Q.S اداس (ص) - 88 مصرعیاں دی گنتی

صۤ ۗوَالْقُرْاٰنِ ذِى الذِّكْرِۗ

Ṣād, wal-qur'āni żiż-żikr(i).

تے ساری حمد اللہ دی اے، سب جہاناں دا رب اے۔

بَلِ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا فِيْ عِزَّةٍ وَّشِقَاقٍ

balil-lażīna kafarū fī ‘izzatiw wa syiqāq(in).

شاد، قرآن دے ذریعہ جہدے وچ انتباہات شامل ہن۔

كَمْ اَهْلَكْنَا مِنْ قَبْلِهِمْ مِّنْ قَرْنٍ فَنَادَوْا وَّلَاتَ حِيْنَ مَنَاصٍ

kam ahlaknā min qablihim min qarnin fanādaw wa lāta ḥīna manāṣ(in).

لیکن جو لوک کافر کردے نيں اوہ تکبر تے دشمنی وچ ني‏‏‏‏ں۔

وَعَجِبُوْٓا اَنْ جَاۤءَهُمْ مُّنْذِرٌ مِّنْهُمْ ۖوَقَالَ الْكٰفِرُوْنَ هٰذَا سٰحِرٌ كَذَّابٌۚ

wa ‘ajibū an jā'ahum munżirum minhum, wa qālal-kāfirūna hāżā sāḥirun każżāb(un).

اسیں اوہناں توں پہلاں کنے لوکاں نوں تباہ کیتا اے، فیر اوہناں نے مدد منگی حالانکہ (اوس ویلے) بھجن دا ویلا نئیں سی۔

اَجَعَلَ الْاٰلِهَةَ اِلٰهًا وَّاحِدًا ۖاِنَّ هٰذَا لَشَيْءٌ عُجَابٌ

aja‘alal-ālihata ilāhaw wāḥidā(n), inna hāżā lasyai'un ‘ujāb(un).

تے اوہ حیران ہو گئے کیونکہ اوہناں دے وچوں اک خبردار (رسول) آ رہیا سی; تے کافراں ​​نے کہیا ایہ بندہ اک جادوگر اے جو بہت جھوٹ بولدا ا‏‏ے۔

وَانْطَلَقَ الْمَلَاُ مِنْهُمْ اَنِ امْشُوْا وَاصْبِرُوْا عَلٰٓى اٰلِهَتِكُمْ ۖاِنَّ هٰذَا لَشَيْءٌ يُّرَادُ ۖ

wanṭalaqal-mala'u minhum animsyū waṣbirū ‘alā ālihatikum, inna hāżā lasyai'uy yurād(u).

کیہ اوہنے اوہناں دیوتاواں نوں صرف اک رب بنایا سی؟ واقعی، ایہ واقعی بہوں حیران کن گل اے۔

مَا سَمِعْنَا بِهٰذَا فِى الْمِلَّةِ الْاٰخِرَةِ ۖاِنْ هٰذَآ اِلَّا اخْتِلَاقٌۚ

mā sami‘nā bihāżā fil-millatil-ākhirah(ti), in hāżā illakhtilāq(un).

فیر انہاں دے سردار گئے (کہدے ہوئے)، "جاؤ تے اپنے دیوتاواں د‏‏ی عبادت جاری رکھو، بے شک ایہ واقعی مطلوبہ چیز ا‏‏ے۔"

اَؤُنْزِلَ عَلَيْهِ الذِّكْرُ مِنْۢ بَيْنِنَا ۗبَلْ هُمْ فِيْ شَكٍّ مِّنْ ذِكْرِيْۚ بَلْ لَّمَّا يَذُوْقُوْا عَذَابِ ۗ

a'unzila ‘alaihiż-żikru mim baininā, bal hum fī syakkim min żikrī, bal lammā yażūqū ‘ażāb(i).

اسی بعد دے مذہباں وچ کدی وی ایس بارے نئیں سُندے؛ ایہہ (اللہ دی تصدیق)، اک من گھڑت (جھوٹ) دے سوا کجھ نئیں اے،

اَمْ عِنْدَهُمْ خَزَاۤىِٕنُ رَحْمَةِ رَبِّكَ الْعَزِيْزِ الْوَهَّابِۚ

am ‘indahum khazā'inu raḥmati rabbikal-‘azīzil-wahhāb(i).

ساڈے وچکار قرآن اوہدے تے کیوں نازل ہویا؟ حقیقت چ، اوہ میرے قرآن تے شک کردے نیں، لیکن اوہناں نے (میری) عذاب دا احساس نئیں کیتا۔

اَمْ لَهُمْ مُّلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ۗفَلْيَرْتَقُوْا فِى الْاَسْبَابِ

am lahum mulkus-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumā, falyartaqū fil-asbāb(i).

یا کی اوہناں کول تہاڈے رب، قادر مطلق، سب کجھ دین آلے ولوں فضل دا خزانہ اے؟]

جُنْدٌ مَّا هُنَالِكَ مَهْزُوْمٌ مِّنَ الْاَحْزَابِ

jundum mā hunālika mahzūmum minal-aḥzāb(i).

یا اوہناں کول اسمان تے زمین دیاں بادشاہتاں نیں تے اوہناں وچکار کیہ اے؟ (جے موجود نیں)، تے فیر اوہناں نوں (جنت ول) پوڑیاں چڑھن دیو۔

كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوْحٍ وَّعَادٌ وَّفِرْعَوْنُ ذُو الْاَوْتَادِۙ

każżabat qablahum qaumu nūḥiw wa ‘āduw wa fir‘aunu żul-autād(i).

(اوہ) فوجیاں دا اک وڈا گروہ اے جہڑا اوتھے موجود اے جہنوں شکست دتی جائے گی۔

وَثَمُوْدُ وَقَوْمُ لُوْطٍ وَّاَصْحٰبُ لْـَٔيْكَةِ ۗ اُولٰۤىِٕكَ الْاَحْزَابُ

wa ṡamūdu wa qaumu lūṭiw wa aṣḥābul-aikah(ti), ulā'ikal-aḥzāb(u).

انہاں تو‏ں پہلے قوم نوح عاد تے فرعون جنہاں د‏‏ی وڈی فوجاں سن انہاں نے وی (رسولاں) دا انکار کیتا سی ؛

اِنْ كُلٌّ اِلَّا كَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ عِقَابِ ࣖ

in kullun illā każżabar-rusula faḥaqqa ‘iqāb(i).

تے (ایس طرح) سامود، لوط دے لوک تے ایکہ دے لوک۔ ایہ اوہ گروہ نیں جہڑے اتحادی نیں (رسولاں دے خلاف)۔

وَمَا يَنْظُرُ هٰٓؤُلَاۤءِ اِلَّا صَيْحَةً وَّاحِدَةً مَّا لَهَا مِنْ فَوَاقٍ

wa mā yanẓuru hā'ulā'i illā ṣaiḥataw wāḥidatam mā lahā min fawāq(in).

ایہناں ساریاں نے رسولاں نال جھوٹ بولیا، اس لیی اوہ میری سزا محسوس کرن دے مستحق ہن۔

وَقَالُوْا رَبَّنَا عَجِّلْ لَّنَا قِطَّنَا قَبْلَ يَوْمِ الْحِسَابِ

wa qālū rabbanā ‘ajjil lanā qiṭṭanā qabla yaumil-ḥisāb(i).

تے اصل چ اوہ صرف اک چیک دا انتظار کر رئے سی، جہدے چ کوئی رکاوٹ نئیں سی۔

اِصْبِرْ عَلٰى مَا يَقُوْلُوْنَ وَاذْكُرْ عَبْدَنَا دَاوٗدَ ذَا الْاَيْدِۚ اِنَّهٗٓ اَوَّابٌ

iṣbir ‘alā mā yaqūlūna ważkur ‘abdanā dāwūda żal-aid(i), innahū awwāb(un).

تے انہاں نے کہیا اے رب حساب دے دن تو‏ں پہلے اس عذاب نو‏‏ں جلدی کر دے جو ساڈے لئی مقدر ا‏‏ے۔

اِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبَالَ مَعَهٗ يُسَبِّحْنَ بِالْعَشِيِّ وَالْاِشْرَاقِۙ

innā sakhkharnal-jibāla ma‘ahū yusabbiḥna bil-‘asyiyyi wal-isyrāq(i).

اوہناں دی گل تے صبر کرو؛ تے ساڈے خادم داود نوں یاد کرو جہدے کول طاقت اے; بے شک اوہ (اللہ) دا بہت فرمانبردار سی۔

وَالطَّيْرَمَحْشُوْرَةً ۗ كُلٌّ لَّهٗٓ اَوَّابٌ

waṭ-ṭaira maḥsyūrah(tan), kullul lahū awwāb(un).

بے شک، ایہ اسی آں جہڑے شام تے صبح اوہدے نال (داؤد) تسبیح کرن لئی پہاڑاں نوں ماتحت کردے آں،

وَشَدَدْنَا مُلْكَهٗ وَاٰتَيْنٰهُ الْحِكْمَةَ وَفَصْلَ الْخِطَابِ

wa syadadnā mulkahū wa ātaināhul-ḥikmata wa faṣlal-khiṭāb(i).

تے (اسی وی دبایا) پرندے اک جمع حالت چ۔ ایہناں چوں ہر اک (اللہ دے) بہت فرمانبردار سی۔

۞ وَهَلْ اَتٰىكَ نَبَؤُا الْخَصْمِۘ اِذْ تَسَوَّرُوا الْمِحْرَابَۙ

wa hal atāka naba'ul-khaṣm(i), iż tasawwarul-miḥrāb(a).

تے اسیں اوہدی بادشاہی نوں مضبوط کیتا تے اوہنوں معاملات دا فیصلہ کرن وچ حکمت تے حکمت دتی۔

اِذْ دَخَلُوْا عَلٰى دَاوٗدَ فَفَزِعَ مِنْهُمْ قَالُوْا لَا تَخَفْۚ خَصْمٰنِ بَغٰى بَعْضُنَا عَلٰى بَعْضٍ فَاحْكُمْ بَيْنَنَا بِالْحَقِّ وَلَا تُشْطِطْ وَاهْدِنَآ اِلٰى سَوَاۤءِ الصِّرَاطِ

iż dakhalū ‘alā dāwūda fafazi‘a minhum qālū lā takhaf, khaṣmāni bagā ba‘ḍunā ‘alā ba‘ḍin faḥkum bainanā bil-ḥaqqi wa lā tusyṭiṭ wahdinā ilā sawā'iṣ-ṣirāṭ(i).

تے محراب دی کندھ تے چڑھدیاں ہویاں جھگڑا کرن والیاں دی خبر تہاڈے تیکر اپڑ گئی اے؟

اِنَّ هٰذَآ اَخِيْ ۗ لَهٗ تِسْعٌ وَّتِسْعُوْنَ نَعْجَةً وَّلِيَ نَعْجَةٌ وَّاحِدَةٌ ۗفَقَالَ اَكْفِلْنِيْهَا وَعَزَّنِيْ فِى الْخِطَابِ

inna hāżā akhī, lahū tis‘uw wa tis‘ūna na‘jataw wa liya na‘jatuw wāḥidah(tun), faqāla aqfilnīhā wa ‘azzanī fil-khiṭāb(i).

جدوں اوہ داؤد نال ملن لئی داخل ہوئے تے فیر اوہ اوہناں دی (آمد) دی وجہ توں حیران ہو گیا۔ انہاں نے کہیا کہ خوف نہ کرو! (اسیں) دونے وچ اختلاف اے، ساڈے وچو‏ں کچھ نے دوسرے دے نال ظلم کیتا اے؛ لہذا ساڈے درمیان منصفانہ فیصلہ کرو تے حق تو‏ں ہٹ نہ ہو تے سانو‏ں سیدھے راستے اُتے لے آؤ۔

قَالَ لَقَدْ ظَلَمَكَ بِسُؤَالِ نَعْجَتِكَ اِلٰى نِعَاجِهٖۗ وَاِنَّ كَثِيْرًا مِّنَ الْخُلَطَاۤءِ لَيَبْغِيْ بَعْضُهُمْ عَلٰى بَعْضٍ اِلَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ وَقَلِيْلٌ مَّا هُمْۗ وَظَنَّ دَاوٗدُ اَنَّمَا فَتَنّٰهُ فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهٗ وَخَرَّ رَاكِعًا وَّاَنَابَ ۩

qāla laqad ẓalamaka bisu'āli na‘jatika ilā ni‘ājih(ī), wa inna kaṡīram minal-khulaṭā'i layabgī ba‘ḍuhum ‘alā ba‘ḍin illal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti wa qalīlum mā hum, wa ẓanna dāwūdu annamā fatannāhu fastagfara rabbahū wa kharra rāki‘aw wa anāb(a).

دراصل میرے بھرا کول 99 مادہ بکریاں سن تے میرے کول صرف اک سی، فیر اوہنے آکھیا، "(اپنی بکری) میرے حوالے کر دیو! تے اوہنے مینوں بحث وچ ہرا دتا۔"

فَغَفَرْنَا لَهٗ ذٰلِكَۗ وَاِنَّ لَهٗ عِنْدَنَا لَزُلْفٰى وَحُسْنَ مَاٰبٍ

fa gafarnā lahū żālik(a), wa inna lahū ‘indanā lazulfā wa ḥusna ma'āb(in).

اس (داؤد) نے فرمایا، "بے شک اس نے تیرے بکری نو‏‏ں اپنے بکری وچ شامل کرنے دے لئی کہہ ک‏ے آپ تو‏ں ظلم کیتا اے، بے شک، شرکاء وچو‏ں بوہت سارے لوک دوسرےآں دے نال ظلم کردے نيں، سوائے انہاں لوکاں دے جو ایمان رکھدے نيں تے نیک کم کردے نيں؛ تے انہاں وچو‏ں صرف چند ہی ایسا کردے نيں۔" تے داؤد نو‏‏ں شک ہويا کہ اسيں اسنو‏ں پرکھ رہے نيں؛ اس لیی اس نے اپنے رب توں معافی منگی فیر ڈگ کے توبہ کیتی۔

يٰدَاوٗدُ اِنَّا جَعَلْنٰكَ خَلِيْفَةً فِى الْاَرْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَلَا تَتَّبِعِ الْهَوٰى فَيُضِلَّكَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗاِنَّ الَّذِيْنَ يَضِلُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيْدٌ ۢبِمَا نَسُوْا يَوْمَ الْحِسَابِ ࣖ

yā dāwūdu innā ja‘alnāka khalīfatan fil-arḍi faḥkum bainan nāsi bil-ḥaqqi wa lā tattabi‘il-hawā fa yuḍillaka ‘an sabīlillāh(i), innal-lażīna yaḍillūna ‘an sabīlillāhi lahum ‘ażābun syadīdum bimā nasū yaumal-ḥisāb(i).

فیر اسی (اوہدی غلطی) معاف کر دتی۔ تے واقعی، اوہدے کول اک اجہی پوزیشن اے جہڑی ساڈے واقعی نیڑے اے تے واپس آن لئی اک چنگی تھاں اے۔

وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاۤءَ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا بَاطِلًا ۗذٰلِكَ ظَنُّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا فَوَيْلٌ لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنَ النَّارِۗ

wa mā khalaqnas-samā'a wal-arḍa wa mā bainahumā bāṭilā(n), żālika ẓannul-lażīna kafarū, fawailul lil-lażīna kafarū minan-nār(i).

(اللہ تعالیٰ نے فرمایا) "اے داؤد! اساں نے تینوں زمین اُتے خلیفہ (حاکم) بنایا اے لہذا لوگاں دے درمیان (مقدمات) دا انصاف تو‏ں فیصلہ کر تے اپنی خواہشات اُتے عمل نہ کرو کیونجے اس تو‏ں آپ اللہ د‏‏ی راہ تو‏ں گمراہ ہوجائے گا۔ بے شک اللہ د‏‏ی راہ تو‏ں گمراہ ہونے والےآں نو‏‏ں بھاری عذاب ملے گا کیونکہ اوہ حساب دے دن نو‏‏ں بھول جاندے نيں۔"

اَمْ نَجْعَلُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ كَالْمُفْسِدِيْنَ فِى الْاَرْضِۖ اَمْ نَجْعَلُ الْمُتَّقِيْنَ كَالْفُجَّارِ

am naj‘alul-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti kal-mufsidīna fil-arḍ(i), am naj‘alul-muttaqīna kal-fujjār(i).

تے اسی آسمان تے زمین تے جو کجھ اوہناں دے وچکار اے اوہ بیکار نئیں بنایا۔ کافراں ​​دی ایہی رائے اے ۔ لہٰذا افسوس کافراں ​​اُتے ، کیونجے اوہ اگ وچ وڑ جان گے ۔

كِتٰبٌ اَنْزَلْنٰهُ اِلَيْكَ مُبٰرَكٌ لِّيَدَّبَّرُوْٓا اٰيٰتِهٖ وَلِيَتَذَكَّرَ اُولُوا الْاَلْبَابِ

kitābun anzalnāhu ilaika mubārakul liyaddabbarū āyātihī wa liyatażakkara ulul-albāb(i).

کیہ اسی اوہناں لوکاں نال اوہو ای سلوک کراں گے جیہڑے ایمان رکھدے نیں تے نیک کم کردے نیں تے زمین تے شرارت کھلارن والیاں نال؟ یا اللہ تو‏ں خوفزدہ کرنے والےآں نو‏‏ں برائی کرنے والےآں دے برابر سمجھاں گے؟

وَوَهَبْنَا لِدَاوٗدَ سُلَيْمٰنَۗ نِعْمَ الْعَبْدُ ۗاِنَّهٗٓ اَوَّابٌۗ

wa wahabnā lidāwūda wa sulaimān(a), ni‘mal-‘abd(u), innahū awwāb(un).

جس کتاب (قرآن) نو‏‏ں اساں آپ اُتے نازل کیتا اے اوہ برکتاں تو‏ں بھری ہوئی اے تاکہ اوہ اس د‏ی آیات اُتے غور کرن، تے سمجھداراں نو‏‏ں یاد دلایا جائے۔

اِذْ عُرِضَ عَلَيْهِ بِالْعَشِيِّ الصّٰفِنٰتُ الْجِيَادُۙ

iż ‘uriḍa ‘alaihi bil-‘asyiyyiṣ-ṣāfinātul-jiyād(u).

تے اسیں داؤد نوں سلیمان دتا; اوہ سب توں چنگا نوکر سی۔ بے شک اوہ (اللہ) دے فرمانبردار سن ۔

فَقَالَ اِنِّيْٓ اَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ عَنْ ذِكْرِ رَبِّيْۚ حَتّٰى تَوَارَتْ بِالْحِجَابِۗ

fa qāla innī aḥbabtu ḥubbal-khairi ‘an żikri rabbī, ḥattā tawārat bil-ḥijāb(i).

(یاد رکھو) جدوں اک دوپہر نوں اوہنوں (گھوڑے) وکھائے گئے جہڑے وشال سن، (پر) بہت تیز دوڑ رئے سی،

رُدُّوْهَا عَلَيَّ ۚفَطَفِقَ مَسْحًا ۢبِالسُّوْقِ وَالْاَعْنَاقِ

ruddūhā ‘alayy(a), faṭafiqa masḥam bis-sūqi wal-a‘nāq(i).

اس لیی اس نے کہیا، "بے شک، میں اوہ سب کجھ پسند کرنا واں جہڑا چنگا اے (گھوڑے)، جہڑا مینوں اپنے رب دی عظمت نو یاد رکھن تے مجبور کردا اے، سورج ڈُبن تک۔"

وَلَقَدْ فَتَنَّا سُلَيْمٰنَ وَاَلْقَيْنَا عَلٰى كُرْسِيِّهٖ جَسَدًا ثُمَّ اَنَابَ

wa laqad fatannā sulaimāna wa alqainā ‘alā kursiyyihī jasadan ṡumma anāb(a).

سارے گھوڑے میرے کول واپس لے آؤ۔ پھیر اسنے گھوڑے دیاں لتاں اتے گردن کٹّ دتی ۔

قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِيْ وَهَبْ لِيْ مُلْكًا لَّا يَنْۢبَغِيْ لِاَحَدٍ مِّنْۢ بَعْدِيْۚ اِنَّكَ اَنْتَ الْوَهَّابُ

qāla rabbigfir lī wa hab lī mulkal lā yambagī li'aḥadim mim ba‘dī, innaka antal-wahhāb(u).

تے بے شک، اسی سلیمان نو آزمایا تے اسی (اسی) اس دی کرسی تے اک جسم دے طور تے لیٹا دتا (بیماری دی وجہ توں کمزور)، فیر اس نے توبہ کیتی۔

فَسَخَّرْنَا لَهُ الرِّيْحَ تَجْرِيْ بِاَمْرِهٖ رُخَاۤءً حَيْثُ اَصَابَۙ

fasakhkharnā lahur-rīḥa tajrī bi'amrihī rukhā'an ḥaiṡu aṣāb(a).

اس نے فرمایا اے میرے رب مینوں معاف کر دے تے مینوں اک ایسی بادشاہت عطا کر جو میرے بعد کسی نو‏‏ں حاصل نئيں ہوئے گی بے شک تو ہی دینے والا ا‏‏ے۔

وَالشَّيٰطِيْنَ كُلَّ بَنَّاۤءٍ وَّغَوَّاصٍۙ

wasy-syayāṭīna kulla bannā'iw wa gawwāṣ(in).

فیر اسیں اوہ ہوا اوہدے ماتحت کیتی جہڑی اوہدے حکم دے مطابق چنگی طراں چلدی سی جتھے اوہ چاہندا سی۔

وَّاٰخَرِيْنَ مُقَرَّنِيْنَ فِى الْاَصْفَادِ

wa ākharīna muqarranīna fil-aṣfād(i).

تے (اسیں وی اوہدے ماتحت ہو گئے) شیطان، سارے معمار تے غوطہ خور،

هٰذَا عَطَاۤؤُنَا فَامْنُنْ اَوْ اَمْسِكْ بِغَيْرِ حِسَابٍ

hāżā ‘aṭā'unā famnun au amsik bigairi ḥisāb(in).

تے دوجے (شیاطین) جہڑے زنجیراں چ بنھے ہوئے ہن۔

وَاِنَّ لَهٗ عِنْدَنَا لَزُلْفٰى وَحُسْنَ مَاٰبٍ ࣖ

wa inna lahū ‘indanā lazulfā wa ḥusna ma'āb(in).

ایہہ ساڈا تحفہ اے; فیر (دوجیاں نوں) یا (اپنے لئی) بغیر حساب کتاب دے روک دیو۔

وَاذْكُرْ عَبْدَنَآ اَيُّوْبَۘ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗٓ اَنِّيْ مَسَّنِيَ الشَّيْطٰنُ بِنُصْبٍ وَّعَذَابٍۗ

ważkur ‘abdanā ayyūb(a), iż nādā rabbahū annī massaniyasy-syaiṭānu binuṣbiw wa ‘ażāb(in).

تے واقعی، اوہدے کول ساڈے نیڑے اک پوزیشن اے تے واپس آن لئی اک چنگی تھاں اے۔

اُرْكُضْ بِرِجْلِكَۚ هٰذَا مُغْتَسَلٌۢ بَارِدٌ وَّشَرَابٌ

urkuḍ birijlik(a), hāżā mugtasalum bāriduw wa syarāb(un).

تے ساڈے خادم ایوب نوں یاد رکھو جدوں اس نے اپنے رب نوں بلایا، "بے شک، میں شیطان دے ہتھوں مصیبت تے آفت دا شکار آں۔"

وَوَهَبْنَا لَهٗٓ اَهْلَهٗ وَمِثْلَهُمْ مَّعَهُمْ رَحْمَةً مِّنَّا وَذِكْرٰى لِاُولِى الْاَلْبَابِ

wa wahabnā lahū ahlahū wa miṡlahum ma‘ahum raḥmatam minnā wa żikrā li'ulil-albāb(i).

اللہ تعالیٰ فرماندا اے)، "اپنے پیراں نو‏‏ں ٹھوکر؛ ایہ نہانے تے پینے دے لئی ٹھنڈا پانی ا‏‏ے۔"

وَخُذْ بِيَدِكَ ضِغْثًا فَاضْرِبْ بِّهٖ وَلَا تَحْنَثْ ۗاِنَّا وَجَدْنٰهُ صَابِرًا ۗنِعْمَ الْعَبْدُ ۗاِنَّهٗٓ اَوَّابٌ

wa khuż biyadika ḍigṡan faḍrib bihī wa lā taḥnaṡ, innā wajadnāhu ṣābirā(n), ni‘mal-‘abd(u), innahū awwāb(un).

تے اسی اوہنوں (دوبارہ ملا کے) اوہدے ٹبر نوں برکت دتی تے اسی اوہناں دی گنتی نوں ضرب دتی، ساڈی طرفوں اک رحمت دے طور تے تے صحت مند ذہناں لئی اک سبق دے طور تے۔

وَاذْكُرْ عِبٰدَنَآ اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ اُولِى الْاَيْدِيْ وَالْاَبْصَارِ

ważkur ‘ibādanā ibrāhīma wa isḥāqa wa ya‘qūba ulil-aidī wal-abṣār(i).

تے اپنے ہتھ تو‏ں اک بنڈل (گھاہ دا) لیں، فیر اس تو‏ں مارو تے اپنی قسم نہ توڑیں۔ بے شک، اسی اوہنوں (ایوب) صبر کرن آلا بندہ پایا۔ اوہ سب توں چنگا نوکر اے۔ بے شک اوہ (اللہ دے) بہت فرمانبردار سن ۔

اِنَّآ اَخْلَصْنٰهُمْ بِخَالِصَةٍ ذِكْرَى الدَّارِۚ

innā akhlaṣnāhum bikhāliṣatin żikrad-dār(i).

تے ساڈے بندیاں نو یاد رکھو: ابراہیم، اسحاق تے یعقوب جہناں دے کول وڈی طاقت تے (اعلیٰ) علم اے۔

وَاِنَّهُمْ عِنْدَنَا لَمِنَ الْمُصْطَفَيْنَ الْاَخْيَارِۗ

wa innahum ‘indanā laminal-muṣṭafainal-akhyār(i).

بے شک، اسی اوہناں نوں اعلیٰ اخلاق (عطا) کرکے پاک کیتا اے، یعنی ہمیشہ (لوکاں) نوں آخرت دی سرزمین دی یاد دلاندے ہوئے۔

وَاذْكُرْ اِسْمٰعِيْلَ وَالْيَسَعَ وَذَا الْكِفْلِ ۗوَكُلٌّ مِّنَ الْاَخْيَارِۗ

ważkur ismā‘īla wal-yasa‘a wa żal-kifl(i), wa kullum minal-akhyār(i).

تے واقعی، ساڈی طرفوں اوہ بہترین چنے ہوئے لوکاں چوں ہن۔

هٰذَا ذِكْرٌ ۗوَاِنَّ لِلْمُتَّقِيْنَ لَحُسْنَ مَاٰبٍۙ

hāżā żikr(un), wa inna lil-muttaqīna laḥusna ma'āb(in).

تے اسماعیل، الیاسہ ​​تے ذوالکفل نوں یاد کرو۔ ایہ سارے چنگے لوکاں چوں اک ہن۔

جَنّٰتِ عَدْنٍ مُّفَتَّحَةً لَّهُمُ الْاَبْوَابُۚ

jannāti ‘adnim mufattaḥatal lahumul-abwāb(u).

ایہہ اک اعزاز اے (اوہناں لئی)۔ تے بے شک، اوہناں لوکاں لئی جیہڑے پرہیزگار نیں (مہیا کیتا جاندا اے) واپس آن لئی بہترین تھاں،

مُتَّكِـِٕيْنَ فِيْهَا يَدْعُوْنَ فِيْهَا بِفَاكِهَةٍ كَثِيْرَةٍ وَّشَرَابٍ

muttaki'īna fīhā yad‘ūna fīhā bifākihatin kaṡīratiw wa syarāb(in).

(یعنی) عدن دی جنت جس دے دروازے انہاں دے لئی کھلے نيں،

۞ وَعِنْدَهُمْ قٰصِرٰتُ الطَّرْفِ اَتْرَابٌ

wa ‘indahum qāṣirātuṭ-ṭarfi atrāb(un).

اس وچ اوہ (صوفیاں تے) جھک جاندے نیں جد کہ بہت سارے پھل تے مشروبات منگدے نیں (اوس جنت وچ)۔

هٰذَا مَا تُوْعَدُوْنَ لِيَوْمِ الْحِسَابِ

hāżā mā tū‘adūna liyaumil-ḥisāb(i).

تے اوہناں دے نال (فرشتے نیں) جنہاں دیاں اکھاں دھندلیاں نیں تے اوہی عمر دے نیں۔

اِنَّ هٰذَا لَرِزْقُنَا مَا لَهٗ مِنْ نَّفَادٍۚ

ina hāżā larizqunā mā lahū min nafād(in).

حساب دے دن تہاڈے نال ایہو وعدہ کیتا گیا اے۔

هٰذَا ۗوَاِنَّ لِلطّٰغِيْنَ لَشَرَّ مَاٰبٍۙ

hāżā, wa inna liṭ-ṭāgīna lasyarra ma'āb(in).

بے شک، ایہ ساڈی طرفوں اک اجہا رزق اے جہڑا کدی ختم نئیں ہوندا۔

جَهَنَّمَۚ يَصْلَوْنَهَاۚ فَبِئْسَ الْمِهَادُ

jahannam(a), yaṣlaunahā, fabi'sal-mihād(u).

ایہہ (اوہناں دی حالت) اے۔ تے بے شک، نافرماناں لئی اک خوفناک منزل اے،

هٰذَاۙ فَلْيَذُوْقُوْهُ حَمِيْمٌ وَّغَسَّاقٌۙ

hāżā, falyażūqūhu ḥamīmuw wa gassāq(un).

(یعنی) جہنم دی اگ، جہدے وچ اوہ داخل ہون گے; تے ایہہ کیہڑا بھیڑا ٹھکانہ اے۔

وَّاٰخَرُ مِنْ شَكْلِهٖٓ اَزْوَاجٌۗ

wa ākharu min syaklihī azwāj(un).

ایہہ (جہنم دی سزا)، ایس لئی اوہناں نوں ایہدا سواد چکھن دیو: (اوہناں دا مشروب) جلدا پانی تے جمدا پانی اے،

هٰذَا فَوْجٌ مُّقْتَحِمٌ مَّعَكُمْۚ لَا مَرْحَبًا ۢبِهِمْ ۗ اِنَّهُمْ صَالُوا النَّارِ

hāżā faujum muqtaḥimum ma‘akum, lā marḥabam bihim, innahum ṣālun-nār(i).

تے انج دیاں دوجیاں قسماں دیاں سزاواں۔

قَالُوْا بَلْ اَنْتُمْ لَا مَرْحَبًاۢ بِكُمْ ۗ اَنْتُمْ قَدَّمْتُمُوْهُ لَنَاۚ فَبِئْسَ الْقَرَارُ

qālū bal antum lā marḥabam bikum, antum qaddamtumūhu lanā, fabi'sal-qarār(u).

(اوہناں نوں آکھیا گیا)، "ایہ (تہاڈے پیروکاراں دا) اک وڈا گروہ اے جہڑا تہاڈے نال (جہنم) آ رہیا اے۔" اوہناں دا کوئی استقبال نئیں اے کیونکہ حقیقت چ اوہ جہنم چ جان گے (اوہناں دے رہنماواں نے آکھیا)۔

قَالُوْا رَبَّنَا مَنْ قَدَّمَ لَنَا هٰذَا فَزِدْهُ عَذَابًا ضِعْفًا فِى النَّارِ

qālū rabbanā man qaddama lanā hāżā fazidhu ‘ażāban ḍi‘fan fin-nār(i).

(اوہناں دے پیروکاراں نے جواب دتا)، "اصل وچ، ایہہ تسی او جنہاں نوں (زیادہ مناسب طور تے) استقبال نئیں ملدا، کیونکہ تسی اوہ او جنہاں نے سانوں قیامت وچ ڈبو دتا، ایس لئی ایہ رہن لئی سب توں بھیڑی تھاں اے۔"

وَقَالُوْا مَا لَنَا لَا نَرٰى رِجَالًا كُنَّا نَعُدُّهُمْ مِّنَ الْاَشْرَارِ

wa qālū mā lanā lā narā rijālan kunnā na‘udduhum minal-asyrār(i).

انہاں نے فرمایا (دوبارہ) اے ساڈے رب، جس نے سانو‏ں اس (ادزاب) وچ ڈبو دتا، فیر اس اُتے دوزخ د‏‏ی سزا دگنی شامل کرو۔

اَتَّخَذْنٰهُمْ سِخْرِيًّا اَمْ زَاغَتْ عَنْهُمُ الْاَبْصَارُ

attakhażnāhum sikhriyyan am zāgat ‘anhumul-abṣār(u).

تے (نافرمان لوکاں) نے کہیا، ’’اسی اُوہناں لوکاں ول کیوں نئیں ویکھنے آں جنہاں نوں پہلاں (دنیا وچ) اسی برے (نقض) لوک سمجھدے ساں؟

اِنَّ ذٰلِكَ لَحَقٌّ تَخَاصُمُ اَهْلِ النَّارِ ࣖ

inna żālika laḥaqqun takhāṣumu ahlin-nār(i).

اسیں اوہناں دا مذاق اڈاؤندے ساں جاں اس لئی کہ ساڈیاں اکھاں اوہناں نوں نہیں دیکھدیاں سن؟”

قُلْ اِنَّمَآ اَنَا۠ مُنْذِرٌ ۖوَّمَا مِنْ اِلٰهٍ اِلَّا اللّٰهُ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ

qul innamā ana munżir(un), wa mā min ilāhin illallāhul-wāḥidul-qahhār(u).

بے شک، انج دیاں شیواں واقعی ہوندیاں نیں، (یعنی) جہنم دے وسنیکاں دے وچکار جھگڑے۔

رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا الْعَزِيْزُ الْغَفَّارُ

rabbus-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumal-‘azīzul-gaffār(u).

کہو (محمد)، "بے شک میں صرف خبردار آں، اللہ دے سوا کوئی خدا نئیں، قادر مطلق، قادر،

قُلْ هُوَ نَبَؤٌا عَظِيْمٌۙ

qul huwa naba'un ‘aẓīm(un).

(یعنی) آسماناں تے زمین دا رب تے اوہناں دے وچکار جو کجھ اے، اوہ سب توں طاقتور، سب توں زیادہ معاف کرن آلا اے۔

اَنْتُمْ عَنْهُ مُعْرِضُوْنَ

antum ‘anhu mu‘riḍūn(a).

آکھو، "اوہ (قرآن) وڈی خبر اے،

مَا كَانَ لِيَ مِنْ عِلْمٍۢ بِالْمَلَاِ الْاَعْلٰٓى اِذْ يَخْتَصِمُوْنَ

mā kāna liya min ‘ilmim bil-mala'il-a‘lā iż yakhtaṣimūn(a).

جہدے توں تسی منہ موڑ لیا۔

اِنْ يُّوْحٰىٓ اِلَيَّ اِلَّآ اَنَّمَآ اَنَا۠ نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌ

iy yūḥā ilayya illā annamā ana nażīrum mubīn(un).

جدو‏ں انہاں نے بحث کيت‏ی سی تاں مینو‏ں الملاء علاء (فرشتےآں) دے بارے وچ ذرا وی علم نئيں سی ۔

اِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اِنِّيْ خَالِقٌۢ بَشَرًا مِّنْ طِيْنٍ

iż qāla rabbuka lil-malā'ikati innī khāliqum basyaram min ṭīn(in).

مینوں جو کجھ دسیا گیا اوہ ایہہ سی کہ میں صرف اک حقیقی خبردار سی۔

فَاِذَا سَوَّيْتُهٗ وَنَفَخْتُ فِيْهِ مِنْ رُّوْحِيْ فَقَعُوْا لَهٗ سٰجِدِيْنَ

fa'iżā sawwaituhū wa nafakhtu fīhi mir rūḥī faqa‘ū lahū sājidīn(a).

(یاد رکھو) جدوں تہاڈے رب نے فرشتیاں نوں آکھیا، "بے شک، میں مٹی توں انسان بناواں گا۔

فَسَجَدَ الْمَلٰۤىِٕكَةُ كُلُّهُمْ اَجْمَعُوْنَۙ

fasajadal-malā'ikatu kulluhum ajma‘ūn(a).

فیر جدوں میں واقعے نو مکمل کر لیا تے میں اپنی روح (تخلیق) اوہدے وچ ساہ لیا؛ اس لئی اپنے آپ نوں اس دے اگے سجدہ کر کے ماتحت کرو۔"

اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ اِسْتَكْبَرَ وَكَانَ مِنَ الْكٰفِرِيْنَ

illā iblīs(a), istakbara wa kāna minal-kafirīn(a).

فیر فرشتے سارے جھک گئے،

قَالَ يٰٓاِبْلِيْسُ مَا مَنَعَكَ اَنْ تَسْجُدَ لِمَا خَلَقْتُ بِيَدَيَّ ۗ اَسْتَكْبَرْتَ اَمْ كُنْتَ مِنَ الْعَالِيْنَ

qāla yā iblīsu mā mana‘aka an tasjuda limā khalaqtu biyadayy(a), astakbarta am kunta minal-‘ālīn(a).

سوائے شیطان دے; اوہ فخر کردا اے تے اوہ کافراں ​​دے گروہ نال تعلق رکھدا اے۔

قَالَ اَنَا۠ خَيْرٌ مِّنْهُ خَلَقْتَنِيْ مِنْ نَّارٍ وَّخَلَقْتَهٗ مِنْ طِيْنٍ

qāla ana khairum minhu khalaqtanī min nāriw wa khalaqtahū min ṭīn(in).

(اللہ تعالیٰ) نے فرمایا، "اے شیطان، تینوں کی روکدا اے کہ میں اپنی طاقت نال جو تخلیق کیتا اے اس دے سامنے جھکاؤ۔ کی تُسی اپنے آپ تے فخر کردے او یا تُسی (محسوس) کردے او کہ تُسی کسے (اعلیٰ) طبقے نال تعلق رکھدے او؟"

قَالَ فَاخْرُجْ مِنْهَا فَاِنَّكَ رَجِيْمٌۖ

qāla fakhruj minhā fa'innaka rajīm(un).

(ابلیس) نے فرمایا کہ میں اس تو‏ں بہتر ہاں کیونجے تو‏ں مینو‏ں اگ تو‏ں پیدا کیتا اے جدو‏ں کہ اسنو‏ں زمین تو‏ں بنایا ا‏‏ے۔

وَّاِنَّ عَلَيْكَ لَعْنَتِيْٓ اِلٰى يَوْمِ الدِّيْنِ

wa inna ‘alaika la‘natī ilā yaumid-dīn(i).

(اللہ تعالیٰ) نے فرمایا فیر جنت تو‏ں نکل جاؤ! بے شک تو لعنتی مخلوق ا‏‏ے۔

قَالَ رَبِّ فَاَنْظِرْنِيْٓ اِلٰى يَوْمِ يُبْعَثُوْنَ

qāla rabbi fa'anẓirnī ilā yaumi yub‘aṡūn(a).

تے بے شک، میری لعنت قیامت دے دن تک تہاڈے تے رہوے گی۔

قَالَ فَاِنَّكَ مِنَ الْمُنْظَرِيْنَۙ

qāla fa'innaka minal-munẓarīn(a).

(ابلیس) نے فرمایا کہ اے میرے رب مینو‏ں اس دن تک معطل کر جدو‏ں تک کہ اوہ زندہ نہ ہوجان۔

اِلٰى يَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلُوْمِ

ilā yaumil-waqtil-ma‘lūm(i).

(اللہ تعالیٰ) فرمایا فیر بے شک تُسی انہاں لوکاں وچو‏ں نيں جنہاں نو‏ں مہلت دتی گئی ا‏‏ے۔

قَالَ فَبِعِزَّتِكَ لَاُغْوِيَنَّهُمْ اَجْمَعِيْنَۙ

qāla fabi‘izzatika la'ugwiyannahum ajma‘īn(a).

اس دن تک جہڑا طے کیتا گیا اے (قیامت)۔"

اِلَّا عِبَادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِيْنَ

illā ‘ibādaka minhumul-mukhlaṣīn(a).

(شیطان) نے جواب دتا، تیرے جلال نال میں ایہناں سب نوں گمراہ کراں گا۔

قَالَ فَالْحَقُّۖ وَالْحَقَّ اَقُوْلُۚ

qāla fal-ḥaqq(u), wal-ḥaqqa aqūl(u).

سوائے تیرے بندیاں دے جیہڑے اوہناں چوں چنے گئے نے۔

لَاَمْلَـَٔنَّ جَهَنَّمَ مِنْكَ وَمِمَّنْ تَبِعَكَ مِنْهُمْ اَجْمَعِيْنَ

la'amla'anna jahannama minka wa mimman tabi‘aka minhum ajma‘īn(a).

(اللہ تعالیٰ) نے فرمایا، "لہذا جو سچ اے (میری قسم اے)، تے صرف سچ اوہی اے جو میں کہنا واں۔

قُلْ مَآ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ اَجْرٍ وَّمَآ اَنَا۠ مِنَ الْمُتَكَلِّفِيْنَ

qul mā as'alukum ‘alaihi min ajriw wa mā ana minal-mutakallifīn(a).

بے شک، میں تیرے نال تے اوہناں ساریاں وچوں تیرے مگر لگن والیاں نال دوزخ نوں بھر دیاں گا۔"

اِنْ هُوَ اِلَّا ذِكْرٌ لِّلْعٰلَمِيْنَ

in huwa illā żikrul lil-‘ālamīn(a).

کہو (محمد)، "میں آپ تو‏ں (اپنی تبلیغ) دا ذرا وی ثواب نئيں منگدا اے ؛ تے میں انہاں لوکاں وچو‏ں نئيں ہاں جو گھڑت کردے نيں۔

وَلَتَعْلَمُنَّ نَبَاَهٗ بَعْدَ حِيْنٍ ࣖ

wa lata‘lamunna naba'ahū ba‘da ḥīn(in).

ایہ (القرآن) تمام فطرت دے لئی اک خبردار دے علاوہ کچھ نئيں ا‏‏ے۔