Q.S الحدید (اَلْحَدِيد) - 29 مصرعیاں دی گنتی

سَبَّحَ لِلّٰهِ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۚ وَهُوَ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ

sabbaḥa lillāhi mā fis-samāwāti wal-arḍ(i), wa huwal-‘azīzul-ḥakīm(u).

جے اوہ (مردہ شخص) انہاں لوکاں وچو‏ں اے جنہاں نو‏‏ں (اللہ) دے قریب کیتا گیا اے،

لَهٗ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۚ يُحْيٖ وَيُمِيْتُۚ وَهُوَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

lahū mulkus-samāwāti wal-arḍ(i), yuḥyī wa yumīt(u), wa huwa ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

فیر اوہ امن تے رزق دے نال نال جنت (بھری) لذت حاصل کرے گا۔

هُوَ الْاَوَّلُ وَالْاٰخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْبَاطِنُۚ وَهُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمٌ

huwal-awwalu wal-ākhiru waẓ-ẓāhiru wal-bāṭin(u), wa huwa bikulli syai'in ‘alīm(un).

تے جے اوہ صحیح گروہ نال تعلق رکھدا اے،

هُوَ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ فِيْ سِتَّةِ اَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوٰى عَلَى الْعَرْشِۗ يَعْلَمُ مَا يَلِجُ فِى الْاَرْضِ وَمَا يَخْرُجُ مِنْهَا وَمَا يَنْزِلُ مِنَ السَّمَاۤءِ وَمَا يَعْرُجُ فِيْهَاۗ وَهُوَ مَعَكُمْ اَيْنَ مَا كُنْتُمْۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌۗ

huwal-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa fī sittati ayyāmin ṡummastawā ‘alal-‘arsy(i), ya‘lamu mā yaliju fil-arḍi wa mā yakhruju minhā wa mā yanzilu minas-samā'i wa mā ya‘ruju fīhā, wa huwa ma‘akum aina mā kuntum, wallāhu bimā ta‘malūna baṣīr(un).

اس لیی اپنے آپ نو اپنے رب دے ناں (ذکر) کرکے تسبیح کرو، سب توں وڈا۔

لَهٗ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَاِلَى اللّٰهِ تُرْجَعُ الْاُمُوْرُ

lahū mulkus-samāwāti wal-arḍ(i), wa ilallāhi turja‘ul-umūr(u).

زمین آسمان تے جو اے اوہ اللہ دی تسبیح کردا اے. اوہ سب توں طاقتور، سب توں سیانا اے۔

يُوْلِجُ الَّيْلَ فِى النَّهَارِ وَيُوْلِجُ النَّهَارَ فِى الَّيْلِۗ وَهُوَ عَلِيْمٌ ۢبِذَاتِ الصُّدُوْرِ

yūlijul-laila fin-nahāri wa yūlijun-nahāra fil-lail(i), wa huwa ‘alīmum biżātiṣ-ṣudūr(i).

اسمان تے زمین دی بادشاہی اوہدی اے، اوہ حیاتی دیندا اے تے موت دا سبب بندا اے تے اوہ سب شیواں تے قادر مطلق اے۔

اٰمِنُوْا بِاللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖ وَاَنْفِقُوْا مِمَّا جَعَلَكُمْ مُّسْتَخْلَفِيْنَ فِيْهِۗ فَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مِنْكُمْ وَاَنْفَقُوْا لَهُمْ اَجْرٌ كَبِيْرٌۚ

Āminū billāhi wa rasūlihī wa anfiqū mimmā ja‘alakum mustakhlafīna fīh(i), fal-lażīna āmanū minkum wa anfaqū lahum ajrun kabīr(un).

اوہ شروع، انت، باہرلا تے اندرلا اے; تے اوہ سب کجھ جانن آلا اے۔

وَمَا لَكُمْ لَا تُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ ۚوَالرَّسُوْلُ يَدْعُوْكُمْ لِتُؤْمِنُوْا بِرَبِّكُمْ وَقَدْ اَخَذَ مِيْثَاقَكُمْ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ

wa mā lakum lā tu'minūna billāh(i), war-rasūlu yad‘ūkum litu'minū birabbikum wa qad akhaża mīṡāqakum in kuntum mu'minīn(a).

ایہہ اوہی اے جس نے چھ یگاں وچ زمین تے اسمان نوں بنایا؛ فیر اوہنے تخت تے آرام کیتا۔ اوہ جاندا اے کہ زمین وچ کی وڑدا اے تے اس وچوں کی نکلدا اے، اسمان توں کی اتردا اے تے اوتھوں کی چڑھدا اے۔ تے اوہ تہاڈے نال اے جتھے وی تسی ہوو۔ تے اللہ جو کجھ تسی کردے او اوہنوں سب کجھ ویکھدا اے۔

هُوَ الَّذِيْ يُنَزِّلُ عَلٰى عَبْدِهٖٓ اٰيٰتٍۢ بَيِّنٰتٍ لِّيُخْرِجَكُمْ مِّنَ الظُّلُمٰتِ اِلَى النُّوْرِۗ وَاِنَّ اللّٰهَ بِكُمْ لَرَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ

huwal-lażī yunazzilu ‘alā ‘abdihī āyātim bayyinātil liyukhrijakum minaẓ-ẓulumāti ilan-nūr(i), wa innallāha bikum lara'ūfur raḥīm(un).

اسمان تے زمین دی بادشاہی اوہدی اے۔ تے صرف اللہ دے کول سارے کم واپس ہو جاندے نیں۔

وَمَا لَكُمْ اَلَّا تُنْفِقُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَلِلّٰهِ مِيْرَاثُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ لَا يَسْتَوِيْ مِنْكُمْ مَّنْ اَنْفَقَ مِنْ قَبْلِ الْفَتْحِ وَقَاتَلَۗ اُولٰۤىِٕكَ اَعْظَمُ دَرَجَةً مِّنَ الَّذِيْنَ اَنْفَقُوْا مِنْۢ بَعْدُ وَقَاتَلُوْاۗ وَكُلًّا وَّعَدَ اللّٰهُ الْحُسْنٰىۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرٌ ࣖ

wa mā lakum allā tunfiqū fī sabīlillāhi wa lillāhi mīrāṡus-samāwāti wal-arḍ(i), lā yastawī minkum man anfaqa min qablil-fatḥi wa qātal(a), ulā'ika a‘ẓamu darajatam minal-lażīna anfaqū mim ba‘du wa qātalū, wa kullaw wa‘adallāhul-ḥusnā, wallāhu bimā ta‘malūna khabīr(un).

اوہنے رات نوں دن تے دن نوں رات وچ پا دتا۔ تے اوہ سارے دلاں دا سب کجھ جانن آلا اے۔

مَنْ ذَا الَّذِيْ يُقْرِضُ اللّٰهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضٰعِفَهٗ لَهٗ وَلَهٗٓ اَجْرٌ كَرِيْمٌ

man żal-lażī yuqriḍullāha qarḍan ḥasanan fa yuḍā‘ifahū lahū wa lahū ajrun karīm(un).

اللہ تے اوہدے رسول تے ایمان رکھو تے (اللہ دی راہ تے) اوس مال چوں کجھ خرچ کرو جہدے تے اوہنے تہانوں حاکم بنایا اے (توکل)۔ چنانچہ آپ وچو‏ں جو لوک ایمان لیاندے نيں تے (اپنی مال اللہ د‏‏ی راہ وچ) خرچ کردے نيں انہاں نو‏‏ں بہت اجر ملے گا۔

يَوْمَ تَرَى الْمُؤْمِنِيْنَ وَالْمُؤْمِنٰتِ يَسْعٰى نُوْرُهُمْ بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَبِاَيْمَانِهِمْ بُشْرٰىكُمُ الْيَوْمَ جَنّٰتٌ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَاۗ ذٰلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُۚ

yauma taral-mu'minīna wal-mu'mināti yas‘ā nūruhum baina aidīhim wa bi'aimānihim busyrākumul-yauma jannātun tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā, żālika huwal-fauzul-‘aẓīm(u).

تے آپ اللہ اُتے ایمان کیوں نئيں رکھدے، حالانکہ رسول آپ نو‏‏ں اپنے رب اُتے ایمان لیان د‏‏ی دعوت دیندا اے؟ تے اوہنے تہاڈا (وفادار) وعدہ لیا اے، جے تسی مومن او۔

يَوْمَ يَقُوْلُ الْمُنٰفِقُوْنَ وَالْمُنٰفِقٰتُ لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوا انْظُرُوْنَا نَقْتَبِسْ مِنْ نُّوْرِكُمْۚ قِيْلَ ارْجِعُوْا وَرَاۤءَكُمْ فَالْتَمِسُوْا نُوْرًاۗ فَضُرِبَ بَيْنَهُمْ بِسُوْرٍ لَّهٗ بَابٌۗ بَاطِنُهٗ فِيْهِ الرَّحْمَةُ وَظَاهِرُهٗ مِنْ قِبَلِهِ الْعَذَابُۗ

yauma yaqūlul-munāfiqūna wal-munāfiqātu lil-lażīna āmanunẓurūnā naqtabis min nūrikum, qīlarji‘ū warā'akum faltamisū nūrā(n), faḍuriba bainahum bisūril lahū bāb(un), bāṭinuhū fīhir-raḥmatu wa ẓāhiruhū min qibalihil-‘ażāb(u).

اوہی اے جس نے اپنے خادم (محمد) نو‏‏ں واضح آیتاں (قرآن) نازل کر دتیاں تاکہ آپ نو‏‏ں تاریکی تو‏ں روشنی وچ لیایا جاسک‏‏ے۔ تے بے شک اللہ تہاڈے تے مہربان تے رحم کرن آلا اے۔

يُنَادُوْنَهُمْ اَلَمْ نَكُنْ مَّعَكُمْۗ قَالُوْا بَلٰى وَلٰكِنَّكُمْ فَتَنْتُمْ اَنْفُسَكُمْ وَتَرَبَّصْتُمْ وَارْتَبْتُمْ وَغَرَّتْكُمُ الْاَمَانِيُّ حَتّٰى جَاۤءَ اَمْرُ اللّٰهِ وَغَرَّكُمْ بِاللّٰهِ الْغَرُوْرُ

yunādūnahum alam nakum ma‘akum, qālū balā wa lākinnakum fatantum anfusakum wa tarabbaṣtum wartabtum wa garratkumul-amāniyyu ḥattā jā'a amrullāhi wa garrakum billāhil-garūr(u).

تے تُسی اپنا مال اللہ دے راہ وچ کیوں نئیں خرچ کردے، جد کہ زمین تے آسمان دی ساری میراث اللہ دی اے؟ ایہہ اوہ نئیں اے جہڑے تہاڈے وچکار (اپنا مال اللہ دی راہ وچ) خرچ کردے نیں تے فتح (مکہ) توں پہلاں جنگ کردے نیں۔ اوہ رتبے وچ انہاں لوکاں تو‏ں اعلیٰ نيں جو (اپنی دولت) خرچ کردے نيں تے اس دے بعد لڑدے ني‏‏‏‏ں۔ تے اللہ تعالیٰ نے انہاں وچو‏ں ہر اک نو‏‏ں بہتر (انعام) دا وعدہ کیتا۔ تے اللہ تعالیٰ نوں تہاڈے کماں توں واقف اے۔

فَالْيَوْمَ لَا يُؤْخَذُ مِنْكُمْ فِدْيَةٌ وَّلَا مِنَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْاۗ مَأْوٰىكُمُ النَّارُۗ هِيَ مَوْلٰىكُمْۗ وَبِئْسَ الْمَصِيْرُ

fal-yauma lā yu'khażu minkum fidyatuw wa lā minal-lażīna kafarū, ma'wākumun-nār(u), hiya maulākum, wa bi'sal-maṣīr(u).

جو کوئی وی اللہ تعالیٰ نوں چنگا قرضہ دیوے گا، اللہ تعالیٰ اوہدے لئی دوگنا قرض دیوے گا، تے اوہنوں نیک اجر ملے گا۔

۞ اَلَمْ يَأْنِ لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْ تَخْشَعَ قُلُوْبُهُمْ لِذِكْرِ اللّٰهِ وَمَا نَزَلَ مِنَ الْحَقِّۙ وَلَا يَكُوْنُوْا كَالَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ مِنْ قَبْلُ فَطَالَ عَلَيْهِمُ الْاَمَدُ فَقَسَتْ قُلُوْبُهُمْۗ وَكَثِيْرٌ مِّنْهُمْ فٰسِقُوْنَ

alam ya'ni lil-lażīna āmanū an takhsya‘a qulūbuhum liżikrillāhi wa mā nazala minal-ḥaqq(i), wa lā yakūnū kal-lażīna ūtul-kitāba min qablu faṭāla ‘alaihimul-amadu faqasat qulūbuhum, wa kaṡīrum minhum fāsiqūn(a).

جس دن تسی مومناں، مرداں تے عورتاں نوں ویکھو گے، کہ اوہناں دی روشنی اوہناں دے ساہمنے تے اوہناں دے سجے پاسے کیویں چمکدی اے، (ایہہ اوہناں نوں آکھیا جائے گا)، "ایس دن تہاڈے لئی چنگی خبر اے، (یعنی) باغ جنہاں دے تھلے دریا وگدے نیں، اوہ ہمیشہ لئی اوتھے رہن گے۔ ایسی وڈی فتح اے۔"

اِعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ يُحْيِ الْاَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَاۗ قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الْاٰيٰتِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُوْنَ

i‘lamū annallāha yuḥyil-arḍa ba‘da mautihā, qad bayyannā lakumul-āyāti la‘allakum ta‘qilūn(a).

جس دن منافق مرد تے عورتاں ایمانداراں نوں کہن گے، "ساڈا انتظار کرو! اسی تہاڈے نور نوں کھوہنا چاہندے آں۔" (اوہناں نوں) آکھیا گیا، "واپس جاؤ تے (اپنے آپ لئی) چانن لبھو۔" فیر اوہناں دے وچکار اک دیوار (وکھری کرن آلا) اک دروازے دے نال نصب کیتا جاندا اے۔ اندر رحم اے تے باہر صرف عذاب اے.

اِنَّ الْمُصَّدِّقِيْنَ وَالْمُصَّدِّقٰتِ وَاَقْرَضُوا اللّٰهَ قَرْضًا حَسَنًا يُّضٰعَفُ لَهُمْ وَلَهُمْ اَجْرٌ كَرِيْمٌ

innal-muṣṣaddiqīna wal-muṣṣaddiqāti wa aqraḍullāha qarḍan ḥasanay yuḍā‘afu lahum wa lahum ajrun karīm(un).

منافق مومناں نوں پکاردے نیں کہ کیہ اسیں تہاڈے نال نہیں ساں؟ انہاں نے جواب دتا، "ہاں لیکن تسيں اپنے آپ نو‏‏ں نقصان پہنچا رہے نيں، تے صرف انتظار کررہے نيں، (اللہ دے وعدے) اُتے شک کررہے نيں تے خالی خواباں تو‏ں دھوکہ کھاندے نيں جدو‏ں تک کہ اللہ دا فرمان نہ آئے؛ تے دھوکے باز (شیطان) آپ نو‏‏ں اللہ دے بارے وچ دھوکا دینے آندا ا‏‏ے۔"

وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا بِاللّٰهِ وَرُسُلِهٖٓ اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الصِّدِّيْقُوْنَ ۖوَالشُّهَدَاۤءُ عِنْدَ رَبِّهِمْۗ لَهُمْ اَجْرُهُمْ وَنُوْرُهُمْۗ وَالَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَكَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَآ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَحِيْمِ ࣖ

wal-lażīna āmanū billāhi wa rasūlihī ulā'ika humuṣ-ṣiddīqūn(a), wasy-syuhadā'u ‘inda rabbihim, lahum ajruhum wa nūruhum, wal-lażīna kafarū wa każżabū bi'āyātinā ulā'ika aṣḥābul-jaḥīm(i).

لہٰذا اج آپ تو‏ں یا کافراں ​​تو‏ں کوئی تاوان قبول نئيں کیتا جائے گا۔ تیری تھاں جہنم وچ اے. ایہ تہاڈی پناہ گاہ اے، تے ایہ واپس آن لئی سب توں بھیڑی تھاں اے۔

اِعْلَمُوْٓا اَنَّمَا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَا لَعِبٌ وَّلَهْوٌ وَّزِيْنَةٌ وَّتَفَاخُرٌۢ بَيْنَكُمْ وَتَكَاثُرٌ فِى الْاَمْوَالِ وَالْاَوْلَادِۗ كَمَثَلِ غَيْثٍ اَعْجَبَ الْكُفَّارَ نَبَاتُهٗ ثُمَّ يَهِيْجُ فَتَرٰىهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ يَكُوْنُ حُطَامًاۗ وَفِى الْاٰخِرَةِ عَذَابٌ شَدِيْدٌۙ وَّمَغْفِرَةٌ مِّنَ اللّٰهِ وَرِضْوَانٌ ۗوَمَا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَآ اِلَّا مَتَاعُ الْغُرُوْرِ

i‘lamū annamal-ḥayātud-dun-yā la‘ibuw wa lahwuw wa zīnatuw wa tafākhurum bainakum wa takāṡurun fil-amwāli wal-aulād(i), kamaṡali gaiṡin a‘jabal-kuffāra nabātuhū ṡumma yahīju fatarāhu muṣfarran ṡumma yakūnu ḥuṭāmā(n), wa fil-ākhirati ‘ażābun syadīd(un), wa magfiratum minallāhi wa riḍwān(un), wa mal-ḥayātud-dun-yā illā matā‘ul-gurūr(i).

کی مومنین دے لئی ایہ وقت نئيں آیا اے کہ اوہ تعظیم دے نال اللہ تعالیٰ نو‏‏ں یاد کرن تے اس حق د‏‏ی اطاعت کرن جو انہاں اُتے نازل ہوئی اے؟ تے اوہناں نوں اوہناں لوکاں وانگوں نہ ہون دیو جنہاں نے پہلاں کلام پاک نوں حاصل کیتا سی، فیر اوہناں تے اک لمبا ویلا لنگھ گیا، تے اوہناں دے دل سخت ہو گئے۔ تے انہاں وچو‏ں بوہت سارے خطاکار بن گئے۔

سَابِقُوْٓا اِلٰى مَغْفِرَةٍ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَجَنَّةٍ عَرْضُهَا كَعَرْضِ السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِۙ اُعِدَّتْ لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا بِاللّٰهِ وَرُسُلِهٖۗ ذٰلِكَ فَضْلُ اللّٰهِ يُؤْتِيْهِ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَاللّٰهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيْمِ

sābiqū ilā magfiratim mir rabbikum wa jannatin ‘arḍuhā ka‘arḍis-samā'i wal-arḍ(i), u‘iddat lil-lażīna āmanū billāhi wa rasūlih(ī), żālika faḍlullāhi yu'tīhi may yasyā'(u), wallāhu żul-faḍlil-‘aẓīm(i).

ایہہ جان لو کہ اللہ پاک زمین نوں اوہدے مرن مگروں حیاتی بخشدا اے. اسیں تہانوں (ساڈی عظمت دیاں) نشانیاں واضح کر دتیاں نیں تاں جے تسی سمجھ سکو۔

مَآ اَصَابَ مِنْ مُّصِيْبَةٍ فِى الْاَرْضِ وَلَا فِيْٓ اَنْفُسِكُمْ اِلَّا فِيْ كِتٰبٍ مِّنْ قَبْلِ اَنْ نَّبْرَاَهَا ۗاِنَّ ذٰلِكَ عَلَى اللّٰهِ يَسِيْرٌۖ

mā aṣāba mim muṣībatin fil-arḍi wa lā fī anfusikum illā fī kitābim min qabli an nabra'ahā, inna żālika ‘alallāhi yasīr(un).

بے شک، جو لوک صدقہ دیندے نیں، چاہے اوہ مرد ہون یا عورتاں، تے اللہ توں چنگا قرض دیندے نیں، اوہ اوہناں دے لئی کثیر ہو جائے گا; تے اوہناں نوں اک چنگا انعام ملے گا۔

لِّكَيْلَا تَأْسَوْا عَلٰى مَا فَاتَكُمْ وَلَا تَفْرَحُوْا بِمَآ اٰتٰىكُمْ ۗوَاللّٰهُ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُوْرٍۙ

likailā ta'sau ‘alā mā fātakum wa lā tafraḥū bimā ātākum, wallāhu lā yuḥibbu kulla mukhtālin fakhūr(in).

تے اوہ لوک جیہڑے اللہ تے اوہدے رسولاں تے ایمان رکھدے نیں—اوہ مخلص (حق دے عاشق) تے اپنے رب دے نال گواہ ہوندے نیں۔ اوہ اپنے انعام تے چانن دے مستحق ہن۔ لیکن اوہ لوک جہڑے کفر کردے نیں تے ساڈی علامتاں توں انکار کردے نیں—اوہ اگ دے رہن آلے نیں۔

ۨالَّذِيْنَ يَبْخَلُوْنَ وَيَأْمُرُوْنَ النَّاسَ بِالْبُخْلِ ۗوَمَنْ يَّتَوَلَّ فَاِنَّ اللّٰهَ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيْدُ

allażīna yabkhalūna wa ya'murūnan-nāsa bil-bukhl(i), wa may yatawalla fa'innallāha huwal-ganiyyul-ḥamīd(u).

ایہہ جان لو کہ ایس دنیا دی زندگی صرف تہاڈے وچکار کھیڈ تے تفریح، زینت تے باہمی فخر تے دولت تے اولاد وچ دشمنی اے، جیویں بارش جیہدی فصلاں کاشتکاراں نوں خوش کردیاں نیں، فیر اوہ سک جاندی اے تے تسی ویکھدے او کہ اوہنوں پیلا ہوندا اے، فیر اوہ ملبہ بن جاندا اے۔ تے آخرت وچ اللہ تے اس د‏ی رضا د‏‏ی جانب تو‏ں شدید عذاب تے مغفرت ہُندی ا‏‏ے۔ تے ایس دنیا دی زندگی اک دھوکہ دہی دے سوا کجھ نئیں اے۔

لَقَدْ اَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَيِّنٰتِ وَاَنْزَلْنَا مَعَهُمُ الْكِتٰبَ وَالْمِيْزَانَ لِيَقُوْمَ النَّاسُ بِالْقِسْطِۚ وَاَنْزَلْنَا الْحَدِيْدَ فِيْهِ بَأْسٌ شَدِيْدٌ وَّمَنَافِعُ لِلنَّاسِ وَلِيَعْلَمَ اللّٰهُ مَنْ يَّنْصُرُهٗ وَرُسُلَهٗ بِالْغَيْبِۗ اِنَّ اللّٰهَ قَوِيٌّ عَزِيْزٌ ࣖ

laqad arsalnā rusulanā bil-bayyināti wa anzalnā ma‘ahumul-kitāba wal-mīzāna liyaqūman-nāsu bil-qisṭ(i), wa anzalnal-ḥadīda fīhi ba'sun syadīduw wa manāfi‘u lin-nāsi wa liya‘lamallāhu may yanṣuruhū wa rusulahū bil-gaib(i), innallāha qawiyyun ‘azīz(un).

اپنے رب توں مغفرت حاصل کرن لئی مقابلہ کرو تے آسماناں تے زمین جِنی وسیع جنت اے جیہڑی اللہ تے اوہدے رسولاں تے ایمان رکھن والیاں لئی تیار کیتی گئی اے۔ اوہ اللہ دی بخشش اے، جہڑی جس نوں چاہے دتی جاندی اے ۔ تے اللہ تے بڑا فضل اے۔

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا وَّاِبْرٰهِيْمَ وَجَعَلْنَا فِيْ ذُرِّيَّتِهِمَا النُّبُوَّةَ وَالْكِتٰبَ فَمِنْهُمْ مُّهْتَدٍۚ وَكَثِيْرٌ مِّنْهُمْ فٰسِقُوْنَ

wa laqad arsalnā nūḥaw wa ibrāhīma wa ja‘alnā fī żurriyyatihiman-nubuwwata wal-kitāba fa minhum muhtad(in), wa kaṡīrum minhum fāsiqūn(a).

ہر آفت جو زمین تے آندی اے تے جہڑی تہاڈے تے آندی اے، سب کجھ اسیں ہون توں پہلاں کتاب (لاؤہ محفوظ) وچ لکھیا ہویا اے۔ بے شک اللہ دے لیی ایہ کم سوکھا اے۔

ثُمَّ قَفَّيْنَا عَلٰٓى اٰثَارِهِمْ بِرُسُلِنَا وَقَفَّيْنَا بِعِيْسَى ابْنِ مَرْيَمَ وَاٰتَيْنٰهُ الْاِنْجِيْلَ ەۙ وَجَعَلْنَا فِيْ قُلُوْبِ الَّذِيْنَ اتَّبَعُوْهُ رَأْفَةً وَّرَحْمَةً ۗوَرَهْبَانِيَّةَ ِۨابْتَدَعُوْهَا مَا كَتَبْنٰهَا عَلَيْهِمْ اِلَّا ابْتِغَاۤءَ رِضْوَانِ اللّٰهِ فَمَا رَعَوْهَا حَقَّ رِعَايَتِهَا ۚفَاٰتَيْنَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مِنْهُمْ اَجْرَهُمْ ۚ وَكَثِيْرٌ مِّنْهُمْ فٰسِقُوْنَ

Ṡumma qaffainā ‘alā āṡārihim birusulinā wa qaffainā bi‘īsabni maryama wa ātaināhul-injīl(a), wa ja‘alnā fī qulūbil-lażīnattaba‘ūhu ra'fataw wa raḥmah(tan), wa rahbāniyyatanibtada‘ūhā mā katabnā ‘alaihim illabtigā'a riḍwānillāhi famā ra‘auhā ḥaqqa ri‘āyatihā, fa'ātainal-lażīna āmanū minhum ajrahum, wa kaṡīrum minhum fāsiqūn(a).

تاکہ تُسی اپنے کولوں جو کجھ غائب اے اوہدے بارے دکھی نہ ہوو، تے نالے اوہدے بارے چ وی بوہتا خوش نہ ہوو جہڑا اوہنے تہانوں دتا اے۔ تے اللہ تعالیٰ کسی نو‏‏ں پسند نئيں کردا جو مغرور تے اپنے آپ اُتے فخر کرے،

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا اتَّقُوا اللّٰهَ وَاٰمِنُوْا بِرَسُوْلِهٖ يُؤْتِكُمْ كِفْلَيْنِ مِنْ رَّحْمَتِهٖ وَيَجْعَلْ لَّكُمْ نُوْرًا تَمْشُوْنَ بِهٖ وَيَغْفِرْ لَكُمْۗ وَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌۙ

yā ayyuhal-lażīna āmanuttaqullāha wa āminū birasūlihī yu'tikum kiflaini mir raḥmatihī wa yaj‘al lakum nūran tamsyūna bihī wa yagfir lakum, wallāhu gafūrur raḥīm(un).

یعنی اوہ لوک جیہڑے کنجوس ہوندے نیں تے دوجے لوکاں نوں کنجوس کرن دا حکم دیندے نیں۔ جہڑا وی (اللہ دے احکام توں) دور ہو جائے، فیر بے شک اللہ، اوہ سب توں امیر، سب توں قابل ستایش اے۔

لِّئَلَّا يَعْلَمَ اَهْلُ الْكِتٰبِ اَلَّا يَقْدِرُوْنَ عَلٰى شَيْءٍ مِّنْ فَضْلِ اللّٰهِ وَاَنَّ الْفَضْلَ بِيَدِ اللّٰهِ يُؤْتِيْهِ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَاللّٰهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيْمِ ࣖ ۔

li'allā ya‘lama ahlul-kitābi allā yaqdirūna ‘alā syai'im min faḍlillāhi wa annal-faḍla biyadillāhi yu'tīhi may yasyā'(u), wallāhu żul-faḍlil-‘aẓīm(i).

بے شک اسی اپنے قاصداں نو‏‏ں واضح ثبوتاں دے نال بھیجیا اے تے اساں انہاں دے نال کتاب تے ترازو (عدل) نو‏‏ں نازل کیتا اے تاکہ لوک انصاف تو‏ں عمل کرسکن۔ تے اساں لوہے نو‏‏ں پیدا کیتا جس وچ قوت، عظمت تے انساناں دے لئی بوہت سارے فائدے نيں، تے اس لئی کہ اللہ تعالیٰ جانے کہ کون اس دے (دین) تے اس دے رسولاں د‏‏ی مدد کردا اے حالانکہ (اللہ) اوہ نئيں دیکھدا ا‏‏ے۔ بے شک اللہ قادر مطلق اے قادر مطلق اے