Q.S از زمر (اَلزُّمَر) - 75 مصرعیاں دی گنتی

تَنْزِيْلُ الْكِتٰبِ مِنَ اللّٰهِ الْعَزِيْزِ الْحَكِيْمِ

tanzīlul-kitābi minallāhil-‘azīzil-ḥakīm(i).

تے بے شک، تہانوں خبر (قرآن) دی سچائی کجھ چر مگروں پتہ لگے گی۔"

اِنَّآ اَنْزَلْنَآ اِلَيْكَ الْكِتٰبَ بِالْحَقِّ فَاعْبُدِ اللّٰهَ مُخْلِصًا لَّهُ الدِّيْنَۗ

innā anzalnā ilaikal-kitāba bil-ḥaqqi fa‘budillāha mukhliṣal lahud-dīn(a).

اس کتاب (القرآن) نو‏‏ں اللہ عظیم دانا د‏‏ی جانب تو‏ں نازل کیتا گیا ا‏‏ے۔

اَلَا لِلّٰهِ الدِّيْنُ الْخَالِصُ ۗوَالَّذِيْنَ اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اَوْلِيَاۤءَۘ مَا نَعْبُدُهُمْ اِلَّا لِيُقَرِّبُوْنَآ اِلَى اللّٰهِ زُلْفٰىۗ اِنَّ اللّٰهَ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ فِيْ مَا هُمْ فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ ەۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِيْ مَنْ هُوَ كٰذِبٌ كَفَّارٌ

alā lillāhid-dīnul-khāliṣ(u), wal-lażīnattakhażū min dūnihī auliyā'(a), mā na‘buduhum illā liyuqarribūnā ilallāhi zulfā, innallāha yaḥkumu bainahum fī mā hum fīhi yakhtalifūn(a), innallāha lā yahdī man huwa kāżibun kaffār(un).

بے شک، اسی کتاب (قرآن) نوں تہاڈے (محمد) نوں حق دے نال نازل کیتا اے۔ لہٰذا اپنے دین وچ اللہ دی عبادت خلوص تے خلوص نال کرو.

لَوْ اَرَادَ اللّٰهُ اَنْ يَّتَّخِذَ وَلَدًا لَّاصْطَفٰى مِمَّا يَخْلُقُ مَا يَشَاۤءُ ۙ سُبْحٰنَهٗ ۗهُوَ اللّٰهُ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ

wa lau arādallāhu ay yattakhiża waladal laṣṭafā mimmā yakhluqu mā yasyā'(u), subḥānah(ū), huwallāhul-wāḥidul-qahhār(u).

یاد کرنا! صرف اللہ خالص مذہب نال تعلق رکھدا اے (شرک توں). تے اوہ جنہاں نے اس دے علاوہ محافظاں نو‏‏ں لیا (فرمایا) "ہم انہاں د‏‏ی عبادت نئيں کردے بلکہ (امید) کردے نيں کہ اوہ سانو‏ں اللہ دے زیادہ تو‏ں زیادہ نیڑے لے جان گے۔" بے شک، اللہ تعالیٰ اوہناں دے وچکار فیصلہ کرے گا جہڑا اوہ جھگڑا کرن گے۔ بے شک اللہ جھوٹھے تے بوہت کافر لوکاں دی راہنمائی نئیں کردا.

خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ بِالْحَقِّۚ يُكَوِّرُ الَّيْلَ عَلَى النَّهَارِ وَيُكَوِّرُ النَّهَارَ عَلَى الَّيْلِ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَۗ كُلٌّ يَّجْرِيْ لِاَجَلٍ مُّسَمًّىۗ اَلَا هُوَ الْعَزِيْزُ الْغَفَّارُ

khalaqas-samāwāti wal-arḍa bil-ḥaqq(i), yukawwirul-laila ‘alan-nahāri wa yukawwirun nahāra ‘alal-laili wa sakhkharasy-syamsa wal-qamar(a), kulluy yajrī li'ajalim musammā(n), alā huwal-‘azīzul-gaffār(u).

جے اللہ اک بچہ لینا چاہندا اے، تے یقیناً اوہ اپنے تخلیقات چوں جو چاہندا اے اوہدا انتخاب کرے گا۔ اوہدا جلال ہووے۔ اوہ اللہ تعالیٰ، قادر مطلق اے۔

خَلَقَكُمْ مِّنْ نَّفْسٍ وَّاحِدَةٍ ثُمَّ جَعَلَ مِنْهَا زَوْجَهَا وَاَنْزَلَ لَكُمْ مِّنَ الْاَنْعَامِ ثَمٰنِيَةَ اَزْوَاجٍ ۗ يَخْلُقُكُمْ فِيْ بُطُوْنِ اُمَّهٰتِكُمْ خَلْقًا مِّنْۢ بَعْدِ خَلْقٍ فِيْ ظُلُمٰتٍ ثَلٰثٍۗ ذٰلِكُمُ اللّٰهُ رَبُّكُمْ لَهُ الْمُلْكُۗ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۚ فَاَنّٰى تُصْرَفُوْنَ

khalaqakum min nafsiw wāḥidatin ṡumma ja‘ala minhā zaujahā wa anzala lakum minal-an‘āmi ṡamāniyata azwāj(in), yakhluqukum fī buṭūni ummahātikum khalqam mim ba‘di khalqin fī ẓulumātin ṡalāṡ(in), żālikumullāhu rabbukum lahul-mulk(u), lā ilāha illā huw(a), fa'annā tuṣrafūn(a).

اس نے آسمان تے زمین نو صحیح (مقصد) دے نال بنایا؛ اوہنے رات نوں دن تے دن تے رات نوں دبایا تے سورج تے چن نوں دبایا، ہر اک اپنے مقررہ ویلے دے مطابق چلدا رہیا۔ یاد کرنا! اوہ سب توں شریف، سب توں زیادہ معاف کرن آلا اے۔

اِنْ تَكْفُرُوْا فَاِنَّ اللّٰهَ غَنِيٌّ عَنْكُمْ ۗوَلَا يَرْضٰى لِعِبَادِهِ الْكُفْرَۚ وَاِنْ تَشْكُرُوْا يَرْضَهُ لَكُمْۗ وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِّزْرَ اُخْرٰىۗ ثُمَّ اِلٰى رَبِّكُمْ مَّرْجِعُكُمْ فَيُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَۗ اِنَّهٗ عَلِيْمٌ ۢبِذَاتِ الصُّدُوْرِ

in takfurū fa'innallāha ganiyyun ‘ankum, wa lā yarḍā li‘ibādihil-kufr(a), wa in tasykurū yarḍahu lakum, wa lā taziru wāziratuw wizra ukhrā, ṡumma ilā rabbikum marji‘ukum fa yunabbi'ukum bimā kuntum ta‘malūn(a), innahū ‘alīmum biżātiṣ-ṣudūr(i).

اس نے تہانوں اک بندے (آدم) توں بنایا فیر اوہدے توں اس نے تہاڈا شریک بنایا تے اس نے تہاڈے لیی اٹھ جوڑے ڈنگر اتارے۔ اوہنے تینوں تیری ماں دے ڈھڈ وچ واقعے دے بعد واقعہ تن ہنیریاں وچ بنایا. جو (ایہ) کردا اے اوہ اللہ اے، تہاڈا رب، اوہ رب اے جہڑا بادشاہت دا مالک اے۔ اوہدے سوا کوئی رب نئیں; فیر تہانوں کیوں موڑیا جاندا اے؟

۞ وَاِذَا مَسَّ الْاِنْسَانَ ضُرٌّ دَعَا رَبَّهٗ مُنِيْبًا اِلَيْهِ ثُمَّ اِذَا خَوَّلَهٗ نِعْمَةً مِّنْهُ نَسِيَ مَا كَانَ يَدْعُوْٓا اِلَيْهِ مِنْ قَبْلُ وَجَعَلَ لِلّٰهِ اَنْدَادًا لِّيُضِلَّ عَنْ سَبِيْلِهٖ ۗ قُلْ تَمَتَّعْ بِكُفْرِكَ قَلِيْلًا ۖاِنَّكَ مِنْ اَصْحٰبِ النَّارِ

wa iżā massal-insāna ḍurrun da‘ā rabbahū munīban ilaihi ṡumma iżā khawwalahū ni‘matan minhu nasiya mā kāna yad‘ū ilaihi min qablu wa ja‘ala lilllāhi andādal liyuḍilla ‘an sabīlih(ī), qul tamatta‘ bikufrika qalīlā(n), innaka min aṣḥābin-nār(i).

جے تُسی کفر کردے او (ایہہ گل جانو) تے بے شک اللہ نوں تہاڈی لوڑ نئیں تے اوہ اپنے بندیاں دی کفر نوں پسند نئیں کردا۔ جے تسی شکر گزار او، تے اوہ تہاڈے شکر گزار ہون توں خوش اے۔ گناہ کرن آلا بندہ دوجیاں دے گناہ نئیں چُکدا۔ فیر تسی اپنے رب دے کول واپس آؤ گے تے اوہ تہانوں دسے گا کہ تسی کی کیتا اے۔ بے شک، اوہ سب کجھ جانن آلا اے جہڑا (تہاڈے) سینے وچ محفوظ اے۔

اَمَّنْ هُوَ قَانِتٌ اٰنَاۤءَ الَّيْلِ سَاجِدًا وَّقَاۤىِٕمًا يَّحْذَرُ الْاٰخِرَةَ وَيَرْجُوْا رَحْمَةَ رَبِّهٖۗ قُلْ هَلْ يَسْتَوِى الَّذِيْنَ يَعْلَمُوْنَ وَالَّذِيْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ ۗ اِنَّمَا يَتَذَكَّرُ اُولُوا الْاَلْبَابِ ࣖ

amman huwa qānitun ānā'al-laili sājidaw wa qā'imay yaḥżarul-ākhirata wa yarjū raḥmata rabbih(ī), qul hal yastawil-lażīna ya‘lamūna wal-lażīna lā ya‘lamūn(a), innamā yatażakkaru ulul-albāb(i).

تے جدوں انسان تے کوئی آفت آندی اے، تے اوہ اپنے رب توں اوہدی اطاعت کر کے (مدد) منگدا اے؛ پر جدوں اوہ اوہنوں برکت دیندا اے تے اوہ (اوہ آفت) بھل جاندا اے جہدے لئی اوہنے پہلاں اللہ توں دعا منگی سی، تے اللہ لئی اتحادی بناندا اے تاں جے (لوکاں) نوں اوہدی راہ توں گمراہ کیتا جا سکے۔ آکھو، "تھوڑی دیر لئی اپنے کفر نال مذاق کرو۔ بے شک، تسی دوزخ دے وسنیکاں چوں ہوو گے۔"

قُلْ يٰعِبَادِ الَّذِيْنَ اٰمَنُوا اتَّقُوْا رَبَّكُمْ ۗلِلَّذِيْنَ اَحْسَنُوْا فِيْ هٰذِهِ الدُّنْيَا حَسَنَةٌ ۗوَاَرْضُ اللّٰهِ وَاسِعَةٌ ۗاِنَّمَا يُوَفَّى الصّٰبِرُوْنَ اَجْرَهُمْ بِغَيْرِ حِسَابٍ

qul yā ‘ibādil-lażīna āmanuttaqū rabbakum, lil-lażīna aḥsanū fī hāżihid-dun-yā ḥasanah(tun), wa arḍullāhi wāsi‘ah(tun), innamā yuwaffaṣ-ṣābirūna ajrahum bigairi ḥisāb(in).

(کی تسيں مشرک ہو جو زیادہ نصیب اے ) یا اوہ جو رات نو‏‏ں سجدہ کرکے تے کھڑے ہو ک‏ے عبادت کردا اے ، کیونجے اوہ آخرت تو‏ں (عذاب) خوفزدہ اے تے اپنے رب د‏‏ی رحمت د‏‏ی امید رکھدا اے ؟ آکھو، "جانن والے تے نہ جانن آلے اکو جئے نیں؟" اصل چ، صرف عام فہمی آلے لوک ای سبق قبول کر سکدے نیں۔

قُلْ اِنِّيْٓ اُمِرْتُ اَنْ اَعْبُدَ اللّٰهَ مُخْلِصًا لَّهُ الدِّيْنَ

qul innī umirtu an a‘budallāha mukhliṣal lahud-dīn(a).

(محمد) کہو، "اے میرے وفادار بندو، اپنے رب توں خوف کرو۔" کیونکہ جہڑے لوک ایس دنیا وچ چنگا کم کردے نیں اوہناں نوں چنگیائی ملے گی۔ تے اللہ دی دھرتی چوڑی اے. صرف اوہ لوک جیہڑے صبر کردے نیں اوہناں دے انعام بغیر حد دے ودھ جان گے۔

وَاُمِرْتُ لِاَنْ اَكُوْنَ اَوَّلَ الْمُسْلِمِيْنَ

wa umirtu li'an akūna awwalal-muslimīn(a).

کہو، "بے شک مینوں حکم دتا گیا اے کہ میں دین وچ (عمل) کرن وچ اللہ دی پوری اطاعت دے نال اللہ دی عبادت کراں۔"

قُلْ اِنِّيْٓ اَخَافُ اِنْ عَصَيْتُ رَبِّيْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ

qul innī akhāfu in ‘aṣaitu rabbī ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).

اتے مینوں سبھ توں پہلاں ہتھیار سٹن دا حکم دتا گیا سی۔"

قُلِ اللّٰهَ اَعْبُدُ مُخْلِصًا لَّهٗ دِيْنِيْۚ

qulillāha a‘budu mukhliṣal lahū dīnī.

کہو، "بے شک، میں اپنے رب دی نافرمانی کرن تے وڈے دن دی سزا توں ڈردا ہاں۔"

فَاعْبُدُوْا مَا شِئْتُمْ مِّنْ دُوْنِهٖۗ قُلْ اِنَّ الْخٰسِرِيْنَ الَّذِيْنَ خَسِرُوْٓا اَنْفُسَهُمْ وَاَهْلِيْهِمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِۗ اَلَا ذٰلِكَ هُوَ الْخُسْرَانُ الْمُبِيْنُ

fa‘budū mā syi'tum min dūnih(ī), qul innal-khāsirīnal-lażīna khasirū anfusahum wa ahlīhim yaumal-qiyāmah(ti), alā żālika huwal-khusrānul-mubīn(u).

کہو، "میں اپنے دین وچ (عمل) کرن وچ صرف اللہ دی عبادت کردا ہاں۔"

لَهُمْ مِّنْ فَوْقِهِمْ ظُلَلٌ مِّنَ النَّارِ وَمِنْ تَحْتِهِمْ ظُلَلٌ ۗذٰلِكَ يُخَوِّفُ اللّٰهُ بِهٖ عِبَادَهٗ ۗيٰعِبَادِ فَاتَّقُوْنِ

lahum min fauqihim ẓulalum minan-nāri wa min taḥtihim ẓulal(un), żālika yukhawwifullāhu bihī ‘ibādah(ū), yā ‘ibādi fattaqūn(i).

ایس لئی اُوہدے توں علاوہ دوجیاں دی عبادت کرو جیویں تُسی چاہو! (اے مشرکین)۔ آکھو، "بے شک ہارن آلے اوہ نیں جہڑے قیامت دے دن اپنے آپ نوں تے اپنے ٹبر نوں نقصان پہنچاندے نیں"۔ یاد کرنا! ایہہ اک حقیقی نقصان اے۔

وَالَّذِيْنَ اجْتَنَبُوا الطَّاغُوْتَ اَنْ يَّعْبُدُوْهَا وَاَنَابُوْٓا اِلَى اللّٰهِ لَهُمُ الْبُشْرٰىۚ فَبَشِّرْ عِبَادِۙ

wal-lażīnajtanabuṭ-ṭāgūta ay ya‘budūhā wa anābū ilallāhi lahumul-busyrā, fabasysyir ‘ibād(i).

اوہناں دے اتے اگّ دیاں پرتاں سن اتے اوہناں دے ہیٹھاں اوہناں لئی تیار کیتیاں پرتاں سن۔ اس طرح اللہ تعالیٰ اپنے بندےآں نو‏‏ں (اس عذاب دے نال) دھمکی دیندا ا‏‏ے۔ "اے میرے خادم، میرے توں ڈرو۔"

الَّذِيْنَ يَسْتَمِعُوْنَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُوْنَ اَحْسَنَهٗ ۗ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ هَدٰىهُمُ اللّٰهُ وَاُولٰۤىِٕكَ هُمْ اُولُوا الْاَلْبَابِ

allażīna yastami‘ūnal-qaula fa yattabi‘ūna aḥsanah(ū), ulā'ikal-lażīna hadāhumullāhu wa ulā'ika hum ulul-albāb(i).

تے جو لوک تگوت تو‏ں دور رہندے نيں (یعنی) اس د‏ی عبادت نئيں کردے تے اللہ د‏‏ی طرف واپس آندے نيں، اوہ خوشخبری دے مستحق نيں؛ ایس لئی میرے بندیاں نوں خوشخبری پہنچاؤ،

اَفَمَنْ حَقَّ عَلَيْهِ كَلِمَةُ الْعَذَابِۗ اَفَاَنْتَ تُنْقِذُ مَنْ فِى النَّارِ ۚ

afaman ḥaqqa ‘alaihi kalimatul-‘ażāb(i), afa'anta tunqiżu man fin-nār(i).

(یعنی) اوہ جیہڑے لفظاں نوں سندے نیں تے فیر اوہناں وچوں سب توں چنگی گل دی پیروی کردے نیں ۔ اوہ لوک نیں جنہاں نوں اللہ تعالیٰ نے ہدایت کیتی اے تے اوہ اوہ لوک نیں جنہاں نوں عقل عام اے۔

لٰكِنِ الَّذِيْنَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ لَهُمْ غُرَفٌ مِّنْ فَوْقِهَا غُرَفٌ مَّبْنِيَّةٌ ۙتَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ ەۗ وَعْدَ اللّٰهِ ۗ لَا يُخْلِفُ اللّٰهُ الْمِيْعَادَ

lākinil-lażīnattaqau rabbahum lahum gurafum min fauqihā gurafum mabniyyah(tun), tajrī min taḥtihal-anhār(u), wa‘dallāh(i), lā yukhlifullāhul-mī‘ād(a).

ایس لئی کیہ (کی تُسی اوہناں دی قسمت بدلنا چاہندے او) جنہاں نوں سزا بھگتن دا یقین اے؟ کی تُسی (محمد) اوہناں لوکاں نوں بچا سکدے او جیہڑے جہنم دی اگ وچ نیں؟

اَلَمْ تَرَ اَنَّ اللّٰهَ اَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَسَلَكَهٗ يَنَابِيْعَ فِى الْاَرْضِ ثُمَّ يُخْرِجُ بِهٖ زَرْعًا مُّخْتَلِفًا اَلْوَانُهٗ ثُمَّ يَهِيْجُ فَتَرٰىهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ يَجْعَلُهٗ حُطَامًا ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَذِكْرٰى لِاُولِى الْاَلْبَابِ ࣖ

alam tara annallāha anzala minas-samā'i mā'an fasalakahū yanābī‘a fil-arḍi ṡumma yaj‘aluhū ḥuṭāmā(n), ina fī żālika lażikrā li'ulil-albāb(i).

لیکن اوہ لوک جہڑے اپنے رب توں ڈردے نیں، اوہناں دے کول (جنت وچ) کمرے ہون گے، جنہاں دے اتے کمرے وی بنائے گئے نیں (درجاں وچ)، جنہاں دے تھلے دریا وگدے نیں۔ (یعنی) اللہ دا وعدہ ۔ اللہ اپنے وعدے توں انکار نئیں کرے گا۔

اَفَمَنْ شَرَحَ اللّٰهُ صَدْرَهٗ لِلْاِسْلَامِ فَهُوَ عَلٰى نُوْرٍ مِّنْ رَّبِّهٖ ۗفَوَيْلٌ لِّلْقٰسِيَةِ قُلُوْبُهُمْ مِّنْ ذِكْرِ اللّٰهِ ۗ اُولٰۤىِٕكَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

afaman syaraḥallāhu ṣadrahū lil-islāmi fahuwa ‘alā nūrim mir rabbih(ī), fawailul lil-qāsiyati qulūbuhum min żikrillāh(i), ulā'ika fī ḍalālim mubīn(in).

کی تسيں نئيں دیکھدے کہ اللہ آسمان تو‏ں پانی نازل کردا اے تے اسنو‏ں زمین وچ چشمےآں د‏‏ی طرح بہاندا اے، فیر اس دے نال مختلف رنگاں د‏‏ی فصلاں پیدا کردا اے ؛ فیر اوہ سک جاندے نیں تے تسی اوہناں نو پیلا ہوندیاں ویکھدے او، فیر اوہ اوہناں نو بکھریا ہویا ملبہ بنا دیندا اے۔ بے شک، اس وچ سمجھدار لوکاں لئی اک سبق اے۔

اَللّٰهُ نَزَّلَ اَحْسَنَ الْحَدِيْثِ كِتٰبًا مُّتَشَابِهًا مَّثَانِيَۙ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُوْدُ الَّذِيْنَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ۚ ثُمَّ تَلِيْنُ جُلُوْدُهُمْ وَقُلُوْبُهُمْ اِلٰى ذِكْرِ اللّٰهِ ۗذٰلِكَ هُدَى اللّٰهِ يَهْدِيْ بِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَمَنْ يُّضْلِلِ اللّٰهُ فَمَا لَهٗ مِنْ هَادٍ

allāhu nazzala aḥsanal-ḥadīṡi kitābam mutasyābiham maṡāniy(a), taqsya‘irru minhu julūdul-lażīna yakhsyauna rabbahum, ṡumma talīnu julūduhum wa qulūbuhum ilā żikrillāh(i), żālika hudallāhi yahdī bihī may yasyā'(u), wa may yuḍlilillāhu famā lahū min hād(in).

ایس لئی کیہ اوہ لوک جنہاں دے دلاں نوں اللہ تعالیٰ نے اسلام لئی کھولیا اے تے جنہاں نوں اپنے رب ولوں نور ملدا اے (اوہناں وانگوں نیں جنہاں دے دل سخت ہو گئے نیں)؟ لہٰذا افسوس انہاں لوکاں اُتے جنہاں دے دل اللہ د‏‏ی یاد تو‏ں سخت ہو گئے نيں۔ اوہ ظاہری غلطی چ ہن۔

اَفَمَنْ يَّتَّقِيْ بِوَجْهِهٖ سُوْۤءَ الْعَذَابِ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗوَقِيْلَ لِلظّٰلِمِيْنَ ذُوْقُوْا مَا كُنْتُمْ تَكْسِبُوْنَ

afamay yattaqī biwajhihī sū'al-‘ażābi yaumal-qiyāmah(ti), wa qīla liẓ-ẓālimīna żūqū mā kuntum taksibūn(a).

اللہ نے سب توں چنگے اقوال، قرآن، اکو جئے (آیتاں) بار بار دہرائے گئے نیں; اپنے رب توں ڈرن آلیاں دی کھال ایس توں کمب جاندی اے، فیر اللہ دی یاد تے اوہناں دی کھال تے دل شانت ہو جاندے نیں۔ ایہ اللہ دی ہدایت اے؛ اوہ اس دے نال رہنمائی کردا اے جس نوں اوہ چاہندا اے۔ تے اللہ جہنوں وی گمراہ کرے، اوہدی راہنمائی کرن آلا کوئی نئیں اے۔

كَذَّبَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَاَتٰىهُمُ الْعَذَابُ مِنْ حَيْثُ لَا يَشْعُرُوْنَ

każżabal-lażīna min qablihim fa'atāhumul-‘ażābu mi ḥaiṡu lā yasy‘urūn(a).

ایس لئی کیہ اوہ لوک جیہڑے اپنے چہرے دی حفاظت کردے نیں قیامت دے دِن بھیڑی سزا توں بچن گے (اُو جہے ایماندار جیہڑے سزا دے تابع نئیں ہوندے)؟ تے ظالماں نو‏‏ں کہیا جاندا سی "جو کچھ آپ نے کیتا اے اس دے ثواب دا مزہ چکھو"۔

فَاَذَاقَهُمُ اللّٰهُ الْخِزْيَ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ۚوَلَعَذَابُ الْاٰخِرَةِ اَكْبَرُ ۘ لَوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَ

fa ażāqahumullāhul-khizya fil-ḥayātid-dun-yā, wa la‘ażābul-ākhirati akbar(u), lau kānū ya‘lamūn(a).

جنہاں لوکاں نے انہاں تو‏ں پہلے (رسولاں) دا انکار کیتا سی، فیر انہاں نو‏ں عذاب اک ایسی سمت تو‏ں آیا جس د‏‏ی انہاں نو‏ں توقع نئيں سی۔

وَلَقَدْ ضَرَبْنَا لِلنَّاسِ فِيْ هٰذَا الْقُرْاٰنِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍ لَّعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُوْنَۚ

wa laqad ḍarabnā lin-nāsi fī hāżal-qur'āni min kulli maṡalil la‘allahum yatażakkarūn(a).

چنانچہ اللہ تعالیٰ نے انہاں اُتے دنیاوی زندگی د‏‏ی ذلت عطا کيتی۔ تے واقعی، بعد دی زندگی چ سزا زیادہ اے، جے (صرف) اوہ جاندے ہون۔

قُرْاٰنًا عَرَبِيًّا غَيْرَ ذِيْ عِوَجٍ لَّعَلَّهُمْ يَتَّقُوْنَ

qur'ānan ‘arabiyyan gaira żī ‘iwajil la‘allahum yattaqūn(a).

تے بے شک اساں اس قرآن وچ انساناں دے لئی ہر قسم د‏‏ی تمثیلاں بنائیاں نيں تاکہ اوہ سیکھ سکن۔

ضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلًا رَّجُلًا فِيْهِ شُرَكَاۤءُ مُتَشٰكِسُوْنَ وَرَجُلًا سَلَمًا لِّرَجُلٍ هَلْ يَسْتَوِيٰنِ مَثَلًا ۗ اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ ۗبَلْ اَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ

Ḍaraballāhu maṡalar rajulan fīhi syurakā'u mutasyākisūna wa rajulan salamal lirajulin hal yastawiyāni maṡalā(n), al-ḥamdu lillāh(i), bal akṡaruhum lā ya‘lamūn(a).

(یعنی) قرآن عربی وچ اے، کوئی ٹیڑھی (اس وچ) نئيں اے تاکہ اوہ پرہیزگار ہو سکن۔

اِنَّكَ مَيِّتٌ وَّاِنَّهُمْ مَّيِّتُوْنَ ۖ

innaka mayyituw wa innahum mayyitūn(a).

اللہ اک مثال (یعنی) اک آدمی (خادم) دی ملکیت کردا اے جس دی ملکیت کئی لوکاں دی اے جو اک اتحاد وچ نیں جو تنازعہ وچ نیں، تے اک غلام جو اک (صرف) شخص دی مکمل ملکیت اے۔ دوہاں نوکراں دی حالت اکو ہے؟ الحمداللہ پر ایناں چوں بوہتیاں نوں نئیں پتہ

ثُمَّ اِنَّكُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ عِنْدَ رَبِّكُمْ تَخْتَصِمُوْنَ ࣖ ۔

Ṡumma innakum yaumal-qiyāmati ‘inda rabbikum takhtaṣimūn(a).

بے شک، تسی (محمد) مر جاؤ گے تے اوہ (وی) مر جان گے۔

۞ فَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ كَذَبَ عَلَى اللّٰهِ وَكَذَّبَ بِالصِّدْقِ اِذْ جَاۤءَهٗۗ اَلَيْسَ فِيْ جَهَنَّمَ مَثْوًى لِّلْكٰفِرِيْنَ

faman aẓlamu mimman każaba ‘alallāhi wa każżaba biṣ-ṣidqi iż jā'ah(ū), alaisa fī jahannama maṡwal lil-kāfirīn(a).

فیر قیامت دے دن، تسی اپنے رب دے سامنڑے جھگڑا کرو گے۔

وَالَّذِيْ جَاۤءَ بِالصِّدْقِ وَصَدَّقَ بِهٖٓ اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُتَّقُوْنَ

wal-lażī jā'a biṣ-ṣidqi wa ṣaddaqa bihī ulā'ika humul-muttaqūn(a).

ایس لئی اللہ دے خلاف جھوٹ گھڑن والے توں ودھ کے ظالم کون ہو سکدا اے تے اپنے کول آن والے سچ نوں منکر کردا اے؟ کیہ جہنم اوہ تھاں نئیں جتھے کافر رہندے نیں؟

لَهُمْ مَّا يَشَاۤءُوْنَ عِنْدَ رَبِّهِمْ ۗ ذٰلِكَ جَزَاۤءُ الْمُحْسِنِيْنَۚ

lahum mā yasyā'ūna ‘inda rabbihim, żālika jazā'ul-muḥsinīn(a).

تے جو حق (محمد) لے کے آندے نيں تے جو اس د‏ی تصدیق کردے نيں، اوہ متقی لوک ني‏‏‏‏ں۔

لِيُكَفِّرَ اللّٰهُ عَنْهُمْ اَسْوَاَ الَّذِيْ عَمِلُوْا وَيَجْزِيَهُمْ اَجْرَهُمْ بِاَحْسَنِ الَّذِيْ كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

liyukaffirallāhu ‘anhum aswa'al-lażī ‘amilū wa yajziyahum ajrahum bi'aḥsanil-lażī kānū ya‘malūn(a).

اوہ اپنے رب توں جو چاہندے نیں اوہ حاصل کردے نیں۔ نیکی کرن آلیاں دا اجیہا اجر ہوندا اے،

اَلَيْسَ اللّٰهُ بِكَافٍ عَبْدَهٗۗ وَيُخَوِّفُوْنَكَ بِالَّذِيْنَ مِنْ دُوْنِهٖۗ وَمَنْ يُّضْلِلِ اللّٰهُ فَمَا لَهٗ مِنْ هَادٍۚ

alaisallāhu bikāfin ‘abdah(ū), wa yukhawwifūnaka bil-lażīna min dūnih(ī), wa may yuḍlilillāhu famā lahū min hād(in).

تاکہ اللہ انہاں دے بدترین کماں نو مٹا دیوے جہڑے انہاں نے کدی کیتے نیں تے انہاں نو انہاں دے کیتے کماں توں بہتر کم دے کے اجر دیوے۔

وَمَنْ يَّهْدِ اللّٰهُ فَمَا لَهٗ مِنْ مُّضِلٍّ ۗ اَلَيْسَ اللّٰهُ بِعَزِيْزٍ ذِى انْتِقَامٍ

wa may yahdillāhu famā lahū min muḍill(in), alaisallāhu bi‘azīzin żintiqām(in).

کیہ اللہ اپنے بندیاں لئی کافی نہیں؟ اوہ تہانوں اوہدے توں وکھ ہور (عبادت) نال ڈراندے نیں۔ جس نوں اللہ تعالیٰ دے گمراہ ہون دیوے، اس دی کوئی راہنمائی نئیں کر سکدا.

وَلَىِٕنْ سَاَلْتَهُمْ مَّنْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ لَيَقُوْلُنَّ اللّٰهُ ۗ قُلْ اَفَرَءَيْتُمْ مَّا تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ اِنْ اَرَادَنِيَ اللّٰهُ بِضُرٍّ هَلْ هُنَّ كٰشِفٰتُ ضُرِّهٖٓ اَوْ اَرَادَنِيْ بِرَحْمَةٍ هَلْ هُنَّ مُمْسِكٰتُ رَحْمَتِهٖۗ قُلْ حَسْبِيَ اللّٰهُ ۗعَلَيْهِ يَتَوَكَّلُ الْمُتَوَكِّلُوْنَ

wa la'in sa'altahum man khalaqas-samāwāti wal-arḍa layaqūlunnallāh(u), qul afara'aitum mā tad‘ūna min dūnillāhi in arādaniyallāhu biḍurrin hal hunna kāsyifātu ḍurrihī au arādanī biraḥmatin hal hunna mumsikātu raḥmatih(ī), qul ḥasbiyallāh(u), ‘alaihi yatawakkalul-mutawakkilūn(a).

تے جس نو‏‏ں اللہ د‏‏ی راہنمائی ہوجاندی اے، اسنو‏ں کوئی گمراہ نئيں کرسکدا ا‏‏ے۔ کی اللہ قادر مطلق نئیں اے تے اوہنوں سزا دین دا اختیار نئیں اے؟

قُلْ يٰقَوْمِ اعْمَلُوْا عَلٰى مَكَانَتِكُمْ اِنِّيْ عَامِلٌ ۚفَسَوْفَ تَعْلَمُوْنَۙ

qul yā qaumi‘malū ‘alā makānatikum innī ‘āmil(un), fa saufa ta‘lamūn(a).

تے بے شک، جے تسی اوہناں توں پُچھو، "اسمان تے زمین کس نے پیدا کیتی؟" اوہ ضرور جواب دین گے، "اللہ۔" آکھو، "فیر تہانوں پتہ اے کہ تُسی اللہ دے علاوہ کی عبادت کردے او، جے اللہ میرے اتے آفت لیاؤنا چاہندا اے، تے کیہ اوہ آفت دور کر سکن گے، یا جے اللہ مینوں رحم دینا چاہندا اے، تے کیہ اوہ اوہدی رحمت نوں روک سکدے نیں؟" کہو، "میرے لئی اللہ کافی اے، اوہ جیہڑے اپنا بھروسہ کردے نیں اوہ اوہدے اگے تابع ہو جاندے نیں"۔

مَنْ يَّأْتِيْهِ عَذَابٌ يُّخْزِيْهِ وَيَحِلُّ عَلَيْهِ عَذَابٌ مُّقِيْمٌ

may ya'tīhi ‘ażābuy yukhzīhi wa yaḥillu ‘alaihi ‘ażābum muqīm(un).

(محمد) آکھو، "اے میری قوم! اپنے مقام دے مطابق عمل کرو، میں وی کردا ہاں، بعد چ تہانوں پتہ لگے گا،

اِنَّآ اَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْكِتٰبَ لِلنَّاسِ بِالْحَقِّۚ فَمَنِ اهْتَدٰى فَلِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ ضَلَّ فَاِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَا ۚوَمَآ اَنْتَ عَلَيْهِمْ بِوَكِيْلٍ ࣖ

innā anzalnā ‘alaikal-kitāba lin-nāsi bil-ḥaqq(i), fa manihtadā fa linafsih(ī), wa man ḍalla fa innamā yaḍillu ‘alaihā, wa mā anta ‘alaihim biwakīl(in).

جہنوں ذلت آمیز سزا ملے گی تے اوہدے تے ہمیش دی سزا آوے گی۔"

اَللّٰهُ يَتَوَفَّى الْاَنْفُسَ حِيْنَ مَوْتِهَا وَالَّتِيْ لَمْ تَمُتْ فِيْ مَنَامِهَا ۚ فَيُمْسِكُ الَّتِيْ قَضٰى عَلَيْهَا الْمَوْتَ وَيُرْسِلُ الْاُخْرٰىٓ اِلٰٓى اَجَلٍ مُّسَمًّىۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يَّتَفَكَّرُوْنَ

allāhu yatawaffal-anfusa ḥīna mautihā wal-latī lam tamut fī manāmihā, fayumsikul-latī qaḍā ‘alaihal-mauta wa yursilul-ukhrā ilā ajalim musammā(n), inna fī żālika la'āyātil liqaumiy yatafakkarūn(a).

بے شک، اسی تہاڈے لئی کتاب (قرآن) نازل کیتی اے جہڑی انسانیت لئی سچائی لیاؤندی اے؛ جو کوئی ہدایت حاصل کردا اے فیر (ہدایت) اوہ اپنے لئی اے تے جو کوئی وی گمراہ ہو جاندا اے فیر بے شک گمراہی اپنے لئی اے تے تسی انہاں دے ذمہ دار نئیں او۔

اَمِ اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ شُفَعَاۤءَۗ قُلْ اَوَلَوْ كَانُوْا لَا يَمْلِكُوْنَ شَيْـًٔا وَّلَا يَعْقِلُوْنَ

amittakhażū min dūnillāhi syufa‘ā'(a), qul awalau kānū lā yamlikūna syai'aw wa lā ya‘qilūn(a).

اللہ تعالیٰ (کسے شخص د‏‏ی) زندگی نو‏‏ں اس د‏ی موت دے وقت تے (کسے شخص) د‏‏ی زندگی نو‏‏ں جو حالے تک مریا نئيں اے جدو‏ں کہ اوہ سوندے نيں، رکھدا اے ؛ ایس لئی اوہ (لوکاں) دیاں جاناں نوں برقرار رکھدا اے جنہاں دی موت اوہنے مقرر کیتی اے تے دوجیاں دی جاناں نوں مقررہ ویلے تک چھڈ دیندا اے۔ بے شک، اس وچ اللہ تعالیٰ دیاں علامات (عظمت دی) اک قوم دے لیی نیں جہڑی سوچدی اے۔

قُلْ لِّلّٰهِ الشَّفَاعَةُ جَمِيْعًا ۗ لَهٗ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ ثُمَّ اِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ

qul lillāhisy-syafā‘atu jamī‘ā(n), lahū mulkus-samāwāti wal-arḍ(i), ṡumma ilaihi turja‘ūn(a).

یا فیر اللہ دے علاوہ کوئی مددگار لیندے نیں؟ آکھو، "کیہ (تسی اوہناں نوں وی لے گئے سی) بھاویں اوہناں کول کجھ نئیں سی تے اوہناں نوں سمجھ نئیں آ رہی سی؟"

وَاِذَا ذُكِرَ اللّٰهُ وَحْدَهُ اشْمَـَٔزَّتْ قُلُوْبُ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِۚ وَاِذَا ذُكِرَ الَّذِيْنَ مِنْ دُوْنِهٖٓ اِذَا هُمْ يَسْتَبْشِرُوْنَ

wa iżā żukirallāhu waḥdahusyma'azzat qulūbul-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirah(ti), wa iżā żukiral-lażīna min dūnihī iżā hum yastabsyirūn(a).

کہو، "مدد صرف اللہ دی اے، اسماناں تے زمین دی بادشاہی دا مالک اوہ اے، فیر تسی اوہدے کول واپس آ جاؤ گے۔"

قُلِ اللّٰهُمَّ فَاطِرَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ عٰلِمَ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ اَنْتَ تَحْكُمُ بَيْنَ عِبَادِكَ فِيْ مَا كَانُوْا فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ

qulillāhumma fāṭiras-samāwāti wal-arḍi ‘ālimal-gaibi wasy-syahādati anta taḥkumu baina ‘ibādika fīmā kānū fīhi yakhtalifūn(a).

تے جے صرف اللہ دا نام ہی لیا جائے تو آخرت نو‏‏ں یقین نہ رکھنے والےآں دے دل بہت پریشان ہو جان گے۔ پر جدوں اللہ دے علاوہ دیوتاواں دا ناں لیا جاندا اے تے اوہ اچانک خوش ہو جاندے نیں۔

وَلَوْ اَنَّ لِلَّذِيْنَ ظَلَمُوْا مَا فِى الْاَرْضِ جَمِيْعًا وَّمِثْلَهٗ مَعَهٗ لَافْتَدَوْا بِهٖ مِنْ سُوْۤءِ الْعَذَابِ يَوْمَ الْقِيٰمَةِۗ وَبَدَا لَهُمْ مِّنَ اللّٰهِ مَا لَمْ يَكُوْنُوْا يَحْتَسِبُوْنَ

wa lau anna lil-lażīna ẓalamū mā fil-arḍi jamī‘aw wa miṡlahū ma‘ahū laftadau bihī min sū'il-‘ażābi yaumal-qiyāmah(ti), wa badā lahum minallāhi mā lam yakūnū yaḥtasibūn(a).

آکھو، "اے اللہ زمین تے آسماناں دا خالق، جو سب غیب تے حقیقی نو‏‏ں جانندا اے، ایہ آپ اے جو اپنے بندےآں دے درمیان فیصلہ کردا اے جس گل اُتے اوہ ہمیشہ جھگڑا کردے نيں۔"

وَبَدَا لَهُمْ سَيِّاٰتُ مَا كَسَبُوْا وَحَاقَ بِهِمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ

wa badā lahum sayyi'ātu mā kasabū wa ḥāqa bihim mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).

آکھو اے میرے بندے جو اپنی حد توں باہر جاندے نیں اللہ دی رحمت توں مایوس نہ ہوو بے شک اللہ سب دے گناہ معاف کردا اے بے شک اوہ بخشا دین آلا تے رحم کرن آلا اے۔

فَاِذَا مَسَّ الْاِنْسَانَ ضُرٌّ دَعَانَاۖ ثُمَّ اِذَا خَوَّلْنٰهُ نِعْمَةً مِّنَّاۙ قَالَ اِنَّمَآ اُوْتِيْتُهٗ عَلٰى عِلْمٍ ۗبَلْ هِيَ فِتْنَةٌ وَّلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ

fa'iżā massal-insāna ḍurrun da‘ānā ṡumma iżā khawwalnāhu ni‘matam minnā, qāla innamā ūtītuhū ‘alā ‘ilm(in), bal hiya fitnatuw wa lākinna akṡarahum lā ya‘lamūn(a).

تے اپنے رب دے کول واپس آؤ، تے عذاب تہاڈے تے آن توں پہلاں اوہدے اگے ہتھیار سٹ دیو، فیر تہاڈی مدد نئیں ہووے گی۔

قَدْ قَالَهَا الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَمَآ اَغْنٰى عَنْهُمْ مَّا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَ

qad qālahal-lażīna min qablihim famā agnā ‘anhum mā kānū yaksibūn(a).

تے عذاب اچانک تہاڈے اُتے آنے تو‏ں پہلے، جدو‏ں کہ آپ اس تو‏ں آگاہ نہ ہون، آپ دے رب د‏‏ی طرف تو‏ں آپ (قرآن) نو‏‏ں نازل کیتا گیا اے اس د‏ی زیادہ تو‏ں بہتر پیروی کرو۔

فَاَصَابَهُمْ سَيِّاٰتُ مَا كَسَبُوْا ۗوَالَّذِيْنَ ظَلَمُوْا مِنْ هٰٓؤُلَاۤءِ سَيُصِيْبُهُمْ سَيِّاٰتُ مَا كَسَبُوْا ۙوَمَا هُمْ بِمُعْجِزِيْنَ

fa'aṣābahum sayyi'ātu mā kasabū, wal-lażīna ẓalamū min hā'ulā'i sayuṣībuhum sayyi'ātu mā kasabū, wa mā hum bimu‘jizīn(a).

تاکہ کوئی ایہ نہ کہے کہ اللہ دے نال (اپنی فرائض ادا کرنے) وچ میری غفلت اُتے میرا کِنّا افسوس اے تے بے شک میں (دین اللہ) دا مذاق اڑانے والےآں وچو‏ں ہاں۔

اَوَلَمْ يَعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ وَيَقْدِرُ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ ࣖ

awalam ya‘lamū annallāha yabsuṭur-rizqa limay yasyā'u wa yaqdir(u), inna fī żālika la'āyātil liqaumiy yu'minūn(a).

یا (کدھرے) کوئی نہ کہے، 'جے اللہ نے میری راہنمائی کیتی ہوندی تے میں متقی لوکاں چوں اک ہوندا۔'

۞ قُلْ يٰعِبَادِيَ الَّذِيْنَ اَسْرَفُوْا عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوْا مِنْ رَّحْمَةِ اللّٰهِ ۗاِنَّ اللّٰهَ يَغْفِرُ الذُّنُوْبَ جَمِيْعًا ۗاِنَّهٗ هُوَ الْغَفُوْرُ الرَّحِيْمُ

qul yā ‘ibādiyal-lażīna asrafū ‘alā anfusihim lā taqnaṭū mir raḥmatillāh(i), innallāha yagfiruż-żunūba jamī‘ā(n), innahū huwal-gafūrur-raḥīm(u).

یا (کدھرے) کوئی سزا ویکھ کے آکھے، 'جے میں (دنیا) تے واپس آ سکدا، تے یقیناً میں اوہناں لوکاں چوں آں جہڑے چنگا کردے نیں۔'

وَاَنِيْبُوْٓا اِلٰى رَبِّكُمْ وَاَسْلِمُوْا لَهٗ مِنْ قَبْلِ اَنْ يَّأْتِيَكُمُ الْعَذَابُ ثُمَّ لَا تُنْصَرُوْنَ

wa anībū ilā rabbikum wa aslimū lahū min qabli ay ya'tiyakumul-‘ażābu ṡumma lā tunṣarūn(a).

آکھو اے میرے بندے جو اپنی حد توں باہر جاندے نیں اللہ دی رحمت توں مایوس نہ ہوو بے شک اللہ سب دے گناہ معاف کردا اے بے شک اوہ بخشا دین آلا تے رحم کرن آلا اے۔

وَاتَّبِعُوْٓا اَحْسَنَ مَآ اُنْزِلَ اِلَيْكُمْ مِّنْ رَّبِّكُمْ مِّنْ قَبْلِ اَنْ يَّأْتِيَكُمُ الْعَذَابُ بَغْتَةً وَّاَنْتُمْ لَا تَشْعُرُوْنَ ۙ

wattabi‘ū aḥsana mā unzila ilaikum mir rabbikum min qabli ay ya'tiyakumul ‘ażābu bagtataw wa antum lā tasy‘urūn(a).

تے اپنے رب دے کول واپس آؤ، تے عذاب تہاڈے تے آن توں پہلاں اوہدے اگے ہتھیار سٹ دیو، فیر تہاڈی مدد نئیں ہووے گی۔

اَنْ تَقُوْلَ نَفْسٌ يّٰحَسْرَتٰى عَلٰى مَا فَرَّطْتُّ فِيْ جَنْۢبِ اللّٰهِ وَاِنْ كُنْتُ لَمِنَ السّٰخِرِيْنَۙ

an taqūla yā ḥasratā ‘alā mā farraṭṭu fī jambillāhi wa in kuntu laminas-sākhirīn(a).

تے عذاب اچانک تہاڈے اُتے آنے تو‏ں پہلے، جدو‏ں کہ آپ اس تو‏ں آگاہ نہ ہون، آپ دے رب د‏‏ی طرف تو‏ں آپ (قرآن) نو‏‏ں نازل کیتا گیا اے اس د‏ی زیادہ تو‏ں بہتر پیروی کرو۔

اَوْ تَقُوْلَ لَوْ اَنَّ اللّٰهَ هَدٰىنِيْ لَكُنْتُ مِنَ الْمُتَّقِيْنَ ۙ

au taqūla lau annallāha hadānī lakuntu minal-muttaqīn(a).

تاکہ کوئی ایہ نہ کہے کہ اللہ دے نال (اپنی فرائض ادا کرنے) وچ میری غفلت اُتے میرا کِنّا افسوس اے تے بے شک میں (دین اللہ) دا مذاق اڑانے والےآں وچو‏ں ہاں۔

اَوْ تَقُوْلَ حِيْنَ تَرَى الْعَذَابَ لَوْ اَنَّ لِيْ كَرَّةً فَاَكُوْنَ مِنَ الْمُحْسِنِيْنَ

au taqūla ḥīna taral-‘ażāba lau anna lī karratan fa akūna minal-muḥsinīn(a).

یا (کدھرے) کوئی نہ کہے، 'جے اللہ نے میری راہنمائی کیتی ہوندی تے میں متقی لوکاں چوں اک ہوندا۔'

بَلٰى قَدْ جَاۤءَتْكَ اٰيٰتِيْ فَكَذَّبْتَ بِهَا وَاسْتَكْبَرْتَ وَكُنْتَ مِنَ الْكٰفِرِيْنَ

balā qad jā'atka āyātī fa każżabta bihā wastakbarta wa kunta minal-kāfirīn(a).

یا (کدھرے) کوئی سزا ویکھ کے آکھے، 'جے میں (دنیا) تے واپس آ سکدا، تے یقیناً میں اوہناں لوکاں چوں اک آں جہڑے چنگا کردے نیں۔'

وَيَوْمَ الْقِيٰمَةِ تَرَى الَّذِيْنَ كَذَبُوْا عَلَى اللّٰهِ وُجُوْهُهُمْ مُّسْوَدَّةٌ ۗ اَلَيْسَ فِيْ جَهَنَّمَ مَثْوًى لِّلْمُتَكَبِّرِيْنَ

wa yaumal-qiyāmati taral-lażīna każabū ‘alallāhi wujūhuhum muswaddah(tun), alaisa fī jahannama maṡwal lil-mutakabbirīn(a).

بے شک میری معلومات آپ تک پہنچ گئی اے مگر آپ اس تو‏ں انکار کردے نيں بلکہ آپ فخر کردے نيں تے کافراں ​​وچ شامل نيں۔"

وَيُنَجِّى اللّٰهُ الَّذِيْنَ اتَّقَوْا بِمَفَازَتِهِمْۖ لَا يَمَسُّهُمُ السُّوْۤءُ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ

wa yunajjillāhul-lażīnattaqau bimafāzatihim, lā yamassuhumus-sū'u wa lā hum yaḥzanūn(a).

تے قیامت دے دن تسی اوہناں لوکاں نوں ویکھو گے جنہاں نے اللہ دے خلاف جھوٹ بولیا، اوہناں دے چہرے کالے سن۔ کی جہنم اوہناں لوکاں لئی تھاں نئیں اے جہناں نوں رہن تے مان ہوندا اے؟

اَللّٰهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ ۙوَّهُوَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ وَّكِيْلٌ

allāhu khāliqu kulli syai'(in), wa huwa ‘alā kulli syai'iw wakīl(un).

تے اللہ متقیاں نوں اوہناں دی فتح دی وجہ توں نجات دیندا اے۔ اوہناں نوں عذاب نئیں چھوہندا تے نہ ای دُکھ کردے نیں۔

لَهٗ مَقَالِيْدُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَالَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِاٰيٰتِ اللّٰهِ اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْخٰسِرُوْنَ ࣖ

lahū maqālīdus-samāwāti wal-arḍ(i), wal-lażīna kafarū bi'āyātillāhi ulā'ika humul-khāsirūn(a).

اللہ سب کجھ دا خالق اے تے اوہ سب کجھ دا قائم رکھن آلا اے۔

قُلْ اَفَغَيْرَ اللّٰهِ تَأْمُرُوْۤنِّيْٓ اَعْبُدُ اَيُّهَا الْجٰهِلُوْنَ

qul afagairallāhi ta'murūnnī a‘budu ayyuhal-jāhilūn(a).

اسماناں تے زمین دیاں چابیاں (خزانے) اوہدے کول نیں۔ تے جو لوک اللہ د‏‏ی آیتاں تو‏ں کفر کردے نيں اوہ ہی ہار جاندے نيں۔

وَلَقَدْ اُوْحِيَ اِلَيْكَ وَاِلَى الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِكَۚ لَىِٕنْ اَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَلَتَكُوْنَنَّ مِنَ الْخٰسِرِيْنَ

wa laqad ūḥiya ilaika wa ilal-lażīna min qablik(a), la'in asyrakta layaḥbaṭanna ‘amaluka wa latakūnanna minal-khāsirīn(a).

آکھو (محمد)، "اے جاہل لوک، کی تُسی مینوں اللہ دے علاوہ عبادت کرن دا حکم دے رئے او؟"

بَلِ اللّٰهَ فَاعْبُدْ وَكُنْ مِّنَ الشّٰكِرِيْنَ

balillāha fa‘bud wa kum minasy-syākirīn(a).

تے بے شک آپ اُتے تے آپ تو‏ں پہلے (انبیا) اُتے نازل ہوچکيا اے کہ بے شک جے تسيں (اللہ) دے نال شرکاء بناؤ گے تاں تواڈے اعمال ضرور مٹ جان گے تے تسيں ضرور نقصان دہندگان وچو‏ں ہوو گے۔

وَمَا قَدَرُوا اللّٰهَ حَقَّ قَدْرِهٖۖ وَالْاَرْضُ جَمِيْعًا قَبْضَتُهٗ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ وَالسَّمٰوٰتُ مَطْوِيّٰتٌۢ بِيَمِيْنِهٖ ۗسُبْحٰنَهٗ وَتَعٰلٰى عَمَّا يُشْرِكُوْنَ

wa mā qadarullāha ḥaqqa qadrih(ī), wal-arḍu jamī‘an qabḍatuhū yaumal-qiyāmati was-samāwātu maṭwiyyātum biyamīnih(ī), subḥānahū wa ta‘ālā ‘ammā yusyrikūn(a).

اس لیی تُسی صرف اللہ دی عبادت کرو تے شکر گزاراں چوں ہوو۔"

وَنُفِخَ فِى الصُّوْرِ فَصَعِقَ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَمَنْ فِى الْاَرْضِ اِلَّا مَنْ شَاۤءَ اللّٰهُ ۗ ثُمَّ نُفِخَ فِيْهِ اُخْرٰى فَاِذَا هُمْ قِيَامٌ يَّنْظُرُوْنَ

wa nufikha fiṣ-ṣūri faṣa‘iqa man fis-samāwāti wa man fil-arḍi illā man syā'allāh(u), ṡumma nufikha fīhi ukhrā fa'iżā hum qiyāmuy yanẓurūn(a).

تے اوہ اللہ د‏‏ی تسبیح نئيں کردے جداں کہ انہاں نو‏ں کرنا چاہیے، حالانکہ قیامت دے دن ساری زمین اس دے قبضے وچ اے تے آسمان اس دے سجے ہتھ تو‏ں لڑھکے ہوئے ني‏‏‏‏ں۔ اوہدی جلال ہووے تے اوہ اوہدے توں اُچا اے جہڑا اوہ اک دوجے نال جوڑدے نیں۔

وَاَشْرَقَتِ الْاَرْضُ بِنُوْرِ رَبِّهَا وَوُضِعَ الْكِتٰبُ وَجِايْۤءَ بِالنَّبِيّٖنَ وَالشُّهَدَاۤءِ وَقُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْحَقِّ وَهُمْ لَا يُظْلَمُوْنَ

wa asyraqatil-arḍu binūri rabbihā wa wuḍi‘al-kitābu wa jī'a bin-nabiyyīna wasy-syuhadā'i wa quḍiya bainahum bil-ḥaqqi wa hum lā yuẓlamūn(a).

تے نرسنگ وجائی گئی تے زمین تے آسمان تے موجود سب (مخلوق) مر گئیاں سوائے اوہناں دے جنہاں نوں اللہ نے چاہیا۔ فیر اک واری فیر وجایا گیا (نرسنگ) فیر فوراً اوہ اُٹھ گئے (اپنیاں قبراں توں) انتظار کردے ہوئے (خدا دا فیصلہ)۔

وَوُفِّيَتْ كُلُّ نَفْسٍ مَّا عَمِلَتْ وَهُوَ اَعْلَمُ بِمَا يَفْعَلُوْنَ ࣖ

wa wuffiyat kullu nafsim mā ‘amilat wa huwa a‘lamu bimā yaf‘alūn(a).

تے زمین (مہسیار دا میدان) اپنے رب دے نور (انصاف) تو‏ں روشن ہوگئی؛ تے کتاباں (اوہناں دے اعمال دا حساب کتاب) دتی گئیاں (اوہناں وچوں ہر اک نوں)، نبیاں تے گواہاں نوں پیش کیتا گیا، فیر اوہناں دے وچکار منصفانہ طور تے فیصلہ دتا گیا، جد کہ اوہناں نوں کوئی نقصان نئیں ہویا۔

وَسِيْقَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِلٰى جَهَنَّمَ زُمَرًا ۗحَتّٰىٓ اِذَا جَاۤءُوْهَا فُتِحَتْ اَبْوَابُهَا وَقَالَ لَهُمْ خَزَنَتُهَآ اَلَمْ يَأْتِكُمْ رُسُلٌ مِّنْكُمْ يَتْلُوْنَ عَلَيْكُمْ اٰيٰتِ رَبِّكُمْ وَيُنْذِرُوْنَكُمْ لِقَاۤءَ يَوْمِكُمْ هٰذَا ۗقَالُوْا بَلٰى وَلٰكِنْ حَقَّتْ كَلِمَةُ الْعَذَابِ عَلَى الْكٰفِرِيْنَ

wasīqal-lażīna kafarū ilā jahannama zumarā(n), ḥattā iżā jā'ūhā futiḥat abwābuhā wa qāla lahum khazanatuhā alam ya'tikum rusulum minkum yatlūna ‘alaikum āyāti rabbikum wa yunżirūnakum liqā'a yaumikum hāżā, qālū balā wa lākin ḥaqqat kalimatul-‘ażābi ‘alal-kāfirīn(a).

تے ہر روح نوں اوہدے کماں دے مطابق اک کامل انعام دتا جاندا اے تے اوہ سب توں چنگا جاندا اے کہ اوہناں نے کیہ کیتا اے۔

قِيْلَ ادْخُلُوْٓا اَبْوَابَ جَهَنَّمَ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا ۚفَبِئْسَ مَثْوَى الْمُتَكَبِّرِيْنَ

qīladkhulū abwāba jahannama khālidīna fīhā, fa bi'sa maṡwal-mutakabūbirīn(a).

کافر کرن آلے لوکاں نوں ٹولیاں بنا کے دوزخ چ لے جایا جاندا اے. تاکہ جدو‏ں اوہ اس دے (جہنم) دے پاس پہنچے تاں دروازے کھل گئے تے محافظ نے انہاں تو‏ں کہیا کہ کیہ آپ وچو‏ں کدی ایسے رسول نئيں آئے جنہاں نے آپ دے رب د‏‏ی آیات پڑھی تے آپ نو‏‏ں آپ دے دن دے ملاقات تو‏ں خبردار کیتا؟ انہاں نے جواب دتا "ہاں موجود اے" مگر عذاب دا فرمان کافراں ​​اُتے ضرور لاگو ہُندا ا‏‏ے۔

وَسِيْقَ الَّذِيْنَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ اِلَى الْجَنَّةِ زُمَرًا ۗحَتّٰىٓ اِذَا جَاۤءُوْهَا وَفُتِحَتْ اَبْوَابُهَا وَقَالَ لَهُمْ خَزَنَتُهَا سَلٰمٌ عَلَيْكُمْ طِبْتُمْ فَادْخُلُوْهَا خٰلِدِيْنَ

wasīqal-lażīnattaqau rabbahum ilal-jannati zumarā(n), ḥattā iżā jā'ūhā wa futiḥat abwābuhā wa qāla lahum khazanatuhā salāmun ‘alaikum ṭibtum fadkhulūhā khālidīn(a).

(اوہناں نوں) آکھیا گیا سی، "جہنم دے بوہیاں وچ داخل ہو جاؤ، (تسیں) ہمیشہ اوتھے رہو گے۔" ایس لئی (جہنم) فخر کرن آلیاں لئی رہن دی سب توں بھیڑی تھاں اے۔

وَقَالُوا الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْ صَدَقَنَا وَعْدَهٗ وَاَوْرَثَنَا الْاَرْضَ نَتَبَوَّاُ مِنَ الْجَنَّةِ حَيْثُ نَشَاۤءُ ۚفَنِعْمَ اَجْرُ الْعٰمِلِيْنَ

wa qālul-ḥamdu lillāhil-lażī ṣadaqanā wa‘dahū wa auraṡanal-arḍa natabawwa'u minal-jannati ḥaiṡu nasyā'(u), fani‘ma ajrul-‘āmilīn(a).

تے اوہ جیہڑے اپنے رب توں ڈردے نیں اوہناں نوں ٹولیاں وچ جنت وچ لے جایا جاندا اے۔ تاکہ جدوں اوہ اس (جنت) تک پہنچے تے اس دے بوہے کھل گئے، تے سرپرست نے انہاں نو ں کہیا، "تہاڈے اُتے خوشحالی (نصیب ہوئے)، تُسی مبارک ہو! لہذا اندر آؤ، تسيں ہمیشہ اس وچ رہو گے۔"

وَتَرَى الْمَلٰۤىِٕكَةَ حَاۤفِّيْنَ مِنْ حَوْلِ الْعَرْشِ يُسَبِّحُوْنَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْۚ وَقُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْحَقِّ وَقِيْلَ الْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ࣖ

wa taral-malā'ikata ḥāffīna min ḥaulil-‘arsyi yusabbiḥūna biḥamdi rabbihim, wa quḍiya bainahum bil-ḥaqqi wa qīlal-ḥamdu lillāhi rabbil-‘ālamīn(a).

تے انہاں نے کہیا اللہ د‏‏ی حمد جس نے ساڈے نال اپنا وعدہ پورا کیتا اے تے سانو‏ں ایہ جگہ عطا کيتی اے جدو‏ں کہ سانو‏ں جائز اے جتھ‏ے چاہاں جنت اُتے قبضہ کر سک‏‏ے۔ لہذا (جنت) نیک کم کرن آلیاں لئی بہترین انعام اے۔