Q.S الاسرا (اَلْإِسْرَاء) - 111 مصرعیاں دی گنتی

سُبْحٰنَ الَّذِيْٓ اَسْرٰى بِعَبْدِهٖ لَيْلًا مِّنَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ اِلَى الْمَسْجِدِ الْاَقْصَا الَّذِيْ بٰرَكْنَا حَوْلَهٗ لِنُرِيَهٗ مِنْ اٰيٰتِنَاۗ اِنَّهٗ هُوَ السَّمِيْعُ الْبَصِيْرُ

subḥānal-lażī asrā bi‘abdihī lailam minal-masjidil ḥarāmi ilal-masjidil-aqṣal-lażī bāraknā ḥaulahū linuriyahū min āyātinā, innahū huwas-samī‘ul-baṣīr(u).

اللہ دا جلال اے جس نے اپنے خادم (محمد) نو‏‏ں رات نو‏‏ں مسجد عظیم الشان تو‏ں مسجد اقصی تک پہنچایا جس نو‏‏ں اسيں نے اس دے چاراں طرف برکت دتی اے تاکہ اسنو‏ں اپنی کچھ نشانیاں (عظمت) دکھا سک‏‏ے۔ بے شک، اوہ سب کجھ سنن آلا، سب کجھ ویکھن آلا اے۔

وَاٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ وَجَعَلْنٰهُ هُدًى لِّبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اَلَّا تَتَّخِذُوْا مِنْ دُوْنِيْ وَكِيْلًاۗ

wa ātainā mūsal-kitāba wa ja‘alnāhu hudal libanī isrā'īla allā tattakhiżū min dūnī wakīlā(n).

تے اسيں نے موسیٰ نو‏‏ں کتاب (توریت) دتی تے اسنو‏ں بنی اسرائیل دے لئی راہنمائی قرار دتا (ایس الفاظ دے نال)، "میرے سوا (محافظ) نہ لیں۔"

ذُرِّيَّةَ مَنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوْحٍۗ اِنَّهٗ كَانَ عَبْدًا شَكُوْرًا

Żurriyyata man ḥamalnā ma‘a nūḥ(in), innahū kāna ‘abdan syakūrā(n).

(اے) انہاں لوکاں دی اولاد جنہاں نوں اسی نوح دے نال لیایا سی۔ بے شک اوہ (نوح) بندہ (اللہ) سی جو بہت شکر گزار سی۔"

وَقَضَيْنَآ اِلٰى بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ فِى الْكِتٰبِ لَتُفْسِدُنَّ فِى الْاَرْضِ مَرَّتَيْنِ وَلَتَعْلُنَّ عُلُوًّا كَبِيْرًا

wa qaḍainā ilā banī isrā'īla fil-kitābi latufsidunna fil-arḍi marrataini wa lata‘lunna ‘uluwwan kabīrā(n).

تے اساں نے بنی اسرائیل دے خلاف کتاب وچ حکم دتا کہ "تسی اس زمین اُتے دو بار برائی کرو گے تے یقیناً بہت تکبر دے نال فخر کرو گے۔"

فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ اُوْلٰىهُمَا بَعَثْنَا عَلَيْكُمْ عِبَادًا لَّنَآ اُولِيْ بَأْسٍ شَدِيْدٍ فَجَاسُوْا خِلٰلَ الدِّيَارِۗ وَكَانَ وَعْدًا مَّفْعُوْلًا

fa iżā jā'a wa‘du ūlāhumā ba‘aṡnā ‘alaikum ‘ibādal lanā ulī ba'sin syadīdin fa jāsū khilālad-diyār(i), wa kāna wa‘dam maf‘ūlā(n).

اس لیی جدوں دو (جرماں) چوں پہلے دی سزا دا ویلہ آیا، تے اسی تہاڈے کول اپنے زبردست نوکراں نو لیائے، فیر اوہ پنڈاں چ بے حد بھج گئے۔ تے ایہ اک اجہا فیصلہ اے جہدے تے عمل ضرور کیتا جائے گا۔

ثُمَّ رَدَدْنَا لَكُمُ الْكَرَّةَ عَلَيْهِمْ وَاَمْدَدْنٰكُمْ بِاَمْوَالٍ وَّبَنِيْنَ وَجَعَلْنٰكُمْ اَكْثَرَ نَفِيْرًا

Ṡumma radadnā lakumul-karrata ‘alaihim wa amdadnākum bi'amwāliw wa banīna wa ja‘alnākum akṡara nafīrā(n).

فیر اسیں تہانوں اوہناں نوں شکست دین دی واری دتی، اسیں تہاڈی دولت تے بچیاں نال مدد کیتی تے تہانوں اک وڈا گروہ بنایا۔

اِنْ اَحْسَنْتُمْ اَحْسَنْتُمْ لِاَنْفُسِكُمْ ۗوَاِنْ اَسَأْتُمْ فَلَهَاۗ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ الْاٰخِرَةِ لِيَسٗۤـُٔوْا وُجُوْهَكُمْ وَلِيَدْخُلُوا الْمَسْجِدَ كَمَا دَخَلُوْهُ اَوَّلَ مَرَّةٍ وَّلِيُتَبِّرُوْا مَا عَلَوْا تَتْبِيْرًا

in aḥsantum aḥsantum li'anfusikum, wa in asa'tum fa lahā, fa iżā jā'a wa‘dul-ākhirati liyasū'ū wujūhakum wa liyadkhulal-masjida kamā dakhalūhu awwala marratiw wa liyutabbirū mā ‘alau tatbīrā(n).

جے تسی چنگا کردے او (یعنی) تسی اپنے لئی چنگا کردے او۔ تے جے تسی برائی کردے او، تے فیر (برائی دا نقصان) تہاڈے لئی اے۔ جدوں دوجی سزا (جرم) آندی اے، (اسی تہاڈے دشمناں نو اٹھاندے آں) تہاڈے چہرے نو بدنام کرن دے لیی فیر اوہ مسجد (مسجد اقصی) وچ داخل ہوندے نیں، جویں کہ جدوں اوہ پہلی وار داخل ہوئے سن تے اوہ جو کجھ وی قابو چ رکھدے نیں اوہنوں تباہ کر دیندے نیں۔

عَسٰى رَبُّكُمْ اَنْ يَّرْحَمَكُمْۚ وَاِنْ عُدْتُّمْ عُدْنَاۘ وَجَعَلْنَا جَهَنَّمَ لِلْكٰفِرِيْنَ حَصِيْرًا

‘asā rabbukum ay yarḥamakum, wa in ‘uttum ‘udnā, wa ja‘alnā jahannama lil-kāfirīna ḥaṣīrā(n).

تیرا رب تیرے تے رحم کرے؛ لیکن جے تسی واپس آؤ گے (برائی کردے او)، تے اسی ضرور واپس آواں گے (تہانوں سزا دین گے۔) تے اساں دوزخ نوں کافراں ​​لئی قید بنا دتا.

اِنَّ هٰذَا الْقُرْاٰنَ يَهْدِيْ لِلَّتِيْ هِيَ اَقْوَمُ وَيُبَشِّرُ الْمُؤْمِنِيْنَ الَّذِيْنَ يَعْمَلُوْنَ الصّٰلِحٰتِ اَنَّ لَهُمْ اَجْرًا كَبِيْرًاۙ

inna hāżal-qur'āna yahdī lil-latī hiya aqwamu wa yubasysyirul-mu'minīnal-lażīna ya‘malūnaṣ-ṣāliḥāti anna lahum ajran kabīrā(n).

بے شک، ایہہ قرآن سدھی ترین (راہ) تے رہنمائی کردا اے تے نیک کم کرن آلے ایمانداراں نوں خوش بشارت دیندا اے، کہ اوہناں نوں بہت وڈا ثواب ملے گا،

وَّاَنَّ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ اَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابًا اَلِيْمًا ࣖ

wa annal-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirati a‘tadnā lahum ‘ażāban alīmā(n).

تے اوہناں لوکاں لئی جیہڑے بعد دی زندگی تے یقین نئیں رکھدے، اسیں اوہناں لئی اک تکلیف دہ سزا تیار کیتی اے۔

وَيَدْعُ الْاِنْسَانُ بِالشَّرِّ دُعَاۤءَهٗ بِالْخَيْرِۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ عَجُوْلًا

wa yad‘ul-insānu bisy-syarri du‘ā'ahū bil-khair(i), wa kānal-insānu ‘ajūlā(n).

تے انسان (اکثر) برائی لئی دعا کردا اے جیویں اوہ (عام طور تے) چنگیائی لئی دعا کردا اے۔ تے بے شک، انسان جلدبازی کردا اے۔

وَجَعَلْنَا الَّيْلَ وَالنَّهَارَ اٰيَتَيْنِ فَمَحَوْنَآ اٰيَةَ الَّيْلِ وَجَعَلْنَآ اٰيَةَ النَّهَارِ مُبْصِرَةً لِّتَبْتَغُوْا فَضْلًا مِّنْ رَّبِّكُمْ وَلِتَعْلَمُوْا عَدَدَ السِّنِيْنَ وَالْحِسَابَۗ وَكُلَّ شَيْءٍ فَصَّلْنٰهُ تَفْصِيْلًا

wa ja‘alnal-laila wan-nahāra āyataini fa maḥaunā āyatal-laili wa ja‘alnā āyatan-nahāri mubṣiratal litabtagū faḍlam mir rabbikum wa lita‘lamū ‘adadas-sinīna wal-ḥisāb(a), wa kulla syai'in faṣṣalnāhu tafṣīlā(n).

تے اسی رات تے دن نو دو نشانیاں (اپنی عظمت) بنا دتا، فیر اسی رات دی نشانی نو مٹا دتا تے اسی دن دی نشانی نو واضح کیتا، تاکہ تسی اپنے رب توں فضل طلب کر سکو، تے تاکہ تسی سالاں دی تعداد تے (وقت دا حساب کتاب) جان سکو۔ تے ساریاں شیواں اسی واضح کر دتیاں نیں۔

وَكُلَّ اِنْسَانٍ اَلْزَمْنٰهُ طٰۤىِٕرَهٗ فِيْ عُنُقِهٖۗ وَنُخْرِجُ لَهٗ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ كِتٰبًا يَّلْقٰىهُ مَنْشُوْرًا

wa kulla insānin alzamnāhu ṭā'irahū fī ‘unuqih(ī), wa nukhriju lahū yaumal-qiyāmati kitābay yalqāhu mansyūrā(n).

تے ہر بندے نوں اسیں اوہدے کم اوہدے گلے وچ پا دتے نیں۔ تے قیامت دے دن اسی اوہدے لئی اک کتاب کھلی کڈھاں گے۔

اِقْرَأْ كِتٰبَكَۗ كَفٰى بِنَفْسِكَ الْيَوْمَ عَلَيْكَ حَسِيْبًاۗ

iqra' kitābak(a), kafā binafsikal-yauma ‘alaika ḥasībā(n).

اپنی کتاب پڑھو؛ تہاڈے خلاف اک حساب کتاب کرن آلے دے طور تے ایس دن تسی آپ کافی او۔

مَنِ اهْتَدٰى فَاِنَّمَا يَهْتَدِيْ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ ضَلَّ فَاِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَاۗ وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِّزْرَ اُخْرٰىۗ وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِيْنَ حَتّٰى نَبْعَثَ رَسُوْلًا

manihtadā fa innamā yahtadī linafsih(ī), wa man ḍalla fa innamā yaḍillu ‘alaihā, wa lā taziru wāziratuw wizra ukhrā, wa mā kunnā mu‘ażżibīna ḥattā nab‘aṡa rasūlā(n).

جہڑا وی (اللہ دی) ہدایت دے مطابق عمل کردا اے، اوہ اپنی خاطر اے؛ تے جہڑا وی گمراہ ہوندا اے، اوہ اپنے لئی اے۔ تے کوئی وی جو دوسرے دا بوجھ چُکدا اے اوہ دوسرے دا بوجھ نئيں چُک سکدا لیکن اسيں اس وقت تک عذاب نئيں دیندے جدو‏ں تک کہ اسيں کوئی قاصد نئيں بھیجدے۔

وَاِذَآ اَرَدْنَآ اَنْ نُّهْلِكَ قَرْيَةً اَمَرْنَا مُتْرَفِيْهَا فَفَسَقُوْا فِيْهَا فَحَقَّ عَلَيْهَا الْقَوْلُ فَدَمَّرْنٰهَا تَدْمِيْرًا

wa iżā aradnā an nuhlika qaryatan amarnā mutrafīhā fa fasaqū fīhā fa ḥaqqa ‘alaihal-qaulu fa dammarnāhā tadmīrā(n).

تے جے اسيں کسی ملک نو‏‏ں تباہ کرنا چاہندے نيں تاں اسيں اس ملک وچ عیش و آرام وچ رہنے والے لوکاں نو‏‏ں (اللہ تعالیٰ) دا حکم دیندے نيں، لیکن جے اوہ اس (ملک) وچ نافرمانی کردے نيں تاں انہاں اُتے الفاظ (ساڈی عذاب) لاگو ہون گے، فیر اسيں (اس ملک) نو‏‏ں مکمل طور اُتے تباہ کراں گے۔

وَكَمْ اَهْلَكْنَا مِنَ الْقُرُوْنِ مِنْۢ بَعْدِ نُوْحٍۗ وَكَفٰى بِرَبِّكَ بِذُنُوْبِ عِبَادِهٖ خَبِيْرًاۢ بَصِيْرًا

wa kam ahlaknā minal-qurūni mim ba‘di nūḥ(in), wa kafā birabbika biżunūbi ‘ibādihī khabīram baṣīrā(n).

تے نوح دے بعد کتنے لوکاں نو تباہ کیتا، اسی تباہ کیتا۔ تے تہاڈا رب کافی اے، جہڑا سب کجھ جانن آلا اے، سب کجھ ویکھن آلا اے، اپنے بندیاں دے گناہواں نوں ویکھن آلا اے۔

مَنْ كَانَ يُرِيْدُ الْعَاجِلَةَ عَجَّلْنَا لَهٗ فِيْهَا مَا نَشَاۤءُ لِمَنْ نُّرِيْدُ ثُمَّ جَعَلْنَا لَهٗ جَهَنَّمَۚ يَصْلٰىهَا مَذْمُوْمًا مَّدْحُوْرًا

man kāna yurīdul-‘ājilata ‘ajjalnā lahū fīhā mā nasyā'u liman nurīdu ṡumma ja‘alnā lahū jahannam(a), yaṣlāhā mażmūmam madḥūrā(n).

جہڑا وی ایس (دنیاوی) زندگی دی خواہش رکھدا اے، فیر اسیں ایس (دنیا) وچ اوہدے لئی جلدی کراں گے جو اسی اوہناں لئی چاہواں گے جنہاں نوں اسی چاہواں گے۔ فیر اسی اوہدے لئی (آخرت وچ) جہنم دی تیاری کیتی؛ اوہ بے عزت تے جلاوطن ہو کے اس وچ داخل ہووے گا۔

وَمَنْ اَرَادَ الْاٰخِرَةَ وَسَعٰى لَهَا سَعْيَهَا وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَاُولٰۤىِٕكَ كَانَ سَعْيُهُمْ مَّشْكُوْرًا

wa man arādal-ākhirata wa sa‘ā lahā sa‘yahā wa huwa mu'minun fa ulā'ika kāna sa‘yuhum masykūrā(n).

تے جو وی آخرت دی خواہش رکھدا اے تے اوہدے ول سنجیدگی نال کوشش کردا اے، جدوں کہ اوہ ایمان رکھدا اے، فیر اوہ لوک نیں جنہاں دی کوششاں دا چنگا ثواب ملے گا۔

كُلًّا نُّمِدُّ هٰٓؤُلَاۤءِ وَهٰٓؤُلَاۤءِ مِنْ عَطَاۤءِ رَبِّكَ ۗوَمَا كَانَ عَطَاۤءُ رَبِّكَ مَحْظُوْرًا

kullan numiddu hā'ulā'i wa hā'ulā'i min ‘aṭā'i rabbik(a), wa mā kāna ‘aṭā'u rabbika maḥẓūrā(n).

ہر اک (گروپ) نوں، ایہہ (گروپ) (جیہڑا ایس دنیا نوں چاہندا اے) تے اوہ (گروپ) (جیہڑا آخرت نوں چاہندا اے)، دوناں نوں، اسی تہاڈے رب دی رحمت توں مدد دیندے آں۔ تے تیرے رب دی رحمت نوں روکیا نئیں جا سکدا.

اُنْظُرْ كَيْفَ فَضَّلْنَا بَعْضَهُمْ عَلٰى بَعْضٍۗ وَلَلْاٰخِرَةُ اَكْبَرُ دَرَجٰتٍ وَّاَكْبَرُ تَفْضِيْلًا

unẓur kaifa faḍḍalnā ba‘ḍahum ‘alā ba‘ḍ(in), wa lal-ākhiratu akbaru darajātiw wa akbaru tafḍīlā(n).

ویکھو کہ اسی اوہناں چوں کجھ نوں کجھ (دوجیاں) تے کیویں ترجیح دیندے آں۔ تے بعد دی زندگی دا اک اُچا رتبہ تے وڈی ترجیح اے۔

لَا تَجْعَلْ مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَ فَتَقْعُدَ مَذْمُوْمًا مَّخْذُوْلًا ࣖ

lā taj‘al ma‘allāhi ilāhan ākhara fa taq‘uda mażmūmam makhżūlā(n).

اللہ توں علاوہ دوجے دیوتا نہ بناؤ، نئیں تے ذلیل تے ذلیل ہو جاؤ گے

۞ وَقَضٰى رَبُّكَ اَلَّا تَعْبُدُوْٓا اِلَّآ اِيَّاهُ وَبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسٰنًاۗ اِمَّا يَبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ اَحَدُهُمَآ اَوْ كِلٰهُمَا فَلَا تَقُلْ لَّهُمَآ اُفٍّ وَّلَا تَنْهَرْهُمَا وَقُلْ لَّهُمَا قَوْلًا كَرِيْمًا

wa qaḍā rabbuka allā ta‘budū illā iyyāhu wa bil-wālidaini iḥsānā(n), immā yabluganna ‘indakal-kibara aḥaduhumā au kilāhumā falā taqul lahumā uffiw wa lā tanhar humā wa qul lahumā qaulan karīmā(n).

تے تیرے رب نے تینوں حکم دتا اے کہ اوہدے سوا عبادت نہ کرو تے اپنے ماں پیو نال نیکی کرو۔ جے ایہناں چوں کوئی اک یا دونویں تیری دیکھ بھال چ بڈھاپے تے اپڑ جاندے نیں تے فیر ایہناں دوناں نوں کدی وی "آہ" دا لفظ نہ کہو تے دوہواں تے رولا نہ پاو تے ایہناں دوناں نوں چنگے لفظ آکھو۔

وَاخْفِضْ لَهُمَا جَنَاحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَقُلْ رَّبِّ ارْحَمْهُمَا كَمَا رَبَّيٰنِيْ صَغِيْرًاۗ

wakhfiḍ lahumā janāḥaż-żulli minar-raḥmati wa qur rabbirḥamhumā kamā rabbayānī ṣagīrā(n).

تے اپنے آپ نوں بڑے پیار نال ایہناں دوناں دے ول عاجز کرو تے آکھو "اے میرے رب! ایناں دوواں نال انج پیار کر جویں نکی ہوندیاں ایہناں دوواں نے مینوں سکھایا سی۔"

رَبُّكُمْ اَعْلَمُ بِمَا فِيْ نُفُوْسِكُمْ ۗاِنْ تَكُوْنُوْا صٰلِحِيْنَ فَاِنَّهٗ كَانَ لِلْاَوَّابِيْنَ غَفُوْرًا

rabbukum a‘lamu bimā fī nufūsikum, in takūnū ṣāliḥīna fa innahū kāna lil-awwābīna gafūrā(n).

تہاڈے دل چ کی اے، تہاڈے رب نوں سب توں چنگا پتہ اے; جے تسی اک چنگے بندے او، تے واقعی، اوہ توبہ کرن آلیاں لئی معاف کرن آلا اے۔

وَاٰتِ ذَا الْقُرْبٰى حَقَّهٗ وَالْمِسْكِيْنَ وَابْنَ السَّبِيْلِ وَلَا تُبَذِّرْ تَبْذِيْرًا

wa āti żal-qurbā ḥaqqahū wal-miskīna wabnas-sabīli wa lā tubażżir tabżīrā(n).

تے قریبی رشتہ داراں دے نال نال غریباں تے سفر تے جان آلیاں نوں وی اپنا حق دین؛ تے (اپنی دولت) نوں فضول خرچی نال ضائع نہ کرو۔

اِنَّ الْمُبَذِّرِيْنَ كَانُوْٓا اِخْوَانَ الشَّيٰطِيْنِ ۗوَكَانَ الشَّيْطٰنُ لِرَبِّهٖ كَفُوْرًا

innal-mubażżirīna kānū ikhwānasy-syayāṭīn(i), wa kānasy-syaiṭānu lirabbihī kafūrā(n).

بے شک فضول لوک شیطان دے بھائی نیں تے شیطان اپنے رب توں بہت کافر اے.

وَاِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغَاۤءَ رَحْمَةٍ مِّنْ رَّبِّكَ تَرْجُوْهَا فَقُلْ لَّهُمْ قَوْلًا مَّيْسُوْرًا

wa immā tu‘riḍanna ‘anhumubtigā'a raḥmatim mir rabbika tarjūhā faqul lahum qaulam maisūrā(n).

تے جے تُسی اپنے رب دی رحمت حاصل کرن لئی اوہناں توں دور ہو جاؤ جہدی تُسی امید کردے او، تے فیر اوہناں نوں نرم الفاظ آکھو۔

وَلَا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُوْلَةً اِلٰى عُنُقِكَ وَلَا تَبْسُطْهَا كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوْمًا مَّحْسُوْرًا

wa lā taj‘al yadaka maglūlatan ilā ‘unuqika wa lā tabsuṭhā kullal-basṭi fa taq‘uda malūmam maḥsūrā(n).

تے اپنے ہتھاں نوں اپنی گردن نال بیڑیاں وچ نہ بناؤ تے (وی) اوہناں نوں بوہتا نہ کھچو (بہت سخی) نئیں تے تسی بے عزت تے پچھتاوا کرن آلے ہو جاؤ گے۔

اِنَّ رَبَّكَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ وَيَقْدِرُ ۗاِنَّهٗ كَانَ بِعِبَادِهٖ خَبِيْرًاۢ بَصِيْرًا ࣖ

inna rabbaka yabsuṭur-rizqa limay yasyā'u wa yaqdir(u), innahū kāna bi‘ibādihī khabīram baṣīrā(n).

بے شک، تہاڈا رب رزق نوں ودھاندا اے جس لئی اوہ چاہندا اے تے محدود کردا اے (جس لئی اوہ چاہندا اے)؛ بے شک، اوہ سب کجھ جانن آلا، اپنے بندیاں دا سب کجھ ویکھن آلا اے۔

وَلَا تَقْتُلُوْٓا اَوْلَادَكُمْ خَشْيَةَ اِمْلَاقٍۗ نَحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَاِيَّاكُمْۗ اِنَّ قَتْلَهُمْ كَانَ خِطْـًٔا كَبِيْرًا

wa lā taqtulū aulādakum khasy-yata imlāq(in), naḥnu narzuquhum wa iyyākum, inna qatlahum kāna khiṭ'an kabīrā(n).

اور غربت دے خوف تو‏ں اپنے بچےآں نو‏‏ں نہ مارو۔ اسی اوہ آں جیہڑے اوہناں نوں تے تہانوں رزق دیندے آں۔ اوہناں نوں مارنا سچ مچّ اک وڈا پاپ سی۔

وَلَا تَقْرَبُوا الزِّنٰىٓ اِنَّهٗ كَانَ فَاحِشَةً ۗوَسَاۤءَ سَبِيْلًا

wa lā taqrabuz-zinā innahū kāna fāḥisyah(tan), wa sā'a sabīlā(n).

تے زنا دے نیڑے نہ جاؤ؛ (زنا) واقعی اک گھٹیا کم اے، تے اک بھیڑا طریقہ اے۔

وَلَا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِيْ حَرَّمَ اللّٰهُ اِلَّا بِالْحَقِّۗ وَمَنْ قُتِلَ مَظْلُوْمًا فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلِيِّهٖ سُلْطٰنًا فَلَا يُسْرِفْ فِّى الْقَتْلِۗ اِنَّهٗ كَانَ مَنْصُوْرًا

wa lā taqtulun-nafsal-latī ḥarramallāhu illā bil-ḥaqq(i), wa man qutila maẓlūman faqad ja‘alnā liwaliyyihī sulṭānan falā yusrif fil-qatl(i), innahū kāna manṣūrā(n).

تے جنہاں لوکاں نو اللہ تعالیٰ نے قتل توں منع کیتا اے، نہ مارو، سوائے اک جائز (عقل) دے۔ تے جس نو‏‏ں ناحق قتل کیتا گیا تاں بے شک اساں اس دے سرپرست نو‏‏ں اختیار دتا اے لیکن قتل وچ اس دا سرپرست حد تو‏ں تجاوز نہ کرے۔ بے شک، اوہی اوہ اے جہنوں مدد ملدی اے۔

وَلَا تَقْرَبُوْا مَالَ الْيَتِيْمِ اِلَّا بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُ حَتّٰى يَبْلُغَ اَشُدَّهٗۖ وَاَوْفُوْا بِالْعَهْدِۖ اِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْـُٔوْلًا

wa lā taqrabū mālal-yatīmi illā bil-latī hiya aḥsanu ḥattā yabluga asyuddah(ū), wa aufū bil-‘ahd(i), innal-‘ahda kāna mas'ūlā(n).

تے یتیم دی دولت دے نیڑے نہ جاؤ، سوائے اک بہتر (فائدہ مند) انداز دے جدوں تیکر کہ اوہ وڈا نہ ہو جائے، تے اپنے وعدے پورے کرو، کیونکہ تہانوں انہاں وعدیاں دا ضرور جوابدہ ہونا پئے گا۔

وَاَوْفُوا الْكَيْلَ اِذَا كِلْتُمْ وَزِنُوْا بِالْقِسْطَاسِ الْمُسْتَقِيْمِۗ ذٰلِكَ خَيْرٌ وَّاَحْسَنُ تَأْوِيْلًا

wa auful-kaila iżā kiltum wa zinū bil-qisṭāsil-mustaqīm(i), żālika khairuw wa aḥsanu ta'wīlā(n).

تے جدوں تسی ناپدے او تے پیمائش نو مکمل کرو، تے صحیح ترازو نال وزن کرو۔ ایہ اوہ چیز اے جہڑی (تہاڈے لیی) زیادہ اہم اے تے نتائج بہتر ہن۔

وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهٖ عِلْمٌ ۗاِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ اُولٰۤىِٕكَ كَانَ عَنْهُ مَسْـُٔوْلًا

wa lā taqfu mā laisa laka bihī ‘ilm(un), innas-sam‘a wal-baṣara wal-fu'āda kullu ulā'ika kāna ‘anhu mas'ūlā(n).

تے کسے اجہی شے دی پیروی نہ کرو جہنوں تسی نئیں جاندے۔ کیونکہ سنن، نظر تے ضمیر، ایہناں ساریاں نوں جوابدہ بنایا جائے گا۔

وَلَا تَمْشِ فِى الْاَرْضِ مَرَحًاۚ اِنَّكَ لَنْ تَخْرِقَ الْاَرْضَ وَلَنْ تَبْلُغَ الْجِبَالَ طُوْلًا

wa lā tamsyi fil-arḍi marahā(n), innaka lan takhriqal-arḍa wa lan tablugal-jibāla ṭūlā(n).

تے ایس دھرتی تے مغروری نال نہ ٹرو، کیونکہ حقیقت چ تُسی دھرتی چ گھس نئیں سکو گے تے نہ ای پہاڑ جنا اُچا ہو سکو گے۔

كُلُّ ذٰلِكَ كَانَ سَيِّئُهٗ عِنْدَ رَبِّكَ مَكْرُوْهًا

kullu żālika kāna sayyi'uhū ‘inda rabbika makrūhā(n).

ایہہ ساریاں برائیاں تیرے رب دی نظر چ بڑیاں نفرت انگیز نیں۔

ذٰلِكَ مِمَّآ اَوْحٰٓى اِلَيْكَ رَبُّكَ مِنَ الْحِكْمَةِۗ وَلَا تَجْعَلْ مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَ فَتُلْقٰى فِيْ جَهَنَّمَ مَلُوْمًا مَّدْحُوْرًا

Żālika mimmā auḥā ilaika rabbuka minal-ḥikmah(ti), wa lā taj‘al ma‘allāhi ilāhan ākhara fa tulqā fī jahannama malūmam madḥūrā(n).

ایہ اوہ حکمت اے جہڑی رب نے تہاڈے (محمد) تے نازل کیتی اے۔ تے اللہ دے علاوہ دوسرے دیوتا نہ بناؤ ورنہ آپ نو‏‏ں ذلت د‏‏ی حالت وچ دوزخ وچ سُٹ دتا جائے گا تے آپ نو‏‏ں (اللہ د‏‏ی رحمت تو‏ں) دور رکھیا جائے گا۔

اَفَاَصْفٰىكُمْ رَبُّكُمْ بِالْبَنِيْنَ وَاتَّخَذَ مِنَ الْمَلٰۤىِٕكَةِ اِنَاثًاۗ اِنَّكُمْ لَتَقُوْلُوْنَ قَوْلًا عَظِيْمًا ࣖ

afa aṣfākum rabbukum bil-banīna wattakhaża minal-malā'ikati ināṡā(n), innakum lataqūlūna qaulan ‘aẓīmā(n).

ایس لئی کیہ ایہہ مناسب اے کہ رب نے تہاڈے لئی اک پتر چُنیا تے اوہنے اک فرشتے کولوں اک دھی لئی؟ سچ مچ، تسی واقعی اک وڈا لفظ آکھیا (اوہدا گناہ)۔

وَلَقَدْ صَرَّفْنَا فِيْ هٰذَا الْقُرْاٰنِ لِيَذَّكَّرُوْاۗ وَمَا يَزِيْدُهُمْ اِلَّا نُفُوْرًا

wa laqad ṣarrafnā fī hāżal-qur'āni liyażżakkarū, wa mā yazīduhum illā nufūrā(n).

تے بے شک، اس قرآن وچ اساں بار بار (انتباہات) بیان کیتے نيں، تاکہ اوہ ہمیشہ یاد رکھن۔ لیکن اوہ (انتباہ) صرف اوہناں دی پرواز (سچائی توں) ودھاندا اے۔

قُلْ لَّوْ كَانَ مَعَهٗ ٓ اٰلِهَةٌ كَمَا يَقُوْلُوْنَ اِذًا لَّابْتَغَوْا اِلٰى ذِى الْعَرْشِ سَبِيْلًا

qul lau kāna ma‘ahū ālihatun kamā yaqūlūna iżal labtagau ilā żil-‘arsyi sabīlā(n).

کہو (محمد)، "جے اوہدے نال دیوتا ہوندے، جویں کہ اوہ کہندے نیں، تے اوہ دیوتا ضرور رب ول راہ لبھدے جہدے کول تخت اے۔"

سُبْحٰنَهٗ وَتَعٰلٰى عَمَّا يَقُوْلُوْنَ عُلُوًّا كَبِيْرًا

subḥānahū wa ta‘ālā ‘ammā yaqūlūna ‘uluwwan kabīrā(n).

اوہ مبارک تے اعلیٰ ترین اے جو اوہ کہندے نیں، شاندار تے شاندار (کوئی موازنہ نئیں)۔

تُسَبِّحُ لَهُ السَّمٰوٰتُ السَّبْعُ وَالْاَرْضُ وَمَنْ فِيْهِنَّۗ وَاِنْ مِّنْ شَيْءٍ اِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ وَلٰكِنْ لَّا تَفْقَهُوْنَ تَسْبِيْحَهُمْۗ اِنَّهٗ كَانَ حَلِيْمًا غَفُوْرًا

tusabbiḥu lahus-samāwātus-sab‘u wal-arḍu wa man fīhinn(a), wa im min syai'in illā yusabbiḥu biḥamdihī wa lākil lā tafqahūna tasbīḥahum, innahū kāna ḥalīman gafūrā(n).

ست اسمان، زمین تے اس وچ موجود ہر شے اللہ دی حمد کردی اے۔ تے اس د‏ی حمد تو‏ں تسبیح کرنے دے سوا کچھ نئيں لیکن آپ انہاں د‏‏ی تسبیح نو‏‏ں نئيں سمجھدے نيں۔ بے شک، اوہ سب توں مہربان، سب توں زیادہ معاف کرن آلا اے۔

وَاِذَا قَرَأْتَ الْقُرْاٰنَ جَعَلْنَا بَيْنَكَ وَبَيْنَ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ حِجَابًا مَّسْتُوْرًاۙ

wa iżā qara'tal-qur'āna ja‘alnā bainaka wa bainal-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirati ḥijābam mastūrā(n).

تے جدوں تسی (محمد) قرآن پڑھو گے، اسی تہاڈے تے آخرت نوں نئیں منن آلیاں دے وچکار اک پوشیدہ دیوار بنا دیواں گے،

وَّجَعَلْنَا عَلٰى قُلُوْبِهِمْ اَكِنَّةً اَنْ يَّفْقَهُوْهُ وَفِيْٓ اٰذَانِهِمْ وَقْرًاۗ وَاِذَا ذَكَرْتَ رَبَّكَ فِى الْقُرْاٰنِ وَحْدَهٗ وَلَّوْا عَلٰٓى اَدْبَارِهِمْ نُفُوْرًا

wa ja‘alnā ‘alā qulūbihim akinnatan ay yafqahūhu wa fī āżānihim waqrā(n), wa iżā żakarta rabbaka fil-qur'āni waḥdahū wallau ‘alā adbārihim nufūrā(n).

تے اساں انہاں دے دلاں نو‏‏ں بند کر دتا تے انہاں دے کن بند کر دتے تاکہ اوہ سمجھ نہ سکن۔ تے جدوں تسی قرآن وچ صرف اپنے رب دا ذکر کردے او تے اوہ پچھے مڑ جاندے نیں تے (کینت دی وجہ توں) نس جاندے نیں۔

نَحْنُ اَعْلَمُ بِمَا يَسْتَمِعُوْنَ بِهٖٓ اِذْ يَسْتَمِعُوْنَ اِلَيْكَ وَاِذْ هُمْ نَجْوٰٓى اِذْ يَقُوْلُ الظّٰلِمُوْنَ اِنْ تَتَّبِعُوْنَ اِلَّا رَجُلًا مَّسْحُوْرًا

naḥnu a‘lamu bimā yastami‘ūna bihī iż yastami‘ūna ilaika wa iż hum najwā iż yaqūluẓ-ẓālimūna in tattabi‘ūna illā rajulam masḥūrā(n).

اسی بہتر جاندے آں کہ اوہ کس حالت وچ سندے نیں جدوں اوہ تہاڈی (محمد) دی گل سندے نیں، تے جدوں اوہ سرگوشی کردے نیں تے سرگوشی کردے نیں (یعنی) جدوں ظالم کہندا اے، "تسی صرف اک اجہے بندے دی پیروی کر رئے او جہنوں جادو کیتا گیا اے۔"

اُنْظُرْ كَيْفَ ضَرَبُوْا لَكَ الْاَمْثَالَ فَضَلُّوْا فَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَ سَبِيْلًا

unẓur kaifa ḍarabū lakal-amṡāla fa ḍallū falā yastaṭī‘ūna sabīlā(n).

ویکھو اوہ تیرے (محمد) لئی کیویں تمثیلاں بناندے نیں؛ اس دی وجہ توں اوہ گمراہ ہو گئے تے ہن (صحیح) راہ نئیں لبھ سکے۔

وَقَالُوْٓا ءَاِذَا كُنَّا عِظَامًا وَّرُفَاتًا ءَاِنَّا لَمَبْعُوْثُوْنَ خَلْقًا جَدِيْدًا

wa qālū a'iżā kunnā ‘iẓāmaw wa rufātan a'innā lamab‘ūṡūna khalqan jadīdā(n).

تے اوہناں نے آکھیا، "جے اسی ہڈیاں تے ٹٹیاں ہوئیاں شیواں بن گئے آں، تے کی اسی واقعی نویں مخلوق بن کے زندہ ہو جاواں گے؟"

۞ قُلْ كُوْنُوْا حِجَارَةً اَوْ حَدِيْدًاۙ

qul kūnū ḥijāratan au ḥadīdā(n).

کہو (محمد)، "تسی پتھر ہوو یا لوہے،

اَوْ خَلْقًا مِّمَّا يَكْبُرُ فِيْ صُدُوْرِكُمْ ۚفَسَيَقُوْلُوْنَ مَنْ يُّعِيْدُنَاۗ قُلِ الَّذِيْ فَطَرَكُمْ اَوَّلَ مَرَّةٍۗ فَسَيُنْغِضُوْنَ اِلَيْكَ رُءُوْسَهُمْ وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هُوَۗ قُلْ عَسٰٓى اَنْ يَّكُوْنَ قَرِيْبًا

au khalqam mimmā yakburu fī ṣudūrikum, fa sayaqūlūna may yu‘īdunā, qulil-lażī faṭarakum awwala marrah(tin), fa sayun-giḍūna ilaika ru'ūsahum wa yaqūlūna matā huw(a), qul ‘asā ay yakūna qarībā(n).

یا تہاڈے خیالاں دے مطابق اک عظیم مخلوق بن جائے (جیہڑی ممکنہ طور تے زندگی وچ واپس نئیں آ سکدی)۔" فیر اوہ پچھن گے، "سانوں زندگی وچ واپس کون لے آئے گا؟" کہو، "تہانوں پہلی تھاں تے کس نے پیدا کیتا سی۔" فیر اوہ تہاڈے ول اپنا سر ہلان گے تے کہن گے، "(قیامت) کدوں ہووے گا؟" کہو، "شاید ویلا نیڑے اے،"

يَوْمَ يَدْعُوْكُمْ فَتَسْتَجِيْبُوْنَ بِحَمْدِهٖ وَتَظُنُّوْنَ اِنْ لَّبِثْتُمْ اِلَّا قَلِيْلًا ࣖ

yauma yad‘ūkum fa tastajībūna biḥamdihī wa taẓunnūna il labiṡtum illā qalīlā(n).

یعنی، اوس دن (جدوں) اوہنے تہانوں بلایا، تے تسی اوہدی تعریف کردے ہوئے اوہدی اطاعت کیتی تے تسی سوچیا، (ایہ انج لگدا سی) تسی صرف تھوڑے چر لئی (قبر وچ) رہو گے۔

وَقُلْ لِّعِبَادِيْ يَقُوْلُوا الَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُۗ اِنَّ الشَّيْطٰنَ يَنْزَغُ بَيْنَهُمْۗ اِنَّ الشَّيْطٰنَ كَانَ لِلْاِنْسَانِ عَدُوًّا مُّبِيْنًا

wa qul li‘ibādī yaqūlul-latī hiya aḥsan(u), innasy-syaiṭāna yanzagu bainahum, innasy-syaiṭāna kāna lil-insāni ‘aduwwam mubīnā(n).

تے میرے بندیاں نوں آکھو، "ایہناں نوں بہتر (سچے) کلام بولن دیو، بے شک شیطان (ہمیشہ) اوہناں وچ جھگڑا پیدا کردا اے، بے شک شیطان انساناں لئی حقیقی دشمن اے۔"

رَبُّكُمْ اَعْلَمُ بِكُمْ اِنْ يَّشَأْ يَرْحَمْكُمْ اَوْ اِنْ يَّشَأْ يُعَذِّبْكُمْۗ وَمَآ اَرْسَلْنٰكَ عَلَيْهِمْ وَكِيْلًا

rabbukum a‘lamu bikum, iy yasya' yarḥamkum au iy yasya' yu‘ażżibkum, wa mā arsalnāka ‘alaihim wakīlā(n).

تیرا رب تیرے بارے چ زیادہ جان دا اے۔ جے اوہ چاہے تے ضرور تہانوں رحم دیوے گا تے جے اوہ چاہے تے ضرور تہانوں سزا دیوے گا۔ تے اسيں نے تینوں (محمد) نو‏‏ں انہاں دے لئی محافظ بننے دے لئی نئيں بھیجیا۔

وَرَبُّكَ اَعْلَمُ بِمَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَلَقَدْ فَضَّلْنَا بَعْضَ النَّبِيّٖنَ عَلٰى بَعْضٍ وَّاٰتَيْنَا دَاوٗدَ زَبُوْرًا

wa rabbuka a‘lamu biman fis-samāwāti wal-arḍ(i), wa laqad faḍḍalnā ba‘ḍan nabiyyīna ‘alā ba‘ḍiw wa ātainā dāwūda zabūrā(n).

تے تہاڈے رب نوں چنگا پتہ اے کہ اسماناں تے زمین تے کون اے۔ تے بے شک، اسی کجھ نبیاں نوں کجھ (دوجیاں) تے برتری دتی اے،

قُلِ ادْعُوا الَّذِيْنَ زَعَمْتُمْ مِّنْ دُوْنِهٖ فَلَا يَمْلِكُوْنَ كَشْفَ الضُّرِّ عَنْكُمْ وَلَا تَحْوِيْلًا

qulid‘ul-lażīna za‘amtum min dūnihī falā yamlikūna kasyfaḍ-ḍurri ‘ankum wa lā taḥwīlā(n).

کہو (محمد)، "جنہاں نوں تسی اللہ دے علاوہ (دیوتا) سمجھدے او، اوہناں کول تہاڈے توں خطرہ دور کرن دی طاقت نئیں اے تے نہ ای اوہنوں بدلن دے قابل اے۔"

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ يَبْتَغُوْنَ اِلٰى رَبِّهِمُ الْوَسِيْلَةَ اَيُّهُمْ اَقْرَبُ وَيَرْجُوْنَ رَحْمَتَهٗ وَيَخَافُوْنَ عَذَابَهٗۗ اِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ كَانَ مَحْذُوْرًا

ulā'ikal-lażīna yad‘ūna yabtagūna ilā rabbihimul-wasīlata ayyuhum aqrabu wa yarjūna raḥmatahū wa yakhāfūna ‘ażābah(ū), inna ‘ażāba rabbika kāna maḥżūrā(n).

جنہاں لوکاں نو‏‏ں انہاں نے بلایا، انہاں نے خود خدا د‏‏ی راہ تلاش کيتی، انہاں وچو‏ں کون (اللہ تو‏ں) نیڑے سی ۔ اوہ اوہدی رحمت دی آس رکھدے نیں تے اوہدی سزا توں ڈردے نیں۔ بے شک، تیرے ربّ دی عذاب ڈرن والی چیز اے۔"

وَاِنْ مِّنْ قَرْيَةٍ اِلَّا نَحْنُ مُهْلِكُوْهَا قَبْلَ يَوْمِ الْقِيٰمَةِ اَوْ مُعَذِّبُوْهَا عَذَابًا شَدِيْدًاۗ كَانَ ذٰلِكَ فىِ الْكِتٰبِ مَسْطُوْرًا

wa im min qaryatin illā naḥnu muhlikūhā qabla yaumil-qiyāmati au mu‘ażżibūhā ‘ażāban syadīdā(n), kāna żālika fil-kitābi masṭūrā(n).

تے کوئی ایسا ملک (جس دے باشندے نافرمان نيں) نئيں اے، جدو‏ں تک کہ اسيں قیامت تو‏ں پہلے اسنو‏ں تباہ نئيں کردے یا (اس دے باشندےآں) نو‏‏ں انتہائی سخت عذاب تو‏ں عذاب نہ دین۔ ایہ گل کتاب (لوہ محفوظ) وچ لکھی گئی اے ۔

وَمَا مَنَعَنَآ اَنْ نُّرْسِلَ بِالْاٰيٰتِ اِلَّآ اَنْ كَذَّبَ بِهَا الْاَوَّلُوْنَۗ وَاٰتَيْنَا ثَمُوْدَ النَّاقَةَ مُبْصِرَةً فَظَلَمُوْا بِهَاۗ وَمَا نُرْسِلُ بِالْاٰيٰتِ اِلَّا تَخْوِيْفًا

wa mā mana‘anā an nursila bil-āyāti illā an każżaba bihal-awwalūn(a), wa ātainā ṡamūdan-nāqata mubṣiratan fa ẓalamū bihā, wa mā nursilu bil-āyāti illā takhwīfā(n).

تے کوئی وی چیز سانوں (ساڈی طاقت دیاں) نشانیاں بھیجن توں نئیں روکدی، سوائے ایس دے کہ اوہناں نشانیاں نال پچھلے لوکاں نے جھوٹ بولیا اے۔ تے اسيں نے قوم صمود نو‏‏ں اک اونٹھ (معجزہ دے طور اُتے) دتی جو دیکھی جاسکدی سی لیکن انہاں نے (مادہ اونٹھ) نو‏‏ں ستایا۔ تے اسی ایہ نشانیاں نئیں گھلیاں بلکہ صرف خوفزدہ کرن لئی گھلیاں۔

وَاِذْ قُلْنَا لَكَ اِنَّ رَبَّكَ اَحَاطَ بِالنَّاسِۗ وَمَا جَعَلْنَا الرُّءْيَا الَّتِيْٓ اَرَيْنٰكَ اِلَّا فِتْنَةً لِّلنَّاسِ وَالشَّجَرَةَ الْمَلْعُوْنَةَ فِى الْقُرْاٰنِ ۗ وَنُخَوِّفُهُمْۙ فَمَا يَزِيْدُهُمْ اِلَّا طُغْيَانًا كَبِيْرًا ࣖ

wa iż qulnā laka inna rabbaka aḥāṭa bin-nās(i), wa mā ja‘alnar-ru'yal-latī araināka illā fitnatal lin-nāsi wasy-syajaratal mal‘ūnata fil-qur'ān(i), wa nukhawwifuhum, famā yazīduhum illā ṭugyānan kabīrā(n).

تے (یاد رکھو) جدوں اسیں تہانوں نازل کیتا سی، "بے شک، (تہاڈے رب دا) علم ساری بنی نوع انسان نوں ڈھکدا اے۔" تے اسیں اوہ خواب نئیں بنایا جہڑا اسیں تہانوں وکھایا اے، بلکہ انساناں لئی اک امتحان دے طور تے ویکھیا تے (ایسے طرحاں) قرآن وچ لعنتی درخت (زقوم)۔ تے اسی انہاں نو‏‏ں خوفزدہ کیتا لیکن اس تو‏ں انہاں د‏‏ی نافرمانی وچ اضافہ ہويا۔

وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ قَالَ ءَاَسْجُدُ لِمَنْ خَلَقْتَ طِيْنًاۚ

wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīs(a), qāla a'asjudu liman khalaqta ṭīnā(n).

تے (یاد رکھو)، جدوں اسی فرشتیاں نوں آکھیا، "تسی سارے آدم دے اگے جھک جاؤ،" فیر اوہ جھک گئے، سوائے شیطان دے۔ اس (ابلیس) نے فرمایا کہ کیہ میں جس شخص نو‏‏ں مٹی تو‏ں بنایا اے اسنو‏ں جھکاں؟

قَالَ اَرَاَيْتَكَ هٰذَا الَّذِيْ كَرَّمْتَ عَلَيَّ لَىِٕنْ اَخَّرْتَنِ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِ لَاَحْتَنِكَنَّ ذُرِّيَّتَهٗٓ اِلَّا قَلِيْلًا

qāla ara'aitaka hāżal-lażī karramta ‘alayya la'in akhkhartani ilā yaumil-qiyāmati la'aḥtanikanna żurriyyatahū illā qalīlā(n).

آپ (ابلیس) نے فرمایا کہ مینو‏ں سمجھاؤ کہ کیہ ایہ اے جسنو‏ں آپ نے میتھ‏ے تو‏ں زیادہ عزت دتی اے؟ جے آپ نے مینو‏ں قیامت تک وقت دتا ہُندا تو ميں اس د‏ی اولاد نو‏‏ں گمراہ کر دیندا، سوائے اک چھوٹے تو‏ں حصے دے۔"

قَالَ اذْهَبْ فَمَنْ تَبِعَكَ مِنْهُمْ فَاِنَّ جَهَنَّمَ جَزَاۤؤُكُمْ جَزَاۤءً مَّوْفُوْرًا

qālażhab faman tabi‘aka minhum fa inna jahannama jazā'ukum jazā'am maufūrā(n).

اس نے (اللہ) نے فرمایا، "جاؤ، لیکن انہاں لوکاں وچو ں جو وی تیرے پیروی کرے گا، فیر بے شک، دوزخ تہاڈا اجر ہوئے گا، بطور کافی انتقام۔

وَاسْتَفْزِزْ مَنِ اسْتَطَعْتَ مِنْهُمْ بِصَوْتِكَ وَاَجْلِبْ عَلَيْهِمْ بِخَيْلِكَ وَرَجِلِكَ وَشَارِكْهُمْ فِى الْاَمْوَالِ وَالْاَوْلَادِ وَعِدْهُمْۗ وَمَا يَعِدُهُمُ الشَّيْطٰنُ اِلَّا غُرُوْرًا

wastafziz manistaṭa‘ta minhum biṣautika wa ajlib ‘alaihim bikhailika wa rajilika wa syārikūhum fil-amwāli wal-aulādi wa ‘idhum, wa mā ya‘iduhumusy-syaiṭānu illā gurūrā(n).

تے انہاں وچو‏ں جو وی تُسی (ابلیس) اپنی (حیرت انگیز) آواز تو‏ں دھوکا دے سکدے نيں، انہاں دے خلاف اپنی فوج متحرک کرو، گھوڑسوار تے پیدل، انہاں دے نال مال و اولاد وچ اتحاد کرو تے فیر انہاں تو‏ں وعدے کرو۔" اگرچہ شیطان نے انہاں تو‏ں صرف اک چال دا وعدہ کیتا سی۔

اِنَّ عِبَادِيْ لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطٰنٌۗ وَكَفٰى بِرَبِّكَ وَكِيْلًا

inna ‘ibādī laisa laka ‘alaihim sulṭān(un), wa kafā birabbika wakīlā(n).

بے شک میرے بندیاں دے خلاف، تُسی (ابلیس) اوہناں تے اختیار نئیں رکھ سکدے۔ تے تہاڈا رب وی راکھی دے طور تے کافی اے۔

رَبُّكُمُ الَّذِيْ يُزْجِيْ لَكُمُ الْفُلْكَ فِى الْبَحْرِ لِتَبْتَغُوْا مِنْ فَضْلِهٖۗ اِنَّهٗ كَانَ بِكُمْ رَحِيْمًا

rabbukumul-lażī yuzjī lakumul-fulka fil-baḥri litabtagū min faḍlih(ī), innahū kāna bikum raḥīmā(n).

ایہہ تہاڈا رب اے جہڑا تہاڈے لئی سمندراں تے جہاز چلاندا اے، تاں جے تسی اوہدی فضل حاصل کر سکو۔ بے شک، اوہ تہاڈے تے رحم کرن آلا اے۔

وَاِذَا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فِى الْبَحْرِ ضَلَّ مَنْ تَدْعُوْنَ اِلَّآ اِيَّاهُۚ فَلَمَّا نَجّٰىكُمْ اِلَى الْبَرِّ اَعْرَضْتُمْۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ كَفُوْرًا

wa iżā massakumuḍ-ḍurru fil-baḥri ḍalla man tad‘ūna illā iyyāh(u), falammā najjākum ilal-barri a‘raḍtum, wa kānal-insānu kafūrā(n).

تے جے تُسی سمندر چ خطرے دا شکار ہو جاؤ، تے تُسی یقینی طور تے اوہ سب کجھ کھو دیو گے جہنوں تُسی بلا سکدے او، سوائے اوہدے دے۔ لیکن جدوں اس نے تہانوں زمین تے پہنچایا، تے تسی (اوہدے توں) دور ہو گئے۔ تے انسان ہمیشہ انکار (ناشکری) وچ رہندے نیں.

اَفَاَمِنْتُمْ اَنْ يَّخْسِفَ بِكُمْ جَانِبَ الْبَرِّ اَوْ يُرْسِلَ عَلَيْكُمْ حَاصِبًا ثُمَّ لَا تَجِدُوْا لَكُمْ وَكِيْلًا ۙ

afa amintum ay yakhsifa bikum jānibal-barri au yursila ‘alaikum ḥaṣiban ṡumma lā tajidū lakum wakīlā(n).

ایس لئی کی تُسی محفوظ محسوس کردے او کہ اُو تہاڈے نال زمین دا کُج حصہ نئیں ڈبوے گا یا اُو (اک تیز ہوا جیہڑی لے جاندی اے) نکے نکے پتھراں نوں اڈا دیوے گا؟ تے تیرا اک وی محافظ نئیں ہووے گا،

اَمْ اَمِنْتُمْ اَنْ يُّعِيْدَكُمْ فِيْهِ تَارَةً اُخْرٰى فَيُرْسِلَ عَلَيْكُمْ قَاصِفًا مِّنَ الرِّيْحِ فَيُغْرِقَكُمْ بِمَا كَفَرْتُمْۙ ثُمَّ لَا تَجِدُوْا لَكُمْ عَلَيْنَا بِهٖ تَبِيْعًا

am amintum ay yu‘īdakum fīhi tāratan ukhrā fa yursila ‘alaikum qāṣifam minar-rīḥi fa yugriqakum bimā kafartum, ṡumma lā tajidū lakum ‘alainā bihī tabī‘ā(n).

یا کی تُسی محفوظ محسوس کردے او کہ اُو تہانوں اِک واری فیر سمندر وِچ واپس نئیں کرے گا، فیر اُو تہاڈے تے سمندری طوفان اڈا دیوے گا تے تہاڈے کفر دی وجہ توں تہانوں ڈبو دیوے گا؟ فیر تہانوں ساڈے (عذاب) دا سامنا کرن وچ کوئی مددگار نئیں ملے گا۔

۞ وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِيْٓ اٰدَمَ وَحَمَلْنٰهُمْ فِى الْبَرِّ وَالْبَحْرِ وَرَزَقْنٰهُمْ مِّنَ الطَّيِّبٰتِ وَفَضَّلْنٰهُمْ عَلٰى كَثِيْرٍ مِّمَّنْ خَلَقْنَا تَفْضِيْلًا ࣖ

wa laqad karramnā banī ādama wa ḥamalnāhum fil-barri wal-baḥri wa razaqnāhum minaṭ-ṭayyibāti wa faḍḍalnāhum ‘alā kaṡīrim mimman khalaqnā tafḍīlā(n).

تے بے شک اساں آدم دے اولاد تے پوتےآں د‏‏ی تسبیح کيتی اے تے انہاں نو‏ں زمین تے سمندر وچ لے گئے تے اچھی چیزاں تو‏ں انہاں نو‏‏ں رزق دتا تے انہاں نو‏‏ں انہاں بوہت ساریاں مخلوقات تو‏ں ترجیح دتی جنہاں نو‏‏ں اساں کامل فائدے دے نال پیدا کیتا ا‏‏ے۔

يَوْمَ نَدْعُوْا كُلَّ اُنَاسٍۢ بِاِمَامِهِمْۚ فَمَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ بِيَمِيْنِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ يَقْرَءُوْنَ كِتٰبَهُمْ وَلَا يُظْلَمُوْنَ فَتِيْلًا

yauma nad‘ū kulla unāsim bi'imāmihim, faman ūtiya katābahū biyamīnihī fa ulā'ika yaqra'ūna kitābahum wa lā yuẓlamūna fatīlā(n).

(یاد رکھو)، اوس دن (جدوں) اسی ہر برادری نو اوہدے آگو دے نال بلایا سی; تے جہنوں اوہدے سجے ہتھ چ اوہدے کماں دا ریکارڈ دتا جائے گا اوہ ریکارڈ پڑھے گا، تے اوہناں نوں ذرا وی نقصان نئیں ہووے گا۔

وَمَنْ كَانَ فِيْ هٰذِهٖٓ اَعْمٰى فَهُوَ فِى الْاٰخِرَةِ اَعْمٰى وَاَضَلُّ سَبِيْلًا

wa man kāna fī hāżihī a‘mā fa huwa fil-ākhirati a‘mā wa aḍallu sabīlā(n).

تے جو اس دنیا وچ (دل تو‏ں) انھا ہوئے گا، فیر آخرت وچ اوہ انھا ہوئے گا تے (صحیح) راستے تو‏ں دور کھو جائے گا۔

وَاِنْ كَادُوْا لَيَفْتِنُوْنَكَ عَنِ الَّذِيْٓ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ لِتَفْتَرِيَ عَلَيْنَا غَيْرَهٗۖ وَاِذًا لَّاتَّخَذُوْكَ خَلِيْلًا

wa in kādū layaftinūnaka ‘anil-lażī auḥainā ilaika litaftariya ‘alainā gairah(ū), wa iżal lattakhażūka khalīlā(n).

تے انہاں نے تقریباً آپ نو‏‏ں (محمد) تو‏ں موڑ دتا جو اسيں نے آپ اُتے نازل کيت‏‏ا اے تاکہ آپ ساڈے خلاف کچھ ہور ایجاد کرسکن؛ تے جے انج اے تے اوہ تہانوں اک وفادار بیلی بنان گے۔

وَلَوْلَآ اَنْ ثَبَّتْنٰكَ لَقَدْ كِدْتَّ تَرْكَنُ اِلَيْهِمْ شَيْـًٔا قَلِيْلًا ۙ

wa lau lā an ṡabbatnāka laqad kitta tarkanu ilaihim syai'an qalīlā(n).

تے جے اسیں تہاڈے (دل) نوں مضبوط نہ کردے تے تسی تقریباً اوہناں ول جھک جاندے۔

اِذًا لَّاَذَقْنٰكَ ضِعْفَ الْحَيٰوةِ وَضِعْفَ الْمَمَاتِ ثُمَّ لَا تَجِدُ لَكَ عَلَيْنَا نَصِيْرًا

iżal-la'ażaqnāka ḍi‘fal-ḥayāti wa ḍi‘fal-mamāti ṡumma lā tajidu laka ‘alainā naṣīrā(n).

جے ایسا اے تو یقیناً اسيں آپ نو‏‏ں اس دنیا وچ (عذاب) دگنا تے مرنے دے بعد دوگنا (عذاب) دیواں گے تے آپ (محمد) نو‏‏ں ساڈے مقابلے وچ اک وی مددگار نئيں ہوئے گا۔

وَاِنْ كَادُوْا لَيَسْتَفِزُّوْنَكَ مِنَ الْاَرْضِ لِيُخْرِجُوْكَ مِنْهَا وَاِذًا لَّا يَلْبَثُوْنَ خِلٰفَكَ اِلَّا قَلِيْلًا

wa in kādū layastafizzūnaka minal-arḍi liyukhrijūka minhā wa iżal lā yalbaṡūna khilāfaka illā qalīlā(n).

تے بے شک، اوہ تقریباً تہانوں (محمد) نوں زمین (مکہ) وچ پریشان کر دیندے نیں کیونکہ تہانوں اوس ملک نوں چھڈنا پیندا اے، تے جے انج ہویا تے یقیناً تہاڈے جان دے بعد اوہ (اوتھے) نئیں رہن گے، بلکہ صرف تھوڑے چر لئی رہن گے۔

سُنَّةَ مَنْ قَدْ اَرْسَلْنَا قَبْلَكَ مِنْ رُّسُلِنَا وَلَا تَجِدُ لِسُنَّتِنَا تَحْوِيْلًا ࣖ

sunnata man qad arsalnā qablaka mir rusulinā wa lā tajidu lisunnatinā taḥwīlā(n).

(اوہ) ساڈے قاصداں دے لئی اک فرمان اے جنہاں نو‏‏ں اساں آپ تو‏ں پہلے بھیجیا سی تے آپ نو‏‏ں ساڈے فرمان وچ کوئی تبدیلی نئيں ملے گی۔

اَقِمِ الصَّلٰوةَ لِدُلُوْكِ الشَّمْسِ اِلٰى غَسَقِ الَّيْلِ وَقُرْاٰنَ الْفَجْرِۗ اِنَّ قُرْاٰنَ الْفَجْرِ كَانَ مَشْهُوْدًا

aqimiṣ-ṣalāta lidulūkisy-syamsi ilā gasaqil-laili wa qur'ānal-fajr(i), inna qur'ānal-fajri kāna masyhūdā(n).

غروب آفتاب تو‏ں لے ک‏ے رات دے ہنیرے تک نماز ادا کرو تے (فجر د‏‏ی نماز وی ادا کرو)۔ بے شک، صبح دی نماز (فرشتیاں دے ذریعہ) ویکھی گئی سی۔

وَمِنَ الَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهٖ نَافِلَةً لَّكَۖ عَسٰٓى اَنْ يَّبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقَامًا مَّحْمُوْدًا

wa minal-laili fa tahajjad bihī nāfilatal lak(a), ‘asā ay yab‘aṡaka rabbuka maqāmam maḥmūdā(n).

تے کجھ راتاں چ، اپنے لئی اضافی تہجد نمازاں (عبادت دی شکل دے طور تے) ادا کرو: امید اے کہ تہاڈا رب تہانوں حمد دی تھاں تے اُچا کرے گا۔

وَقُلْ رَّبِّ اَدْخِلْنِيْ مُدْخَلَ صِدْقٍ وَّاَخْرِجْنِيْ مُخْرَجَ صِدْقٍ وَّاجْعَلْ لِّيْ مِنْ لَّدُنْكَ سُلْطٰنًا نَّصِيْرًا

wa qur rabbi adkhilnī mudkhala ṣidqiw wa akhrijnī mukhraja ṣidqiw waj‘al lī mil ladunka sulṭānan naṣīrā(n).

تے کہو (محمد)، اے میرے رب، مینوں داخلے دی صحیح تھاں تے رکھو تے مینوں (وی) باہر نکلن دے صحیح راہ تے لے آؤ تے مینوں اپنے پاسیوں اوہ طاقت دے جو (میری) مدد کر سکے۔

وَقُلْ جَاۤءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ ۖاِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوْقًا

wa qul jā'al-ḥaqqu wa zahaqal-bāṭil(u), innal-bāṭila kāna zahūqā(n).

تے کہو، "سچ آیا اے تے جھوٹ ختم ہو گیا اے۔" بے شک، جھوٹ ضرور ختم ہو جائے گا۔

وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْاٰنِ مَا هُوَ شِفَاۤءٌ وَّرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِيْنَۙ وَلَا يَزِيْدُ الظّٰلِمِيْنَ اِلَّا خَسَارًا

wa nunazzilu minal-qur'āni mā huwa syifā'uw wa raḥmatul lil-mu'minīn(a), wa lā yazīduẓ-ẓālimīna illā khasārā(n).

تے اسيں نے قرآن تو‏ں (کجھ ایسا) نازل کیتا اے جو ایمان رکھنے والےآں دے لئی علاج تے رحمت اے جدو‏ں کہ ظالماں (قرآن) دے لئی ایہ صرف نقصانات نو‏‏ں ودھائے گا۔

وَاِذَآ اَنْعَمْنَا عَلَى الْاِنْسَانِ اَعْرَضَ وَنَاٰ بِجَانِبِهٖۚ وَاِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ كَانَ يَـُٔوْسًا

wa iżā an‘amnā ‘alal-insāni a‘raḍa wa na'ā bijānibih(ī), wa iżā massahusy-syarru kāna ya'ūsā(n).

تے جدوں اسی انسان نوں خوشی دیواں گے تے اوہ ضرور منہ موڑ لوے گا تے تکبر نال دور ہو جائے گا؛ تے جدوں اوہنوں مصیبت آوے گی، تے اوہ ضرور مایوس ہو جائے گا۔

قُلْ كُلٌّ يَّعْمَلُ عَلٰى شَاكِلَتِهٖۗ فَرَبُّكُمْ اَعْلَمُ بِمَنْ هُوَ اَهْدٰى سَبِيْلًا ࣖ

qul kulluy ya‘malu ‘alā syākilatih(ī), fa rabbukum a‘lamu biman huwa ahdā sabīlā(n).

آکھو (محمد)، "ہر بندہ اپنی فطرت دے مطابق کم کردا اے۔" ایس لئی تہاڈے رب نوں چنگا پتہ اے کہ کس دا راہ سچا اے؟

وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الرُّوْحِۗ قُلِ الرُّوْحُ مِنْ اَمْرِ رَبِّيْ وَمَآ اُوْتِيْتُمْ مِّنَ الْعِلْمِ اِلَّا قَلِيْلًا

wa yas'alūnaka ‘anir-rūḥ(i), qulir-rūḥu min amri rabbī wa mā ūtītum minal-‘ilmi illā qalīlā(n).

تے تواڈے (محمد) توں نفس بارے پُچھدے نیں. کہو، "روح میرے رب دا معاملہ اے، جد کہ تہانوں صرف تھوڑا جیہا علم دتا گیا اے۔"

وَلَىِٕنْ شِئْنَا لَنَذْهَبَنَّ بِالَّذِيْٓ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ ثُمَّ لَا تَجِدُ لَكَ بِهٖ عَلَيْنَا وَكِيْلًاۙ؉؉

wa la'in syi'nā lanażhabanna bil-lażī auḥainā ilaika ṡumma lā tajidu laka bihī ‘alainā wakīlā(n).

تے بے شک جے اسی چاہندے تو اس گل نو‏‏ں تباہ کر دیندے جو اسيں نے آپ (محمد) اُتے نازل کیتا اے تے آپ نو‏‏ں ساڈے سامنے اک وی مدافع نئيں ملدا۔

اِلَّا رَحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَۗ اِنَّ فَضْلَهٗ كَانَ عَلَيْكَ كَبِيْرًا

illā raḥmatam mir rabbik(a), inna faḍalahū kāna ‘alaika kabīrā(n).

سوائے تہاڈے رب دے فضل دے۔ بے شک اوہدا فضل تہاڈے تے (محمد) بہوں وڈا اے۔

قُلْ لَّىِٕنِ اجْتَمَعَتِ الْاِنْسُ وَالْجِنُّ عَلٰٓى اَنْ يَّأْتُوْا بِمِثْلِ هٰذَا الْقُرْاٰنِ لَا يَأْتُوْنَ بِمِثْلِهٖ وَلَوْ كَانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيْرًا

qul la'inijtama‘atil-insu wal-jinnu ‘alā ay ya'tū bimiṡli hāżal-qur'āni lā ya'tūna bimiṡlihī wa lau kāna ba‘ḍuhum liba‘ḍin ẓahīrā(n).

کہو، "بے شک، جے انسان تے جن اکٹھے ہو کے ایس قرآن نال ملدی جلدی شے بناندے، تے اوہ ایس قرآن ورگی کوئی شے نئیں بنا سکدے، بھاویں اوہ اک دوجے دی مدد کردے۔"

وَلَقَدْ صَرَّفْنَا لِلنَّاسِ فِيْ هٰذَا الْقُرْاٰنِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍۖ فَاَبٰىٓ اَكْثَرُ النَّاسِ اِلَّا كُفُوْرًا

wa laqad ṣarrafnā lin-nāsi fī hāżal-qur'āni min kulli maṡal(in), fa abā akṡarun-nāsi illā kufūrā(n).

تے بے شک، اسی قرآن وچ مختلف تمثیلاں دے نال لوگاں نو‏‏ں بار بار اس گل د‏‏ی وضاحت کيتی اے، لیکن زیادہ تر لوگ اسنو‏ں پسند نئيں کردے تے ایتھ‏ے تک کہ اس تو‏ں انکار وی کردے نيں۔

وَقَالُوْا لَنْ نُّؤْمِنَ لَكَ حَتّٰى تَفْجُرَ لَنَا مِنَ الْاَرْضِ يَنْۢبُوْعًاۙ

wa qālū lan nu'mina laka ḥattā tafjura lanā minal-arḍi yambū‘ā(n).

تے انہاں نے کہیا اسی تیرے (محمد) اُتے یقین نئيں کراں گے جدو‏ں تک تو زمین تو‏ں ساڈے لئی پانی دا چشمہ نئيں بھیج دیں گا؛

اَوْ تَكُوْنَ لَكَ جَنَّةٌ مِّنْ نَّخِيْلٍ وَّعِنَبٍ فَتُفَجِّرَ الْاَنْهٰرَ خِلٰلَهَا تَفْجِيْرًاۙ

au takūna laka jannatum min nakhīliw wa ‘inabin fa tufajjiral-anhāra khilālahā tafjīrā(n).

یا تہاڈے کول کھجوراں تے انگوراں دا باغ اے، فیر تسی تیز وگدی ہوئی دریا نوں اوہدے وچوں لنگھن دیندے او،

اَوْ تُسْقِطَ السَّمَاۤءَ كَمَا زَعَمْتَ عَلَيْنَا كِسَفًا اَوْ تَأْتِيَ بِاللّٰهِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ قَبِيْلًاۙ

au tusqiṭas-samā'a kamā za‘amta ‘alainā kisafan au ta'tiya billāhi wal-malā'ikati qabīlā(n).

یا تُسی آسمان نوں ساڈے تے ٹکڑیاں چ سٹدے او، جیویں تُسی کہندے او، یا (ایس توں پہلاں) تُسی اللہ تے فرشتیاں نوں ساڈے نال آمنے سامنے لیاندے او،

اَوْ يَكُوْنَ لَكَ بَيْتٌ مِّنْ زُخْرُفٍ اَوْ تَرْقٰى فِى السَّمَاۤءِ ۗوَلَنْ نُّؤْمِنَ لِرُقِيِّكَ حَتّٰى تُنَزِّلَ عَلَيْنَا كِتٰبًا نَّقْرَؤُهٗۗ قُلْ سُبْحَانَ رَبِّيْ هَلْ كُنْتُ اِلَّا بَشَرًا رَّسُوْلًا ࣖ

au yakūna laka baitum min zukhrufin au tarqā fis-samā'(i), wa lan nu'mina liruqiyyika ḥattā tunazzila ‘alainā kitāban naqra'uh(ū), qul subḥāna rabbī hal kuntu illā basyarar rasūlā(n).

یا تہاڈے کول سونے دا گھر اے، یا تسی جنت چ چڑھدے او۔ تے اسی تیری معراج تے یقین نئیں کراں گے جدوں تیکر توں ساڈے کول پڑھن لئی کوئی کتاب نازل نہ کراں۔" کہو (محمد)، "میرے رب دا جلال، کی میں صرف اک انسان نئیں آں جہڑا قاصد اے؟"

وَمَا مَنَعَ النَّاسَ اَنْ يُّؤْمِنُوْٓا اِذْ جَاۤءَهُمُ الْهُدٰٓى اِلَّآ اَنْ قَالُوْٓا اَبَعَثَ اللّٰهُ بَشَرًا رَّسُوْلًا

wa mā mana‘an-nāsa ay yu'minū iż jā'ahumul-hudā illā an qālū aba‘aṡallāhu basyarar rasūlā(n).

تے ہدایت آنے اُتے لوکاں نو‏‏ں ایمان تو‏ں روکنے والی کوئی چیز نئيں اے سوائے انہاں دے کہنے تو‏ں کہ "اللہ نے انسان نو‏‏ں رسول کیوں بھیجیا؟"

قُلْ لَّوْ كَانَ فِى الْاَرْضِ مَلٰۤىِٕكَةٌ يَّمْشُوْنَ مُطْمَىِٕنِّيْنَ لَنَزَّلْنَا عَلَيْهِمْ مِّنَ السَّمَاۤءِ مَلَكًا رَّسُوْلًا

qul lau kāna fil-arḍi malā'ikatuy yamsyūna muṭma'innīna lanazzalnā ‘alaihim minas-samā'i malakar rasūlā(n).

کہو (محمد)، "جے زمین تے فرشتے ہوندے، امن نال گھومدے پھردے، تے اسی ضرور آسمان توں فرشتے اوہناں دے کول قاصد بنن لئی گھلدے۔"

قُلْ كَفٰى بِاللّٰهِ شَهِيْدًاۢ بَيْنِيْ وَبَيْنَكُمْۗ اِنَّهٗ كَانَ بِعِبَادِهٖ خَبِيْرًاۢ بَصِيْرًا

qul kafā billāhi syahīdam bainī wa bainakum, innahū kāna bi‘ibādihī khabīram baṣīrā(n).

کہو (محمد)، "اللہ میرے تے تہاڈے سب دے وچکار گواہ دے طور تے کافی اے، بے شک اوہ سب کجھ جانن آلا اے تے اپنے بندیاں نوں سب کجھ ویکھن آلا اے۔"

وَمَنْ يَّهْدِ اللّٰهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِۚ وَمَنْ يُّضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهُمْ اَوْلِيَاۤءَ مِنْ دُوْنِهٖۗ وَنَحْشُرُهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ عَلٰى وُجُوْهِهِمْ عُمْيًا وَّبُكْمًا وَّصُمًّاۗ مَأْوٰىهُمْ جَهَنَّمُۗ كُلَّمَا خَبَتْ زِدْنٰهُمْ سَعِيْرًا

wa may yahdillāhu fa huwal-muhtad(i), wa may yuḍlil falan tajida lahum auliyā'a min dūnih(ī), wa naḥsyuruhum yaumal-qiyāmati ‘alā wujūhihim ‘umyaw wa bukmaw wa ṣummā(n), ma'wāhum jahannam(u), kullamā khabat zidnāhum sa‘īrā(n).

تے جس نو‏‏ں اللہ تعالیٰ د‏‏ی طرف تو‏ں ہدایت ملدی اے اوہ ہی ہدایت حاصل کردا اے تے جس نو‏‏ں اوہ گمراہ کردا اے تاں اس دے علاوہ تہاڈا انہاں دے لئی کوئی مددگار نئيں ہوئے گا۔ تے قیامت دے دن انہاں نو‏‏ں انھے، گونگے تے بہرے منہ جھکائے ہوئے جمع کراں گے۔ اوہناں دا ٹھکانہ جہنم اے۔ ہر واری جدوں جہنم دی شعلہ بجھ جاندا اے، اسی اوہناں چ ہور اگ پا دیندے آں۔

ذٰلِكَ جَزَاۤؤُهُمْ بِاَنَّهُمْ كَفَرُوْا بِاٰيٰتِنَا وَقَالُوْٓا ءَاِذَا كُنَّا عِظَامًا وَّرُفَاتًا ءَاِنَّا لَمَبْعُوْثُوْنَ خَلْقًا جَدِيْدًا

Żālika jazā'uhum bi'annahum kafarū bi'āyātinā wa qālū a'iżā kunnā ‘iẓāmaw wa rufātan a'innā lamab‘ūṡūna khalqan jadīdā(n).

ایہو انہاں دے لئی ثواب اے، کیونجے انہاں نے ساڈی آیات تو‏ں کفر کیتا تے (کیونکہ انہاں نے) فرمایا، "جے اسيں ہڈیاں تے ٹُٹے ہوئے اشیاء بن گئے نيں تاں کیہ اسيں واقعی نويں مخلوق دے طور اُتے زندہ ہو جاواں گے؟"

۞ اَوَلَمْ يَرَوْا اَنَّ اللّٰهَ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ قَادِرٌ عَلٰٓى اَنْ يَّخْلُقَ مِثْلَهُمْ وَجَعَلَ لَهُمْ اَجَلًا لَّا رَيْبَ فِيْهِۗ فَاَبَى الظّٰلِمُوْنَ اِلَّا كُفُوْرًا

awalam yarau annallāhal-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa qādirun ‘alā ay yakhluqa miṡlahum wa ja‘ala lahum ajalal lā raiba fīh(i), fa abaẓ-ẓālimūna illā kufūrā(n).

تے کیہ اوہ ایس گل نوں محسوس نئیں کردے کہ اللہ جیہنے زمین تے آسماناں نوں بنایا اے قادر مطلق اے (وی) اوہناں ورگے لوکاں نوں وی بنایا اے، تے اوہناں لئی اک خاص ویلا (موت یا قیامت دا) مقرر کیتا اے جیدے وچ کوئی شک نئیں اے؟ چنانچہ ظالم اسنو‏ں مسترد نئيں کردا سوائے کفر دے۔

قُلْ لَّوْ اَنْتُمْ تَمْلِكُوْنَ خَزَاۤىِٕنَ رَحْمَةِ رَبِّيْٓ اِذًا لَّاَمْسَكْتُمْ خَشْيَةَ الْاِنْفَاقِۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ قَتُوْرًا ࣖ

qul lau antum tamlikūna khazā'ina raḥmati rabbī iżal la'amsaktum khasy-yatal-infāq(i), wa kānal-insānu qatūrā(n).

(محمد) آکھو، "جے تُسی میرے رب دے فضل دے خزانے تے قابو رکھدے، تے تسی اوہنوں (خزانے) رکھدے، ایس خوف توں کہ اوہدے خرچ کرن دے خوف توں۔" تے انسان بڑے کنجوس ہوندے نیں۔

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسٰى تِسْعَ اٰيٰتٍۢ بَيِّنٰتٍ فَسْـَٔلْ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اِذْ جَاۤءَهُمْ فَقَالَ لَهٗ فِرْعَوْنُ اِنِّيْ لَاَظُنُّكَ يٰمُوْسٰى مَسْحُوْرًا

wa laqad ātainā mūsā tis‘a āyātim bayyinātin fas'al banī isrā'īla iż jā'ahum fa qāla lahū fir‘aunu innī la'aẓunnuka yā mūsā masḥūrā(n).

تے بے شک، اسی موسیٰ نوں نو واضح معجزے دتے نیں ایس لئی بنی اسرائیل توں پچھو، جدوں موسیٰ اوہناں دے کول آیا تے فیر فرعون نے اوہنوں آکھیا، "اے موسیٰ! بے شک، مینوں واقعی شک اے کہ تسی جادو توں متاثر او۔"

قَالَ لَقَدْ عَلِمْتَ مَآ اَنْزَلَ هٰٓؤُلَاۤءِ اِلَّا رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ بَصَاۤىِٕرَۚ وَاِنِّيْ لَاَظُنُّكَ يٰفِرْعَوْنُ مَثْبُوْرًا

qāla laqad ‘alimta mā anzala hā'ulā'i illā rabbus-samāwāti wal-arḍi baṣā'ir(a), wa innī la'aẓunnuka yā fir‘aunu maṡbūrā(n).

اوہنے (موسیٰ) نے جواب دتا، "سچ، تسی پہلے ای جاندے او کہ کسے نے (معجزے) نئیں گھلے سوائے رب دے (جہڑا محفوظ کردا اے) اسماناں تے زمین نوں واضح ثبوت دے طور تے؛ تے بے شک، میں سچ مچ شک کردا ہاں کہ تسی ہلاک ہو جاؤ گے، اے فرعون۔"

فَاَرَادَ اَنْ يَّسْتَفِزَّهُمْ مِّنَ الْاَرْضِ فَاَغْرَقْنٰهُ وَمَنْ مَّعَهٗ جَمِيْعًاۙ

fa arāda ay yastafizzahum minal arḍi fa agraqnāhu wa mam ma‘ahū jamī‘ā(n).

اس دے بعد اوہ (فرعون) انہاں (موسیٰ تے اس دے پیروکاراں) نو‏‏ں زمین (مصر) تو‏ں کڈنا چاہندا سی، لہذا اسيں نے اسنو‏ں (فرعون) تے انہاں سب نو‏‏ں جو اس دے نال سن، ڈبو دتا۔

وَّقُلْنَا مِنْۢ بَعْدِهٖ لِبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اسْكُنُوا الْاَرْضَ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ الْاٰخِرَةِ جِئْنَا بِكُمْ لَفِيْفًاۗ

wa qulnā mim ba‘dihī libanī isrā'īlaskunul-arḍa fa iżā jā'a wa‘dul-ākhirati ji'nā bikum lafīfā(n).

تے اس دے بعد اسيں نے بنی اسرائیل نو‏‏ں فرمایا کہ اس سرزمین اُتے رہو، لیکن جدو‏ں بیداری دا وقت آئے گا تاں اسيں ضرور آپ نو‏‏ں مخلوط حالت وچ جمع کراں گے۔

وَبِالْحَقِّ اَنْزَلْنٰهُ وَبِالْحَقِّ نَزَلَۗ وَمَآ اَرْسَلْنٰكَ اِلَّا مُبَشِّرًا وَّنَذِيْرًاۘ

wa bil-ḥaqqi anzalnāhu wa bil-ḥaqqi nazal(a), wa mā arsalnāka illā mubasysyiraw wa nażīrā(n).

تے اسیں (قرآن) نوں سچائی نال نازل کیتا تے (قرآن) اوہ سچائی نوں (لاندے ہوئے) نازل ہویا۔ تے اسی تہانوں (محمد) صرف خوشخبری تے خبردار کرن آلے دے طور تے گھلیا۔

وَقُرْاٰنًا فَرَقْنٰهُ لِتَقْرَاَهٗ عَلَى النَّاسِ عَلٰى مُكْثٍ وَّنَزَّلْنٰهُ تَنْزِيْلًا

wa qur'ānan faraqnāhu litaqra'ahū ‘alan-nāsi ‘alā mukṡiw wa nazzalnāhu tanzīlā(n).

تے قرآن (اسیں نے) ہولی ہولی نازل کیتا تاں جے تُسی (محمد) لوکاں نوں ہولی ہولی پڑھو تے اسی ہولی ہولی نازل کیتا

قُلْ اٰمِنُوْا بِهٖٓ اَوْ لَا تُؤْمِنُوْاۗ اِنَّ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهٖٓ اِذَا يُتْلٰى عَلَيْهِمْ يَخِرُّوْنَ لِلْاَذْقَانِ سُجَّدًاۙ

qul āminū bihī au lā tu'minū, innal-lażīna ūtul-‘ilma min qablihī iżā yutlā ‘alaihim yakhirrūna lil-ażqāni sujjadā(n).

کہو (محمد)، "اس (قرآن) اُتے ایمان رکھو ورنہ آپ نو‏‏ں یقین کرنے د‏‏ی ضرورت نئيں اے (اللہ دے لئی وی ایہی اے)۔ بے شک جنہاں نو‏ں پہلے تو‏ں علم دتا گیا اے، جدو‏ں (قرآن) انہاں نو‏‏ں پڑھیا جاندا اے، اوہ اپنا منہ نیواں کردے نيں، سجدہ کردے نيں۔"

وَّيَقُوْلُوْنَ سُبْحٰنَ رَبِّنَآ اِنْ كَانَ وَعْدُ رَبِّنَا لَمَفْعُوْلًا

wa yaqūlūna subḥāna rabbinā in kāna wa‘du rabbinā lamaf‘ūlā(n).

تے اوہناں نے آکھیا، "ساڈے رب دا جلال؛ بے شک، ساڈے رب دا وعدہ پورا ہووے گا۔"

وَيَخِرُّوْنَ لِلْاَذْقَانِ يَبْكُوْنَ وَيَزِيْدُهُمْ خُشُوْعًا ۩

wa yakhirrūna lil-ażqāni yabkūna wa yazīduhum khusyū‘ā(n).

تے اوہناں نے روندے ہوئے اپنے چہرے تھلے کیتے تے اوہ ہور وی سنجیدہ ہو گئے۔

قُلِ ادْعُوا اللّٰهَ اَوِ ادْعُوا الرَّحْمٰنَۗ اَيًّا مَّا تَدْعُوْا فَلَهُ الْاَسْمَاۤءُ الْحُسْنٰىۚ وَلَا تَجْهَرْ بِصَلَاتِكَ وَلَا تُخَافِتْ بِهَا وَابْتَغِ بَيْنَ ذٰلِكَ سَبِيْلًا

qulid‘ullāha awid‘ur-raḥmān(a), ayyam mā tad‘ū fa lahul-asmā'ul-ḥusnā, wa lā tajhar biṣalātika wa lā tukhāfit bihā wabtagi baina żālika sabīlā(n).

(محمد) آکھو، "اللہ نوں پکارو یا ار رحمن نوں پکارو۔ کسے وی ناں نال تسی پکار سکدے او، کیونکہ اوہدے کول سب توں چنگے ناں نیں (اسمااء الحسنہ) تے دعا وچ اپنی آواز نہ چُکو تے (وی) گھٹ نہ کرو تے دوناں دے وچکار اک وچکارلا راہ لبھن دی کوشش کرو۔"

وَقُلِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْ لَمْ يَتَّخِذْ وَلَدًا وَّلَمْ يَكُنْ لَّهٗ شَرِيْكٌ فِى الْمُلْكِ وَلَمْ يَكُنْ لَّهٗ وَلِيٌّ مِّنَ الذُّلِّ وَكَبِّرْهُ تَكْبِيْرًا ࣖ

wa qulil-ḥamdu lillāhil-lażī lam yattakhiż waladaw wa lam yakul lahū syarīkun fil-mulki wa lam yakul lahū waliyyum minaż-żulli wa kabbirhu takbīrā(n).

تے کہو اللہ دی حمد جس دی بادشاہت وچ کوئی اولاد تے نہ (نہیں) شریک اے تے اسنو‏ں ذلت تو‏ں مدد د‏‏ی ضرورت نئيں اے تے اسنو‏ں اتنا ہی عظیم بناؤ جتنا اوہ ا‏‏ے۔