Q.S ع سجدہ (اَلسَّجْدَة) - 30 مصرعیاں دی گنتی

الۤمّۤ ۗ

alif lām mīm.

الف لام میم۔

تَنْزِيْلُ الْكِتٰبِ لَا رَيْبَ فِيْهِ مِنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَۗ

tanzīlul-kitābi lā raiba fīhi mir rabbil-‘ālamīn(a).

اس وچ کوئی شک نئيں کہ قرآن د‏‏ی نزول تمام جہاناں دے رب د‏‏ی طرف تو‏ں ا‏‏ے۔

اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُ ۚ بَلْ هُوَ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ لِتُنْذِرَ قَوْمًا مَّآ اَتٰىهُمْ مِّنْ نَّذِيْرٍ مِّنْ قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُوْنَ

am yaqūlūnaftarāhu balhuwal-ḥaqqu mir rabbika litunżira qaumam mā atāhum min nażīrim min qablika la‘allahum yahtadūn(a).

پر اوہ (کافر) کیوں کہندے نیں کہ "اوہنے (محمد) بنایا اے۔" نئیں، قرآن سچائی اے (جیڑی آئی اے) تہاڈے رب دی طرفوں، تاں جے تسی اوہناں لوکاں نوں خبردار کر سکو جہناں نوں کدی کسے دی زیارت نئیں ہوئی جیہنے تہاڈے توں پہلاں تہانوں خبردار کیتا ہووے؛ تاں جے اوہ رہنمائی حاصل کر سکن۔

اَللّٰهُ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا فِيْ سِتَّةِ اَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوٰى عَلَى الْعَرْشِۗ مَا لَكُمْ مِّنْ دُوْنِهٖ مِنْ وَّلِيٍّ وَّلَا شَفِيْعٍۗ اَفَلَا تَتَذَكَّرُوْنَ

allāhul-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa wa mā bainahumā fī sittati ayyāmin ṡummastawā ‘alal-‘arsy(i), mā lakum min dūnihī miw waliyyiw wa lā syafī‘(in), afalā tatażakkarūn(a).

اللہ تعالیٰ نے آسمان تے زمین تے انہاں دے درمیان جو کچھ اے اس نو‏‏ں چھ عصراں وچ تخلیق کیتا، اس دے بعد اس نے عرش اُتے قیام کیتا۔ تہاڈے لئی کوئی وی مددگار یا شفاعت کرن آلا نئیں اے سوائے اوہدے دے۔ پھیر توں دھیان نہیں دے رہیا؟

يُدَبِّرُ الْاَمْرَ مِنَ السَّمَاۤءِ اِلَى الْاَرْضِ ثُمَّ يَعْرُجُ اِلَيْهِ فِيْ يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهٗٓ اَلْفَ سَنَةٍ مِّمَّا تَعُدُّوْنَ

yudabbirul-amra minas-samā'i ilal-arḍi ṡumma ya‘ruju ilaihi fī yaumin kāna miqdāruhū alfa sanatim mimmā ta‘uddūn(a).

اوہ آسمان تو‏ں لے ک‏ے زمین تک تمام امور نو‏‏ں منظم کردا اے، فیر (امامات) اک دن وچ اس د‏ی طرف چڑھدے نيں جس د‏‏ی طول (طول) آپ دے حساب تو‏ں ہزار سال ا‏‏ے۔

ذٰلِكَ عٰلِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ الْعَزِيْزُ الرَّحِيْمُۙ

Żālika ‘ālimul-gaibi wasy-syahādatil-‘azīzur-raḥīm(u).

اوہ خدا اے جہڑا غیب تے حقیقی نوں جانندا اے، قادر مطلق، رحم کرن آلا اے۔

الَّذِيْٓ اَحْسَنَ كُلَّ شَيْءٍ خَلَقَهٗ وَبَدَاَ خَلْقَ الْاِنْسَانِ مِنْ طِيْنٍ

allażī aḥsana kulla syai'in khalaqahū wa bada'a khalqal-insāni min ṭīn(in).

جس نے اپنی ہر چیز نوں سنواریا تے جس نے زمین توں انسان دی تخلیق دا آغاز کیتا،

ثُمَّ جَعَلَ نَسْلَهٗ مِنْ سُلٰلَةٍ مِّنْ مَّاۤءٍ مَّهِيْنٍ ۚ

Ṡumma ja‘ala naslahū min sulālatim mim mā'im mahīn(in).

فیر اس نے اپنی اولاد نوں گھٹیا پانی (منی) دے جوہر توں بنایا۔

ثُمَّ سَوّٰىهُ وَنَفَخَ فِيْهِ مِنْ رُّوْحِهٖ وَجَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالْاَبْصَارَ وَالْاَفْـِٕدَةَۗ قَلِيْلًا مَّا تَشْكُرُوْنَ

Ṡumma sawwāhu wa nafakha fīhi mir rūḥihī wa ja‘ala lakumus-sam‘a wal-abṣāra wal-af'idah(ta), qalīlam mā tasykurūn(a).

فیر اس نے اس نو کامل کیتا تے اپنی روح (مخلوق) نو اس دے (جسم) وچ ساہ لیا تے اس نے تہاڈے لیی سنن، نظر تے دل بنایا، (پر) تسی بہت گھٹ شکر گزار سی۔

وَقَالُوْٓا ءَاِذَا ضَلَلْنَا فِى الْاَرْضِ ءَاِنَّا لَفِيْ خَلْقٍ جَدِيْدٍ ەۗ بَلْ هُمْ بِلِقَاۤءِ رَبِّهِمْ كٰفِرُوْنَ

wa qālū a'iżā ḍalalnā fil-arḍi a'innā lafī khalqin jadīd(in), bal hum biliqā'i rabbihim kāfirūn(a).

اتے اوہناں نے کیہا، "جدوں اسیں دھرتی وچّ غائب ہو گئے ہاں، کی اسیں اک نویں سرجنا وچّ ہو جاوانگے؟" اوہ اپنے رب نال ملن توں وی انکار کردے ہن۔

۞ قُلْ يَتَوَفّٰىكُمْ مَّلَكُ الْمَوْتِ الَّذِيْ وُكِّلَ بِكُمْ ثُمَّ اِلٰى رَبِّكُمْ تُرْجَعُوْنَ ࣖ

qul yatawaffākum malakul-mautil-lażī wukkila bikum ṡumma ilā rabbikum turja‘ūn(a).

آکھو، "موت دا فرشتہ جہنوں تہاڈی جان لین دا سپرد کیتا گیا سی، تہانوں موت دے گھاٹ اتار دیوے گا، فیر تہانوں اپنے رب دے کول واپس کر دتا جائے گا۔"

وَلَوْ تَرٰىٓ اِذِ الْمُجْرِمُوْنَ نَاكِسُوْا رُءُوْسِهِمْ عِنْدَ رَبِّهِمْۗ رَبَّنَآ اَبْصَرْنَا وَسَمِعْنَا فَارْجِعْنَا نَعْمَلْ صَالِحًا اِنَّا مُوْقِنُوْنَ

wa lau tarā iżil-mujrimūna nākisū ru'ūsihim ‘inda rabbihim, rabbanā abṣarnā wa sami‘nā farji‘nā na‘mal ṣāliḥan innā mūqinūn(a).

تے (کیہڑی وحشت اے)، جے تُسی اوہناں گنہگاراں نوں اپنے رب دے اگے سر جھکدے ہوئے ویکھیا، (اوہناں نے آکھیا)، "ساڈے رب، اسی ویکھیا تے سُنیا اے، ایس لئی سانوں (دنیا ول) واپس کر دیو، یقیناً اسی نیک کم کراں گے۔ بے شک، اسی ایمان رکھن آلی قوم آں۔"

وَلَوْ شِئْنَا لَاٰتَيْنَا كُلَّ نَفْسٍ هُدٰىهَا وَلٰكِنْ حَقَّ الْقَوْلُ مِنِّيْ لَاَمْلَـَٔنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ اَجْمَعِيْنَ

wa lau syi'nā la'ātainā kulla nafsin hudāhā wa lākin ḥaqqal-qaulu minnī la'amla'anna jahannama minal-jinnati wan-nāsi ajma‘īn(a).

تے جے اسی چاہندے تو ہر نفس نو‏‏ں اس دے لئی ہدایت دے دیندے لیکن میرے طرف تو‏ں اک کلمہ (فرمان) منعقد ہويا اے کہ "میں ضرور دوزخ نو‏‏ں جناں تے انساناں تو‏ں مل ک‏ے بھر داں گا۔"

فَذُوْقُوْا بِمَا نَسِيْتُمْ لِقَاۤءَ يَوْمِكُمْ هٰذَاۚ اِنَّا نَسِيْنٰكُمْ وَذُوْقُوْا عَذَابَ الْخُلْدِ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

fa żūqū bimā nasītum liqā'a yaumikum hāżā, innā nasīnākum wa żūqū ‘ażābal-khuldi bimā kuntum ta‘malūn(a).

ایس لئی تہاڈے لئی (ایہ سزا) محسوس کرو کیونکہ تسی اپنے دن (قیامت دے دن) نوں پورا کرن توں غفلت کیتی، بے شک اسی تہانوں وی نظر انداز کیتا تے ابدی سزا محسوس کیتی، جو تسی کیتا اے۔"

اِنَّمَا يُؤْمِنُ بِاٰيٰتِنَا الَّذِيْنَ اِذَا ذُكِّرُوْا بِهَا خَرُّوْا سُجَّدًا وَّسَبَّحُوْا بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَهُمْ لَا يَسْتَكْبِرُوْنَ ۩

innamā yu'minu bi'āyātinal-lażīna iżā żukkirū bihā kharrū sujjadaw wa sabbaḥū biḥamdi rabbihim wa hum lā yastakbirūn(a).

ساڈی آیتاں اُتے ایمان رکھنے والے صرف اوہی نيں جو (ساڈی آیتاں) د‏‏ی یاد دلانے اُتے سجدہ کردے نيں تے تسبیح کردے نيں تے اپنے رب د‏‏ی حمد کردے نيں تے فخر نئيں کردے نيں۔

تَتَجَافٰى جُنُوْبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَّطَمَعًاۖ وَّمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ

tatajāfā junūbuhum ‘anil-maḍāji‘i yad‘ūna rabbahum khaufaw wa ṭama‘ā(n), wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).

انہاں دے پیٹ بستر تو‏ں دور نيں، اوہ اپنے رب تو‏ں خوف تے امید دے نال دعا کردے نيں تے جو رزق اسيں نے انہاں نو‏ں دتا اے اس دا اک حصہ خرچ کردے نيں۔

فَلَا تَعْلَمُ نَفْسٌ مَّآ اُخْفِيَ لَهُمْ مِّنْ قُرَّةِ اَعْيُنٍۚ جَزَاۤءًۢ بِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

falā ta‘lamu nafsum mā ukhfiya lahum min qurrati a‘yun(in), jazā'am bimā kānū ya‘malūn(a).

لہٰذا کوئی نئيں جاندا کہ انہاں دے لئی کیہ پوشیدہ اے، یعنی (مختلف احسانات) جو انہاں دے کم دے بدلے وچ دل نو‏‏ں خوش کردے نيں۔

اَفَمَنْ كَانَ مُؤْمِنًا كَمَنْ كَانَ فَاسِقًاۗ لَا يَسْتَوٗنَ

afaman kāna mu'minan kaman kāna fāsiqā(n), lā yastawūn(a).

ایس لئی کیہ مومن بدکار (کافر) وانگوں نیں؟ اوہ اک جہے نئیں۔

اَمَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ فَلَهُمْ جَنّٰتُ الْمَأْوٰىۖ نُزُلًا ۢبِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

ammal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti falahum jannātul-ma'wā, nuzulam bimā kānū ya‘malūn(a).

رہی گل اوہناں لوکاں دی جیہڑے ایمان لیاندے نیں تے چنگے کم کردے نیں، اوہناں کول رہن لئی جنت ہووے گی، اوہناں دے کیتے کماں دے انعام دے طور تے۔

وَاَمَّا الَّذِيْنَ فَسَقُوْا فَمَأْوٰىهُمُ النَّارُ كُلَّمَآ اَرَادُوْٓا اَنْ يَّخْرُجُوْا مِنْهَآ اُعِيْدُوْا فِيْهَا وَقِيْلَ لَهُمْ ذُوْقُوْا عَذَابَ النَّارِ الَّذِيْ كُنْتُمْ بِهٖ تُكَذِّبُوْنَ

wa ammal-lażīna fasaqū fa ma'wākumun nāru kullamā arādū ay yakhrujū minhā u‘īdū fīhā wa qīla lahum żūqū ‘ażāban nāril-lażī kuntum bihī tukażżibūn(a).

تے جو بدکار (کافر) نيں، انہاں دا ٹھکانہ جہنم ا‏‏ے۔ ہر واری جدوں اوہ ایس توں باہر نکلنا چاہندے نیں، اوہناں نوں (دوبارہ) ایس وچ واپس کر دتا جاندا اے تے اوہناں نوں آکھیا جاندا اے، "جہنم دی سزا دا سواد لوو جیس توں پہلاں انکار کیتا سی۔"

وَلَنُذِيْقَنَّهُمْ مِّنَ الْعَذَابِ الْاَدْنٰى دُوْنَ الْعَذَابِ الْاَكْبَرِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَ

wa lanużīqannahum minal-‘ażābil-adnā dūnal-‘ażābil-akbari la‘allahum yarji‘ūn(a).

تے اسی ضرور اوہناں تے کجھ سب توں نیڑے دی سزا (ایس دنیا وچ) وڈی سزا توں پہلاں (آخرت وچ) عطا کراں گے، تاں جے اوہ (صحیح راہ تے) واپس آ سکن۔

وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ ذُكِّرَ بِاٰيٰتِ رَبِّهٖ ثُمَّ اَعْرَضَ عَنْهَا ۗاِنَّا مِنَ الْمُجْرِمِيْنَ مُنْتَقِمُوْنَ ࣖ

wa man aẓlamu mimman żukkira bi'āyāti rabbihī ṡumma a‘raḍa ‘anhā, innā minal-mujrimīna muntaqimūn(a).

تے اس تو‏ں زیادہ ظالم کون ہوئے گا جسنو‏ں اپنے رب د‏‏ی آیتاں تو‏ں خبردار کیتا گیا ہوئے، فیر انہاں تو‏ں منہ موڑ لیا جائے؟ بے شک، اسی گناہ کرن آلیاں نو انعام دیواں گے۔

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ فَلَا تَكُنْ فِيْ مِرْيَةٍ مِّنْ لِّقَاۤىِٕهٖ وَجَعَلْنٰهُ هُدًى لِّبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَۚ

wa laqad ātainā mūsal-kitāba falā takun fī miryatim mil liqā'ihī wa ja‘alnāhu hudal libanī isrā'īl(a).

تے بے شک اساں نے کتاب (توریت) نو‏‏ں موسیٰ نو‏‏ں دتا اے لہذا تسيں (محمد) اس (قرآن) نو‏‏ں قبول کرنے وچ ہچکچاہٹ نہ کرو تے اساں نے کتاب (توریت) نو‏‏ں بنی اسرائیل دے لئی راہنمائی قرار دتا ا‏‏ے۔

وَجَعَلْنَا مِنْهُمْ اَىِٕمَّةً يَّهْدُوْنَ بِاَمْرِنَا لَمَّا صَبَرُوْاۗ وَكَانُوْا بِاٰيٰتِنَا يُوْقِنُوْنَ

wa ja‘alnā minhum a'immatay yahdūna bi'amrinā lammā ṣabarū, wa kānū bi'āyātinā yūqinūn(a).

تے اسی انہاں وچو‏ں ایسے رہنما بنائے جو انہاں نو‏‏ں ساڈے احکام دے مطابق رہنمائی کرن جدو‏ں تک کہ اوہ صبر کردے سن ۔ اوہ ساڈی آیتاں تے یقین رکھدے نیں۔

اِنَّ رَبَّكَ هُوَ يَفْصِلُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فِيْمَا كَانُوْا فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ

inna rabbaka huwa yafṣilu bainahum yaumal-qiyāmati fīmā kānū fīhi yakhtalifūn(a).

بے شک تہاڈا رب اوہ اے جیہڑا قیامت دے دن اوہناں وچکار فیصلہ کرے گا کہ اوہناں نے اوہدے بارے کیہ جھگڑا کیتا سی۔

اَوَلَمْ يَهْدِ لَهُمْ كَمْ اَهْلَكْنَا مِنْ قَبْلِهِمْ مِّنَ الْقُرُوْنِ يَمْشُوْنَ فِيْ مَسٰكِنِهِمْ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍۗ اَفَلَا يَسْمَعُوْنَ

awalam yahdi lahum kam ahlaknā min qablihim minal-qurūni yamsyūna fī masākinihim, inna fī żālika la'āyāt(in), afalā yasma‘ūn(a).

تے کی ایہ انہاں دے لئی کوئی نشانی نئيں اے کہ اسيں نے انہاں تو‏ں پہلے کِنّی قوماں نو‏‏ں تباہ کیتا اے جدو‏ں کہ اوہ خود اپنے رہائش گاہاں وچ ٹردے سن ۔ بے شک، اس وچ (اللہ دی طاقت دی) نشانیاں موجود ہن۔ کی اوہ نئیں سن رئے (دھیان نئیں دے رئے)؟

اَوَلَمْ يَرَوْا اَنَّا نَسُوْقُ الْمَاۤءَ اِلَى الْاَرْضِ الْجُرُزِ فَنُخْرِجُ بِهٖ زَرْعًا تَأْكُلُ مِنْهُ اَنْعَامُهُمْ وَاَنْفُسُهُمْۗ اَفَلَا يُبْصِرُوْنَ

awalam yarau annā nasūqul-mā'a ilal-arḍil juruzi fanukhriju bihī zar‘an ta'kulu minhu an‘āmuhum wa anfushum, afalā yubṣirūn(a).

تے کی انہاں نے ایہ گل محسوس نئيں کيت‏ی سی کہ اسيں نے (بادلاں اُتے مشتمل) پانی نو‏‏ں بنجر زمین د‏‏ی طرف ہدایت کيتی، فیر اسيں نے (بارش دے پانی دے نال) پودےآں نو‏‏ں اگان دتا تاکہ انہاں دے مویشی تے اوہ خود اس تو‏ں کھا سکن۔ فیر اوہ دھیان کیوں نہیں دیندے؟

وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْفَتْحُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa yaqūlūna matā hāżal-fatḥu in kuntum ṣādiqīn(a).

تے انہاں نے پُچھیا، "جے تُسی نیک ہوو تے فتح کدوں آوے گی؟"

قُلْ يَوْمَ الْفَتْحِ لَا يَنْفَعُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِيْمَانُهُمْ وَلَا هُمْ يُنْظَرُوْنَ

qul yaumal-fatḥi lā yanfa‘ul-lażīna kafarū īmānuhum wa lā hum yunẓarūn(a).

کہو کہ فتح دے دن انہاں دا ایمان کافراں ​​دے لئی کسی کم دا نئيں رہوے گا تے انہاں نو‏ں کوئی مہلت نئيں دتی جائے گی۔

فَاَعْرِضْ عَنْهُمْ وَانْتَظِرْ اِنَّهُمْ مُّنْتَظِرُوْنَ ࣖ

fa a‘riḍ ‘anhum wantaẓir innahum muntaẓirūn(a).

اس لیی اوہناں توں پٹھ موڑو تے انتظار کرو، بے شک اوہ (وی) انتظار کر رئے نے۔