Q.S البقرہ (اَلْبَقَرَة) - 286 مصرعیاں دی گنتی

الۤمّۤ ۚ

alif lām mīm.

الف لام میم

ذٰلِكَ الْكِتٰبُ لَا رَيْبَ ۛ فِيْهِ ۛ هُدًى لِّلْمُتَّقِيْنَۙ

Żālikal-kitābu lā raiba fīh(i), hudal lil-muttaqīn(a).

اس کتاب (قرآن) نو‏‏ں اس وچ کوئی شک نئيں اے ؛ پرہیزگاراں واسطے ہدایت

الَّذِيْنَ يُؤْمِنُوْنَ بِالْغَيْبِ وَيُقِيْمُوْنَ الصَّلٰوةَ وَمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ ۙ

al-lażīna yu'minūna bil-gaibi wa yuqīmūnaṣ-ṣalāta wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).

(یعنی) اوہ جیہڑے غیب تے ایمان رکھدے نیں، نماز پڑھدے نیں، تے اوس رزق دا کجھ حصہ خرچ کردے نیں جہڑا اسیں اوہناں نوں دتا اے

وَالَّذِيْنَ يُؤْمِنُوْنَ بِمَآ اُنْزِلَ اِلَيْكَ وَمَآ اُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ ۚ وَبِالْاٰخِرَةِ هُمْ يُوْقِنُوْنَۗ

wal-lażīna yu'minūna bimā unzila ilaika wa mā unzila min qablik(a), wabil-ākhirati hum yūqinūn(a).

تے اوہ جیہڑے (قرآن) تے ایمان رکھدے نیں جیہڑا تہاڈے تے (محمد) نازل ہویا تے (اوہناں کتاباں) نوں جیہڑیاں تہاڈے توں پہلاں نازل کیتیاں گئیاں نیں، تے اوہ آخرت دے وجود تے ایمان رکھدے نیں

اُولٰۤىِٕكَ عَلٰى هُدًى مِّنْ رَّبِّهِمْ ۙ وَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ

ulā'ika ‘alā hudam mir rabbihim wa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).

اپنے رب توں ہدایت حاصل کرن آلے اوہ نیں، تے اوہ خوش قسمت نیں

اِنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا سَوَاۤءٌ عَلَيْهِمْ ءَاَنْذَرْتَهُمْ اَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ لَا يُؤْمِنُوْنَ

innal-lażīna kafarū sawā'un ‘alaihim a'anżartahum am lam tunżirhum lā yu'minūn(a).

بے شک جو لوک کفر کردے نيں، انہاں دے لئی وی ایہو حال اے، چاہے آپ (محمد) آپ نو‏‏ں خبردار کرو یا آپ انہاں نو‏ں خبردار نہ کرو، اوہ ایمان نئيں لین گے۔

خَتَمَ اللّٰهُ عَلٰى قُلُوْبِهِمْ وَعَلٰى سَمْعِهِمْ ۗ وَعَلٰٓى اَبْصَارِهِمْ غِشَاوَةٌ وَّلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيْمٌ ࣖ

khatamallāhu ‘alā qulūbihim wa ‘alā sam‘ihim wa ‘alā abṣārihim gisyāwatuw wa lahum ‘ażābun ‘aẓīm(un).

اللہ تعالیٰ نے اینہاں دے دلاں تے سنن تے مہر لگا دتی اے، اینہاں دی بینائی بند کر دتی اے، تے ایناں نوں بھاری عذاب بھگتنا پئے گا

وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَّقُوْلُ اٰمَنَّا بِاللّٰهِ وَبِالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَمَا هُمْ بِمُؤْمِنِيْنَۘ

wa minan-nāsi may yaqūlu āmannā billāhi wa bil-yaumil-ākhiri wa mā hum bimu'minīn(a).

تے لوکاں وچ انج دے وی ہوندے نیں جیہڑے کہندے نیں "اسی اللہ تے قیامت تے ایمان رکھدے آں" پر اصل وچ اوہ مومن نئیں ہوندے

يُخٰدِعُوْنَ اللّٰهَ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا ۚ وَمَا يَخْدَعُوْنَ اِلَّآ اَنْفُسَهُمْ وَمَا يَشْعُرُوْنَۗ

yukhādi‘ūnallāha wal-lażīna āmanū wa mā yakhda‘ūna illā anfusahum wa mā yasy‘urūn(a).

اوہ اللہ تے ایمانداراں نوں دھوکہ دیندے نیں پر اوہ صرف اپنے آپ نوں دھوکہ دیندے نیں تے اوہناں دا احساس نہ ہوندا اے

فِيْ قُلُوْبِهِمْ مَّرَضٌۙ فَزَادَهُمُ اللّٰهُ مَرَضًاۚ وَلَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ ۢ ەۙ بِمَا كَانُوْا يَكْذِبُوْنَ

fī qulūbihim maraḍun fa zādahumullāhu maraḍā(n), wa lahum ‘ażābun alīmum bimā kānū yakżibūn(a).

اوہناں دے دلاں وچ اک بیماری سی، فیر اللہ نے بیماری وچ وادھا کیتا، تے اوہناں نوں تکلیف دہ عذاب ملیا، کیونکہ اوہناں نے جھوٹ بولیا۔

وَاِذَا قِيْلَ لَهُمْ لَا تُفْسِدُوْا فِى الْاَرْضِۙ قَالُوْٓا اِنَّمَا نَحْنُ مُصْلِحُوْنَ

wa iżā qīla lahum lā tufsidū fil-arḍ(i), qālū innamā naḥnu muṣliḥūn(a).

تے جدوں اوہناں نوں آکھیا جاندا اے کہ دھرتی تے کوئی نقصان نہ کرو! اوہناں نے جواب دتا، "اصل وچ، اسی اوہ لوک آں جہڑے بہتری لیاندے آں۔"

اَلَآ اِنَّهُمْ هُمُ الْمُفْسِدُوْنَ وَلٰكِنْ لَّا يَشْعُرُوْنَ

alā innahum humul-mufsidūna wa lākil lā yasy‘urūn(a).

یاد رکھو، حقیقت چ اوہی نقصان کر رئے نیں، لیکن اوہناں نوں ایہ احساس نئیں ہوندا

وَاِذَا قِيْلَ لَهُمْ اٰمِنُوْا كَمَآ اٰمَنَ النَّاسُ قَالُوْٓا اَنُؤْمِنُ كَمَآ اٰمَنَ السُّفَهَاۤءُ ۗ اَلَآ اِنَّهُمْ هُمُ السُّفَهَاۤءُ وَلٰكِنْ لَّا يَعْلَمُوْنَ

wa iżā qīla lahum āminū kamā āmanan nāsu qālū anu'minu kamā āmanas-sufahā'(u), alā innahum humus-sufahā'u wa lākil lā ya‘lamūn(a).

تے جدوں اوہناں نوں آکھیا جاندا اے، "ایسے طرحاں ایمان لاؤ جیویں دوجیاں نے ایمان لیا اے!" اُوہناں نے جواب دِتا، کی اَسی وی اُوس طراں ایمان لہیا کرئیے جیویں بے عقل ایمان رکھدے نے؟ یاد رکھو، اصل وچ اوہی نیں جنہاں وچ سمجھ دی کمی اے، پر اوہ نئیں جاندے۔

وَاِذَا لَقُوا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا قَالُوْٓا اٰمَنَّا ۚ وَاِذَا خَلَوْا اِلٰى شَيٰطِيْنِهِمْ ۙ قَالُوْٓا اِنَّا مَعَكُمْ ۙاِنَّمَا نَحْنُ مُسْتَهْزِءُوْنَ

wa iżā laqul-lażīna āmanū qālū āmannā, wa iżā khalau ilā syayāṭīnihim qālū innā ma‘akum, innamā naḥnu mustahzi'ūn(a).

تے جدوں اوہ ایماندار لوکاں نوں ملدے نیں، تے اوہ آکھدے نیں، "اسی ایمان رکھنے آں۔" لیکن جدو‏ں اوہ اپنے شیطاناں (رہبراں) دے پاس واپس آئے تاں انہاں نے کہیا بے شک اسيں آپ دے نال نيں، اسيں صرف مذاق اڑا رہے نيں۔

اَللّٰهُ يَسْتَهْزِئُ بِهِمْ وَيَمُدُّهُمْ فِيْ طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُوْنَ

allāhu yastahzi'u bihim wa yamudduhum fī ṭugyānihim ya‘mahūn(a).

اللہ انہاں دا مذاق اڈاوے گا تے انہاں نو گمراہی وچ بہن دیوے گا۔

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ اشْتَرَوُا الضَّلٰلَةَ بِالْهُدٰىۖ فَمَا رَبِحَتْ تِّجَارَتُهُمْ وَمَا كَانُوْا مُهْتَدِيْنَ

ulā'ikal-lażīnasytarawuḍ-ḍalālata bil-hudā, famā rabiḥat tijāratuhum wa mā kānū muhtadīn(a).

اوہی نیں جنہاں نے ہدایت نال غلطی خریدی۔ ایس لئی اوہناں دا کاروبار بدقسمت سی تے اوہناں نوں کوئی رہنمائی نئیں ملی۔

مَثَلُهُمْ كَمَثَلِ الَّذِى اسْتَوْقَدَ نَارًا ۚ فَلَمَّآ اَضَاۤءَتْ مَا حَوْلَهٗ ذَهَبَ اللّٰهُ بِنُوْرِهِمْ وَتَرَكَهُمْ فِيْ ظُلُمٰتٍ لَّا يُبْصِرُوْنَ

maṡaluhum kamaṡalil-lażistauqada nārā(n), falammā aḍā'at mā ḥaulahūū żahaballāhu binūrihim wa tarakahum fī ẓulumātil lā yubṣirūn(a).

انہاں د‏‏ی مثال انہاں لوکاں د‏‏ی طرح اے جو اگ بالدے نيں لیکن اس دے بعد انہاں دے آس پاس نو‏‏ں روشن کرنے دے بعد اللہ تعالیٰ انہاں دے نور نو‏‏ں کھوہ لیندا اے تے انہاں نو‏ں تاریکی وچ چھڈ دیندا اے جو دیکھنے تو‏ں قاصر ا‏‏ے۔

صُمٌّ ۢ بُكْمٌ عُمْيٌ فَهُمْ لَا يَرْجِعُوْنَۙ

Ṣummum bukmun ‘umyun fahum lā yarji‘ūn(a).

اوہ بہرے، گونگے تے انھے نیں، اس لی اوہ واپس نئیں آ سکدے۔

اَوْ كَصَيِّبٍ مِّنَ السَّمَاۤءِ فِيْهِ ظُلُمٰتٌ وَّرَعْدٌ وَّبَرْقٌۚ يَجْعَلُوْنَ اَصَابِعَهُمْ فِيْٓ اٰذَانِهِمْ مِّنَ الصَّوَاعِقِ حَذَرَ الْمَوْتِۗ وَاللّٰهُ مُحِيْطٌۢ بِالْكٰفِرِيْنَ

au kaṣayyibim minas-samā'i fīhi ẓulumātuw wa ra‘duw wa barq(un), yaj‘alūna aṣābi‘ahum fī āżānihim minaṣ-ṣawā‘iqi ḥażaral-maut(i), wallāhu muḥīṭum bil- kāfirīn(a).

یا (اک اجہے بندے دی طرح جہنوں ماریا جاندا اے) اسمان توں تیز بارش، جس دے نال ہنیرا، گرج تے بجلی ہوندی اے۔ اوہ اپنے کناں نو انگلاں نال بند کردے نیں، گرج دی آواز توں بچدے نیں کیونکہ اوہ مرن توں ڈردے نیں۔ اللہ وچ کافر کرن آلے وی شامل نیں۔

يَكَادُ الْبَرْقُ يَخْطَفُ اَبْصَارَهُمْ ۗ كُلَّمَآ اَضَاۤءَ لَهُمْ مَّشَوْا فِيْهِ ۙ وَاِذَآ اَظْلَمَ عَلَيْهِمْ قَامُوْا ۗوَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ لَذَهَبَ بِسَمْعِهِمْ وَاَبْصَارِهِمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ ࣖ

yakādul-barqu yakhṭafu abṣārahum, kullamā aḍā'a lahum masyau fīh(i), wa iżā aẓlama ‘alaihim qāmū, wa lau syā'allāhu lażahaba bisam‘ihim wa abṣārihim, innallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

بجلی نے تقریباً اوہناں دی نظر پھڑ لئی۔ جدوں وی (بجلی) چمکدی اے، اوہ اوہدے تھلے ٹُر جاندے نیں، تے جدوں اوہناں تے ہنیرا پیندا اے، اوہ رک جاندے نیں۔ جے اللہ دی مرضی ہوندی تے اوہناں دی سماعت تے بینائی کھوہ لیندی۔ بے شک اللہ سب کجھ تے قادر مطلق اے۔

يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ اعْبُدُوْا رَبَّكُمُ الَّذِيْ خَلَقَكُمْ وَالَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُوْنَۙ

yā ayyuhan-nāsu‘budū rabbakumul-lażī khalaqakum wal-lażīna min qablikum la‘allakum tattaqūn(a).

اے انسان! اپنے رب دی عبادت کرو جس نے تہانوں تے تہاڈے توں پہلاں دے لوکاں نوں بنایا اے، تاں جے تسی تقویٰ حاصل کر سکو۔

الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الْاَرْضَ فِرَاشًا وَّالسَّمَاۤءَ بِنَاۤءً ۖوَّاَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَاَخْرَجَ بِهٖ مِنَ الثَّمَرٰتِ رِزْقًا لَّكُمْ ۚ فَلَا تَجْعَلُوْا لِلّٰهِ اَنْدَادًا وَّاَنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ

allażī ja‘ala lakumul-arḍa firāsyaw was-samā'a binā'ā(n), wa anzala minas-samā'i mā'an fa akhraja bihī minaṡ-ṡamarāti rizqal lakum, falā taj‘alū lillāhi andādaw wa antum ta‘lamūn(a).

(اوہ اے) جس نے زمین نو‏‏ں آپ دے لئی بستر تے اسمان نو‏‏ں چھت بنایا اے تے اوہی اے جو آسمان تو‏ں پانی (بارش) نازل کردا اے، فیر اوہ اس دے نال پھل (بارش) نو‏‏ں آپ دے لئی رزق دے طور اُتے پیدا کردا ا‏‏ے۔ اس لیی، جدوں کہ تہانوں پتہ اے، اللہ دے لئی حریف تفویض نہ کرو۔

وَاِنْ كُنْتُمْ فِيْ رَيْبٍ مِّمَّا نَزَّلْنَا عَلٰى عَبْدِنَا فَأْتُوْا بِسُوْرَةٍ مِّنْ مِّثْلِهٖ ۖ وَادْعُوْا شُهَدَاۤءَكُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa in kuntum fī raibim mimmā nazzalnā ‘alā ‘abdinā fa'tū bisūratim mim miṡlih(ī), wad‘ū syuhadā'akum min dūnillāhi in kuntum ṣādiqīn(a).

تے جے تینوں (قرآن) وچ شک اے کہ اساں اپنے خادم (محمد) نو‏‏ں نازل کیتا اے تاں اس د‏ی طرح اک سورہ بناؤ تے اللہ دے علاوہ اپنے مددگار نو‏‏ں وی دعوت دے، جے تسيں سچے ہو۔

فَاِنْ لَّمْ تَفْعَلُوْا وَلَنْ تَفْعَلُوْا فَاتَّقُوا النَّارَ الَّتِيْ وَقُوْدُهَا النَّاسُ وَالْحِجَارَةُ ۖ اُعِدَّتْ لِلْكٰفِرِيْنَ

fa'illam taf‘alū wa lan taf‘alū fattaqun-nāral-latī waqūduhan-nāsu wal-ḥijārah(tu), u‘iddat lil-kāfirīn(a).

جے تُسی اینوں بنان دے قابل نئیں او، تے (یقین طور تے) ایس قابل نئیں ہوو گے، تے دوزخ دی اگ توں خوفزدہ ہوو جہدا بالن لوک تے پتھر نیں، جہڑا کافراں ​​لئی تیار کیتا گیا اے۔

وَبَشِّرِ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ اَنَّ لَهُمْ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ ۗ كُلَّمَا رُزِقُوْا مِنْهَا مِنْ ثَمَرَةٍ رِّزْقًا ۙ قَالُوْا هٰذَا الَّذِيْ رُزِقْنَا مِنْ قَبْلُ وَاُتُوْا بِهٖ مُتَشَابِهًا ۗوَلَهُمْ فِيْهَآ اَزْوَاجٌ مُّطَهَّرَةٌ وَّهُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

wa basysyiril-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti anna lahum jannātin tajrī min taḥtihal- anhār(u), kullamā ruziqū minhā min ṡamaratir rizqā(n), qālū hāżal-lażī ruziqnā min qablu wa utū bihī mutasyābihā(n), wa lahum fīhā azwājum muṭahharatuw wa hum fīhā khālidūn(a).

تے اوہناں لوکاں نوں خوشخبری پہنچاؤ جیہڑے ایمان لیاندے نیں تے چنگے کم کردے نیں، کہ اوہناں لئی باغات مہیا کیتے گئے نیں جنہاں دے تھلے دریا وگدے نیں ۔ جدوں وی اوہناں نوں جنت توں پھل دتا جاندا اے، اوہ کہندے نیں، "ایہہ اوہی اے جیہڑا سانوں پہلاں دتا گیا سی۔" اوہناں نوں وی ایہو جہے (پھل) دتے گئے ہن۔ تے اوتھے اوہ خالص میاں بیوی (حاصل) کردے ہن۔ اوہ اس وچّ ہی رہندے ہن۔

۞ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَسْتَحْيٖٓ اَنْ يَّضْرِبَ مَثَلًا مَّا بَعُوْضَةً فَمَا فَوْقَهَا ۗ فَاَمَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا فَيَعْلَمُوْنَ اَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّهِمْ ۚ وَاَمَّا الَّذِيْنَ كَفَرُوْا فَيَقُوْلُوْنَ مَاذَآ اَرَادَ اللّٰهُ بِهٰذَا مَثَلًا ۘ يُضِلُّ بِهٖ كَثِيْرًا وَّيَهْدِيْ بِهٖ كَثِيْرًا ۗ وَمَا يُضِلُّ بِهٖٓ اِلَّا الْفٰسِقِيْنَۙ

innallāha lā yastaḥyī ay yaḍriba maṡalam mā ba‘ūḍatan famā fauqahā, fa'ammal- lażīna āmanū faya‘lamūna annahul-ḥaqqu mir rabbihim, wa ammal-lażīna kafarū fayaqūlūna māżā arādallāhu bihāżā maṡalā(n), yuḍillu bihī kaṡīraw wa yahdī bihī kaṡīrā(n), wa mā yuḍillu bihī illal-fāsiqīn(a).

بے شک اللہ مچھر یا اس تو‏ں چھوٹی چیز د‏‏ی مثال بنانے تو‏ں باز نئيں آندا۔ رہی گل ایمان لیان آلیاں دی تے اوہ جاندے نیں کہ ایہہ رب دی سچائی اے۔ مگر کافر کہندے نيں اللہ تعالیٰ نے اس تمثیل تو‏ں کیہ مطلب رکھیا سی؟ اس (مثال) دے نال اس نے بوہت سارے لوکاں نو گمراہ ہونے دتا، تے اس (وی) دے نال اس نے بوہت سارے لوکاں نو ہدایت دتی۔ پر اوہ ایس تمثیل نال بدکاراں دے علاوہ کسے نوں وی گمراہ نئیں کردا،

الَّذِيْنَ يَنْقُضُوْنَ عَهْدَ اللّٰهِ مِنْۢ بَعْدِ مِيْثَاقِهٖۖ وَيَقْطَعُوْنَ مَآ اَمَرَ اللّٰهُ بِهٖٓ اَنْ يُّوْصَلَ وَيُفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِۗ اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْخٰسِرُوْنَ

allażīna yanquḍūna ‘ahdallāhi mim ba‘di mīṡāqih(ī), wa yaqṭa‘ūna mā amarallāhu bihī ay yūṣala wa yufsidūna fil-arḍ(i), ulā'ika humul-khāsirūn(a).

(یعنی) اوہ لوک جو (معاہد) د‏‏ی تصدیق دے بعد اللہ دے عہد د‏‏ی خلاف ورزی کردے نيں، تے جو اللہ تعالیٰ نے منسلک ہونے دا حکم دتا اے اسنو‏ں توڑ دیندے نيں تے زمین اُتے بدکاری کردے نيں۔ اوہی ہار جاندے نیں۔

كَيْفَ تَكْفُرُوْنَ بِاللّٰهِ وَكُنْتُمْ اَمْوَاتًا فَاَحْيَاكُمْۚ ثُمَّ يُمِيْتُكُمْ ثُمَّ يُحْيِيْكُمْ ثُمَّ اِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ

kaifa takfurūna billāhi wa kuntum amwātan fa'aḥyākum, ṡumma yumītukum ṡumma yuḥyīkum ṡumma ilaihi turja‘ūn(a).

تُسی اللہ توں کیویں کفر کر سکدے او، جدوں تسی مر چکے سی، فیر اوہنے تہانوں زندگی دتی، فیر اوہنے تہانوں موت دے گھاٹ اتار دتا، فیر اوہنے تہانوں زندہ کیتا۔ فیر تسی اوہدے کول واپس آ جاؤ گے۔

هُوَ الَّذِيْ خَلَقَ لَكُمْ مَّا فِى الْاَرْضِ جَمِيْعًا ثُمَّ اسْتَوٰٓى اِلَى السَّمَاۤءِ فَسَوّٰىهُنَّ سَبْعَ سَمٰوٰتٍ ۗ وَهُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمٌ ࣖ

huwal-lażī khalaqa lakum mā fil-arḍi jamī‘ā(n), ṡummastawā ilas-samā'i fasawwāhunna sab‘a samāwāt(in), wa huwa bikulli syai'in ‘alīm(un).

ایہ اوہ (اللہ) اے جس نے زمین اُتے سب کچھ آپ دے لئی پیدا کیتا، فیر اوہ اسماناں وچ گیا، فیر اس نے انہاں نو‏‏ں ست آسماناں وچ کامل کیتا۔ تے اوہ سب کجھ جانن آلا اے۔

وَاِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اِنِّيْ جَاعِلٌ فِى الْاَرْضِ خَلِيْفَةً ۗ قَالُوْٓا اَتَجْعَلُ فِيْهَا مَنْ يُّفْسِدُ فِيْهَا وَيَسْفِكُ الدِّمَاۤءَۚ وَنَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَنُقَدِّسُ لَكَ ۗ قَالَ اِنِّيْٓ اَعْلَمُ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

wa iż qāla rabbuka lil-malā'ikati innī jā‘ilun fil-arḍi khalīfah(tan), qālū ataj‘alu fīhā may yufsidu fīhā wa yasfikud-dimā'(a), wa naḥnu nusabbiḥu biḥamdika wa nuqaddisu lak(a), qāla innī a‘lamu mā lā ta‘lamūn(a).

تے (یاد کرو) جدو‏ں تواڈے رب نے فرشتاں تو‏ں فرمایا کہ میں زمین اُتے خلیفہ بناواں گا۔ اوہناں نے آکھیا کہ کیہ تُسی اوتھے کسے اجیہے بندے نوں رکھن جا رہے او جیہڑا بدعنوانی دا سبب بنے گا تے خون وگاائے گا جدوں کہ اسی تیری تعریف کراں گے تے تیرا ناں پاک کراں گے؟ اوہنے آکھیا، "سچ، میں اوہ جاننا واں جہڑا تسی نئیں جاندے۔"

وَعَلَّمَ اٰدَمَ الْاَسْمَاۤءَ كُلَّهَا ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلٰۤىِٕكَةِ فَقَالَ اَنْۢبِـُٔوْنِيْ بِاَسْمَاۤءِ هٰٓؤُلَاۤءِ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa ‘allama ādamal-asmā'a kullahā ṡumma ‘araḍahum ‘alal-malā'ikati faqāla ambi'ūnī bi'asmā'i hā'ulā'i in kuntum ṣādiqīn(a).

تے اس نے آدم نو‏‏ں انہاں سب دے ناں (چیزاں) سکھائے، فیر اس نے انہاں نو‏ں فرشتاں نو‏‏ں وکھایا تے کہیا، "ایہناں سب (چیزاں) دے ناں دسو، جے تسيں سچے او!"

قَالُوْا سُبْحٰنَكَ لَا عِلْمَ لَنَآ اِلَّا مَا عَلَّمْتَنَا ۗاِنَّكَ اَنْتَ الْعَلِيْمُ الْحَكِيْمُ

qālū subḥānaka lā ‘ilma lanā illā mā ‘allamtanā, innaka antal-‘alīmul-ḥakīm(u).

اوہناں نے جواب دتا، "تہاڈا جلال ہووے، اسیں کجھ وی نہیں جاندے سوائے اس دے جو توں سانوں سکھایا اے۔ بے شک، توں سبھ کجھ جانن والا، سبھ کجھ سیانا ایں۔"

قَالَ يٰٓاٰدَمُ اَنْۢبِئْهُمْ بِاَسْمَاۤىِٕهِمْ ۚ فَلَمَّآ اَنْۢبَاَهُمْ بِاَسْمَاۤىِٕهِمْۙ قَالَ اَلَمْ اَقُلْ لَّكُمْ اِنِّيْٓ اَعْلَمُ غَيْبَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۙ وَاَعْلَمُ مَا تُبْدُوْنَ وَمَا كُنْتُمْ تَكْتُمُوْنَ

qāla yā ādamu ambi'hum bi'asmā'ihim, falammā amba'ahum bi'asmā'ihim, qāla alam aqul lakum innī a‘lamu gaibas-samāwāti wal-arḍ(i), wa a‘lamu mā tubdūna wa mā kuntum taktumūn(a).

اس (اللہ) نے فرمایا اے آدم! انہاں نو‏ں ناں دس! آدم (آدم) نے اپنا ناں کہنے دے بعد اس نے کہیا کہ کی ميں نے تینوں نئيں کہیا کہ میں اسمان تے زمین دے راز جاننا واں تے میں جاننا واں کہ تُسی کیہ ظاہر کردے او تے کیہ لُکا لیندے او؟

وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ اَبٰى وَاسْتَكْبَرَۖ وَكَانَ مِنَ الْكٰفِرِيْنَ

wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li ādama fasajadū illā iblīs(a), abā wastakbara wa kāna minal-kāfirīn(a).

تے (یاد رکھو) جدوں اساں فرشتیاں نوں آکھیا آدم نوں جھکاؤ! اس لی اوہ شیطان دے علاوہ جھک گئے۔ اوہ انکار کردا اے تے فخر کردا اے تے اوہ کافراں ​​دے گروہ تو‏ں تعلق رکھدا ا‏‏ے۔

وَقُلْنَا يٰٓاٰدَمُ اسْكُنْ اَنْتَ وَزَوْجُكَ الْجَنَّةَ وَكُلَا مِنْهَا رَغَدًا حَيْثُ شِئْتُمَاۖ وَلَا تَقْرَبَا هٰذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُوْنَا مِنَ الظّٰلِمِيْنَ

wa qulnā yā ādamuskun anta wa zaujukal-jannata wa kulā minhā ragadan ḥaiṡu syi'tumā, wa lā taqrabā hāżihisy-syajarata fa takūnā minaẓ-ẓālimīn(a).

تے اسيں نے فرمایا کہ اے آدم! آپ تے آپ د‏‏ی بیوی جنت وچ رہو تے اوتھ‏ے د‏‏ی مزیدار (مختلف خوراکاں) تو‏ں جداں چاہو کھاؤ۔ (لیکن) اس درخت دے نیڑے نہ جاؤ، نئيں تاں ظالماں وچ شامل ہو جاؤ گے!

فَاَزَلَّهُمَا الشَّيْطٰنُ عَنْهَا فَاَخْرَجَهُمَا مِمَّا كَانَا فِيْهِ ۖ وَقُلْنَا اهْبِطُوْا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۚ وَلَكُمْ فِى الْاَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَّمَتَاعٌ اِلٰى حِيْنٍ

fa'azallahumasy-syaiṭānu ‘anhā fa akhrajahumā mimmā kānā fīh(i), wa qulnahbiṭū ba‘ḍukum liba‘ḍin ‘aduww(un), wa lakum fil-arḍi mustaqarruw wa matā‘un ilā ḥīn(in).

فیر شیطان نے انہاں دونے نو‏‏ں جنت تو‏ں دھوکہ دتا تاکہ اوہ دونے (تمام خوشیاں) تو‏ں خارج ہوئے گئے جدو‏ں کہ اوہ اوتھ‏ے سن (جنت)۔ تے اسی کہیا، "تھرو! تہاڈے وچوں کجھ دوجیاں دے دشمن نیں۔ تے تہاڈے لئی اک مقررہ ویلے تک زمین تے اک رہائش گاہ تے لذت اے۔"

فَتَلَقّٰٓى اٰدَمُ مِنْ رَّبِّهٖ كَلِمٰتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ ۗ اِنَّهٗ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيْمُ

fatalaqqā ādamu mir rabbihī kalimātin fatāba ‘alaih(i), innahū huwat-tawwābur- raḥīm(u).

فیر آدم نو‏‏ں اپنے رب تو‏ں کئی جملےآں نو‏‏ں ملیا، فیر اس نے اس د‏ی توبہ قبول کيتی۔ بے شک اللہ توبہ قبول کرن آلا تے رحم کرن آلا اے۔

قُلْنَا اهْبِطُوْا مِنْهَا جَمِيْعًا ۚ فَاِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِّنِّيْ هُدًى فَمَنْ تَبِعَ هُدَايَ فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ

qulnahbiṭū minhā jamī‘ā(n), fa'immā ya'tiyannakum minnī hudan faman tabi‘a hudāya falā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

اسیں آکھیا، "تسی سارے، اسمان توں اتر جاؤ! فیر جے میری ہدایت واقعی تہاڈے کول آوے، تے فیر جیہڑا وی میری ہدایت تے عمل کرے گا، اوہدے لئی کوئی خوف نئیں ہووے گا تے نہ ای اوہ غمگین ہون گے۔"

وَالَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَكَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَآ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ النَّارِ ۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ ࣖ

wal-lażīna kafarū wa każżabū bi'āyātinā ulā'ika aṣḥābun-nār(i), hum fīhā khālidūn(a).

رہی گل اوہ لوک جیہڑے کفر کردے نیں تے ساڈی نشانیاں توں انکار کردے نیں، اوہ دوزخ دے وسنیک نیں۔ اوہ اس وچّ ہی رہندے ہن۔

يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اذْكُرُوْا نِعْمَتِيَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَاَوْفُوْا بِعَهْدِيْٓ اُوْفِ بِعَهْدِكُمْۚ وَاِيَّايَ فَارْهَبُوْنِ

yā banī isrā'īlażkurū ni‘matiyal-latī an‘amtu ‘alaikum wa aufū bi‘ahdī ūfi bi‘ahdikum, wa iyyāya farhabūn(i).

اے بنی اسرائیل! میریاں نعمتاں نوں یاد رکھو جہڑیاں میں تہانوں عطا کیتیاں نیں۔ تے میرے نال اپنا وعدہ پورا کرو، میں تہاڈے نال اپنا وعدہ پورا کراں گا، تے صرف میرے توں خوفزدہ رہو۔

وَاٰمِنُوْا بِمَآ اَنْزَلْتُ مُصَدِّقًا لِّمَا مَعَكُمْ وَلَا تَكُوْنُوْٓا اَوَّلَ كَافِرٍۢ بِهٖ ۖ وَلَا تَشْتَرُوْا بِاٰيٰتِيْ ثَمَنًا قَلِيْلًا ۖوَّاِيَّايَ فَاتَّقُوْنِ

wa āminū bimā anzaltu muṣaddiqal limā ma‘akum wa lā takūnū awwala kāfirim bih(ī), wa lā tasytarū bi'āyātī ṡamanan qalīlā(n), wa iyyāya fattaqūn(i).

تے اس قرآن اُتے یقین رکھو جو ميں نے نازل کیتا اے جو اس گل د ی تصدیق کردا اے کہ (توریت) آپ دے نال اے تے اس تو ں کفر کرنے والے پہلے نہ ہوو۔ میریاں آیتاں نوں سستا نہ ویچو، تے صرف میرے توں ڈرو۔

وَلَا تَلْبِسُوا الْحَقَّ بِالْبَاطِلِ وَتَكْتُمُوا الْحَقَّ وَاَنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ

wa lā talbisul-ḥaqqa bil-bāṭili wa taktumul-ḥaqqa wa antum ta‘lamūn(a).

تے سچ نوں جھوٹ نال نہ ملاو تے (نہیں) لُکا کے سچ نوں جاندے او۔

وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَ وَارْكَعُوْا مَعَ الرّٰكِعِيْنَ

wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāta warka‘ū ma‘ar-rāki‘īn(a).

تے نماز پڑھو، زکات ادا کرو، تے رکوع کرن آلیاں دے نال رکوع کرو۔

۞ اَتَأْمُرُوْنَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَتَنْسَوْنَ اَنْفُسَكُمْ وَاَنْتُمْ تَتْلُوْنَ الْكِتٰبَ ۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

ata'murūnan-nāsa bil-birri wa tansauna anfusakum wa antum tatlūnal-kitāb(a), afalā ta‘qilūn(a).

تسی دوجیاں نوں نیکی دا حکم کیوں دیندے او، جدوں کہ تسی اپنے آپ نوں بھل جاندے او، حالانکہ تسی کتاب (توریت) پڑھدے او؟ سمجھ نہیں آؤندی؟

وَاسْتَعِيْنُوْا بِالصَّبْرِ وَالصَّلٰوةِ ۗ وَاِنَّهَا لَكَبِيْرَةٌ اِلَّا عَلَى الْخٰشِعِيْنَۙ

wasta‘īnū biṣ-ṣabri waṣ-ṣalāh(ti), wa innahā lakabīratun illā ‘alal-khāsyi‘īn(a).

تے صبر تے دعا دے نال (اللہ توں) مدد منگو۔ تے (نماز) بے شک اوکھی اے، سوائے اوہناں دے جیہڑے عقیدت مند نیں

الَّذِيْنَ يَظُنُّوْنَ اَنَّهُمْ مُّلٰقُوْا رَبِّهِمْ وَاَنَّهُمْ اِلَيْهِ رٰجِعُوْنَ ࣖ

allażīna yaẓunnūna annahum mulāqū rabbihim wa annahum ilaihi rāji‘ūn(a).

(یعنی) اوہ جیہڑے یقین رکھدے نیں کہ اوہ اپنے رب نال ملن گے، تے اوہ اوہدے کول واپس آ جان گے۔

يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اذْكُرُوْا نِعْمَتِيَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَاَنِّيْ فَضَّلْتُكُمْ عَلَى الْعٰلَمِيْنَ

yā banī isrā'īlażkurū ni‘matiyal-latī an‘amtu ‘alaikum wa annī faḍḍaltukum ‘alal- ‘ālamīn(a).

اے بنی اسرائیل! میریاں برکتاں نوں یاد رکھو جہڑیاں میں تہانوں عطا کیتیاں نیں، تے میں تہانوں ایس دنیا دے سارے لوکاں تے پسند کیتا اے (اوس ویلے)۔

وَاتَّقُوْا يَوْمًا لَّا تَجْزِيْ نَفْسٌ عَنْ نَّفْسٍ شَيْـًٔا وَّلَا يُقْبَلُ مِنْهَا شَفَاعَةٌ وَّلَا يُؤْخَذُ مِنْهَا عَدْلٌ وَّلَا هُمْ يُنْصَرُوْنَ

wattaqū yaumal lā tajzī nafsun ‘an nafsin syai'aw wa lā yuqbalu minhā syafā‘atuw wa lā yu'khażu minhā ‘adluw wa lā hum yunṣarūn(a).

تے اوس دن توں ڈرو، (جدوں) کوئی وی دوجے دا ذرا وی دفاع نئیں کر سکدا۔ اس دوران انہاں د‏‏ی طرف تو‏ں کوئی شفاعت تے تاوان قبول نئيں کیتا جائے گا تے نہ ہی انہاں د‏‏ی مدد کيت‏ی جائے گی۔

وَاِذْ نَجَّيْنٰكُمْ مِّنْ اٰلِ فِرْعَوْنَ يَسُوْمُوْنَكُمْ سُوْۤءَ الْعَذَابِ يُذَبِّحُوْنَ اَبْنَاۤءَكُمْ وَيَسْتَحْيُوْنَ نِسَاۤءَكُمْ ۗ وَفِيْ ذٰلِكُمْ بَلَاۤءٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ عَظِيْمٌ

wa iż najjainākum min āli fir‘auna yasūmūnakum sū'al-‘ażābi yużabbiḥūna abnā'akum wa yastaḥyūna nisā'akum, wa fī żālikum balā'um mir rabbikum ‘aẓīm(un).

تے (یاد رکھو) جدوں اسیں تہانوں (فرعون تے) فرعون دے پیروکاراں توں بچایا سی۔ اوہناں نے تہانوں سخت عذاب دِتا۔ اوہ تہاڈے پتراں نوں ذبح کردے نیں تے تہاڈیاں دھیاں دی جان بچاندے نیں۔ تے ایس صورت وچ ایہہ تہاڈے رب ولوں اک وڈی آزمائش اے۔

وَاِذْ فَرَقْنَا بِكُمُ الْبَحْرَ فَاَنْجَيْنٰكُمْ وَاَغْرَقْنَآ اٰلَ فِرْعَوْنَ وَاَنْتُمْ تَنْظُرُوْنَ

wa iż faraqnā bikumul-baḥra fa'anjainākum wa agraqnā āla fir‘auna wa antum tanẓurūn(a).

تے (یاد رکھو) جدوں اسیں تہاڈے لئی سمندر نوں وکھ کیتا، تاں جے اسیں تہانوں بچا سکیے تے اسیں (فرعون تے) فرعون دے پیروکاراں نوں ڈبو دتا، جدوں کہ تسی ویکھدے رہے۔

وَاِذْ وٰعَدْنَا مُوْسٰىٓ اَرْبَعِيْنَ لَيْلَةً ثُمَّ اتَّخَذْتُمُ الْعِجْلَ مِنْۢ بَعْدِهٖ وَاَنْتُمْ ظٰلِمُوْنَ

wa iż wā‘adnā mūsā arba‘īna lailatan ṡummattakhażtumul-‘ijla mim ba‘dihī wa antum ẓālimūn(a).

تے (یاد کرو) جدوں اسی موسیٰ نال چالھی راتاں دا وعدہ کیتا سی۔ فیر تُسی (بنی اسرائیل) نے بچھڑے دے (بطور قربانی دے طور تے) اس دے (رفتن) دے بعد (اس دا مجسمہ) بنایا، تے تُسی ظالم بن گئے۔

ثُمَّ عَفَوْنَا عَنْكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ

Ṡumma ‘afaunā ‘ankum mim ba‘di żālika la‘allakum tasykurūn(a).

فیر اسیں تہانوں معاف کر دتا، تاں جے تسی شکر گزار ہوو۔

وَاِذْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ وَالْفُرْقَانَ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُوْنَ

wa iż ātainā mūsal-kitāba wal-furqāna la‘allakum tahtadūn(a).

تے (یاد رکھو) ، جدو‏ں اسيں نے موسیٰ نو‏‏ں کتاب تے فرقان دتا تاکہ آپ راہنمائی حاصل کرسکن۔

وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهٖ يٰقَوْمِ اِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ اَنْفُسَكُمْ بِاتِّخَاذِكُمُ الْعِجْلَ فَتُوْبُوْٓا اِلٰى بَارِىِٕكُمْ فَاقْتُلُوْٓا اَنْفُسَكُمْۗ ذٰلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ عِنْدَ بَارِىِٕكُمْۗ فَتَابَ عَلَيْكُمْ ۗ اِنَّهٗ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيْمُ

wa iż qāla mūsā liqaumihī yā qaumi innakum ẓalamtum anfusakum bittikhāżikumul- ‘ijla fatūbū ilā bāri'ikum faqtulū anfusakum, żālikum khairul lakum ‘inda bāri'ikum, fatāba ‘alaikum, innahū huwat-tawwābur-raḥīm(u).

تے (یاد رکھو) جدو‏ں موسیٰ نے اپنی قوم تو‏ں فرمایا اے میری قوم! تسيں نے حقیقی طور اُتے بچھڑے د‏‏ی تصویر بنا ک‏ے اپنے آپ اُتے ظلم کیتا اے (بطور قربانی) اس لئی اپنے خالق تو‏ں توبہ کرو تے اپنے آپ نو‏‏ں قتل کرو۔ آپ دے خالق دے نال آپ دے لئی بہتر اے اوہ آپ د‏‏ی توبہ نو‏‏ں قبول کرے گا۔ بے شک اوہ توبہ دا سب تو‏ں زیادہ قبول کرن آلا تے رحم کرن والا ا‏‏ے۔"

وَاِذْ قُلْتُمْ يٰمُوْسٰى لَنْ نُّؤْمِنَ لَكَ حَتّٰى نَرَى اللّٰهَ جَهْرَةً فَاَخَذَتْكُمُ الصّٰعِقَةُ وَاَنْتُمْ تَنْظُرُوْنَ

wa iż qultum yā mūsā lan nu'mina laka ḥattā narallāha jahratan fa'akhażatkumuṣ-ṣā‘iqatu wa antum tanẓurūn(a).

تے (یاد رکھو) جدو‏ں آپ نے فرمایا اے موسیٰ! جدو‏ں تک اسيں اللہ نو‏‏ں صاف نظر نئيں آندے، اسيں آپ اُتے ایمان نئيں لیاں گے، فیر آپ اُتے بجلی چلی، جدو‏ں کہ آپ دیکھ رہے سن ۔

ثُمَّ بَعَثْنٰكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَوْتِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ

Ṡumma ba‘aṡnākum mim ba‘di mautikum la‘allakum tasykurūn(a).

فیر، اسی تہانوں تہاڈے مرن دے بعد زندہ کیتا، تاں جے تسی شکر گزار ہو سکو۔

وَظَلَّلْنَا عَلَيْكُمُ الْغَمَامَ وَاَنْزَلْنَا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوٰى ۗ كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْ ۗ وَمَا ظَلَمُوْنَا وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ

wa ẓallalnā ‘alaikumul-gamāma wa anzalnā ‘alaikumul-manna was-salwā, kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum, wa mā ẓalamūnā wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).

تے اسیں تہانوں بدلاں نال سایہ دتا، تے اسیں تہاڈے کول من تے سلوا نازل کیتا۔ اسی جو رزق دتی اے اوہدے چوں چنگی خوراک کھاؤ۔ اوہناں نے ساڈے نال ظلم نئیں کیتا، بلکہ اوہناں نے اپنے آپ نال ظلم کیتا۔

وَاِذْ قُلْنَا ادْخُلُوْا هٰذِهِ الْقَرْيَةَ فَكُلُوْا مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ رَغَدًا وَّادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا وَّقُوْلُوْا حِطَّةٌ نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطٰيٰكُمْ ۗ وَسَنَزِيْدُ الْمُحْسِنِيْنَ

wa iż qulnadkhulū hāżihil-qaryata fakulū minhā ḥaiṡu syi'tum ragadaw wadkhulul- bāba sujjadaw wa qūlū ḥiṭṭatun nagfir lakum khaṭāyākum, wa sanazīdul-muḥsinīn(a).

تے (یاد رکھو) جدوں اسیں آکھیا، "ایس سرزمین (بیت المقدیس) وچ داخل ہو جاؤ، فیر (مختلف کھان پین دیاں شیواں) جو تسی پسند کرو، سواد نال کھاؤ۔ تے جھکدے ہوئے ایہدے بوہے وچ داخل ہوو، تے آکھو، "سانوں (ساڈے گناہواں توں) نجات دے،" یقیناً اسی تہاڈیاں غلطیاں نوں معاف کراں گے۔ تے اسی اوہناں لوکاں لئی (فضلات) ودھاواں گے جیہڑے نیکی کردے نیں۔"

فَبَدَّلَ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا قَوْلًا غَيْرَ الَّذِيْ قِيْلَ لَهُمْ فَاَنْزَلْنَا عَلَى الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا رِجْزًا مِّنَ السَّمَاۤءِ بِمَا كَانُوْا يَفْسُقُوْنَ ࣖ

fabaddalal-lażīna ẓalamū qaulan gairal-lażī qīla lahum fa anzalnā ‘alal-lażīna ẓalamū rijzam minas-samā'i bimā kānū yafsuqūn(a).

فیر ظالم لوکاں نے حکم دی جگہ (دوجا حکم) دتا جہڑا اوہناں نوں حکم نئیں دتا گیا سی۔ اس لیی اساں ظالم لوکاں تے آسمان توں آفت نازل کیتی، کیونکہ اوہ (ہمیشہ) بدکار کردے سن۔

۞ وَاِذِ اسْتَسْقٰى مُوْسٰى لِقَوْمِهٖ فَقُلْنَا اضْرِبْ بِّعَصَاكَ الْحَجَرَۗ فَانْفَجَرَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا ۗ قَدْ عَلِمَ كُلُّ اُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْ ۗ كُلُوْا وَاشْرَبُوْا مِنْ رِّزْقِ اللّٰهِ وَلَا تَعْثَوْا فِى الْاَرْضِ مُفْسِدِيْنَ

wa iżistasqā mūsā liqaumihī faqulnaḍrib bi‘aṣākal-ḥajar(a), fanfajarat minhuṡnatā ‘asyrata ‘ainā(n), qad ‘alima kullu unāsim masyrabahum, kulū wasyrabū mir rizqillāhi wa lā ta‘ṡau fil-arḍi mufsidīn(a).

تے (یاد رکھو) جدوں موسیٰ نے اپنی قوم لئی پانی منگیا تے اسیں آکھیا چٹان نوں اپنے ڈنڈے نال مارو! اس لی باراں چشمے اس چوں نکلے۔ ہر قبیلے نوں اپنی (متعلقہ) پین دی تھاں دا پتہ اے۔ اللہ دے دتے گئے رزق توں کھاؤ تے پیو، تے نقصان کر کے زمین تے برائی نہ کرو۔

وَاِذْ قُلْتُمْ يٰمُوْسٰى لَنْ نَّصْبِرَ عَلٰى طَعَامٍ وَّاحِدٍ فَادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُخْرِجْ لَنَا مِمَّا تُنْۢبِتُ الْاَرْضُ مِنْۢ بَقْلِهَا وَقِثَّاۤىِٕهَا وَفُوْمِهَا وَعَدَسِهَا وَبَصَلِهَا ۗ قَالَ اَتَسْتَبْدِلُوْنَ الَّذِيْ هُوَ اَدْنٰى بِالَّذِيْ هُوَ خَيْرٌ ۗ اِهْبِطُوْا مِصْرًا فَاِنَّ لَكُمْ مَّا سَاَلْتُمْ ۗ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ وَالْمَسْكَنَةُ وَبَاۤءُوْ بِغَضَبٍ مِّنَ اللّٰهِ ۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ كَانُوْا يَكْفُرُوْنَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ وَيَقْتُلُوْنَ النَّبِيّٖنَ بِغَيْرِ الْحَقِّ ۗ ذٰلِكَ بِمَا عَصَوْا وَّكَانُوْا يَعْتَدُوْنَ ࣖ

wa iż qultum yā mūsā lan naṣbira ‘alā ṭa‘āmiw wāḥidin fad‘u lanā rabbaka yukhrij lanā mimmā tumbitul-arḍu mim baqlihā wa qiṡṡā'ihā wa fūmihā wa ‘adasihā wa baṣalihā, qāla atastabdilūnal-lażī huwa adnā bil-lażī huwa khair(un), ihbiṭū miṣran fa inna lakum mā sa'altum, wa ḍuribat ‘alaihimuż-żillatu wal-maskanatu wa bā'ū bigaḍabim minallāh(i), żālika bi'annahum kānū yakfurūna bi'āyātillāhi wa yaqtulūnan- nabiyyīna bi gairil-ḥaqq(i), żālika bimā ‘aṣaw wa kānū ya‘tadūn(a).

تے (یاد رکھو)، جدوں تسی کہیا سی، "اے موسیٰ! اسی صرف اک قسم دی خوراک (کھان) نوں برداشت نئیں کر سکدے، ایس لئی اپنے رب توں ساڈے لئی منگو، تاں جے اوہ سانوں اوہ دیوے جو زمین اگاندی اے، جویں کہ: سبزیاں، کھیرے، لہسن، سونف پھلیاں تے شیلٹ۔" اس (موسیٰ) نے جواب دتا، "کی تُسی کسے چنگی چیز دے بدلے کوئی بھیڑی چیز منگ رئے او؟ کسے شہر چ جاؤ، جو تُسی منگدے او اوہ ضرور ملے گا۔" فیر اوہ بے عزتی تے غربت دا شکار ہوئے، تے انہاں نو (دوبارہ) اللہ تو‏ں غضب ملیا۔ ایہ اس لئی (ہویا) کیونکہ انہاں نے اللہ د‏‏ی آیات تو‏ں انکار کیتا تے نبیاں نو‏‏ں بغیر درست (صحیح وجوہات دے) قتل کيتا۔ ایہ ایس لئی اے کیونکہ اوہ نافرمان نیں تے حداں توں تجاوز کردے نیں۔

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَالَّذِيْنَ هَادُوْا وَالنَّصٰرٰى وَالصَّابِــِٕيْنَ مَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَهُمْ اَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْۚ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ

innal-lażīna āmanū wal-lażīna hādū wan-naṣārā waṣ-ṣābi'īna man āmana billāhi wal- yaumil-ākhiri wa ‘amila ṣāliḥan fa lahum ajruhum ‘inda rabbihim, wa lā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

بے شک ایمان رکھن آلے، یہودی، مسیحی تے صابین، جہڑا وی (اوہناں چوں) اللہ تے روز آخرت تے ایمان رکھدا اے، تے نیک کم کردا اے، اوہناں نوں اپنے رب ولوں اجر ملے گا، اوہناں توں کوئی خوف نئیں، تے اوہ غم نئیں کردے۔

وَاِذْ اَخَذْنَا مِيْثَاقَكُمْ وَرَفَعْنَا فَوْقَكُمُ الطُّوْرَۗ خُذُوْا مَآ اٰتَيْنٰكُمْ بِقُوَّةٍ وَّاذْكُرُوْا مَا فِيْهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُوْنَ

wa iż akhażnā mīṡāqakum wa rafa‘nā fauqakumuṭ-ṭūr(a), khużū mā ātainākum biquwwatiw ważkurū mā fīhi la‘allakum tattaqūn(a).

تے (یاد رکھو) جدو‏ں اسيں نے آپ دا وعدہ لیا سی تے آپ نے پہاڑ (سینا) نو‏‏ں آپ تو‏ں اُپر اُچا کیتا سی (جب‏ے کہہ رہے نيں) "اسیں جو کچھ تینوں دتا اے اسنو‏ں مضبوطی تو‏ں پکڑو تے اس وچ جو کچھ اے اسنو‏ں یاد رکھو تاکہ آپ تقویٰ حاصل کرسکن۔"

ثُمَّ تَوَلَّيْتُمْ مِّنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ فَلَوْلَا فَضْلُ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهٗ لَكُنْتُمْ مِّنَ الْخٰسِرِيْنَ

Ṡumma tawallaitum mim ba‘di żālika falau lā faḍlullāhi ‘alaikum wa raḥmatuhū lakuntum minal-khāsirīn(a).

فیر ایس توں بعد توں منہ موڑ لیا۔ لہٰذا جے اللہ تعالیٰ دا فضل تے آپ د‏‏ی رحمت نہ ہُندی تاں تسيں ضرور ہارنے والےآں وچو‏ں ہوندے۔

وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ الَّذِيْنَ اعْتَدَوْا مِنْكُمْ فِى السَّبْتِ فَقُلْنَا لَهُمْ كُوْنُوْا قِرَدَةً خٰسِـِٕيْنَ

wa laqad ‘alimtumul-lażīna‘tadau minkum fis-sabti faqulnā lahum kūnū qiradatan khāsi'īn(a).

تے بے شک، تسی اوہناں لوکاں نوں جاندے سی جنہاں نے سبت دے دن تہاڈے وچکار گناہ کیتی سی، اس لی اسیں اوہناں نوں آکھیا، "تسی حقیر بندر بنو!"

فَجَعَلْنٰهَا نَكَالًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهَا وَمَا خَلْفَهَا وَمَوْعِظَةً لِّلْمُتَّقِيْنَ

faja‘alnāhā nakālal limā baina yadaihā wa mā khalfahā wa mau‘iẓatal lil-muttaqīn(a).

لہٰذا اساں اس وقت دے لوکاں دے لئی تے بعد وچ آنے والےآں دے لئی اک انتباہ تے متقیاں دے لئی سبق بنایا۔

وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهٖٓ اِنَّ اللّٰهَ يَأْمُرُكُمْ اَنْ تَذْبَحُوْا بَقَرَةً ۗ قَالُوْٓا اَتَتَّخِذُنَا هُزُوًا ۗ قَالَ اَعُوْذُ بِاللّٰهِ اَنْ اَكُوْنَ مِنَ الْجٰهِلِيْنَ

wa iż qāla mūsā liqaumihī innallāha ya'murukum an tażbaḥū baqarah(tan), qālū atattakhiżunā huzuwā(n), qāla a‘ūżu billāhi an akūna minal-jāhilīn(a).

تے (یاد رکھو) جدو‏ں موسیٰ نے اپنے قوم تو‏ں فرمایا، "اللہ تعالیٰ نے آپ نو‏‏ں اک گھوڑی ذبح کرنے دا حکم دتا ا‏‏ے۔" اوہناں نے پچھیا، “تسیں ساڈا مذاق اڈاؤنا اے؟” اس (موسیٰ) نے جواب دتا کہ میں اللہ تو‏ں پناہ لیندا ہاں تاکہ جاہلاں وچ نہ ہوواں۔

قَالُوا ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّنْ لَّنَا مَا هِيَ ۗ قَالَ اِنَّهٗ يَقُوْلُ اِنَّهَا بَقَرَةٌ لَّا فَارِضٌ وَّلَا بِكْرٌۗ عَوَانٌۢ بَيْنَ ذٰلِكَ ۗ فَافْعَلُوْا مَا تُؤْمَرُوْنَ

qālud‘u lanā rabbaka yubayyil lanā mā hiy(a), qāla innahū yaqūlu innahā baqaratul lā fāriḍuw wa lā bikr(un), ‘awānum baina żālik(a), faf‘alū mā tu'marūn(a).

اوہناں نے آکھیا، "اپنے رب توں پچھو کہ اوہ سانوں اوس (مادہ گاں) بارے سمجھاوے۔" اس (موسیٰ) نے جواب دتا، "اوس (اللہ) نے کہیا کہ گچھی نہ بڈھی اے تے نہ ہی جوان، (بلکہ) درمیان وچ۔ لہذا جو آپ نو ں حکم دتا گیا اے اوہ کرو۔"

قَالُوا ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّنْ لَّنَا مَا لَوْنُهَا ۗ قَالَ اِنَّهٗ يَقُوْلُ اِنَّهَا بَقَرَةٌ صَفْرَاۤءُ فَاقِعٌ لَّوْنُهَا تَسُرُّ النّٰظِرِيْنَ

qālud‘u lanā rabbaka yubayyil lanā mā launuhā, qāla innahū yaqūlu innahā baqaratun ṣafrā'u fāqi‘ul launuhā tasurrun-nāẓirīn(a).

اوہناں نے آکھیا، "اپنے رب توں پچھو کہ اوہ سانوں سمجھائے کہ ایہدا رنگ کی اے۔" اس (موسیٰ) نے جواب دتا، "اوس (اللہ) نے فرمایا، کہ (گائے) اک مادہ گائے اے جس دا رنگ گہرا پیلا اے، جو (اس) نو‏‏ں دیکھنے والےآں نو‏‏ں خوش کردا ا‏‏ے۔"

قَالُوا ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّنْ لَّنَا مَا هِيَۙ اِنَّ الْبَقَرَ تَشٰبَهَ عَلَيْنَاۗ وَاِنَّآ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ لَمُهْتَدُوْنَ

qālud‘u lanā rabbaka yubayyil lanā mā hiy(a), innal-baqara tasyābaha ‘alainā, wa innā in syā'allāhu lamuhtadūn(a).

انہاں نے کہیا، "اپنے رب تو‏ں ساڈے لئی اس (مادہ گائے) دے بارے وچ وضاحت کرنے دے لئی پوچھو۔ (کیونکہ) بے شک گائے ساڈے لئی حالے تک واضح نئيں اے، تے جے اللہ چاہے تاں سانو‏ں ہدایت ضرور ملے گی۔"

قَالَ اِنَّهٗ يَقُوْلُ اِنَّهَا بَقَرَةٌ لَّا ذَلُوْلٌ تُثِيْرُ الْاَرْضَ وَلَا تَسْقِى الْحَرْثَۚ مُسَلَّمَةٌ لَّاشِيَةَ فِيْهَا ۗ قَالُوا الْـٰٔنَ جِئْتَ بِالْحَقِّ فَذَبَحُوْهَا وَمَا كَادُوْا يَفْعَلُوْنَ ࣖ

qāla innahū yaqūlu innahā baqaratul lā żalūlun tuṡīrul-arḍa wa lā tasqil-ḥarṡ(a), musallamatul lā syiyata fīhā, qālul-'āna ji'ta bil-ḥaqqi fażabaḥūhā wa mā kādū yaf‘alūn(a).

اس (موسیٰ) نے جواب دتا، "اس نے (اللہ) نے فرمایا، (گائے) اک مادہ گائے اے جسنو ں کدی وی زمین ہل کرنے دے لئی استعمال نئيں کیتا گیا اے تے نہ ہی فصلاں نو ں سیراب کرنے دے لئی استعمال کیتا گیا اے، صحت مند تے بغیر داغاں دے۔" اوہناں آکھیا، "ہن فیر تسی سچ (چیزاں) سمجھاؤ۔" فیر اوہناں نے اوہنوں ذبح کیتا، تے اوہناں نے بمشکل (حکم) تے عمل کیتا۔

وَاِذْ قَتَلْتُمْ نَفْسًا فَادّٰرَءْتُمْ فِيْهَا ۗ وَاللّٰهُ مُخْرِجٌ مَّا كُنْتُمْ تَكْتُمُوْنَ ۚ

wa iż qultum nafsan faddāra'tum fīhā, wallāhu mukhrijum mā kuntum taktumūn(a).

تے (یاد رکھو) جدوں تسی کسے نو ماردے او، تے فیر تسی اوہدے بارے الزام لاندے او۔ پر اللہ ظاہر کردا اے جہڑا تسی لُکا لیندے او۔

فَقُلْنَا اضْرِبُوْهُ بِبَعْضِهَاۗ كَذٰلِكَ يُحْيِ اللّٰهُ الْمَوْتٰى وَيُرِيْكُمْ اٰيٰتِهٖ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُوْنَ

faqulnaḍribūhu biba‘ḍihā, każālika yuḥyillāhul-mautā wa yurīkum āyātihī la‘allakum ta‘qilūn(a).

فیر اسی کہیا، (لاش) نوں (گائے) دے حصے نال مار دیو! ایس طراں اللہ (لوکاں) نوں جیون دیندا اے جیہڑے مر چکے سن، تے اوہ تہانوں (اپنی طاقت دیاں) نشانیاں وکھاندا اے تاں جے تسی سمجھ سکو۔

ثُمَّ قَسَتْ قُلُوْبُكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ فَهِيَ كَالْحِجَارَةِ اَوْ اَشَدُّ قَسْوَةً ۗ وَاِنَّ مِنَ الْحِجَارَةِ لَمَا يَتَفَجَّرُ مِنْهُ الْاَنْهٰرُ ۗ وَاِنَّ مِنْهَا لَمَا يَشَّقَّقُ فَيَخْرُجُ مِنْهُ الْمَاۤءُ ۗوَاِنَّ مِنْهَا لَمَا يَهْبِطُ مِنْ خَشْيَةِ اللّٰهِ ۗوَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ

Ṡumma qasat qulūbukum mim ba‘di żālika fahiya kal-ḥijārati au asyaddu qaswah(tan), wa inna minal-ḥijārati lamā yatafajjaru minhul-anhār(u), wa inna minhā lamā yasysyaqqaqu fayakhruju minhul-mā'(u), wa inna minhā lamā yahbiṭu min khasy-yatillāh(i), wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).

فیر ایس توں بعد تیرا دل سخت ہو گیا، تاں جے (تہاڈا دل) پتھر دی طرح ہو گیا، ہور وی سخت۔ اصل وچ ایہناں پتھراں وچوں دریا (پانی) وگدے ہون گے۔ اوہ وی ہوندے نیں جہڑے پاٹ جاندے نیں تے اوہناں چوں چشمے نکلدے نیں۔ تے کجھ لوک وی ہوندے نیں جہڑے اللہ توں ڈرن دی وجہ توں تھلے کھسک جاندے نیں۔ تے اللہ تعالیٰ تہاڈے کماں توں بے خبر نئیں اے۔

۞ اَفَتَطْمَعُوْنَ اَنْ يُّؤْمِنُوْا لَكُمْ وَقَدْ كَانَ فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ يَسْمَعُوْنَ كَلَامَ اللّٰهِ ثُمَّ يُحَرِّفُوْنَهٗ مِنْۢ بَعْدِ مَا عَقَلُوْهُ وَهُمْ يَعْلَمُوْنَ

afa taṭma‘ūna ay yu'minū lakum wa qad kāna farīqum minhum yasma‘ūna kalāmallāhi ṡumma yuḥarrifūnahū mim ba‘di mā ‘aqalūhu wa hum ya‘lamūn(a).

لہٰذا کیہ تُسی (مسلمان) واقعی امید رکھدے او پئی اوہ تہاڈے تے یقین کرن گے، جد کہ اوہناں دا اک گروہ اللہ دا کلام سُندے نیں، فیر اوہنوں سمجھن دے بعد اوہنوں بدل دیندے نیں، حالانکہ اوہ ایس نوں جاندے نیں؟

وَاِذَا لَقُوا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا قَالُوْٓا اٰمَنَّاۚ وَاِذَا خَلَا بَعْضُهُمْ اِلٰى بَعْضٍ قَالُوْٓا اَتُحَدِّثُوْنَهُمْ بِمَا فَتَحَ اللّٰهُ عَلَيْكُمْ لِيُحَاۤجُّوْكُمْ بِهٖ عِنْدَ رَبِّكُمْ ۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

wa iżā laqul-lażīna āmanū qālū āmannā, wa iżā khalā ba‘ḍuhum ilā ba‘ḍin qālū atuḥaddiṡūnahum bimā fataḥallāhu ‘alaikum liyuḥājjūkum bihī ‘inda rabbikum, afalā ta‘qilūn(a).

تے جدوں اوہ ایماندار لوکاں نوں ملدے نیں تے کہندے نیں، "اسی ایمان رکھنے آں۔" لیکن جدو‏ں اوہ اک دوسرے دے پاس واپس آئے تو انہاں نے پُچھیا کہ کیہ تسيں انہاں نو‏ں جو کچھ اللہ تعالیٰ نے تہانو تو‏ں سمجھایا اے اوہ بیان کرو گے تاکہ اوہ آپ نو‏‏ں آپ دے رب دے سامنے تردید کر سکن؟ کیہ تسيں سمجھدے نئيں؟

اَوَلَا يَعْلَمُوْنَ اَنَّ اللّٰهَ يَعْلَمُ مَا يُسِرُّوْنَ وَمَا يُعْلِنُوْنَ

awalā ya‘lamūna annallāha ya‘lamu mā yusirrūna wa mā yu‘linūn(a).

تے کیہ اوہ نئیں جاندے کہ اللہ نوں پتہ اے کہ اوہ کیہ لُکاندے نیں تے کیہ ظاہر کردے نیں؟

وَمِنْهُمْ اُمِّيُّوْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ الْكِتٰبَ اِلَّآ اَمَانِيَّ وَاِنْ هُمْ اِلَّا يَظُنُّوْنَ

wa minhum umiyyūna lā ya‘lamūnal-kitāba illā amāniyya wa in hum illā yaẓunnūn(a).

تے انہاں وچ اوہ لوک وی نيں جو ان پڑھ نيں، کتاب (توریت) نو‏‏ں نئيں سمجھدے، سوائے صرف تصور کرنے دے تے اوہ صرف اندازہ لگاندے نيں۔

فَوَيْلٌ لِّلَّذِيْنَ يَكْتُبُوْنَ الْكِتٰبَ بِاَيْدِيْهِمْ ثُمَّ يَقُوْلُوْنَ هٰذَا مِنْ عِنْدِ اللّٰهِ لِيَشْتَرُوْا بِهٖ ثَمَنًا قَلِيْلًا ۗفَوَيْلٌ لَّهُمْ مِّمَّا كَتَبَتْ اَيْدِيْهِمْ وَوَيْلٌ لَّهُمْ مِّمَّا يَكْسِبُوْنَ

fawailul lil-lażīna yaktubūnal-kitāba bi'aidīhim ṡumma yaqūlūna hāżā min ‘indillāhi liyasytarū bihī ṡamanan qalīlā(n), fawailul lahum mimmā katabat aidīhim wa wailul lahum mimmā yaksibūn(a).

لہٰذا افسوس انہاں لوکاں اُتے جو اپنے (اپنے) ہتھاں تو‏ں کتاباں لکھدے نيں، فیر کہندے نيں، "ایہ اللہ د‏‏ی طرف تو‏ں اے،" (نیت تو‏ں) کہ اسنو‏ں سستے وچ فروخت کردے نيں۔ ایس لئی افسوس اوہناں دی اے، اوہناں دے ہتھاں دی لکھت دی وجہ توں، تے اوہناں دے کماں دی وجہ توں اوہناں دی افسوس۔

وَقَالُوْا لَنْ تَمَسَّنَا النَّارُ اِلَّآ اَيَّامًا مَّعْدُوْدَةً ۗ قُلْ اَتَّخَذْتُمْ عِنْدَ اللّٰهِ عَهْدًا فَلَنْ يُّخْلِفَ اللّٰهُ عَهْدَهٗٓ اَمْ تَقُوْلُوْنَ عَلَى اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

wa qālū lan tamassanan-nāru illā ayyāmam ma‘dūdah (tan), qul attakhażtum ‘indallāhi ‘ahdan falay yukhlifallāhu ‘ahdahū am taqūlūna ‘alallāhi mā lā ta‘lamūn(a).

تے اوہناں نے آکھیا، "جہنم سانوں کجھ دناں دے علاوہ نئیں چھوے گا۔" کہو کہ کیہ تُسی اللہ توں کوئی وعدہ حاصل کیتا اے کہ اللہ اپنا وعدہ توڑ نہ دیوے یا تُسی اللہ دے بارے وچ اوہ گل کر رہے او جو تُسی نئیں جاندے؟

بَلٰى مَنْ كَسَبَ سَيِّئَةً وَّاَحَاطَتْ بِهٖ خَطِيْۤـَٔتُهٗ فَاُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ النَّارِ ۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

balā man kasaba sayyi'ataw wa aḥāṭat bihī khaṭī'atuhū fa ulā'ika aṣḥābun-nār(i), hum fīhā khālidūn(a).

ایہہ گلّ نہیں! جہڑا بھیڑا کم کردا اے تے اوہدے گناہ اوہنوں ڈُب دیندے نیں، فیر اوہ دوزخ دے وسنیک ہوندے نیں۔ اوہ اس وچّ ہی رہندے ہن۔

وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَنَّةِ ۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ ࣖ

wal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti ulā'ika aṣḥābul-jannah(ti), hum fīhā khālidūn(a).

تے اوہ جیہڑے ایمان رکھدے نیں تے چنگے کم کردے نیں، اوہ جنت دے وسنیک نیں۔ اوہ اس وچّ ہی رہندے ہن۔

وَاِذْ اَخَذْنَا مِيْثَاقَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ لَا تَعْبُدُوْنَ اِلَّا اللّٰهَ وَبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسَانًا وَّذِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنِ وَقُوْلُوْا لِلنَّاسِ حُسْنًا وَّاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَۗ ثُمَّ تَوَلَّيْتُمْ اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْكُمْ وَاَنْتُمْ مُّعْرِضُوْنَ

wa iż akhażnā mīṡāqa banī isrā'īla lā ta‘budūna illallāha wa bil-wālidaini iḥsānaw wa żil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīni wa qūlū lin-nāsi ḥusnaw wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāh(ta), ṡumma tawallaitum illā qalīlam minkum wa antum mu‘riḍūn(a).

تے (یاد رکھو) جدو‏ں اسيں نے بنی اسرائیل تو‏ں ایہ وعدہ لیا سی کہ "اللہ دے سوا دوسری عبادت نہ کرو تے والدین، رشتہ داراں، یتیماں تے غریباں دے نال خیر کرو تے لوگاں دے نال نیک کلام بولو، نماز پڑھو تے زکوٰۃ ادا کرو"۔ لیکن فیر تسی منہ موڑ لیا (انکار کیتا)، سوائے تہاڈے اک نکے جہے حصے دے، تے تسی (حالے وی) اختلاف کرن آلے سی۔

وَاِذْ اَخَذْنَا مِيْثَاقَكُمْ لَا تَسْفِكُوْنَ دِمَاۤءَكُمْ وَلَا تُخْرِجُوْنَ اَنْفُسَكُمْ مِّنْ دِيَارِكُمْ ۖ ثُمَّ اَقْرَرْتُمْ وَاَنْتُمْ تَشْهَدُوْنَ

wa iż akhażnā mīṡāqakum lā tasfikūna dimā'akum wa lā tukhrijūna anfusakum min diyārikum ṡumma aqrartum wa antum tasyhadūn(a).

تے (یاد رکھو) جدوں اسیں تہاڈا وعدہ لیا سی، "اپنا لہو نہ بہاؤ (لوکاں نوں مارو)، تے اپنے آپ نوں (اپنے دیس واسیاں نوں) اپنے آبائی شہر توں کڈ دیو۔" فیر تسی نذر کر کے گواہی دیندے او۔

ثُمَّ اَنْتُمْ هٰٓؤُلَاۤءِ تَقْتُلُوْنَ اَنْفُسَكُمْ وَتُخْرِجُوْنَ فَرِيْقًا مِّنْكُمْ مِّنْ دِيَارِهِمْۖ تَظٰهَرُوْنَ عَلَيْهِمْ بِالْاِثْمِ وَالْعُدْوَانِۗ وَاِنْ يَّأْتُوْكُمْ اُسٰرٰى تُفٰدُوْهُمْ وَهُوَ مُحَرَّمٌ عَلَيْكُمْ اِخْرَاجُهُمْ ۗ اَفَتُؤْمِنُوْنَ بِبَعْضِ الْكِتٰبِ وَتَكْفُرُوْنَ بِبَعْضٍۚ فَمَا جَزَاۤءُ مَنْ يَّفْعَلُ ذٰلِكَ مِنْكُمْ اِلَّا خِزْيٌ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ۚوَيَوْمَ الْقِيٰمَةِ يُرَدُّوْنَ اِلٰٓى اَشَدِّ الْعَذَابِۗ وَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ

Ṡumma antum hā'ulā'i taqtulūna anfusakum wa tukhrijūna farīqam minkum min diyārihim taẓāharūna ‘alaihim bil-iṡmi wal-‘udwān(i), wa iy ya'tūkum usārā tufādūhum wa huwa muḥarramun ‘alaikum ikhrājuhum, afa tu'minūna biba‘ḍil-kitābi wa takfurūna bi ba‘ḍ(in), famā jazā'u may yaf‘alu żālika minkum illā khizyun fil-ḥayātid-dun-yā, wa yaumal-qiyāmati yuraddūna ilā asyaddil-‘ażāb(i), wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).

فیر آپ (بنی اسرائیل) نے خود نو‏‏ں قتل کر دتا تے آپ دے اک گروہ نو‏‏ں انہاں دے گھراں تو‏ں کڈ دتا۔ تسی برائی تے دشمنی وچ اک دوجے دی مدد کیتی۔ تے جے اوہ قیدی بن کے تہاڈے کول آئے تے تسی اوہناں نوں تاوان دے دتے، حالانکہ تہانوں اوہناں نوں کڈھن توں منع کیتا گیا سی۔ کیہ تُسی کتاب (توریت) دے اک حصے تے ایمان رکھدے او تے کجھ حصے تے کفر کردے او؟ فیر تواڈے وچو‏ں جو ایسا کردے نيں انہاں دے لئی دنیا د‏‏ی زندگی وچ بدنامی دے علاوہ کوئی بدلہ نئيں اے تے قیامت دے دن انہاں نو‏ں سخت ترین عذاب دی طرف واپس کر دتا جائے گا۔ تے اللہ تعالیٰ تہاڈے کماں توں بے خبر نئیں اے۔

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ اشْتَرَوُا الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا بِالْاٰخِرَةِ ۖ فَلَا يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذَابُ وَلَا هُمْ يُنْصَرُوْنَ ࣖ

ulā'ikal-lażīnasytarawul-ḥayātad-dun-yā bil-ākhirah(ti), falā yukhaffafu ‘anhumul-‘ażābu wa lā hum yunṣarūn(a).

ایہہ اوہ لوک نیں جنہاں نے ایس دنیا دی حیاتی نوں بعد دی حیاتی نال خریدیا۔ فیر نہ اوہناں دی سزا ہلکی ہووے گی تے نہ اوہناں دی کوئی مدد ہووے گی۔

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ وَقَفَّيْنَا مِنْۢ بَعْدِهٖ بِالرُّسُلِ ۖ وَاٰتَيْنَا عِيْسَى ابْنَ مَرْيَمَ الْبَيِّنٰتِ وَاَيَّدْنٰهُ بِرُوْحِ الْقُدُسِۗ اَفَكُلَّمَا جَاۤءَكُمْ رَسُوْلٌۢ بِمَا لَا تَهْوٰىٓ اَنْفُسُكُمُ اسْتَكْبَرْتُمْ ۚ فَفَرِيْقًا كَذَّبْتُمْ وَفَرِيْقًا تَقْتُلُوْنَ

wa laqad ātainā mūsal-kitāba wa qaffainā mim ba‘dihī bir-rusul(i), wa ātainā ‘īsabna maryamal-bayyināti wa ayyadnāhu birūḥil-qudus(i), afakullamā jā'akum rasūlum bimā lā tahwā anfusukumustakbartum, fafarīqan każżabtum wa farīqan taqtulūn(a).

تے بے شک، اسی موسیٰ نوں کتاب (توریت) دتی، تے اسی رسولاں دے نال اوہدے مگر لگے، تے اسی یسوع بن مریم نوں سچائی دے ثبوت دتے تے اسی اوہنوں روح القدس (جبریل) نال مضبوط کیتا۔ ایہہ کیوں اے کہ ہر واری جدوں کوئی قاصد تہاڈے کول آندا اے (لاؤندا اے) کوئی اجہی شے (سبق) جیہڑی تسی نئیں چاہندے، تسی اوہدے تے فخر کردے او، فیر کجھ تے جھوٹ بولدے او تے کجھ نوں مار دیندے او؟

وَقَالُوْا قُلُوْبُنَا غُلْفٌ ۗ بَلْ لَّعَنَهُمُ اللّٰهُ بِكُفْرِهِمْ فَقَلِيْلًا مَّا يُؤْمِنُوْنَ

wa qālū qulūbunā gulf(un), bal la‘anahumullāhu bikufrihim faqalīlam mā yu'minūn(a).

تے اوہناں نے آکھیا، "ساڈے دل بند ہن۔" نئیں! اللہ تعالیٰ نے انہاں د‏‏ی نافرمانی د‏‏ی وجہ تو‏ں انہاں د‏‏ی لعنت کيت‏ی اے مگر انہاں وچو‏ں بہت کم ایمان لیا۔

وَلَمَّا جَاۤءَهُمْ كِتٰبٌ مِّنْ عِنْدِ اللّٰهِ مُصَدِّقٌ لِّمَا مَعَهُمْۙ وَكَانُوْا مِنْ قَبْلُ يَسْتَفْتِحُوْنَ عَلَى الَّذِيْنَ كَفَرُوْاۚ فَلَمَّا جَاۤءَهُمْ مَّا عَرَفُوْا كَفَرُوْا بِهٖ ۖ فَلَعْنَةُ اللّٰهِ عَلَى الْكٰفِرِيْنَ

wa lammā jā'akum kitābum min ‘indillāhi muṣaddiqul limā ma‘ahum, wa kānū min qablu yastaftiḥūna ‘alal-lażīna kafarū, falammā jā'ahum mā ‘arafū kafarū bih(ī), fala‘natullāhi ‘alal-kāfirīn(a).

تے اللہ تعالیٰ د‏‏ی جانب تو‏ں انہاں دے پاس آنے دے بعد کتاب (قرآن) جس نے جو کچھ انہاں دے پاس سی اس د‏‏ی تصدیق د‏‏ی جدو‏ں کہ پہلے انہاں نے کافراں ​​اُتے فتح طلب کيت‏ی سی، معلوم ہويا کہ جدو‏ں جو کچھ انہاں نو‏ں معلوم سی اوہ انہاں دے پاس پہنچیا تو انہاں نے انکار کر دتا۔ ایس لئی اللہ دی لعنت کافر کرن آلیاں تے اے.

بِئْسَمَا اشْتَرَوْا بِهٖٓ اَنْفُسَهُمْ اَنْ يَّكْفُرُوْا بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ بَغْيًا اَنْ يُّنَزِّلَ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖ عَلٰى مَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖ ۚ فَبَاۤءُوْ بِغَضَبٍ عَلٰى غَضَبٍۗ وَلِلْكٰفِرِيْنَ عَذَابٌ مُّهِيْنٌ

bi'samasytarau bihī anfusahum ay yakfurū bimā anzalallāhu bagyan ay yunazzilallāhu min faḍlihī ‘alā may yasyā'u min ‘ibādih(ī), fabā'ū bigaḍabin ‘alā gaḍab(in), wa lil-kāfirīna ‘ażābum muhīn(un).

انہاں دے لئی اپنے آپ نو‏‏ں فروخت کرنا بہت بھیڑا (عمل) اے، جو اللہ تعالیٰ نے جو نازل کیتا اے اس تو‏ں انکار کر ک‏ے، کیونجے اوہ حسد کردے نيں کہ اللہ اپنے بندےآں وچو‏ں اپنے فضل نو‏‏ں جس نو‏‏ں چاہے نازل کردا ا‏‏ے۔ ایسے لئی اوہناں نے غضب دے بعد غصہ برداشت کیتا۔ تے کافر کرن آلیاں تے ذلت آمیز سزا دتی جائے گی۔

وَاِذَا قِيْلَ لَهُمْ اٰمِنُوْا بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ قَالُوْا نُؤْمِنُ بِمَآ اُنْزِلَ عَلَيْنَا وَيَكْفُرُوْنَ بِمَا وَرَاۤءَهٗ وَهُوَ الْحَقُّ مُصَدِّقًا لِّمَا مَعَهُمْ ۗ قُلْ فَلِمَ تَقْتُلُوْنَ اَنْۢبِيَاۤءَ اللّٰهِ مِنْ قَبْلُ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ

wa iżā qīla lahum āminū bimā anzalallāhu qālū nu'minu bimā unzila ‘alainā wa yakfurūna bimā warā'ah(ū), wa huwal-ḥaqqu muṣaddiqal limā ma‘ahum, qul falima taqtulūna ambiyā'allāhi min qablu in kuntum mu'minīn(a).

تے جدو‏ں انہاں تو‏ں کہیا جاندا اے کہ "اللہ نے (قرآن) جو نازل کیتا اے اس اُتے ایمان رکھو" تاں اوہ جواب دیندے نيں کہ اسی اس اُتے ایمان رکھدے نيں جو ساڈے اُتے نازل ہوئی ا‏‏ے۔ تے اوہ انکار کردے نيں جو بعد وچ آندا اے، حالانکہ (قرآن) اوہ حق اے جو انہاں دے نال جو کچھ اے اسنو ں جواز پیش کردا ا ے۔ آکھو (محمد) جے تُسی مومن سی تے اللہ دے انبیاں نوں پہلاں کیوں قتل کیتا سی؟

۞ وَلَقَدْ جَاۤءَكُمْ مُّوْسٰى بِالْبَيِّنٰتِ ثُمَّ اتَّخَذْتُمُ الْعِجْلَ مِنْۢ بَعْدِهٖ وَاَنْتُمْ ظٰلِمُوْنَ

wa laqad jā'akum mūsā bil-bayyināti ṡummattakhażtumul-‘ijla mim ba‘dihī wa antum ẓālimūn(a).

تے بے شک، موسیٰ تہاڈے کول سچائی دے ثبوتاں دے نال آیا، فیر تسی بچھڑے دی تصویر (بطور قربانی) اوہدے (رفتن) دے بعد لئی، تے تسی ظالم بن گئے۔

وَاِذْ اَخَذْنَا مِيْثَاقَكُمْ وَرَفَعْنَا فَوْقَكُمُ الطُّوْرَۗ خُذُوْا مَآ اٰتَيْنٰكُمْ بِقُوَّةٍ وَّاسْمَعُوْا ۗ قَالُوْا سَمِعْنَا وَعَصَيْنَا وَاُشْرِبُوْا فِيْ قُلُوْبِهِمُ الْعِجْلَ بِكُفْرِهِمْ ۗ قُلْ بِئْسَمَا يَأْمُرُكُمْ بِهٖٓ اِيْمَانُكُمْ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ

wa iż akhażnā mīṡāqakum wa rafa‘nā fauqakumuṭ-ṭūr(a), khużū mā ātainākum biquwwatiw wasma‘ū, qālū sami‘nā wa ‘aṣainā, wa usyribū fī qulūbihimul-‘ijla bikufrihim, qul bi'samā ya'murukum bihī īmānukum in kuntum mu'minīn(a).

تے (یاد رکھو) جدوں اساں تیرا وعدہ لیا سی تے پہاڑ (سینا) نوں تیرے توں اُپر اُچا کیتا سی (ایہ کہندیاں ہوئیاں) "جو کجھ اسی تینوں دتا اے اوہنوں پکڑ کے رکھو تے سُنو!" اوہناں نے جواب دتا، "اسیں سُنیا پر اسی نئیں منیا۔" تے بچھڑا انہاں دے کفر د‏‏ی وجہ تو‏ں انہاں دے دلاں وچ (مجسمےآں د‏‏ی پوجا کرنے دا عشق) گھس گیا۔ کہو، "جے تُسی ایماندار او تے تہاڈا عقیدہ تہانوں کی کرن دا حکم دیندا اے تے ایہہ بہوں بھیڑا اے!"

قُلْ اِنْ كَانَتْ لَكُمُ الدَّارُ الْاٰخِرَةُ عِنْدَ اللّٰهِ خَالِصَةً مِّنْ دُوْنِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

qul in kānat lakumud-dārul-ākhiratu ‘indallāhi khāliṣatam min dūnin-nāsi fatamannawul-mauta in kuntum ṣādiqīn(a).

کہو (محمد)، "جے آخرت دی زمین اللہ دے کول اے، خاص طور تے تہاڈے لئی اے تے کسے ہور لئی نئیں، تے موت منگو جے تسی اک نیک انسان او۔"

وَلَنْ يَّتَمَنَّوْهُ اَبَدًاۢ بِمَا قَدَّمَتْ اَيْدِيْهِمْ ۗ وَاللّٰهُ عَلِيْمٌ ۢ بِالظّٰلِمِيْنَ

wa lay yatamannauhu abadam bima qaddamat aidīhim, wallāhu ‘alīmum biẓ-ẓālimīn(a).

پر اوہ اوس موت دی بالکل وی خواہش نئیں کرن گے، کیونکہ اوہناں دے ہتھاں نے کیتے گناہواں دی وجہ توں۔ تے اللہ ظالماں دا سب توں جانن آلا اے۔

وَلَتَجِدَنَّهُمْ اَحْرَصَ النَّاسِ عَلٰى حَيٰوةٍ ۛوَمِنَ الَّذِيْنَ اَشْرَكُوْا ۛيَوَدُّ اَحَدُهُمْ لَوْ يُعَمَّرُ اَلْفَ سَنَةٍۚ وَمَا هُوَ بِمُزَحْزِحِهٖ مِنَ الْعَذَابِ اَنْ يُّعَمَّرَۗ وَاللّٰهُ بَصِيْرٌۢ بِمَا يَعْمَلُوْنَ ࣖ

wa latajidannahum aḥraṣan-nāsi ‘alā ḥayāh(tin), wa minal-lażīna asyrakū, yawaddu aḥaduhum lau yu‘ammaru alfa sanah(tin), wa mā huwa bi muzaḥziḥihī minal-‘ażābi ay yu‘ammar(a), wallāhu baṣīrum bimā ya‘malūn(a).

تے بے شک تُسی (محمد) انہاں (یہودیاں) نو‏‏ں پاؤ گے، اوہ لوک جو زندگی (دنیا) دے سب تو‏ں زیادہ لالچی نيں، ایتھ‏ے تک کہ مشرکین تو‏ں وی زیادہ لالچی نيں۔ ایہناں چوں ہر اک ہزار وریاں دی حیاتی دینا چاہندا اے، بھاویں اوہ لمی حیاتی اوہناں نوں قیامت توں نئیں بچائے گی۔ تے اللہ تعالیٰ اوہناں دے کماں نوں ویکھدا اے۔

قُلْ مَنْ كَانَ عَدُوًّا لِّجِبْرِيْلَ فَاِنَّهٗ نَزَّلَهٗ عَلٰى قَلْبِكَ بِاِذْنِ اللّٰهِ مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ وَهُدًى وَّبُشْرٰى لِلْمُؤْمِنِيْنَ

qul man kāna ‘aduwwal lijibrīla fa'innahū nazzalahū ‘alā qalbika bi iżnillāhi muṣaddiqal limā baina yadaihi wa hudaw wa busyrā lil-mu'minīn(a).

آکھو (محمد)، "جبرائیل دے نال جہڑا وی دشمن ہو جائے، فیر (جان لوو) کہ اوہی اے جس نے اللہ دی اجازت نال (قرآن) تہاڈے دلاں وچ نازل کیتا اے، جو (کتاباں) پہلے سن، تے مومنین لئی ہدایت تے خوشخبری ہون دی تصدیق کردا اے۔"

مَنْ كَانَ عَدُوًّا لِّلّٰهِ وَمَلٰۤىِٕكَتِهٖ وَرُسُلِهٖ وَجِبْرِيْلَ وَمِيْكٰىلَ فَاِنَّ اللّٰهَ عَدُوٌّ لِّلْكٰفِرِيْنَ

man kāna ‘aduwwal lillāhi wa malā'ikatihī wa rusulihī wa jibrīla wa mīkāla fa innallāha ‘aduwwul lil-kāfirīn(a).

جو کوئی وی اللہ، اس دے فرشتاں، اس دے رسولاں، جبرائیل تے میکائیل دا دشمن اے، بے شک اللہ کافراں ​​دا ویری اے۔

وَلَقَدْ اَنْزَلْنَآ اِلَيْكَ اٰيٰتٍۢ بَيِّنٰتٍۚ وَمَا يَكْفُرُ بِهَآ اِلَّا الْفٰسِقُوْنَ

wa laqad anzalnā ilaika āyātim bayyināt(in), wa mā yakfuru bihā illal-fāsiqūn(a).

تے بے شک اساں آیتاں نو‏‏ں آپ (محمد) اُتے نازل کر دتا اے تے بدکاراں دے علاوہ کوئی انہاں تو‏ں منکر نئيں ا‏‏ے۔

اَوَكُلَّمَا عٰهَدُوْا عَهْدًا نَّبَذَهٗ فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ ۗ بَلْ اَكْثَرُهُمْ لَا يُؤْمِنُوْنَ

awa kullamā ‘āhadū ‘ahdan nabażahū farīqum minhum, bal akṡaruhum lā yu'minūn(a).

تے ایہہ کیوں اے کہ ہر وار جدوں اوہ کوئی وعدہ کردے نیں تے اوہناں دا اک گروہ اوہ وعدہ توڑ دیندا اے؟ ایس دوران، اوہناں چوں بوہتے یقین نئیں کردے۔

وَلَمَّا جَاۤءَهُمْ رَسُوْلٌ مِّنْ عِنْدِ اللّٰهِ مُصَدِّقٌ لِّمَا مَعَهُمْ نَبَذَ فَرِيْقٌ مِّنَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَۙ كِتٰبَ اللّٰهِ وَرَاۤءَ ظُهُوْرِهِمْ كَاَنَّهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَۖ

wa lammā jā'ahum rasūlum min ‘indillāhi muṣaddiqul limā ma‘ahum nabaża farīqum minal-lażīna ūtul-kitāb(a), kitāballāhi warā'a ẓuhūrihim ka'annahum lā ya‘lamūn(a).

تے بعد وچ انہاں دے پاس اللہ د‏‏ی جانب تو‏ں اک رسول (محمد) آیا جس نے انہاں دے نال جو کچھ سی اس د‏‏ی تصدیق د‏‏ی تاں انہاں وچو‏ں بعض جنہاں نو‏‏ں کتاب (توریت) دتی گئی سی، انہاں نے اللہ د‏‏ی کتاب نو‏‏ں اپنی پٹھ دے پیچھے سُٹ دتا، جداں کہ انہاں نو‏ں معلوم نہ ہوئے۔

وَاتَّبَعُوْا مَا تَتْلُوا الشَّيٰطِيْنُ عَلٰى مُلْكِ سُلَيْمٰنَ ۚ وَمَا كَفَرَ سُلَيْمٰنُ وَلٰكِنَّ الشَّيٰطِيْنَ كَفَرُوْا يُعَلِّمُوْنَ النَّاسَ السِّحْرَ وَمَآ اُنْزِلَ عَلَى الْمَلَكَيْنِ بِبَابِلَ هَارُوْتَ وَمَارُوْتَ ۗ وَمَا يُعَلِّمٰنِ مِنْ اَحَدٍ حَتّٰى يَقُوْلَآ اِنَّمَا نَحْنُ فِتْنَةٌ فَلَا تَكْفُرْ ۗ فَيَتَعَلَّمُوْنَ مِنْهُمَا مَا يُفَرِّقُوْنَ بِهٖ بَيْنَ الْمَرْءِ وَزَوْجِهٖ ۗ وَمَا هُمْ بِضَاۤرِّيْنَ بِهٖ مِنْ اَحَدٍ اِلَّا بِاِذْنِ اللّٰهِ ۗ وَيَتَعَلَّمُوْنَ مَا يَضُرُّهُمْ وَلَا يَنْفَعُهُمْ ۗ وَلَقَدْ عَلِمُوْا لَمَنِ اشْتَرٰىهُ مَا لَهٗ فِى الْاٰخِرَةِ مِنْ خَلَاقٍ ۗ وَلَبِئْسَ مَاشَرَوْا بِهٖٓ اَنْفُسَهُمْ ۗ لَوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَ

wattaba‘ū mā tatlusy-syayāṭīnu ‘alā mulki sulaimān(a), wa mā kafara sulaimānu wa lākinnnasy-syayāṭīna kafarū yu‘allimūnan-nāsas siḥr(a), wa mā unzila ‘alal-malakaini bibābila hārūta wa mārūt(a), wa mā yu‘allimāni min aḥadin ḥattā yaqūlā innamā naḥnu fitnatun falā takfur, fayata‘allamūna minhumā mā yufarriqūna bihī bainal-mar'i wa zaujih(ī), wa mā hum biḍarrīna bihī min aḥadin illā bi'iżnillāh(i), wa yata‘allamūna mā yaḍurruhum wa lā yanfa‘uhum, wa laqad ‘alimū lamanisytarāhu mā lahū fil-ākhirati min khalāq(in), wa labi'sa mā syarau bihī anfusahum, lau kānū ya‘lamūn(a).

تے اوہ اس گل اُتے عمل کردے سن جو سلیمان دے دور وچ شیطاناں نے پڑھیا سی ۔ سلیمان کافر نئيں سی بلکہ ایہ شیطان سن جو کافر سن، انہاں نے انساناں نو‏‏ں جادو سکھایا تے جو بابل د‏‏ی سرزمین وچ دو فرشتےآں یعنی ہاروت تے ماروت اُتے نازل ہويا۔ بھاویں اوہناں وچوں کسے نے وی کسے نوں کجھ نہ سکھایا ایس توں پہلاں کہن توں پہلاں، "بے شک، اسی (تہاڈے لئی) صرف اک آزمائش آں، ایس لئی کفر نہ کرو۔" ایس لئی اوہناں نے دوہاں (فرشتیاں) توں سکھیا کہ اک (شوہر) نوں اوہدی بیوی توں کیہ وکھرا کر سکدا اے۔ اوہ اپنے جادو نال کسے نوں نقصان نہیں پہنچا سکن گے سوائے اللہ دی اجازت دے۔ اوہ کجھ اجہا سکھدے نیں جہڑا اوہناں نوں نقصان پہنچاندا اے، تے اوہناں نوں فائدہ نئیں پہنچاندا۔ تے واقعی، اوہ پہلے ای جاندے نیں، جہڑا وی خریددا اے (جادو ورتدا اے)، اوہنوں یقینی طور تے بعد دی حیاتی وچ کوئی فائدہ نئیں ملے گا۔ تے بے شک جادو دے ذریعے خود نو‏‏ں فروخت کرنے والےآں دے اعمال بہت بھیڑے نيں جے انہاں نو‏ں معلوم ہُندا۔

وَلَوْ اَنَّهُمْ اٰمَنُوْا وَاتَّقَوْا لَمَثُوْبَةٌ مِّنْ عِنْدِ اللّٰهِ خَيْرٌ ۗ لَوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَ ࣖ

wa lau annahum āmanū wattaqau lamaṡūbatum min ‘indillāhi khair(un), lau kānū ya‘lamūn(a).

تے جے اوہ ایمان رکھدے تے متقی ہوندے تے اللہ ولوں ملن آلا ثواب بہتر ہوندا، جے اوہ جاندے ہوندے۔

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَقُوْلُوْا رَاعِنَا وَقُوْلُوا انْظُرْنَا وَاسْمَعُوْا وَلِلْكٰفِرِيْنَ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

yā ayyuhal-lażīna āmanū lā taqūlū rā‘inā wa qūlunẓurnā wasma‘ū wa lil-kāfirīna ‘ażābun alīm(un).

اے ایمان رکھن آلے! نہ کہو، راعینا، بلکہ کہو، "انژورنا" تے سنو۔ تے کافر کرن آلیاں نوں تکلیف دہ سزا ملے گی۔

مَا يَوَدُّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ وَلَا الْمُشْرِكِيْنَ اَنْ يُّنَزَّلَ عَلَيْكُمْ مِّنْ خَيْرٍ مِّنْ رَّبِّكُمْ ۗ وَاللّٰهُ يَخْتَصُّ بِرَحْمَتِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗ وَاللّٰهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيْمِ

mā yawaddul-lażīna kafarū min ahlil-kitābi wa lal-musyrikīna ay yunazzila ‘alaikum min khairim mir rabbikum, wallāhu yakhtaṣṣu biraḥmatihī may yasyā'(u), wallāhu żul faḍlil-‘aẓīm(i).

اہل کتاب تے مشرکین وچو‏ں کافر کرنے والےآں د‏‏ی خواہش نئيں اے کہ آپ دے رب د‏‏ی جانب تو‏ں آپ اُتے کوئی نیکی نازل ہوئے۔ لیکن اللہ خاص طور اُتے اپنی رحمت انہاں لوکاں نو‏‏ں دیندا اے جنہاں نو‏‏ں اوہ چاہندا ا‏‏ے۔ تے اللہ عظیم فضل دا مالک اے.

۞ مَا نَنْسَخْ مِنْ اٰيَةٍ اَوْ نُنْسِهَا نَأْتِ بِخَيْرٍ مِّنْهَآ اَوْ مِثْلِهَا ۗ اَلَمْ تَعْلَمْ اَنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

mā nansakh min āyatin au nunsihā na'ti bi khairim minhā au miṡlihā, alam ta‘lam annallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

اوہ آیتاں جہناں نو اسی منسوخ یا یاداشت توں ہٹا دینے آں، اسی ضرور بہتر آیتاں یا اوہناں آیتاں نال تبدیل کراں گے جہڑیاں اوہناں دے موازنہ کرن دے قابل ہون۔ کی تہانوں نئیں پتہ کہ اللہ سب شیواں تے قادر مطلق اے؟

اَلَمْ تَعْلَمْ اَنَّ اللّٰهَ لَهٗ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ ۗ وَمَا لَكُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ مِنْ وَّلِيٍّ وَّلَا نَصِيْرٍ

alam ta‘lam annallāha lahū mulkus-samāwāti wal arḍ(i), wa mā lakum min dūnillāhi miw waliyyiw wa lā naṣīr(in).

کی تہانوں نئیں پتہ کہ اللہ دے کول اسماناں تے زمیناں دی بادشاہی اے؟ تے اللہ دے سوا تہاڈا کوئی راکھا یا مددگار نہیں.

اَمْ تُرِيْدُوْنَ اَنْ تَسْـَٔلُوْا رَسُوْلَكُمْ كَمَا سُىِٕلَ مُوْسٰى مِنْ قَبْلُ ۗوَمَنْ يَّتَبَدَّلِ الْكُفْرَ بِالْاِيْمَانِ فَقَدْ ضَلَّ سَوَاۤءَ السَّبِيْلِ

am turīdūna an tas'alū rasūlakum kamā su'ila mūsā min qabl(u), wa may yatabaddalil-kufra bil-īmāni faqad ḍalla sawā'as-sabīl(i).

یا تُسی اپنے رسول (محمد) کولوں پُچھنا چاہندے او جیویں موسیٰ (بنی اسرائیل) نے پہلاں پُچھیا سی؟ جو کوئی وی ایمان دی جگہ کفر لے لوے، فیر بے شک، اوہ سیدھے راہ توں بھٹک گیا اے۔

وَدَّ كَثِيْرٌ مِّنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ لَوْ يَرُدُّوْنَكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ اِيْمَانِكُمْ كُفَّارًاۚ حَسَدًا مِّنْ عِنْدِ اَنْفُسِهِمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمُ الْحَقُّ ۚ فَاعْفُوْا وَاصْفَحُوْا حَتّٰى يَأْتِيَ اللّٰهُ بِاَمْرِهٖ ۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

wadda kaṡīrum min ahlil-kitābi lau yaruddūnakum mim ba‘di īmānikum kuffārā(n), ḥasadam min ‘indi anfusihim mim ba‘di mā tabayyana lahumul-ḥaqq(u), fa‘fū waṣfaḥū ḥattā ya'tiyallāhu bi amrih(ī), innallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

بہت سارے اہل کتاب چاہندے نیں کہ اوہ تہانوں ایمان لیان دے بعد واپس موڑ سکن، دوبارہ کافر بنن لئی، اوہناں دے اندر دی حسد دی وجہ توں، سچائی دے اوہناں لئی واضح ہون دے بعد۔ اس لیی معاف کرو تے صبر کرو، جدوں تک اللہ اپنا حکم نئیں دیندا۔ بے شک اللہ سب کجھ تے قادر مطلق اے۔

وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَ ۗ وَمَا تُقَدِّمُوْا لِاَنْفُسِكُمْ مِّنْ خَيْرٍ تَجِدُوْهُ عِنْدَ اللّٰهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ

wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāh(ta), wa mā tuqaddimū li'anfusikum min khairin tajidūhu ‘indallāh(i), innallāha bimā ta‘malūna baṣīr(un).

تے نماز ادا کرن تے زکات ادا کرن۔ تے تسی اپنے لئی جو وی چنگا کم کرو گے، اوہ (ثواب) تہانوں اللہ توں ملے گا۔ بے شک اللہ تعالیٰ تہاڈے کماں نوں ویکھن آلا اے۔

وَقَالُوْا لَنْ يَّدْخُلَ الْجَنَّةَ اِلَّا مَنْ كَانَ هُوْدًا اَوْ نَصٰرٰى ۗ تِلْكَ اَمَانِيُّهُمْ ۗ قُلْ هَاتُوْا بُرْهَانَكُمْ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa qālū lay yadkhulal-jannata illā man kāna hūdan au naṣārā, tilka amāniyyuhum, qul hātū burhānakum in kuntum ṣādiqīn(a).

تے انہاں (یہودیاں تے مسیحیاں) نے کہیا، "یہودیاں یا مسیحیاں دے علاوہ کوئی وی جنت وچ داخل نئيں ہوئے گا۔" ایہ (صرف) اوہناں دی خواہش اے۔ کہو، "جے تسی سچے او تے مینوں اپنی سچائی دا ثبوت وکھاؤ۔"

بَلٰى مَنْ اَسْلَمَ وَجْهَهٗ لِلّٰهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَلَهٗٓ اَجْرُهٗ عِنْدَ رَبِّهٖۖ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ ࣖ

balā man aslama wajhahū lillāhi wa huwa muḥsinun falahū ajruhū ‘inda rabbih(i), wa lā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

نئیں! جو کوئی اپنے آپ نو‏‏ں مکمل طور اُتے اللہ دے سپرد کرے، تے اوہ نیکی کرے، اس دا اجر اس دے رب دے پاس ملے گا تے انہاں تو‏ں کوئی خوف نئيں اے تے اوہ غمگین نئيں ہُندے نيں۔

وَقَالَتِ الْيَهُوْدُ لَيْسَتِ النَّصٰرٰى عَلٰى شَيْءٍۖ وَّقَالَتِ النَّصٰرٰى لَيْسَتِ الْيَهُوْدُ عَلٰى شَيْءٍۙ وَّهُمْ يَتْلُوْنَ الْكِتٰبَۗ كَذٰلِكَ قَالَ الَّذِيْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ مِثْلَ قَوْلِهِمْ ۚ فَاللّٰهُ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فِيْمَا كَانُوْا فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ

wa qālatil-yahūdu laisatin-naṣārā ‘alā syai'(in), wa qālatin-naṣārā laisatil-yahūdu ‘alā syai'(in), wa hum yatlūnal-kitāb(a), każālika qālal-lażīna lā ya‘lamūna miṡla qaulihim, fallāhu yaḥkumu bainahum yaumal-qiyāmati fīmā kānū fīhi yakhtalifūn(a).

تے یہودی کہندے نیں، "مسیحیاں کول کجھ نئیں اے،" تے مسیحی (وی) کہندے نیں، "یہودیاں کول کجھ نئیں اے،" حالانکہ اوہ کتاب پڑھدے نیں۔ ایسے طرحاں جہناں نوں علم نئیں ہوندا اوہ اوہی کہندے نیں جو اوہ کہندے نیں۔ لہذا اللہ قیامت دے دن انہاں دا فیصلہ کرے گا، جو انہاں نے جھگڑا کیتا سی اس دے سلسلے وچ۔

وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ مَّنَعَ مَسٰجِدَ اللّٰهِ اَنْ يُّذْكَرَ فِيْهَا اسْمُهٗ وَسَعٰى فِيْ خَرَابِهَاۗ اُولٰۤىِٕكَ مَا كَانَ لَهُمْ اَنْ يَّدْخُلُوْهَآ اِلَّا خَاۤىِٕفِيْنَ ەۗ لَهُمْ فِى الدُّنْيَا خِزْيٌ وَّلَهُمْ فِى الْاٰخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيْمٌ

wa man aẓlamu mim mam mana‘a masājidallāhi ay yużkara fīhasmuhū wa sa‘ā fī kharābihā, ulā'ika mā kāna lahum ay yadkhulūhā illā khā'ifīn(a), lahum fid-dun-yā khizyuw wa lahum fil-ākhirati ‘ażābun ‘aẓīm(un).

تے اس شخص تو‏ں زیادہ ظالم کون ہوئے گا جو اللہ د‏‏ی مسیتاں وچ اپنے ناں دے ذکر نو‏‏ں منع کردا اے، تے انہاں نو‏‏ں منہدم کرنے د‏‏ی کوشش کردا ا‏‏ے۔ اوہ اس وچ داخل ہونے دے قابل نئيں نيں سوائے اللہ دے خوف دے۔ اوہ اس دنیا وچ ذلیل ہون گے تے آخرت وچ بھاری سزا بھگتن گے۔

وَلِلّٰهِ الْمَشْرِقُ وَالْمَغْرِبُ فَاَيْنَمَا تُوَلُّوْا فَثَمَّ وَجْهُ اللّٰهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ وَاسِعٌ عَلِيْمٌ

wa lillāhil-masyriqu wal-magrib(u), fa'ainamā tuwallū faṡamma wajhullāh(i), innallāha wāsi‘un ‘alīm(un).

تے مشرق تے مغرب اللہ دا اے ۔ جتھے وی مُڑو اوتھے اللہ دا رُکھ اے بے شک اللہ جامع اے، سب کجھ جانن آلا اے۔

وَقَالُوا اتَّخَذَ اللّٰهُ وَلَدًا ۙسُبْحٰنَهٗ ۗ بَلْ لَّهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ كُلٌّ لَّهٗ قٰنِتُوْنَ

wa qāluttakhażallāhu waladan subḥānah(ū), bal lahū mā fis-samāwāti wal-arḍ(i), kullul lahū qānitūn(a).

تے اوہناں نے آکھیا، "اللہ دا اک پتر اے۔" اللہ دا جلال اے، اسمان تے زمین دی ہر شے اوہدی اے۔ سارے اوہدے ماتحت ہوندے نے۔

بَدِيْعُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَاِذَا قَضٰٓى اَمْرًا فَاِنَّمَا يَقُوْلُ لَهٗ كُنْ فَيَكُوْنُ

badī‘us-samāwāti wal-arḍ(i), wa iżā qaḍā amran fa'innamā yaqūlu lahū kun fayakūn(u).

(اللہ) آسمان تے زمین دا خالق. جدوں اوہ کسے گل دا حکم دینا چاہندا اے، تے اوہ صرف اینوں کہندا اے، "ہو!" تے ایہو ای اے۔

وَقَالَ الَّذِيْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ لَوْلَا يُكَلِّمُنَا اللّٰهُ اَوْ تَأْتِيْنَآ اٰيَةٌ ۗ كَذٰلِكَ قَالَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ مِّثْلَ قَوْلِهِمْ ۗ تَشَابَهَتْ قُلُوْبُهُمْ ۗ قَدْ بَيَّنَّا الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يُّوْقِنُوْنَ

wa qālal-lażīna lā ya‘lamūna lau lā yukallimunallāhu au ta'tīnā āyah(tun), każālika qālal-lażīna min qablihim miṡla qaulihim, tasyābahat qulūbuhum, qad bayyannal-āyāti liqaumiy yūqinūn(a).

تے اوہ جیہڑے نئیں جاندے اوہ کہندے نیں کہ اللہ تعالیٰ ساڈے نال کیوں نئیں گل کردا یا نشانیاں (اپنی طاقت دیاں) کیوں نئیں کردا ساڈے کول آندا اے؟ ایسے طرحاں اوہناں توں پہلاں دے لوکاں نے وی اوہی آکھیا سی جو اوہناں نے آکھیا سی۔ اوہناں دے دل اکو جہے نیں۔ بے شک، اسی ایمان آلیاں نوں نشانیاں (اپنی طاقت) بیان کیتیاں نیں۔

اِنَّآ اَرْسَلْنٰكَ بِالْحَقِّ بَشِيْرًا وَّنَذِيْرًاۙ وَّلَا تُسْـَٔلُ عَنْ اَصْحٰبِ الْجَحِيْمِ

innā arsalnāka bil-ḥaqqi basyīraw wa nażīrā(n), wa lā tus'alu ‘an aṣḥābil-jaḥīm(i).

بے شک، اسی تہانوں (محمد) نوں سچ دے نال گھلیا اے، بشارت دا حامل تے خبردار کرن آلا۔ تے تہانوں جہنم دے وسنیکاں دے حوالے نال نئیں پچھیا جائے گا۔

وَلَنْ تَرْضٰى عَنْكَ الْيَهُوْدُ وَلَا النَّصٰرٰى حَتّٰى تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ ۗ قُلْ اِنَّ هُدَى اللّٰهِ هُوَ الْهُدٰى ۗ وَلَىِٕنِ اتَّبَعْتَ اَهْوَاۤءَهُمْ بَعْدَ الَّذِيْ جَاۤءَكَ مِنَ الْعِلْمِ ۙ مَا لَكَ مِنَ اللّٰهِ مِنْ وَّلِيٍّ وَّلَا نَصِيْرٍ

wa lan tarḍā ‘ankal-yahūdu wa lan-naṣārā ḥattā tattabi‘a millatahum, qul inna hudallāhi huwal-hudā, wa la'inittaba‘ta ahwā'ahum ba‘dal-lażī jā'aka minal-‘ilm(i), mā laka minallāhi miw waliyyiw wa lā naṣīr(in).

تے یہودی تے عیسائی تہانوں (محمد) قبول نئیں کرن گے جدوں تک تسی اوہناں دے مذہب دی پیروی نئیں کرو گے۔ کہو، "بے شک اللہ دی ہدایت (حقیقی) ہدایت اے۔" تے جے علم (سچائی) دے آپ دے پاس آنے دے بعد انہاں د‏‏ی خواہشات اُتے عمل کردے نيں تاں اللہ د‏‏ی طرف تو‏ں آپ نو‏‏ں کوئی محافظ یا مددگار نئيں ملے گا۔

اَلَّذِيْنَ اٰتَيْنٰهُمُ الْكِتٰبَ يَتْلُوْنَهٗ حَقَّ تِلَاوَتِهٖۗ اُولٰۤىِٕكَ يُؤْمِنُوْنَ بِهٖ ۗ وَمَنْ يَّكْفُرْ بِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْخٰسِرُوْنَ ࣖ

allażīna ātaināhumul-kitāba yatlūnahū ḥaqqa tilāwatih(ī), ulā'ika yu'minūna bih(ī), wa may yakfur bihī fa ulā'ika humul-khāsirūn(a).

جنہاں نو‏‏ں اساں نے کتاب دتی اے اوہ اسنو‏ں اس طرح پڑھدے نيں جداں کہ ہونا چاہیے، اوہ اوہی نيں جو اس اُتے ایمان رکھدے نيں۔ تے جہڑا وی اوہدے تے کفر کرے گا، اوہی ہارن گے۔

يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اذْكُرُوْا نِعْمَتِيَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَاَنِّيْ فَضَّلْتُكُمْ عَلَى الْعٰلَمِيْنَ

yā banī isrā'īlażkurū ni‘matiyal-latī an‘amtu ‘alaikum wa annī faḍḍaltukum ‘alal-‘ālamīn(a).

اے بنی اسرائیل! میریاں برکتاں نوں یاد رکھو جہڑیاں میں تہانوں عطا کیتیاں نیں تے میں تہانوں ایس دنیا دے سارے لوکاں تے پسند کیتا اے (اوس ویلے)۔

وَاتَّقُوْا يَوْمًا لَّا تَجْزِيْ نَفْسٌ عَنْ نَّفْسٍ شَيْـًٔا وَّلَا يُقْبَلُ مِنْهَا عَدْلٌ وَّلَا تَنْفَعُهَا شَفَاعَةٌ وَّلَا هُمْ يُنْصَرُوْنَ

wattaqū yaumal lā tajzī nafsun ‘an nafsin syai'aw wa lā yuqbalu minhā ‘adluw wa lā tanfa‘uhā syafā‘atuw wa lā hum yunṣarūn(a).

تے اوس دن توں خوفزدہ ہوو، (جدوں) کوئی وی دوجے دی ذرا وی جگہ (دفاع) نئیں کر سکدا، کوئی تاوان قبول نئیں کیتا جائے گا، مدد اوہدے لئی کوئی فائدہ نئیں رکھے گی، تے اوہناں دی کوئی مدد نئیں ہووے گی۔

۞ وَاِذِ ابْتَلٰٓى اِبْرٰهٖمَ رَبُّهٗ بِكَلِمٰتٍ فَاَتَمَّهُنَّ ۗ قَالَ اِنِّيْ جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ اِمَامًا ۗ قَالَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِيْ ۗ قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِى الظّٰلِمِيْنَ

wa iżibtalā ibrāhīma rabbuhū bikalimātin fa atammahunn(a), qāla innī jā‘iluka lin-nāsi imāmā(n), qāla wa min żurriyyatī, qāla lā yanālu ‘ahdiẓ-ẓālimīn(a).

تے (یاد رکھو)، جدوں ابراہیم نوں اپنے رب نے کجھ جملیاں نال آزمایا، فیر اوہنے اوہناں نوں بالکل پورا کیتا۔ اس (اللہ) نے فرمایا بے شک ميں نے تینوں تمام انساناں دا سردار بنایا ا‏‏ے۔ اس (ابراہیم) نے فرمایا: "تے میرے بچےآں تے پوتےآں تو‏ں وی؟" اللہ فرماندا اے (سچ اے لیکن) میرا وعدہ ظالماں اُتے لاگو نئيں ہُندا ا‏‏ے۔"

وَاِذْ جَعَلْنَا الْبَيْتَ مَثَابَةً لِّلنَّاسِ وَاَمْنًاۗ وَاتَّخِذُوْا مِنْ مَّقَامِ اِبْرٰهٖمَ مُصَلًّىۗ وَعَهِدْنَآ اِلٰٓى اِبْرٰهٖمَ وَاِسْمٰعِيْلَ اَنْ طَهِّرَا بَيْتِيَ لِلطَّاۤىِٕفِيْنَ وَالْعٰكِفِيْنَ وَالرُّكَّعِ السُّجُوْدِ

wa iż ja‘alnal-baita maṡābatal lin-nāsi wa amnā(n), wattakhiżū mim maqāmi ibrāhīma muṣallā(n), wa ‘ahidnā ilā ibrāhīma wa ismā‘īla an ṭahhirā baitiya liṭ-ṭā'ifīna wal-‘ākifīna war-rukka‘is-sujūd(i).

تے (یاد رکھو)، جدوں اسیں گھر (کعبہ) نوں لوکاں لئی اک اجتماع دی تھاں تے محفوظ تھاں بنایا سی۔ تے ابراہیم دے مقام نوں نماز دی تھاں بناؤ تے اساں نے ابراہیم تے اسماعیل نو‏‏ں حکم دتا اے کہ طواف کرنے والےآں، اعتکاف کرنے والےآں، رکوع کرنے والےآں تے سجدہ کرنے والےآں دے لئی میرا گھر پاک کرو!

وَاِذْ قَالَ اِبْرٰهٖمُ رَبِّ اجْعَلْ هٰذَا بَلَدًا اٰمِنًا وَّارْزُقْ اَهْلَهٗ مِنَ الثَّمَرٰتِ مَنْ اٰمَنَ مِنْهُمْ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِۗ قَالَ وَمَنْ كَفَرَ فَاُمَتِّعُهٗ قَلِيْلًا ثُمَّ اَضْطَرُّهٗٓ اِلٰى عَذَابِ النَّارِ ۗ وَبِئْسَ الْمَصِيْرُ

wa iż qāla ibrāhīmu rabbij‘al hāżā baladan āminaw warzuq ahlahū minaṡ-ṡamarāti man āmana minhum billāhi wal-yaumil-ākhir(i), qāla wa man kafara fa umatti‘uhū qalīlan ṡumma aḍṭarruhū ilā ‘ażābin-nār(i), wa bi'sal-maṣīr(u).

تے (یاد رکھو) جدو‏ں ابراہیم نے دعا کيت‏ی سی کہ اے میرے رب اس (مکہ د‏‏ی سرزمین) نو‏‏ں محفوظ سرزمین بنائے تے اس دے باشندےآں نو‏‏ں پھل د‏‏ی صورت وچ رزق دے، یعنی انہاں لوکاں وچو‏ں جو اللہ تے آخرت اُتے ایمان رکھدے نيں، اس نے (اللہ) فرمایا، "تے کافر نو‏‏ں عارضی لذت داں گا، اس دے بعد وچ اسنو‏ں دوزخ د‏‏ی عذاب وچ مجبور کراں گا تے اوہ بدترین جگہ واپس آنے د‏‏ی سزا ا‏‏ے۔"

وَاِذْ يَرْفَعُ اِبْرٰهٖمُ الْقَوَاعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَاِسْمٰعِيْلُۗ رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا ۗ اِنَّكَ اَنْتَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ

wa iż yarfa‘u ibrāhīmul-qawā‘ida minal-baiti wa ismā‘īl(u), rabbanā taqabbal minnā, innaka antas-samī‘ul-‘alīm(u).

تے (یاد کرو) جدو‏ں ابراہیم نے اسماعیل دے نال ہیکل د‏‏ی بنیاداں بلند کيتیاں، (دعا کردے ہوئے) "ساڈے رب ساڈے تو‏ں (صدقہ) قبول کر۔ بے شک تو سب کچھ سننے والا، سب نو‏‏ں جاننے والا ا‏‏ے۔"

رَبَّنَا وَاجْعَلْنَا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِنَآ اُمَّةً مُّسْلِمَةً لَّكَۖ وَاَرِنَا مَنَاسِكَنَا وَتُبْ عَلَيْنَا ۚ اِنَّكَ اَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيْمُ

rabbanā waj‘alnā muslimaini laka wa min żurriyyatinā ummatam muslimatal lak(a), wa arinā manāsikanā wa tub ‘alainā, innaka antat-tawwābur-raḥīm(u).

اے ساڈے رب، سانوں اپنے تابع ہون آلے لوک بناؤ، تے ساڈے بچیاں تے پوتے پوتیاں نوں وی تواڈے ماتحت کرن آلے تے ساڈی عبادت (حج) کرن دے طریقے وکھان، تے ساڈی توبہ قبول کرن۔ بے شک، توں توبہ نوں قبول کرن آلا، رحم کرن آلا ایں۔

رَبَّنَا وَابْعَثْ فِيْهِمْ رَسُوْلًا مِّنْهُمْ يَتْلُوْا عَلَيْهِمْ اٰيٰتِكَ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَ وَيُزَكِّيْهِمْ ۗ اِنَّكَ اَنْتَ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ ࣖ

rabbanā wab‘aṡ fīhim rasūlam minhum yatlū ‘alaihim āyātika wa yu‘allimuhumul-kitāba wal-ḥikmata wa yuzakkīhim, innaka antal-‘azīzul-ḥakīm(u).

ساڈے رب انہاں وچو‏ں انہاں وچو‏ں اک رسول بھیج دے جو انہاں نو‏‏ں تیری آیتاں سنائے تے انہاں نو‏ں کتاب تے حکمت سکھائے تے انہاں نو‏‏ں پاک کرے۔ بے شک، توں سب توں طاقتور، سب توں سیانا ایں۔"

وَمَنْ يَّرْغَبُ عَنْ مِّلَّةِ اِبْرٰهٖمَ اِلَّا مَنْ سَفِهَ نَفْسَهٗ ۗوَلَقَدِ اصْطَفَيْنٰهُ فِى الدُّنْيَا ۚوَاِنَّهٗ فِى الْاٰخِرَةِ لَمِنَ الصّٰلِحِيْنَ

wa may yargabu ‘an millati ibrāhīma illā man safiha nafsah(ū), wa laqad-iṣṭafaināhu fid-dun-yā, wa innahū fil-ākhirati laminaṣ-ṣāliḥīn(a).

تے جیہڑے لوک ابراہیمی مذہب توں نفرت کردے نیں، اوہ صرف اوہ لوک ہوندے نیں جہڑے اپنے آپ نوں بے وقوف بناندے نیں۔ تے بے شک اساں اس دنیا وچ اسنو‏ں (ابراہیم) منتخب کیتا ا‏‏ے۔ تے بے شک آخرت وچ اوہ پرہیزگار لوکاں وچ ہوئے گا۔

اِذْ قَالَ لَهٗ رَبُّهٗٓ اَسْلِمْۙ قَالَ اَسْلَمْتُ لِرَبِّ الْعٰلَمِيْنَ

iż qāla lahū rabbuhū aslim, qāla aslamtu lirabbil-‘ālamīn(a).

(یاد رکھو) جدوں رب نے اوہنوں (ابراہیم نوں) آکھیا سی، "ہتھ سُٹ دیو!" اس نے جواب دتا، "میں سارے جہاناں دے ربّ اگے ہتھیار سٹّ دندا ہاں۔"

وَوَصّٰى بِهَآ اِبْرٰهٖمُ بَنِيْهِ وَيَعْقُوْبُۗ يٰبَنِيَّ اِنَّ اللّٰهَ اصْطَفٰى لَكُمُ الدِّيْنَ فَلَا تَمُوْتُنَّ اِلَّا وَاَنْتُمْ مُّسْلِمُوْنَ ۗ

wa waṣṣā bihā ibrāhīmu banīhi wa ya‘qūb(u), yā baniyya innallāhaṣṭafā lakumud-dīna falā tamūtunna illā wa antum muslimūn(a).

تے ابراہیم نے اپنے پتراں نوں ایہ (کلام) وصیت کیتی، جیویں یعقوب نے کیتا سی۔ "اے میرے اولاد! بے شک اللہ تعالیٰ نے تہاڈے لئی ایہ دین منتخب کیتا اے، لہذا جد تک مسلمان نہ ہوو، نہ مرو۔"

اَمْ كُنْتُمْ شُهَدَاۤءَ اِذْ حَضَرَ يَعْقُوْبَ الْمَوْتُۙ اِذْ قَالَ لِبَنِيْهِ مَا تَعْبُدُوْنَ مِنْۢ بَعْدِيْۗ قَالُوْا نَعْبُدُ اِلٰهَكَ وَاِلٰهَ اٰبَاۤىِٕكَ اِبْرٰهٖمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ اِلٰهًا وَّاحِدًاۚ وَنَحْنُ لَهٗ مُسْلِمُوْنَ

am kuntum syuhadā'a iż ḥaḍara ya‘qūbal-maut(u), iż qāla libanīhi mā ta‘budūna mim ba‘dī, qālū na‘budu ilāhaka wa ilāha ābā'ika ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa ilāhaw wāḥidā(n), wa naḥnu lahū muslimūn(a).

کیہ تسی گواہ سی جدوں یعقوب نوں موت آئی، جدوں اوہنے اپنے پتراں نوں آکھیا، "میرے مرن مگروں تسی کی عبادت کرو گے؟" اوہناں نے جواب دتا، "اسیں تہاڈے ربّ اتے تہاڈے وڈکیاں دے ربّ، یعنی ابراہیم، اسماعیل اتے اسحاق، (یعنی) ربّ قادر مطلق دی عبادت کراں گے اتے اسیں (صرف) اسدے اگے ہتھیار سٹّ دیندے ہاں۔"

تِلْكَ اُمَّةٌ قَدْ خَلَتْ ۚ لَهَا مَا كَسَبَتْ وَلَكُمْ مَّا كَسَبْتُمْ ۚ وَلَا تُسْـَٔلُوْنَ عَمَّا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

tilka ummatun qad khalat, lahā mā kasabat wa lakum mā kasabtum, wa lā tus'alūna ‘ammā kānū ya‘malūn(a).

اوہ ماضی دے لوک ہن۔ اوہدے لئی اوہ اے جو اوہناں نے کمایا اے تے تہاڈے لئی اوہ اے جو تسی کمایا اے۔ تے تہانوں اوہناں دے کماں لئی نئیں پچھیا جائے گا (جوابدہ)۔

وَقَالُوْا كُوْنُوْا هُوْدًا اَوْ نَصٰرٰى تَهْتَدُوْا ۗ قُلْ بَلْ مِلَّةَ اِبْرٰهٖمَ حَنِيْفًا ۗوَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِيْنَ

wa qālū kūnū hūdan au naṣārā tahtadū, qul bal millata ibrāhīma ḥanīfā(n), wa mā kāna minal-musyrikīn(a).

تے انہاں نے کہیا، "چاہے تُسی (مؤمن) یہودی ہوو یا مسیحی، تہانوں ضرور راہنمائی ملے گی۔" کہو، "(نہیں!) لیکن (اسی) ابراہیم دے سدھے مذہب دی پیروی کردے آں تے اوہ رب دے نال شریک بنان آلیاں وچوں نئیں اے۔"

قُوْلُوْٓا اٰمَنَّا بِاللّٰهِ وَمَآ اُنْزِلَ اِلَيْنَا وَمَآ اُنْزِلَ اِلٰٓى اِبْرٰهٖمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ وَالْاَسْبَاطِ وَمَآ اُوْتِيَ مُوْسٰى وَعِيْسٰى وَمَآ اُوْتِيَ النَّبِيُّوْنَ مِنْ رَّبِّهِمْۚ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ اَحَدٍ مِّنْهُمْۖ وَنَحْنُ لَهٗ مُسْلِمُوْنَ

qūlū āmannā billāhi wa mā unzila ilainā wa mā unzila ilā ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa wa ya‘qūba wal-asbāṭi wa mā ūtiya mūsā wa ‘īsā wa mā ūtiyan-nabiyyūna mir rabbihim, lā nufarriqu baina aḥadim minhum wa naḥnu lahū muslimūn(a).

کہو، "اسی اللہ تے جو کجھ ساڈے تے نازل ہویا، تے جو ابراہیم، اسماعیل، اسحاق، یعقوب تے اوہناں دی اولاد تے نازل ہویا، تے جو موسیٰ تے یسوع نوں دتا گیا تے جو اوہناں دے رب ولوں نبیاں نوں دتا گیا، اسی اوہناں وچوں کسے وچ وی فرق نئیں کردے تے اسی اوہدے اگے ہتھیار سٹنے آں۔"

فَاِنْ اٰمَنُوْا بِمِثْلِ مَآ اٰمَنْتُمْ بِهٖ فَقَدِ اهْتَدَوْا ۚوَاِنْ تَوَلَّوْا فَاِنَّمَا هُمْ فِيْ شِقَاقٍۚ فَسَيَكْفِيْكَهُمُ اللّٰهُ ۚوَهُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ ۗ

fa'in āmanū bimiṡli mā āmantum bihī faqadihtadau, wa in tawallau fa'innamā hum fī syiqāq(in), fasayakfīkahumullāh(u), wa huwas-samī‘ul-‘alīm(u).

ایس لئی جے اوہ تہاڈے وانگوں ایمان رکھدے، تے واقعی، اوہ راہنمائی کردے۔ لیکن جے اوہ منہ موڑ لیندے نیں، تے بے شک اوہ تہاڈے نال دشمنی کردے نیں، تے اللہ تہانوں (محمد) اوہناں لئی کافی کرے گا (اپنی مدد نال)۔ تے اوہ سب کجھ سنن آلا، سب کجھ جانن آلا اے۔

صِبْغَةَ اللّٰهِ ۚ وَمَنْ اَحْسَنُ مِنَ اللّٰهِ صِبْغَةً ۖ وَّنَحْنُ لَهٗ عٰبِدُوْنَ

Ṣibgatallāh(i), wa man aḥsanu minallāhi ṣibgataw wa naḥnu lahū ‘ābidūn(a).

رب تہانوں خیر دیوے۔" اللہ توں چنگا کون اے؟ تے اسی اوہدے لئی عبادت کرنے آں۔

قُلْ اَتُحَاۤجُّوْنَنَا فِى اللّٰهِ وَهُوَ رَبُّنَا وَرَبُّكُمْۚ وَلَنَآ اَعْمَالُنَا وَلَكُمْ اَعْمَالُكُمْۚ وَنَحْنُ لَهٗ مُخْلِصُوْنَ ۙ

qul atuḥājjūnanā fillāhi wa huwa rabbunā wa rabbukum, wa lanā a‘mālunā wa lakum a‘mālukum, wa naḥnu lahū mukhliṣūn(a).

کہو (محمد)، "کی تُسی ساڈے نال اللہ دے بارے وچ بحث کرنا چاہندے او، جدوں کہ اوہ ساڈا رب اے تے تہاڈا رب اے۔ ساڈے لئی ساڈے کم، تہاڈے لئی تہاڈے کم، تے صرف اوہدے لئی اسی سچے دل نال اپنے آپ نوں وقف کرنے آں۔"

اَمْ تَقُوْلُوْنَ اِنَّ اِبْرٰهٖمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ وَالْاَسْبَاطَ كَانُوْا هُوْدًا اَوْ نَصٰرٰى ۗ قُلْ ءَاَنْتُمْ اَعْلَمُ اَمِ اللّٰهُ ۗ وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ كَتَمَ شَهَادَةً عِنْدَهٗ مِنَ اللّٰهِ ۗ وَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ

am taqūlūna inna ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa wa ya‘qūba wal-asbāṭa kānū hūdan au naṣārā, qul a'antum a‘lamu amillāh(u), wa man aẓlamu mimman katama syahādatan ‘indahū minallāh(i), wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).

یا تسی (یہودی تے مسیحی) آکھدے او کہ ابراہیم، اسماعیل، اسحاق، یعقوب تے اینہاں دی اولاد یہودی سی یا مسیحی؟ آکھو، "تسی بہتر جاندے او یا اللہ، تے کون ظالم اے اوہ شخص توں جہڑا اللہ توں اپنی گواہی لُکا لیندا اے؟" اللہ تعالیٰ توں بے خبر نئیں جہڑا تسی کردے او۔

تِلْكَ اُمَّةٌ قَدْ خَلَتْ ۚ لَهَا مَا كَسَبَتْ وَلَكُمْ مَّا كَسَبْتُمْ ۚ وَلَا تُسْـَٔلُوْنَ عَمَّا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ ࣖ ۔

tilka ummatun qad khalat, lahā mā kasabat wa lakum mā kasabtum, wa lā tus'alūna ‘ammā kānū ya‘malūn(a).

اوہ ماضی دے لوک ہن۔ اوہدے لئی اوہ اے جو اوہناں نے کمایا اے تے تہاڈے لئی اوہ اے جو تسی کمایا اے۔ تے تہانوں اوہناں دے کماں لئی نئیں پچھیا جائے گا (جوابدہ)۔

۞ سَيَقُوْلُ السُّفَهَاۤءُ مِنَ النَّاسِ مَا وَلّٰىهُمْ عَنْ قِبْلَتِهِمُ الَّتِيْ كَانُوْا عَلَيْهَا ۗ قُلْ لِّلّٰهِ الْمَشْرِقُ وَالْمَغْرِبُۗ يَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ

sayāqūlus-sufahā'u minan-nāsi mā wallāhum ‘an qiblatihimul-latī kānū ‘alaihā, qul lillāhil-masyriqu wal-magrib(u), yahdī may yasyā'u ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).

جنہاں لوکاں وچ انساناں وچ فہم دی کمی اے اوہ آکھن گے، "اوہناں نوں (مسلماناں نوں) اوس قبلے توں کیہڑی گل نے موڑ دتا جہدے ول اوہناں نے پہلاں اپنے آپ نوں (مرکز) کیتا سی؟" کہو (محمد)، "مشرق تے مغرب اللہ دا اے، اوہ جس نو چاہے سیدھے راہ تے رہنمائی کردا اے۔"

وَكَذٰلِكَ جَعَلْنٰكُمْ اُمَّةً وَّسَطًا لِّتَكُوْنُوْا شُهَدَاۤءَ عَلَى النَّاسِ وَيَكُوْنَ الرَّسُوْلُ عَلَيْكُمْ شَهِيْدًا ۗ وَمَا جَعَلْنَا الْقِبْلَةَ الَّتِيْ كُنْتَ عَلَيْهَآ اِلَّا لِنَعْلَمَ مَنْ يَّتَّبِعُ الرَّسُوْلَ مِمَّنْ يَّنْقَلِبُ عَلٰى عَقِبَيْهِۗ وَاِنْ كَانَتْ لَكَبِيْرَةً اِلَّا عَلَى الَّذِيْنَ هَدَى اللّٰهُ ۗوَمَا كَانَ اللّٰهُ لِيُضِيْعَ اِيْمَانَكُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ بِالنَّاسِ لَرَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ

wa każālika ja‘alnākum ummataw wasaṭal litakūnū syuhadā'a ‘alan-nāsi wa yakūnar-rasūlu ‘alaikum syahīdā(n), wa mā ja‘alnal-qiblatal-latī kunta ‘alaihā illā lina‘lama may yattabi‘ur-rasūla mimmay yanqalibu ‘alā ‘aqibaih(i), wa in kānat lakabīratan illā ‘alal-lażīna hadallāh(u), wa mā kānallāhu liyuḍī‘a īmānakum, innallāha bin-nāsi lara'ūfur raḥīm(un).

تے ايس‏ے طرح اسيں نے آپ نو‏‏ں (مسلماناں) نو‏‏ں "وسطی" قرار دتا اے تاکہ تسيں انسانی (اعمال) دے گواہ ہوو تے رسول (محمد) آپ دے (اعمال) دا گواہ ہوئے۔ اساں اسنو‏ں اوہ قبلہ نئيں بنایا جس د‏‏ی طرف تسيں (پہلاں) رجوع کردے سن بلکہ ایہ کہ سانو‏ں معلوم ہوجائے کہ کون رسول د‏‏ی پیروی کردا اے تے کون واپس آندا ا‏‏ے۔ بے شک (قبلہ منتقل کرنا) بہت مشکل اے، سوائے انہاں لوکاں دے جنہاں نو‏‏ں اللہ د‏‏ی ہدایت ملی ا‏‏ے۔ تے اللہ تہاڈا ایمان ضائع نئیں کرے گا. بے شک اللہ انساناں تے رحم کرن آلا، رحم کرن آلا اے۔

قَدْ نَرٰى تَقَلُّبَ وَجْهِكَ فِى السَّمَاۤءِۚ فَلَنُوَلِّيَنَّكَ قِبْلَةً تَرْضٰىهَا ۖ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۗ وَحَيْثُ مَا كُنْتُمْ فَوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ شَطْرَهٗ ۗ وَاِنَّ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ لَيَعْلَمُوْنَ اَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّهِمْ ۗ وَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا يَعْمَلُوْنَ

qad narā taqallubaka wajhika fis-samā'(i), fa lanuwalliyannaka qiblatan tarḍāhā, fawalli wajhaka syaṭral-masjidil-ḥarām(i), wa ḥaiṡumā kuntum fawallū wujūhakum syaṭrah(ū), wa innal-lażīna ūtul-kitāba laya‘lamūna annahul-ḥaqqu mir rabbihim, wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ya‘malūn(a).

اسی تیرا چہرہ (محمد) اکثر اسمان ول ویکھدے ہوئے ویکھنے آں، اس لی اسی تینوں اوس قبلے ول موڑ دیواں گے جہڑا تینوں پسند اے۔ ایس لئی اپنا منہ عظیم مسجد ول موڑو۔ تے جتھے وی ہوو، اپنا منہ اوہدے ول موڑو۔ تے بے شک جہناں نوں کتاب (توریت تے انجیل) دتی گئی اوہ جاندے نیں کہ (قبلہ دی منتقلی) اوہناں دے رب دی طرفوں حق اے۔ تے اللہ تعالیٰ اوہناں دے کماں توں بے خبر نئیں اے۔

وَلَىِٕنْ اَتَيْتَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ بِكُلِّ اٰيَةٍ مَّا تَبِعُوْا قِبْلَتَكَ ۚ وَمَآ اَنْتَ بِتَابِعٍ قِبْلَتَهُمْ ۚ وَمَا بَعْضُهُمْ بِتَابِعٍ قِبْلَةَ بَعْضٍۗ وَلَىِٕنِ اتَّبَعْتَ اَهْوَاۤءَهُمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَاجَاۤءَكَ مِنَ الْعِلْمِ ۙ اِنَّكَ اِذًا لَّمِنَ الظّٰلِمِيْنَ ۘ

wa la'in ataital-lażīna ūtul-kitāba bikulli āyatim mā tabi‘ū qiblatak(a), wa mā anta bitābi‘in qiblatahum, wa mā ba‘ḍuhum bitābi‘in qiblata ba‘ḍ(in), wa la'inittaba‘ta ahwā'ahum mim ba‘di mā jā'aka minal-‘ilm(i), innaka iżal laminaẓ-ẓālimīn(a).

تے اگرچہ آپ (محمد) انہاں لوکاں نو‏‏ں تمام آیتاں (اطلاعات) دے دتیاں جنہاں نو‏‏ں کتاب دتی گئی سی لیکن اوہ آپ دے قبلے د‏‏ی پیروی نئيں کردے سن تے آپ انہاں دے قبلے د‏‏ی پیروی نئيں کردے سن ۔ ایہناں چوں کجھ دوجیاں دے قبلے تے نہیں چلن گے. تے جے تسی علم دے تہاڈے کول آن دے بعد اوہناں دی خواہش تے عمل کرو گے تے تسی ضرور ظالماں چوں اک ہوو گے۔

اَلَّذِيْنَ اٰتَيْنٰهُمُ الْكِتٰبَ يَعْرِفُوْنَهٗ كَمَا يَعْرِفُوْنَ اَبْنَاۤءَهُمْ ۗ وَاِنَّ فَرِيْقًا مِّنْهُمْ لَيَكْتُمُوْنَ الْحَقَّ وَهُمْ يَعْلَمُوْنَ

allażīna ātaināhumul-kitāba ya‘rifūnahū kamā ya‘rifūna abnā'ahum, wa inna farīqam minhum layaktumūnal-ḥaqqa wa hum ya‘lamūn(a).

جنہاں نو‏ں اسيں نے کتاب (توریت و انجیل) دتی اے اوہ اسنو‏ں (محمد) نو‏‏ں جاندے نيں جداں اوہ اپنے بچےآں نو‏‏ں جاندے نيں۔ بے شک، اوہناں چوں کجھ یقینی طور تے سچائی نوں لُکان گے، بھاویں اوہ جاندے نیں

اَلْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ فَلَا تَكُوْنَنَّ مِنَ الْمُمْتَرِيْنَ ࣖ

al-ḥaqqu mir rabbika falā takūnanna minal-mumtarīn(a).

حق تیرے رب ولوں اے ایس لئی تہانوں (محمد) کدی وی شک کرن آلیاں چوں نئیں ہونا چاہیدا۔

وَلِكُلٍّ وِّجْهَةٌ هُوَ مُوَلِّيْهَا فَاسْتَبِقُوا الْخَيْرٰتِۗ اَيْنَ مَا تَكُوْنُوْا يَأْتِ بِكُمُ اللّٰهُ جَمِيْعًا ۗاِنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

wa likulliw wijhatun huwa muwallīhā fastabiqul-khairāt(i), aina mā takūnū ya'ti bikumullāhu jamī‘ā(n), innallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

تے ہر اُمت دا اک قبلہ ہوندا اے جہدا سامنا اوہ کردا اے۔ اس لیی نیکی چ مقابلہ کرو۔ جتھے وی ہوو اللہ ضرور تہانوں سب نوں اکٹھا کرے گا بے شک اللہ سب کجھ تے قادر مطلق اے۔

وَمِنْ حَيْثُ خَرَجْتَ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۗ وَاِنَّهٗ لَلْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ ۗ وَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ

wa min ḥaiṡu kharajta fawalli wajhaka syaṭral-masjidil-ḥarām(i), wa innahū lal-ḥaqqu mir rabbik(a), wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).

تے جتھ‏ے تو‏ں وی (محمد) نکلدے نيں، اپنا منہ مسجد عظیم د‏‏ی طرف کرو، بے شک ایہ واقعی آپ دے رب دا فرمان ا‏‏ے۔ اللہ تعالیٰ توں بے خبر نئیں جہڑا تسی کردے او۔

وَمِنْ حَيْثُ خَرَجْتَ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۗ وَحَيْثُ مَا كُنْتُمْ فَوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ شَطْرَهٗ ۙ لِئَلَّا يَكُوْنَ لِلنَّاسِ عَلَيْكُمْ حُجَّةٌ اِلَّا الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا مِنْهُمْ فَلَا تَخْشَوْهُمْ وَاخْشَوْنِيْ وَلِاُتِمَّ نِعْمَتِيْ عَلَيْكُمْ وَلَعَلَّكُمْ تَهْتَدُوْنَۙ

wa min ḥaiṡu kharajta fa walli wajhaka syaṭral-masjidil-ḥarām(i), wa ḥaiṡumā kuntum fawallū wujūhakum syaṭrah(ū), li'allā yakūna lin-nāsi ‘alaikum ḥujjatun illal-lażīna ẓalamū minhum, falā takhsyauhum wakhsyaunī, wa li'utimma ni‘matī ‘alaikum wa la‘allakum tahtadūn(a).

تے جتھ‏ے تو‏ں وی (محمد) نکلے، اپنا منہ مسجد عظیم د‏‏ی طرف کرو۔ تے جتھے وی ہوو، اپنا منہ ایس ول موڑو، تاں جے انساناں لئی (تہاڈی مخالفت کرن) دی کوئی وجہ نہ ہووے، سوائے اوہناں وچوں ظالماں دے۔ اوہناں توں نہ ڈرو، بلکہ میرے توں ڈرو، تاں جے میں تہاڈے تے اپنیاں برکتاں پوریاں کر سکاں، تے تہانوں راہنمائی ملے۔

كَمَآ اَرْسَلْنَا فِيْكُمْ رَسُوْلًا مِّنْكُمْ يَتْلُوْا عَلَيْكُمْ اٰيٰتِنَا وَيُزَكِّيْكُمْ وَيُعَلِّمُكُمُ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَ وَيُعَلِّمُكُمْ مَّا لَمْ تَكُوْنُوْا تَعْلَمُوْنَۗ

kamā arsalnā fīkum rasūlam minkum yatlū ‘alaikum āyātinā wa yuzakkīkum wa yu‘allimukumul-kitāba wal-ḥikmata wa yu‘allimukum mā lam takūnū ta‘lamūn(a).

جس طرحاں اسیں تہاڈے کولوں اک رسول (محمد) گھلیا اے جیہڑا ساڈیاں آیاتاں نوں پڑھدا اے، تہانوں پاک کردا اے، تے تہانوں کتاب (القرآن) تے حکمت (سنت) سکھاندا اے، تے تہانوں اوہ سکھاندا اے جہڑا تسی نئیں جاندے۔

فَاذْكُرُوْنِيْٓ اَذْكُرْكُمْ وَاشْكُرُوْا لِيْ وَلَا تَكْفُرُوْنِ ࣖ

fażkurūnī ażkurkum wasykurū lī wa lā takfurūn(i).

ایس لئی مینوں یاد رکھو، میں تہانوں یاد کراں گا۔ میرا شکر ادا کرو تے میرے توں کفر نہ کرو۔

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا اسْتَعِيْنُوْا بِالصَّبْرِ وَالصَّلٰوةِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ مَعَ الصّٰبِرِيْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanusta‘īnū biṣ-ṣabri waṣ-ṣalāh(ti), innallāha ma‘aṣ-ṣābirīn(a).

اے ایمان رکھن آلے! صبر تے دعا دے نال (اللہ توں) مدد منگو۔ بے شک اللہ صبر کرن آلیاں دے نال اے۔

وَلَا تَقُوْلُوْا لِمَنْ يُّقْتَلُ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ اَمْوَاتٌ ۗ بَلْ اَحْيَاۤءٌ وَّلٰكِنْ لَّا تَشْعُرُوْنَ

wa lā taqūlū limay yuqtalu fī sabīlillāhi amwāt(un), bal aḥyā'uw wa lākil lā tasy‘urūn(a).

تے ایہ نہ کہو کہ جو اللہ دے راہ وچ مارے جاندے نيں اوہ مر گئے نيں۔ اصل چ (اوہ) زندہ نیں، لیکن تہانوں احساس نئیں ہوندا۔

وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِّنَ الْخَوْفِ وَالْجُوْعِ وَنَقْصٍ مِّنَ الْاَمْوَالِ وَالْاَنْفُسِ وَالثَّمَرٰتِۗ وَبَشِّرِ الصّٰبِرِيْنَ

wa lanabluwannakum bisyai'im minal-khaufi wal-jū‘i wa naqaṣim minal-amwāli wal-anfusi waṡ-ṡamarāt(i), wa basysyiriṣ-ṣābirīn(a).

تے اسی تہانوں کجھ خوف، بھکھ، دولت دی کمی، روحاں تے پھلاں نال یقینی طور تے پرکھاں گے۔ تے صبر کرن آلیاں تک خوشخبری پہنچاؤ

اَلَّذِيْنَ اِذَآ اَصَابَتْهُمْ مُّصِيْبَةٌ ۗ قَالُوْٓا اِنَّا لِلّٰهِ وَاِنَّآ اِلَيْهِ رٰجِعُوْنَۗ

allażīna iżā aṣābathum muṣībah(tun), qālū innā lillāhi wa innā ilaihi rāji‘ūn(a).

(یعنی) اوہ لوک جو جدو‏ں کوئی آفت پیش آندی اے تاں "انا للہ وانا الیہ راجعون" کہندے نيں (بے شک اسی اللہ تو‏ں تعلق رکھدے نيں تے اس دے پاس واپس آواں گے)۔

اُولٰۤىِٕكَ عَلَيْهِمْ صَلَوٰتٌ مِّنْ رَّبِّهِمْ وَرَحْمَةٌ ۗوَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُهْتَدُوْنَ

ulā'ika ‘alaihim ṣalawātum mir rabbihim wa raḥmah(tun), wa ulā'ika humul-muhtadūn(a).

ایہ اوہی نيں جو اپنے رب تو‏ں بخشش تے رحمت حاصل کردے نيں تے اوہی ہدایت حاصل کردے نيں۔

۞ اِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَاۤىِٕرِ اللّٰهِ ۚ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ اَوِ اعْتَمَرَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِ اَنْ يَّطَّوَّفَ بِهِمَا ۗ وَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْرًاۙ فَاِنَّ اللّٰهَ شَاكِرٌ عَلِيْمٌ

innaṣ-ṣafā wal-marwata min sya‘ā'irillāh(i), faman ḥajjal-baita awi‘tamara falā junāḥa ‘alaihi ay yaṭṭawwafa bihimā, wa man taṭawwa‘a khairan fa innallāha syākirun ‘alīm(un).

اصل وچ صفا تے مروہ اللہ دے سیعار (دین) دا حصہ نيں۔ لہٰذا جو شخص وی بیت اللہ نو‏‏ں حج کرے یا عمرہ کرے اس دے دونے دے درمیان سائی انجام دینے وچ کوئی گناہ نئيں ا‏‏ے۔ تے جو کوئی مرضی نال نیک کم کردا اے، اللہ تعالیٰ سب دا شکر گزار، سب کجھ جانن آلا اے۔

اِنَّ الَّذِيْنَ يَكْتُمُوْنَ مَآ اَنْزَلْنَا مِنَ الْبَيِّنٰتِ وَالْهُدٰى مِنْۢ بَعْدِ مَا بَيَّنّٰهُ لِلنَّاسِ فِى الْكِتٰبِۙ اُولٰۤىِٕكَ يَلْعَنُهُمُ اللّٰهُ وَيَلْعَنُهُمُ اللّٰعِنُوْنَۙ

innal-lażīna yaktumūna mā anzalnā minal-bayyināti wal-hudā mim ba‘di mā bayyannāhu lin-nāsi fil-kitāb(i), ulā'ika yal‘anuhumullāhu wa yal‘anuhumul-lā‘inūn(a).

بے شک، اوہ لوک جہڑے اساں معلومات تے ہدایت دی شکل وچ جو کجھ نازل کیتا اے، اوہنوں کتاب (القرآن) وچ انسانیت نوں بیان کرن دے بعد، ایہ اوہ لوک نیں جنہاں تے اللہ تعالیٰ دی لعنت اے تے لعنت کرن آلیاں دی لعنت (وی) اے،

اِلَّا الَّذِيْنَ تَابُوْا وَاَصْلَحُوْا وَبَيَّنُوْا فَاُولٰۤىِٕكَ اَتُوْبُ عَلَيْهِمْ ۚ وَاَنَا التَّوَّابُ الرَّحِيْمُ

illal-lażīna tābū wa aṣlaḥū wa bayyanū fa'ulā'ika atūbu ‘alaihim, wa anat-tawwābur-raḥīm(u).

سوائے اوہناں لوکاں دے جنہاں نے توبہ کیتی اے، ترمیم کیتی اے تے وضاحت کیتی اے، اوہ اوہ نیں جنہاں دی توبہ میں قبول کردا ہاں تے میں توبہ دا سب توں زیادہ قبول کرن آلا، سب توں ودھ رحم کرن آلا آں۔

اِنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَمَاتُوْا وَهُمْ كُفَّارٌ اُولٰۤىِٕكَ عَلَيْهِمْ لَعْنَةُ اللّٰهِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ وَالنَّاسِ اَجْمَعِيْنَۙ

innal-lażīna kafarū wa mātū wa hum kuffārun ulā'ika ‘alaihim la‘natullāhi wal-malā'ikati wan-nāsi ajma‘īn(a).

بے شک جو لوک کافر کردے نیں تے کافر ہو کے مر جاندے نیں اوہ اللہ فرشتے تے ساری بنی نوع انسان دی لعنت وچ آون گے،

خٰلِدِيْنَ فِيْهَا ۚ لَا يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذَابُ وَلَا هُمْ يُنْظَرُوْنَ

khālidīna fīhā, lā yukhaffafu ‘anhumul-‘ażābu wa lā hum yunẓarūn(a).

اوہ اوتھے ابدی رہن گے (لعنت)، اوہناں دی سزا ہلکی نئیں ہووے گی، تے اوہناں نوں مہلت نئیں دتی جائے گی۔

وَاِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌۚ لَآاِلٰهَ اِلَّا هُوَ الرَّحْمٰنُ الرَّحِيْمُ ࣖ

wa ilāhukum ilāhuw wāḥid(un), lā ilāha illā huwar-raḥmānur-raḥīm(u).

تے تہاڈا رب قادر مطلق رب اے، اوہدے سوا کوئی رب نئیں، سب توں ودھ رحم کرن آلا، سب توں ودھ رحم کرن آلا اے۔

اِنَّ فِيْ خَلْقِ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَاخْتِلَافِ الَّيْلِ وَالنَّهَارِ وَالْفُلْكِ الَّتِيْ تَجْرِيْ فِى الْبَحْرِ بِمَا يَنْفَعُ النَّاسَ وَمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ مِنَ السَّمَاۤءِ مِنْ مَّاۤءٍ فَاَحْيَا بِهِ الْاَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا وَبَثَّ فِيْهَا مِنْ كُلِّ دَاۤبَّةٍ ۖ وَّتَصْرِيْفِ الرِّيٰحِ وَالسَّحَابِ الْمُسَخَّرِ بَيْنَ السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يَّعْقِلُوْنَ

inna fī khalqis-samāwāti wal-arḍi wakhtilāfil-laili wan-nahāri wal-fulkil-latī tajrī fil-baḥri bimā yanfa‘un-nāsa wa mā anzalallāhu minas-samā'i mim mā'in fa aḥyā bihil-arḍa ba‘da mautihā wa baṡṡa fīhā min kulli dābbah(tin), wa taṣrīfir-riyāḥi was-saḥābil-musakhkhari bainas-samā'i wal-arḍi la'āyātil liqaumiy ya‘qilūn(a).

بے شک، آسماناں تے زمین دی تخلیق وچ، رات تے دن دی تبادلہ، سمندر تے جہازاں دے نال (مال) چلدے نیں جہڑا انساناں لئی مفید اے، جو اللہ تعالیٰ نے اسمان توں پانی دی شکل وچ نازل کیتا، فیر اس نے زمین نوں اس دے مرن دے بعد زندہ کیتا (خشک)، تے اس وچ مختلف قسم دے جانوراں نوں بکھیر دتا، تے ہواواں تے بدلاں دی تقسیم نوں قابو کیتا، اس نے تے زمیناں دے وچکار (ایہ سب) واقعی نشانیاں نیں (اللہ دی عظمت دی) اوہناں لوکاں لئی جیہڑے سمجھدے نیں۔

وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَّتَّخِذُ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ اَنْدَادًا يُّحِبُّوْنَهُمْ كَحُبِّ اللّٰهِ ۗ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَشَدُّ حُبًّا لِّلّٰهِ ۙوَلَوْ يَرَى الَّذِيْنَ ظَلَمُوْٓا اِذْ يَرَوْنَ الْعَذَابَۙ اَنَّ الْقُوَّةَ لِلّٰهِ جَمِيْعًا ۙوَّاَنَّ اللّٰهَ شَدِيْدُ الْعَذَابِ

wa minan-nāsi may yattakhiżu min dūnillāhi andāday yuḥibbūnahum kaḥubbillāh(i), wal-lażīna āmanū asyaddu ḥubbal lillāh(i), wa lau yaral-lażīna ẓalamū iż yaraunal-‘ażāb(a), annal-quwwata lillāhi jamī‘ā(n), wa annallāha syadīdul-‘ażāb(i).

تے انساناں وچ اللہ دے علاوہ دوسرے دیوتاواں نو‏‏ں حریف بنا ک‏ے عبادت کردے نيں، جنہاں تو‏ں اوہ اللہ تو‏ں محبت کردے نيں۔ رہی گل ایمان آلیاں دی تے اوہناں دی اللہ نال محبت بہوں وڈی ہوندی اے۔ جے ظلم کرن آلے ویکھدے، جدوں اوہ عذاب ویکھدے (قیامت دے دن)، کہ ساری طاقت اللہ دی اے تے اللہ عذاب وچ سخت اے (اوہناں نوں یقیناً پچھتاوا ہوندا)۔

اِذْ تَبَرَّاَ الَّذِيْنَ اتُّبِعُوْا مِنَ الَّذِيْنَ اتَّبَعُوْا وَرَاَوُا الْعَذَابَ وَتَقَطَّعَتْ بِهِمُ الْاَسْبَابُ

iż tabarra'al-lażīnattubi‘ū minal-lażīnattaba‘ū wa ra'awul-‘ażāba wa taqaṭṭa‘at bihimul-asbāb(u).

(یعنی) جدو‏ں پیروی کرنے والے پیروی کرنے والےآں دے ہتھ چھڈ دیندے نيں تے اوہ عذاب دیکھدے نيں تے (جب) انہاں دے درمیان تمام تعلقات منقطع ہوجاندے نيں۔

وَقَالَ الَّذِيْنَ اتَّبَعُوْا لَوْ اَنَّ لَنَا كَرَّةً فَنَتَبَرَّاَ مِنْهُمْ ۗ كَمَا تَبَرَّءُوْا مِنَّا ۗ كَذٰلِكَ يُرِيْهِمُ اللّٰهُ اَعْمَالَهُمْ حَسَرٰتٍ عَلَيْهِمْ ۗ وَمَا هُمْ بِخٰرِجِيْنَ مِنَ النَّارِ ࣖ

wa qālal-lażīnattaba‘ū lau anna lanā karratan fa natabarra'a minhum, kamā tabarra'ū minnā, każālika yurīhimullāhu a‘mālahum ḥasarātin ‘alaihim, wa mā hum bikhārijīna minan-nār(i).

اتے جیہڑے لوکی پچھے آوندے نیں اوہناں نے آکھیا، "جے ساڈے کول (دنیا وچ واپس آن دا) موقع ہوندا، تے یقیناً اسی اوہناں نوں چھڈ دیندے، جویں کہ اوہناں نے سانوں چھڈ دتا۔" اس طرح اللہ تعالیٰ انہاں نو‏‏ں انہاں دے اوہ اعمال وکھاندا اے جنہاں اُتے اوہ پچھتاوا کردے نيں۔ تے اوہ جہنم دی اگ چوں نئیں نکلن گے۔

يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ كُلُوْا مِمَّا فِى الْاَرْضِ حَلٰلًا طَيِّبًا ۖوَّلَا تَتَّبِعُوْا خُطُوٰتِ الشَّيْطٰنِۗ اِنَّهٗ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ

yā ayyuhan-nāsu kulū mimmā fil-arḍi ḥalālan ṭayyibā(n), wa lā tattabi‘ū khuṭuwātisy-syaiṭān(i), innahū lakum ‘aduwwum mubīn(un).

اے انسان! زمین تے پائے جان آلے حلال تے چنگے کھانے چوں کھاؤ، تے شیطان دے قدماں تے نہ چلو۔ بے شک، شیطان تہاڈے لی اک حقیقی دشمن اے۔

اِنَّمَا يَأْمُرُكُمْ بِالسُّوْۤءِ وَالْفَحْشَاۤءِ وَاَنْ تَقُوْلُوْا عَلَى اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

innamā ya'murukum bis-sū'i wal-faḥsyā'i wa an taqūlū ‘alallāhi mā lā ta‘lamūn(a).

بے شک، (شیطان) تہانوں صرف برے تے مکروہ کم کرن دا حکم دیندا اے، تے اوہ کہن دا حکم دیندا اے جہڑا تسی اللہ دے بارے چ نئیں جاندے۔

وَاِذَا قِيْلَ لَهُمُ اتَّبِعُوْا مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ قَالُوْا بَلْ نَتَّبِعُ مَآ اَلْفَيْنَا عَلَيْهِ اٰبَاۤءَنَا ۗ اَوَلَوْ كَانَ اٰبَاۤؤُهُمْ لَا يَعْقِلُوْنَ شَيْـًٔا وَّلَا يَهْتَدُوْنَ

wa iżā qīla lahumuttabi‘ū mā anzalallāhu qālū bal nattabi‘u mā alfainā ‘alaihi ābā'anā, awalau kāna ābā'uhum lā ya‘qilūna syai'aw wa lā yahtadūn(a).

تے جدو‏ں انہاں تو‏ں کہیا جاندا اے کہ اللہ نے جو نازل کیتا اے اس اُتے عمل کرو۔ اوہناں نے جواب دتا، "(نئیں!) اسی اوہی عمل کردے آں جہڑا اسی اپنے وڈکیاں نوں (کردے ہوئے) پایا اے۔" اصل چ، اوہناں دے وڈکیاں نوں کجھ وی نئیں پتہ سی، تے اوہناں کول کوئی راہنمائی نئیں سی۔

وَمَثَلُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا كَمَثَلِ الَّذِيْ يَنْعِقُ بِمَا لَا يَسْمَعُ اِلَّا دُعَاۤءً وَّنِدَاۤءً ۗ صُمٌّ ۢ بُكْمٌ عُمْيٌ فَهُمْ لَا يَعْقِلُوْنَ

wa maṡalul-lażīna kafarū kamaṡalil-lażī yan‘iqu bimā lā yasma‘u illā du‘ā'aw wa nidā'ā(n), ṣummum bukmun ‘umyun fahum lā ya‘qilūn(a).

تے کافراں ​​دے (بلان آلیاں) لئی تمثیل اک (چرواہے) دی طرح اے جہڑا (جانوراں) تے چیخدا اے جہڑے آوازاں تے فریاداں دے علاوہ کجھ نئیں سندے۔ (اوہ) بہرے، گونگے تے انھے نیں، اس لیی اوہ نئیں سمجھدے۔

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْ وَاشْكُرُوْا لِلّٰهِ اِنْ كُنْتُمْ اِيَّاهُ تَعْبُدُوْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanū kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum wasykurū lillāhi in kuntum iyyāhu ta‘budūn(a).

اے ایمان رکھن آلے! اسی جو رزق تہاڈے لئی مہیا کیتی اے اوہدے چوں کھاؤ تے اللہ دا شکر ادا کرو، جے تسی صرف اوہدی عبادت کردے او۔

اِنَّمَا حَرَّمَ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةَ وَالدَّمَ وَلَحْمَ الْخِنْزِيْرِ وَمَآ اُهِلَّ بِهٖ لِغَيْرِ اللّٰهِ ۚ فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ بَاغٍ وَّلَا عَادٍ فَلَآ اِثْمَ عَلَيْهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

innamā ḥarrama ‘alaikumul-maitata wad-dama wa laḥmal-khinzīri wa mā uhilla bihī ligairillāh(i), fa maniḍṭurra gaira bāgiw wa lā ‘ādin falā iṡma ‘alaih(i), innallāha gafūrur raḥīm(un).

بے شک، اس نے تہانوں صرف لاش، خون، سور دا گوشت تے اللہ دے علاوہ (ناں دے) ذبح کردہ جانوراں دا گوشت منع کیتا اے۔ پر جہڑا وی (ایہنوں کھان تے) مجبور ہووے، ایس لئی نئیں کہ اوہ ایہ چاہندا اے تے نہ (وی) حد توں باہر، فیر اوہدے لئی کوئی گناہ نئیں اے۔ بے شک اللہ مغفرت کرن آلا تے رحم کرن آلا اے۔

اِنَّ الَّذِيْنَ يَكْتُمُوْنَ مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ مِنَ الْكِتٰبِ وَيَشْتَرُوْنَ بِهٖ ثَمَنًا قَلِيْلًاۙ اُولٰۤىِٕكَ مَا يَأْكُلُوْنَ فِيْ بُطُوْنِهِمْ اِلَّا النَّارَ وَلَا يُكَلِّمُهُمُ اللّٰهُ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ وَلَا يُزَكِّيْهِمْ ۚوَلَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

innal-lażīna yaktumūna mā anzalallāhu minal-kitābi wa yasytarūna bihī ṡamanan qalīlā(n), ulā'ika mā ya'kulūna fī buṭūnihim illan-nāra wa lā yukallimuhumullāhu yaumal-qiyāmati wa lā yuzakkīhim, wa lahum ‘ażābun alīm(un).

بے شک اوہ لوک جو اللہ تعالیٰ نے جو نازل کیتا اے یعنی کتاب نو‏‏ں لُکا لیندے نيں تے اسنو‏ں سستی قیمت اُتے فروخت کردے نيں اوہ صرف دوزخ د‏‏ی اگ نو‏‏ں اپنے شکم وچ نگل لیندے نيں تے اللہ قیامت دے دن انہاں نو‏‏ں سلام نئيں کرے گا تے نہ ہی انہاں نو‏ں پاک کرے گا۔ اوہناں نوں بڑی تکلیف دہ سزا بھگتنی پوے گی۔

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ اشْتَرَوُا الضَّلٰلَةَ بِالْهُدٰى وَالْعَذَابَ بِالْمَغْفِرَةِ ۚ فَمَآ اَصْبَرَهُمْ عَلَى النَّارِ

ulā'ikal-lażīnasytarawuḍ-ḍalālata bil-hudā wal-‘ażāba bil-magfirah(ti), famā aṣbarahum ‘alan-nār(i).

ہدایت دے نال غلطی خریدنے والے نيں تے بخشش دے نال عذاب. ایس لئی اُو جہنم دی اگ دا مقابلہ کرن لئی کِنّے بہادر نے!

ذٰلِكَ بِاَنَّ اللّٰهَ نَزَّلَ الْكِتٰبَ بِالْحَقِّ ۗ وَاِنَّ الَّذِيْنَ اخْتَلَفُوْا فِى الْكِتٰبِ لَفِيْ شِقَاقٍۢ بَعِيْدٍ ࣖ

Żālika bi'annallāha nazzalal-kitāba bil-ḥaqq(i), wa innal-lażīnakhtalafū fil-kitābi lafī syiqāqim ba‘īd(in).

ایہ اس لئی اے کہ اللہ تعالیٰ نے کتاب (القرآن) نو‏‏ں حق دے نال نازل کیتا اے تے بے شک جو لوک (حقیقت) کتاب دے بارے وچ اختلاف رکھدے نيں، اوہ گہری تفرقہ وچ ني‏‏‏‏ں۔

۞ لَيْسَ الْبِرَّاَنْ تُوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَلٰكِنَّ الْبِرَّ مَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ وَالْكِتٰبِ وَالنَّبِيّٖنَ ۚ وَاٰتَى الْمَالَ عَلٰى حُبِّهٖ ذَوِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنَ وَابْنَ السَّبِيْلِۙ وَالسَّاۤىِٕلِيْنَ وَفىِ الرِّقَابِۚ وَاَقَامَ الصَّلٰوةَ وَاٰتَى الزَّكٰوةَ ۚ وَالْمُوْفُوْنَ بِعَهْدِهِمْ اِذَا عَاهَدُوْا ۚ وَالصّٰبِرِيْنَ فِى الْبَأْسَاۤءِ وَالضَّرَّاۤءِ وَحِيْنَ الْبَأْسِۗ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ صَدَقُوْا ۗوَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُتَّقُوْنَ

laisal-birra an tuwallū wujūhakum qibalal-masyriqi wal-magribi wa lākinnal-birra man āmana billāhi wal-yaumil ākhiri wal-malā'ikati wal-kitābi wan-nabiyyīn(a), wa ātal-māla ‘alā ḥubbihī żawil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīna wabnas-sabīl(i), was-sā'ilīna wa fir-riqāb(i), wa aqāmaṣ-ṣalāta wa ātaz-zakāh(ta), wal mūfūna bi‘ahdihim iżā ‘āhadū, waṣ-ṣābirīna fil-ba'sā'i waḍ-ḍarrā'i wa ḥīnal-ba's(i), ulā'ikal-lażīna ṣadaqū, wa ulā'ika humul-muttaqūn(a).

فضیلت اپنے منہ نو‏‏ں مشرق تے مغرب د‏‏ی طرف موڑنا نئيں بلکہ فضیلت اوہ اے (فضیلت) جو اللہ، آخری روز، فرشتے، کتاباں، تے انبیا اُتے ایمان رکھدے نيں تے اپنے پیارے مال نو‏‏ں رشتہ داراں، یتیماں، غریباں، سفر اُتے ہونے والے لوکاں (مصافر)، فقیراں، تے اپنے نوکراں نو‏‏ں آزاد کرنے دے لئی جو اپنی نماز پڑھنے والے تے ذکات رکھدے نيں، ذکات رکھنے والےآں نو‏‏ں دیندے نيں۔ وعدے کردے نیں جدوں وعدے کردے نیں، تے اوہ لوک جیہڑے غربت، مصیبت تے جنگ دے ویلے صبر کردے نیں۔ اوہ سچے لوک نیں، تے اوہ پرہیزگار نیں۔

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِصَاصُ فِى الْقَتْلٰىۗ اَلْحُرُّ بِالْحُرِّ وَالْعَبْدُ بِالْعَبْدِ وَالْاُنْثٰى بِالْاُنْثٰىۗ فَمَنْ عُفِيَ لَهٗ مِنْ اَخِيْهِ شَيْءٌ فَاتِّبَاعٌ ۢبِالْمَعْرُوْفِ وَاَدَاۤءٌ اِلَيْهِ بِاِحْسَانٍ ۗ ذٰلِكَ تَخْفِيْفٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَرَحْمَةٌ ۗفَمَنِ اعْتَدٰى بَعْدَ ذٰلِكَ فَلَهٗ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

yā ayyuhal-lażīna āmanū kutiba ‘alaikumul-qiṣāṣu fil-qatlā, al-ḥurru bil-ḥurri wal-‘abdu bil-‘abdi wal-unṡā bil-unṡā, faman ‘ufiya lahū min akhīhi syai'un fattibā‘um bil-ma‘rūfi wa adā'un ilaihi bi iḥsān(in), żālika takhfīfum mir rabbikum wa raḥmah(tun), fa mani‘tadā ba‘da żālika fa lahū ‘ażābun alīm(un).

اے ایمان رکھن آلے! جس شخص نو‏‏ں قتل کیتا گیا سی اس دے بارے وچ تہاڈے اُتے قصاص انجام دینا واجب ا‏‏ے۔ آزاد لوک آزاد لوکاں دے نال، غلاماں دے نال غلاماں، عورتاں دے نال عورتاں۔ لیکن جو کوئی وی اپنے بھائی تو‏ں معافی حاصل کردا اے، اوہ اس د‏ی اچھی طرح پیروی کرے، تے اسنو‏ں دیات (فدیہ) وی اچھی طرح تو‏ں ادا کرے۔ ایہہ تہاڈے رب ولوں راحت تے رحمت اے۔ جس نے اس دے بعد حد تو‏ں تجاوز کیتا اے اسنو‏ں بہت تکلیف دہ سزا ہوئے گی۔

وَلَكُمْ فِى الْقِصَاصِ حَيٰوةٌ يّٰٓاُولِى الْاَلْبَابِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُوْنَ

wa lakum fil-qiṣāṣi ḥayātuy yā ulil-albābi la‘allakum tattaqūn(a).

تے قصاص وچ تواڈے لئی زندگی دی ضمانت اے، اے اہل فہم، تاکہ تُسی پرہیزگار ہوو۔

كُتِبَ عَلَيْكُمْ اِذَا حَضَرَ اَحَدَكُمُ الْمَوْتُ اِنْ تَرَكَ خَيْرًا ۖ ۨالْوَصِيَّةُ لِلْوَالِدَيْنِ وَالْاَقْرَبِيْنَ بِالْمَعْرُوْفِۚ حَقًّا عَلَى الْمُتَّقِيْنَ ۗ

kutiba ‘alaikum iżā ḥaḍara aḥadakumul-mautu in taraka kahirā(n), al-waṣiyyatu lil-wālidaini wal-aqrabīna bil-ma‘rūf(i), ḥaqqan ‘alal-muttaqīn(a).

تہاڈے اُتے ایہ واجب اے کہ جے تواڈے وچو‏ں کسی نو‏‏ں موت آ جائے، جے اوہ اپنے پیچھے مال چھڈ جائے تو اپنے والدین تے قریبی رشتہ داراں دے لئی نیک انداز وچ وصیت کرو، (جداں) متقیاں دے لئی اک فرض ا‏‏ے۔

فَمَنْۢ بَدَّلَهٗ بَعْدَمَا سَمِعَهٗ فَاِنَّمَآ اِثْمُهٗ عَلَى الَّذِيْنَ يُبَدِّلُوْنَهٗ ۗ اِنَّ اللّٰهَ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ ۗ

famam baddalahū ba‘da mā sami‘ahū fa innamā iṡmuhū ‘alal-lażīna yubaddilūnah(ū), innallāha samī‘un ‘alīm(un).

جس نے اس (وصیت) نو‏‏ں تبدیل کیتا، اسنو‏ں سننے دے بعد گناہ صرف اس شخص دے لئی ہُندا اے جس نے اسنو‏ں تبدیل کیتا ا‏‏ے۔ بے شک اللہ سب کجھ سنن آلا، سب کجھ جانن آلا اے۔

فَمَنْ خَافَ مِنْ مُّوْصٍ جَنَفًا اَوْ اِثْمًا فَاَصْلَحَ بَيْنَهُمْ فَلَآ اِثْمَ عَلَيْهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ ࣖ

faman khāfa mim mūṣin janafan au iṡman fa aṣlaḥa bainahum falā iṡma ‘alaih(i), innallāha gafūrur raḥīm(un).

لیکن جو کوئی خوفزدہ ہوئے کہ وصیت دینے والا متعصب اے یا اس نے کوئی غلط کم کیتا اے، تے فیر انہاں دے درمیان صلح کردا اے، فیر اس نے گناہ نئيں کیتا ا ے۔ بے شک اللہ مغفرت کرن آلا تے رحم کرن آلا اے۔

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُوْنَۙ

yā ayyuhal-lażīna āmanū kutiba ‘alaikumuṣ-ṣiyāmu kamā kutiba ‘alal-lażīna min qablikum la‘allakum tattaqūn(a).

اے ایمان رکھن آلے! روزہ رکھنا وی تہاڈے لئی مقرر کیتا گیا اے جیویں تہاڈے توں پہلاں دے لوکاں لئی مقرر کیتا گیا سی تاکہ تسی پرہیزگار ہو جاؤ،

اَيَّامًا مَّعْدُوْدٰتٍۗ فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مَّرِيْضًا اَوْ عَلٰى سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِّنْ اَيَّامٍ اُخَرَ ۗوَعَلَى الَّذِيْنَ يُطِيْقُوْنَهٗ فِدْيَةٌ طَعَامُ مِسْكِيْنٍۗ فَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْرًا فَهُوَ خَيْرٌ لَّهٗ ۗوَاَنْ تَصُوْمُوْا خَيْرٌ لَّكُمْ اِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ

ayyāmam ma‘dūdāt(in), faman kāna minkum marīḍan au ‘alā safarin fa ‘iddatum min ayyāmin ukhar(a), wa ‘alal-lażīna yuṭīqūnahū fidyatun ṭa‘āmu miskīn(in), faman taṭawwa‘a khairan fahuwa khairul lah(ū), wa an taṣūmū khairul lakum in kuntum ta‘lamūn(a).

(یعنی) کجھ دن۔ لہٰذا تہاڈے وچو‏ں جو کوئی وی بیمار اے یا سفر اُتے اے (تے روزہ نئيں رکھدا اے ) تاں (جس دناں وچ اس نے روزہ نئيں رکھیا سی ) د‏‏ی تعداد نو‏‏ں دوسرے دناں وچ تبدیل کرنا ضروری ا‏‏ے۔ تے انہاں لوکاں دے لئی جنہاں نو‏‏ں اسنو‏ں انجام دینے وچ دشواری ہُندی اے، اوہ فدیہ ادا کرنے دے پابند نيں، یعنی اک غریب شخص نو‏‏ں کھانا کھوانا۔ پر جہڑا وی دل دے دل نال نیکی کردا اے، اوہدے لئی چنگا اے، تے روزہ رکھنا تہاڈے لئی چنگا اے جے تہانوں پتہ ہوندا۔

شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِيْٓ اُنْزِلَ فِيْهِ الْقُرْاٰنُ هُدًى لِّلنَّاسِ وَبَيِّنٰتٍ مِّنَ الْهُدٰى وَالْفُرْقَانِۚ فَمَنْ شَهِدَ مِنْكُمُ الشَّهْرَ فَلْيَصُمْهُ ۗوَمَنْ كَانَ مَرِيْضًا اَوْ عَلٰى سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِّنْ اَيَّامٍ اُخَرَ ۗيُرِيْدُ اللّٰهُ بِكُمُ الْيُسْرَ وَلَا يُرِيْدُ بِكُمُ الْعُسْرَ ۖوَلِتُكْمِلُوا الْعِدَّةَ وَلِتُكَبِّرُوا اللّٰهَ عَلٰى مَا هَدٰىكُمْ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ

syahru ramaḍānal-lażī unzila fīhil-qur'ānu hudal lin-nāsi wa bayyinātim minal-hudā wal-furqān(i), faman syahida minkumusy-syahra falyaṣumh(u) wa man kāna marīḍan au ‘alā safarin fa ‘iddatum min ayyāmin ukhar(a), yurīdullāhu bikumul-yusra wa lā yurīdu bikumul-‘usr(a), wa litukmilul-‘iddata wa litukabbirullāha ‘alā mā hadākum wa la‘allakum tasykurūn(a).

رمضان دا مہینہ اوہ (مہینہ) اے جس وچ قرآن نازل ہویا، انساناں لئی ہدایت دے طور تے تے اوس ہدایت دے حوالے نال وضاحت تے فرق (سچ تے جھوٹ دے وچکار)۔ اس لیی، تہاڈے وچوں جہڑا وی اوس مہینے وچ روزہ رکھے گا۔ تے جو کوئی بیمار اے یا سفر اُتے اے (اوہ روزہ نئيں رکھدا اے)، فیر (اس د ی بھرپائی کرنی چاہیے)، جنے دن اس نے گم ہوئے، دوسرے دناں وچ۔ اللہ تہاڈے لیی آسانی چاہندا اے، تے تہاڈے لیی مشکل نئیں چاہندا۔ تہانوں تعداد پوری کرنی چاہیدی اے تے اللہ دی ہدایت لئی تسبیح کرنی چاہیدی اے جہڑی اوہنے تہانوں دتی اے، تاں جے تسی شکر گزار ہوو۔

وَاِذَا سَاَلَكَ عِبَادِيْ عَنِّيْ فَاِنِّيْ قَرِيْبٌ ۗ اُجِيْبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ اِذَا دَعَانِۙ فَلْيَسْتَجِيْبُوْا لِيْ وَلْيُؤْمِنُوْا بِيْ لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُوْنَ

wa iżā sa'alaka ‘ibādī ‘annī fa innī qarīb(un), ujību da‘watad-dā‘i iżā da‘ān(i), falyastajībū lī walyu'minū bī la‘allahum yarsyudūn(a).

تے جدوں میرے خادم تہاڈے (محمد) توں میرے بارے پچھدے نیں، تے میں نیڑے آں۔ میں اوہناں لوکاں دیاں خواہشاں پوریاں کردا ہاں جہڑے میرے کولوں دعا منگدے نیں۔ اوہناں نوں میرے (احکام) پورے کرن تے میرے تے ایمان لیاون، تاں جے اوہ سچائی نوں حاصل کر سکن۔

اُحِلَّ لَكُمْ لَيْلَةَ الصِّيَامِ الرَّفَثُ اِلٰى نِسَاۤىِٕكُمْ ۗ هُنَّ لِبَاسٌ لَّكُمْ وَاَنْتُمْ لِبَاسٌ لَّهُنَّ ۗ عَلِمَ اللّٰهُ اَنَّكُمْ كُنْتُمْ تَخْتَانُوْنَ اَنْفُسَكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ وَعَفَا عَنْكُمْ ۚ فَالْـٰٔنَ بَاشِرُوْهُنَّ وَابْتَغُوْا مَا كَتَبَ اللّٰهُ لَكُمْ ۗ وَكُلُوْا وَاشْرَبُوْا حَتّٰى يَتَبَيَّنَ لَكُمُ الْخَيْطُ الْاَبْيَضُ مِنَ الْخَيْطِ الْاَسْوَدِ مِنَ الْفَجْرِۖ ثُمَّ اَتِمُّوا الصِّيَامَ اِلَى الَّيْلِۚ وَلَا تُبَاشِرُوْهُنَّ وَاَنْتُمْ عٰكِفُوْنَۙ فِى الْمَسٰجِدِ ۗ تِلْكَ حُدُوْدُ اللّٰهِ فَلَا تَقْرَبُوْهَاۗ كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللّٰهُ اٰيٰتِهٖ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُوْنَ

uḥilla lakum lailataṣ-ṣiyāmir-rafaṡu ilā nisā'ikum, hunna libāsul lakum wa antum libāsul lahunn(a), ‘alimallāhu annakum kuntum takhtānūna anfusakum fatāba ‘alaikum wa ‘afā ‘ankum, fal-āna bāsyirūhunna wabtagū mā kataballāhu lakum, wa kulū wasyrabū ḥattā yatabayyana lakumul-khaiṭul-abyaḍu minal-khaiṭil-aswadi minal-fajr(i), ṡumma atimmuṣ-ṣiyāma ilal-lail(i), wa lā tubāsyirūhunna wa antum ‘ākifūna fil-masājid(i) tilka ḥudūdullāhi falā taqrabūhā, każālika yubayyinullāhu āyātihī lin-nāsi la‘allahum yattaqūn(a).

تہاڈے لئی جائز اے کہ تسی اپنی بیوی دے نال رات نوں اکٹھے روزہ رکھو۔ اوہ تہاڈے لئی کپڑے نیں، تے تسی اوہناں لئی کپڑے او۔ اللہ جانندا اے کہ تُسی اپنے آپ نوں روک نئیں سکدے پر اوہ تہاڈی توبہ نوں قبول کردا اے تے تہانوں معاف کردا اے۔ لہذا ہن انہاں دے نال مداخلت کرو تے اوہ تلاش کرو جو اللہ تعالیٰ نے آپ دے لئی مقرر کیتا ا ے۔ کھاؤ تے پیو جدوں تک تہاڈے لئی (فرق) سفید دھاگے تے کالے دھاگے یعنی فجر دے وچکار واضح نہ ہو جائے۔ فیر شام تک روزہ پورا کرو۔ لیکن جدو‏ں تسيں مسجد وچ اقاف کررہے ہو تاں انہاں دے نال مداخلت نہ کرو۔ ایہ اللہ دا فرمان اے اس لئی اس دے نیڑے نہ ہوؤ اس طرح اللہ تعالیٰ اپنی آیات نو‏‏ں لوگاں نو‏‏ں بیان کردا اے تاکہ اوہ تقوا نو‏‏ں حاصل کرسکن۔

وَلَا تَأْكُلُوْٓا اَمْوَالَكُمْ بَيْنَكُمْ بِالْبَاطِلِ وَتُدْلُوْا بِهَآ اِلَى الْحُكَّامِ لِتَأْكُلُوْا فَرِيْقًا مِّنْ اَمْوَالِ النَّاسِ بِالْاِثْمِ وَاَنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ ࣖ

wa lā ta'kulū amwālakum bainakum bil-bāṭili wa tudlū bihā ilal-ḥukkāmi lita'kulū farīqam min amwālin-nāsi bil-iṡmi wa antum ta‘lamūn(a).

تے اپنے درمیان موجود دولت نو‏‏ں جھوٹے طریقے تو‏ں استعمال نہ کرو تے (نہیں) آپ اس دولت تو‏ں قاضیاں نو‏‏ں رشوت دیندے نيں، اس نیت تو‏ں کہ آپ دوسرے لوکاں د‏‏ی دولت وچو‏ں کچھ نو‏‏ں گناہگار انداز وچ استعمال کرسکدے نيں، حالانکہ آپ نو‏‏ں معلوم ا‏‏ے۔

۞ يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْاَهِلَّةِ ۗ قُلْ هِيَ مَوَاقِيْتُ لِلنَّاسِ وَالْحَجِّ ۗ وَلَيْسَ الْبِرُّ بِاَنْ تَأْتُوا الْبُيُوْتَ مِنْ ظُهُوْرِهَا وَلٰكِنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقٰىۚ وَأْتُوا الْبُيُوْتَ مِنْ اَبْوَابِهَا ۖ وَاتَّقُوا اللّٰهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَ

yas'alūnaka ‘anil-ahillah(ti), qul hiya mawāqītu lin-nāsi wal-ḥajj(i), wa laisal-birru bi'an ta'tul-buyūta min ẓuhūrihā wa lākinnal-birra manittaqā, wa'tul-buyūta min abwābihā, wattaqullāha la‘allakum tufliḥūn(a).

تواڈے (محمد) نوں ہلال دے بارے پچھدے نیں. کہو، "ایہ (اشارہ) اے انساناں دے لئی وقت تے (زیارت) حج۔" تے اس دے اوپر تو‏ں گھر وچ داخل ہونا فضیلت نئيں بلکہ فضیلت (فضیلت) انہاں لوکاں د‏‏ی اے جو پرہیزگار ني‏‏‏‏ں۔ اوہناں دے بوہیاں توں گھراں چ وڑو، تے اللہ توں خوف کرو تاں جے تسی کامیاب ہو جاؤ۔

وَقَاتِلُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ الَّذِيْنَ يُقَاتِلُوْنَكُمْ وَلَا تَعْتَدُوْا ۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْمُعْتَدِيْنَ

wa qātilū fī sabīlillāhil-lażīna yuqātilūnakum wa lā ta‘tadū, innallāha lā yuḥibbul-mu‘tadīn(a).

تے اللہ دے راہ وچ اوہناں نال لڑو جیہڑے تہاڈے نال لڑدے نیں پر حداں توں تجاوز نہ کرن۔ بے شک اللہ نوں حداں توں تجاوز کرن آلے لوکاں نوں پسند نئیں اے۔

وَاقْتُلُوْهُمْ حَيْثُ ثَقِفْتُمُوْهُمْ وَاَخْرِجُوْهُمْ مِّنْ حَيْثُ اَخْرَجُوْكُمْ وَالْفِتْنَةُ اَشَدُّ مِنَ الْقَتْلِ ۚ وَلَا تُقٰتِلُوْهُمْ عِنْدَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ حَتّٰى يُقٰتِلُوْكُمْ فِيْهِۚ فَاِنْ قٰتَلُوْكُمْ فَاقْتُلُوْهُمْۗ كَذٰلِكَ جَزَاۤءُ الْكٰفِرِيْنَ

waqtulūhum ḥaiṡu ṡaqiftumūhum wa akhrijūhum min ḥaiṡu akhrajūkum wal-fitnatu asyaddu minal-qatl(i), wa lā tuqātilūhum ‘indal-masjidil-ḥarāmi ḥattā yuqātilūkum fīh(i), fa'in qātalūkum faqtulūhum, każālika jazā'ul-kāfirīn(a).

تے اوہناں نوں جتھے لبھو اوہناں نوں مارو تے اوہناں نوں اوتھوں کڈھ دیو جتھے اوہناں تہانوں کڈھیا اے۔ تے غیبت قتل توں زیادہ ظالم اے. تے مسجد حرام وچ انہاں تو‏ں لڑنا نہ کرو، جدو‏ں تک کہ اوہ آپ تو‏ں اوتھ‏ے لڑ نہ دین۔ جے اوہ تہاڈے نال لڑدے نیں، تے فیر اوہناں نال لڑو۔ کافراں ​​دا اجیہا ثواب اے.

فَاِنِ انْتَهَوْا فَاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

fa'inintahau fa'innallāha gafūrur raḥīm(un).

لیکن جے اوہ رک جاندے نیں، تے بے شک، اللہ بخشا کرن آلا تے رحم کرن آلا اے۔

وَقٰتِلُوْهُمْ حَتّٰى لَا تَكُوْنَ فِتْنَةٌ وَّيَكُوْنَ الدِّيْنُ لِلّٰهِ ۗ فَاِنِ انْتَهَوْا فَلَا عُدْوَانَ اِلَّا عَلَى الظّٰلِمِيْنَ

wa qātilūhum ḥattā lā takūna fitnatuw wa yakūnad-dīnu lillāh(i), fa inintahau falā ‘udwāna illā ‘alaẓ-ẓālimīn(a).

تے انہاں تو‏ں لڑو جدو‏ں تک تہمت نہ رہ جائے تے دین صرف اللہ دا ہی ہو جائے۔ جے اوہ بند ہو گئے، تے فیر کوئی دشمنی نئیں ہووے گی، سوائے ظالماں دے خلاف۔

اَلشَّهْرُ الْحَرَامُ بِالشَّهْرِ الْحَرَامِ وَالْحُرُمٰتُ قِصَاصٌۗ فَمَنِ اعْتَدٰى عَلَيْكُمْ فَاعْتَدُوْا عَلَيْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدٰى عَلَيْكُمْ ۖ وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ مَعَ الْمُتَّقِيْنَ

asy-syahrul-ḥarāmu bisy-syahril-ḥarāmi wal-ḥurumātu qiṣāṣ(un), famani‘tadā ‘alaikum fa‘tadū ‘alaihi bimiṡli ma‘tadā ‘alaikum, wattaqullāha wa‘lamū annallāha ma‘al-muttaqīn(a).

حرام مہینےآں دے نال حرام مہینے، تے (خلاف) کسی چیز جس دا احترام کیتا جائے، (قانون) قصاص لاگو ہوندا اے۔ اس لیی جہڑا وی تہاڈے تے حملہ کرے، اوہدے تہاڈے تے حملے دے تناسب نال اوہدے تے حملہ کرو۔ اللہ توں خوف رکھو تے جان لو کہ اللہ توں ڈرن آلیاں دے نال اے اللہ

وَاَنْفِقُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَلَا تُلْقُوْا بِاَيْدِيْكُمْ اِلَى التَّهْلُكَةِ ۛ وَاَحْسِنُوْا ۛ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ

wa anfiqū fī sabīlillāhi wa lā tulqū bi'aidīkum ilat-tahlukah(ti), wa aḥsinū, innallāha yuḥibbul-muḥsinīn(a).

تے (اپنا مال) اللہ دے راہ وچ خرچ کرو تے اپنے ہتھاں نال (اپنے آپ نو) تباہی وچ نہ سُٹو تے نیکی کرو۔ بے شک اللہ نیک کرن والیاں نوں پیار کردا اے.

وَاَتِمُّوا الْحَجَّ وَالْعُمْرَةَ لِلّٰهِ ۗ فَاِنْ اُحْصِرْتُمْ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِۚ وَلَا تَحْلِقُوْا رُءُوْسَكُمْ حَتّٰى يَبْلُغَ الْهَدْيُ مَحِلَّهٗ ۗ فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مَّرِيْضًا اَوْ بِهٖٓ اَذًى مِّنْ رَّأْسِهٖ فَفِدْيَةٌ مِّنْ صِيَامٍ اَوْ صَدَقَةٍ اَوْ نُسُكٍ ۚ فَاِذَآ اَمِنْتُمْ ۗ فَمَنْ تَمَتَّعَ بِالْعُمْرَةِ اِلَى الْحَجِّ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِۚ فَمَنْ لَّمْ يَجِدْ فَصِيَامُ ثَلٰثَةِ اَيَّامٍ فِى الْحَجِّ وَسَبْعَةٍ اِذَا رَجَعْتُمْ ۗ تِلْكَ عَشَرَةٌ كَامِلَةٌ ۗذٰلِكَ لِمَنْ لَّمْ يَكُنْ اَهْلُهٗ حَاضِرِى الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۗ وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ شَدِيْدُ الْعِقَابِ ࣖ

wa atimmul-ḥajja wal-‘umrata lillāh(i), fa'in uḥṣirtum famastaisara minal-hady(i), wa lā taḥliqū ru'ūsakum ḥattā yablugal-hadyu maḥillah(ū), faman kāna minkum marīḍan au bihī ażam mir ra'sihī fafidyatum min ṣiyāmin au ṣadaqatin au nusuk(in), fa'iżā amintum, faman tamatta‘a bil-‘umrati ilal-ḥajji famastaisara minal-hady(i), famal lam yajid faṣiyāmu ṡalāṡati ayyāmin fil-ḥajji wa sab‘atin iżā raja‘tum, tilka ‘asyaratun kāmilah(tun), żālika limal lam yakun ahluhū ḥāḍiril-masjidil-ḥarām(i), wattaqullāha wa‘lamū annallāha syadīdul-‘iqāb(i).

تے اللہ دی خاطر حج عمرہ مکمل کرو. لیکن جے آپ (دشمناں دے ذریعہ) گھیرے ہوئے نيں، تاں (ذبح) اوہ ہڈیو جو آسانی تو ں دستیاب اے، تے اپنا سر نہ منڈواو، اس تو ں پہلے کہ ہڈیو ذبح د ی جگہ پہنچ جائے۔ جے تہاڈے وچوں کوئی بیمار اے یا اوہدے سر وچ کوئی مسئلہ اے (تے اوہ منڈوا لیندا اے) تے فیر اوہ فدیہ ادا کرنا واجب اے یعنی روزہ رکھنا، صدقہ دینا یا قربانی کرنا۔ جے تسی محفوظ او، تے فیر جہڑا وی حج ​​توں پہلے عمرہ کردا اے، اوہنوں (ذبح کرنا پیندا اے) حدیو جہڑی آسانی نال مل جاندی اے۔ لیکن جے اسنو‏ں نہ ملے تو حج (موسم) وچ تن دن تے آپ د‏‏ی واپسی دے بعد ست (دن) روزہ رکھنا چاہیے۔ ایہ کل دس (دن) اے۔ ایسے طرحاں، اوہناں لوکاں لئی جنہاں دے ٹبر مسجد عظیم دے نیڑے نئیں رہندے۔ اللہ توں خوف کرو تے جان لو کہ اللہ عذاب وچ بہت سخت اے.

اَلْحَجُّ اَشْهُرٌ مَّعْلُوْمٰتٌ ۚ فَمَنْ فَرَضَ فِيْهِنَّ الْحَجَّ فَلَا رَفَثَ وَلَا فُسُوْقَ وَلَا جِدَالَ فِى الْحَجِّ ۗ وَمَا تَفْعَلُوْا مِنْ خَيْرٍ يَّعْلَمْهُ اللّٰهُ ۗ وَتَزَوَّدُوْا فَاِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوٰىۖ وَاتَّقُوْنِ يٰٓاُولِى الْاَلْبَابِ

al-ḥajju asyhurum ma‘lūmāt(un), faman faraḍa fīhinnal-ḥajja falā rafaṡa wa lā fusūqa wa lā jidāla fil-ḥajj(i), wa mā taf‘alū min khairiy ya‘lamhullāh(u), wa tazawwadū fa'inna khairaz-zādit-taqwā, wattaqūni yā ulil-albāb(i).

حج (موسم) اوہ مہینہ اے جہناں دی منظوری دتی گئی اے۔ جو وی انہاں (مہیناں) وچ حج کردا اے، اوہ حج دے دوران گندے الفاظ (رفعتاں) نہ کرے، بدکاری یا جھگڑا نہ کرے۔ جو وی چنگے کم کردے او اللہ جانے رزق لے آؤ، کیونکہ حقیقت وچ بہترین رزق تقوی اے. تے میرے توں خوفزدہ ہو، اے عام فہمی دے لوکاں!

لَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ اَنْ تَبْتَغُوْا فَضْلًا مِّنْ رَّبِّكُمْ ۗ فَاِذَآ اَفَضْتُمْ مِّنْ عَرَفٰتٍ فَاذْكُرُوا اللّٰهَ عِنْدَ الْمَشْعَرِ الْحَرَامِ ۖ وَاذْكُرُوْهُ كَمَا هَدٰىكُمْ ۚ وَاِنْ كُنْتُمْ مِّنْ قَبْلِهٖ لَمِنَ الضَّاۤلِّيْنَ

laisa ‘alaikum junāḥun an tabtagū faḍlam mir rabbikum, fa'iżā afaḍtum min ‘arafātin fażkurullāha ‘indal-masy‘aril-ḥarām(i), ważkurūhu kamā hadākum, wa in kuntum min qablihī laminaḍ-ḍāllīn(a).

تہاڈے لئی اپنے رب کولوں فضل منگنا گناہ نئیں اے۔ لہٰذا جدو‏ں عرفہ تو‏ں نکلے تو مشارلہرم وچ اللہ نو‏‏ں یاد کرو۔ تے اوہنوں یاد رکھو جیویں اوہنے تہانوں رہنمائی کیتی اے، بھاویں تسی پہلے اوہناں لوکاں وچوں سی جیہڑے نئیں جاندے سن۔

ثُمَّ اَفِيْضُوْا مِنْ حَيْثُ اَفَاضَ النَّاسُ وَاسْتَغْفِرُوا اللّٰهَ ۗ اِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

Ṡumma afīḍū min ḥaiṡu afāḍan-nāsu wastagfirullāh(a), innallāha gafūrur raḥīm(un).

فیر اوہ جگہ چھڈ جاؤ جتھ‏ے تو‏ں بوہت سارے لوک نکلدے نيں (عرفہ) تے اللہ تعالیٰ تو‏ں مغفرت منگو۔ بے شک اللہ مغفرت کرن آلا تے رحم کرن آلا اے۔

فَاِذَا قَضَيْتُمْ مَّنَاسِكَكُمْ فَاذْكُرُوا اللّٰهَ كَذِكْرِكُمْ اٰبَاۤءَكُمْ اَوْ اَشَدَّ ذِكْرًا ۗ فَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَّقُوْلُ رَبَّنَآ اٰتِنَا فِى الدُّنْيَا وَمَا لَهٗ فِى الْاٰخِرَةِ مِنْ خَلَاقٍ

fa iżā qaḍaitum manāsikakum fażkurullāha każikrikum ābā'akum au asyadda żikrā(n), faminan-nāsi may yaqūlu rabbanā ātinā fid-dun-yā wa mā lahū fil-ākhirati min khalāq(in).

جدو‏ں آپ نے حج مکمل کر لیا تو فیر اللہ د‏‏ی ذکر پڑھو، جداں کہ آپ نے اپنے آباؤ اجداد دا ذکر کیتا سی تے ایتھ‏ے تک کہ اس تو‏ں زیادہ ذکر وی کرو۔ ایس لئی لوکاں وچ کوئی اجیہا ہوندا اے جیہڑا دعا منگدا اے، "ساڈے رب، ایس دنیا وچ سانوں (چنگا) دے،" تے بعد دی زندگی وچ اوہدا کوئی حصہ نئیں۔

وَمِنْهُمْ مَّنْ يَّقُوْلُ رَبَّنَآ اٰتِنَا فِى الدُّنْيَا حَسَنَةً وَّفِى الْاٰخِرَةِ حَسَنَةً وَّقِنَا عَذَابَ النَّارِ

wa minhum may yaqūlu rabbanā ātinā fid-dun-yā ḥasanataw wa fil-ākhirati ḥasanataw wa qinā ‘ażāban-nār(i).

تے انہاں وچو‏ں ایسے لوک وی نيں جو دعا کردے نيں کہ "ساڈے رب سانو‏ں دنیا وچ نیکی تے آخرت وچ نیکی عطا فرمائے تے جزنم د‏‏ی عذاب تو‏ں بچا دے۔"

اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ نَصِيْبٌ مِّمَّا كَسَبُوْا ۗ وَاللّٰهُ سَرِيْعُ الْحِسَابِ

ulā'ika lahum naṣībum mimmā kasabū, wallāhu sarī‘ul-ḥisāb(i).

ایہ اوہی نيں جنہاں نو‏‏ں انہاں دے کماں وچ حصہ ملدا اے تے اللہ تعالیٰ حساب کرنے وچ جلدی کردا ا‏‏ے۔

۞ وَاذْكُرُوا اللّٰهَ فِيْٓ اَيَّامٍ مَّعْدُوْدٰتٍ ۗ فَمَنْ تَعَجَّلَ فِيْ يَوْمَيْنِ فَلَآ اِثْمَ عَلَيْهِ ۚوَمَنْ تَاَخَّرَ فَلَآ اِثْمَ عَلَيْهِۙ لِمَنِ اتَّقٰىۗ وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّكُمْ اِلَيْهِ تُحْشَرُوْنَ

ważkurullāha fī ayyāmim ma‘dūdāt(in), faman ta‘ajjala fī yaumaini falā iṡma ‘alaih(i), wa man ta'akhkhara falā iṡma ‘alaihi limanittaqā, wattaqullāha wa‘lamū annakum ilaihi tuḥsyarūn(a).

تے دتے گئے دناں تے اللہ دی ذکر کرو۔ جہڑا دو دن بعد جلدی کرے (مینا نوں چھڈّ دیوے) اس اتے کوئی گناہ نہیں ۔ تے جو کوئی وی اس دا خاتمہ کردا اے اس دے لئی کوئی گناہ نئيں ہُندا اے تے نہ ہی اس دے لئی، (یعنی) انہاں لوکاں دے لئی جو متقی نيں۔ تے اللہ توں خوف کرو، تے جان لو کہ اوہ تہانوں اکٹھا کرے گا۔

وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يُّعْجِبُكَ قَوْلُهٗ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَيُشْهِدُ اللّٰهَ عَلٰى مَا فِيْ قَلْبِهٖ ۙ وَهُوَ اَلَدُّ الْخِصَامِ

wa minan-nāsi may yu‘jibuka qauluhū fil-ḥayātid-dun-yā wa yusyhidullāha ‘alā mā fī qalbih(ī), wa huwa aladdul-khiṣām(i).

تے لوکاں وچ اک ایسا اے جس د‏‏ی دنیاوی زندگی دے بارے وچ گفتگو آپ نو‏‏ں (محمد) حیران کر دیندی اے تے اوہ اپنے دل وچ جو کچھ اے اس دے بارے وچ اللہ تعالیٰ اُتے گواہی دیندا اے حالانکہ اوہ سب تو‏ں زیادہ مخالف ا‏‏ے۔

وَاِذَا تَوَلّٰى سَعٰى فِى الْاَرْضِ لِيُفْسِدَ فِيْهَا وَيُهْلِكَ الْحَرْثَ وَالنَّسْلَ ۗ وَ اللّٰهُ لَا يُحِبُّ الْفَسَادَ

wa iżā tawallā sa‘ā fil-arḍi liyufsida fīhā wa yuhlikal-ḥarṡa wan-nasl(a), wallāhu lā yuḥibbul-fasād(a).

تے جدو‏ں اوہ (تہاڈے تو‏ں) دور ہوجاندا اے تاں اوہ زمین اُتے بدکاری کرنے د‏‏ی کوشش کردا اے تے فصلاں تے مویشیاں نو‏‏ں تباہ کردا اے جدو‏ں کہ اللہ نو‏‏ں نقصان پسند نئيں ا‏‏ے۔

وَاِذَا قِيْلَ لَهُ اتَّقِ اللّٰهَ اَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِالْاِثْمِ فَحَسْبُهٗ جَهَنَّمُ ۗ وَلَبِئْسَ الْمِهَادُ

wa iżā qīla lahuttaqillāha akhażathul-‘izzatu bil-iṡmi faḥasbuhū jahannam(u), wa labi'sal-mihād(u).

تے جدو‏ں اسنو‏ں کہیا گیا کہ اللہ تو‏ں خوفزدہ ہو تاں اس وچ گناہ کرنے دے لئی غرور پیدا ہويا۔ ایس لئی جہنم اوہدے لئی جہنم اے، تے واقعی (اوہ جہنم) رہن لئی سب توں بھیڑی تھاں اے۔

وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَّشْرِيْ نَفْسَهُ ابْتِغَاۤءَ مَرْضَاتِ اللّٰهِ ۗوَاللّٰهُ رَءُوْفٌۢ بِالْعِبَادِ

wa minan-nāsi may yasyrī nafsahubtigā'a marḍātillāh(i), wallāhu ra'ūfum bil-‘ibād(i).

تے انساناں وچ ایسے وی ہوندے نیں جو اللہ دی رضا حاصل کرن لئی اپنے آپ نوں قربان کر دیندے نیں۔ تے اللہ اپنے بندیاں تے رحم کرن آلا اے۔

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا ادْخُلُوْا فِى السِّلْمِ كَاۤفَّةً ۖوَّلَا تَتَّبِعُوْا خُطُوٰتِ الشَّيْطٰنِۗ اِنَّهٗ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ

yā ayyuhal-lażīna āmanudkhulū fis-silmi kāffah(tan), wa lā tattabi‘ū khuṭuwātisy-syaiṭān(i), innahū lakum ‘aduwwum mubīn(un).

اے ایمان رکھن آلے! مجموعی طور تے اسلام وچ داخل ہوو، تے شیطان دے قدماں تے نہ چلو۔ بے شک، اوہ تہاڈے لی اک حقیقی دشمن اے۔

فَاِنْ زَلَلْتُمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَتْكُمُ الْبَيِّنٰتُ فَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ

fa'in zalaltum mim ba‘di mā jā'atkumul-bayyinātu fa‘lamū annallāha ‘azīzun ḥakīm(un).

پر جے تُسی واضح ثبوت دے تہاڈے تیکر اپڑن دے بعد پھسل جاؤ، تے جان لو کہ اللہ قادر مطلق، قادر سیانا اے۔

هَلْ يَنْظُرُوْنَ اِلَّآ اَنْ يَّأْتِيَهُمُ اللّٰهُ فِيْ ظُلَلٍ مِّنَ الْغَمَامِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةُ وَقُضِيَ الْاَمْرُ ۗ وَاِلَى اللّٰهِ تُرْجَعُ الْاُمُوْرُ ࣖ

hal yanẓurūna illā ay ya'tiyahumullāhu fī ẓulalim minal-gamāmi wal-malā'ikatu wa quḍiyal-amr(u), wa ilallāhi turja‘ul-umūr(u).

اوہناں نوں اللہ دے فرشتیاں دے نال آن دے (عذاب) دے علاوہ کجھ وی نئیں اے جد کہ (اوہناں دا) معاملہ طے ہو چکیا اے۔ تے سب کجھ اللہ نوں واپس کر دتا گیا اے۔

سَلْ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ كَمْ اٰتَيْنٰهُمْ مِّنْ اٰيَةٍ ۢ بَيِّنَةٍ ۗ وَمَنْ يُّبَدِّلْ نِعْمَةَ اللّٰهِ مِنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَتْهُ فَاِنَّ اللّٰهَ شَدِيْدُ الْعِقَابِ

sal banī isrā'īla kam ātaināhum min āyatim bayyinah(tin), wa may yubaddil ni‘matallāhi mim ba‘di mā jā'athu fa innallāha syadīdul-‘iqāb(i).

بنی اسرائیل توں پچھو کہ اسیں اوہناں نوں کنے واضح ثبوت دتے نیں؟ جہڑا وی (اوہناں احساناں) دے آن دے بعد اللہ دے احساناں دا تبادلہ کردا اے، فیر بے شک اللہ عذاب وچ بہوں سخت اے۔

زُيِّنَ لِلَّذِيْنَ كَفَرُوا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَا وَيَسْخَرُوْنَ مِنَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا ۘ وَالَّذِيْنَ اتَّقَوْا فَوْقَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗ وَاللّٰهُ يَرْزُقُ مَنْ يَّشَاۤءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ

zuyyina lil-lażīna kafarul-ḥayātud-dun-yā wa yaskharūna minal-lażīna āmanū, wal-lażīnattaqau fauqahum yaumal-qiyāmah(ti), wallāhu yarzuqu may yasyā'u bigairi ḥisāb(in).

دنیاوی زندگی نوں کافراں ​​دیاں نظراں وچ سوہنا لگن لئی بنایا جاندا اے تے اوہ ایمانداراں نوں بے عزتی کردے نیں۔ بھاویں اوہ لوک قیامت دے دن اوہناں توں اُپر ہوون گے. تے اللہ جہناں نوں چاہے بغیر حساب کتاب دے رزق دیندا اے۔

كَانَ النَّاسُ اُمَّةً وَّاحِدَةً ۗ فَبَعَثَ اللّٰهُ النَّبِيّٖنَ مُبَشِّرِيْنَ وَمُنْذِرِيْنَ ۖ وَاَنْزَلَ مَعَهُمُ الْكِتٰبَ بِالْحَقِّ لِيَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ فِيْمَا اخْتَلَفُوْا فِيْهِ ۗ وَمَا اخْتَلَفَ فِيْهِ اِلَّا الَّذِيْنَ اُوْتُوْهُ مِنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَتْهُمُ الْبَيِّنٰتُ بَغْيًا ۢ بَيْنَهُمْ ۚ فَهَدَى اللّٰهُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لِمَا اخْتَلَفُوْا فِيْهِ مِنَ الْحَقِّ بِاِذْنِهٖ ۗ وَاللّٰهُ يَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ

kānan-nāsu ummataw wāḥidah(tan), fa ba‘aṡallāhun-nabiyyīna mubasysyirīna wa munżirīn(a), wa anzala ma‘ahumul-kitāba bil-ḥaqqi liyaḥkuma bainan-nāsi fīmakhtalafū fīh(i), wa makhtalafa fīhi illal-lażīna ūtūhu mim ba‘di mā jā'athumul-bayyinātu bagyam bainahum, fahadallāhul-lażīna āmanū limakhtalafū fīhi minal-ḥaqqi bi'iżnih(ī), wallāhu yahdī may yasyā'u ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).

انسان (پہلاں) اک لوک سن۔ فیر اللہ تعالیٰ نے نبیاں نوں خوشخبری تے انتباہات پہنچان لئی بھیجیا۔ تے اوہنے اوہناں دے نال اوہ کتاب گھلی جیدے وچ سچائی سی، تاں جے لوکاں وچکار اوہناں معاملیاں دا فیصلہ کیتا جا سکے جنہاں وچ اوہ جھگڑے کردے سن۔ تے اوہ جیہڑے اختلاف کردے نیں صرف اوہ نیں جنہاں نوں (کتاب) دتی گئی اے، واضح ثبوتاں دے اوہناں تک پہنچن دے بعد، آپس وچ حسد دی وجہ توں۔ لہٰذا اللہ اپنی مرضی تو‏ں انہاں لوکاں نو‏‏ں ہدایت کردا اے جو اس حق دے بارے وچ ایمان رکھدے نيں جس دے بارے وچ اوہ جھگڑا کردے نيں۔ اللہ جہنوں چاہے سدھی راہ تے راہنمائی کردا اے.

اَمْ حَسِبْتُمْ اَنْ تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَلَمَّا يَأْتِكُمْ مَّثَلُ الَّذِيْنَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِكُمْ ۗ مَسَّتْهُمُ الْبَأْسَاۤءُ وَالضَّرَّاۤءُ وَزُلْزِلُوْا حَتّٰى يَقُوْلَ الرَّسُوْلُ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗ مَتٰى نَصْرُ اللّٰهِ ۗ اَلَآ اِنَّ نَصْرَ اللّٰهِ قَرِيْبٌ

am ḥasibtum an tadkhulul-jannata wa lammā ya'tikum maṡalul-lażīna khalau min qablikum, massathumul-ba'sā'u waḍ-ḍarrā'u wa zulzilū ḥattā yaqūlar-rasūlu wal-lażīna āmanū ma‘ahū matā naṣrullāh(i), alā inna naṣrallāhi qarīb(un).

یا کی تُسی سوچدے او کہ تُسی جنت وچ داخل ہو جاؤ گے، حالانکہ (آزمائشاں) ہلے تیکر تہاڈے کول نئیں آئیاں جیویں (تجربہ کیتیاں گئیاں) اوہناں لوکاں نے جیہڑے تہاڈے توں پہلاں آئے سن؟ انہاں نو‏‏ں غربت، مصائب تے (مختلف آزمائشاں تو‏ں) ہلایا گیا، اس طرح کہ رسول تے انہاں دے نال ایمان رکھنے والےآں نے فرمایا کہ اللہ د‏‏ی مدد کب آئے گی؟ یاد رکھ بے شک اللہ دی مدد نیڑے اے.

يَسْـَٔلُوْنَكَ مَاذَا يُنْفِقُوْنَ ۗ قُلْ مَآ اَنْفَقْتُمْ مِّنْ خَيْرٍ فَلِلْوَالِدَيْنِ وَالْاَقْرَبِيْنَ وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنِ وَابْنِ السَّبِيْلِ ۗ وَمَا تَفْعَلُوْا مِنْ خَيْرٍ فَاِنَّ اللّٰهَ بِهٖ عَلِيْمٌ

yas'alūnaka māżā yunfiqūn(a), qul mā anfaqtum min khairin falil-wālidaini wal-aqrabīna wal-yatāmā wal-masākīni wabnis-sabīl(i), wa mā taf‘alū min khairin fa innallāha bihī ‘alīm(un).

اوہ تہانوں (محمد) پچھدے نیں کہ اوہناں نوں کیہ خرچ کرنا چاہیدا اے۔ کہو، "تسی جو وی دولت دیو، اوہ ماں پیو، رشتے داراں، یتیماں، غریباں تے سفر تے جان آلے لوکاں لئی ہونی چاہیدی اے۔" تے تسی جو وی چنگا کردے او، بے شک اللہ سب کجھ جانن آلا اے۔

كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتَالُ وَهُوَ كُرْهٌ لَّكُمْ ۚ وَعَسٰٓى اَنْ تَكْرَهُوْا شَيْـًٔا وَّهُوَ خَيْرٌ لَّكُمْ ۚ وَعَسٰٓى اَنْ تُحِبُّوْا شَيْـًٔا وَّهُوَ شَرٌّ لَّكُمْ ۗ وَاللّٰهُ يَعْلَمُ وَاَنْتُمْ لَا تَعْلَمُوْنَ ࣖ

kutiba ‘alaikumul-qitālu wa huwa kurhul lakum, wa ‘asā an takrahū syai'aw wa huwa khairul lakum, wa ‘asā an tuḥibbū syai'aw wa huwa syarrul lakum, wallāhu ya‘lamu wa antum lā ta‘lamūn(a).

تیرے لئی لڑنا واجب اے، بھاویں ایہہ تیرے لئی خوشگوار نہ ہووے۔ پر ایہہ ہو سکدا اے کہ تہانوں کوئی چیز پسند نہ آوے، بھاویں اوہ تہاڈے لئی چنگی ہووے، تے ہو سکدا اے کہ تہانوں کوئی چیز پسند ہووے، بھاویں اوہ تہاڈے لئی چنگی نہ ہووے۔ اللہ جان دا اے، جد کہ تسی نئیں جاندے۔

يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الشَّهْرِ الْحَرَامِ قِتَالٍ فِيْهِۗ قُلْ قِتَالٌ فِيْهِ كَبِيْرٌ ۗ وَصَدٌّ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَكُفْرٌۢ بِهٖ وَالْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَاِخْرَاجُ اَهْلِهٖ مِنْهُ اَكْبَرُ عِنْدَ اللّٰهِ ۚ وَالْفِتْنَةُ اَكْبَرُ مِنَ الْقَتْلِ ۗ وَلَا يَزَالُوْنَ يُقَاتِلُوْنَكُمْ حَتّٰى يَرُدُّوْكُمْ عَنْ دِيْنِكُمْ اِنِ اسْتَطَاعُوْا ۗ وَمَنْ يَّرْتَدِدْ مِنْكُمْ عَنْ دِيْنِهٖ فَيَمُتْ وَهُوَ كَافِرٌ فَاُولٰۤىِٕكَ حَبِطَتْ اَعْمَالُهُمْ فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِ ۚ وَاُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ النَّارِۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

yas'alūnaka ‘anisy-syahril-ḥarāmi qitālin fīh(i), qul qitālun fīhi kabīr(un), wa ṣaddun ‘an sabīlillāhi wa kufrum bihī wal-masjidil-ḥarām(i), wa ikhrāju ahlihī minhu akbaru ‘indallāh(i), wal-fitnatu akbaru minal-qatl(i), wa lā yazālūna yuqātilūnakum ḥattā yaruddūkum ‘an dīnikum inistaṭā‘ū, wa may yartadid minkum ‘an dīnihī fa yamut wa huwa kāfirun fa ulā'ika ḥabiṭat a‘māluhum fid-dun-yā wal-ākhirah(ti), wa ulā'ika aṣḥābun-nār(i), hum fīhā khālidūn(a).

انہاں نے آپ (محمد) نو‏‏ں حرام مہینے وچ لڑنے دے بارے وچ پُچھیا سی ۔ کہو، "اوس مہینے وچ لڑنا اک وڈا (گناہ) اے۔ لیکن اللہ دے راہ توں (لوکاں) نوں روکنا، اوہدی نافرمانی، (لوکاں نو داخل ہون توں روکنا) مسجد عظیم وچ، تے لوکاں نو اوہدے آلے دوالے توں کڈنا، اللہ دی نظر وچ وڈے (گناہ) نیں۔ جد کہ تہمت قتل توں زیادہ ظالم اے۔ اوہ تہاڈے نال لڑنا بند نئیں کرن گے جدوں تیکر تسی اک غلام نئیں کردے، جے اوہ تہاڈے مذہب توں غلط نیں) اہل۔ تہاڈے وچوں کوئی وی اپنے دین توں مرتد ہو جاندا اے، تے فیر اوہ کفر وچ مر جاندا اے، فیر اوہ اپنے کم دنیا تے آخرت وچ بیکار نیں، تے اوہ جہنم دے وسنیک نیں، اوہ ہمیشہ لئی اوتھے ای رہن گے۔"

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَالَّذِيْنَ هَاجَرُوْا وَجَاهَدُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۙ اُولٰۤىِٕكَ يَرْجُوْنَ رَحْمَتَ اللّٰهِ ۗوَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

innal-lażīna āmanū wal-lażīna hājarū wa jāhadū fī sabīlillāh(i), ulā'ika yarjūna raḥmatallāh(i), wallāhu gafūrur raḥīm(un).

بے شک ایمان رکھنے والے تے ہجرت کرنے والے تے اللہ د‏‏ی راہ وچ کوشش کرنے والے اوہ اللہ د‏‏ی رحمت د‏‏ی امید رکھنے والے نيں۔ اللہ بخشا کرن آلا، رحم کرن آلا اے۔

۞ يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْخَمْرِ وَالْمَيْسِرِۗ قُلْ فِيْهِمَآ اِثْمٌ كَبِيْرٌ وَّمَنَافِعُ لِلنَّاسِۖ وَاِثْمُهُمَآ اَكْبَرُ مِنْ نَّفْعِهِمَاۗ وَيَسْـَٔلُوْنَكَ مَاذَا يُنْفِقُوْنَ ەۗ قُلِ الْعَفْوَۗ كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللّٰهُ لَكُمُ الْاٰيٰتِ لَعَلَّكُمْ تَتَفَكَّرُوْنَۙ

yas'alūnaka ‘anil-khamri wal-maisir(i), qul fīhimā iṡmun kabīrw wa manāfi‘u lin nās(i), wa iṡmuhumā akbaru min naf‘ihimā, wa yas'alūnaka māżā yunfiqūn(a), qulil-‘afw(a), każālika yubayyinullāhu lakumul-āyāti la‘allakum tatafakkarūn(a).

اوہناں تہانوں (محمد) توں شراب تے جوئے بارے پچھیا سی. کہو، "دوناں وچ وڈا گناہ اے تے انساناں لئی کجھ فائدہ اے۔ پر گناہ فائدے توں وڈا اے۔" تے اوہ تہانوں پچھدے نیں کہ اوہناں نوں کی خرچ کرنا چاہیدا اے۔ کہو، "(جہڑی ضروری اے) دی زیادتی۔" ایویں اللہ تعالیٰ تہانوں اپنی آیتاں بیان کردا اے تاں جے تُسی سوچو،

فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِ ۗ وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْيَتٰمٰىۗ قُلْ اِصْلَاحٌ لَّهُمْ خَيْرٌ ۗ وَاِنْ تُخَالِطُوْهُمْ فَاِخْوَانُكُمْ ۗ وَاللّٰهُ يَعْلَمُ الْمُفْسِدَ مِنَ الْمُصْلِحِ ۗ وَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ لَاَعْنَتَكُمْ اِنَّ اللّٰهَ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ

fid-dun-yā wal-ākhirah(ti), wa yas'alūnaka ‘anil-yatāmā, qul iṣlāḥul lahum khair(un), wa in tukhāliṭūhum fa'ikhwānukum, wallāhu ya‘lamul-mufsida minal-muṣliḥ(i), wa lau syā'allāhu la'a‘natakum innallāha ‘azizun ḥakīm(un).

دنیا تے آخرت دے بارے چ۔ تیرے (محمد) توں یتیماں بارے پچھدے نیں. کہو، "اوہناں دی صورتحال نوں بہتر بنانا چنگا اے!" تے جے تسی اوہناں نال سنگت کرو تے فیر اوہ تہاڈے بھرا نیں۔ ضرر کرن آلیاں نوں اللہ جاندا اے تے نیکی کرن آلیاں نوں. تے جے اللہ مرضی تے ضرور تہاڈے لئی مشکلاں لے کے آئے گا۔ بے شک اللہ سب توں طاقتور اے، سب توں سیانا اے۔

وَلَا تَنْكِحُوا الْمُشْرِكٰتِ حَتّٰى يُؤْمِنَّ ۗ وَلَاَمَةٌ مُّؤْمِنَةٌ خَيْرٌ مِّنْ مُّشْرِكَةٍ وَّلَوْ اَعْجَبَتْكُمْ ۚ وَلَا تُنْكِحُوا الْمُشْرِكِيْنَ حَتّٰى يُؤْمِنُوْا ۗ وَلَعَبْدٌ مُّؤْمِنٌ خَيْرٌ مِّنْ مُّشْرِكٍ وَّلَوْ اَعْجَبَكُمْ ۗ اُولٰۤىِٕكَ يَدْعُوْنَ اِلَى النَّارِ ۖ وَاللّٰهُ يَدْعُوْٓا اِلَى الْجَنَّةِ وَالْمَغْفِرَةِ بِاِذْنِهٖۚ وَيُبَيِّنُ اٰيٰتِهٖ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُوْنَ ࣖ

wa lā tankiḥul-musyrikāti ḥattā yu'minn(a), wa la'amatum mu'minatun khairum mim musyrikatiw wa lau a‘jabatkum, wa lā tunkiḥul-musyrikīna ḥattā yu'minū, wa la‘abdum mu'minun khairum mim musyrikiw wa lau a‘jabakum, ulā'ika yad‘ūna ilan-nār(i), wallāhu yad‘ū ilal-jannati wal-magfirati bi'iżnih(ī), wa yubayyinu āyātihī lin-nāsi la‘allahum yatażakkarūn(a).

تے مشرک عورتاں دے نال شادی نہ کرو جدو‏ں تک کہ اوہ ایمان نہ لے۔ بے شک، اک مومن نوکرانی اک بت پرست عورت توں بہتر اے، بھاویں اوہ تہاڈے دل نوں اپنی طرف متوجہ کرے۔ تے مشرکین (مرداں) (ایمن کرن آلیاں عورتاں نال) اوہناں دے ایمان توں پہلاں نکاح نہ کرو۔ بے شک اک وفادار مرد غلام مشرک مرد غلام تو‏ں بہتر اے چاہے اوہ آپ دے دل نو‏‏ں اپنی طرف متوجہ کرے۔ اوہ انہاں نو‏ں دوزخ د‏‏ی دعوت دیندے نيں جدو‏ں کہ اللہ آپنی اجازت تو‏ں انہاں نو‏ں جنت تے بخشش د‏‏ی دعوت دیندا ا‏‏ے۔ (اللہ تعالیٰ) لوگاں نو‏‏ں اپنی آیات بیان کردا اے تاکہ اوہ سبق سکھ سکن۔

وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْمَحِيْضِ ۗ قُلْ هُوَ اَذًىۙ فَاعْتَزِلُوا النِّسَاۤءَ فِى الْمَحِيْضِۙ وَلَا تَقْرَبُوْهُنَّ حَتّٰى يَطْهُرْنَ ۚ فَاِذَا تَطَهَّرْنَ فَأْتُوْهُنَّ مِنْ حَيْثُ اَمَرَكُمُ اللّٰهُ ۗ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ التَّوَّابِيْنَ وَيُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِيْنَ

wa yas'alūnaka ‘anil-maḥīḍ(i), qul huwa ażā(n), fa‘tazilun-nisā'a fil-maḥīḍ(i), wa lā taqrabūhunna ḥattā yaṭhurn(a), fa'iżā taṭahharna fa'tūhunna min ḥaiṡu amarakumullāh(u), innallāha yuḥibbut-tawwābīna wa yuḥibbul-mutaṭahhirīn(a).

تے تواڈے (محمد) توں حیض پُچھدے نیں. کہو، "ایہ کوئی گندی چیز اے۔" اس لئی حیض دے دوران اپنی بیوی تو‏ں دور رہو؛ تے جدوں تک اوہ پاک نہ ہو جان، اوہناں دے نیڑے نہ جاؤ۔ جدوں اوہ پاک ہو جان تے اوہناں نال مداخلت کرو (اوہناں رزقاں) دے مطابق جیہڑیاں اللہ تعالیٰ نے تہانوں حکم دتیاں نیں۔ بے شک اللہ توبہ کرن آلیاں نال محبت کردا اے تے اپنے آپ نو پاک کرن آلیاں نال محبت کردا اے۔

نِسَاۤؤُكُمْ حَرْثٌ لَّكُمْ ۖ فَأْتُوْا حَرْثَكُمْ اَنّٰى شِئْتُمْ ۖ وَقَدِّمُوْا لِاَنْفُسِكُمْ ۗ وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّكُمْ مُّلٰقُوْهُ ۗ وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِيْنَ

nisā'ukum ḥarṡul lakum, fa'tū ḥarṡakum annā syi'tum, wa qaddimū li anfusikum, wattaqullāha wa‘lamū annakum mulāqūh(u), wa basysyiril-mu'minīn(a).

تیریاں بیویاں تیرے واسطے اک میدان نیں ایس لئی جدوں چاہو تے جس طرحاں چاہو اپنے کھیت وچ آؤ تے اپنے لئی (جو چنگا اے) نوں ترجیح دیو۔ اللہ توں خوف رکھو تے جان لو کہ تسی (کسے دن) اوہنوں ملو گے۔ تے ایمان رکھن آلیاں نوں خوشخبری پہنچاؤ۔

وَلَا تَجْعَلُوا اللّٰهَ عُرْضَةً لِّاَيْمَانِكُمْ اَنْ تَبَرُّوْا وَتَتَّقُوْا وَتُصْلِحُوْا بَيْنَ النَّاسِۗ وَاللّٰهُ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ

wa lā taj‘alullāha ‘urḍatal li'aimānikum an tabarrū wa tattaqū wa tuṣliḥū bainan-nās(i), wallāhu samī‘un ‘alīm(un).

تے اپنے حلف وچ اللہ دے (نام) نو‏‏ں نیک عمل کرنے، پرہیزگار ہونے تے لوکاں دے درمیان امن پیدا کرنے وچ رکاوٹ نہ بناؤ۔ اللہ سب کجھ سنن آلا، سب کجھ جانن آلا اے۔

لَا يُؤَاخِذُكُمُ اللّٰهُ بِاللَّغْوِ فِيْٓ اَيْمَانِكُمْ وَلٰكِنْ يُّؤَاخِذُكُمْ بِمَا كَسَبَتْ قُلُوْبُكُمْ ۗ وَاللّٰهُ غَفُوْرٌ حَلِيْمٌ

lā yu'ākhiżukumullāhu bil-lagwi fī aimānikum wa lākiy yu'ākhiżukum bimā kasabat qulūbukum, wallāhu gafūrun ḥalīm(un).

اللہ تعالیٰ آپ نو‏‏ں آپ د‏‏ی غیر ارادی قسم د‏‏ی وجہ تو‏ں سزا نئيں دیندا بلکہ اوہ آپ نو‏‏ں تواڈے دل وچ موجود نیت د‏‏ی وجہ تو‏ں سزا دیندا ا‏‏ے۔ اللہ تعالیٰ بخشا کرن آلا رحم کرن آلا اے۔

لِلَّذِيْنَ يُؤْلُوْنَ مِنْ نِّسَاۤىِٕهِمْ تَرَبُّصُ اَرْبَعَةِ اَشْهُرٍۚ فَاِنْ فَاۤءُوْ فَاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

lil-lażīna yu'lūna min nisā'ihim tarabbuṣu arba‘ati asyhur(in), fa'in fā'ū fa'innalāha gafūrur raḥīm(un).

بیوی نال دھوکہ کرن آلے لوکاں نو چار مہینے انتظار کرنا پیندا اے۔ فیر جے اوہ (اپنیاں بیویاں دے کول) واپس آندے نیں، تے بے شک، اللہ بخشا کرن آلا تے رحم کرن آلا اے۔

وَاِنْ عَزَمُوا الطَّلَاقَ فَاِنَّ اللّٰهَ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ

wa in ‘azamuṭ-ṭalāqa fa innallāha samī‘un ‘alīm(un).

تے جے اوہ طلاق دین دا عزم کر لیندے نیں، تے بے شک اللہ سب کجھ سنن آلا تے سب کجھ جانن آلا اے۔

وَالْمُطَلَّقٰتُ يَتَرَبَّصْنَ بِاَنْفُسِهِنَّ ثَلٰثَةَ قُرُوْۤءٍۗ وَلَا يَحِلُّ لَهُنَّ اَنْ يَّكْتُمْنَ مَا خَلَقَ اللّٰهُ فِيْٓ اَرْحَامِهِنَّ اِنْ كُنَّ يُؤْمِنَّ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِۗ وَبُعُوْلَتُهُنَّ اَحَقُّ بِرَدِّهِنَّ فِيْ ذٰلِكَ اِنْ اَرَادُوْٓا اِصْلَاحًا ۗوَلَهُنَّ مِثْلُ الَّذِيْ عَلَيْهِنَّ بِالْمَعْرُوْفِۖ وَلِلرِّجَالِ عَلَيْهِنَّ دَرَجَةٌ ۗ وَاللّٰهُ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ ࣖ

wal-muṭallaqātu yatarabbaṣna bi anfusihinna ṡalāṡata qurū'(in), wa lā yaḥillu lahunna ay yaktumna mā khalaqallāhu fī arḥāmihinna in kunna yu'minna billāhi wal-yaumil-ākhir(i), wa bu‘ūlatuhunna aḥaqqu biraddiūhinna fī żālika in arādū iṣlāḥā(n), wa lahunna miṡlul-lażī ‘alaihinna bil-ma‘rūf(i), wa lir-rijāli ‘alaihinna darajah(tun), wallāhu ‘azīzun ḥakīm(un).

تے طلاق یافتہ بیویاں نوں اپنے آپ نو تن واری روکنا چاہیدا اے۔ انہاں دے لئی جائز نئيں اے کہ اللہ تعالیٰ نے انہاں دے رحم وچ جو پیدا کیتا اے اسنو‏ں چھپانا، جے اوہ اللہ تے روز آخرت اُتے ایمان رکھدے نيں۔ تے جے اوہ بہتری چاہندے نیں تے اوہناں دے خاونداں نوں اوس (دور) وچ اوہناں کول واپس آن دا زیادہ حق اے۔ تے اوہناں (عورتاں) دے حقوق اپنے ذمہ داریاں دے نال مناسب انداز وچ متوازن ہن۔ پر شوہراں دے اوہناں تے فائدے ہوندے نیں۔ اللہ سب توں طاقتور اے، سب توں سیانا اے۔

اَلطَّلَاقُ مَرَّتٰنِ ۖ فَاِمْسَاكٌۢ بِمَعْرُوْفٍ اَوْ تَسْرِيْحٌۢ بِاِحْسَانٍ ۗ وَلَا يَحِلُّ لَكُمْ اَنْ تَأْخُذُوْا مِمَّآ اٰتَيْتُمُوْهُنَّ شَيْـًٔا اِلَّآ اَنْ يَّخَافَآ اَلَّا يُقِيْمَا حُدُوْدَ اللّٰهِ ۗ فَاِنْ خِفْتُمْ اَلَّا يُقِيْمَا حُدُوْدَ اللّٰهِ ۙ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَا فِيْمَا افْتَدَتْ بِهٖ ۗ تِلْكَ حُدُوْدُ اللّٰهِ فَلَا تَعْتَدُوْهَا ۚوَمَنْ يَّتَعَدَّ حُدُوْدَ اللّٰهِ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الظّٰلِمُوْنَ

aṭ-ṭalāqu marratān(i), fa imsākum bima‘rūfin au tasrīḥum bi'iḥsān(in), wa lā yaḥillu lakum an ta'khużū mimmā ātaitumūhunna syai'an illā ay yakhāfā allā yuqīmā ḥudūdullāh(i), fa in khiftum allā yuqīmā ḥudūdullāh(i) falā junāḥa ‘alaihimā fīmaftadat bih(ī), tilka ḥudūdullāhi falā ta‘tadūhā, wa may yata‘adda ḥudūdullāhi fa'ulā'ika humuẓ-ẓālimūn(a).

تلک (جس دا حوالہ دتا جا سکدا اے) دو واری کیتا جاندا اے۔ (ایس دے بعد شوہر) چنگی طرحاں روک سکدا اے، یا چنگی طرحاں جان دیندا اے۔ تواڈے لئی ایہ حلال نئيں اے کہ تُسی انہاں نو‏‏ں کسی چیز نو‏‏ں جو آپ انہاں نو‏ں دتا اے اوہ واپس لے لو، جدو‏ں تک کہ انہاں دونے (میاں بیوی) نو‏‏ں ایہ فکر نہ ہوئے کہ اوہ اللہ دے احکام اُتے عمل درآمد نئيں کر سکن گے۔ جے تہانوں (سرپرست) خدشہ اے کہ اوہ اللہ دی حداں دی پابندی نئیں کر سکن گے، فیر بیوی نوں اپنے آپ نوں چھڑاون لئی ادا کرنی پوے گی، اوہناں چوں کسے تے وی کوئی گناہ نئیں اے۔ ایہہ اللہ دیاں حداں نیں ایس لئی ایہناں توں تجاوز نہ کرو۔ جو کوئی اللہ دی حد توں تجاوز کرے او ظالم نیں

فَاِنْ طَلَّقَهَا فَلَا تَحِلُّ لَهٗ مِنْۢ بَعْدُ حَتّٰى تَنْكِحَ زَوْجًا غَيْرَهٗ ۗ فَاِنْ طَلَّقَهَا فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَآ اَنْ يَّتَرَاجَعَآ اِنْ ظَنَّآ اَنْ يُّقِيْمَا حُدُوْدَ اللّٰهِ ۗ وَتِلْكَ حُدُوْدُ اللّٰهِ يُبَيِّنُهَا لِقَوْمٍ يَّعْلَمُوْنَ

fa'in ṭallaqahā falā taḥillu lahū mim ba‘du ḥattā tankiḥa zaujan gairah(ū), fa'in ṭallaqahā falā junāḥa ‘alaihimā ay yatarāja‘ā in ẓannā ay yuqīmā ḥudūdullāh(i), tilka ḥudūdullāhi yubayyinuhā liqaumiy ya‘lamūn(a).

فیر جے اوہ اوہنوں طلاق دے دیندا اے (دوجی طلاق دے بعد)، فیر اوہ اوہدے لئی حلال نئیں اے جدوں تیکر اوہ کسے ہور خاوند نال ویاہ نئیں کر لیندی۔ فیر جے دوسرا شوہر اسنو‏ں طلاق دے دیندا اے تو انہاں اُتے کوئی گناہ نئيں اے (پہلا شوہر تے سابقہ ​​بیوی) جے اوہ دوبارہ شادی کردے نيں جے اوہ سوچدے نيں کہ اوہ اللہ د‏‏ی حدود د‏‏ی پابندی کر سکن گے۔ ایہ اللہ د‏‏ی اوہ حدود نيں جنہاں نو‏‏ں اوہ علم رکھنے والےآں دے لئی واضح کردا ا‏‏ے۔

وَاِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاۤءَ فَبَلَغْنَ اَجَلَهُنَّ فَاَمْسِكُوْهُنَّ بِمَعْرُوْفٍ اَوْ سَرِّحُوْهُنَّ بِمَعْرُوْفٍۗ وَلَا تُمْسِكُوْهُنَّ ضِرَارًا لِّتَعْتَدُوْا ۚ وَمَنْ يَّفْعَلْ ذٰلِكَ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهٗ ۗ وَلَا تَتَّخِذُوْٓا اٰيٰتِ اللّٰهِ هُزُوًا وَّاذْكُرُوْا نِعْمَتَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ وَمَآ اَنْزَلَ عَلَيْكُمْ مِّنَ الْكِتٰبِ وَالْحِكْمَةِ يَعِظُكُمْ بِهٖ ۗوَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمٌ ࣖ

wa iżā ṭallaqtumun-nisā'a fabalagna ajalahunna fa'amsikūhunna bima‘rūfin au sarriḥūhunna bima‘rūf(in), wa lā tumsikūhunna ḍirāral lita‘tadū, wa may yaf‘al żālika faqad ẓalama nafasah(ū), wa lā tattakhiżū āyātillāhi huzuwaw ważkurū ni‘matallāhi ‘alaikum wa mā anzala ‘alaikum minal-kitābi wal-ḥikmati ya‘iẓukum bih(ī), wattaqullāha wa‘lamū annallāha bikulli syai'in ‘alīm(un).

تے جے تُسی (اپنیاں) بیویاں نوں طلاق دیندے او، تے فیر اوہناں دی نماز دے خاتمے تک، فیر اوہناں نوں چنگے طریقے نال روکو، یا اوہناں نوں چنگے طریقے نال طلاق دیو۔ تے اوہناں نوں ظلم کرن دے برے نیت نال حراست وچ نہ رکھو۔ جہڑا وی انج کردا اے اوہنے اپنے آپ نال ظلم کیتا اے۔ تے اللہ د‏‏ی آیات نو‏‏ں مذاق دا مقصد نہ بناؤ۔ اللہ تعالیٰ دی احسان نوں یاد رکھو، تے جو کجھ اللہ نے تہاڈے تے نازل کیتا اے یعنی کتاب (القرآن) تے حکمت (سنت) تہانوں سکھان لئی۔ تے اللہ توں خوف کرو تے جان لو کہ اللہ سب کجھ جانن آلا اے۔

وَاِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاۤءَ فَبَلَغْنَ اَجَلَهُنَّ فَلَا تَعْضُلُوْهُنَّ اَنْ يَّنْكِحْنَ اَزْوَاجَهُنَّ اِذَا تَرَاضَوْا بَيْنَهُمْ بِالْمَعْرُوْفِ ۗ ذٰلِكَ يُوْعَظُ بِهٖ مَنْ كَانَ مِنْكُمْ يُؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ ۗ ذٰلِكُمْ اَزْكٰى لَكُمْ وَاَطْهَرُ ۗ وَاللّٰهُ يَعْلَمُ وَاَنْتُمْ لَا تَعْلَمُوْنَ

wa iżā ṭallaqtumun-nisā'a fabalagna ajalahunna falā ta‘ḍulūhunna ay yankiḥna azwājahunna iżā tarāḍau bainahum bil-ma‘rūf(i), żālika yū‘aẓu bihī man kāna minkum yu'minu billāhi wal-yaumil-ākhir(i), żālikum azkā lakum wa aṭhar(u), wallāhu ya‘lamu wa antum lā ta‘lamūn(a).

تے جے تسی (اپنیاں) بیویاں نوں طلاق دیندے او، تے فیر اوہ اپنی رضامندی تے پہنچ گئیاں نیں، فیر اوہناں نوں اپنے ہون آلے خاونداں نال (دوبارہ) ویاہ کرن توں نہ روکو، جے اوہناں دے وچکار چنگے طریقے نال مطابقت قائم ہو چکی اے۔ ایہی نصیحت اے جو آپ وچو‏ں اللہ تے آخرت اُتے ایمان رکھنے والےآں نو‏‏ں دتی جاندی ا‏‏ے۔ ایہہ تہاڈے لیی خالص تے صاف اے۔ تے اللہ جان دا اے، جد کہ تسی نئیں جاندے۔

۞ وَالْوٰلِدٰتُ يُرْضِعْنَ اَوْلَادَهُنَّ حَوْلَيْنِ كَامِلَيْنِ لِمَنْ اَرَادَ اَنْ يُّتِمَّ الرَّضَاعَةَ ۗ وَعَلَى الْمَوْلُوْدِ لَهٗ رِزْقُهُنَّ وَكِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوْفِۗ لَا تُكَلَّفُ نَفْسٌ اِلَّا وُسْعَهَا ۚ لَا تُضَاۤرَّ وَالِدَةٌ ۢبِوَلَدِهَا وَلَا مَوْلُوْدٌ لَّهٗ بِوَلَدِهٖ وَعَلَى الْوَارِثِ مِثْلُ ذٰلِكَ ۚ فَاِنْ اَرَادَا فِصَالًا عَنْ تَرَاضٍ مِّنْهُمَا وَتَشَاوُرٍ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَا ۗوَاِنْ اَرَدْتُّمْ اَنْ تَسْتَرْضِعُوْٓا اَوْلَادَكُمْ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ اِذَا سَلَّمْتُمْ مَّآ اٰتَيْتُمْ بِالْمَعْرُوْفِۗ وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ

wal-wālidātu yurḍi‘na aulādahunna ḥaulaini kāmilaini liman arāda ay yutimmar-raḍā‘ah(ta), wa ‘alal-maulūdi lahū rizquhunna wa kiswatuhunna bil-ma‘rūf(i), lā tukallafu nafsun illā wus‘ahā, lā tuḍārra wālidatum biwaladihā wa lā maulūdul lahū biwaladihī wa ‘alal-wāriṡi miṡlu żālik(a), fa'in arādā fiṣālan ‘an tarāḍim minhumā wa tasyāwurin falā junāḥa ‘alaihimā, wa in arattum an tastarḍi‘ū aulādakum falā junāḥa ‘alaikum iżā sallamtum mā ātaitum bil-ma‘rūf(i), wattaqullāha wa‘lamū annallāha bimā ta‘malūna baṣīr(un).

تے ماواں نوں اپنے بچیاں نوں دو سال تک دودھ پیانا چاہیدا اے، اوہناں لوکاں لئی جیہڑے پوری طرحاں دودھ پیانا چاہندے نیں۔ تے والد د‏‏ی ذمہ داری اے کہ اوہ انہاں نو‏‏ں روزگار فراہم کرے تے انہاں نو‏ں مناسب انداز وچ لباس پائے۔ اک بندے تے اوہدے برداشت کرن توں ودھ بوجھ نئیں ہوندا۔ ماں نوں اپنے بچے دی وجہ توں تکلیف نہ ہووے تے پیو نوں اپنے بچے دی وجہ توں (دکھ) نہ ہون دیوے۔ وارث وی (پابند) ہوندے نیں۔ جے دونو اپنے وچکار اتفاق تے غور و فکر دے نال دودھ چھڑانا چاہندے نیں، تے فیر دوناں چوں کسے تے وی گناہ نئیں اے۔ تے جے تسی اپنے بچے نوں کسے ہور نوں دودھ پیانا چاہندے او، تے فیر تہاڈے کول مناسب طریقے نال ادائیگی دین چ کوئی گناہ نئیں اے۔ اللہ توں خوف رکھو تے جان لو کہ اللہ تہاڈے کماں نوں ویکھن آلا اے۔

وَالَّذِيْنَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ وَيَذَرُوْنَ اَزْوَاجًا يَّتَرَبَّصْنَ بِاَنْفُسِهِنَّ اَرْبَعَةَ اَشْهُرٍ وَّعَشْرًا ۚ فَاِذَا بَلَغْنَ اَجَلَهُنَّ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيْمَا فَعَلْنَ فِيْٓ اَنْفُسِهِنَّ بِالْمَعْرُوْفِۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرٌ

wal-lażīna yutawaffauna minkum wa yażarūna azwājay yatarabbaṣna bi'anfusihinna arba‘ata asyhuriw wa ‘asyrā(n), fa'iżā balagna ajalahunna falā junāḥa ‘alaikum fīmā fa‘alna fī anfusihinna bil-ma‘rūf(i),wallāhu bimā ta‘malūna khabīr(un).

تے جو لوک تہاڈے وچوں مر جاندے نیں تے اپنیاں بیویاں نوں پچھے چھڈ دیندے نیں، اوہناں نوں (بیویاں) چار مہینے تے دس دن انتظار کرن دیو۔ فیر جدوں اوہ اپنی نماز دے (اختتام) تے پہنچ گئے، تے فیر تہاڈے لیی کوئی گناہ نئیں اے کہ اوہ اپنے آپ نال مناسب طریقے نال کی کردے نیں۔ تے اللہ جو کجھ تسی کردے او اوہنوں سب کجھ جانندا اے۔

وَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيْمَا عَرَّضْتُمْ بِهٖ مِنْ خِطْبَةِ النِّسَاۤءِ اَوْ اَكْنَنْتُمْ فِيْٓ اَنْفُسِكُمْ ۗ عَلِمَ اللّٰهُ اَنَّكُمْ سَتَذْكُرُوْنَهُنَّ وَلٰكِنْ لَّا تُوَاعِدُوْهُنَّ سِرًّا اِلَّآ اَنْ تَقُوْلُوْا قَوْلًا مَّعْرُوْفًا ەۗ وَلَا تَعْزِمُوْا عُقْدَةَ النِّكَاحِ حَتّٰى يَبْلُغَ الْكِتٰبُ اَجَلَهٗ ۗوَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ يَعْلَمُ مَا فِيْٓ اَنْفُسِكُمْ فَاحْذَرُوْهُ ۚوَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ حَلِيْمٌ ࣖ

wa lā junāḥa ‘alaikum fīmā ‘arraḍtum bihī min khiṭbatin-nisā'i au aknantum fī anfusikum, ‘alimallāhu annakum satażkurūnahunna wa lākil lā tuwā‘idūhunna sirran illā an taqūlū qaulam ma‘rūfā(n), wa lā ta‘zimū ‘uqdatan-nikāḥi ḥattā yablugal-kitābu ajalah(ū), wa‘lamū annallāha ya‘lamu mā fī anfusikum faḥżarūh(u), wa‘lamū annallāha gafūrun ḥalīm(un).

تے تہاڈے تے کوئی گناہ نئیں اے جے تسی اوہناں نوں اپنے دل چ (اپنی خواہش) لُکا کے پیش کردے او۔ اللہ جانندا اے کہ تُسی ایہناں نوں ایہدا ذکر کرو گے۔ پر اوہناں نال خفیہ طور تے عہد نہ کرو، سوائے مہربانی نال گل کرن دے۔ تے عدت (انتظار دی مدت) ختم ہون توں پہلے نکاح دا معاہدہ نہ کرو۔ ایہہ جان لو کہ اللہ جان دا اے کہ تہاڈے دلاں وچ کی اے، اس لیی اوہدے توں ڈرو۔ تے جان لو کہ اللہ سب توں زیادہ بخشش کرن آلا تے سب توں زیادہ برداشت کرن آلا اے۔

لَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ اِنْ طَلَّقْتُمُ النِّسَاۤءَ مَا لَمْ تَمَسُّوْهُنَّ اَوْ تَفْرِضُوْا لَهُنَّ فَرِيْضَةً ۖ وَّمَتِّعُوْهُنَّ عَلَى الْمُوْسِعِ قَدَرُهٗ وَعَلَى الْمُقْتِرِ قَدَرُهٗ ۚ مَتَاعًا ۢبِالْمَعْرُوْفِۚ حَقًّا عَلَى الْمُحْسِنِيْنَ

lā junāḥa ‘alaikum in ṭallaqtumun-nisā'a mā lam tamassūhunna au tafriḍū lahunna farīḍah(tan), wa matti‘ūhunna ‘alal-mūsi‘i qadaruhū wa ‘alal-muqtiri qadaruhū matā‘am bil-ma‘rūf(i), ḥaqqan ‘alal-muḥsinīn(a).

جے تسی اپنیاں بیویاں نوں طلاق دے دیو جنہاں نوں تسی ہتھ نئیں لایا (مداخلت نئیں کیتی) یا جنہاں دا جہیز تسی طے نئیں کیتا تے تہاڈے لیی کوئی گناہ نئیں اے۔ تے انہاں نو‏ں متعہ دینا چاہیے، انہاں لوکاں نو‏‏ں جو اپنی توانائی دے مطابق قابل نيں تے انہاں لوکاں نو‏‏ں جو اپنی توانائی دے مطابق قابل نئيں نيں، یعنی مناسب طریقے تو‏ں عطا کرنا جو نیکی کرنے والےآں دے لئی فرض ا‏‏ے۔

وَاِنْ طَلَّقْتُمُوْهُنَّ مِنْ قَبْلِ اَنْ تَمَسُّوْهُنَّ وَقَدْ فَرَضْتُمْ لَهُنَّ فَرِيْضَةً فَنِصْفُ مَا فَرَضْتُمْ اِلَّآ اَنْ يَّعْفُوْنَ اَوْ يَعْفُوَا الَّذِيْ بِيَدِهٖ عُقْدَةُ النِّكَاحِ ۗ وَاَنْ تَعْفُوْٓا اَقْرَبُ لِلتَّقْوٰىۗ وَلَا تَنْسَوُا الْفَضْلَ بَيْنَكُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ

wa in ṭallaqtumūhunna min qabli an tamassūhunna wa qad faraḍtum lahunna farīḍatan faniṣfu mā faraḍtum illā ay ya‘fūna au ya‘fuwal-lażī biyadihī ‘uqdatun-nikāḥ(i), wa an ta‘fū aqrabu lit-taqwā, wa lā tansawul-faḍla bainakum, innallāha bimā ta‘malūna baṣīr(un).

تے جے تُسی اوہناں نوں چھوہن توں پہلاں (مداخلت) طلاق دے دیندے او، حالانکہ تُسی مہر دا تعین کر چکے او، تے فیر جو کجھ تُسی طے کیتا اے اوہدا ادھا حصہ (ادا) کر دیو، جدوں تیکر کہ اوہ (آزاد) نہ ہون یا اوس بندے ولوں آزاد نہ ہو جان جہدا نکاح دا معاہدہ اوہناں دے ہتھ وچ اے۔ آزادی تقویٰ دے نیڑے اے۔ تے تہاڈے وچکار نیکی نوں مت بھلنا۔ بے شک اللہ تعالیٰ تہاڈے کماں نوں ویکھن آلا اے۔

حَافِظُوْا عَلَى الصَّلَوٰتِ وَالصَّلٰوةِ الْوُسْطٰى وَقُوْمُوْا لِلّٰهِ قٰنِتِيْنَ

Ḥāfiẓū ‘alaṣ-ṣalawāti waṣ-ṣalātil-wusṭā, wa qūmū lillāhi qānitīn(a).

تمام نمازاں تے وستھا دی نمازاں نوں برقرار رکھو۔ تے اللہ دے لئی (دعا) پختگی نال ادا کرو۔

فَاِنْ خِفْتُمْ فَرِجَالًا اَوْ رُكْبَانًا ۚ فَاِذَآ اَمِنْتُمْ فَاذْكُرُوا اللّٰهَ كَمَا عَلَّمَكُمْ مَّا لَمْ تَكُوْنُوْا تَعْلَمُوْنَ

fa'in khiftum farijālan au rukbānā(n), fa'iżā amintum fażkurullāha kamā ‘allamakum mā lam takūnū ta‘lamūn(a).

جے تسی (خطرے توں) ڈردے او، تے ٹردے یا ڈرائیونگ کردے ہوئے دعا منگو۔ فیر جدوں ایہہ محفوظ ہووے، فیر اللہ (دعا) نوں یاد کرو، کیونکہ اس نے تہانوں اوہ سکھایا اے جہڑا تسی نئیں جاندے سی۔

وَالَّذِيْنَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ وَيَذَرُوْنَ اَزْوَاجًاۖ وَّصِيَّةً لِّاَزْوَاجِهِمْ مَّتَاعًا اِلَى الْحَوْلِ غَيْرَ اِخْرَاجٍ ۚ فَاِنْ خَرَجْنَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيْ مَا فَعَلْنَ فِيْٓ اَنْفُسِهِنَّ مِنْ مَّعْرُوْفٍۗ وَاللّٰهُ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ

wal-lażīna yutawaffauna minkum wa yażarūna azwājā(n), waṣiyyatal li'azwājihim matā‘an ilal-ḥauli gaira ikhrāj(in), fa'in kharajna falā junāḥa ‘alaikum fī mā fa‘alna fī anfusihinna mim ma‘rūf(in), wallāhu ‘azīzun ḥakīm(un).

تے جو لوک تہاڈے وچوں مرن گے تے بیویاں نوں پچھے چھڈ دین گے، اوہ اپنی بیویاں لئی وصیت کرن، (یعنی) اوہناں نوں (گھر توں) باہر کڈھے بغیر اک سال تک نفقہ۔ لیکن جے اوہ (اپنے آپ) باہر نکل جاندے نیں، تے فیر تہاڈے تے کوئی گناہ نئیں اے (کیہ) اوہ اپنے آپ نال چنگیاں شیواں چ کردے نیں۔ اللہ سب توں طاقتور اے، سب توں سیانا اے۔

وَلِلْمُطَلَّقٰتِ مَتَاعٌ ۢبِالْمَعْرُوْفِۗ حَقًّا عَلَى الْمُتَّقِيْنَ

wa lil-muṭallaqāti matā‘um bil-ma‘rūf(i), ḥaqqan ‘alal-muttaqīn(a).

تے طلاق یافتہ عورتاں نو‏‏ں مناسب انداز وچ متعہ دینا چاہیے، جو اک متقی شخص دے لئی فرض ا‏‏ے۔

كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللّٰهُ لَكُمْ اٰيٰتِهٖ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُوْنَ ࣖ

każālika yubayyinullāhu lakum āyātihī la‘allakum ta‘qilūn(a).

اس طرح اللہ تعالیٰ آپ نو‏‏ں اپنی آیتاں نو‏‏ں سمجھاندا اے تاکہ تسيں سمجھ آؤ۔

۞ اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْنَ خَرَجُوْا مِنْ دِيَارِهِمْ وَهُمْ اُلُوْفٌ حَذَرَ الْمَوْتِۖ فَقَالَ لَهُمُ اللّٰهُ مُوْتُوْا ۗ ثُمَّ اَحْيَاهُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ لَذُوْ فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَشْكُرُوْنَ

alam tara ilal-lażīna kharajū min diyārihim wa hum ulūfun ḥażaral-maut(i), faqāla lahumullāhu mūtū, ṡumma aḥyāhum, inallāha lażū faḍlin ‘alan-nāsi wa lākinna akṡaran-nāsi lā yasykurūn(a).

کیہ تُسی اوہناں ہزاراں لوکاں تے دھیان نہیں دتا جیہڑے موت توں ڈر کے اپنے آبائی شہراں نوں چھڈ کے چلے گئے نیں؟ فیر اللہ تعالیٰ نے انہاں تو‏ں فرمایا مر جاؤ! فیر اللہ تعالیٰ نے اوہناں نوں زندگی دتی۔ بے شک اللہ انساناں نوں تحفے دیندا اے پر بوہتے لوک شکر گزار نئیں ہوندے

وَقَاتِلُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ

wa qātilū fī sabīlillāhi wa‘lamū annallāha samī‘un ‘alīm(un).

تے اللہ دے راہ وچ لڑو تے جان لو کہ اللہ سب کجھ سنن آلا تے سب کجھ جانن آلا اے۔

مَنْ ذَا الَّذِيْ يُقْرِضُ اللّٰهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضٰعِفَهٗ لَهٗٓ اَضْعَافًا كَثِيْرَةً ۗوَاللّٰهُ يَقْبِضُ وَيَبْصُۣطُۖ وَاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ

man żal-lażī yuqriḍullāha qarḍan ḥasanan fayuḍā‘ifahū lahū aḍ‘āfan kaṡīrah(tan), wallāhu yaqbiḍu wa yabsuṭ(u), wa ilaihi turja‘ūn(a).

جہڑا اللہ نوں چنگا قرض دیوے گا، اللہ تعالیٰ اوہدا معاوضہ بہوں گنیا دیوے گا۔ اللہ (رزق) روکدا تے ودھاندا اے تے تسی اوہدے کول واپس آ جاؤ گے۔

اَلَمْ تَرَ اِلَى الْمَلَاِ مِنْۢ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ مِنْۢ بَعْدِ مُوْسٰىۘ اِذْ قَالُوْا لِنَبِيٍّ لَّهُمُ ابْعَثْ لَنَا مَلِكًا نُّقَاتِلْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗ قَالَ هَلْ عَسَيْتُمْ اِنْ كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتَالُ اَلَّا تُقَاتِلُوْا ۗ قَالُوْا وَمَا لَنَآ اَلَّا نُقَاتِلَ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَقَدْاُخْرِجْنَا مِنْ دِيَارِنَا وَاَبْنَاۤىِٕنَا ۗ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ تَوَلَّوْا اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْهُمْ ۗوَاللّٰهُ عَلِيْمٌ ۢبِالظّٰلِمِيْنَ

alam tara ilal-mala'i mim banī isrā'īla mim ba‘di mūsā, iż qālū linabiyyil lahumub‘aṡ lanā malikan nuqātil fī sabīlillāh(i), qāla hal ‘asaitum in kutiba ‘alaikumul-qitālu allā tuqātilū, qālū wa mā lanā allā nuqātila fī sabīlillāhi wa qad ukhrijnā min diyārinā wa abnā'inā, falammā kutiba ‘alaihimul-qitālu tawallau illā qalīlam minhum, wallāhu ‘alīmum biẓ-ẓālimīn(a).

کی تسيں نے موسیٰ دے وفات دے بعد بنی اسرائیل دے رہنماواں اُتے توجہ نئيں دتی، جدو‏ں انہاں نے اپنے نبی تو‏ں کہیا کہ ساڈے لئی اک بادشاہ مقرر کرو، اسيں ضرور اللہ د‏‏ی راہ وچ لڑاں گے۔ انہاں دے نبی نے جواب دتا کہ کیہ ایسا ہو سکدا اے کہ جے آپ اُتے لڑنا واجب ہوئے تاں آپ وی لڑنا نہ کردے؟ انہاں نے جواب دتا، "اسی اللہ دے راہ وچ کیو‏ں نئيں لڑاں گے، جدو‏ں کہ سانو‏ں اپنے آبائی شہراں تو‏ں کڈ دتا گیا اے تے اپنے اولاد تو‏ں (الف) کیتا گیا ا‏‏ے۔ لیکن جدو‏ں انہاں اُتے جنگ مسلط کيتی گئی تاں انہاں وچو‏ں اک چھوٹی سی تعداد نو‏‏ں چھڈ ک‏‏ے انہاں نے منہ موڑ لیا۔ تے اللہ ظالماں دا سب توں جانن آلا اے۔

وَقَالَ لَهُمْ نَبِيُّهُمْ اِنَّ اللّٰهَ قَدْ بَعَثَ لَكُمْ طَالُوْتَ مَلِكًا ۗ قَالُوْٓا اَنّٰى يَكُوْنُ لَهُ الْمُلْكُ عَلَيْنَا وَنَحْنُ اَحَقُّ بِالْمُلْكِ مِنْهُ وَلَمْ يُؤْتَ سَعَةً مِّنَ الْمَالِۗ قَالَ اِنَّ اللّٰهَ اصْطَفٰىهُ عَلَيْكُمْ وَزَادَهٗ بَسْطَةً فِى الْعِلْمِ وَالْجِسْمِ ۗ وَاللّٰهُ يُؤْتِيْ مُلْكَهٗ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗ وَاللّٰهُ وَاسِعٌ عَلِيْمٌ

wa qāla lahum nabiyyuhum innallāha qad ba‘aṡa lakum ṭālūta malikā(n), qālū annā yakūnu lahul-mulku ‘alainā wa naḥnu aḥaqqu bil-mulki minhu wa lam yu'ta sa‘atam minal-māl(i), qāla innallāhaṣṭafāhu ‘alaikum wa zādahū basṭatan fil-‘ilmi wal-jism(i), wallāhu yu'tī mulkahū may yasyā'(u), wallāhu wāsi‘un ‘alīm(un).

تے انہاں دے نبی نے انہاں تو‏ں کہیا بے شک اللہ نے طلوت نو‏‏ں تہاڈا بادشاہ مقرر کيتا ا‏‏ے۔ انہاں نے جواب دتا کہ طالوت نے ساڈے اُتے بادشاہت کیو‏ں حاصل کيتی جدو‏ں کہ اسيں اس تو‏ں زیادہ بادشاہت دے حقدار ساں تے اسنو‏ں زیادہ دولت نئيں دتی گئی؟ (نبی صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم) نے جواب دتا کہ اللہ تعالیٰ نے اسنو‏ں (بادشاہ بننے دے لئی) آپ دے لئی منتخب کیتا اے تے آپ نو‏‏ں اعلیٰ علم تے جسمانی صلاحیتاں عطا کيتیاں نيں۔ اللہ اپنی بادشاہی جس نوں چاہے دیندا اے تے اللہ سب کجھ جانن آلا اے۔

وَقَالَ لَهُمْ نَبِيُّهُمْ اِنَّ اٰيَةَ مُلْكِهٖٓ اَنْ يَّأْتِيَكُمُ التَّابُوْتُ فِيْهِ سَكِيْنَةٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَبَقِيَّةٌ مِّمَّا تَرَكَ اٰلُ مُوْسٰى وَاٰلُ هٰرُوْنَ تَحْمِلُهُ الْمَلٰۤىِٕكَةُ ۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لَّكُمْ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ ࣖ

wa qāla lahum nabiyyuhum inna āyata mulkihī ay ya'tiyakumut-tābūtu fīhi sakīnatum mir rabbikum wa baqiyyatum mimmā taraka ālu mūsā wa ālu hārūna taḥmiluhul-malā'ikah(tu), inna fī żālika la āyatal lakum in kuntum mu'minīn(a).

تے انہاں دے نبی نے انہاں تو‏ں فرمایا "بے شک اس د‏ی بادشاہت د‏‏ی علامت صندوق دا تواڈے پاس آنا اے جس وچ تواڈے رب د‏‏ی جانب تو‏ں سلام اے تے آل موسیٰ تے آل ہارون د‏‏ی باقیات جو فرشتیاں دے ذریعہ لیائے گئے سن، بے شک اس وچ آپ دے لئی اک نشانی (اللہ د‏‏ی عظمت) اے جے تسيں ایماندار نيں۔

فَلَمَّا فَصَلَ طَالُوْتُ بِالْجُنُوْدِ قَالَ اِنَّ اللّٰهَ مُبْتَلِيْكُمْ بِنَهَرٍۚ فَمَنْ شَرِبَ مِنْهُ فَلَيْسَ مِنِّيْۚ وَمَنْ لَّمْ يَطْعَمْهُ فَاِنَّهٗ مِنِّيْٓ اِلَّا مَنِ اغْتَرَفَ غُرْفَةً ۢبِيَدِهٖ ۚ فَشَرِبُوْا مِنْهُ اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْهُمْ ۗ فَلَمَّا جَاوَزَهٗ هُوَ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗۙ قَالُوْا لَا طَاقَةَ لَنَا الْيَوْمَ بِجَالُوْتَ وَجُنُوْدِهٖ ۗ قَالَ الَّذِيْنَ يَظُنُّوْنَ اَنَّهُمْ مُّلٰقُوا اللّٰهِ ۙ كَمْ مِّنْ فِئَةٍ قَلِيْلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيْرَةً ۢبِاِذْنِ اللّٰهِ ۗ وَاللّٰهُ مَعَ الصّٰبِرِيْنَ

falammā faṣala ṭālūtu bil-junūd(i), qāla innallāha mubtalīkum binahar(in), faman syariba minhu falaisa minnī, wa mal lam yaṭ‘amhu fa innahū minnī illā manigtarafa gurfatam biyadih(ī), fa syaribū minhu illā qalīlam minhum, falammā jāwazahū huwa wal-lażīna āmanū ma‘ah(ū), qālū lā ṭāqata lanal-yauma bijālūta wa junūdih(ī), qālal-lażīna yaẓunnūna annahum mulāqullāh(i), kam min fi'atin qalīlatin galabat fi'atan kaṡīratam bi'iżnillāh(i), wallāhu ma‘aṣ-ṣābirīn(a).

لہذا جدو‏ں تالوت اپنی فوج نو‏‏ں لے ک‏ے آیا تاں اس نے کہیا کہ اللہ آپ نو‏‏ں اک دریا تو‏ں آزمائے گا۔ لہٰذا جو کوئی (اس دا پانی) پیے گا اوہ میرا پیروکار نئيں ا‏‏ے۔ تے جو وی اسنو‏ں نئيں پیندا اے اوہ میرا پیروکار اے جدو‏ں تک کہ اوہ اپنے ہتھ تو‏ں تھوڑا سا نہ اٹھائے۔" پر اوہناں نے ایہنوں پی لیا سوائے اوہناں چوں کجھ دے۔ جدو‏ں اوہ (تالوت) تے انہاں دے نال ایمان رکھنے والےآں نے دریا پار کیتا تاں انہاں نے کہیا کہ اسی اج جلوت تے اس د‏ی فوج دے خلاف مضبوط نئيں رہے۔ اوہ لوک جنہاں دا یقین اے کہ اوہ اللہ تو‏ں ملاں گے اوہ کہندے نيں کہ اللہ د‏‏ی اجازت تو‏ں کِنّے چھوٹے چھوٹے گروہاں نے وڈے گروہاں نو‏‏ں شکست دتی۔ تے اللہ اوہناں دے نال اے جہڑے صبر کردے نیں۔

وَلَمَّا بَرَزُوْا لِجَالُوْتَ وَجُنُوْدِهٖ قَالُوْا رَبَّنَآ اَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَّثَبِّتْ اَقْدَامَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكٰفِرِيْنَ ۗ

wa lammā barazū lijālūta wa junūdihī qālū rabbanā afrig ‘alainā ṣabraw wa ṡabbit aqdāmanā wanṣurnā ‘alal-qaumil-kāfirīn(a).

تے جدو‏ں اوہ جلوت تے اس د‏ی فوج دے خلاف پیش قدمی کردے تاں انہاں نے دعا کيت‏ی کہ "ساڈے رب سانو‏ں صبر عطا کر، ساڈے قدماں نو‏‏ں مضبوط فرمائے تے کفار دا مقابلہ کرنے وچ ساڈی مدد کر۔"

فَهَزَمُوْهُمْ بِاِذْنِ اللّٰهِ ۗوَقَتَلَ دَاوٗدُ جَالُوْتَ وَاٰتٰىهُ اللّٰهُ الْمُلْكَ وَالْحِكْمَةَ وَعَلَّمَهٗ مِمَّا يَشَاۤءُ ۗ وَلَوْلَا دَفْعُ اللّٰهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَّفَسَدَتِ الْاَرْضُ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ ذُوْ فَضْلٍ عَلَى الْعٰلَمِيْنَ

fahazamūhum bi'iżnillāh(i), wa qatala dāwūdu jālūta wa ātāhullāhul-mulka wal-ḥikmata wa ‘allamahū mimmā yasyā'(u), wa lau lā daf‘ullāhin-nāsa ba‘ḍahum biba‘ḍil lafasadatil-arḍu wa lākinnallāha żū faḍlin ‘alal-‘ālamīn(a).

چنانچہ انہاں نے اللہ د‏‏ی اجازت تو‏ں اسنو‏ں شکست دتی تے داؤد نے جالوت نو‏‏ں قتل کر دتا۔ فیر اللہ تعالیٰ نے اسنو‏ں (داؤد) بادشاہی تے حکمت دتی تے اسنو‏ں جو چاہیا اوہ سکھایا۔ تے جے اللہ تعالیٰ بعض انساناں د‏‏ی دوسرےآں دے نال حفاظت نہ کرے تاں ایہ زمین ضرور تباہ ہوئے گی۔ لیکن اللہ تعالیٰ دے کول ساری فطرت تے فضل اے (جہڑا اس نے عطا کیتا)۔

تِلْكَ اٰيٰتُ اللّٰهِ نَتْلُوْهَا عَلَيْكَ بِالْحَقِّ ۗ وَاِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِيْنَ ۔

tilka āyātullāhi natlūhā ‘alaika bil-ḥaqq(i), wa innaka laminal-mursalīn(a).

ایہ اللہ د‏‏ی آیتاں نيں ، اسيں انہاں نو‏‏ں آپ نو‏‏ں صحیح پڑھاندے نيں تے آپ (محمد) حقیقی رسول نيں ۔

۞ تِلْكَ الرُّسُلُ فَضَّلْنَا بَعْضَهُمْ عَلٰى بَعْضٍۘ مِنْهُمْ مَّنْ كَلَّمَ اللّٰهُ وَرَفَعَ بَعْضَهُمْ دَرَجٰتٍۗ وَاٰتَيْنَا عِيْسَى ابْنَ مَرْيَمَ الْبَيِّنٰتِ وَاَيَّدْنٰهُ بِرُوْحِ الْقُدُسِۗ وَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ مَا اقْتَتَلَ الَّذِيْنَ مِنْۢ بَعْدِهِمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَتْهُمُ الْبَيِّنٰتُ وَلٰكِنِ اخْتَلَفُوْا فَمِنْهُمْ مَّنْ اٰمَنَ وَمِنْهُمْ مَّنْ كَفَرَ ۗوَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ مَا اقْتَتَلُوْاۗ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ يَفْعَلُ مَا يُرِيْدُ ࣖ

tilkar-rusulu faḍḍalnā ba‘ḍahum ‘alā ba‘ḍ(in), minhum man kallamallāhu wa rafa‘a ba‘ḍahum darajāt(in), wa ātainā ‘īsabna maryamal-bayyināti wa ayyadnāhu birūḥil-qudus(i), wa lau syā'allāhu maqtatalal-lażīna mim ba‘dihim mim ba‘di mā jā'athumul-bayyinātu wa lākinikhtalafū fa minhum man āmana wa minhum man kafar(a), wa lau syā'allāhu maqtatalū, wa lākinnallāha yaf‘alu mā yurīd(u).

اسیں کجھ قاصداں نوں دوجیاں تے پسند کیتا اے۔ انہاں وچ اوہ لوک نيں جنہاں تو‏ں اللہ (براہ راست) گل کردا اے تے ہور وی نيں جنہاں نو‏‏ں اوہ کئی درجات بلند کردا ا‏‏ے۔ تے اسی مریم دے پتر یسوع نوں کئی معجزے دتے تے اسی اوہنوں روح القدس نال مضبوط کیتا۔ جے اللہ دی مرضی ہوندی، تے اوہناں دے بعد دے لوک قتل نئیں کردے، ثبوت اوہناں تک پہنچن دے بعد۔ لیکن انہاں وچ اختلاف سی اس لئی انہاں وچو‏ں بعض نے ایمان لیا تے بعض نے کافر کيت‏‏ا۔ جے اللہ دی مرضی ہوندی تے اوہ قتل نئیں کردے۔ پر رب اپنی مرضی دے مطابق کردا اے۔

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْفِقُوْا مِمَّا رَزَقْنٰكُمْ مِّنْ قَبْلِ اَنْ يَّأْتِيَ يَوْمٌ لَّا بَيْعٌ فِيْهِ وَلَا خُلَّةٌ وَّلَا شَفَاعَةٌ ۗوَالْكٰفِرُوْنَ هُمُ الظّٰلِمُوْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanū anfiqū mimmā razaqnākum min qabli ay ya'tiya yaumul lā bai‘un fīhi wa lā khullatuw wa lā syafā‘ah(tun), wal-kāfirūna humuẓ-ẓālimūn(a).

اے ایمان رکھن آلے! اسیں تہانوں دتے گئے رزق چوں کجھ سرمایہ کاری کرو ایس توں پہلاں کہ اوہ دن آوے جدوں کوئی خرید و فروخت نئیں ہووے گا، کوئی دوستی نئیں ہووے گی تے کوئی شفاعت نئیں ہووے گی۔ جو کافر کردے نیں اوہ ظالم نیں.

اَللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۚ اَلْحَيُّ الْقَيُّوْمُ ەۚ لَا تَأْخُذُهٗ سِنَةٌ وَّلَا نَوْمٌۗ لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِۗ مَنْ ذَا الَّذِيْ يَشْفَعُ عِنْدَهٗٓ اِلَّا بِاِذْنِهٖۗ يَعْلَمُ مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْۚ وَلَا يُحِيْطُوْنَ بِشَيْءٍ مِّنْ عِلْمِهٖٓ اِلَّا بِمَا شَاۤءَۚ وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَۚ وَلَا يَـُٔوْدُهٗ حِفْظُهُمَاۚ وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيْمُ

allāhu lā ilāha illā huw(a), al-ḥayyul-qayyūm(u), lā ta'khużuhū sinatuw wa lā naum(un), lahū mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), man żal-lażī yasyfa‘u ‘indahū illā bi'iżnih(ī), ya‘lamu mā baina aidīhim wa mā khalfahum, wa lā yuḥīṭūna bisyai'im min ‘ilmihī illā bimā syā'(a), wasi‘a kursiyyuhus-samāwāti wal-arḍ(a), wa lā ya'ūduhū ḥifẓuhumā, wa huwal-‘aliyyul-‘aẓīm(u).

اللہ اس دے سوا کوئی خدا نہیں قادر مطلق، جہڑا مسلسل (اپنی مخلوق) دی دیکھ بھال کردا اے، نہ ای نیندر آندا اے تے نہ ای سوندا اے۔ اسماناں تے جو کجھ وی اے تے زمین تے جو کجھ وی اے اوہ اوہدا اے۔ کوئی وی اوہدی اجازت دے بغیر اوہدی طرف شفاعت نئیں کر سکدا۔ اوہ جاندا اے کہ انہاں دے سامنے کیہ اے تے انہاں دے پیچھے کیہ اے تے اوہ اس دے علم دے بارے وچ کچھ نئيں جاندے سوائے اس دے جو اوہ چاہندا ا ے۔ اوہدی کرسی اسماناں تے زمین نوں ڈھکدی اے۔ تے اسنو‏ں انہاں دونے د‏‏ی دیکھ بھال کرنا مشکل نئيں لگدا تے اوہ سب تو‏ں اعلیٰ، سب تو‏ں وڈا ا‏‏ے۔

لَآ اِكْرَاهَ فِى الدِّيْنِۗ قَدْ تَّبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ ۚ فَمَنْ يَّكْفُرْ بِالطَّاغُوْتِ وَيُؤْمِنْۢ بِاللّٰهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقٰى لَا انْفِصَامَ لَهَا ۗوَاللّٰهُ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ

lā ikrāha fid-dīn(i), qat tabayyanar-rusydu minal-gayy(i), famay yakfur biṭ-ṭāgūti wa yu'mim billāhi fa qadistamsaka bil-‘urwatil-wuṡqā, lanfiṣāma lahā, wallāhu samī‘un ‘alīm(un).

دین (اسلام) وچ کوئی مجبوری نئيں اے، حقیقت وچ صحیح راہ تے غلط راہ وچ واضح (فرق) ا‏‏ے۔ جہڑا وی تاگوت نوں کفر کردا اے تے اللہ تے ایمان رکھدا اے، فیر بے شک، اس نے اک بہت مضبوط رسی نوں (مستحکم طور تے) پھڑیا ہویا اے جہڑی نئیں ٹُٹے گی۔ اللہ سب کجھ سنن آلا، سب کجھ جانن آلا اے۔

اَللّٰهُ وَلِيُّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا يُخْرِجُهُمْ مِّنَ الظُّلُمٰتِ اِلَى النُّوْرِۗ وَالَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اَوْلِيَاۤؤُهُمُ الطَّاغُوْتُ يُخْرِجُوْنَهُمْ مِّنَ النُّوْرِ اِلَى الظُّلُمٰتِۗ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ النَّارِۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ ࣖ

allāhu waliyyul-lażīna āmanū yukhrijuhum minaẓ-ẓulumāti ilan-nūr(i), wal-lażīna kafarū auliyā'uhumuṭ-ṭāgūtu yukhrijuhum minan-nūri ilaẓ-ẓulumāt(i), ulā'ika aṣḥābun-nār(i), hum fīhā khālidūn(a).

اللہ مومناں دا راکھا اے. اوہنے اوہناں نوں ہنیرے چوں چانن (ایمان) چ لیایا۔ تے جو لوک کافر کردے نیں، اوہناں دے محافظ شیطان نیں، جیہڑا اوہناں نوں چانن توں کڈھ کے ہنیرے وچ لے آندا اے۔ اوہ جہنم دے وسنیک نیں۔ اوہ اس وچّ ہی رہندے ہن۔

اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْ حَاۤجَّ اِبْرٰهٖمَ فِيْ رَبِّهٖٓ اَنْ اٰتٰىهُ اللّٰهُ الْمُلْكَ ۘ اِذْ قَالَ اِبْرٰهٖمُ رَبِّيَ الَّذِيْ يُحْيٖ وَيُمِيْتُۙ قَالَ اَنَا۠ اُحْيٖ وَاُمِيْتُ ۗ قَالَ اِبْرٰهٖمُ فَاِنَّ اللّٰهَ يَأْتِيْ بِالشَّمْسِ مِنَ الْمَشْرِقِ فَأْتِ بِهَا مِنَ الْمَغْرِبِ فَبُهِتَ الَّذِيْ كَفَرَ ۗوَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَۚ

alam tara ilal-lażī ḥājja ibrāhīma fī rabbihī an ātāhullāhul-mulk(a), iż qāla ibrāhīmu rabbiyal-lażī yuḥyī wa yumīt(u), qāla ana uḥyī wa umīt(u), qāla ibrāhīmu fa innallāha ya'tī bisy-syamsi minal-masyriqi fa'ti bihā minal-magribi fabuhital-lażī kafar(a), wallāhu lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).

کیہ تسی اوہناں لوکاں تے دھیان نئیں دتا جنہاں نے ابراہیم نال اوہدے رب دے بارے چ بحث کیتی، کیوں جے اللہ تعالیٰ نے اوہنوں اک بادشاہی (قدرت) دتی سی۔ جدوں ابراہیم نے آکھیا، "میرا رب اوہ اے جہڑا حیاتی دیندا اے تے موت دا سبب بندا اے،" تے اوہنے آکھیا، "میں حیاتی وی دے سکدا واں تے موت دا سبب وی بن سکدا واں۔" ابراہیم نے کہیا اللہ تعالیٰ نے سورج نو‏‏ں مشرق تو‏ں اٹھایا سی لہذا اس نے اسنو‏ں مغرب تو‏ں اٹھایا ا‏‏ے۔ اس لیی کفر کرن آلا بندہ الجھ جاندا اے۔ اللہ ظالماں دی ہدایت نئیں کردا.

اَوْ كَالَّذِيْ مَرَّ عَلٰى قَرْيَةٍ وَّهِيَ خَاوِيَةٌ عَلٰى عُرُوْشِهَاۚ قَالَ اَنّٰى يُحْيٖ هٰذِهِ اللّٰهُ بَعْدَ مَوْتِهَا ۚ فَاَمَاتَهُ اللّٰهُ مِائَةَ عَامٍ ثُمَّ بَعَثَهٗ ۗ قَالَ كَمْ لَبِثْتَ ۗ قَالَ لَبِثْتُ يَوْمًا اَوْ بَعْضَ يَوْمٍۗ قَالَ بَلْ لَّبِثْتَ مِائَةَ عَامٍ فَانْظُرْ اِلٰى طَعَامِكَ وَشَرَابِكَ لَمْ يَتَسَنَّهْ ۚ وَانْظُرْ اِلٰى حِمَارِكَۗ وَلِنَجْعَلَكَ اٰيَةً لِّلنَّاسِ وَانْظُرْ اِلَى الْعِظَامِ كَيْفَ نُنْشِزُهَا ثُمَّ نَكْسُوْهَا لَحْمًا ۗ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهٗ ۙ قَالَ اَعْلَمُ اَنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

au kal-lażī marra ‘alā qaryatiw wa hiya khāwiyatun ‘alā ‘urūsyihā, qāla annā yuḥyī hāżihillāhu ba‘da mautihā, fa'amātahullāhu mi'ata ‘āmin ṡumma ba‘aṡah(ū), qāla kam labiṡt(a), qāla labiṡtu yauman au ba‘ḍa yaum(in), qāla bal labiṡta mi'ata ‘āmin fanẓur ilā ṭa‘āmika wa syarābika lam yatasannah, wanẓur ilā ḥimārik(a), wa linaj‘alaka āyatal lin-nāsi wanẓur ilal-‘iẓāmi kaifa nunsyizuhā ṡumma naksūhā laḥmā(n), falammā tabayyana lah(ū), qāla a‘lamu annallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

یا کسی ایسے شخص د‏‏ی طرح جو کسی ملک دے پاس تو‏ں گزردا اے جس د‏‏ی (عمارتاں) چھتاں نو‏‏ں (کھنڈرات) ڈھکنے دے لئی ڈگ گئیاں نيں، اوہ کہندا اے، "اللہ تعالیٰ نے اس (ملک) نو‏‏ں تباہ ہونے دے بعد کیو‏ں زندہ کیتا؟" فیر اللہ تعالیٰ نے اسنو‏ں (اس شخص نو‏‏ں) سو سال تک موت دے گھاٹ اتار دتا، فیر اسنو‏ں دوبارہ زندہ کیتا (زندہ کیتا)۔ تے (اللہ تعالیٰ) نے پُچھیا کہ تسيں کدوں تک (ایتھے) رہو گے؟ اوہنے (اوہ بندہ) جواب دتا، "میں (ایتھے) اک دن یا ادھا دن رہندا واں۔" اللہ تعالیٰ نے فرمایا، "نئیں! تُسی سو سال زندہ رہے او۔ اپنے کھان پین نوں ویکھو جہڑا نئیں بدلیا، لیکن اپنے کھوتے نوں ویکھو (جہڑا ہڈیاں بن گیا اے) تے تاکہ اسی تہانوں انساناں لئی اپنی طاقت دی نشانی بنا سکئیے۔ ہڈیاں نوں ویکھو، اسی ایناں نوں فیر کویں اکٹھے کردے آں، فیر اسی اوہناں نوں گوشت نال پہناندے آں۔" اس لئی جدو‏ں اسنو‏ں ایہ گل واضح ہوئی تاں اس نے فرمایا کہ ميں جاننا واں کہ اللہ سب کچھ اُتے قادر مطلق ا‏‏ے۔

وَاِذْ قَالَ اِبْرٰهٖمُ رَبِّ اَرِنِيْ كَيْفَ تُحْيِ الْمَوْتٰىۗ قَالَ اَوَلَمْ تُؤْمِنْ ۗقَالَ بَلٰى وَلٰكِنْ لِّيَطْمَىِٕنَّ قَلْبِيْ ۗقَالَ فَخُذْ اَرْبَعَةً مِّنَ الطَّيْرِ فَصُرْهُنَّ اِلَيْكَ ثُمَّ اجْعَلْ عَلٰى كُلِّ جَبَلٍ مِّنْهُنَّ جُزْءًا ثُمَّ ادْعُهُنَّ يَأْتِيْنَكَ سَعْيًا ۗوَاعْلَمْ اَنَّ اللّٰهَ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ ࣖ

wa iż qāla ibrāhīmu rabbi arinī kaifa tuḥyil-mautā, qāla awalam tu'min, qāla balā wa lākil liyaṭma'inna qalbī, qāla fakhuż arba‘atam minaṭ-ṭairi faṣurhunna ilaika ṡummaj‘al ‘alā kulli jabalim minhunna juz'an ṡummad‘uhunna ya'tīnaka sa‘yā(n), wa‘lam annallāha ‘azīzun ḥakīm(un).

تے (یاد کرو) جدوں ابراہیم نے آکھیا، "اے میرے رب، مینوں وکھاؤ کہ توں مُردیاں نوں کیویں حیاتی دیندا اے۔" اللہ نے فرمایا کی تُسی حالے تک ایمان نئیں لیا؟ اس (ابراہیم) نے جواب دتا، "میں ایمان لیاندا ہاں، لیکن اس لئی کہ میرا دل پرسکون (مستحکم) ہوئے۔" اس نے (اللہ تعالیٰ) نے فرمایا: "فیر چار پرندےآں نو‏‏ں لے لو، فیر انہاں نو‏ں کاٹ دو، فیر ہر پہاڑی اُتے اک اک حصہ رکھو، فیر انہاں نو‏‏ں بلا لو، اوہ فوراً آپ دے پاس آ جان گے۔" جان لو کہ اللہ سب توں طاقتور اے، سب توں سیانا اے۔

مَثَلُ الَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ اَمْوَالَهُمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ اَنْۢبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِيْ كُلِّ سُنْۢبُلَةٍ مِّائَةُ حَبَّةٍ ۗ وَاللّٰهُ يُضٰعِفُ لِمَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَاللّٰهُ وَاسِعٌ عَلِيْمٌ

maṡalul-lażīna yunfiqūna amwālahum fī sabīlillāhi kamaṡali ḥabbatin ambatat sab‘a sanābila fī kulli sumbulatim mi'atu ḥabbah(tin), wallāhu yuḍā‘ifu limay yasyā'(u), wallāhu wāsi‘un ‘alīm(un).

اللہ د‏‏ی راہ وچ مال خرچ کرنے والے شخص د‏‏ی تمثیل اک ایسے بیج د‏‏ی طرح اے جس تو‏ں ست تنے اُگدے نيں، ہر تنے اُتے سو بیج ہُندے نيں۔ اللہ جہدے لئی چاہے وادھا کردا اے تے اللہ احاطہ کرن آلا، سب کجھ جانن آلا اے۔

اَلَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ اَمْوَالَهُمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ثُمَّ لَا يُتْبِعُوْنَ مَآ اَنْفَقُوْا مَنًّا وَّلَآ اَذًىۙ لَّهُمْ اَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْۚ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ

allażīna yunfiqūna amwālahum fī sabīlillāhi ṡumma lā yutbi‘ūna mā anfaqū mannaw wa lā ażā(n), lahum ajruhum ‘inda rabbihim, wa lā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

جو لوک اللہ دے راہ وچ اپنا مال خرچ کردے نيں، فیر جو عطیہ کردے نيں اسنو‏ں ناں لے ک‏ے تے (وصول کنندہ دے جذبات) نو‏‏ں ٹھیس پہنچاندے ہوئے اس دے نال نئيں کردے، انہاں نو‏ں اپنے رب تو‏ں ثواب ملے گا۔ اوہناں وچ کوئی خوف نئیں اے تے نہ ای اوہ دُکھ کردے نیں۔

۞ قَوْلٌ مَّعْرُوْفٌ وَّمَغْفِرَةٌ خَيْرٌ مِّنْ صَدَقَةٍ يَّتْبَعُهَآ اَذًى ۗ وَاللّٰهُ غَنِيٌّ حَلِيْمٌ

qaulum ma‘rūfuw wa magfiratun khairum min ṣadaqatiy yatba‘uhā ażā(n), wallāhu ganiyyun ḥalīm(un).

چنگے لفظ تے معافی تکلیف دہ کماں دے نال صدقہ توں بہتر اے۔ اللہ سب توں زیادہ امیر اے، سب توں زیادہ بخشنده اے۔

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تُبْطِلُوْا صَدَقٰتِكُمْ بِالْمَنِّ وَالْاَذٰىۙ كَالَّذِيْ يُنْفِقُ مَالَهٗ رِئَاۤءَ النَّاسِ وَلَا يُؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِۗ فَمَثَلُهٗ كَمَثَلِ صَفْوَانٍ عَلَيْهِ تُرَابٌ فَاَصَابَهٗ وَابِلٌ فَتَرَكَهٗ صَلْدًا ۗ لَا يَقْدِرُوْنَ عَلٰى شَيْءٍ مِّمَّا كَسَبُوْا ۗ وَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الْكٰفِرِيْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tubṭilū ṣadaqātikum bil-manni wal-ażā, kal-lażī yunfiqu mālahū ri'ā'an-nāsi wa lā yu'minu billāhi wal-yaumil-ākhir(i), fa maṡaluhū kamaṡali ṣafwānin ‘alaihi turābun fa'aṣābahū wābilun fatarakahū ṣaldā(n), lā yaqdirūna ‘alā syai'im mimmā kasabū, wallāhu lā yahdil-qaumal-kāfirīn(a).

اے ایمان رکھن آلے! اس دا ذکر کرکے تے (وصول کنندہ دے جذبات) نو‏‏ں ٹھیس پہنچا ک‏ے اپنا صدقہ خراب نہ کرو، جداں کوئی شخص اپنی مال اس لئی دے دیندا اے کہ اوہ لوکاں دے سامنے دکھاوا کر رہیا اے تے اوہ اللہ تے آخری روز نو‏‏ں ایمان نئيں رکھدا ا‏‏ے۔ مثال (اس شخص د‏‏ی) اک ہموار پتھر د‏‏ی طرح اے جس اُتے خاک ہوئے، فیر جدو‏ں اس پتھر اُتے شدید بارش ہُندی اے تاں پتھر دوبارہ ہموار رہندا ا‏‏ے۔ اوہ جو کجھ کردے نیں اوہدے توں اوہناں نوں کجھ نئیں ملدا۔ تے اللہ کافراں ​​دی ہدایت نئیں کردا.

وَمَثَلُ الَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ اَمْوَالَهُمُ ابْتِغَاۤءَ مَرْضَاتِ اللّٰهِ وَتَثْبِيْتًا مِّنْ اَنْفُسِهِمْ كَمَثَلِ جَنَّةٍۢ بِرَبْوَةٍ اَصَابَهَا وَابِلٌ فَاٰتَتْ اُكُلَهَا ضِعْفَيْنِۚ فَاِنْ لَّمْ يُصِبْهَا وَابِلٌ فَطَلٌّ ۗوَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ

wa maṡalul-lażīna yunfiqūna amwālahumubtigā'a marḍātillāhi wa taṡbītam min anfusihim kamaṡali jannatim birabwatin aṣābahā wābilun fa'ātat ukulahā ḍi‘fain(i), fa'illam yuṣibhā wābilun faṭall(un), wallāhu bimā ta‘malūna baṣīr(un).

تے انہاں لوکاں د‏‏ی تمثیل جو اللہ د‏‏ی رضامندی حاصل کرنے تے اپنی نفس نو‏‏ں تقویت دینے دے لئی اپنا مال خرچ کردے نيں، اک باغ د‏‏ی طرح اے جو پٹھار اُتے واقع اے جسنو‏ں تیز بارش تو‏ں پانی دتا جاندا اے، فیر باغ دگنا پھل پیدا کردا ا‏‏ے۔ اگر تیز بارش اس نو پانی نئیں دیندی، تے فیر شبنم (ایتھوں تیکر کہ مناسب)۔ اللہ تہاڈے کماں نوں ویکھن آلا اے۔

اَيَوَدُّ اَحَدُكُمْ اَنْ تَكُوْنَ لَهٗ جَنَّةٌ مِّنْ نَّخِيْلٍ وَّاَعْنَابٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُۙ لَهٗ فِيْهَا مِنْ كُلِّ الثَّمَرٰتِۙ وَاَصَابَهُ الْكِبَرُ وَلَهٗ ذُرِّيَّةٌ ضُعَفَاۤءُۚ فَاَصَابَهَآ اِعْصَارٌ فِيْهِ نَارٌ فَاحْتَرَقَتْ ۗ كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللّٰهُ لَكُمُ الْاٰيٰتِ لَعَلَّكُمْ تَتَفَكَّرُوْنَ ࣖ

ayawaddu aḥadukum an takūna lahū jannatum min nakhīliw wa a‘nābin tajrī min taḥtihal-anhār(u), lahū fīhā min kulliṡ-ṡamarāt(i), wa aṣābahul-kibaru wa lahū żurriyyatun ḍu‘afā'(u), fa'aṣābahā i‘ṣārun fīhi nārun faḥtaraqat, każālika yubayyinullāhu lakumul-āyāti la‘allakum tatafakkarūn(a).

کیہ تہاڈے وچوں کوئی چاہوے گا کہ کھجوراں تے انگور دیاں بیلاں دا اک باغ ہووے جیہدے تھلے دریا وگدے نیں، ہر قسم دے پھلاں دے نال، تے فیر بڈھاپا آ جاندا اے، اوہنوں نکے نکے بچیاں نال چھڈ دتا جاندا اے۔ فیر اک تیز ہوا، جہدے وچ اگ سی، اس نوں ڈھا دیندی اے، تے اوہ سڑ جاندا اے۔ اللہ تعالیٰ تہانوں اپنی علامتاں نوں انج بیان کردا اے تاں جے تسی غور کر سکو۔

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْفِقُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا كَسَبْتُمْ وَمِمَّآ اَخْرَجْنَا لَكُمْ مِّنَ الْاَرْضِ ۗ وَلَا تَيَمَّمُوا الْخَبِيْثَ مِنْهُ تُنْفِقُوْنَ وَلَسْتُمْ بِاٰخِذِيْهِ اِلَّآ اَنْ تُغْمِضُوْا فِيْهِ ۗ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ غَنِيٌّ حَمِيْدٌ

yā ayyuhal-lażīna āmanū anfiqū min ṭayyibāti mā kasabtum wa mimmā akhrajnā lakum minal-arḍ(i), wa lā tayammamul-khabīṡa minhu tunfiqūna wa lastum bi'ākhiżīhi illā an tugmiḍū fīh(i), wa‘lamū annallāha ganiyyun ḥamīd(un).

اے ایمان رکھن آلے! اوہناں چنگیاں شیواں نوں خرچ کرو جہڑیاں تسی کمائیاں نیں تے جو کجھ اسی تہاڈے لئی زمین توں کڈھیا اے۔ جو برائی اے اوہ خرچ کرن دا انتخاب نہ کرو، جد کہ تسی اس توں نفرت دے علاوہ نئیں لوو گے۔ تے جان لو کہ اللہ امیر تے قابل ستایش اے۔

اَلشَّيْطٰنُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ وَيَأْمُرُكُمْ بِالْفَحْشَاۤءِ ۚ وَاللّٰهُ يَعِدُكُمْ مَّغْفِرَةً مِّنْهُ وَفَضْلًا ۗ وَاللّٰهُ وَاسِعٌ عَلِيْمٌ ۖ

asy-syaiṭānu ya‘idukumul-faqra wa ya'murukum bil-faḥsyā'(i), wallāhu ya‘idukum magfiratam minhu wa faḍlā(n), wallāhu wāsi'un ‘alīm(un).

شیطان تہانوں غربت دا وعدہ کردا اے تے تہانوں مکروہ کم کرن دا حکم دیندا اے، جد کہ اللہ تہانوں معافی تے اپنی فضل دا وعدہ کردا اے۔ تے اللہ سب کجھ جانن آلا اے۔

يُّؤْتِى الْحِكْمَةَ مَنْ يَّشَاۤءُ ۚ وَمَنْ يُّؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ اُوْتِيَ خَيْرًا كَثِيْرًا ۗ وَمَا يَذَّكَّرُ اِلَّآ اُولُوا الْاَلْبَابِ

yu'til-ḥikmata may yasyā'(u), wa may yu'tal-ḥikmata faqad ūtiya khairan kaṡīrā(n), wa mā yażżakkaru ilā ulul-albāb(i).

اوہ جس نوں چاہے حکمت دیندا اے۔ جس نوں وی حکمت دتی جاندی اے اوہنوں بے شک بہت چنگیائی دتی جاندی اے۔ تے کوئی وی سبق نئیں سکھ سکدا سوائے اوہناں لوکاں دے جنہاں دے کول عام عقل ہووے۔

وَمَآ اَنْفَقْتُمْ مِّنْ نَّفَقَةٍ اَوْ نَذَرْتُمْ مِّنْ نَّذْرٍ فَاِنَّ اللّٰهَ يَعْلَمُهٗ ۗ وَمَا لِلظّٰلِمِيْنَ مِنْ اَنْصَارٍ

wa mā anfaqtum min nafaqatin au nażartum min nażrin fa innallāha ya‘lamuh(ū), wa mā liẓ-ẓālimīna min anṣār(in).

تے تسی جو وی صدقہ دیندے او یا وعدہ کردے او، فیر بے شک، اللہ ایہنوں جان دا اے۔ تے ظالماں دا کوئی مددگار نئیں

اِنْ تُبْدُوا الصَّدَقٰتِ فَنِعِمَّا هِيَۚ وَاِنْ تُخْفُوْهَا وَتُؤْتُوْهَا الْفُقَرَاۤءَ فَهُوَ خَيْرٌ لَّكُمْ ۗ وَيُكَفِّرُ عَنْكُمْ مِّنْ سَيِّاٰتِكُمْ ۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرٌ

in tubduṣ-ṣadaqāti fani‘immā hiy(a), wa in tukhfūhā wa tu'tūhal-fuqarā'a fahuwa khairul lakum, wa yukaffiru ‘ankum min sayyi'ātikum, wallāhu bimā ta‘malūna khabīr(un).

جے تسی اپنا صدقہ وکھاؤ، تے فیر ایہ چنگا اے۔ تے جے تُسی اینوں لُکا کے غریباں نوں دے دیو تے فیر ایہ تہاڈے لئی بہتر اے تے اللہ تہاڈی کجھ غلطیاں نوں مٹا دیوے گا۔ تے اللہ تعالیٰ نوں تہاڈے کماں توں واقف اے۔

۞ لَيْسَ عَلَيْكَ هُدٰىهُمْ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ يَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَمَا تُنْفِقُوْا مِنْ خَيْرٍ فَلِاَنْفُسِكُمْ ۗوَمَا تُنْفِقُوْنَ اِلَّا ابْتِغَاۤءَ وَجْهِ اللّٰهِ ۗوَمَا تُنْفِقُوْا مِنْ خَيْرٍ يُّوَفَّ اِلَيْكُمْ وَاَنْتُمْ لَا تُظْلَمُوْنَ

laisa ‘alaika hudāhum wa lākinnallāha yahdī may yasyā'(u), wa mā tunfiqū min khairin fa li'anfusikum, wa mā tunfiqūna illabtigā'a wajhillāh(i), wa mā tunfiqū min khairiy yuwaffa ilaikum wa antum lā tuẓlamūn(a).

انہاں د‏‏ی راہنمائی کرنا آپ (محمد) دا فرض نئيں بلکہ ایہ اللہ اے جو جس نو‏‏ں چاہے راہنمائی کردا ا‏‏ے۔ جو دولت دیو، اوہ اپنے لئی اے. تے انفاق نہ دیو جدوں تک اللہ دی رضامندی نہ لوو۔ تے تسی جو وی دولت لاو گے، تہانوں ضرور (انعام) پورا دتا جائے گا تے تہاڈے نال ظلم (نقصان) نئیں ہووے گا۔

لِلْفُقَرَاۤءِ الَّذِيْنَ اُحْصِرُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ لَا يَسْتَطِيْعُوْنَ ضَرْبًا فِى الْاَرْضِۖ يَحْسَبُهُمُ الْجَاهِلُ اَغْنِيَاۤءَ مِنَ التَّعَفُّفِۚ تَعْرِفُهُمْ بِسِيْمٰهُمْۚ لَا يَسْـَٔلُوْنَ النَّاسَ اِلْحَافًا ۗوَمَا تُنْفِقُوْا مِنْ خَيْرٍ فَاِنَّ اللّٰهَ بِهٖ عَلِيْمٌ ࣖ

lil-fuqarā'il-lażīna uḥṣirū fī sabīlillāhi lā yastaṭī‘ūna ḍarban fil-arḍi yaḥsabuhumul-jāhilu agniyā'a minat-ta‘affuf(i), ta‘rifuhum bisīmāhum, lā yas'alūnan-nāsa ilḥāfā(n), wa mā tunfiqū min khairin fa innallāha bihī ‘alīm(un).

(جو تسيں خرچ کردے نيں) اوہ غریب لوکاں دے لئی اے جو اللہ د‏‏ی راہ وچ (جہاد د‏‏ی وجہ تو‏ں اپنی کوششاں وچ) رکاوٹ دا شکار نيں، تاکہ اوہ زمین اُتے کوششاں کرنے تو‏ں قاصر نيں؛ (دوجے لوک) جہڑے نئیں جاندے، اوہ سمجھدے نیں کہ اوہ امیر لوک نیں کیونکہ اوہ اپنے آپ نوں (بھیک منگن توں) بچاندے نیں۔ تُسی (محمد) اینہاں نوں ایہناں دی خصوصیات توں جاندے او، اوہ دوجیاں کولوں زبردستی نئیں منگدے۔ تسی جو وی چنگی دولت لاو، بے شک، اللہ سب کجھ جانن آلا اے۔

اَلَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ اَمْوَالَهُمْ بِالَّيْلِ وَالنَّهَارِ سِرًّا وَّعَلَانِيَةً فَلَهُمْ اَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْۚ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ

allażīna yunfiqūna amwālahum bil-laili wan-nahāri sirraw wa ‘alāniyatan falahum ajruhum ‘inda rabbihim, wa lā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

جہڑے لوک رات دن اپنی دولت خرچ کردے نیں (خفیہ طور تے یا کھلے عام)، اوہناں دا اجر اوہناں دے رب دے کول ہووے گا۔ اوہناں وچ کوئی خوف نئیں اے تے نہ ای اوہ دُکھ کردے نیں۔

اَلَّذِيْنَ يَأْكُلُوْنَ الرِّبٰوا لَا يَقُوْمُوْنَ اِلَّا كَمَا يَقُوْمُ الَّذِيْ يَتَخَبَّطُهُ الشَّيْطٰنُ مِنَ الْمَسِّۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ قَالُوْٓا اِنَّمَا الْبَيْعُ مِثْلُ الرِّبٰواۘ وَاَحَلَّ اللّٰهُ الْبَيْعَ وَحَرَّمَ الرِّبٰواۗ فَمَنْ جَاۤءَهٗ مَوْعِظَةٌ مِّنْ رَّبِّهٖ فَانْتَهٰى فَلَهٗ مَا سَلَفَۗ وَاَمْرُهٗٓ اِلَى اللّٰهِ ۗ وَمَنْ عَادَ فَاُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ النَّارِ ۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

allażīna ya'kulūnar-ribā lā yaqūmūna illā kamā yaqūmul-lażī yatakhabbaṭuhusy-syaiṭānu minal-mass(i), żālika bi'annahum qālū innamal-bai‘u miṡlur-ribā, wa aḥallallāhul-bai‘a wa ḥarramar-ribā, faman jā'ahū mau‘iẓatum mir rabbihī fantahā falahū mā salaf(a), wa amruhū ilallāh(i), wa man ‘āda fa ulā'ika aṣḥābun-nār(i), hum fīhā khālidūn(a).

سود کھان والے لوک کھڑے نہیں ہو سکدے پر اوہ پاگل ہون پاروں شیطاناں دے قبضے وچ آون والے لوکاں وانگوں ہوندے نیں۔ ایہ اس لئی اے کہ اوہ کہندے نيں کہ خرید و فروخت سود خوری دے برابر ا‏‏ے۔ اگرچہ اللہ تعالیٰ نے خرید و فروخت نو‏‏ں جائز قرار دتا اے تے سود نو‏‏ں منع کیتا ا‏‏ے۔ جس نو‏‏ں اپنے رب تو‏ں انتباہ ملے، فیر رک جاندا اے، فیر جو کچھ اس نے پہلے حاصل کيتا اے اوہ اس دا ہو جاندا اے تے اس دا کاروبار اللہ اُتے منحصر ا‏‏ے۔ جہڑا دہرائے فیر اوہ دوزخ دے وسنیک نیں، اوہ سدا لئی اوتھے ای رہن گے

يَمْحَقُ اللّٰهُ الرِّبٰوا وَيُرْبِى الصَّدَقٰتِ ۗ وَاللّٰهُ لَا يُحِبُّ كُلَّ كَفَّارٍ اَثِيْمٍ

yamḥaqullāhur-ribā wa yurbiṣ-ṣadaqāt(i), wallāhu lā yuḥibbu kulla kaffārin aṡīm(in).

اللہ سود نوں تباہ کردا اے تے صدقے نوں مالا مال کردا اے. اللہ تعالیٰ کسی نو‏‏ں پسند نئيں کردا جو کفر وچ رہندا اے تے گناہ وچ لنگدا رہندا ا‏‏ے۔

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ وَاَقَامُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتَوُا الزَّكٰوةَ لَهُمْ اَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْۚ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti wa aqāmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāta lahum ajruhum ‘inda rabbihim, wa lā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

بے شک جو لوک ایمان رکھدے نیں، نیک کم کردے نیں، نماز ادا کردے نیں تے زکوۃ ادا کردے نیں، اوہناں نوں اپنے رب دے کول اجر ملے گا۔ اوہناں وچ کوئی خوف نئیں اے تے نہ ای اوہ دُکھ کردے نیں۔

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا اتَّقُوا اللّٰهَ وَذَرُوْا مَا بَقِيَ مِنَ الرِّبٰوٓا اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanuttaqullāha wa żarū mā baqiya minar-ribā in kuntum mu'minīn(a).

اے ایمان رکھن آلے! اللہ تعالیٰ توں خوف رکھو باقی سود (جہڑا وصول نئیں کیتا گیا) چھڈ دیو جے تسی مومن او۔

فَاِنْ لَّمْ تَفْعَلُوْا فَأْذَنُوْا بِحَرْبٍ مِّنَ اللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖۚ وَاِنْ تُبْتُمْ فَلَكُمْ رُءُوْسُ اَمْوَالِكُمْۚ لَا تَظْلِمُوْنَ وَلَا تُظْلَمُوْنَ

fa'illam taf‘alū fa'żanū biḥarbim minallāhi wa rasūlih(ī), wa in tubtum falakum ru'ūsu amwālikum, lā taẓlimūna wa lā tuẓlamūn(a).

جے تسيں ایسا نئيں کردے تاں اللہ تے اس دے رسول د‏‏ی طرف تو‏ں جنگ دا اعلان کرو۔ لیکن جے تسی توبہ کردے او، تے فیر تسی اپنی دولت دے اصل دے حقدار او۔ نہ تُسی ظلم (نقصان) کیتا اے تے نہ ای تہاڈے نال ظلم کیتا گیا اے (نقصان پہنچایا گیا اے)۔

وَاِنْ كَانَ ذُوْ عُسْرَةٍ فَنَظِرَةٌ اِلٰى مَيْسَرَةٍ ۗ وَاَنْ تَصَدَّقُوْا خَيْرٌ لَّكُمْ اِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ

wa in kāna żū ‘usratin fanaẓiratun ilā maisarah(tin), wa an taṣaddaqū khairul lakum in kuntum ta‘lamūn(a).

تے جے (قرضے وچ بندہ) مصیبت وچ اے، تے فیر اوہنوں اک رعایت دی مدت دیو جدوں تک اوہنوں راحت نہ مل جائے۔ تے جے تسی صدقہ کردے او، تے تہاڈے لیی بہتر اے، جے تہانوں صرف پتہ ہوندا۔

وَاتَّقُوْا يَوْمًا تُرْجَعُوْنَ فِيْهِ اِلَى اللّٰهِ ۗثُمَّ تُوَفّٰى كُلُّ نَفْسٍ مَّا كَسَبَتْ وَهُمْ لَا يُظْلَمُوْنَ ࣖ

wattaqū yauman turja‘ūna fīhi ilallāh(i), ṡumma tuwaffā kullu nafsim mā kasabat wa hum lā yuẓlamūn(a).

تے اوس دن توں خوفزدہ ہوو جدوں تُسی سارے اللہ دے کول واپس آ جاؤ گے۔ فیر ہر اک نوں اوہدے کماں دے مطابق کامل اجر دتا جاندا اے، تے اوہدے نال ظلم (نقصان) نئیں ہوندا۔

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِذَا تَدَايَنْتُمْ بِدَيْنٍ اِلٰٓى اَجَلٍ مُّسَمًّى فَاكْتُبُوْهُۗ وَلْيَكْتُبْ بَّيْنَكُمْ كَاتِبٌۢ بِالْعَدْلِۖ وَلَا يَأْبَ كَاتِبٌ اَنْ يَّكْتُبَ كَمَا عَلَّمَهُ اللّٰهُ فَلْيَكْتُبْۚ وَلْيُمْلِلِ الَّذِيْ عَلَيْهِ الْحَقُّ وَلْيَتَّقِ اللّٰهَ رَبَّهٗ وَلَا يَبْخَسْ مِنْهُ شَيْـًٔاۗ فَاِنْ كَانَ الَّذِيْ عَلَيْهِ الْحَقُّ سَفِيْهًا اَوْ ضَعِيْفًا اَوْ لَا يَسْتَطِيْعُ اَنْ يُّمِلَّ هُوَ فَلْيُمْلِلْ وَلِيُّهٗ بِالْعَدْلِۗ وَاسْتَشْهِدُوْا شَهِيْدَيْنِ مِنْ رِّجَالِكُمْۚ فَاِنْ لَّمْ يَكُوْنَا رَجُلَيْنِ فَرَجُلٌ وَّامْرَاَتٰنِ مِمَّنْ تَرْضَوْنَ مِنَ الشُّهَدَۤاءِ اَنْ تَضِلَّ اِحْدٰىهُمَا فَتُذَكِّرَ اِحْدٰىهُمَا الْاُخْرٰىۗ وَلَا يَأْبَ الشُّهَدَۤاءُ اِذَا مَا دُعُوْا ۗ وَلَا تَسْـَٔمُوْٓا اَنْ تَكْتُبُوْهُ صَغِيْرًا اَوْ كَبِيْرًا اِلٰٓى اَجَلِهٖۗ ذٰلِكُمْ اَقْسَطُ عِنْدَ اللّٰهِ وَاَقْوَمُ لِلشَّهَادَةِ وَاَدْنٰىٓ اَلَّا تَرْتَابُوْٓا اِلَّآ اَنْ تَكُوْنَ تِجَارَةً حَاضِرَةً تُدِيْرُوْنَهَا بَيْنَكُمْ فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ اَلَّا تَكْتُبُوْهَاۗ وَاَشْهِدُوْٓا اِذَا تَبَايَعْتُمْ ۖ وَلَا يُضَاۤرَّ كَاتِبٌ وَّلَا شَهِيْدٌ ەۗ وَاِنْ تَفْعَلُوْا فَاِنَّهٗ فُسُوْقٌۢ بِكُمْ ۗ وَاتَّقُوا اللّٰهَ ۗ وَيُعَلِّمُكُمُ اللّٰهُ ۗ وَاللّٰهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمٌ

yā ayyuhal-lażīna āmanū iżā tadāyantum bidainin ilā ajalim musamman faktubūh(u), walyaktub bainakum kātibum bil-‘adl(i), wa lā ya'ba kātibun ay yaktuba kamā ‘allamahullāhu falyaktub, walyumlilil-lażī ‘alaihil-ḥaqqu walyattaqillāha rabbahū wa lā yabkhas minhu syai'ā(n), fa'in kānal-lażī ‘alaihil-ḥaqqu safīhan au ḍa‘īfan au lā yastaṭī‘u ay yumilla huwa falyumlil waliyyuhū bil-‘adl(i), wastasyhidū syahīdaini mir rijāliūkum, fa'illam yakūnā rajulaini farajuluw wamra'atāni mimman tarḍauna minasy-syuhadā'i an taḍilla iḥdāhumā fatużakkira iḥdāhumal-ukhrā, wa lā ya'basy-syuhadā'u iżā mā du‘ū, wa lā tas'amū an taktubūhu ṣagīran au kabīran ilā ajalih(ī), żālikum aqsaṭu ‘indallāhi wa aqwamu lisy-syahādati wa adnā allā tartābū illā an takūna tijāratan ḥāḍiratan tudīrūnahā bainakum falaisa ‘alaikum junāḥun allā taktubūhā, wa asyhidū iżā tabāya‘tum, wa lā yuḍārra kātibuw wa lā syahīd(un), wa in taf‘alū fa'innahū fusūqum bikum, wattaqullāh(a), wa yu‘allimukumullāh(u), wallāhu bikulli syai'in ‘alīm(un).

اے ایمان رکھن آلے! جے تہاڈے کول اک مخصوص مدت لئی قرضے تے وصولی دے قابل نیں، تے تہانوں اوہناں نو لکھنا چاہیدا اے۔ تے تہاڈے وچوں کسے اک لکھاری نوں ایہنوں ٹھیک لکھن دیو۔ لکھن آلا انج لکھن توں انکار نہ کرے جیویں اللہ تعالیٰ نے سکھایا اے ایس لئی لکھے تے اوہ شخص جس دا مقروض اے اوہ ڈکٹیٹ کرے تے اوہ اپنے رب اللہ تو‏ں خوفزدہ ہوئے تے اس تو‏ں کسی چیز نو‏‏ں کٹوتی نہ کرے۔ اگر مقروض کوئی اجہا بندہ اے جہدے کول ذہانت دی کمی اے یا اوہ کمزور اے (اپنی حالت وچ)، یا اوہ اپنے آپ نو ڈکٹیٹ کرن توں قاصر اے، تے فیر اپنے سرپرست نو صحیح طریقے نال ڈکٹیٹ کرن دیو۔ تے تہاڈے وچوں دو مرد گواہاں دے نال گواہی دیو۔ جے دو مرد (گواہ) نہ ہون، فیر (موجودہ) گواہاں وچوں جنہاں لوکاں نوں تسی پسند کردے او اوہناں وچوں اک مرد تے دو عورتاں ہو سکدیاں نیں، تاں جے جے اک بھل جائے تے دوجا اوہنوں یاد کروا دیوے۔ تے گواہاں نوں بلاون تے انکار نہ کرن دیو۔ تے ڈیڈ لائن لئی، اس نوں لکھن توں بور نہ ہوو، چاہے (قرض) چھوٹا ہووے یا وڈا۔ اوہ اللہ دی نظر وچ زیادہ عادل اے، گواہی نوں مضبوط کرن دے قابل اے، تے شک دے نیڑے اے، جدوں تیکر کہ ایہ تہاڈے وچکار کیتا گیا نقد تجارت نئیں اے، فیر تہاڈے لئی کوئی گناہ نئیں اے جے تسی اینوں نئیں لکھدے۔ تے جدوں تسی خرید و فروخت کردے او تے گواہ وی لے لو، تے لکھاری یا گواہاں لئی کم اوکھا نہ بناؤ۔ جے تسی (ایہ) کردے او، تے واقعی، ایہ تہاڈے ولوں بدکاری دا کم اے۔ تے اللہ توں خوفزدہ کرو، اللہ تہانوں تعلیم دیندا اے، تے اللہ سب کجھ جانن آلا اے۔

۞ وَاِنْ كُنْتُمْ عَلٰى سَفَرٍ وَّلَمْ تَجِدُوْا كَاتِبًا فَرِهٰنٌ مَّقْبُوْضَةٌ ۗفَاِنْ اَمِنَ بَعْضُكُمْ بَعْضًا فَلْيُؤَدِّ الَّذِى اؤْتُمِنَ اَمَانَتَهٗ وَلْيَتَّقِ اللّٰهَ رَبَّهٗ ۗ وَلَا تَكْتُمُوا الشَّهَادَةَۗ وَمَنْ يَّكْتُمْهَا فَاِنَّهٗٓ اٰثِمٌ قَلْبُهٗ ۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ عَلِيْمٌ ࣖ

wa in kuntum ‘alā safariw wa lam tajidū kātiban fa riḥānum maqbūḍah(tun), fa'in amina ba‘ḍukum ba‘ḍan falyu'addil-lażi'tumina amānatahū walyattaqillāha rabbah(ū), wa lā taktumusy syahādah(ta), wa may yaktumhā fa'innahū āṡimun qalbuh(ū), wallāhu bimā ta‘malūna ‘alīm(un).

تے جے تہانوں اپنے سفر وچ کوئی لکھاری نئیں لبھدا، تے فیر تہاڈے کول ضمانت ہونی چاہیدی اے۔ تاہم، جے تہاڈے وچوں کجھ دوجیاں تے بھروسہ کردے نیں، تے جنہاں تے بھروسہ کیتا جاندا اے اوہ اپنا فرض (قرضہ) پورا کرن تے اپنے رب اللہ توں ڈرن۔ تے اپنی گواہی نو‏‏ں لُکا نہ رکھیں کیونجے جو وی اسنو‏ں چھپاندا اے بے شک اس دا دل گناہگار (گناہگار) ہُندا ا‏‏ے۔ تہاڈے کماں دا اللہ تعالیٰ جاندا اے۔

لِلّٰهِ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِ ۗ وَاِنْ تُبْدُوْا مَا فِيْٓ اَنْفُسِكُمْ اَوْ تُخْفُوْهُ يُحَاسِبْكُمْ بِهِ اللّٰهُ ۗ فَيَغْفِرُ لِمَنْ يَّشَاۤءُ وَيُعَذِّبُ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗ وَاللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

lillāhi mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), wa in tubdū mā fī anfusikum au tukhfūhu yuḥāsibkum bihillāh(u), fayagfiru limay yasyā'u wa yu‘ażżibu may yasyā'(u), wallāhu ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

جو کجھ آسماناں تے اے تے جو کجھ وی زمین تے اے اوہ اللہ دا اے۔ جے تسی اپنے دل وچ جو کجھ اے یا جو کجھ تسی لُکا کے رکھدے او اوہنوں ظاہر کردے او تے اللہ یقیناً تہاڈے لیی اوہنوں (اوس عمل دے حوالے نال) مدنظر رکھے گا۔ اوہ جہنوں چاہے معاف کردا اے تے جہنوں چاہے سزا دیندا اے۔ اللہ ہر شے تے قادر مطلق اے۔

اٰمَنَ الرَّسُوْلُ بِمَآ اُنْزِلَ اِلَيْهِ مِنْ رَّبِّهٖ وَالْمُؤْمِنُوْنَۗ كُلٌّ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَمَلٰۤىِٕكَتِهٖ وَكُتُبِهٖ وَرُسُلِهٖۗ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ اَحَدٍ مِّنْ رُّسُلِهٖ ۗ وَقَالُوْا سَمِعْنَا وَاَطَعْنَا غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَاِلَيْكَ الْمَصِيْرُ

Āmanar-rasūlu bimā unzila ilaihi mir rabbihī wal-mu'minūn(a), kullun āmana billāhi wa malā'ikatihī wa kutubihī wa rusulih(ī), lā nufarriqu baina aḥadim mir rusulih(ī), wa qālū sami‘nā wa aṭa‘nā, gufrānaka rabbanā wa ilaikal-maṣīr(u).

رسول (محمد) اس گل اُتے ایمان رکھدے سن جو اس دے رب د‏‏ی جانب تو‏ں اس اُتے (قرآن) نازل ہويا سی تے ايس‏ے طرح ایمان رکھنے والے وی ایمان رکھدے نيں۔ سارے اللہ، اوہدے فرشتیاں، اوہدیاں کتاباں تے اوہدے رسولاں تے ایمان رکھدے نیں۔ (اوہناں نے آکھیا)، "اسی اوہدے کسے وی رسول وچ کوئی فرق نئیں کردے"۔ تے اوہناں نے آکھیا، "اسیں سُنیا تے اسی اطاعت کیتی۔ اے ساڈے رب سانوں معاف کر، تے ساڈی واپسی تیرے ول اے۔"

لَا يُكَلِّفُ اللّٰهُ نَفْسًا اِلَّا وُسْعَهَا ۗ لَهَا مَا كَسَبَتْ وَعَلَيْهَا مَا اكْتَسَبَتْ ۗ رَبَّنَا لَا تُؤَاخِذْنَآ اِنْ نَّسِيْنَآ اَوْ اَخْطَأْنَا ۚ رَبَّنَا وَلَا تَحْمِلْ عَلَيْنَآ اِصْرًا كَمَا حَمَلْتَهٗ عَلَى الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِنَا ۚ رَبَّنَا وَلَا تُحَمِّلْنَا مَا لَا طَاقَةَ لَنَا بِهٖۚ وَاعْفُ عَنَّاۗ وَاغْفِرْ لَنَاۗ وَارْحَمْنَا ۗ اَنْتَ مَوْلٰىنَا فَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكٰفِرِيْنَ ࣖ

lā yukallifullāhu nafsan illā wus‘ahā, lahā mā kasabat wa ‘alaihā maktasabat, rabbanā lā tu'ākhiżnā in nasīnā au akhṭa'nā, rabbanā wa lā taḥmil ‘alainā iṣran kamā ḥamaltahū ‘alal-lażīna min qablinā, rabbanā wa lā tuḥammilnā mā lā ṭāqata lanā bih(ī), wa‘fu ‘annā, wagfir lanā, warḥamnā, anta maulānā fanṣurnā ‘alal qaumil-kāfirīn(a).

اللہ کسے تے بوجھ نئیں پاندا سوائے اس دی صلاحیت دے مطابق۔ اوہ جو (فضیلت) کردا اے اس تو‏ں (انعام) لیندا اے تے جو (برائی) کردا اے اس تو‏ں (عذاب) ملدا ا‏‏ے۔ (اوہناں نے دعا منگی)، "اے ساڈے رب، جے اسی بھل جاندے آں یا اسی کوئی غلطی کردے آں تے سانوں سزا نہ دے۔ اے ساڈے رب، ساڈے تے بھاری بوجھ نہ پاو جیویں تسی ساڈے توں پہلاں دے لوکاں تے لاگو کیتا سی۔ اے ساڈے رب، سانوں اوہ نہ دے جو اسی برداشت نئیں کر سکدے۔ سانوں معاف کر، سانوں معاف کر، تے ساڈے تے رحم کر۔ توں ساڈا محافظ ایں، اس لی کافراں ​​دا سامنا کرن چ ساڈی مدد کر۔"