Q.S الانکبوت (اَلْعَنْكَبُوت) - 69 مصرعیاں دی گنتی

الۤمّۤ ۗ

alif lām mīm.

الف لام میم۔

اَحَسِبَ النَّاسُ اَنْ يُّتْرَكُوْٓا اَنْ يَّقُوْلُوْٓا اٰمَنَّا وَهُمْ لَا يُفْتَنُوْنَ

aḥasiban-nāsu ay yutrakū ay yaqūlū āmannā wa hum lā yuftanūn(a).

کی لوکی سوچدے نے کہ اُوہناں نوں صرف ایہہ کہن لئی چھڈ دِتا جائے گا، ’’اسی یقین کیتا اے‘‘، تے اُوہناں دی پرکھ نئیں کیتی جائے گی؟

وَلَقَدْ فَتَنَّا الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَلَيَعْلَمَنَّ اللّٰهُ الَّذِيْنَ صَدَقُوْا وَلَيَعْلَمَنَّ الْكٰذِبِيْنَ

wa laqad fatannal-lażīna min qablihim falaya‘lamannallāhul-lażīna ṣadaqū wa laya‘lamannal-kāżibīn(a).

تے بے شک اسی انہاں تو‏ں پہلے دے لوکاں نو‏‏ں آزمایا اے لہذا اللہ یقیناً انہاں لوکاں نو‏‏ں جاندا اے جو سچے نيں تے یقیناً جھوٹ بولنے والےآں نو‏‏ں جاندا ا‏‏ے۔

اَمْ حَسِبَ الَّذِيْنَ يَعْمَلُوْنَ السَّيِّاٰتِ اَنْ يَّسْبِقُوْنَا ۗسَاۤءَ مَا يَحْكُمُوْنَ

am ḥasibal-lażīna ya‘malūnas-sayyi'āti ay yasbiqūnā, sā'a mā yaḥkumūn(a).

یا جرائم کرن آلے ایہہ سوچدے نیں کہ اوہ ساڈی (سزا) توں بچ جان گے؟ ایہہ خوفناک اے جہڑا اوہناں نے مقرر کیتا!

مَنْ كَانَ يَرْجُوْا لِقَاۤءَ اللّٰهِ فَاِنَّ اَجَلَ اللّٰهِ لَاٰتٍ ۗوَهُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ

man kāna yarjū liqā'allāhi fa'inna ajalallāhi la'āt(in), wa huwas-samī‘ul-‘alīm(u).

جہڑا اللہ دے نال ملاقات دی امید رکھدا اے، بے شک اللہ دا (وعدہ کیتا گیا) ویلہ ضرور آوے گا۔ تے اوہ سب کجھ سنن آلا، سب کجھ جانن آلا اے۔

وَمَنْ جَاهَدَ فَاِنَّمَا يُجَاهِدُ لِنَفْسِهٖ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَغَنِيٌّ عَنِ الْعٰلَمِيْنَ

wa man jāhada fa'innamā yujāhidu linafsih(ī), innallāha laganiyyun ‘anil-‘ālamīn(a).

تے جہڑا جہاد لئی جہاد کردا اے اوہدا جہاد سچ مچ اپنے لئی ہوندا اے. بے شک اللہ سارے جہاناں توں سب توں امیر اے (کسے شے دی لوڑ نئیں)۔

وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ لَنُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّاٰتِهِمْ وَلَنَجْزِيَنَّهُمْ اَحْسَنَ الَّذِيْ كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

wal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti lanukaffiranna ‘anhum sayyi'ātihim wa lanajziyannahum aḥsanal-lażī kānū ya‘malūn(a).

تے جو لوک ایمان رکھدے نیں تے چنگے کم کردے نیں، اسی اوہناں دی غلطیاں نوں ضرور مٹا دیواں گے تے اوہناں دے کماں دا اوہناں نوں بہتر انعام ضرور دیواں گے۔

وَوَصَّيْنَا الْاِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ حُسْنًا ۗوَاِنْ جَاهَدٰكَ لِتُشْرِكَ بِيْ مَا لَيْسَ لَكَ بِهٖ عِلْمٌ فَلَا تُطِعْهُمَا ۗاِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ فَاُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

wa waṣṣainal-insāna biwālidaihi ḥusnā(n), wa in jāhadāka litusyrika bī mā laisa laka bihī ‘ilmun falā tuṭi‘humā, ilayya marji‘ukum fa'unabbi'ukum bimā kuntum ta‘malūn(a).

تے اسی انساناں لئی اپنے ماں پیو نال چنگا کرنا لازمی بنا دتا اے۔ تے جے اوہ تہانوں کسے اجہی شے نال جوڑن تے مجبور کرن جہدے بارے تہانوں کوئی علم نئیں، تے فیر اوہناں دی گل نہ منو۔ صرف میرے ول تیری واپسی اے، تے میں تینوں دساں گا کہ توں کی کیتا اے۔

وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ لَنُدْخِلَنَّهُمْ فِى الصّٰلِحِيْنَ

wal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti lanudkhilannahum fiṣ-ṣāliḥīn(a).

تے اوہ جیہڑے ایمان لیاندے نیں تے اپنے چنگے کم کردے نیں، اسی اوہناں نوں ضرور نیک لوکاں وچ شامل کراں گے۔

وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَّقُوْلُ اٰمَنَّا بِاللّٰهِ فَاِذَآ اُوْذِيَ فِى اللّٰهِ جَعَلَ فِتْنَةَ النَّاسِ كَعَذَابِ اللّٰهِ ۗوَلَىِٕنْ جَاۤءَ نَصْرٌ مِّنْ رَّبِّكَ لَيَقُوْلُنَّ اِنَّا كُنَّا مَعَكُمْۗ اَوَلَيْسَ اللّٰهُ بِاَعْلَمَ بِمَا فِيْ صُدُوْرِ الْعٰلَمِيْنَ

wa minan-nāsi may yaqūlu āmannā billāhi fa'iżā ūżiya fillāhi ja‘ala fitnatan-nāsi ka‘ażābillāh(i), wa la'in jā'a naṣrum mir rabbika layaqūlunna innā kunnā ma‘akum, awa laisallāhu bi'a‘lama bimā fī ṣudūril-‘ālamīn(a).

تے انساناں وچ کچھ ایسے وی نيں جو کہندے نيں کہ "اسی اللہ اُتے ایمان رکھدے نيں" لیکن جے اسنو‏ں تکلیف ہوئے (کیونکہ اوہ اللہ اُتے ایمان رکھدا اے ) تاں اوہ انسانی آزمائشاں نو‏‏ں اللہ دا عذاب سمجھدا ا‏‏ے۔ تے جے تہاڈے رب ولوں مدد آوے تے اوہ ضرور آکھن گے، "بے شک اسی تہاڈے نال آں"۔ کیہ اللہ نوں بہتر پتہ نہیں کہ سارے انساناں دے سینے وچ کیہ اے؟

وَلَيَعْلَمَنَّ اللّٰهُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَلَيَعْلَمَنَّ الْمُنٰفِقِيْنَ

wa laya‘lamannallāhul-lażīna āmanū wa laya‘lamannal-munāfiqīn(a).

تے اللہ یقیناً ایمان رکھن آلیاں نو جانندا اے تے منافقاں نو یقیناً جانندا اے۔

وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوا اتَّبِعُوْا سَبِيْلَنَا وَلْنَحْمِلْ خَطٰيٰكُمْۗ وَمَا هُمْ بِحٰمِلِيْنَ مِنْ خَطٰيٰهُمْ مِّنْ شَيْءٍۗ اِنَّهُمْ لَكٰذِبُوْنَ

wa qālal-lażīna kafarū lil-lażīna āmanuttabi‘ū sabīlanā walnaḥmil khaṭāyākum, wa mā hum biḥāmilīna min khaṭāyāhum min syai'(in), innahum lakāżibūn(a).

تے کافر ایمانداراں نوں کہندے نیں، "ساڈے راہ تے چلدے رہو، تے اسی تہاڈے گناہواں نوں برداشت کراں گے"، حالانکہ اوہ اپنے گناہواں نوں برداشت کرن دے قابل نئیں۔ حقیقت چ اوہ مکمل جھوٹے ہن۔

وَلَيَحْمِلُنَّ اَثْقَالَهُمْ وَاَثْقَالًا مَّعَ اَثْقَالِهِمْ وَلَيُسْـَٔلُنَّ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ عَمَّا كَانُوْا يَفْتَرُوْنَ ࣖ

wa layaḥmilunna aṡqālahum wa aṡqālam ma‘a aṡqālihim wa layus'alunna yaumal-qiyāmati ‘ammā kānū yaftarūn(a).

تے اوہ واقعی اپنے گناہواں نوں، تے دوجیاں دے گناہواں نوں وی اپنے گناہواں دے نال نال چُکدے رہن گے، تے قیامت دے دن اوہناں نوں ضرور اوہناں جھوٹاں دے بارے پچھیا جائے گا جیہڑے اوہناں نے ہمیشہ ایجاد کیتے سن۔

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖ فَلَبِثَ فِيْهِمْ اَلْفَ سَنَةٍ اِلَّا خَمْسِيْنَ عَامًا ۗفَاَخَذَهُمُ الطُّوْفَانُ وَهُمْ ظٰلِمُوْنَ

wa laqad arsalnā nūḥan ilā qaumihī falabiṡa fīhim alfa sanatin illā khamsīna ‘āmā(n), fa'akhażahumuṭ-ṭūfānu wa hum ẓālimūn(a).

تے بے شک، اسی نوح نو اوہدے لوکاں دے کول گھلیا، اس لیی اوہ ہزار سال یا اس توں گھٹ پنجاہ سال انہاں دے نال رہیا۔ فیر اوہناں نوں اک وڈا ہڑھ آیا، جد کہ اوہ ناانصافی لوک سن۔

فَاَنْجَيْنٰهُ وَاَصْحٰبَ السَّفِيْنَةِ وَجَعَلْنٰهَآ اٰيَةً لِّلْعٰلَمِيْنَ

fa'anjaināhu wa aṣḥābas-safīnati wa ja‘alnāhā āyatal lil-‘ālamīn(a).

ایس لئی اسیں نوح تے اوہناں لوکاں نوں بچایا جیہڑے جہاز تے سن، تے اسیں اوس (واقعے) نوں ساری بنی نوع انسان لئی سبق بنا دتا۔

وَاِبْرٰهِيْمَ اِذْ قَالَ لِقَوْمِهِ اعْبُدُوا اللّٰهَ وَاتَّقُوْهُ ۗذٰلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ اِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ

wa ibrāhīma iż qāla liqaumihi‘budullāha wattaqūh(u), żālikum khairul lakum in kuntum ta‘lamūn(a).

تے (یاد کرو) ابراہیم نو‏‏ں جدو‏ں اس نے اپنی قوم تو‏ں فرمایا "اللہ د‏‏ی عبادت کرو تے اس تو‏ں خوف رکھو، ایہ آپ دے لئی بہتر اے، جے تسيں جاندے ہو۔"

اِنَّمَا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ اَوْثَانًا وَّتَخْلُقُوْنَ اِفْكًا ۗاِنَّ الَّذِيْنَ تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ لَا يَمْلِكُوْنَ لَكُمْ رِزْقًا فَابْتَغُوْا عِنْدَ اللّٰهِ الرِّزْقَ وَاعْبُدُوْهُ وَاشْكُرُوْا لَهٗ ۗاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ

innamā ta‘budūna min dūnillāhi auṡānaw wa takhluqūna ifkā(n), innal-lażīna ta‘budūna min dūnillāhi lā yamlikūna lakum rizqan fabtagū ‘indallāhir-rizqa wa‘budūhu wasykurū lah(ū), ilaihi turja‘ūn(a).

بے شک جو تُسی اللہ دے علاوہ عبادت کردے او اوہ صرف بت نیں تے تُسی جھوٹ گھڑدے او۔ بے شک، جس دی عبادت تسی اللہ دے بغیر کردے او، اوہ تہانوں رزق فراہم نئیں کر سکدا؛ ایس لئی اللہ توں رزق منگو، تے اوہدی عبادت کرو تے اوہدا شکر ادا کرو۔ صرف اوہدے کول ای تہانوں واپس کیتا جائے گا۔

وَاِنْ تُكَذِّبُوْا فَقَدْ كَذَّبَ اُمَمٌ مِّنْ قَبْلِكُمْ ۗوَمَا عَلَى الرَّسُوْلِ اِلَّا الْبَلٰغُ الْمُبِيْنُ

wa in tukażżibū faqad każżaba umamum min qablikum, wa mā ‘alar-rasūli illal-balāgul-mubīn(u).

تے جے تسی (کافر) جھوٹ بولدے او تے بے شک تہاڈے توں پہلے دے لوکاں نے وی جھوٹ بولیا سی (رسولاں)۔ تے رسول دی ذمہ داری صرف (خدا دے دین) نوں واضح طور تے پہنچانا اے۔"

اَوَلَمْ يَرَوْا كَيْفَ يُبْدِئُ اللّٰهُ الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيْدُهٗ ۗاِنَّ ذٰلِكَ عَلَى اللّٰهِ يَسِيْرٌ

awalam yarau kaifa yubdi'ullāhul-khalqa ṡumma yu‘īduh(ū), inna żālika ‘alallāhi yasīr(un).

تے کیہ اوہ ایہ نئیں ویکھدے کہ اللہ تعالیٰ (مخلوق) دی تخلیق نوں کیویں شروع کردا اے، فیر اوہ اینوں (دوبارہ) دہراندا اے۔ بے شک اللہ دے لیی ایہ کم سوکھا اے۔

قُلْ سِيْرُوْا فِى الْاَرْضِ فَانْظُرُوْا كَيْفَ بَدَاَ الْخَلْقَ ثُمَّ اللّٰهُ يُنْشِئُ النَّشْاَةَ الْاٰخِرَةَ ۗاِنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ ۚ

qul sīrū fil-arḍi fanẓurū kaifa bada'al-khalqa ṡummallāhu yunsyi'un-nasy'atal-ākhirah(ta), innallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

آکھو، "زمین تے ٹرو، فیر ویکھو کہ (اللہ) تخلیق (مخلوق) دا آغاز کیویں کردا اے، فیر اللہ آخری واقعہ لیاندا اے۔ بے شک اللہ سب شیواں تے قادر مطلق اے۔"

يُعَذِّبُ مَنْ يَّشَاۤءُ وَيَرْحَمُ مَنْ يَّشَاۤءُ ۚوَاِلَيْهِ تُقْلَبُوْنَ

yu‘ażżibu may yasyā'u wa yarḥamu may yasyā'(u), wa ilaihi tuqlabūn(a).

اوہ (اللہ) جس نو‏‏ں چاہے عذاب دیندا اے تے جس نو‏‏ں چاہے رحمت کردا اے تے آپ نو‏‏ں اوہدے پاس واپس کیتا جائے گا۔

وَمَآ اَنْتُمْ بِمُعْجِزِيْنَ فِى الْاَرْضِ وَلَا فِى السَّمَاۤءِ ۖوَمَا لَكُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ مِنْ وَّلِيٍّ وَّلَا نَصِيْرٍ ࣖ

wa mā antum bimu‘jizīna fil-arḍi wa lā fis-samā'(i), wa mā lakum min dūnillāhi miw waliyyiw wa lā naṣīr(in).

تے تسيں (اللہ د‏‏ی عذاب تو‏ں) بالکل نئيں بچ سکدے نيں نہ زمین اُتے تے نہ آسمان وچ تے اللہ دے سوا تواڈے لئی کوئی محافظ یا مددگار نئيں ا‏‏ے۔

وَالَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِاٰيٰتِ اللّٰهِ وَلِقَاۤىِٕهٖٓ اُولٰۤىِٕكَ يَىِٕسُوْا مِنْ رَّحْمَتِيْ وَاُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

wal-lażīna kafarū bi'āyātillāhi wa liqā'ihī ulā'ika ya'isū mir raḥmatī wa ulā'ika lahum ‘ażābun alīm(un).

تے جو لوک اللہ د‏‏ی آیات تو‏ں انکار کردے نيں تے اس تو‏ں ملاقات کردے نيں اوہ میری رحمت تو‏ں مایوس ہوجاندے نيں تے انہاں نو‏ں تکلیف دہ عذاب برداشت کرنا پڑے گا۔

فَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهٖٓ اِلَّآ اَنْ قَالُوا اقْتُلُوْهُ اَوْ حَرِّقُوْهُ فَاَنْجٰىهُ اللّٰهُ مِنَ النَّارِۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ

famā kāna jawāba qaumihī illā an qaluqtulūhu au ḥarriqūhu fa anjāhullāhu minan-nār(i), inna fī żālika la'āyātil liqaumiy yu'minūn(a).

چنانچہ اس دے قوم (ابراہیم) د‏‏ی جانب تو‏ں کوئی جواب نئيں آیا، سوائے ایہ کہنے دے کہ اسنو‏ں مارو یا اسنو‏ں ساڑ دیو، فیر اللہ تعالیٰ نے اسنو‏ں اگ تو‏ں بچا لیا۔ بے شک اس وچ ایمان رکھنے والےآں دے لئی (اللہ د‏‏ی عظمت د‏‏ی) نشانیاں یقینی طور اُتے موجود ني‏‏‏‏ں۔

وَقَالَ اِنَّمَا اتَّخَذْتُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ اَوْثَانًاۙ مَّوَدَّةَ بَيْنِكُمْ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ۚ ثُمَّ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ يَكْفُرُ بَعْضُكُمْ بِبَعْضٍ وَّيَلْعَنُ بَعْضُكُمْ بَعْضًا ۖوَّمَأْوٰىكُمُ النَّارُ وَمَا لَكُمْ مِّنْ نّٰصِرِيْنَۖ

wa qāla innamattakhażtum min dūnillāhi auṡānam mawaddata bainikum fil-ḥayātid-dun-yā, ṡumma yaumal-qiyāmati yakfuru ba‘ḍukum biba‘ḍiw wa yal‘anu ba‘ḍukum ba‘ḍā(n), wa ma'wākumun nāru wa mā lakum min nāṣirīn(a).

تے اس (ابراہیم) نے فرمایا کہ "بے شک اللہ دے علاوہ جو بتاں د‏‏ی عبادت کردے نيں، اوہ صرف اس دنیا وچ زندگی وچ آپ دے درمیان محبت دے احساسات پیدا کرنے دے لئی نيں، فیر قیامت دے دن آپ وچ کافر ہوو گے تے اک دوسرے نو‏‏ں لعنت کراں گے، تے آپ دا آخری مقصد آتش ہوئے گا، تے آپ نو‏‏ں کوئی مددگار نئيں ہوئے گا۔"

۞ فَاٰمَنَ لَهٗ لُوْطٌۘ وَقَالَ اِنِّيْ مُهَاجِرٌ اِلٰى رَبِّيْ ۗاِنَّهٗ هُوَ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ

fa āmana lahū lūṭ(un), wa qāla innī muhājirun ilā rabbī, innahū huwal-‘azīzul-ḥakīm(u).

لہذا لوط نے (ابراہیم دی نبوت) دی تصدیق کیتی. تے اس (ابراہیم) نے فرمایا، "بے شک، مینوں اپنے رب دے حکم دی تھاں تے منتقل ہونا چائیدا اے، بے شک، اوہ سب توں طاقتور، سب توں دانا اے۔"

وَوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ وَجَعَلْنَا فِيْ ذُرِّيَّتِهِ النُّبُوَّةَ وَالْكِتٰبَ وَاٰتَيْنٰهُ اَجْرَهٗ فِى الدُّنْيَا ۚوَاِنَّهٗ فِى الْاٰخِرَةِ لَمِنَ الصّٰلِحِيْنَ

wa wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūba wa ja‘alnā fī żurriyyatihin nubuwwata wal-kitāba wa ātaināhu ajrahū fid-dun-yā, wa innahū fil-ākhirati laminaṣ-ṣāliḥīn(a).

اسی ابراہیم، اسحاق تے یعقوب نو‏‏ں نعمت دتی تے اس د‏ی اولاد دے لئی اک نبی تے کتاب بنائی تے اسنو‏ں دنیا وچ اس دا انعام دتا؛ تے بے شک اوہ بعد دی زندگی وچ پرہیزگاراں وچ ہووے گا۔

وَلُوْطًا اِذْ قَالَ لِقَوْمِهٖٓ اِنَّكُمْ لَتَأْتُوْنَ الْفَاحِشَةَ ۖمَا سَبَقَكُمْ بِهَا مِنْ اَحَدٍ مِّنَ الْعٰلَمِيْنَ

wa lūṭan iż qāla liqaumihī innakum lata'tūnal-fāḥisyata mā sabaqakum bihā min aḥadim minal-‘ālamīn(a).

تے (یاد رکھو) جدو‏ں لوط نے اپنی قوم تو‏ں کہیا سی، "تسی واقعی وچ اک بہت گھٹیا عمل (ہم جنس پرستی) دا ارتکاب کیتا اے جو آپ تو‏ں پہلے دے لوکاں وچو‏ں کسی نے کدی نئيں کیتا۔"

اَىِٕنَّكُمْ لَتَأْتُوْنَ الرِّجَالَ وَتَقْطَعُوْنَ السَّبِيْلَ ەۙ وَتَأْتُوْنَ فِيْ نَادِيْكُمُ الْمُنْكَرَ ۗفَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهٖٓ اِلَّآ اَنْ قَالُوا ائْتِنَا بِعَذَابِ اللّٰهِ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ

a'innakum lata'tūnar-rijāla wa taqṭa‘ūnas-sabīl(a), wa ta'tūna fī nādīkumul-munkar(a), famā kāna jawāba qaumihī illā an qālu'tinā bi‘ażābillāhi in kunta minaṣ-ṣādiqīn(a).

کیہ تہاڈا ایہہ مناسب اے کہ تُسی مرداں کول جاو، ٹھگی کرو تے اپنیاں ملاقاتاں دیاں تھاواں تے برائی کرو؟” لہٰذا اس دے قوم دا جواب ہور کوئی نئيں سی بلکہ ایہ کہندے سن کہ جے تو صالحاں وچو‏ں اے تے اللہ د‏‏ی عذاب سانو‏ں لے آؤ۔

قَالَ رَبِّ انْصُرْنِيْ عَلَى الْقَوْمِ الْمُفْسِدِيْنَ ࣖ

qāla rabbinṣurnī ‘alal-qaumil-mufsidīn(a).

اس (لوت) نے دعا منگی، "اے میرے رب، اس گروہ دی (سزا دے کے) میری مدد کر جس نے نقصان کیتا سی۔"

وَلَمَّا جَاۤءَتْ رُسُلُنَآ اِبْرٰهِيْمَ بِالْبُشْرٰىۙ قَالُوْٓا اِنَّا مُهْلِكُوْٓا اَهْلِ هٰذِهِ الْقَرْيَةِ ۚاِنَّ اَهْلَهَا كَانُوْا ظٰلِمِيْنَ ۚ

wa lammā jā'at rusulunā ibrāhīma bil-busyrā, qālū innā muhlikū ahli hāżihil-qaryah(ti), inna ahlahā kānū ẓālimīn(a).

تے جدو‏ں ساڈے قاصد (فرشتے) ابراہیم دے پاس ابراہام دے پاس خوشخبری دے نال آئے تاں انہاں نے کہیا کہ بے شک اسی اس شہر (سدوم) دے باشندےآں نو‏‏ں تباہ کراں گے کیونجے اس دے باشندے واقعی ظالم لوک نيں۔"

قَالَ اِنَّ فِيْهَا لُوْطًا ۗقَالُوْا نَحْنُ اَعْلَمُ بِمَنْ فِيْهَا ۖ لَنُنَجِّيَنَّهٗ وَاَهْلَهٗٓ اِلَّا امْرَاَتَهٗ كَانَتْ مِنَ الْغٰبِرِيْنَ

qāla inna fīhā lūṭā(n), qālū naḥnu a‘lamu biman fīhā, lanunajjiyannahū wa ahlahū illamra'atahū kānat minal-gābirīn(a).

ابراہیم نے کہیا بے شک اس شہر وچ لوط ا‏‏ے۔ اوہناں (فرشتیاں) نے آکھیا، "اسیں بہتر جاندے آں کہ اوس شہر وچ کون اے۔ اسی ضرور اوہنوں تے اوہدے پیروکاراں نوں بچاواں گے سوائے اوہدی زنانی دے۔ اوہ اوہناں لوکاں وچوں اے جیہڑے پچھے رہ گئے نیں (فنا ہو گئے نیں)۔"

وَلَمَّآ اَنْ جَاۤءَتْ رُسُلُنَا لُوْطًا سِيْۤءَ بِهِمْ وَضَاقَ بِهِمْ ذَرْعًا وَّقَالُوْا لَا تَخَفْ وَلَا تَحْزَنْ ۗاِنَّا مُنَجُّوْكَ وَاَهْلَكَ اِلَّا امْرَاَتَكَ كَانَتْ مِنَ الْغٰبِرِيْنَ

wa lammā an jā'at rusulunā lūṭan sī'a bihim wa ḍāqa bihim żar‘aw wa qālū lā takhaf wa lā taḥzan, innā munajjūka wa ahlaka illamra'ataka kānat minal-gābirīn(a).

تے جدوں ساڈے رسول (فرشتے) لوط دے کول آئے، تے اوہنوں اوہناں دی آمد دی وجہ توں غمگین ہویا، تے (محسوس) ہویا کہ اوہدے کول اوہناں دی حفاظت کرن دی کوئی طاقت نئیں سی، تے اوہناں (رسولیاں) نے آکھیا، "خوف نہ کرو تے غمگین نہ ہوو۔ بے شک، اسی تہانوں تے تیرے پیروکاراں نوں بچاواں گے، سوائے تیری بیوی دے، اوہ اوہناں لوکاں چوں اے جہڑیاں (مصید) رہندیاں نیں۔

اِنَّا مُنْزِلُوْنَ عَلٰٓى اَهْلِ هٰذِهِ الْقَرْيَةِ رِجْزًا مِّنَ السَّمَاۤءِ بِمَا كَانُوْا يَفْسُقُوْنَ

innā munzilūna ‘alā ahli hāżihil-qaryati rijzam minas-samā'i bimā kānū yafsuqūn(a).

بے شک، اسی اس شہر دے لوکاں تے آسمان توں عذاب بھیجاں گے کیونکہ اوہناں نے شرارت کیتی۔

وَلَقَدْ تَّرَكْنَا مِنْهَآ اٰيَةً ۢ بَيِّنَةً لِّقَوْمٍ يَّعْقِلُوْنَ

wa laqad taraknā minhā āyatam bayyinatal liqaumiy ya‘qilūn(a).

تے بے شک، اسی ایس بارے اک واضح نشانی اک لوکاں لئی چھڈی اے جہڑی سمجھدی اے۔

وَاِلٰى مَدْيَنَ اَخَاهُمْ شُعَيْبًاۙ فَقَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ وَارْجُوا الْيَوْمَ الْاٰخِرَ وَلَا تَعْثَوْا فِى الْاَرْضِ مُفْسِدِيْنَ ۖ

wa ilā madyana akhāhum syu‘aibā(n), faqāla yā qaumi‘budullāha warjul-yaumal-ākhira wa lā ta‘ṡau fil-arḍi mufsidīn(a).

تے مدیان دے لوکاں تو‏ں (اسیں) انہاں دے بھائی شعیب نو‏‏ں بھیجیا اے، اس نے فرمایا کہ اے میری قوم! اللہ د‏‏ی عبادت کرو، آخری دن دے ثواب د‏‏ی امید رکھو تے شرارت کردے ہوئے زمین اُتے گھومنے نہ رہو۔

فَكَذَّبُوْهُ فَاَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَاَصْبَحُوْا فِيْ دَارِهِمْ جٰثِمِيْنَ ۙ

fa każżabūhu fa'akhażathumur-rajfatu fa'aṣbaḥū fī dārihim jāṡimīn(a).

انہاں نے اس تو‏ں انکار کیتا (شعیب)، لہذا انہاں نو‏ں خوفناک زلزلہ آیا، تے فیر انہاں د‏‏ی رہائش گاہاں وچ لاشاں پئیاں سن۔

وَعَادًا وَّثَمُوْدَا۟ وَقَدْ تَّبَيَّنَ لَكُمْ مِّنْ مَّسٰكِنِهِمْۗ وَزَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطٰنُ اَعْمَالَهُمْ فَصَدَّهُمْ عَنِ السَّبِيْلِ وَكَانُوْا مُسْتَبْصِرِيْنَ ۙ

wa ‘ādaw wa ṡamūda wa qat tabayyana lakum mim masākinihim, wa zayyana lahumusy-syaiṭānu a‘mālahum faṣaddahum ‘anis-sabīli wa kānū mustabṣirīn(a).

نالے (یاد رکھو) عاد تے سامود دے لوکاں نوں، (اوہناں دی تباہی) واقعی تہاڈے لئی اوہناں دے ٹھکانیاں توں (کھنڈرات) ظاہر ہو گئی اے۔ شیطان نے انہاں دے (بُرے) کماں نو‏‏ں انہاں دے سامنے سوہنا لگایا اے، اس طرح انہاں نو‏‏ں (اللہ) د‏‏ی راہ تو‏ں روک دتا اے، جدو‏ں کہ اوہ تیز نظر رکھنے والے لوک نيں،

وَقَارُوْنَ وَفِرْعَوْنَ وَهَامٰنَۗ وَلَقَدْ جَاۤءَهُمْ مُّوْسٰى بِالْبَيِّنٰتِ فَاسْتَكْبَرُوْا فِى الْاَرْضِ وَمَا كَانُوْا سٰبِقِيْنَ ۚ

wa qārūna wa fir‘auna wa hāmān(a), wa laqad jā'ahum mūsā bil-bayyināti fastakbarū fil-arḍi wa mā kānū sābiqīn(a).

تے (وی) کارون، فرعون تے ہامان۔ بے شک، موسیٰ اوہناں دے کول واضح معلومات لے کے آیا سی۔ لیکن اوہ زمین اُتے تکبر کردے نيں تے اوہ اوہ نيں جو (اللہ د‏‏ی عذاب تو‏ں) نئيں بچدے ني‏‏‏‏ں۔

فَكُلًّا اَخَذْنَا بِذَنْۢبِهٖۙ فَمِنْهُمْ مَّنْ اَرْسَلْنَا عَلَيْهِ حَاصِبًا ۚوَمِنْهُمْ مَّنْ اَخَذَتْهُ الصَّيْحَةُ ۚوَمِنْهُمْ مَّنْ خَسَفْنَا بِهِ الْاَرْضَۚ وَمِنْهُمْ مَّنْ اَغْرَقْنَاۚ وَمَا كَانَ اللّٰهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ

fakullan akhażnā biżambih(ī), faminhum man arsalnā ‘alaihi ḥāṣibā(n), wa minhum man akhażathuṣ-ṣaiḥah(tu), wa minhum man khasafnā bihil-arḍ(a), wa minhum man agraqnā, wa mā kānallāhu liyaẓlimahum wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).

لہٰذا اسی (اوہناں وچوں) ہر اک نوں اوہناں دے گناہواں دی سزا دتی، اوہناں وچوں کجھ نوں اسیں اوہناں تے کنکراں دی بارش سٹیا، اوہناں وچوں کجھ نوں اُچی گرج دی آوازاں نے ماریا، اوہناں وچوں کجھ نوں اسیں زمین وچ ڈبو دتا، تے اوہناں وچوں کجھ نوں اسیں ڈبو دتا۔ اللہ انہاں دے نال ظلم بالکل نئيں کرنا چاہندا بلکہ اوہ ہی نيں جنہاں نے خود اُتے ظلم کیتا ا‏‏ے۔

مَثَلُ الَّذِيْنَ اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ اَوْلِيَاۤءَ كَمَثَلِ الْعَنْكَبُوْتِۚ اِتَّخَذَتْ بَيْتًاۗ وَاِنَّ اَوْهَنَ الْبُيُوْتِ لَبَيْتُ الْعَنْكَبُوْتِۘ لَوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَ

maṡalul-lażīnattakhażū min dūnillāhi auliyā'a kamaṡalil-‘ankabūt(i), ittakhażat baitā(n), wa inna auhanal-buyūti labaitul-‘ankabūt(i), lau kānū ya‘lamūn(a).

اللہ توں علاوہ محافظ لین آلیاں دی تمثیل مکڑی کوٹھی بنان آلی اے. تے بے شک سب توں کمزور گھر مکڑیاں دا گھر اے، جے اوہناں نوں پتہ ہوندا۔

اِنَّ اللّٰهَ يَعْلَمُ مَا يَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِهٖ مِنْ شَيْءٍۗ وَهُوَ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ

innallāha ya‘lamu mā yad‘ūna min dūnihī min syai'(in), wa huwal-‘azīzul-ḥakīm(u).

بے شک اللہ جانندا اے کہ اوہ اوہدے توں علاوہ کی عبادت کردے نیں؟ تے اوہ سب توں طاقتور، سب توں سیانا اے۔

وَتِلْكَ الْاَمْثَالُ نَضْرِبُهَا لِلنَّاسِۚ وَمَا يَعْقِلُهَآ اِلَّا الْعٰلِمُوْنَ

wa tilkal-amṡālu naḍribuhā lin-nās(i), wa mā ya‘qiluhā illal-‘ālimūn(a).

تے ایہہ تمثیلاں اسی بنی نوع انسان لئی بنائیاں; تے کوئی وی اینوں نئیں سمجھے گا سوائے اوہناں دے جنہاں کول علم اے۔

خَلَقَ اللّٰهُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ بِالْحَقِّۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لِّلْمُؤْمِنِيْنَ ࣖ ۔

khalaqallāhus-samāwāti wal-arḍa bil-ḥaqq(i), inna fī żālika la'āyatal lil-mu'minīn(a).

اللہ نے آسمان تے زمین نوں حق نال بنایا. بے شک اس وچ ایمان رکھنے والےآں دے لئی (اللہ د‏‏ی عظمت د‏‏ی) نشانیاں یقینی طور اُتے موجود ني‏‏‏‏ں۔

اُتْلُ مَآ اُوْحِيَ اِلَيْكَ مِنَ الْكِتٰبِ وَاَقِمِ الصَّلٰوةَۗ اِنَّ الصَّلٰوةَ تَنْهٰى عَنِ الْفَحْشَاۤءِ وَالْمُنْكَرِ ۗوَلَذِكْرُ اللّٰهِ اَكْبَرُ ۗوَاللّٰهُ يَعْلَمُ مَا تَصْنَعُوْنَ

utlu mā ūḥiya ilaika minal-kitābi wa aqimiṣ-ṣalāh(ta), innaṣ-ṣalāta tanhā ‘anil-faḥsyā'i wal-munkar(i), wa lażikrullāhi akbar(u), wallāhu ya‘lamu mā taṣna‘ūn(a).

اوہ کتاب (القرآن) پڑھیں جو تیرے (محمد) اُتے نازل ہوئی اے تے نماز ادا کرو۔ بے شک، دعا برائی تے برائی (اعمال) نو روکدی اے۔ تے (جانو) اللہ (دعا) نو یاد کرنا زیادہ اے (ایس دی ترجیح دوجیاں عبادتاں تے)۔ اللہ جانے تسی کی کردے او۔

۞ وَلَا تُجَادِلُوْٓا اَهْلَ الْكِتٰبِ اِلَّا بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُۖ اِلَّا الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا مِنْهُمْ وَقُوْلُوْٓا اٰمَنَّا بِالَّذِيْٓ اُنْزِلَ اِلَيْنَا وَاُنْزِلَ اِلَيْكُمْ وَاِلٰهُنَا وَاِلٰهُكُمْ وَاحِدٌ وَّنَحْنُ لَهٗ مُسْلِمُوْنَ

wa lā tujādilū ahlal-kitābi illā bil-latī hiya aḥsan(u), illal-lażīna ẓalamū minhum wa qūlū āmannā bil-lażī unzila ilainā wa unzila ilaikum wa ilāhunā wa ilāhukum wāḥiduw wa naḥnu lahū muslimūn(a).

تے اہل کتاب دے نال بحث نہ کرو، سوائے چنگے انداز دے، سوائے انہاں دے ظالماں دے نال، تے آکھو، "اسی (اوہناں کتاباں) تے ایمان لیا اے جہڑیاں ساڈے تے نازل ہوئیاں تے جہڑیاں تہاڈے تے نازل ہوئیاں؛ ساڈا خدا تے تہاڈا خدا اک نیں، تے اسی صرف اوہدے دے تابع آں۔"

وَكَذٰلِكَ اَنْزَلْنَآ اِلَيْكَ الْكِتٰبَۗ فَالَّذِيْنَ اٰتَيْنٰهُمُ الْكِتٰبَ يُؤْمِنُوْنَ بِهٖۚ وَمِنْ هٰٓؤُلَاۤءِ مَنْ يُّؤْمِنُ بِهٖۗ وَمَا يَجْحَدُ بِاٰيٰتِنَآ اِلَّا الْكٰفِرُوْنَ

wa każālika anzalnā ilaikal-kitāb(a), fal-lażīna ātaināhumul-kitāba yu'minūna bih(ī), wa min hā'ulā'i may yu'minu bih(ī), wa mā yajḥadu bi'āyātinā illal-kāfirūn(a).

تے اس طرح اساں نے کتاب (قرآن) نو‏‏ں تواڈے اُتے نازل کیتا ۔ جتھ‏ے تک انہاں لوکاں د‏‏ی اے جنہاں نو‏ں اسيں نے کتاب (توریت تے انجیل) دتی اے تاں اوہ اس (قرآن) نو‏‏ں ایمان رکھدے نيں، تے انہاں وچ (مکہ دے کافراں) کچھ ایسے وی نيں جو اس اُتے ایمان رکھدے نيں۔ تے صرف کافر ہی ساڈی آیتاں توں انکار کردے نیں.

وَمَا كُنْتَ تَتْلُوْا مِنْ قَبْلِهٖ مِنْ كِتٰبٍ وَّلَا تَخُطُّهٗ بِيَمِيْنِكَ اِذًا لَّارْتَابَ الْمُبْطِلُوْنَ

wa mā kunta tatlū min qablihī min kitābiw wa lā takhuṭṭuhū biyamīnika iżal lartābal-mubṭilūn(a).

تے تو (محمد) (قرآن) تو‏ں پہلے کدی کوئی کتاب نئيں پڑھی تے نہ ہی (کدی) اپنے سجے ہتھ تو‏ں کوئی کتاب لکھی؛ جے (تسی پڑھیا تے لکھیا ہوندا)، لوکاں نوں شک ہوندا۔

بَلْ هُوَ اٰيٰتٌۢ بَيِّنٰتٌ فِيْ صُدُوْرِ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْعِلْمَۗ وَمَا يَجْحَدُ بِاٰيٰتِنَآ اِلَّا الظّٰلِمُوْنَ

bal huwa āyātum bayyinātun fī ṣudūril-lażīna ūtul-‘ilm(a), wa mā yajḥadu bi'āyātinā illaẓ-ẓālimūn(a).

اصل وچ (قرآن) اوہ آیات نيں جو علم رکھنے والےآں دے سینے وچ واضح نيں ۔ صرف ظالم ہی ساڈی آیتاں توں انکار کردے نیں۔

وَقَالُوْا لَوْلَآ اُنْزِلَ عَلَيْهِ اٰيٰتٌ مِّنْ رَّبِّهٖ ۗ قُلْ اِنَّمَا الْاٰيٰتُ عِنْدَ اللّٰهِ ۗوَاِنَّمَآ اَنَا۠ نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌ

wa qālū lau lā unzila ‘alaihi āyātum mir rabbih(ī), qul innamal-āyātu ‘indallāh(i), wa innamā ana nażīrum mubīn(un).

تے انہاں (مکہ دے کافراں) نے فرمایا کہ انہاں دے رب د‏‏ی جانب تو‏ں معجزات نازل کیو‏ں نئيں ہُندے؟ کہو (محمد)، "معجزے اللہ تے منحصر نیں۔ میں صرف اک واضح خبردار آں۔"

اَوَلَمْ يَكْفِهِمْ اَنَّآ اَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْكِتٰبَ يُتْلٰى عَلَيْهِمْ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَرَحْمَةً وَّذِكْرٰى لِقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ ࣖ

awalam yakfihim annā anzalnā ‘alaikal-kitāba yutlā ‘alaihim, inna fī żālika laraḥmataw wa żikrā liqaumiy yu'minūn(a).

کیا انہاں دے لئی ایہ کافی نئيں اے کہ اسيں نے آپ دے لئی اوہ کتاب (قرآن) نازل کيتی اے جو انہاں دے لئی تلاوت کيتی گئی سی؟ بے شک (قرآن) وچ ایمان رکھنے والےآں دے لئی بہت وڈی برکت تے عبرت موجود ا‏‏ے۔

قُلْ كَفٰى بِاللّٰهِ بَيْنِيْ وَبَيْنَكُمْ شَهِيْدًاۚ يَعْلَمُ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا بِالْبَاطِلِ وَكَفَرُوْا بِاللّٰهِ اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْخٰسِرُوْنَ

qul kafā billāhi bainī wa bainakum syahīdā(n), ya‘lamu mā fis-samāwāti wal-arḍ(i), wal-lażīna āmanū bil-bāṭili wa kafarū billāhi ulā'ika humul-khāsirūn(a).

کہو (محمد)، "اللہ میرے تے تہاڈے وچکار گواہ دے طور تے کافی اے، اوہ جانندا اے کہ آسماناں تے زمین وچ کی اے، تے جو لوک باطل تے ایمان رکھدے نیں تے اللہ توں کفر کردے نیں، اوہ لوک ہار جاندے نیں"۔

وَيَسْتَعْجِلُوْنَكَ بِالْعَذَابِۗ وَلَوْلَآ اَجَلٌ مُّسَمًّى لَّجَاۤءَهُمُ الْعَذَابُۗ وَلَيَأْتِيَنَّهُمْ بَغْتَةً وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ

wa yasta‘jilūnaka bil-‘ażāb(i), wa lau lā ajalum musammal lajā'ahumul-‘ażāb(u), wa laya'tiyannahum bagtataw wa hum lā yasy‘urūn(a).

تے اوہ تہانوں فوری طور تے سزا تھلے لیان لئی کہندے نیں۔ جے ایہہ مقررہ وقت نہ ہوندا، تے ضرور اوہناں نوں سزا آ جاندی، تے (اوہ سزا) اوہناں نوں اچانک ضرور آ جاندی، جد کہ اوہ ایس گل توں واقف نئیں سن۔

يَسْتَعْجِلُوْنَكَ بِالْعَذَابِۗ وَاِنَّ جَهَنَّمَ لَمُحِيْطَةٌ ۢبِالْكٰفِرِيْنَۙ

yasta‘jilūnaka bil-‘ażāb(i), wa inna jahannama lamuḥīṭatum bil-kāfirīn(a).

اوہ تہانوں فوری طور تے سزا تھلے لیان لئی کہندے ہن۔ تے بے شک جہنم اوہناں لوکاں نوں ڈھک دیوے گا جیہڑے کافر ہون گے،

يَوْمَ يَغْشٰىهُمُ الْعَذَابُ مِنْ فَوْقِهِمْ وَمِنْ تَحْتِ اَرْجُلِهِمْ وَيَقُوْلُ ذُوْقُوْا مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

yauma yagsyāhumul-‘ażābu min fauqihim wa min taḥti arjulihim wa yaqūlu żūqū mā kuntum ta‘malūn(a).

اوس دن (جدوں) عذاب اوہناں نوں اُتوں تے اوہناں دے پیراں دے تھلے توں ڈھک لوے تے (اللہ) اوہناں نوں کہے، "جو کجھ تسی کیتا اے اوہدا مزہ چکھو!"

يٰعِبَادِيَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِنَّ اَرْضِيْ وَاسِعَةٌ فَاِيَّايَ فَاعْبُدُوْنِ

yā ‘ibādiyal-lażīna āmanū inna arḍī wāsi‘atun fa iyyāya fa‘budūn(i).

اے میرے وفادار خادم! بے شک، میری زمین چوڑی اے، اس لیی میری عبادت کرو۔

كُلُّ نَفْسٍ ذَاۤىِٕقَةُ الْمَوْتِۗ ثُمَّ اِلَيْنَا تُرْجَعُوْنَ

kullu nafsin żā'iqatul-maut(i), ṡumma ilainā turja‘ūn(a).

ہر جیوندی روح موت دا سواد چکھے گی۔ فیر صرف ساڈے کول ای تہانوں واپس کیتا جائے گا۔

وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ لَنُبَوِّئَنَّهُمْ مِّنَ الْجَنَّةِ غُرَفًا تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَاۗ نِعْمَ اَجْرُ الْعٰمِلِيْنَۖ

wal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti lanubawwi'annahum minal-jannati gurafan tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā, ni‘ma ajrul-‘āmilīn(a).

تے جو لوک ایمان لیاندے نیں تے چنگے کم کردے نیں، اسی اوہناں نوں اُچیاں تھاواں تے (جنت وچ) رکھاں گے، جہناں دے تھلے دریا وگدے نیں، اوہ ہمیشہ لئی اوتھے رہن گے۔ چنگے کم کرن آلیاں دا ایہو سب توں چنگا اجر اے،

الَّذِيْنَ صَبَرُوْا وَعَلٰى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُوْنَ

al-lażīna ṣabarū wa ‘alā rabbihim yatawakkalūn(a).

(یعنی) اوہ جیہڑے صبر کردے نیں تے اپنے رب تے بھروسہ کردے نیں۔

وَكَاَيِّنْ مِّنْ دَاۤبَّةٍ لَّا تَحْمِلُ رِزْقَهَاۖ اللّٰهُ يَرْزُقُهَا وَاِيَّاكُمْ وَهُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ

wa ka'ayyim min dābbatil lā taḥmilu rizqahā, allāhu yarzuquhā wa iyyākum, wa huwas-samī‘ul-‘alīm(u).

تے کنے جیوندے چلدے پھردے مخلوق اپنی رزق نوں نئیں لے کے آ سکدے۔ ایہ اللہ اے جو اسنو‏ں تے آپ نو‏‏ں رزق دیندا ا‏‏ے۔ اوہ سب کجھ سنن آلا، سب کجھ جانن آلا اے۔

وَلَىِٕنْ سَاَلْتَهُمْ مَّنْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ لَيَقُوْلُنَّ اللّٰهُ ۗفَاَنّٰى يُؤْفَكُوْنَ

wa la'in sa'altahum man khalaqas-samāwāti wal-arḍa wa sakhkharasy-syamsa wal-qamara layaqūlunnallāh(u), fa'annā yu'fakūn(a).

تے جے تُسی اوہناں نوں پُچھو کہ زمین تے آسمان کس نے پیدا کیتے تے سورج تے چن نوں کیہنے ماتحت کیتا؟ یقیناً اوہ جواب دین گے، "اللہ"۔ ایس لئی اوہناں نوں (سچائی توں) کیوں دور کیتا جا سکدا اے۔

اَللّٰهُ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖ وَيَقْدِرُ لَهٗ ۗاِنَّ اللّٰهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمٌ

allāhu yabsuṭur-rizqa limay yasyā'u min ‘ibādihī wa yaqdiru lah(ū), innallāha bikulli syai'in ‘alīm(un).

اللہ تعالیٰ اپنے بندےآں وچو‏ں جنہاں نو‏‏ں چاہے رزق فراہ‏م کردا اے تے اوہ اس دے لئی محدود کردا ا‏‏ے۔ بے شک اللہ سب کجھ جانن آلا اے۔

وَلَىِٕنْ سَاَلْتَهُمْ مَّنْ نَّزَّلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَاَحْيَا بِهِ الْاَرْضَ مِنْۢ بَعْدِ مَوْتِهَا لَيَقُوْلُنَّ اللّٰهُ ۙقُلِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ ۗبَلْ اَكْثَرُهُمْ لَا يَعْقِلُوْنَ ࣖ

wa la'in sa'altahum man nazzala minas-samā'i mā'an fa'aḥyā bihil-arḍa mim ba‘di mautihā layaqūlunnallāh(u), qulil-ḥamdu lillāh(i), bal akṡaruhum lā ya‘qilūn(a).

تے جے تُسی اوہناں نوں پُچھو، "اسمان چوں پانی کس نے اتاریا تے اوہدے نال (پانی) مردہ زمین نوں حیاتی دتی؟" یقیناً اوہ جواب دین گے، "اللہ"۔ کہو الحمدللہ پر ایہناں وچوں بوہتیاں نوں سمجھ نہیں آؤندی.

وَمَا هٰذِهِ الْحَيٰوةُ الدُّنْيَآ اِلَّا لَهْوٌ وَّلَعِبٌۗ وَاِنَّ الدَّارَ الْاٰخِرَةَ لَهِيَ الْحَيَوَانُۘ لَوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَ

wa mā hāżihil-ḥayātud-dun-yā illā lahwuw wa la‘ib(un), wa innad-dāral-ākhirata lahiyal-ḥayawān(u), lau kānū ya‘lamūn(a).

تے ایس دنیا دی زندگی صرف لطیفے تے کھیڈاں نیں۔ تے واقعی، آخرت دی دھرتی حقیقی زندگی اے، جے اوہ صرف جاندے ہوندے۔

فَاِذَا رَكِبُوْا فِى الْفُلْكِ دَعَوُا اللّٰهَ مُخْلِصِيْنَ لَهُ الدِّيْنَ ەۚ فَلَمَّا نَجّٰىهُمْ اِلَى الْبَرِّ اِذَا هُمْ يُشْرِكُوْنَۙ

fa'iżā rakibū fil-fulki da‘awullāha mukhliṣīna lahud-dīn(a), falammā najjāhum ilal-barri iżā hum yusyrikūn(a).

لہذا جدو‏ں اوہ جہاز اُتے سوار ہوئے تاں انہاں نے اللہ تو‏ں مکمل عقیدت (اخلص) دے نال دعا منگی، لیکن جدو‏ں اللہ نے انہاں نو‏‏ں زمین اُتے پہنچنے تو‏ں بچایا، اس دے بجائے اوہ (اللہ) دے نال شرکاء کرنے دے لئی واپس آئے،

لِيَكْفُرُوْا بِمَآ اٰتَيْنٰهُمْۙ وَلِيَتَمَتَّعُوْاۗ فَسَوْفَ يَعْلَمُوْنَ

liyakfurū bimā ātaināhum, fasaufa ya‘lamūn(a).

اوہناں نوں اوہناں نعمتاں توں انکار کرن دیو جہڑیاں اسیں اوہناں نوں دتیاں نیں تے اوہناں نوں (کفر وچ) لطف اندوز ہون دیو۔ فیر بعد چ اوہناں نوں پتہ لگے گا (اوہناں دے کماں دے نتیجے)۔

اَوَلَمْ يَرَوْا اَنَّا جَعَلْنَا حَرَمًا اٰمِنًا وَّيُتَخَطَّفُ النَّاسُ مِنْ حَوْلِهِمْۗ اَفَبِالْبَاطِلِ يُؤْمِنُوْنَ وَبِنِعْمَةِ اللّٰهِ يَكْفُرُوْنَ

awalam yarau annā ja‘alnā ḥaraman āminaw wa yutakhaṭṭafun-nāsu min ḥaulihim, afabil-bāṭili yu'minūna wa bini‘matillāhi yakfurūn(a).

کیہ اوہناں نے ایہہ گل محسوس نہیں کیتی کہ اسیں (اوہناں دے دیس) نوں اک مقدس، محفوظ دھرتی بنا دتا اے، بھاویں اوہدے آلے دوالے دے لوک اک دوجے نوں لٹ رہے نیں۔ کیوں (حق ظاہر ہون دے بعد) فیر وی باطل تے ایمان رکھدے نیں تے اللہ دی نعمتاں توں انکار کردے نیں؟

وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا اَوْ كَذَّبَ بِالْحَقِّ لَمَّا جَاۤءَهٗ ۗ اَلَيْسَ فِيْ جَهَنَّمَ مَثْوًى لِّلْكٰفِرِيْنَ

wa man aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każiban au każżaba bil-ḥaqqi lammā jā'ah(ū), alaisa fī jahannama maṡwal lil-kāfirīn(a).

تے اللہ تعالیٰ دے خلاف جھوٹ گھڑنے والے شخص تو‏ں زیادہ ظالم کون ہوئے گا یا اس شخص تو‏ں جو حق (حق) اس دے پاس آندا اے تاں اس تو‏ں انکار کردا ا‏‏ے۔ کیہ دوزخ وچ کافراں ​​لئی کوئی تھاں نہیں؟

وَالَّذِيْنَ جَاهَدُوْا فِيْنَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَاۗ وَاِنَّ اللّٰهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِيْنَ ࣖ

wal-lażīna jāhadū fīnā lanahdiyannahum subulanā, wa innallāha lama‘al-muḥsinīn(a).

تے جہڑے ساڈے لئی کوشش کردے نیں، اسی اوہناں نوں اپنے راہ وکھاواں گے۔ تے بے شک اللہ انہاں دے نال اے جو نیکی کردے نيں۔