بطور انتباہ) گھلنا بند کر دیواں گے، کیوں جے تسی اک اجیہی قوم او جہڑی فاسق کردی اے؟

وَمَا يَأْتِيْهِمْ مِّنْ نَّبِيٍّ اِلَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ

wa mā ya'tīhim min nabiyyin illā kānū bihī yastahzi'ūn(a).

تے اسیں پچھلیاں لوکاں نوں کنے نبی گھلے نیں۔

فَاَهْلَكْنَآ اَشَدَّ مِنْهُمْ بَطْشًا وَّمَضٰى مَثَلُ الْاَوَّلِيْنَ

fa ahlaknā asyadda minhum baṭsyaw wa maḍā maṡalul-awwalīn(a).

تے جدو‏ں وی کوئی نبی انہاں دے پاس آندا تاں اوہ ہمیشہ اس دا مذاق اڈاندے سن ۔

وَلَىِٕنْ سَاَلْتَهُمْ مَّنْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ لَيَقُوْلُنَّ خَلَقَهُنَّ الْعَزِيْزُ الْعَلِيْمُۙ

wa la'in sa'altahum man khalaqas-samāwāti wal-arḍa layaqūlunna khalaqahunnal-‘azīzul-‘alīm(u).

اس لئی اساں انہاں لوکاں نو‏‏ں تباہ کر دتا جو انہاں وچو‏ں قوت وچ زیادہ سن تے سابقہ ​​قوماں د‏‏ی مثال گزر گئی ا‏‏ے۔

الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الْاَرْضَ مَهْدًا وَّجَعَلَ لَكُمْ فِيْهَا سُبُلًا لَّعَلَّكُمْ تَهْتَدُوْنَ ۚ

allażī ja‘ala lakumul-arḍa mahdaw wa ja‘ala lakum fīhā subulal la‘allakum tahtadūn(a).

تے جے تُسی اوہناں نوں پُچھو، "اسمان تے زمین کس نے پیدا کیتی؟" یقیناً اوہ جواب دین گے، "سب کجھ قادر مطلق، سب کجھ جانن آلے نے بنایا اے۔"

وَالَّذِيْ نَزَّلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءًۢ بِقَدَرٍۚ فَاَنْشَرْنَا بِهٖ بَلْدَةً مَّيْتًا ۚ كَذٰلِكَ تُخْرَجُوْنَ

wal-lażī nazzala minas-samā'i mā'am biqadar(in), fa'ansyarnā bihī baldatam maitā(n), każālika tukhrajūn(a).

جس نے زمین نو تہاڈے لیی رہائش گاہ بنایا تے اس نے تہاڈے لیی زمین تے راہواں بنائیاں تاکہ تہانوں راہنمائی مل سکے۔

وَالَّذِيْ خَلَقَ الْاَزْوَاجَ كُلَّهَا وَجَعَلَ لَكُمْ مِّنَ الْفُلْكِ وَالْاَنْعَامِ مَا تَرْكَبُوْنَۙ

wal-lażī khalaqal-azwāja kullahā wa ja‘ala lakum minal-fulki wal-an‘āmi mā tarkabūn(a).

تے اوہ جیہڑا اسمان توں پانی مناسب پیمانے تے گھلدا اے، تے اوہدے نال اسی اک مردہ زمین نوں زندہ کردے آں۔ اس طرح تہانوں (قبراں چوں) کڈیا جائے گا۔

لِتَسْتَوٗا عَلٰى ظُهُوْرِهٖ ثُمَّ تَذْكُرُوْا نِعْمَةَ رَبِّكُمْ اِذَا اسْتَوَيْتُمْ عَلَيْهِ وَتَقُوْلُوْا سُبْحٰنَ الَّذِيْ سَخَّرَ لَنَا هٰذَا وَمَا كُنَّا لَهٗ مُقْرِنِيْنَۙ

litastawū ‘alā ẓuhūrihī ṡumma tażkurū ni‘mata rabbikum iżastawaitum ‘alaihi wa taqūlū subḥānal-lażī sakhkhara lanā hāżā wa mā kunnā lahū muqrinīn(a).

تے اوہ جیہنے ساریاں شیواں نوں جوڑیاں وچ بنایا تے تہاڈے لئی جہاز تے ڈنگر بنائے جنہاں تے تسی سوار ہوندے او۔

وَاِنَّآ اِلٰى رَبِّنَا لَمُنْقَلِبُوْنَ

wa innā ilā rabbinā lamunqalibūn(a).

تاں جے تسی اوہناں دی پٹھ تے بیٹھ سکو، تے جدوں تسی اوہناں تے بیٹھو تے اپنے رب دی احسان نوں یاد کرو؛ تے ایس لئی کہ تُسی آکھو، جلال اوس دی اے جیہنے ایس گل نوں ساڈے اگے رکھیا اے، حالانکہ اسی ایس تے قابو نئیں پا سکے۔

وَجَعَلُوْا لَهٗ مِنْ عِبَادِهٖ جُزْءًا ۗاِنَّ الْاِنْسَانَ لَكَفُوْرٌ مُّبِيْنٌ ۗ ࣖ

wa ja‘alū lahū min ‘ibādihī juz'ā(n), innal-insāna lakafūrum mubīn(un).

تے واقعی، اسی اپنے رب دے کول واپس آواں گے۔"

اَمِ اتَّخَذَ مِمَّا يَخْلُقُ بَنٰتٍ وَّاَصْفٰىكُمْ بِالْبَنِيْنَ ۗ

amittakhażū mimmā yakhluqu banātiw wa aṣfākum bil-banīn(a).

تے اوہ اوہدے کجھ بندیاں نوں اوہدا حصہ بنا دیندے نیں۔ بے شک، بنی نوع انسان ظاہری طور تے ناشکری اے۔

وَاِذَا بُشِّرَ اَحَدُهُمْ بِمَا ضَرَبَ لِلرَّحْمٰنِ مَثَلًا ظَلَّ وَجْهُهٗ مُسْوَدًّا وَّهُوَ كَظِيْمٌ

wa iżā busysyira aḥaduhum bimā ḍaraba lir-raḥmāni maṡalan ẓalla wajhuhū muswaddaw wa huwa kaẓīm(un).

کیہ اوہنوں اوہناں لوکاں وچوں اک دھی لے کے تہانوں اک پتر دینا چاہیدا اے؟

اَوَمَنْ يُّنَشَّؤُا فِى الْحِلْيَةِ وَهُوَ فِى الْخِصَامِ غَيْرُ مُبِيْنٍ

awamay yunasysya'u fil-ḥilyati wa huwa fil-khiṣāmi gairu mubīn(in).

تے جدوں اوہناں چوں کسے نوں خوشخبری دتی جاندی اے کہ سب توں ودھ مہربان لئی مثال بنائی گئی اے، تے اوہدا چہرہ دکھ (تے غصے) نال کالا ہو جاندا اے۔

وَجَعَلُوا الْمَلٰۤىِٕكَةَ الَّذِيْنَ هُمْ عِبٰدُ الرَّحْمٰنِ اِنَاثًا ۗ اَشَهِدُوْا خَلْقَهُمْ ۗسَتُكْتَبُ شَهَادَتُهُمْ وَيُسْـَٔلُوْنَ

wa ja‘alul-malā'ikatal-lażīna hum ‘ibādur raḥmāni ināṡā(n), asyahidū khalqahum, satuktabu syahādatuhum wa yus'alūn(a).

تے کیہ ایہہ مناسب اے (خدا دا اولاد ہونا) کسے اجیہے بندے لئی جیہڑا اک زیور دے طور تے پالیا گیا سی جدوں کہ اوہ دلیل وچ پکے تے واضح وجوہات دین توں قاصر اے؟

وَقَالُوْا لَوْ شَاۤءَ الرَّحْمٰنُ مَا عَبَدْنٰهُمْ ۗمَا لَهُمْ بِذٰلِكَ مِنْ عِلْمٍ اِنْ هُمْ اِلَّا يَخْرُصُوْنَۗ

wa qālū lau syā'ar-raḥmānu mā ‘abadnāhum, mā lahum biżālika min ‘ilm(in), in hum illā yakhruṣūn(a).

تے انہاں نے فرشتاں نو‏‏ں (اللہ تعالیٰ) دے بندےآں نو‏‏ں عورتاں بنا دتا ۔ کی اُوہناں نے (فرشتیاں دی) تخلیق دا مشاہدہ کیتا سی؟ بعد چ اوہناں دی گواہی لکھی جائے گی تے اوہناں نوں جوابدہ بنایا جائے گا۔

اَمْ اٰتَيْنٰهُمْ كِتٰبًا مِّنْ قَبْلِهٖ فَهُمْ بِهٖ مُسْتَمْسِكُوْنَ

am ātaināhum kitābam min qablihī fahum bihī mustamsikūn(a).

تے انہاں نے فرمایا کہ جے اللہ رحمان خواصہ کردا تاں اسيں انہاں (فرشتےآں) د‏‏ی عبادت نہ کردے۔" اوہناں نوں اس بارے ذرا وی جانکاری نہیں ۔ اوہ صرف اندازہ لان توں ودھ کجھ نئیں ہن۔

بَلْ قَالُوْٓا اِنَّا وَجَدْنَآ اٰبَاۤءَنَا عَلٰٓى اُمَّةٍ وَّاِنَّا عَلٰٓى اٰثٰرِهِمْ مُّهْتَدُوْنَ

bal qālū innā wajadnā ābā'anā ‘alā ummatiw wa innā ‘alā āṡārihim muhtadūn(a).

یا اسیں اوہناں نوں پہلاں وی کوئی کتاب دتی اے، تے اوہناں نے اوہدے تے پابندی کیتی؟

وَكَذٰلِكَ مَآ اَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ فِيْ قَرْيَةٍ مِّنْ نَّذِيْرٍۙ اِلَّا قَالَ مُتْرَفُوْهَآ ۙاِنَّا وَجَدْنَآ اٰبَاۤءَنَا عَلٰٓى اُمَّةٍ وَّاِنَّا عَلٰٓى اٰثٰرِهِمْ مُّقْتَدُوْنَ

wa każālika mā arsalnā min qablika fī qaryatim min nażīr(in), illā qāla mutrafūhā, innā wajadnā ābā'anā ‘alā ummatiw wa innā ‘alā āṡārihim muqtadūn(a).

اوہناں نے ایتھوں تیکر آکھیا، "بے شک، اسی ایہ ویکھیا کہ ساڈے وڈکے اک دھرم دے منن والے سن، اتے سانوں اوہناں دے نقش قدم اوپر چلن دی راہنمائی کیتی گئی اے۔"

۞ قٰلَ اَوَلَوْ جِئْتُكُمْ بِاَهْدٰى مِمَّا وَجَدْتُّمْ عَلَيْهِ اٰبَاۤءَكُمْۗ قَالُوْٓا اِنَّا بِمَآ اُرْسِلْتُمْ بِهٖ كٰفِرُوْنَ

qāla awalau ji'tukum bi'ahdā mimmā wajattum ‘alaihi ābā'akum, qālū innā bimā ursiltum bihī kāfirūn(a).

تے ايس‏ے طرح جدو‏ں اساں کسی ملک وچ آپ (محمد) دے سامنے اک خبردار بھیجیا تاں اوہ لوک جو عیش و آرام وچ رہندے سن (اس ملک وچ) ہمیشہ کہندے سن کہ بے شک اسی اپنے آباؤ اجداد نو‏‏ں اک (مذہب) اُتے عمل کردے ہوئے پایا تے بے شک اسی صرف انہاں دے نقش قدم دے پیروکار نيں۔"

فَانْتَقَمْنَا مِنْهُمْ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُكَذِّبِيْنَ ࣖ

fantaqamnā minhum fanẓur kaifa kāna ‘āqibatul-mukażżibīn(a).

(رسول) نے کہیا، "کیہ (تسی وی اس دی پیروی کرو گے) بھاویں میں تہاڈے لئی (اک مذہب) لے آواں جہڑا اس توں بہتر اے جو تسی اس (مذہب) توں حاصل کیتا اے جس تے تہاڈے آباؤ اجداد نے عمل کیتا سی۔" اوہناں نے جواب دتا، "بے شک، اسی (مذہب) توں انکار کردے آں جہنوں تہانوں پہنچان دا حکم دتا گیا سی۔"

وَاِذْ قَالَ اِبْرٰهِيْمُ لِاَبِيْهِ وَقَوْمِهٖٓ اِنَّنِيْ بَرَاۤءٌ مِّمَّا تَعْبُدُوْنَۙ

wa iż qāla ibrāhīmu li'abīhi wa qaumihī innanī barā'um mimmā ta‘budūn(a).

فیر اساں نے انہاں نو‏‏ں تباہ کر دتا ، لہذا دیکھو کہ انکار کرنے والےآں دا کیہ ہُندا اے (حقیقت)۔

اِلَّا الَّذِيْ فَطَرَنِيْ فَاِنَّهٗ سَيَهْدِيْنِ

illāl-lażī faṭaranī fa'innahū sayahdīn(i).

تے (یاد کرو) جدوں ابراہیم نے اپنے پیو تے اپنی قوم نوں آکھیا، "بے شک میں اپنے آپ نوں اوہدے توں وکھ کردا واں جہدی تسی عبادت کردے او۔

وَجَعَلَهَا كَلِمَةً ۢ بَاقِيَةً فِيْ عَقِبِهٖ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَۗ

wa ja‘alahā kalimatam bāqiyatan fī ‘aqibihī la‘allahum yarji‘ūn(a).

جدوں تیکر (تسی اللہ دی عبادت نئیں کردے) جس نے مینوں بنایا اے; کیونکہ سچ مچ، اوہ میری رہنمائی کرے گا۔

بَلْ مَتَّعْتُ هٰٓؤُلَاۤءِ وَاٰبَاۤءَهُمْ حَتّٰى جَاۤءَهُمُ الْحَقُّ وَرَسُوْلٌ مُّبِيْنٌ

bal matta‘tu hā'ulā'i wa ābā'ahum ḥattā jā'ahumul-ḥaqqu wa rasūlum mubīn(un).

تے (ابراہیم) نے (توحید دا جملہ) اپنی اولاد دے لئی اک ابدی جملہ بنایا تاکہ اوہ (توحید دے جملہ وچ) واپس آ جان۔

وَلَمَّا جَاۤءَهُمُ الْحَقُّ قَالُوْا هٰذَا سِحْرٌ وَّاِنَّا بِهٖ كٰفِرُوْنَ

wa lammā jā'ahumul-ḥaqqu qālū hāżā siḥruw wa innā bihī kāfirūn(a).

درحقیقت ميں نے انہاں نو‏‏ں تے انہاں دے آباؤ اجداد نو‏‏ں زندگی دا لذت دتا اے جدو‏ں تک کہ حق (قرآن) انہاں دے پاس اک رسول دے نال آیا جس نے اس د‏ی وضاحت کيتی۔

وَقَالُوْا لَوْلَا نُزِّلَ هٰذَا الْقُرْاٰنُ عَلٰى رَجُلٍ مِّنَ الْقَرْيَتَيْنِ عَظِيْمٍ

wa qālū lau lā nuzzila hāżal-qur'ānu ‘alā rajulim minal-qaryataini ‘aẓīm(in).

لیکن جدو‏ں حق (قرآن) انہاں دے سامنے آیا تو انہاں نے کہیا کہ ایہ جادو اے تے بے شک اسيں اس دا انکار کردے نيں۔

اَهُمْ يَقْسِمُوْنَ رَحْمَتَ رَبِّكَۗ نَحْنُ قَسَمْنَا بَيْنَهُمْ مَّعِيْشَتَهُمْ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۙ وَرَفَعْنَا بَعْضَهُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجٰتٍ لِّيَتَّخِذَ بَعْضُهُمْ بَعْضًا سُخْرِيًّا ۗوَرَحْمَتُ رَبِّكَ خَيْرٌ مِّمَّا يَجْمَعُوْنَ

ahum yaqsimūna raḥmata rabbik(a), naḥnu qasamnā bainahum ma‘īsyatahum fil-ḥayātid-dun-yā, wa rafa‘nā ba‘ḍahum fauqa ba‘ḍin darajātil liyattakhiża ba‘ḍuhum ba‘ḍan sukhriyyā(n), wa raḥmatu rabbika khairum mimmā yajma‘ūn(a).

تے اوہ (ایہ وی) کہندے نيں کہ ایہ قرآن انہاں دو شہراں (مکہ تے طائف) وچو‏ں اک عظیم (امیر تے بااثر) شخص اُتے نازل کیوں نئيں ہويا؟

وَلَوْلَآ اَنْ يَّكُوْنَ النَّاسُ اُمَّةً وَّاحِدَةً لَّجَعَلْنَا لِمَنْ يَّكْفُرُ بِالرَّحْمٰنِ لِبُيُوْتِهِمْ سُقُفًا مِّنْ فِضَّةٍ وَّمَعَارِجَ عَلَيْهَا يَظْهَرُوْنَۙ

wa lau lā ay yakūnan-nāsu ummataw wāḥidatal laja‘alnā limay yakfuru bir-raḥmāni libuyūtihim suqufam min fiḍḍatiw wa ma‘ārija ‘alaihā yaẓharūn(a).

تیرے رب دی رحمت ونڈدے نیں؟ اسی اوہ لوک آں جو اس دنیاوی زندگی وچ انہاں دے معاش دا تعین کردے نيں تے اساں انہاں وچو‏ں بعض نو‏‏ں درجات وچ دوسرےآں تو‏ں بلند کیتا اے تاکہ انہاں وچو‏ں بعض نو‏‏ں دوسرےآں تو‏ں فائدہ ہوئے۔ تے تیرے رب دی رحمت اوہدے نالوں چنگی اے جہڑی اوہ جمع کردے نیں۔

وَلِبُيُوْتِهِمْ اَبْوَابًا وَّسُرُرًا عَلَيْهَا يَتَّكِـُٔوْنَۙ

wa libuyūtihim abwābaw wa sururan ‘alaihā yattaki'ūn(a).

تے جے انساناں نوں اک جماعت (کفر وچ) بنن توں وکھ نہ کیتا جاندا تے اسی یقیناً اوہناں لوکاں لئی جیہڑے رحم اللہ تعالیٰ توں کفر کردے نیں، اوہناں دے گھراں لئی چاندی دیاں چھتاں تے اوہناں دے چڑھن لئی پوڑیاں بنا دیندے۔

وَزُخْرُفًاۗ وَاِنْ كُلُّ ذٰلِكَ لَمَّا مَتَاعُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ۗوَالْاٰخِرَةُ عِنْدَ رَبِّكَ لِلْمُتَّقِيْنَ ࣖ

wa zukhrufā(n), wa in kullu żālika lammā matā‘ul-ḥayātid-dun-yā, wal-ākhiratu ‘inda rabbika lil-muttaqīn(a).

تے اوہناں دے گھراں لئی چاندی دے بوہے، تے صوفے جنہاں تے اوہ بیٹھدے نیں،

وَمَنْ يَّعْشُ عَنْ ذِكْرِ الرَّحْمٰنِ نُقَيِّضْ لَهٗ شَيْطٰنًا فَهُوَ لَهٗ قَرِيْنٌ

wa may ya‘syu ‘an żikrir-raḥmāni nuqayyiḍ lahū syaiṭānan fahuwa lahū qarīn(un).

تے سونے دے زیور۔ تے ایہ سب اس دنیوی زندگی تو‏ں لطف اندوز ہونے دے سوا کچھ نئيں اے جدو‏ں کہ آخرت تیرے رب دے نال صالحاں دے لئی تیار ا‏‏ے۔

وَاِنَّهُمْ لَيَصُدُّوْنَهُمْ عَنِ السَّبِيْلِ وَيَحْسَبُوْنَ اَنَّهُمْ مُّهْتَدُوْنَ

wa innahum layaṣuddūnahum ‘anis-sabīli wa yaḥsabūna annahum muhtadūn(a).

تے جو کوئی وی اللہ رحمان (قرآن) د‏‏ی تعلیمات تو‏ں منہ موڑ لیندا اے، اسيں شیطان نو‏‏ں گمراہ کرنے دیندے نيں تے اس دے قریبی دوست بن جاندے نيں۔

حَتّٰىٓ اِذَا جَاۤءَنَا قَالَ يٰلَيْتَ بَيْنِيْ وَبَيْنَكَ بُعْدَ الْمَشْرِقَيْنِ فَبِئْسَ الْقَرِيْنُ

Ḥattā iżā jā'anā qāla yā laita bainī wa bainaka bu‘dal-masyriqaini fa bi'sal-qarīn(u).

تے بے شک، اوہ (شیطان) واقعی اوہناں نوں صحیح راہ توں روکدے نیں، جد کہ اوہ سوچدے نیں کہ اوہناں دی راہنمائی کیتی جاندی اے۔

وَلَنْ يَّنْفَعَكُمُ الْيَوْمَ اِذْ ظَّلَمْتُمْ اَنَّكُمْ فِى الْعَذَابِ مُشْتَرِكُوْنَ

wa lay yanfa‘akumul-yauma iẓ ẓalamtum annakum fil-‘ażābi musytarikūn(a).

تاں جے (قیامت دے دن) جدوں منہ موڑن والے ساڈے کول آون گے تے اوہ آکھے گا، "اے! جے میرے تے تہاڈے وچکار (فاصلہ) مشرق تے مغرب دے وچکار فاصلے وانگوں ہوندا! بے شک (شیطان) سب توں بُرا یار اے (انساناں لئی)۔"

اَفَاَنْتَ تُسْمِعُ الصُّمَّ اَوْ تَهْدِى الْعُمْيَ وَمَنْ كَانَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

afa anta tusmi‘uṣ-ṣumma au tahdil-‘umya wa man kāna fī ḍalālim mubīn(in).

تے (تہاڈی امید) اوس دن تہانوں کدی وی فائدہ نئیں دیوے گی کیونکہ تسی (اپنے آپ نال) ظلم کیتا اے۔ بے شک، تسی اوس عذاب وچ اکٹھے ہون دے مستحق او۔

فَاِمَّا نَذْهَبَنَّ بِكَ فَاِنَّا مِنْهُمْ مُّنْتَقِمُوْنَۙ

fa immā nażhabanna bika fa innā minhum muntaqimūn(a).

لہٰذا کیہ تُسی (محمد) اک بہرے نوں سنن دے قابل ہو، یا (کیہ) تُسی اک بندے نوں ہدایت دے سکدے او جیہڑا (دل وچ) انھا اے تے اک بندے نوں جیہڑا واضح غلطی وچ رہندا اے؟

اَوْ نُرِيَنَّكَ الَّذِيْ وَعَدْنٰهُمْ فَاِنَّا عَلَيْهِمْ مُّقْتَدِرُوْنَ

au nuriyannakal-lażī wa‘adnāhum fa'innā ‘alaihim muqtadirūn(a).

ایس لئی، جے اسی تہانوں (تہاڈی فتح حاصل کرن توں پہلاں) منتقل کر دیندے، تے فیر وی اسی اوہناں نوں (آخرت وچ) سزا دیندے،

فَاسْتَمْسِكْ بِالَّذِيْٓ اُوْحِيَ اِلَيْكَ ۚاِنَّكَ عَلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ

fastamsik bil-lażī ūḥiya ilaik(a), innaka ‘alā ṣirāṭim mustaqīm(in).

یا اسی تہانوں (اوہ سزا) وکھاواں گے جہدے نال اسیں اوہناں نوں دھمکی دتی اے۔ اس لیی، ساڈے کول اوہناں تے طاقت اے۔

وَاِنَّهٗ لَذِكْرٌ لَّكَ وَلِقَوْمِكَ ۚوَسَوْفَ تُسْـَٔلُوْنَ

wa innahū lażikrul laka wa liqaumik(a), wa saufa tus'alūn(a).

ایس لئی (دین) نوں مضبوطی نال پھڑو جیہڑا تہاڈے تے نازل ہویا اے۔ بے شک، تسی سدھے راہ تے او۔

وَسْـَٔلْ مَنْ اَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رُّسُلِنَآ ۖ اَجَعَلْنَا مِنْ دُوْنِ الرَّحْمٰنِ اٰلِهَةً يُّعْبَدُوْنَ ࣖ

was'al man arsalnā min qablika mir rusulinā, aja‘alnā min dūnir-raḥmāni ālihatay yu‘badūn(a).

تے بے شک قرآن واقعی تہاڈے لئی تے تہاڈے لوکاں لئی اک انتباہ اے تے اک دن تہانوں وی جوابدہ ہونا پئے گا۔

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا مُوْسٰى بِاٰيٰتِنَآ اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖ فَقَالَ اِنِّيْ رَسُوْلُ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ

wa laqad arsalnā mūsā bi'āyātinā ilā fir‘auna wa mala'ihī fa qāla innī rasūlu rabbil-‘ālamīn(a).

تے (محمد) تو‏ں اپنے قاصداں تو‏ں پُچھیں جنہاں نو‏‏ں اساں آپ تو‏ں پہلے بھیجیا اے کہ کیہ اسيں نے (اللہ) رحمان دے علاوہ کسی خدا نو‏‏ں عبادت دے لئی مقرر کیتا ا‏‏ے۔

فَلَمَّا جَاۤءَهُمْ بِاٰيٰتِنَآ اِذَا هُمْ مِّنْهَا يَضْحَكُوْنَ

falammā jā'ahum bi'āyātinā iżā hum minhā yaḍḥakūn(a).

تے بے شک، اسی موسیٰ نو اپنڑے معجزیاں دے نال فرعون تے اوہدے لوکاں دے رہنماواں دے کول گھلیا۔ اس لئی اس (موسیٰ) نے کہیا، "بے شک میں تمام جہاناں دے رب دا قاصد ہاں"۔

وَمَا نُرِيْهِمْ مِّنْ اٰيَةٍ اِلَّا هِيَ اَكْبَرُ مِنْ اُخْتِهَاۗ وَاَخَذْنٰهُمْ بِالْعَذَابِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَ

wa mā nurīhim min āyatin illā hiya akbaru min ukhtihā, wa akhażnāhum bil-‘ażābi la‘allahum yarji‘ūn(a).

ایس لئی جدوں اوہ (موسیٰ) ساڈے معجزے لے کے اوہناں دے کول آیا، تے اوہ فوراً اوہدے تے ہس پئے۔

وَقَالُوْا يٰٓاَيُّهَ السَّاحِرُ ادْعُ لَنَا رَبَّكَ بِمَا عَهِدَ عِنْدَكَۚ اِنَّنَا لَمُهْتَدُوْنَ

wa qālū yā ayyuhas-sāḥirud‘u lanā rabbaka bimā ‘ahida ‘indak(a), innanā lamuhtadūn(a).

تے اساں انہاں نو‏ں کوئی معجزہ نئيں دکھایا جدو‏ں تک کہ (معجزہ) (پچھلے) معجزات تو‏ں وڈا نہ ہوئے۔ تے اساں انہاں نو‏‏ں عذاب عطا کیتا تاکہ اوہ (صحیح راہ اُتے) واپس آ جان۔

فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُمُ الْعَذَابَ اِذَا هُمْ يَنْكُثُوْنَ

falammā kasyafnā ‘anhumul-‘ażāba iżā hum yankuṡūn(a).

تے انہاں نے کہیا، "اے جادوگر! اپنے رب توں دعا کرو کہ اوہ سانوں اوس دے مطابق آزاد کرے جہڑا اس نے تہاڈے نال کیتا اے؛ بے شک اسی (جے تہاڈی دعا قبول ہو گئی) اوہی ہوواں گے جہناں نوں ہدایت ملے گی۔"

وَنَادٰى فِرْعَوْنُ فِيْ قَوْمِهٖ قَالَ يٰقَوْمِ اَلَيْسَ لِيْ مُلْكُ مِصْرَ وَهٰذِهِ الْاَنْهٰرُ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِيْۚ اَفَلَا تُبْصِرُوْنَۗ

wa nādā fir‘aunu fī qaumihī qāla yā qaumi alaisa lī mulku miṣra wa hāżihil-anhāru tajrī min taḥtī, afalā tubṣirūn(a).

اس لیی جدوں اسی اوہناں توں عذاب ہٹا دتا، تے فوراً (وی) اوہناں نے اپنا وعدہ توڑ دتا۔

اَمْ اَنَا۠ خَيْرٌ مِّنْ هٰذَا الَّذِيْ هُوَ مَهِيْنٌ ەۙ وَّلَا يَكَادُ يُبِيْنُ

am ana khairum min hāżal-lażī huwa mahīn(un), wa lā yakādu yubīn(u).

تے فرعون نے اپنی قوم نو‏‏ں آواز دتی تے کہیا اے میری قوم کی مصر د‏‏ی بادشاہت میری نئيں اے تے ایہ دریا میرے تھلے نئيں وگدے نيں کی تسيں نئيں دیکھدے؟

فَلَوْلَآ اُلْقِيَ عَلَيْهِ اَسْوِرَةٌ مِّنْ ذَهَبٍ اَوْ جَاۤءَ مَعَهُ الْمَلٰۤىِٕكَةُ مُقْتَرِنِيْنَ

falau lā ulqiya ‘alaihi aswiratum min żahabin au jā'a ma‘ahul-malā'ikatu muqtarinīn(a).

کی میں ایس بندے (موسیٰ) توں بہتر نئیں آں جیہڑا گھٹیا اے تے جیہڑا بمشکل (اپنے لفظاں دی) وضاحت کر سکدا اے؟

فَاسْتَخَفَّ قَوْمَهٗ فَاَطَاعُوْهُ ۗاِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمًا فٰسِقِيْنَ

fastakhaffa qaumahū fa aṭā‘ūh(u), innahum kānū qauman fāsiqīn(a).

تے فیر اوہنے (موسیٰ) سونے دے کڑے کیوں نئیں پائے ہوئے سن یا فیر اوہدے نال کوئی فرشتہ کیوں نئیں آیا سی؟

فَلَمَّآ اٰسَفُوْنَا انْتَقَمْنَا مِنْهُمْ فَاَغْرَقْنٰهُمْ اَجْمَعِيْنَۙ

falammā āsafūnantaqamnā minhum fa agraqnāhum ajma‘īn(a).

لہٰذا (فرعون) نے انہاں الفاظ دے نال اپنے لوکاں نو‏‏ں متاثر کیتا، تاکہ اوہ اس د‏ی اطاعت کردے سن ۔ بے شک، اوہ اک بدکار لوک ہن۔

فَجَعَلْنٰهُمْ سَلَفًا وَّمَثَلًا لِّلْاٰخِرِيْنَ ࣖ

fa ja‘alnāhum salafaw wa maṡalal lil-ākhirīn(a).

ایس لئی جدوں اوہناں نے سانوں ناراض کیتا، اسیں اوہناں نوں سزا دتی، فیر اسیں اوہناں ساریاں نوں سمندر وچ ڈبو دتا،

۞ وَلَمَّا ضُرِبَ ابْنُ مَرْيَمَ مَثَلًا اِذَا قَوْمُكَ مِنْهُ يَصِدُّوْنَ

wa lammā ḍuribabnu maryama maṡalan iżā qaumuka minhu yaṣiddūn(a).

لہٰذا اساں انہاں نو‏‏ں سابقہ ​​(لوک) تے بعد وچ آنے والےآں دے لئی سبق بنایا۔

وَقَالُوْٓا ءَاٰلِهَتُنَا خَيْرٌ اَمْ هُوَ ۗمَا ضَرَبُوْهُ لَكَ اِلَّا جَدَلًا ۗبَلْ هُمْ قَوْمٌ خَصِمُوْنَ

wa qālū a'ālihatunā khairun am huw(a), mā ḍarabūhu laka illā jadalā(n), bal hum qaumun khaṣimūn(a).

تے جدو‏ں مریم دے بیٹے (عیسیٰ) نو‏‏ں مثال دے طور اُتے استعمال کیتا گیا تاں اچانک آپ دے لوکاں (قبیلہ قریش) نے اس د‏ی وجہ تو‏ں خوشی منائی۔

اِنْ هُوَ اِلَّا عَبْدٌ اَنْعَمْنَا عَلَيْهِ وَجَعَلْنٰهُ مَثَلًا لِّبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ۗ

in huwa illā ‘abdun an‘amnā ‘alaihi wa ja‘alnāhu maṡalal libanī isrā'īl(a).

تے انہاں نے کہیا کہ کیہڑا بہتر اے، ساڈے دیوتا یا اوہ (عیسیٰ)؟ اوہناں نے (تمثل) تہانوں نئیں دتی بلکہ صرف بحث کرن دے ارادے نال دتی، حقیقت چ اوہ جھگڑا کرنا پسند کرن آلے لوک نیں۔

وَلَوْ نَشَاۤءُ لَجَعَلْنَا مِنْكُمْ مَّلٰۤىِٕكَةً فِى الْاَرْضِ يَخْلُفُوْنَ

wa lau nasyā'u laja‘alnā minkum malā'ikatan fil-arḍi yakhlufūn(a).

اوہ (عیسیٰ) اک خادم دے علاوہ کچھ نئيں سی جس اُتے اسيں نے احسان (نبوت) عطا کيتی تے اسنو‏ں بنی اسرائیل دے لئی سبق د‏‏ی مثال بنایا۔

وَاِنَّهٗ لَعِلْمٌ لِّلسَّاعَةِ فَلَا تَمْتَرُنَّ بِهَا وَاتَّبِعُوْنِۗ هٰذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِيْمٌ

wa innahū la‘ilmul lis-sā‘ati falā tamtarunna bihā wattabi‘ūn(i), hāżā ṣirāṭum mustaqīm(un).

تے جے اسی چاہندے، تے اسی فرشتے (نسل در نسل) تہاڈے وچکار زمین تے تہاڈے متبادل بنا دیندے۔

وَلَا يَصُدَّنَّكُمُ الشَّيْطٰنُۚ اِنَّهٗ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ

wa lā yaṣuddannakumusy-syaiṭān(u), innahū lakum ‘aduwwum mubīn(un).

تے بے شک اوہ (عیسیٰ) واقعی قیامت دے آن دی نشانی اے. اس لیی اوس (قیامت) دے بارے چ شک نہ کرو تے میری پیروی کرو۔ ایہہ سدھا راہ اے۔

وَلَمَّا جَاۤءَ عِيْسٰى بِالْبَيِّنٰتِ قَالَ قَدْ جِئْتُكُمْ بِالْحِكْمَةِ وَلِاُبَيِّنَ لَكُمْ بَعْضَ الَّذِيْ تَخْتَلِفُوْنَ فِيْهِۚ فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوْنِ

wa lammā jā'a ‘īsā bil-bayyināti qāla qad ji'tukum bil-ḥikmati wa li'ubayyina lakum ba‘ḍal-lażī takhtalifūna fīh(i), fattaqullāha wa aṭī‘ūn(i).

تے کدی وی شیطان توں دور نہ ہو جاؤ؛ بے شک، شیطان تہاڈے لی اک حقیقی دشمن اے۔

اِنَّ اللّٰهَ هُوَ رَبِّيْ وَرَبُّكُمْ فَاعْبُدُوْهُۗ هٰذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِيْمٌ

innallāha huwa rabbī wa rabbukum fa‘budūh(u), hāżā ṣirāṭum mustaqīm(un).

تے جدو‏ں یسوع معلومات لے ک‏ے آیا تو اس نے فرمایا کہ بے شک میں آپ دے پاس حکمت دے نال آیا ہاں تے آپ نو‏‏ں بعض گلاں د‏‏ی وضاحت کرنے دے لئی آیا اے جس اُتے تسيں اختلاف کردے نيں، لہذا اللہ تو‏ں خوفزدہ ہوو تے میری فرمانبرداری کرو۔

فَاخْتَلَفَ الْاَحْزَابُ مِنْۢ بَيْنِهِمْ ۚفَوَيْلٌ لِّلَّذِيْنَ ظَلَمُوْا مِنْ عَذَابِ يَوْمٍ اَلِيْمٍ

fakhtalafal-aḥzābu mim bainihim, fawailul lil-lażīna ẓalamūmin ‘ażābi yaumin alīm(in).

بے شک اللہ میرا رب اے تے تیرا رب اے ایس لئی اوہدی عبادت کرو ایہہ سدھا راہ اے۔”

هَلْ يَنْظُرُوْنَ اِلَّا السَّاعَةَ اَنْ تَأْتِيَهُمْ بَغْتَةً وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ

hal yanẓurūna illas-sā‘ata an ta'tiyahum bagtataw wa hum lā yasy‘urūn(a).

لیکن گروہ (جو موجود نيں) آپس وچ مختلف نيں، لہذا ظالماں اُتے افسوس د‏‏ی وجہ تو‏ں تکلیف دہ دن (قیامت) اُتے سزا ملدی ا‏‏ے۔

اَلْاَخِلَّاۤءُ يَوْمَىِٕذٍۢ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ اِلَّا الْمُتَّقِيْنَ ۗ ࣖ

al-akhillā'u yauma'iżim ba‘ḍuhum liba‘ḍin ‘aduwwun illal-muttaqīn(a).

کی اوہ صرف قیامت دے دن دا انتظار کر رئے نیں کہ اوہناں دے کول اچانک آوے تے اوہناں نوں ایس گل دا احساس نئیں ہوندا؟

يٰعِبَادِ لَاخَوْفٌ عَلَيْكُمُ الْيَوْمَ وَلَآ اَنْتُمْ تَحْزَنُوْنَۚ

yā ‘ibādi lā khaufun ‘alaikumul-yauma wa lā antum taḥzanūn(a).

اوس دن بوسم دوست اک دوجے نال دشمنی کردے سن، سوائے اوہناں لوکاں دے جیہڑے عقیدت مند سن۔

اَلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا بِاٰيٰتِنَا وَكَانُوْا مُسْلِمِيْنَۚ

allażīna āmanū bi'āyātinā wa kānū muslimīn(a).

اے میرے بندو! اس دن تہاڈے لئی نہ کوئی خوف ہوئے گا تے نہ ہی تُسی دکھی ہوو گے۔

اُدْخُلُوا الْجَنَّةَ اَنْتُمْ وَاَزْوَاجُكُمْ تُحْبَرُوْنَ

udkhulul-jannata antum wa azwājukum tuḥbarūn(a).

(یعنی) اوہ جیہڑے ساڈیاں آیتاں تے ایمان رکھدے نیں تے اوہ تابع ہوندے نیں۔

يُطَافُ عَلَيْهِمْ بِصِحَافٍ مِّنْ ذَهَبٍ وَّاَكْوَابٍ ۚوَفِيْهَا مَا تَشْتَهِيْهِ الْاَنْفُسُ وَتَلَذُّ الْاَعْيُنُ ۚوَاَنْتُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَۚ

yuṭāfu ‘alaihim biṣiḥāfim min żahabiw wa akwāb(in), wa fīhā mā tasytahīhil-anfusu wa talażżul-a‘yun(u), wa antum fīhā khālidūn(a).

جنت وچ داخل ہو جاؤ، توں تے تیرا ساتھی خوش ہو جاؤگے۔"

وَتِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِيْٓ اُوْرِثْتُمُوْهَا بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

wa tilkal-jannatul-latī ūriṡtumūhā bimā kuntum ta‘malūn(a).

اوہناں نوں سونے دیاں پلیٹاں تے شیشیاں دے آلے-دوآلے گھمایا جاندا سی تے سورگ وچّ اوہی سی جو دل دی اچھا ہندی سی اتے اوہ سبھ کجھ سی جو اکھ نوں چنگا لگدا سی۔ تے تسی ایہدے وچ رہو گے۔

لَكُمْ فِيْهَا فَاكِهَةٌ كَثِيْرَةٌ مِّنْهَا تَأْكُلُوْنَ

lakum fīhā fākihatun kaṡīratum minhā ta'kulūn(a).

تے اوہ جنت اے جہڑی تہاڈے ولوں کیتے گئے چنگے کماں دی وجہ توں تہاڈے کولوں ورثے چ ملے گی۔

اِنَّ الْمُجْرِمِيْنَ فِيْ عَذَابِ جَهَنَّمَ خٰلِدُوْنَۖ

innal-mujrimīna fī ‘ażābi jahannama khālidūn(a).

جنت وچ تہاڈے لئی بہت سارے پھل نیں، جنہاں وچوں کجھ تسی کھاؤ گے۔

لَا يُفَتَّرُ عَنْهُمْ وَهُمْ فِيْهِ مُبْلِسُوْنَ ۚ

lā yufattaru ‘anhum wa hum fīhi mublisūn(a).

بے شک، گناہ کرن آلے ہمیشہ لئی جہنم دے عذاب چ رہن گے۔

وَمَا ظَلَمْنٰهُمْ وَلٰكِنْ كَانُوْا هُمُ الظّٰلِمِيْنَ

wa mā ẓalamnāhum wa lākin kānū humuẓ-ẓālimīn(a).

ایہ اوہناں لئی ہلکا نئیں کیتا گیا (سزا)، تے اوہ ایس وچ مایوس ہو جاندے نیں۔

وَنَادَوْا يٰمٰلِكُ لِيَقْضِ عَلَيْنَا رَبُّكَۗ قَالَ اِنَّكُمْ مّٰكِثُوْنَ

wa nādau yā māliku liyaqḍi ‘alainā rabbuk(a), qāla innakum mākiṡūn(a).

تے اسی اوہناں تے ظلم نئیں کیتا، بلکہ اوہناں نے اپنے آپ نال ظلم کیتا۔

لَقَدْ جِئْنٰكُمْ بِالْحَقِّ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَكُمْ لِلْحَقِّ كٰرِهُوْنَ

laqad ji'nākum bil-ḥaqqi wa lākinna akṡarakum lil-ḥaqqi kārihūn(a).

تے اوہ چیخدے سن، "اے (فرشتہ) ملک! اپنے رب نوں بس سانوں مار دیوے۔" اس نے جواب دتا، "بے شک، تسی (ایس جہنم وچ) رہو گے۔"

اَمْ اَبْرَمُوْٓا اَمْرًا فَاِنَّا مُبْرِمُوْنَۚ

am abramū amran fa innā mubrimūn(a).

بے شک، اسی تہاڈے تیکر سچ لیان آئے آں پر تہاڈے چوں بوہتے سچ توں نفرت کردے نے۔

اَمْ يَحْسَبُوْنَ اَنَّا لَا نَسْمَعُ سِرَّهُمْ وَنَجْوٰىهُمْ ۗ بَلٰى وَرُسُلُنَا لَدَيْهِمْ يَكْتُبُوْنَ

am yaḥsabūna annā lā nasma‘u sirrahum wa najwāhum, balā wa rusulunā ladaihim yaktubūn(a).

یا کی انہاں نے اک (برائی) دھوکہ دہی دی منصوبہ بندی کیتی اے، تے واقعی اسی منصوبہ بندی کیتی اے (اوہناں دے دھوکے تے قابو پان لئی)۔ یا اوہ سمجھدے نیں کہ اسی اوہناں دے راز تے سرگوشیاں نوں نئیں سُندے؟ نئیں، اسی سُندے آں، تے ساڈے قاصد (فرشتے) ہمیشہ اوہناں دے نال ریکارڈ کردے رہندے نیں۔

قُلْ اِنْ كَانَ لِلرَّحْمٰنِ وَلَدٌ ۖفَاَنَا۠ اَوَّلُ الْعٰبِدِيْنَ

qul in kāna lir-raḥmāni walad(un), fa ana awwalul-‘ābidīn(a).

یا اوہ سمجھدے نیں کہ اسی اوہناں دے راز تے سرگوشیاں نوں نئیں سُندے؟ حقیقت چ (اسی سُندے آں)، تے ساڈے قاصد (فرشتے) ہمیشہ اوہناں دے نال ریکارڈ کردے نیں۔

سُبْحٰنَ رَبِّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ رَبِّ الْعَرْشِ عَمَّا يَصِفُوْنَ

subḥāna rabbis-samāwāti wal-arḍi rabbil-‘arsyi ‘ammā yaṣifūn(a).

کہو (محمد) "جے ایہ سچ اے کہ رحمان اللہ دا بچہ اے تو میں اوہی ہاں جس نے سب تو‏ں پہلے (بچے نو‏‏ں) تسبیح کيتی۔

فَذَرْهُمْ يَخُوْضُوْا وَيَلْعَبُوْا حَتّٰى يُلٰقُوْا يَوْمَهُمُ الَّذِيْ يُوْعَدُوْنَ

fa żarhum yakhūḍū wa yal‘abū ḥattā yulāqū yaumahumul-lażī yū‘adūn(a).

اسماناں تے زمین دے رب دی جلال ہووے، تخت دے رب دی، جو کجھ اوہ منسوب کردے نیں"۔

وَهُوَ الَّذِيْ فِى السَّمَاۤءِ اِلٰهٌ وَّ فِى الْاَرْضِ اِلٰهٌ ۗوَهُوَ الْحَكِيْمُ الْعَلِيْمُ

wa huwal-lażī fis-samā'i ilāhuw wa fil-arḍi ilāh(un), wa huwal-ḥakīmul-‘alīm(u).

ایس لئی اوہناں نوں ڈُبن دیو (غلطی چ) تے کھیڈن دیو جدوں تیکر کہ اوہ اوہناں نال وعدہ کیتے گئے دن نوں پورا نہ کر لین۔

وَتَبٰرَكَ الَّذِيْ لَهٗ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ۚوَعِنْدَهٗ عِلْمُ السَّاعَةِۚ وَاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ

wa tabārakal-lażī lahū mulkus-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumā, wa ‘indahū ‘ilmus-sā‘ah(ti), wa ilaihi turja‘ūn(a).

تے اوہ آسماناں تے رب اے تے زمین تے رب اے تے اوہ سب کجھ جانن آلا اے۔

وَلَا يَمْلِكُ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِهِ الشَّفَاعَةَ اِلَّا مَنْ شَهِدَ بِالْحَقِّ وَهُمْ يَعْلَمُوْنَ

wa lā yamlikul-lażīna yad‘ūna min dūnihisy-syafā‘ata illā man syahida bil-ḥaqqi wa hum ya‘lamūn(a).

تے جلال اے (اللہ) جیہڑا آسماناں تے زمین دی بادشاہی دا مالک اے تے جو کجھ اوہناں دے وچکار اے؛ تے قیامت دے دن دا علم اوہدے کول اے تے تسی اوہدے کول واپس آ جاؤ گے۔

وَلَىِٕنْ سَاَلْتَهُمْ مَّنْ خَلَقَهُمْ لَيَقُوْلُنَّ اللّٰهُ فَاَنّٰى يُؤْفَكُوْنَۙ

wa la'in sa'altahum man khalaqahum layaqūlunnallāhu fa annā yu'fakūn(a).

تے اللہ دے علاوہ اللہ دے علاوہ دعا کرنے والےآں نو‏‏ں شفاعت (آخرت وچ امداد) نئيں ملے گی؛ سوائے انہاں لوکاں دے جو حق (توحید) نو تسلیم کردے نیں تے اوہ اس تے ایمان رکھدے نیں۔

وَقِيْلِهٖ يٰرَبِّ اِنَّ هٰٓؤُلَاۤءِ قَوْمٌ لَّا يُؤْمِنُوْنَۘ

wa qīlihī yā rabbi inna hā'ulā'i qaumul lā yu'minūn(a).

تے جے تُسی انہاں تو‏ں پُچھو کہ انہاں نو‏‏ں کس نے پیدا کیتا تاں اوہ ضرور جواب دین گے کہ اللہ، لہذا انہاں نو‏‏ں (اللہ د‏‏ی عبادت تو‏ں) کس طرح دور کیتا جا سکدا ا‏‏ے۔

فَاصْفَحْ عَنْهُمْ وَقُلْ سَلٰمٌۗ فَسَوْفَ يَعْلَمُوْنَ ࣖ

faṣfaḥ ‘anhum wa qul salām(un), fa saufa ya‘lamūn(a).

تے (اللہ جانندا اے) اس دا (محمد) کہندا اے، "اے میرے رب، بے شک اوہ قوم نیں جو ایمان نئیں رکھدے۔"