Q.S القلم (اَلْقَلَم) - 52 مصرعیاں دی گنتی

نۤ ۚوَالْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُوْنَۙ

nūn, wal-qalami wa mā yasṭurūn(a).

چنانچہ جدو‏ں اوہ عذاب (قیامت) نو‏‏ں آندے ہوئے دیکھن گے تاں کافراں ​​دے چہرے اُتے غمگین ہوجائے گا۔ تے (اوہناں نوں) آکھیا جائے گا، "ایہہ اوہی اے جیہڑا تسی منگدے سی"۔

مَآ اَنْتَ بِنِعْمَةِ رَبِّكَ بِمَجْنُوْنٍ

mā anta bini‘mati rabbika bimajnūn(in).

آکھو (محمد)، کی تُسی جاندے او کہ جے اللہ مینوں تے میرے نال دے لوکاں نوں مار دیوے یا ساڈے تے رحم دیوے، (فیر اسی جنت وچ داخل ہو جاواں گے)، فیر کون کافراں ​​نوں اک تکلیف دہ عذاب توں بچا سکدا اے؟

وَاِنَّ لَكَ لَاَجْرًا غَيْرَ مَمْنُوْنٍۚ

wa inna laka la'ajran gaira mamnūn(in).

کہو، "اوہ رحم کرن والا اے، اسی اوہدے تے ایمان رکھدے آں تے اوہدے تے بھروسہ کرنے آں۔ فیر اک دن تہانوں پتہ لگے گا کہ کون واضح گمراہی وچ اے۔"

وَاِنَّكَ لَعَلٰى خُلُقٍ عَظِيْمٍ

wa innaka la‘alā khuluqin ‘aẓīm(in).

کہو (محمد)، "مینوں سمجھاؤ جے تیرے پانی دے ذرائع خشک ہو جان؛ تے فیر تینوں چلدا پانی کون دیوے گا؟"

فَسَتُبْصِرُ وَيُبْصِرُوْنَۙ

fasatubṣiru wa yubṣirūn(a).

نون۔ قلماں تے جو اوہ لکھدے نیں،

بِاَيِّىكُمُ الْمَفْتُوْنُ

bi'ayyikumul-maftūn(u).

اپنے رب دے فضل نال تسی (محمد) پاگل نئیں او۔

اِنَّ رَبَّكَ هُوَ اَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيْلِهٖۖ وَهُوَ اَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِيْنَ

inna rabbaka huwa a‘lamu biman ḍalla ‘an sabīlih(ī), wa huwa a‘lamu bil-muhtadīn(a).

تے بے شک تہانوں اک وڈا انعام ملے گا جہڑا کدی ختم نئیں ہووے گا۔

فَلَا تُطِعِ الْمُكَذِّبِيْنَ

falā tuṭi‘il-mukażżibīn(a).

تے بے شک تہاڈے کول واقعی نیک کردار اے۔

وَدُّوْا لَوْ تُدْهِنُ فَيُدْهِنُوْنَۚ

waddū lau tudhinu fayudhinūn(a).

فیر اک دن تُسی ویکھو گے تے اوہ (کافر) وی ویکھن گے،

وَلَا تُطِعْ كُلَّ حَلَّافٍ مَّهِيْنٍۙ

wa lā tuṭi‘ kulla ḥallāfim mahīn(in).

تہاڈے وچوں کون پاگل اے؟

هَمَّازٍ مَّشَّاۤءٍۢ بِنَمِيْمٍۙ

hammāzim masysyā'im binamīm(in).

بے شک، تیرا رب، اوہ سب توں چنگا جانندا اے کہ کون اوہدے راہ توں بھٹک جاندا اے؛ تے اوہ اوہ اے جہڑا سب توں چنگا جانندا اے کہ ہدایت حاصل کرن آلے لوک کون نیں؟

مَّنَّاعٍ لِّلْخَيْرِ مُعْتَدٍ اَثِيْمٍۙ

mannā‘il lil-khairi mu‘tadin aṡīm(in).

لہٰذا (اللہ د‏‏ی آیتاں) نو‏‏ں انکار کرنے والےآں د‏‏ی اطاعت نہ کرو۔

عُتُلٍّۢ بَعْدَ ذٰلِكَ زَنِيْمٍۙ

‘utullim ba‘da żālika zanīm(in).

اوہ چاہندے نیں کہ تسی نرم دل ہوو اس لیی اوہ وی نرم دل نیں۔

اَنْ كَانَ ذَا مَالٍ وَّبَنِيْنَۗ

an kāna żā māliw wa banīn(a).

تے جیہنوں گالاں کڈھنیاں پسند نیں تے توہین کرنا پسند اے اوس دی گل نہ منیں،

اِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِ اٰيٰتُنَا قَالَ اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَۗ

iżā tutlā ‘alaihi āyātunā qāla asāṭīrul-awwalīn(a).

تنقید کرنا پسند کردا اے، جہڑا تیزی نال تہمت پھیلاندا اے،

سَنَسِمُهٗ عَلَى الْخُرْطُوْمِ

sanasimuhū ‘alal-khurṭūm(i).

جہڑا ہر چنگی گل نوں روکدا اے، جہڑا حداں توں باہر اے تے گناہواں دی بھیڑ اے۔

اِنَّا بَلَوْنٰهُمْ كَمَا بَلَوْنَآ اَصْحٰبَ الْجَنَّةِۚ اِذْ اَقْسَمُوْا لَيَصْرِمُنَّهَا مُصْبِحِيْنَۙ

innā balaunāhum kamā balaunā aṣḥābal-jannah(ti), iż aqsamū layaṣrimunnahā muṣbiḥīn(a).

جہدا کردار پرتشدد اے، اس توں علاوہ اوہ اپنے جرائم لئی وی مشہور اے،

وَلَا يَسْتَثْنُوْنَ

wa lā yastaṡnūn(a).

کیونکہ اوہ امیر اے تے اوہدے بہت سارے بچے ہن۔

فَطَافَ عَلَيْهَا طَاۤىِٕفٌ مِّنْ رَّبِّكَ وَهُمْ نَاۤىِٕمُوْنَ

fa ṭāfa ‘alaihā ṭā'ifum mir rabbika wa hum nā'imūn(a).

جدو‏ں آپ نو‏‏ں آیت ساڈی سنائی گئی تاں آپ نے فرمایا کہ (ایہ) قصے قدیم لوکاں دے نيں ۔

فَاَصْبَحَتْ كَالصَّرِيْمِۙ

fa aṣbaḥat kaṣ-ṣarīm(i).

بعد چ اسی (اوہدے) تنے تے اک نشان لاواں گے۔

فَتَنَادَوْا مُصْبِحِيْنَۙ

fa tanādau muṣbiḥīn(a).

بے شک اسی انہاں (مکہ دے مشرکین) نو‏‏ں اسی طرح آزمایا اے جداں اسی باغاں دے مالکان نو‏‏ں آزمایا اے جدو‏ں انہاں نے قسم کھادی سی کہ اوہ صبح نو‏‏ں ضرور کٹ لین گے ۔

اَنِ اغْدُوْا عَلٰى حَرْثِكُمْ اِنْ كُنْتُمْ صٰرِمِيْنَ

anigdū ‘alā ḥarṡikum in kuntum ṣārimīn(a).

لیکن انہاں نے رحم نئيں کیتا (انشاء اللہ کہندے ہوئے)۔

فَانْطَلَقُوْا وَهُمْ يَتَخَافَتُوْنَۙ

fanṭalaqū wa hum yatakhāfatūn(a).

فیر تہاڈے رب دی طرفوں اک آفت (آئی) جدوں اوہ سو رئے سی تے باغ نوں ماریا۔

اَنْ لَّا يَدْخُلَنَّهَا الْيَوْمَ عَلَيْكُمْ مِّسْكِيْنٌۙ

allā yadkhulannahal-yauma ‘alaikum miskīn(un).

سو باغ کالی رات وانگوں کالا ہو گیا،

وَّغَدَوْا عَلٰى حَرْدٍ قٰدِرِيْنَ

wa gadau ‘alā ḥardin qādirīn(a).

فیر سویرے اوہناں نے اک دوجے نوں فون کیتا۔

فَلَمَّا رَاَوْهَا قَالُوْٓا اِنَّا لَضَاۤلُّوْنَۙ

falammā ra'auhā qālū innā laḍāllūn(a).

جے تسی فصل کٹنا چاہندے او تے اپنے باغ چ سویرے جاؤ۔

بَلْ نَحْنُ مَحْرُوْمُوْنَ

bal naḥnu maḥrūmūn(a).

اس لیی اوہ سرگوشی کردے ہوئے چلے گئے۔

قَالَ اَوْسَطُهُمْ اَلَمْ اَقُلْ لَّكُمْ لَوْلَا تُسَبِّحُوْنَ

qāla ausaṭuhum alam aqul lakum lau lā tusabbiḥūn(a).

“ایس دن کسے غریب نوں اپنے باغ وچ وڑن نہ دیو۔”

قَالُوْا سُبْحٰنَ رَبِّنَآ اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

qālū subḥāna rabbinā innā kunnā ẓālimīn(a).

تے اوہ (غریباں) نوں رکاوٹ پان دے ارادے نال سویرے روانہ ہو گئے حالانکہ اوہ (اوہناں دی مدد) کرن دے قابل سن۔

فَاَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلٰى بَعْضٍ يَّتَلَاوَمُوْنَ

fa'aqbala ba‘ḍuhum ‘alā ba‘ḍiy yatalāwamūn(a).

ایس لئی جدوں اوہناں نے باغ ویکھیا تے آکھیا، "بے شک، اسی سچ مچ گمراہ لوک آں۔

قَالُوْا يٰوَيْلَنَآ اِنَّا كُنَّا طٰغِيْنَ

qālū yā wailanā innā kunnā ṭāgīn(a).

سانوں کجھ وی نئیں ملیا۔"

عَسٰى رَبُّنَآ اَنْ يُّبْدِلَنَا خَيْرًا مِّنْهَآ اِنَّآ اِلٰى رَبِّنَا رٰغِبُوْنَ

‘asā rabbunā ay yubdilanā khairam minhā innā ilā rabbinā rāgibūn(a).

اوہناں چوں سب توں سیانے نے آکھیا، "کی میں تہانوں نئیں دسیا سی کہ تسی (اپنے رب) دی تسبیح کیوں نئیں کردے۔"

كَذٰلِكَ الْعَذَابُۗ وَلَعَذَابُ الْاٰخِرَةِ اَكْبَرُۘ لَوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَ ࣖ

każālikal-‘ażāb(u), wa la‘ażābul-ākhirati akbar(u), lau kānū ya‘lamūn(a).

اوہناں نے کیہا، "ساڈے ربّ دی شان، بے شکّ، اسیں اک ناانصافی قوم ہاں۔"

اِنَّ لِلْمُتَّقِيْنَ عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنّٰتِ النَّعِيْمِ

inna lil-muttaqīna ‘inda rabbihim jannātin-na‘īm(i).

پھر اوہناں نے اک دوجے دا ساہمنا کیتا اتے اک دوجے نوں دوشی ٹھہرایا ۔

اَفَنَجْعَلُ الْمُسْلِمِيْنَ كَالْمُجْرِمِيْنَۗ

afanaj‘alul-muslimīna kal-mujrimīn(a).

اوہناں نے کیہا، "ساڈے اتے ہائے! بے شکّ، اسیں حداں توں تجاوز کرن والے لوک ہاں۔"

مَا لَكُمْۗ كَيْفَ تَحْكُمُوْنَۚ

mā lakum, kaifa taḥkumūn(a).

امید اے کہ رب ساڈی تھاں ایس توں چنگا (باغ) لے گا۔ بے شک، اسی اپنے رب توں معافی دی امید کرنے آں۔

اَمْ لَكُمْ كِتٰبٌ فِيْهِ تَدْرُسُوْنَۙ

am lakum kitābun fīhi tadrusūn(a).

(دنیا وچ) سزا انج دی اے۔ تے بے شک، جے اوہناں نوں پتہ ہوندا تے بعد دی حیاتی چ سزا زیادہ ہوندی۔

اِنَّ لَكُمْ فِيْهِ لَمَا تَخَيَّرُوْنَۚ

inna lakum fīhi lamā takhayyarūn(a).

بے شک، اوہناں لوکاں لئی جہڑے پرہیزگار ہن (مہرایا جاندا اے) جنت اپنے رب دے نال لذتاں نال بھری ہوئی اے۔

اَمْ لَكُمْ اَيْمَانٌ عَلَيْنَا بَالِغَةٌ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِۙ اِنَّ لَكُمْ لَمَا تَحْكُمُوْنَۚ

am lakum aimānun ‘alainā bāligatun ilā yaumil-qiyāmah(ti), inna lakum lamā taḥkumūn(a).

کیہ سانوں مسلماناں نال گنہگاراں (کافراں) وانگوں سلوک کرنا چاہیدا اے؟

سَلْهُمْ اَيُّهُمْ بِذٰلِكَ زَعِيْمٌۚ

salhum ayyuhum biżālika za‘īm(un).

تسی (ایہ) کیوں کیتا؟ تسی فیصلے کیویں کردے او؟

اَمْ لَهُمْ شُرَكَاۤءُۚ فَلْيَأْتُوْا بِشُرَكَاۤىِٕهِمْ اِنْ كَانُوْا صٰدِقِيْنَ

am lahum syurakā'(u), falya'tū bisyurakā'ihim in kānū ṣādiqīn(a).

یا تہاڈے کول کوئی کتاب (اللہ دی طرفوں نازل ہوئی) اے جہدا تسی مطالعہ کردے او؟

يَوْمَ يُكْشَفُ عَنْ سَاقٍ وَّيُدْعَوْنَ اِلَى السُّجُوْدِ فَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَۙ

yauma yuksyafu ‘an sāqiw wa yud‘auna ilas-sujūdi falā yastaṭī‘ūn(a).

حقیقت چ، تسی اس چ جو کجھ وی اے اوہنوں چُن سکدے او۔

خَاشِعَةً اَبْصَارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ۗوَقَدْ كَانُوْا يُدْعَوْنَ اِلَى السُّجُوْدِ وَهُمْ سٰلِمُوْنَ

khāsyi‘atan abṣāruhum tarhaquhum żillah(tun), wa qad kānū yud‘auna ilas-sujūdi wa hum sālimun(a).

یا کی تُسی ساڈے کولوں اک حلف حاصل کیتا اے (وعدے نال تقویت)، جہڑی قیامت دے دن تک درست رہندی اے؛ کہ تسی فیصلے کر سکدے او (جویں تسی چاہندے او)؟

فَذَرْنِيْ وَمَنْ يُّكَذِّبُ بِهٰذَا الْحَدِيْثِۗ سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِّنْ حَيْثُ لَا يَعْلَمُوْنَۙ

fażarnī wa may yukażżibu bihāżal-ḥadīṡi sanastadrijuhum min ḥaiṡu lā ya‘lamūn(a).

اوہناں نوں پچھو، "ایہناں وچوں کیہڑا (لئے گئے فیصلے) دا ذمہ وار اے؟"

وَاُمْلِيْ لَهُمْۗ اِنَّ كَيْدِيْ مَتِيْنٌ

wa umlī lahum, inna kaidī matīn(un).

یا اوہناں دے اتحادی نیں؟ فیر جے اوہ سچے لوک نیں تے اوہناں نوں اپنے اتحادیاں نوں لیان دیو۔

اَمْ تَسْـَٔلُهُمْ اَجْرًا فَهُمْ مِّنْ مَّغْرَمٍ مُّثْقَلُوْنَۚ

am tas'aluhum ajran fahum mim magramim muṡqalūn(a).

(یاد رکھو) اوہ دن جدوں بچھڑے بے نقاب ہوئے سن تے انہاں نو‏ں سجدہ کرنے دے لئی بلایا گیا سی ؛ فیر اوہ نئیں کر سکدے

اَمْ عِنْدَهُمُ الْغَيْبُ فَهُمْ يَكْتُبُوْنَ

am ‘indahumul-gaibu fahum yaktubūn(a).

اوہناں دیاں نظراں ذلت نال بھریاں ہوئیاں تھلے ول سن۔ تے بے شک، پہلے (دنیا وچ) اوہناں نوں سجدہ کرن لئی بلایا جاندا سی جدوں اوہ صحت مند ہوندے سن (پر اوہناں نے نئیں کیتا)۔

فَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلَا تَكُنْ كَصَاحِبِ الْحُوْتِۘ اِذْ نَادٰى وَهُوَ مَكْظُوْمٌۗ

faṣbir liḥukmi rabbika wa lā takun kaṣāḥibil-ḥūt(i), iż nādā wa huwa makẓūm(un).

لہٰذا اسنو‏ں میرے اُتے (اس دے امور) تے انہاں الفاظ (قرآن) دے انکار کرنے والےآں اُتے چھڈ دیو۔ بعد چ اسی اوہناں نوں ہولی ہولی سزا دیواں گے جس سمت توں اوہ نئیں جاندے،

لَوْلَآ اَنْ تَدٰرَكَهٗ نِعْمَةٌ مِّنْ رَّبِّهٖ لَنُبِذَ بِالْعَرَاۤءِ وَهُوَ مَذْمُوْمٌ

lau lā an tadārakahū ni‘matum mir rabbihī lanubiża bil-‘arā'i wa huwa mażmūm(un).

تے میں اوہناں نوں گریس پیریڈ دتا۔ بے شک، میرا منصوبہ بہوں پکا اے۔

فَاجْتَبٰىهُ رَبُّهٗ فَجَعَلَهٗ مِنَ الصّٰلِحِيْنَ

fajtabāhu rabbuhū faja‘alahū minaṣ-ṣāliḥīn(a).

یا تسيں (محمد) بدلے وچ انہاں تو‏ں کچھ منگدے نيں، تاکہ اوہ قرض دا بوجھ بن جان؟

وَاِنْ يَّكَادُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَيُزْلِقُوْنَكَ بِاَبْصَارِهِمْ لَمَّا سَمِعُوا الذِّكْرَ وَيَقُوْلُوْنَ اِنَّهٗ لَمَجْنُوْنٌ ۘ

wa iy yakādul-lażīna kafarū layuzliqūnaka bi'abṣārihim lammā sami‘uż żikra wa yaqūlūna innahū lamajnūn(un).

یا اوہ غیب نوں جاندے نیں، ایس لئی لکھ لیندے نیں؟

وَمَا هُوَ اِلَّا ذِكْرٌ لِّلْعٰلَمِيْنَ ࣖ

wa mā huwa illā żikrul lil-‘ālamīn(a).

لہٰذا اپنے رب دے احکام اُتے صبر (محمد) رکھو تے (یونس) اس شخص د‏‏ی طرح نہ بنو جو مچھلی دے (پیٹ) وچ سی جدو‏ں اس نے اداس دل تو‏ں نماز پڑھی۔