Q.S لقمان (لُقْمَان) - 34 مصرعیاں دی گنتی

الۤمّۤ ۗ

alif lām mīm.

الف لام میم۔

تِلْكَ اٰيٰتُ الْكِتٰبِ الْحَكِيْمِۙ

tilka āyātul-kitābil-ḥakīm(i).

ایہہ قرآن دیاں اوہ آیتاں نیں جنہاں وچ حکمت موجود اے،

هُدًى وَّرَحْمَةً لِّلْمُحْسِنِيْنَۙ

hudaw wa raḥmatal lil-muḥsinīn(a).

چنگا کرن آلیاں لئی رہنمائی تے رحم دے طور تے،

الَّذِيْنَ يُقِيْمُوْنَ الصَّلٰوةَ وَيُؤْتُوْنَ الزَّكٰوةَ وَهُمْ بِالْاٰخِرَةِ هُمْ يُوْقِنُوْنَۗ

allażīna yuqīmūnaṣ-ṣalāta wa yu'tūnaz-zakāta wa hum bil-ākhirati hum yūqinūn(a).

(یعنی) اوہ لوک جہڑے نماز پڑھدے نیں، زکات ادا کردے نیں تے اوہ آخرت دے وجود تے یقین رکھدے نیں۔

اُولٰۤىِٕكَ عَلٰى هُدًى مِّنْ رَّبِّهِمْ وَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ

ulā'ika ‘alā hudam mir rabbihim wa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).

اوہ اوہ لوک نیں جہڑے اپنے رب توں ہدایت حاصل کردے رہندے نیں تے اوہ خوش قسمت نیں۔

وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَّشْتَرِيْ لَهْوَ الْحَدِيْثِ لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ بِغَيْرِ عِلْمٍۖ وَّيَتَّخِذَهَا هُزُوًاۗ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ عَذَابٌ مُّهِيْنٌ

wa minan-nāsi may yasytarī lahwal-ḥadīṡi liyuḍilla ‘an sabīlillāhi bigairi ‘ilmiw wa yattakhiżahā huzuwā(n), ulā'ika lahum ‘ażābum muhīn(un).

تے انساناں وچ (ایسے) لوک جو خالی گفتگو تو‏ں (لوکاں) نو‏‏ں بغیر علم دے اللہ د‏‏ی راہ تو‏ں گمراہ کردے نيں تے اس دا مذاق ا‏‏ے۔ اوہناں نوں ذلت آمیز سزا ملے گی۔

وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِ اٰيٰتُنَا وَلّٰى مُسْتَكْبِرًا كَاَنْ لَّمْ يَسْمَعْهَا كَاَنَّ فِيْٓ اُذُنَيْهِ وَقْرًاۚ فَبَشِّرْهُ بِعَذَابٍ اَلِيْمٍ

wa iżā tutlā ‘alaihi āyātunā wallā mustakbiran ka'allam yasma‘hā ka'anna fī użunaihi waqrā(n), fabasyyirhu bi‘ażābin alīm(in).

تے جدو‏ں اسنو‏ں ساڈی آیتاں سنائیاں جاندیاں نيں تاں اوہ فخر تو‏ں مونہہ موڑ لیندا اے جداں کہ اس نے انہاں نو‏ں نئيں سنیا ہوئے، جداں اس دے دونے کاناں وچ رکاوٹاں سن، فیر اسنو‏ں اک تکلیف دہ عذاب تو‏ں خوش کرو۔

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ لَهُمْ جَنّٰتُ النَّعِيْمِۙ

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti lahum jannātun na‘īm(i).

بے شک، ایمان رکھن آلے تے چنگے کم کرن آلیاں لئی لذت نال بھریاں جنتاں حاصل کرن گیاں،

خٰلِدِيْنَ فِيْهَاۗ وَعْدَ اللّٰهِ حَقًّاۗ وَهُوَ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ

khālidīna fīhā, wa‘dallāhi ḥaqqā(n), wa huwal-‘azīzul-ḥakīm(u).

اوہ ایس وچ رہندے نیں، سچے رب دے وعدے دے طور تے۔ تے اوہ سب توں طاقتور، سب توں سیانا اے۔

خَلَقَ السَّمٰوٰتِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَهَا وَاَلْقٰى فِى الْاَرْضِ رَوَاسِيَ اَنْ تَمِيْدَ بِكُمْ وَبَثَّ فِيْهَا مِنْ كُلِّ دَاۤبَّةٍۗ وَاَنْزَلْنَا مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَاَنْۢبَتْنَا فِيْهَا مِنْ كُلِّ زَوْجٍ كَرِيْمٍ

khalaqas-samāwāti bigairi ‘amadin taraunahā wa alqā fil-arḍi rawāsiya an tamīda bikum wa baṡṡa fīhā min kulli dābbah(tin), wa anzalnā minas-samā'i mā'an fa ambatnā fīhā min kulli zaujin karīm(in).

اس نے آسماناں نوں بغیر ستوناں دے بنایا جیویں تسی اوہناں نوں ویکھدے او، تے اس نے زمین دے پہاڑاں نوں (سطح تے) رکھیا تاں جے ایہہ (زمین) تہانوں ہلا نہ دیوے؛ تے ہر قسم دے چلدے پھردے مخلوق نوں نسل دیندے نیں جہڑیاں زمین تے رہندیاں نیں۔ تے اسی اسمان توں بارش دا پانی اتاریا، فیر اساں اس وچ ہر قسم دے چنگے بوٹے اگائے۔

هٰذَا خَلْقُ اللّٰهِ فَاَرُوْنِيْ مَاذَا خَلَقَ الَّذِيْنَ مِنْ دُوْنِهٖۗ بَلِ الظّٰلِمُوْنَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ ࣖ

hāżā khalqullāhi fa arūnī māżā khalaqal-lażīna min dūnih(ī), baliẓ-ẓālimūna fī ḍalālim mubīn(in).

ایہہ اللہ دی تخلیق اے، ایس لئی مینوں وکھاؤ کہ اللہ دے علاوہ (تہاڈی عبادت) نے کی بنایا اے۔ اصل چ، ظلم کرن آلے واضح غلطی چ ہن۔

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا لُقْمٰنَ الْحِكْمَةَ اَنِ اشْكُرْ لِلّٰهِ ۗوَمَنْ يَّشْكُرْ فَاِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ كَفَرَ فَاِنَّ اللّٰهَ غَنِيٌّ حَمِيْدٌ

wa laqad ātainā luqmānal-ḥikmata anisykur lillāh(i), wa may yasykur fa'innamā yasykuru linafsih(ī), wa man kafara fa'innallāha ganiyyun ḥamīd(un).

تے بے شک اساں نے لقمان نو‏‏ں حکمت دتی اے یعنی "اللہ دا شکر گزار رہو! تے جو کوئی شکر گزار اے (اللہ) تو بے شک اوہ اپنے آپ دا شکر گزار اے تے جو کوئی شکر گزار نئيں اے (بدنام) تاں بے شک اللہ سب تو‏ں زیادہ امیر تے سب تو‏ں قابل ستائش ا‏‏ے۔"

وَاِذْ قَالَ لُقْمٰنُ لِابْنِهٖ وَهُوَ يَعِظُهٗ يٰبُنَيَّ لَا تُشْرِكْ بِاللّٰهِ ۗاِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيْمٌ

wa iż qāla luqmānu libnihī wa huwa ya‘iẓuhū yā bunayya lā tusyrik billāh(i), innasy-syirka laẓulmun ‘aẓīm(un).

تے (یاد کرو) جدو‏ں لقمان نے اپنے بیٹے نو‏‏ں کہیا ، جدو‏ں اس نے اسنو‏ں سبق سکھایا ، "اے میرے بیٹے! اللہ تو‏ں شریک نہ کر، بے شک (اللہ) تو‏ں شریک کرنا واقعی بہت وڈی ظلم ا‏‏ے۔"

وَوَصَّيْنَا الْاِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِۚ حَمَلَتْهُ اُمُّهٗ وَهْنًا عَلٰى وَهْنٍ وَّفِصَالُهٗ فِيْ عَامَيْنِ اَنِ اشْكُرْ لِيْ وَلِوَالِدَيْكَۗ اِلَيَّ الْمَصِيْرُ

wa waṣṣainal-insāna biwālidaih(i), ḥamalathu ummuhū wahnan ‘alā wahniw wa fiṣāluhū fī ‘āmaini anisykur lī wa liwālidaik(a), ilayyal-maṣīr(u).

تے اسیں بندے نوں حکم دتا کہ اوہ اپنے ماں پیو نال چنگا کرے۔ اس دی ماں نے اس نوں ودھدی ہوئی کمزوری دی حالت وچّ جنم دتا سی، اتے دو سال دی عمر وچّ اس نوں دودھ چھڈّ دتا سی۔ میرے تے اپنے ماں پیو دے شکر گزار رہو۔ صرف میرے ول تیری واپسی ہووے گی۔

وَاِنْ جَاهَدٰكَ عَلٰٓى اَنْ تُشْرِكَ بِيْ مَا لَيْسَ لَكَ بِهٖ عِلْمٌ فَلَا تُطِعْهُمَا وَصَاحِبْهُمَا فِى الدُّنْيَا مَعْرُوْفًا ۖوَّاتَّبِعْ سَبِيْلَ مَنْ اَنَابَ اِلَيَّۚ ثُمَّ اِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ فَاُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

wa in jāhadāka ‘alā an tusyrika bī mā laisa laka bihī ‘ilmun falā tuṭi‘humā wa ṣāḥibhumā fid-dun-yā ma‘rūfā(n), wattabi‘ sabīla man anāba ilayya(a), ṡumma ilayya marji‘ukum fa unabbi'ukum bimā kuntum ta‘malūn(a).

تے جے ایہ دونے تہانوں کسی ایسی چیز دے نال شریک بنان اُتے مجبور کردے نيں جس دا آپ نو‏‏ں کوئی علم نئيں اے تاں فیر انہاں د‏‏ی اطاعت نہ کرو تے دنیا وچ انہاں نو‏‏ں اچھی طرح تو‏ں جوڑو تے میرے طرف واپس آنے والےآں دے راستے اُتے چلدے رہو۔ فیر میرے ول تہاڈی واپسی اے، فیر میں تہانوں دساں گا کہ تسی کی کیتا اے۔

يٰبُنَيَّ اِنَّهَآ اِنْ تَكُ مِثْقَالَ حَبَّةٍ مِّنْ خَرْدَلٍ فَتَكُنْ فِيْ صَخْرَةٍ اَوْ فِى السَّمٰوٰتِ اَوْ فِى الْاَرْضِ يَأْتِ بِهَا اللّٰهُ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَطِيْفٌ خَبِيْرٌ

yā bunayya innahā in taku miṡqāla ḥabbatim min khardalin fatakun fī ṣakhratin au fis-samāwāti au fil-arḍi ya'ti bihallāh(u), innallāha laṭīfun khabīr(un).

(لُکمان نے فرمایا) "اے میرے بیٹے! بے شک جے کوئی (کوئی عمل) سرسوں دے دانے دے برابر بھاری ہُندا تے اوہ کسی پتھر وچ ہُندا یا آسمان یا زمین اُتے ہُندا تو اللہ ضرور اسنو‏ں (ثواب) دیندا۔ بے شک اللہ سب تو‏ں زیادہ باریک تے درست اے ۔

يٰبُنَيَّ اَقِمِ الصَّلٰوةَ وَأْمُرْ بِالْمَعْرُوْفِ وَانْهَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَاصْبِرْ عَلٰى مَآ اَصَابَكَۗ اِنَّ ذٰلِكَ مِنْ عَزْمِ الْاُمُوْرِ

yā bunayya aqimiṣ-ṣalāta wa'mur bil-ma‘rūfi wanha ‘anil-munkari waṣbir ‘alā mā aṣābak(a), inna żālika min ‘azmil-umūr(i).

اے پتر! نماز ادا کرو تے (انساناں) نوں حکم دیو کہ اوہ ٹھیک کرن تے (اوہناں نوں) برائی کرن توں روکو تے جو کجھ تہاڈے نال ہوندا اے اوہدے نال صبر کرو، بے شک ایہ اک اہم معاملہ اے۔

وَلَا تُصَعِّرْ خَدَّكَ لِلنَّاسِ وَلَا تَمْشِ فِى الْاَرْضِ مَرَحًاۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُوْرٍۚ

wa lā tuṣa‘‘ir khaddaka lin-nāsi wa lā tamsyi fil-arḍi maraḥā(n), innallāha lā yuḥibbu kulla mukhtālin fakhūr(in).

تے لوکاں توں اپنا منہ نہ موڑو (تخر دی وجہ توں) تے تکبر نال دھرتی تے نہ ٹرو۔ بے شک اللہ تعالیٰ اوہ لوک پسند نئیں کردا جہڑے مغرور تے اپنے آپ تے فخر کردے نیں۔

وَاقْصِدْ فِيْ مَشْيِكَ وَاغْضُضْ مِنْ صَوْتِكَۗ اِنَّ اَنْكَرَ الْاَصْوَاتِ لَصَوْتُ الْحَمِيْرِ ࣖ

waqṣid fī masy-yika wagḍuḍ min ṣautik(a), inna ankaral-aṣwāti laṣautul-ḥamīr(i).

تے اپنی چلن نوں سوکھا بناؤ تے اپنی آواز نوں نرم کرو۔ بے شکّ، سبھ توں بھیڑی آواز کھوتے دی ہندی اے۔"

اَلَمْ تَرَوْا اَنَّ اللّٰهَ سَخَّرَ لَكُمْ مَّا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِ وَاَسْبَغَ عَلَيْكُمْ نِعَمَهٗ ظَاهِرَةً وَّبَاطِنَةً ۗوَمِنَ النَّاسِ مَنْ يُّجَادِلُ فِى اللّٰهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَّلَا هُدًى وَّلَا كِتٰبٍ مُّنِيْرٍ

alam tarau annallāha sakhkhara lakum mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍi wa asbaga ‘alaikum ni‘amahū ẓāhirataw wa bāṭinah(tan), wa minan-nāsi may yujādilu fillāhi bigairi ‘ilmiw wa lā hudaw wa lā kitābim munīr(in).

کیہ تُسی ایہہ نئیں ویکھیا کہ اللہ تعالیٰ نے تہاڈے (فائدے) لئی جو آسماناں تے زمین تے اے اوہنوں ماتحت کر دتا اے تے تہاڈے لئی جسمانی تے ذہنی طور تے اپنیاں نعمتاں نوں کامل کر دتا اے۔ لیکن انساناں وچ ایسے لوک وی موجود نيں جو اللہ دے (وحدت) نو‏‏ں بغیر علم یا ہدایت دے تے بغیر کسی کتاب دے جو روشن خیالی فراہ‏م کردے نيں، منازعہ کردے نيں۔

وَاِذَا قِيْلَ لَهُمُ اتَّبِعُوْا مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ قَالُوْا بَلْ نَتَّبِعُ مَا وَجَدْنَا عَلَيْهِ اٰبَاۤءَنَاۗ اَوَلَوْ كَانَ الشَّيْطٰنُ يَدْعُوْهُمْ اِلٰى عَذَابِ السَّعِيْرِ

wa iżā qīla lahumuttabi‘ū mā anzalallāhu qālū bal nattabi‘u mā wajadnā ‘alaihi ābā'anā, awalau kānasy-syaiṭānu yad‘ūhum ilā ‘ażābis-sa‘īr(i).

تے جدو‏ں انہاں تو‏ں کہیا جائے کہ اللہ نے جو نازل کیتا اے اس اُتے عمل کرو! اوہناں نے جواب دتا، "(نہیں)، پر اسی (صرف) اوہناں رسماں دی پیروی کرنے آں جہڑے اسی اپنے وڈکیاں توں سکھے آں۔" کی اوہ (اپنے آباؤ اجداد دی پیروی کرن گے) حالانکہ شیطان اصل وچ اوہناں نوں جلدی ہوئی اگ (جہنم) دی سزا لئی بلا رہیا اے؟

۞ وَمَنْ يُّسْلِمْ وَجْهَهٗٓ اِلَى اللّٰهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقٰىۗ وَاِلَى اللّٰهِ عَاقِبَةُ الْاُمُوْرِ

wa may yuslim wajhahū ilallāhi wa huwa muḥsinun faqadistamsaka bil-‘urwatil-wuṡqā, wa ilallāhi ‘āqibatul-umūr(i).

تے جہڑا وی اپنے آپ نو اللہ دے ماتحت کردا اے، جد کہ اوہ چنگا کرن آلا بندہ اے، تے بے شک اس نے اک مضبوط گسیٹ (رسی) نوں پھڑیا ہویا اے۔ صرف اللہ تے سب معاملے دا انت اے۔

وَمَنْ كَفَرَ فَلَا يَحْزُنْكَ كُفْرُهٗۗ اِلَيْنَا مَرْجِعُهُمْ فَنُنَبِّئُهُمْ بِمَا عَمِلُوْاۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلِيْمٌۢ بِذَاتِ الصُّدُوْرِ

wa man kafara falā yaḥzunka kufruh(ū), ilainā marji‘uhum fanunabbi'uhum bimā ‘amilū, innallāha ‘alīmum biżātiṣ-ṣudūr(i).

تے جہڑا کافر کرے اس دا کفر تہانوں دکھی نہ کرے (محمد) اوہ صرف ساڈے کول واپس آون گے، فیر اسی اوہناں نوں اوہناں دے کیتے کماں توں آگاہ کراں گے۔ بے شک اللہ تعالیٰ دل دے سارے مواد نوں جانن آلا اے۔

نُمَتِّعُهُمْ قَلِيْلًا ثُمَّ نَضْطَرُّهُمْ اِلٰى عَذَابٍ غَلِيْظٍ

numatti‘uhum qalīlan ṡumma naḍṭarruhum ilā ‘ażābin galīẓ(in).

اسیں اوہناں نوں کجھ چر لئی اپنے آپ نوں انجوائے کرن دتا، فیر اسیں اوہناں نوں سخت سزا دین تے مجبور کیتا۔

وَلَىِٕنْ سَاَلْتَهُمْ مَّنْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ لَيَقُوْلُنَّ اللّٰهُ ۗقُلِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ ۗبَلْ اَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ

wa la'in sa'altahum man khalaqas-samāwāti wal-arḍa layaqūlunnallāh(u), qulil-ḥamdu lillāh(i), bal akṡaruhum lā ya‘lamūn(a).

تے بے شک جے تسيں (محمد) انہاں تو‏ں پُچھدے نيں کہ "آسمان تے زمین کس نے پیدا کيتی؟" یقیناً اوہ جواب دین گے، "اللہ۔" کہو الحمداللہ پر اینہاں چوں بوہتیاں نوں نئیں پتہ

لِلّٰهِ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ اِنَّ اللّٰهَ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيْدُ

lillāhi mā fis-samāwāti wal-arḍ(i), innallāha huwal-ganiyyul-ḥamīd(u).

زمین تے آسمان تے ہر شے اللہ دی اے۔ بے شک اللہ، اوہ سب توں امیر، سب توں حمد اے۔

وَلَوْ اَنَّ مَا فِى الْاَرْضِ مِنْ شَجَرَةٍ اَقْلَامٌ وَّالْبَحْرُ يَمُدُّهٗ مِنْۢ بَعْدِهٖ سَبْعَةُ اَبْحُرٍ مَّا نَفِدَتْ كَلِمٰتُ اللّٰهِ ۗاِنَّ اللّٰهَ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ

wa lau anna mā fil-arḍi min syajaratin aqlāmuw wal-baḥru yamudduhū mim ba‘dihī sab‘atu abḥurim mā nafidat kalimātullāh(i), innallāha ‘azīzun ḥakīm(un).

تے جے زمین اُتے درخت قلم بن گئے تے سمندر (سیاہی) بن گئے، انہاں دے (سُک جانے دے بعد) انہاں وچ ست سمندر (ہور) شامل کردے، یقیناً اللہ دے کلام دا کوئی خاتمہ (لکھیا جانا) نئيں ہوئے گا۔ بے شک اللہ سب توں طاقتور اے، سب توں سیانا اے۔

مَا خَلْقُكُمْ وَلَا بَعْثُكُمْ اِلَّا كَنَفْسٍ وَّاحِدَةٍ ۗاِنَّ اللّٰهَ سَمِيْعٌۢ بَصِيْرٌ

mā khalqukum wa lā ba‘ṡukum illā kanafsiw wāḥidah(tin), innallāha samī‘um baṣīr(un).

تہانوں (اللہ لئی) پیدا کرنا تے پالنا بالکل انج ای اے (تخلیق تے پالنا) اک جان (آسان)۔ بے شک اللہ سب کجھ سنن آلا تے سب کجھ ویکھن آلا اے۔

اَلَمْ تَرَ اَنَّ اللّٰهَ يُوْلِجُ الَّيْلَ فِى النَّهَارِ وَيُوْلِجُ النَّهَارَ فِى الَّيْلِ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَۖ كُلٌّ يَّجْرِيْٓ اِلٰٓى اَجَلٍ مُّسَمًّى وَّاَنَّ اللّٰهَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرٌ

alam tara annallāha yūlijul-laila fin-nahāri wa yūlijun-nahāra fil-laili wa sakhkharasy-syamsa wal-qamar(a), kulluy yajrī ilā ajalim musammaw wa annallāha bimā ta‘malūna khabīr(un).

کیہ تُسی ایہہ نئیں ویکھیا کہ اللہ نے رات نوں دن وچ تے دن نوں رات وچ پا دتا تے سورج تے چن نوں ماتحت کیتا تے ایہناں وچوں ہر اک مقررہ ویلے تک گردش کردا رہیا۔ بے شک، اللہ تہاڈے کماں چ بہوں زیادہ محتاط اے۔

ذٰلِكَ بِاَنَّ اللّٰهَ هُوَ الْحَقُّ وَاَنَّ مَا يَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِهِ الْبَاطِلُۙ وَاَنَّ اللّٰهَ هُوَ الْعَلِيُّ الْكَبِيْرُ ࣖ

Żālika bi'annallāha huwal-ḥaqqu wa anna mā yad‘ūna min dūnihil-bāṭil(u), wa annallāha huwal-‘aliyyul-kabīr(u).

اس طرح، کیونکہ بے شک اللہ، اوہ سچا اے (خدا) تے جو کجھ وی اوہ اللہ توں الگ آکھدے نیں اوہ باطل اے۔ تے بے شک اللہ، اوہ سب توں وڈا، سب توں وڈا اے۔

اَلَمْ تَرَ اَنَّ الْفُلْكَ تَجْرِيْ فِى الْبَحْرِ بِنِعْمَتِ اللّٰهِ لِيُرِيَكُمْ مِّنْ اٰيٰتِهٖۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّكُلِّ صَبَّارٍ شَكُوْرٍ

alam tara annal-fulka tajrī fil-baḥri bini‘matillāhi liyuriyakum min āyātih(ī), inna fī żālika la'āyātil likulli ṣabbārin syakūr(in).

کیہ تُسی ایہہ نئیں ویکھیا کہ حقیقت وچ جہاز اللہ دے احسان نال سمندر تے چل رہیا اے، تاں جے اوہ تہانوں اپنیاں کجھ نشانیاں (عظمت) وکھاوے۔ بے شک، اس وچ ہر اک دے لئی (اس د ی عظمت) د ی علامتاں موجود نيں جو بہت صبر تے شکر گزار ا ے۔

وَاِذَا غَشِيَهُمْ مَّوْجٌ كَالظُّلَلِ دَعَوُا اللّٰهَ مُخْلِصِيْنَ لَهُ الدِّيْنَ ەۚ فَلَمَّا نَجّٰىهُمْ اِلَى الْبَرِّ فَمِنْهُمْ مُّقْتَصِدٌۗ وَمَا يَجْحَدُ بِاٰيٰتِنَآ اِلَّا كُلُّ خَتَّارٍ كَفُوْرٍ

wa iżā gasyiyahum maujun kaẓ-ẓulali da‘awullāha mukhliṣīna lahud-dīn(a), falammā najjāhum ilal-barri faminhum muqtaṣid(un), wa mā yajḥadu bi'āyātinā illā kullu khattārin kafūr(in).

تے جدو‏ں انہاں نو‏ں پہاڑاں د‏‏ی طرح وڈی لہراں تو‏ں للکاریا جاندا اے تاں اوہ اللہ نو‏‏ں خلوص تے مخلصانہ طور اُتے ایمان لیاؤندے نيں۔ لیکن جدو‏ں اللہ نے انہاں نو‏ں زمین تک پہنچنے تو‏ں بچایا تاں انہاں وچو‏ں کچھ نے سیدھے راستے اُتے چلدے رہ‏‏ے۔ ساڈی آیتاں دا انکار کرن آلے صرف ناشکری غدار نیں.

يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوْا رَبَّكُمْ وَاخْشَوْا يَوْمًا لَّا يَجْزِيْ وَالِدٌ عَنْ وَّلَدِهٖۖ وَلَا مَوْلُوْدٌ هُوَ جَازٍ عَنْ وَّالِدِهٖ شَيْـًٔاۗ اِنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ فَلَا تَغُرَّنَّكُمُ الْحَيٰوةُ الدُّنْيَاۗ وَلَا يَغُرَّنَّكُمْ بِاللّٰهِ الْغَرُوْرُ

ya ayyuhan-nāsuttaqū rabbakum wakhsyau yaumal lā yajzī wālidun ‘aw waladih(ī), wa lā maulūdun huwa jāzin ‘aw wālidihī syai'ā(n), inna wa‘dallāhi ḥaqqun falā tagurrannakumul-ḥayātud-dun-yā, wa lā yagurrannakum billāhil-garūr(u).

اے لوگ! اپنے رب توں ڈرو تے اوس دن توں ڈرو جدوں (جدوں) اک پیو اپنے بچے دی مدد نئیں کر سکے گا، تے اک بچہ اپنے پیو دی ذرا وی مدد نئیں کر سکے گا۔ بے شک، اللہ دے وعدے یقینی طور تے سچے ہن، اس لیی کدی وی دنیاوی زندگی دے دھوکے وچ نہ آؤ، تے اللہ دی (اطاعت) وچ دھوکے بازاں دے دھوکے وچ نہ آؤ۔

اِنَّ اللّٰهَ عِنْدَهٗ عِلْمُ السَّاعَةِۚ وَيُنَزِّلُ الْغَيْثَۚ وَيَعْلَمُ مَا فِى الْاَرْحَامِۗ وَمَا تَدْرِيْ نَفْسٌ مَّاذَا تَكْسِبُ غَدًاۗ وَمَا تَدْرِيْ نَفْسٌۢ بِاَيِّ اَرْضٍ تَمُوْتُۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلِيْمٌ خَبِيْرٌ ࣖ

innallāha ‘indahū ‘ilmus-sā‘ah(ti), wa yunazzilul-gaiṡ(a), wa ya‘lamu mā fil-arḥām(i), wa mā tadrī nafsum māżā taksibu gadā(n), wa mā tadrī nafsum bi'ayyi arḍin tamūt(u), innallāha ‘alīmun khabīr(un).

بے شک قیامت دا علم صرف اللہ دے پاس اے ؛ تے اوہ جہڑا بارش گھلدا اے، تے جانندا اے کہ رحم وچ کی اے۔ تے کوئی وی (یقینی طور تے) نئیں جان سکدا کہ اوہ کل کی کرے گا۔ تے کوئی وی نئیں جان سکدا کہ اوہ دھرتی تے کتھے مرے گا۔ بے شک اللہ سب کجھ جانن آلا، سب کجھ جانن آلا اے۔