Q.S این نامل (اَلنَّمْل) - 93 مصرعیاں دی گنتی

طٰسۤ ۚ تِلْكَ اٰيٰتُ الْقُرْاٰنِ وَكِتَابٍ مُّبِيْنٍ ۙ

Ṭā sīn, tilka āyātul-qur'āni wa kitābim mubīn(in).

تھا سین۔ ایہہ آیتاں نیں قرآن دیاں، تے پاک کتاب،

هُدًى وَّبُشْرٰى لِلْمُؤْمِنِيْنَ ۙ

hudaw wa busyrā lil-mu'minīn(a).

ایمان لیان آلیاں لئی ہدایت تے خوشخبری،

الَّذِيْنَ يُقِيْمُوْنَ الصَّلٰوةَ وَيُؤْتُوْنَ الزَّكٰوةَ وَهُمْ بِالْاٰخِرَةِ هُمْ يُوْقِنُوْنَ

allażīna yuqīmūnaṣ-ṣalāta wa yu'tūnaz-zakāta wa hum bil-ākhirati hum yūqinūn(a).

(یعنی) اوہ لوک جو نماز ادا کردے نيں تے زکات ادا کردے نيں، تے اوہ آخرت دے وجود اُتے ایمان رکھدے نيں۔

اِنَّ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ زَيَّنَّا لَهُمْ اَعْمَالَهُمْ فَهُمْ يَعْمَهُوْنَ ۗ

innal-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirati zayyannā lahum a‘mālahum fahum ya‘mahūn(a).

بے شک، اوہناں لوکاں لئی جیہڑے بعد دی زندگی نوں نئیں مندے، اسیں اوہناں دے (ماڑے) کماں نوں اوہناں نوں سوہنا بنایا اے، تاں جے اوہ گمراہی وچ لنگ جان۔

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ لَهُمْ سُوْۤءُ الْعَذَابِ وَهُمْ فِى الْاٰخِرَةِ هُمُ الْاَخْسَرُوْنَ

ulā'ikal-lażīna lahum sū'ul-‘ażābi wa hum fil-ākhirati humul-akhsarūn(a).

اوہ اوہ لوک نیں جنہاں نوں (ایس دنیا وچ) بھیڑا عذاب ملے گا تے اوہ اوہ لوک ہون گے جنہاں نوں آخرت وچ سب توں بوہتا نقصان ہووے گا۔

وَاِنَّكَ لَتُلَقَّى الْقُرْاٰنَ مِنْ لَّدُنْ حَكِيْمٍ عَلِيْمٍ

wa innaka latulaqqal-qur'āna mil ladun ḥakīmin ‘alīm(in).

تے بے شک تہانوں (محمد) واقعی قرآن (اللہ) سب توں دانا تے سب توں جانن آلے ولوں دتا گیا اے۔

اِذْ قَالَ مُوْسٰى لِاَهْلِهٖٓ اِنِّيْٓ اٰنَسْتُ نَارًاۗ سَاٰتِيْكُمْ مِّنْهَا بِخَبَرٍ اَوْ اٰتِيْكُمْ بِشِهَابٍ قَبَسٍ لَّعَلَّكُمْ تَصْطَلُوْنَ

iż qāla mūsā li'ahlihī innī ānastu nārā(n), sa'ātīkum minhā bikhabarin au ātīkum bisyihābin qabasil la‘allakum taṣṭalūn(a).

(یاد کرو) جدوں موسیٰ نے اپنے ٹبر نوں آکھیا، "بے شک، میں اگ ویکھی سی۔ میں تہاڈے کول ایس بارے خبر لے آواں گا، یا میں تہاڈے لئی اک اگ دی مشعل (مشعل) لیاواں گا تاں جے تسی گرم ہو سکو (اپنا جسم اگ دے نیڑے گرم کرو)۔"

فَلَمَّا جَاۤءَهَا نُوْدِيَ اَنْۢ بُوْرِكَ مَنْ فِى النَّارِ وَمَنْ حَوْلَهَاۗ وَسُبْحٰنَ اللّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ

falammā jā'ahā nūdiya am būrika man fin-nāri wa man ḥaulahā, wa subḥānallāhi rabbil-‘ālamīn(a).

چنانچہ جدو‏ں اوہ اوتھ‏ے (آتش د‏‏ی جگہ) پہنچیا تاں اسنو‏ں پکاریا گیا، "مبارک اوہ لوک جو اگ دے قریب نيں، تے اوہ جو اس دے آس پاس نيں، سب جہاناں دے رب اللہ دا جلال اے۔"

يٰمُوْسٰٓى اِنَّهٗٓ اَنَا اللّٰهُ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ ۙ

yā mūsā innahū anallāhul-‘azīzul-ḥakīm(u).

(اللہ تعالیٰ نے فرمایا) اے موسیٰ بے شک میں اللہ قادر تے دانا ہاں ۔

وَاَلْقِ عَصَاكَ ۗفَلَمَّا رَاٰهَا تَهْتَزُّ كَاَنَّهَا جَاۤنٌّ وَّلّٰى مُدْبِرًا وَّلَمْ يُعَقِّبْۗ يٰمُوْسٰى لَا تَخَفْۗ اِنِّيْ لَا يَخَافُ لَدَيَّ الْمُرْسَلُوْنَ ۖ

wa alqi ‘aṣāk(a), falammā ra'āhā tahtazzu ka'annahā jānnuw wallā mudbiraw wa lam yu‘aqqib, yā mūsā lā takhaf, innī lā yakhāfu ladayyal-mursalūn(a).

تے اپنی ڈنڈی تھلے سُٹ دے!” چنانچہ جدو‏ں ( ڈنڈا سپ بن گیا تے ) موسیٰ نے اسنو‏ں تیز رفتار سپ د‏‏ی طرح حرکت کردے ہوئے دیکھیا تاں اوہ بھجیا تے بغیر دیکھے واپس مڑ گیا۔ خوفزدہ نہ ہوو! یقیناً میرے سامنے، رسولاں نوں خوفزدہ ہون دی لوڑ نئیں،

اِلَّا مَنْ ظَلَمَ ثُمَّ بَدَّلَ حُسْنًاۢ بَعْدَ سُوْۤءٍ فَاِنِّيْ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

illā man ẓalama ṡumma baddala ḥusnam ba‘da sū'in fa innī gafūrur raḥīm(un).

سوائے اوہناں لوکاں دے جیہڑے ناانصافی کردے نیں جیہڑے فیر برائی دے بعد چنگیائی وچ بدل دیندے نیں (توبہ کردے نیں)؛ لہذا واقعی، میں معاف کرن آلا، سب توں زیادہ رحم کرن آلا آں۔

وَاَدْخِلْ يَدَكَ فِيْ جَيْبِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاۤءَ مِنْ غَيْرِ سُوْۤءٍۙ فِيْ تِسْعِ اٰيٰتٍ اِلٰى فِرْعَوْنَ وَقَوْمِهٖۚ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمًا فٰسِقِيْنَ

wa adkhil yadaka fī jaibika takhruj baiḍā'a min gairi sū'(in), fī tis‘i āyātin ilā fir‘auna wa qaumih(ī), innahum kānū qauman fāsiqīn(a).

تے اپنا ہتھ اپنی قمیض دی گردن وچ پاو، ایہ بغیر کسے عیب دے چٹا (چمکدا ہویا) نکلے گا۔ (ایہناں دونے معجزات وچ) فرعون تے اس دے لوکاں دے لئی نو قسم دے معجزات شامل نيں (جنہاں د‏‏ی وضاحت کيتی جائے گی)۔ اوہ سچ مچّ بھیڑے لوک ہن۔”

فَلَمَّا جَاۤءَتْهُمْ اٰيٰتُنَا مُبْصِرَةً قَالُوْا هٰذَا سِحْرٌ مُّبِيْنٌ ۚ

falammā jā'athum āyātunā mubṣiratan qālū hāżā siḥrum mubīn(un).

چنانچہ جدو‏ں ساڈے واضح معجزات انہاں تک پہنچے تاں انہاں نے کہیا کہ ایہ حقیقی جادو ا‏‏ے۔

وَجَحَدُوْا بِهَا وَاسْتَيْقَنَتْهَآ اَنْفُسُهُمْ ظُلْمًا وَّعُلُوًّاۗ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِيْنَ ࣖ

wa jaḥadū bihā wastaiqanathā anfusuhum ẓulmaw wa ‘uluwwā(n), fanẓur kaifa kāna ‘āqibatul-mufsidīn(a).

تے اوہ اپنی ناانصافی تے تکبر دی وجہ توں ایس توں انکار کردے نیں، حالانکہ اوہناں دے دل ایس گل تے یقین رکھدے نیں۔ ایس لئی دھیان دیو کہ نقصان کرن آلیاں دا کی ہوندا اے۔

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا دَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ عِلْمًاۗ وَقَالَا الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْ فَضَّلَنَا عَلٰى كَثِيْرٍ مِّنْ عِبَادِهِ الْمُؤْمِنِيْنَ

wa laqad ātainā dāwūda wa sulaimāna ‘ilmā(n), wa qālal-ḥamdu lillāhil-lażī faḍḍalanā ‘alā kaṡīrim min ‘ibādihil-mu'minīn(a).

تے بے شک اسی نے داؤد تے سلیمان نو‏‏ں علم دتا اے ؛ تے انہاں دونے نے کہیا اللہ دا حمد اے جس نے اپنے بوہت سارے مومن بندےآں اُتے سانو‏ں فضل دتا ا‏‏ے۔

وَوَرِثَ سُلَيْمٰنُ دَاوٗدَ وَقَالَ يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنَا مَنْطِقَ الطَّيْرِ وَاُوْتِيْنَا مِنْ كُلِّ شَيْءٍۗ اِنَّ هٰذَا لَهُوَ الْفَضْلُ الْمُبِيْنُ

wa wariṡa sulaimānu dāwūda wa qāla yā ayyuhan-nāsu ‘ullimnā manṭiqaṭ-ṭairi wa ūtīnā min kulli syai'(in), inna hāżā lahuwal-faḍlul-mubīn(u).

تے سلیمان نو‏‏ں داؤد وراثت وچ ملیا سی تے اس (سلیمان) نے فرمایا اے لوکو! سانو‏ں پرندےآں د‏‏ی بولی سکھائی گئی اے تے سانو‏ں سب کچھ دتا گیا ا‏‏ے۔ بے شک (سب) ایہ واقعی حقیقی تحفہ ا‏‏ے۔"

وَحُشِرَ لِسُلَيْمٰنَ جُنُوْدُهٗ مِنَ الْجِنِّ وَالْاِنْسِ وَالطَّيْرِ فَهُمْ يُوْزَعُوْنَ

wa ḥusyira lisulaimāna junūduhū minal-jinni wal-insi waṭ-ṭairi fahum yūza‘ūn(a).

تے سلیمان دے لئی اس د‏ی لشکر جناں، انساناں تے پرندےآں تو‏ں اکٹھی کيتی گئی سی، فیر اوہ منظم طریقے تو‏ں مارچ کردے سن ۔

حَتّٰىٓ اِذَآ اَتَوْا عَلٰى وَادِ النَّمْلِۙ قَالَتْ نَمْلَةٌ يّٰٓاَيُّهَا النَّمْلُ ادْخُلُوْا مَسٰكِنَكُمْۚ لَا يَحْطِمَنَّكُمْ سُلَيْمٰنُ وَجُنُوْدُهٗۙ وَهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ

Ḥattā iżā atau ‘alā wādin-naml(i), qālat namlatuy yā ayyuhan-namludkhulū masākinakum, lā yaḥṭimannakum sulaimānu wa junūduhū wa hum lā yasy‘urūn(a).

جدوں تک اوہ چیونٹیاں دی وادی وچ پہنچے تاں اک چیونٹی نے کیہا، "اے چیونٹیاں! اپنے آلھنے وچ جاؤ، تاں کہ سلیمان اتے اسدی فوج تہاڈے اتے قدم نہ رکھے، جدوں کہ اوہ خبر نہ ہون۔"

فَتَبَسَّمَ ضَاحِكًا مِّنْ قَوْلِهَا وَقَالَ رَبِّ اَوْزِعْنِيْٓ اَنْ اَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلٰى وَالِدَيَّ وَاَنْ اَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضٰىهُ وَاَدْخِلْنِيْ بِرَحْمَتِكَ فِيْ عِبَادِكَ الصّٰلِحِيْنَ

fatabassama ḍāḥikam min qaulihā wa qāla rabbi auzi‘nī an asykura ni‘matakal-latī an‘amta ‘alayya wa ‘alā wālidayya wa an a‘mala ṣāliḥan tarḍāhu wa adkhilnī biraḥmatika fī ‘ibādikaṣ-ṣāliḥīn(a).

ایس لئی اوہ (سلیمان) مسکرایا تے ہسیا کیونکہ (سنیا) چیونٹی دی گل سی۔ تے اس نے دعا کیتی، "اے میرے رب، مینوں اپنیاں نعمتاں لئی شکر گزار رہن دی الہام عطا کر جیہڑیاں توں مینوں تے میرے ماں پیو نوں عطا کیتیاں نیں تے تاں جے میں اوہ نیک کم کراں جنہاں نوں توں منظور کردا ایں؛ تے اپنے فضل نال مینوں اپنے متقی بندیاں دی صفاں وچ داخل کر سکاں۔"

وَتَفَقَّدَ الطَّيْرَ فَقَالَ مَا لِيَ لَآ اَرَى الْهُدْهُدَۖ اَمْ كَانَ مِنَ الْغَاۤىِٕبِيْنَ

wa tafaqqadaṭ-ṭaira fa qāla mā liya lā aral-hudhud(a), am kāna minal-gā'ibīn(a).

تے اوہنے چڑیاں دی جانچ کیتی تے آکھیا، “ہد ہد کیوں نہیں ویکھدا، کیہ اوہ غیر حاضراں وچ اے؟

لَاُعَذِّبَنَّهٗ عَذَابًا شَدِيْدًا اَوْ لَاَا۟ذْبَحَنَّهٗٓ اَوْ لَيَأْتِيَنِّيْ بِسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍ

la'u‘ażżibannahū ‘ażāban syadīdan au la'ażbaḥannahū au laya'tiyannī bisulṭānim mubīn(in).

میں اس نوں سخت سزا ضرور داں گا جاں اس نوں ذبح کراں گا، جدوں تکّ اوہ کسے سپشٹ کارن لئی میرے کول نہ آوے۔"

فَمَكَثَ غَيْرَ بَعِيْدٍ فَقَالَ اَحَطْتُّ بِمَا لَمْ تُحِطْ بِهٖ وَجِئْتُكَ مِنْ سَبَاٍ ۢبِنَبَاٍ يَّقِيْنٍ

famakaṡa gaira ba‘īdin faqāla aḥaṭtu bimā lam tuḥiṭ bihī wa ji'tuka min saba'im binaba'iy yaqīn(in).

لہٰذا کچھ عرصہ بعد (ہُد ہود آیا) فیر اس نے فرمایا کہ ميں نے اک ایسی گل دا پتہ لگایا اے جس دا تسيں حالے تک نئيں جاندے، میں سبع د‏‏ی سرزمین تو‏ں آپ دے پاس قائل کرنے والی خبر لے ک‏ے آیا ہاں۔

اِنِّيْ وَجَدْتُّ امْرَاَةً تَمْلِكُهُمْ وَاُوْتِيَتْ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ وَّلَهَا عَرْشٌ عَظِيْمٌ

innī wajattumra'atan tamlikuhum wa ūtiyat min kulli syai'iw wa lahā ‘arsyun ‘aẓīm(un).

بے شک، میں پایا کہ اک عورت سی جہڑی اوہناں تے حکومت کردی سی، تے اوہ ہر شے نال نوازی گئی سی تے اک وڈا تخت سی۔

وَجَدْتُّهَا وَقَوْمَهَا يَسْجُدُوْنَ لِلشَّمْسِ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَزَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطٰنُ اَعْمَالَهُمْ فَصَدَّهُمْ عَنِ السَّبِيْلِ فَهُمْ لَا يَهْتَدُوْنَۙ

wajattuhā wa qaumahā yasjudūna lisy-syamsi min dūnillāhi wa zayyana lahumusy-syaiṭānu a‘mālahum fa ṣaddahum ‘anis-sabīli fahum lā yahtadūn(a).

میں (ہود پرندہ) نے اوہنوں تے اوہدے لوکاں نوں سورج دی پوجا کردے ہوئے پایا، اللہ دی نئیں؛ تے شیطان نے انہاں دے (بُرے) اعمال نو‏‏ں انہاں دے سامنے سوہنا لگایا اے، اس طرح انہاں نو‏‏ں (اللہ) د‏‏ی راہ تو‏ں روک دتا اے، لہذا انہاں نو‏‏ں ہدایت نئيں ملدی اے،

اَلَّا يَسْجُدُوْا لِلّٰهِ الَّذِيْ يُخْرِجُ الْخَبْءَ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَيَعْلَمُ مَا تُخْفُوْنَ وَمَا تُعْلِنُوْنَ

allā yasjudū lillāhil-lażī yukhrijul-khab'a fis-samāwāti wal-arḍi wa ya‘lamu mā tukhfūna wa mā tu‘linūn(a).

اوہ (وی) اللہ دی عبادت نئیں کردے جہڑا اسماناں تے زمین وچ لُکیا ہویا کم کڈھدا اے تے کون جانندا اے کہ تسی کی لُکا لیندے او تے کی ظاہر کردے او۔

اَللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۙ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيْمِ ۩

allāhu lā ilāha illā huwa rabbul-‘arsyil-‘aẓīm(i).

اللہ، اوہدے سوا کوئی خدا نئیں، اوہ رب جہدے کول عرش عظیم اے۔"

۞ قَالَ سَنَنْظُرُ اَصَدَقْتَ اَمْ كُنْتَ مِنَ الْكٰذِبِيْنَ

qāla sananẓuru aṣadaqta am kunta minal-kāżibīn(a).

اوہناں (سلیمان) نے کیہا، “اسیں دیکھاں گے کہ توں سچ بولدا ایں جاں جھوٹھ بولن والیاں وچوں ایں؟

اِذْهَبْ بِّكِتٰبِيْ هٰذَا فَاَلْقِهْ اِلَيْهِمْ ثُمَّ تَوَلَّ عَنْهُمْ فَانْظُرْ مَاذَا يَرْجِعُوْنَ

iżhab bikitābī hāżā fa alqih ilaihim ṡumma tawalla ‘anhum fanẓur māżā yarji‘ūn(a).

میرے ایس خط دے نال جاؤ، فیر ایہنوں اوہناں تے سُٹ دیو، فیر اوہناں توں دور ہو جاؤ، فیر اوہناں دی گل ول دھیان دیو۔"

قَالَتْ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَؤُا اِنِّيْٓ اُلْقِيَ اِلَيَّ كِتٰبٌ كَرِيْمٌ

qālat yā ayyuhal-mala'u innī ulqiya ilayya kitābun karīm(un).

آپ (بلقیس) نے فرمایا اے معززین! بے شک مینو‏ں اک شریف خط بھیجیا گیا ا‏‏ے۔

اِنَّهٗ مِنْ سُلَيْمٰنَ وَاِنَّهٗ بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيْمِ ۙ

innahū min sulaimāna wa innahū bismillāhir-raḥmānir-raḥīm(i).

بے شک (خط) سلیمان دا سی جس وچ لکھیا سی اللہ دے ناں تو‏ں جو رحمان الرحیم اے

اَلَّا تَعْلُوْا عَلَيَّ وَأْتُوْنِيْ مُسْلِمِيْنَ ࣖ

allā ta‘lū ‘alayya wa'tūnī muslimīn(a).

میرے نال تکبر نال کم نہ کرو تے میرے کول تابع ہون آلیاں دے طور تے آؤ۔"

قَالَتْ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَؤُا اَفْتُوْنِيْ فِيْٓ اَمْرِيْۚ مَا كُنْتُ قَاطِعَةً اَمْرًا حَتّٰى تَشْهَدُوْنِ

qālat yā ayyuhal-mala'u aftūnī fī amrī, mā kuntu qāṭi‘atan amran ḥattā tasyhadūn(i).

اس (بلقیس) نے کہیا، "اے معززین! (اس) مقدمے وچ مینو‏ں غور کرو۔ میں کدی وی (میری) مجلس وچ موجود ہونے تو‏ں پہلے کسی مقدمے دا فیصلہ نئيں کردا۔"

قَالُوْا نَحْنُ اُولُوْا قُوَّةٍ وَّاُولُوْا بَأْسٍ شَدِيْدٍ ەۙ وَّالْاَمْرُ اِلَيْكِ فَانْظُرِيْ مَاذَا تَأْمُرِيْنَ

qālū naḥnu ulū quwwatiw wa ulū ba'sin syadīd(in), wal-amru ilaiki fanẓurī māżā ta'murīn(a).

انہاں نے جواب دتا، "ساڈے کول (لڑن لئی) غیر معمولی طاقت تے ہمت اے، لیکن فیصلہ تہاڈے ہتھاں چ اے؛ اس لی غور کرو کہ تسی کی منگواؤ گے۔"

قَالَتْ اِنَّ الْمُلُوْكَ اِذَا دَخَلُوْا قَرْيَةً اَفْسَدُوْهَا وَجَعَلُوْٓا اَعِزَّةَ اَهْلِهَآ اَذِلَّةً ۚوَكَذٰلِكَ يَفْعَلُوْنَ

qālat innal-mulūka iżā dakhalū qaryatan afsadūhā wa ja‘alū a‘izzata ahlihā ażillah(tan), wa każālika yaf‘alūn(a).

آپ (بلقیس) نے فرمایا کہ بے شک جدو‏ں بادشاہ کسی ملک نو‏‏ں فتح کردے نيں تاں اوہ اسنو‏ں ضرور تباہ کردے نيں، تے اس دے شریف باشندےآں نو‏‏ں ذلیل کردے نيں؛ تے ایہی کم اوہ کرن گے۔"

وَاِنِّيْ مُرْسِلَةٌ اِلَيْهِمْ بِهَدِيَّةٍ فَنٰظِرَةٌ ۢبِمَ يَرْجِعُ الْمُرْسَلُوْنَ

wa innī mursilatun ilaihim bihadiyyatin fanāẓiratun bima yarji‘ul-mursalūn(a).

تے بے شک، میں اوہناں کول تحفے لے کے قاصد گھلاں گا، تے (میں) انتظار کراں گا کہ قاصد کی واپس لے کے آون گے۔

فَلَمَّا جَاۤءَ سُلَيْمٰنَ قَالَ اَتُمِدُّوْنَنِ بِمَالٍ فَمَآ اٰتٰىنِ َۧ اللّٰهُ خَيْرٌ مِّمَّآ اٰتٰىكُمْۚ بَلْ اَنْتُمْ بِهَدِيَّتِكُمْ تَفْرَحُوْنَ

falammā jā'a sulaimāna qāla atumiddūnani bimālin famā ātāniyallāhu khairum mimmā ātākum, bal antum bihadiyyatikum tafraḥūn(a).

چنانچہ جدو‏ں (قاصد) سلیمان دے پاس پہنچے تاں اس (سلیمان) نے فرمایا کہ کیہ تسيں مینو‏ں مال دینے جا رہے نيں؟ جو اللہ نے مینو‏ں دتا اے اوہ اللہ نے تینوں دینے تو‏ں بہتر اے؛ لیکن آپ نو‏‏ں اپنے تحفے اُتے فخر محسوس ہُندا ا‏‏ے۔

اِرْجِعْ اِلَيْهِمْ فَلَنَأْتِيَنَّهُمْ بِجُنُوْدٍ لَّا قِبَلَ لَهُمْ بِهَا وَلَنُخْرِجَنَّهُمْ مِّنْهَآ اَذِلَّةً وَّهُمْ صٰغِرُوْنَ

irji‘ ilaihim falana'tiyannahum bijunūdil lā qibala lahum bihā wa lanukhrijannahum minhā ażillataw wa hum ṣāgirūn(a).

اوہناں کول واپس آؤ! بے شک، اسی اوہناں دے کول اک لشکر لے کے آواں گے جہدا اوہ مقابلہ نئیں کر سکن گے، تے اسی اوہناں نوں ذلت دے نال زمین (سبا) توں کڈ دیواں گے تے اوہ ذلیل ہون گے (اسیر)۔"

قَالَ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَؤُا اَيُّكُمْ يَأْتِيْنِيْ بِعَرْشِهَا قَبْلَ اَنْ يَّأْتُوْنِيْ مُسْلِمِيْنَ

qāla yā ayyuhal-mala'u ayyukum ya'tīnī bi‘arsyihā qabla ay ya'tūnī muslimīn(a).

اس (سلیمان) نے کہیا، "اے شریف! تہاڈے وچوں کون اپنے تخت میرے کول لے کے آ سکدا اے ایس توں پہلاں کہ اوہ میرے کول تابعداری نال آون؟"

قَالَ عِفْرِيْتٌ مِّنَ الْجِنِّ اَنَا۠ اٰتِيْكَ بِهٖ قَبْلَ اَنْ تَقُوْمَ مِنْ مَّقَامِكَۚ وَاِنِّيْ عَلَيْهِ لَقَوِيٌّ اَمِيْنٌ

qāla ‘ifrītum minal-jinni ana atīka bihī qabla an taqūma mim maqāmik(a), wa innī ‘alaihi laqawiyyun amīn(un).

جناں دے افرت نے کہیا، "تہاڈے اپنے کرسی توں اٹھن توں پہلاں میں ایہنوں تہاڈے کول لے آواں گا؛ تے بے شک، میں اینا مضبوط آں کہ میں ایہ کم کر سکدا واں تے میرے تے بھروسہ کیتا جا سکدا اے۔"

قَالَ الَّذِيْ عِنْدَهٗ عِلْمٌ مِّنَ الْكِتٰبِ اَنَا۠ اٰتِيْكَ بِهٖ قَبْلَ اَنْ يَّرْتَدَّ اِلَيْكَ طَرْفُكَۗ فَلَمَّا رَاٰهُ مُسْتَقِرًّا عِنْدَهٗ قَالَ هٰذَا مِنْ فَضْلِ رَبِّيْۗ لِيَبْلُوَنِيْٓ ءَاَشْكُرُ اَمْ اَكْفُرُۗ وَمَنْ شَكَرَ فَاِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ كَفَرَ فَاِنَّ رَبِّيْ غَنِيٌّ كَرِيْمٌ

qālal-lażī ‘indahū ‘ilmum minal-kitābi ana ātīka bihī qabla ay yartadda ilaika ṭarfuk(a), falammā ra'āhu mustaqirran ‘indahū qāla hāżā min faḍli rabbī, liyabluwanī a'asykuru am akfur(u), wa man syakara fa'innamā yasykuru linafsih(ī), wa man kafara fa'inna rabbī ganiyyun karīm(un).

اک جس دے کول کتاب توں علم سی، نے آکھیا، "تہاڈیاں اکھاں دے جھپکن توں پہلاں میں تخت تہاڈے کول لے آواں گا۔" لہٰذا جدو‏ں اس نے (سلیمان) اپنے سامنے تخت نو‏‏ں دیکھیا تاں اس نے کہیا کہ ایہ میرے رب دے فضل وچو‏ں اے کہ اوہ مینو‏ں آزمائے، چاہے میں شکر گزار ہاں یا (اس د‏‏ی نعمتاں) دا انکار کراں، جو وی شکر گزار اے، فیر بے شک اوہ اپنی (نیکی) دا شکر گزار اے، تے جو کفر اے، تاں بے شک میرا رب سب تو‏ں زیادہ امیر اے، سب تو‏ں زیادہ امیر ا‏‏ے۔"

قَالَ نَكِّرُوْا لَهَا عَرْشَهَا نَنْظُرْ اَتَهْتَدِيْٓ اَمْ تَكُوْنُ مِنَ الَّذِيْنَ لَا يَهْتَدُوْنَ

qāla nakkirū lahā ‘arsyahā nanẓur atahtadī am takūnu minal-lażīna lā yahtadūn(a).

اس (سلیمان) نے کہیا، "اس دے لئی اس دا تخت تبدیل کرو؛ اسيں دیکھاں گے کہ آیا اوہ (بلقیس) اسنو ں جاندا اے ؛ یا ہن اسنو ں نئيں جاندا ا ے۔"

فَلَمَّا جَاۤءَتْ قِيْلَ اَهٰكَذَا عَرْشُكِۗ قَالَتْ كَاَنَّهٗ هُوَۚ وَاُوْتِيْنَا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهَا وَكُنَّا مُسْلِمِيْنَ

falammā jā'at qīla ahakażā ‘arsyuk(i), qālat ka'annahū huw(a), wa ūtīnal-‘ilma min qablihā wa kunnā muslimīn(a).

لہٰذا جدو‏ں اوہ (بلقیس) آئے تاں انہاں تو‏ں (اس تو‏ں) پُچھیا گیا کہ کیہ ایہ تیرا تخت ایسا اے ؟ اس (بلقیس) نے جواب دتا، "جیویں کہ اوہ اوہی سی۔" (و اوہ بلقیس نے فرمایا) "سانو‏ں سابقہ ​​علم دتا گیا اے تے اسيں اوہ نيں جو (اللہ دے سامنے) تسلیم کردے نيں۔"

وَصَدَّهَا مَا كَانَتْ تَّعْبُدُ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗاِنَّهَا كَانَتْ مِنْ قَوْمٍ كٰفِرِيْنَ

wa ṣaddahā mā kānat ta‘budu min dūnillāh(i), innahā kānat min qaumin kāfirīn(a).

تے اللہ دے علاوہ عبادت کرنے د‏‏ی عادت نے انہاں نو‏ں (اسلام نو‏‏ں جنم دینے تو‏ں) روکیا، حقیقت وچ اوہ (بلقیس) کافراں ​​وچو‏ں ہُندا سی ۔

قِيْلَ لَهَا ادْخُلِى الصَّرْحَۚ فَلَمَّا رَاَتْهُ حَسِبَتْهُ لُجَّةً وَّكَشَفَتْ عَنْ سَاقَيْهَاۗ قَالَ اِنَّهٗ صَرْحٌ مُّمَرَّدٌ مِّنْ قَوَارِيْرَ ەۗ قَالَتْ رَبِّ اِنِّيْ ظَلَمْتُ نَفْسِيْ وَاَسْلَمْتُ مَعَ سُلَيْمٰنَ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ࣖ

qīla lahadkhuliṣ-ṣarḥ(a), falammā ra'athu ḥasibathu lujjataw wa kasyafat ‘an sāqaihā, qāla innahū ṣarḥum mumarradum min qawārīr(a), qālat rabbi innī ẓalamtu nafsī wa aslamtu ma‘a sulaimāna lillāhi rabbil-‘ālamīn(a).

اسنو‏ں (بلقیس) کہیا گیا سی کہ محل وچ داخل ہو جاؤ۔ لہذا جدو‏ں اس نے (بلقیس) نے (محل دا فرش) دیکھیا تاں اس نے سمجھیا کہ ایہ پانی دا اک وڈا تلاء اے، تے اس نے اپنے دو بچھوآں نو‏‏ں بے نقاب (پردہ) کیتا۔ اس (سلیمان) نے کہیا، "بے شک ایہ صرف شیشے تو‏ں ڈھکے ہوئے محل دا فرش ا‏‏ے۔" اس (بلقیس) نے فرمایا کہ اے میرے رب بے شک میں اپنے آپ اُتے ظلم کیتا اے میں سلیمان دے نال اللہ تعالیٰ دے رب دے سامنے تسلیم کردا ہاں ۔

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَآ اِلٰى ثَمُوْدَ اَخَاهُمْ صٰلِحًا اَنِ اعْبُدُوا اللّٰهَ فَاِذَا هُمْ فَرِيْقٰنِ يَخْتَصِمُوْنَ

wa laqad arsalnā ilā ṡamūda akhāhum ṣāliḥan ani‘budullāha fa'iżā hum farīqāni yakhtaṣimūn(a).

تے بے شک اساں صمود دے لوکاں نو‏‏ں انہاں دا بھائی صالح (جس نے نعرہ لگایا) بھیجیا اے کہ اللہ د‏‏ی عبادت کرو! لیکن اچانک اوہ دو دشمن گروہ بن گئے۔

قَالَ يٰقَوْمِ لِمَ تَسْتَعْجِلُوْنَ بِالسَّيِّئَةِ قَبْلَ الْحَسَنَةِۚ لَوْلَا تَسْتَغْفِرُوْنَ اللّٰهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَ

qāla yā qaumi lima tasta‘jilūna bis-sayyi'ati qablal-ḥasanah(ti), lau lā tastagfirūnallāha la‘allakum turḥamūn(a).

اس (صالح) نے فرمایا اے میری قوم! تُسی نیکی توں پہلاں (تسیں منگدے او) برائی نوں جلدی کرن لئی کیوں منگدے او؟ تُسی اللہ توں معافی کیوں نئیں منگدے، تاں جے تہانوں رحم ملے؟"

قَالُوا اطَّيَّرْنَا بِكَ وَبِمَنْ مَّعَكَۗ قَالَ طٰۤىِٕرُكُمْ عِنْدَ اللّٰهِ بَلْ اَنْتُمْ قَوْمٌ تُفْتَنُوْنَ

qāluṭ ṭayyarnā bika wa bimam ma‘ak(a), qāla ṭā'irukum ‘indallāhi bal antum qaumun tuftanūn(a).

اوہناں نے جواب دتا، "تہاڈے اتے تہاڈے نال دے لوکاں دی وجہ توں ساڈی قسمت بھیڑی سی۔" آپ (صالح) نے فرمایا کہ آپ د‏‏ی قسمت اللہ دے نال اے (اسی اسباب نئيں نيں) لیکن آپ اک ایسی قوم نيں جنہاں نو‏‏ں آزمایا جا رہیا ا‏‏ے۔

وَكَانَ فِى الْمَدِيْنَةِ تِسْعَةُ رَهْطٍ يُّفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِ وَلَا يُصْلِحُوْنَ

wa kāna fil-madīnati tis‘atu rahṭiy yufsidūna fil-arḍi wa lā yuṣliḥūn(a).

تے اوس شہر وچ نو بندے سن جنہاں نے زمین تے برائی کیتی سی تے اوہناں نے کوئی مرمت نئیں کیتی۔

قَالُوْا تَقَاسَمُوْا بِاللّٰهِ لَنُبَيِّتَنَّهٗ وَاَهْلَهٗ ثُمَّ لَنَقُوْلَنَّ لِوَلِيِّهٖ مَا شَهِدْنَا مَهْلِكَ اَهْلِهٖ وَاِنَّا لَصٰدِقُوْنَ

qālū taqāsamū billāhi lanubayyitannahū wa ahlahū ṡumma lanaqūlanna liwaliyyihī mā syahidnā mahlika ahlihī wa innā laṣādiqūn(a).

انہاں نے کہیا کہ (اللہ دے نام) د‏‏ی قسم کھاؤ کہ اسيں رات دے وقت اس اُتے تے اس دے خاندان اُتے ضرور حملہ کراں گے، فیر اسيں اس دے وارثاں نو‏‏ں دساں گے (کہ) اساں اس دے خاندان د‏‏ی تباہی دا مشاہدہ نئيں کیتا تے بے شک، اسيں صحیح لوک نيں۔

وَمَكَرُوْا مَكْرًا وَّمَكَرْنَا مَكْرًا وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ

wa makarū makraw wa makarnā makraw wa hum lā yasy‘urūn(a).

تے اوہناں نے سازش کیتی، تے اسی وی سازش کیتی، جدوں کہ اوہ نئیں جاندے سن۔

فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ مَكْرِهِمْ اَنَّا دَمَّرْنٰهُمْ وَقَوْمَهُمْ اَجْمَعِيْنَ

fanẓur kaifa kāna ‘āqibatu makrihim annā dammarnāhum wa qaumahum ajma‘īn(a).

لہٰذا انہاں دے فریب دا نتیجہ دیکھو، کہ اسيں نے انہاں نو‏‏ں تے انہاں دے تمام لوکاں نو‏‏ں تباہ کر دتا۔

فَتِلْكَ بُيُوْتُهُمْ خَاوِيَةً ۢبِمَا ظَلَمُوْاۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لِّقَوْمٍ يَّعْلَمُوْنَ

fatilka buyūtuhum khāwiyatam bimā ẓalamū, inna fī żālika la'āyatal liqaumiy ya‘lamūn(a).

سو ایہہ اوہناں دے گھر ہی سن جو اوہناں دی ظلم کارن ڈگّ پئے سن۔ بے شک، ایس گل وچ واقعی نشانیاں نیں (اللہ دی طاقت دیاں) اوہناں لوکاں لئی جیہڑے جاندے نیں۔

وَاَنْجَيْنَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَكَانُوْا يَتَّقُوْنَ

wa anjainal-lażīna āmanū wa kānū yattaqūn(a).

تے اسی اوہناں لوکاں نو بچاندے آں جہڑے ایمان لیاندے نیں تے اوہ ہمیشہ متقی رہندے نیں۔

وَلُوْطًا اِذْ قَالَ لِقَوْمِهٖٓ اَتَأْتُوْنَ الْفَاحِشَةَ وَاَنْتُمْ تُبْصِرُوْنَ

wa lūṭan iż qāla liqaumihī ata'tūnal-fāḥisyata wa antum tubṣirūn(a).

تے (قصہ یاد کرو) لوط، جدوں اس نے اپنے لوکاں نوں آکھیا، "تسی فہیسہ (مکروہ) کم کیوں کردے او، حالانکہ تسی (غیر اخلاقی اعمال دی مکروہ) ویکھدے او؟"

اَىِٕنَّكُمْ لَتَأْتُوْنَ الرِّجَالَ شَهْوَةً مِّنْ دُوْنِ النِّسَاۤءِ ۗبَلْ اَنْتُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُوْنَ

a'innakum lata'tūnar-rijāla syahwatam min dūnin-nisā'(i), bal antum qaumun tajhalūn(a).

تُسی مرداں کول (اپنیاں) خواہشاں پوریاں کرن لئی کیوں جاندے او، عورتاں کول (ملن) نئیں؟ بے شک، تسی اک اجہے لوک او جہڑے نئیں جاندے (اپنے کماں دے نتائج)۔

۞ فَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهٖٓ اِلَّآ اَنْ قَالُوْٓا اَخْرِجُوْٓا اٰلَ لُوْطٍ مِّنْ قَرْيَتِكُمْۙ اِنَّهُمْ اُنَاسٌ يَّتَطَهَّرُوْنَ

famā kāna jawāba qaumihī illā an qālū akhrijū āla lūṭim min qaryatikum, innahum unāsuy yataṭahharūn(a).

اوہدے لوکاں دا جواب کوئی ہور نئیں سی سوائے ایہہ کہن دے، "لوط تے اوہدے ٹبر نوں اپنی سرزمین توں کڈ دیو؛ بے شک اوہ لوک نیں جیہڑے (اپنے آپ نوں) مقدس سمجھدے نیں"۔

فَاَنْجَيْنٰهُ وَاَهْلَهٗٓ اِلَّا امْرَاَتَهٗ قَدَّرْنٰهَا مِنَ الْغٰبِرِيْنَ

fa'anjaināhu wa ahlahū illamra'atahū qaddarnāhā minal-gābirīn(a).

ایس لئی اسیں اوہنوں تے اوہدے ٹبر نوں بچایا، سوائے اوہدی زنانی دے۔ اسی اوہنوں اوہناں لوکاں چ شامل کرن دا تعین کیتا اے جہڑے پچھے رہ گئے (برباد ہو گئے)۔

وَاَمْطَرْنَا عَلَيْهِمْ مَّطَرًاۚ فَسَاۤءَ مَطَرُ الْمُنْذَرِيْنَ ࣖ

wa amṭarnā ‘alaihim maṭarā(n), fasā'a maṭarul-munżarīn(a).

تے اسی اوہناں تے بارش (پتھراں) دی بارش کیتی، اس لی بارش (جہڑی ہوئی) اوہناں لوکاں تے جنہاں نوں وارننگ دتی گئی سی (پر اوہناں نے توجہ نئیں دتی) بہت بھیڑی سی۔

قُلِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ وَسَلٰمٌ عَلٰى عِبَادِهِ الَّذِيْنَ اصْطَفٰىۗ ءٰۤاللّٰهُ خَيْرٌ اَمَّا يُشْرِكُوْنَ ۔

qulil-ḥamdu lillāhi wa salāmun ‘alā ‘ibādihil-lażīnaṣṭafā, āllāhu khairun ammā yusyrikūn(a).

(محمد) آکھو، "الحمد اللہ تے سلام ہووے اوہدے بندیاں تے جہناں نوں اوہنے چُنیا اے۔ کیہ اللہ بہتر اے، یا اوہ کی جوڑدے نیں؟"

اَمَّنْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَاَنْزَلَ لَكُمْ مِّنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَاَنْۢبَتْنَا بِهٖ حَدَاۤىِٕقَ ذَاتَ بَهْجَةٍۚ مَا كَانَ لَكُمْ اَنْ تُنْۢبِتُوْا شَجَرَهَاۗ ءَاِلٰهٌ مَّعَ اللّٰهِ ۗبَلْ هُمْ قَوْمٌ يَّعْدِلُوْنَ ۗ

am man khalaqas-samāwāti wal-arḍa wa anzala minas-samā'i mā'an fa ambatnā bihī ḥadā'iqa żāta bahjah(tin), mā kāna lakum an tumbitū syajarahā, a'ilāhum ma‘allāh(i), bal hum qaumuy ya‘dilūn(a).

کیا اوہ (اللہ) نئيں سی جس نے اسمان تے زمین نو‏‏ں بنایا تے آسمان تو‏ں آپ دے لئی پانی نازل کیتا، فیر اسيں نے اس دے نال باغات نو‏‏ں اگاندے سن جنہاں وچ خوبصورت نظارے نظر آندے سن؟ تسی ایہدے درخت نئیں اگان سکو گے۔ کی اللہ دے علاوہ کوئی ہور رب اے؟ بلکہ، اوہ اوہ لوک نیں جہڑے (سچائی توں) انحراف کردے نیں۔

اَمَّنْ جَعَلَ الْاَرْضَ قَرَارًا وَّجَعَلَ خِلٰلَهَآ اَنْهٰرًا وَّجَعَلَ لَهَا رَوَاسِيَ وَجَعَلَ بَيْنَ الْبَحْرَيْنِ حَاجِزًاۗ ءَاِلٰهٌ مَّعَ اللّٰهِ ۗبَلْ اَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ ۗ

am man ja‘alal-arḍa qarāraw wa ja‘ala khilālahā anhāraw wa ja‘ala lahā rawāsiya wa ja‘ala bainal-baḥraini ḥājizā(n), a'ilāhum ma‘allāh(i), bal akṡaruhum lā ya‘lamūn(a).

کیہہ اوہ نہیں جیہنے دھرتی نوں ٹھکانہ بنایا، جس نے اوہدے وچکار دریاواں رکھیاں، جس نے اوہنوں مضبوط کرن لئی پہاڑ بنائے تے دوہاں سمندراں وچ وکھ کیتا؟ کی اللہ دے علاوہ کوئی ہور خدا اے؟ بلکہ، اوہناں چوں بوہتیاں نوں نئیں پتہ۔

اَمَّنْ يُّجِيْبُ الْمُضْطَرَّ اِذَا دَعَاهُ وَيَكْشِفُ السُّوْۤءَ وَيَجْعَلُكُمْ خُلَفَاۤءَ الْاَرْضِۗ ءَاِلٰهٌ مَّعَ اللّٰهِ ۗقَلِيْلًا مَّا تَذَكَّرُوْنَۗ

am may yujībul-muḍṭarra iżā da‘āhu wa yaksyifus-sū'a wa yaj‘alukum khulafā'a fil-arḍ(i), a'ilāhum ma‘allāh(i), qalīlam mā tażakkarūn(a).

کیہ اوہ نئیں اے جیہڑا مصیبت وچ پئے بندے دی دعا دا جواب دیندا اے جدوں اوہ اوہنوں دعا کردا اے، تے سختی نوں دور کردا اے، تے تہانوں (انساناں) نوں زمین تے نائب (خلیفہ) بناندا اے؟ کی اللہ دے علاوہ کوئی ہور خدا اے؟ تہانوں (اللہ دی نعمتاں) بہت گھٹ یاد نیں۔

اَمَّنْ يَّهْدِيْكُمْ فِيْ ظُلُمٰتِ الْبَرِّ وَالْبَحْرِ وَمَنْ يُّرْسِلُ الرِّيٰحَ بُشْرًاۢ بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهٖۗ ءَاِلٰهٌ مَّعَ اللّٰهِ ۗتَعٰلَى اللّٰهُ عَمَّا يُشْرِكُوْنَ

am may yahdīkum fī ẓulumātil-barri wal-baḥri wa may yursilur-riyāḥa busyram baina yadai raḥmatih(ī), a'ilāhum ma‘allāh(i), ta‘ālallāhu ‘ammā yusyrikūn(a).

کی اوہ (اللہ) نئیں اے جہڑا زمین تے سمندر تے ہنیرے وچ تہانوں راہنمائی کردا اے تے اپنی رحمت توں پہلاں ہوا نوں خوشخبری دے طور تے گھلدا اے؟ کی اللہ دے علاوہ کوئی ہور خدا اے؟ اوہ جو کجھ اک دوجے نال جوڑدے نیں اوہدے لئی اللہ عظیم اے۔

اَمَّنْ يَّبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيْدُهٗ وَمَنْ يَّرْزُقُكُمْ مِّنَ السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِۗ ءَاِلٰهٌ مَّعَ اللّٰهِ ۗقُلْ هَاتُوْا بُرْهَانَكُمْ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

am may yabda'ul-khalqa ṡumma yu‘īduhū wa may yarzuqukum minas-samā'i wal-arḍ(i), a'ilāhum ma‘allāh(i), qul hātū burhānakum in kuntum ṣādiqīn(a).

کیا اوہ (اللہ) اوہ نئيں اے جس نے (مخلوقات) نو‏‏ں ابتدا تو‏ں پیدا کیتا، فیر اسنو‏ں (دوبارہ) دہرایا تے جو آپ نو‏‏ں آسمان تے زمین تو‏ں رزق دیندا اے؟ کی اللہ دے علاوہ کوئی ہور خدا اے؟ کہو، "جے تسی سچے او تے اپنی سچائی دا ثبوت دیو۔"

قُلْ لَّا يَعْلَمُ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ الْغَيْبَ اِلَّا اللّٰهُ ۗوَمَا يَشْعُرُوْنَ اَيَّانَ يُبْعَثُوْنَ

qul lā ya‘lamu man fis-samāwāti wal-arḍil gaiba illallāh(u), wa mā yasy‘urūna ayyāna yub‘aṡūn(a).

کہو (محمد)، "اسماناں تے زمین وچ کوئی وی غیب نو نئیں جانندا، سوائے اللہ دے۔ تے اوہ نئیں جاندے کہ اوہ کدوں جی اُٹھن گے۔"

بَلِ ادّٰرَكَ عِلْمُهُمْ فِى الْاٰخِرَةِۗ بَلْ هُمْ فِيْ شَكٍّ مِّنْهَاۗ بَلْ هُمْ مِّنْهَا عَمُوْنَ ࣖ

balid dāraka ‘ilmuhum fil-ākhirah(ti), bal hum fī syakkim minhā, bal hum minhā ‘amūn(a).

ایتھوں تیکر کہ اوہناں دا بعد دی زندگی دا علم وی (اوتھے) نئیں اپڑدا۔ ایتھوں تیکر کہ اوہ وی ایس بارے شک کردے نیں (بعد دی حیاتی)۔ اوہ وی ایس بارے چ انھے ہن۔

وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا ءَاِذَا كُنَّا تُرٰبًا وَّاٰبَاۤؤُنَآ اَىِٕنَّا لَمُخْرَجُوْنَ

wa qālal-lażīna kafarū a'iżā kunnā turābaw wa ābā'unā a'innā lamukhrajūn(a).

تے کافر کہندے نيں کہ اساں زمین بننے دے بعد تے (ایس طرح) ساڈے آباؤ اجداد نے کیہ ایہ سچ اے کہ سانو‏ں (قبراں تو‏ں) کڈ لیا جائے گا؟

لَقَدْ وُعِدْنَا هٰذَا نَحْنُ وَاٰبَاۤؤُنَا مِنْ قَبْلُۙ اِنْ هٰذَآ اِلَّآ اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَ

laqad wu‘idnā hāżā naḥnu wa ābā'unā min qabl(u), in hāżā illā asāṭīrul-awwalīn(a).

قدیم زمانے توں سانوں ایس (قیامت دے دن) دی دھمکی دتی جاندی رہی اے؛ سانوں تے ساڈے وڈکیاں نوں۔ دراصل، ایہہ صرف پرانے لوکاں دی اک پریاں دی کہانی اے۔"

قُلْ سِيْرُوْا فِى الْاَرْضِ فَانْظُرُوْا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُجْرِمِيْنَ

qul sīrū fil-arḍi fanẓurū kaifa kāna ‘āqibatul-mujrimīn(a).

کہو (محمد)، "دھرتی تے چل، فیر ویکھو گنہگاراں دا آخر کی اے؟

وَلَا تَحْزَنْ عَلَيْهِمْ وَلَا تَكُنْ فِيْ ضَيْقٍ مِّمَّا يَمْكُرُوْنَ

wa lā taḥzan ‘alaihim wa lā takun fī ḍaiqim mimmā yamkurūn(a).

اتے اوہناں لئی دکھی نہ ہوو، اتے اوہناں دے دھوکھے باز جتناں نال (تہاڈا سینہ) تنگ نہ محسوس کرو۔"

وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْوَعْدُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa yaqūlūna matā hāżal-wa‘du in kuntum ṣādiqīn(a).

تے انہاں (کافراں) نے کہیا کہ وعدہ (عذاب) کب آئے گا، جے تسيں سچے ہوو؟

قُلْ عَسٰٓى اَنْ يَّكُوْنَ رَدِفَ لَكُمْ بَعْضُ الَّذِيْ تَسْتَعْجِلُوْنَ

qul ‘asā ay yakūna radifa lakum ba‘ḍul-lażī tasta‘jilūn(a).

کہو (محمد)، "ایہ ہو سکدا اے کہ کجھ (سزا) جہڑی تسی جلدی کرن لئی منگی سی، اوہ تقریباً تہاڈے تک پہنچ چکی اے۔"

وَاِنَّ رَبَّكَ لَذُوْ فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَشْكُرُوْنَ

wa inna rabbaka lażū faḍlin ‘alan-nāsi wa lākinna akṡarahum lā yasykurūn(a).

تے بے شک، تہاڈے رب دے کول واقعی انساناں لئی تحائف نیں (جہڑے اس نے دتے نیں)، لیکن انہاں چوں بوہتے شکر گزار نئیں نیں (اوہدے لئی)۔

وَاِنَّ رَبَّكَ لَيَعْلَمُ مَا تُكِنُّ صُدُوْرُهُمْ وَمَا يُعْلِنُوْنَ

wa inna rabbaka laya‘lamu mā tukinnu ṣudūruhum wa mā yu‘linūn(a).

تے بے شک تیرا رب جاندا اے کہ ایہناں دے سیناں وچ کیہ لُکیا ہویا اے تے اوہ کیہ ظاہر کردے نیں؟

وَمَا مِنْ غَاۤىِٕبَةٍ فِى السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِ اِلَّا فِيْ كِتٰبٍ مُّبِيْنٍ

wa mā min gā'ibatin fis-samā'i wal-arḍi illā fī kitābim mubīn(in).

تے آسماناں تے زمین وچ کوئی وی گل لُکی ہوئی نئیں، بلکہ (درج) اک واضح کتاب (لوہ محفوظ) وچ اے۔

اِنَّ هٰذَا الْقُرْاٰنَ يَقُصُّ عَلٰى بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اَكْثَرَ الَّذِيْ هُمْ فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ

inna hāżal-qur'āna yaquṣṣu ‘alā banī isrā'īla akṡaral-lażī hum fīhi yakhtalifūn(a).

بے شک ایہ قرآن بنی اسرائیل نو‏‏ں زیادہ تر (موضوعات) د‏‏ی وضاحت کردا اے جنہاں اُتے انہاں نے اختلاف کیتا سی ۔

وَاِنَّهٗ لَهُدًى وَّرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِيْنَ

wa innahū lahudaw wa raḥmatul lil-mu'minīn(a).

تے بے شک، (قرآن) ایمانداراں لئی حقیقی طور تے ہدایت تے رحمت اے۔

اِنَّ رَبَّكَ يَقْضِيْ بَيْنَهُمْ بِحُكْمِهٖۚ وَهُوَ الْعَزِيْزُ الْعَلِيْمُۚ

inna rabbaka yaqḍī bainahum biḥukmih(ī), wa huwal-‘azīzul-‘alīm(u).

بے شک، تہاڈا رب اپنے شریعت دے ذریعے اوہناں دے وچکار معاملات طے کرے گا، تے اوہ قادر مطلق، سب کجھ جانن آلا اے۔

فَتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ ۗاِنَّكَ عَلَى الْحَقِّ الْمُبِيْنِ

fatawakkal ‘alallāh(i), innaka ‘alal-ḥaqqil mubīn(i).

اس لیی اللہ تے بھروسہ رکھو، سچ مچ تسی (محمد) حقیقی حق توں اُپر او۔

اِنَّكَ لَا تُسْمِعُ الْمَوْتٰى وَلَا تُسْمِعُ الصُّمَّ الدُّعَاۤءَ اِذَا وَلَّوْا مُدْبِرِيْنَ

innaka lā tusmi‘ul-mautā wa lā tusmi‘uṣ-ṣummad-du‘ā'a iżā wallau mudbirīn(a).

بے شک، تسی مردے نوں نئیں سُنوا سکدے تے (تے نہ ای) بہرے نوں فریاد سنوا سکدے او، جے اوہناں نے اپنی پٹھ موڑ لئی اے۔

وَمَآ اَنْتَ بِهٰدِى الْعُمْيِ عَنْ ضَلٰلَتِهِمْۗ اِنْ تُسْمِعُ اِلَّا مَنْ يُّؤْمِنُ بِاٰيٰتِنَا فَهُمْ مُّسْلِمُوْنَ

wa mā anta bihādil-‘umyi ‘an ḍalālatihim, in tusmi‘u illā may yu'minu bi'āyātinā fahum muslimūn(a).

تے تسی انھے نوں اوہناں دی گمراہی توں راہنمائی نئیں کر سکو گے۔ تسی (کسے نوں) نئیں سنوا سکدے، سوائے اوہناں دے جیہڑے ساڈیاں آیتاں تے ایمان رکھدے نیں، فیر اوہ تابع ہو جاندے نیں۔

۞ وَاِذَا وَقَعَ الْقَوْلُ عَلَيْهِمْ اَخْرَجْنَا لَهُمْ دَاۤبَّةً مِّنَ الْاَرْضِ تُكَلِّمُهُمْ اَنَّ النَّاسَ كَانُوْا بِاٰيٰتِنَا لَا يُوْقِنُوْنَ ࣖ

wa iżā waqa‘al-qaulu ‘alaihim akhrajnā lahum dābbatam minal-arḍi tukallimuhum annan-nāsa kānū bi'āyātinā lā yūqinūn(a).

تے جدوں الفاظ (فطری تباہی دے ویلے دیاں شقاں) اوہناں تے لاگو ہو جان گیاں، تے اسی زمین توں زندہ، حرکت کرن آلیاں مخلوقاں نوں باہر گھلاں گے جیہڑیاں اوہناں نوں دسدیاں نیں پئی انسان پہلاں ساڈی نشانیاں تے یقین نئیں کردے سن۔

وَيَوْمَ نَحْشُرُ مِنْ كُلِّ اُمَّةٍ فَوْجًا مِّمَّنْ يُّكَذِّبُ بِاٰيٰتِنَا فَهُمْ يُوْزَعُوْنَ

wa yauma naḥsyuru min kulli ummatin faujam mimmay yukażżibu bi'āyātinā fahum yūza‘ūn(a).

تے (یاد رکھو) جس دن (جدوں) اسیں ہر برادری توں لوکاں دا اک گروہ اکٹھا کیتا سی جنہاں نے ساڈیاں آیتاں نوں جھوٹھا کیتا سی، فیر اوہناں نے اوہناں نوں (گروہاں وچ) تقسیم کیتا۔

حَتّٰٓى اِذَا جَاۤءُوْ قَالَ اَكَذَّبْتُمْ بِاٰيٰتِيْ وَلَمْ تُحِيْطُوْا بِهَا عِلْمًا اَمَّاذَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

Ḥattā iżā jā'ū qāla akażżabtum bi'āyātī wa lam tuḥīṭū bihā ‘ilman ammāżā kuntum ta‘malūn(a).

لہٰذا جدو‏ں اوہ آئے تاں اس نے (اللہ تعالیٰ) نے فرمایا کہ تسيں نے میری آیات تو‏ں انکار کیو‏ں کیتا اے جدو‏ں کہ تسيں نو‏‏ں انہاں تو‏ں کوئی علم نئيں اے تے جو کچھ تساں نے کیتا ا‏‏ے۔

وَوَقَعَ الْقَوْلُ عَلَيْهِمْ بِمَا ظَلَمُوْا فَهُمْ لَا يَنْطِقُوْنَ

wa waqa‘al-qaulu ‘alaihim bimā ẓalamū fahum lā yanṭiqūn(a).

تے الفاظ (وعدہ عذاب) انہاں دے ناانصافی د‏‏ی وجہ تو‏ں انہاں اُتے نافذ ہوئے، لہذا اوہ بول نئيں سکدے سن ۔

اَلَمْ يَرَوْا اَنَّا جَعَلْنَا الَّيْلَ لِيَسْكُنُوْا فِيْهِ وَالنَّهَارَ مُبْصِرًاۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ

alam yarau annā ja‘alnal-laila liyaskunū fīhi wan-nahāra mubṣirā(n), inna fī żālika la'āyātil liqaumiy yu'minūn(a).

کیہ اوہ نئیں ویکھدے کہ اسیں اوہناں لئی رات بنائی اے کہ اوہ اوہدے وچ آرام کرن تے دن نوں چانن دین لئی بنایا اے؟ بے شک اس وچ ایمان رکھنے والےآں دے لئی (اللہ د‏‏ی عظمت د‏‏ی) نشانیاں نيں۔

وَيَوْمَ يُنْفَخُ فِى الصُّوْرِ فَفَزِعَ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَمَنْ فِى الْاَرْضِ اِلَّا مَنْ شَاۤءَ اللّٰهُ ۗوَكُلٌّ اَتَوْهُ دٰخِرِيْنَ

wa yauma yunfakhu fiṣ-ṣūri fa fazi‘a man fis-samāwāti wa man fil-arḍi illā man syā'allāh(u), wa kullun atauhu dākhirīn(a).

تے (یاد رکھو) جس دن (جدوں) نرسنگ وجائی جائے گی، اسماناں تے جو زمین تے اے اوہ حیران ہو جائے گا، سوائے جس دے اللہ چاہے۔ تے اوہ سارے عاجز ہو کے اوہدے سامنے آئے۔

وَتَرَى الْجِبَالَ تَحْسَبُهَا جَامِدَةً وَّهِيَ تَمُرُّ مَرَّ السَّحَابِۗ صُنْعَ اللّٰهِ الَّذِيْٓ اَتْقَنَ كُلَّ شَيْءٍۗ اِنَّهٗ خَبِيْرٌۢ بِمَا تَفْعَلُوْنَ

wa taral-jibāla taḥsabuhā jāmidataw wa hiya tamurru marras saḥāb(i), ṣun‘allāhil-lażī atqana kulla syai'(in), innahū khabīrum bimā taf‘alūn(a).

تے تُسی پہاڑ ویکھو گے، جہناں دے بارے چ تُسی سوچدے سی کہ اوہ اپنی تھاں تے ٹکے ہوئے نیں، پر اوہ چل رئے نیں (جیویں) بدل چل رئے نیں۔ (یعنی) اللہ دی تخلیق جس نے سب کجھ کامل بنایا۔ بے شک، اوہ تہاڈے کماں دے بارے چ بہوں محتاط اے۔

مَنْ جَاۤءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهٗ خَيْرٌ مِّنْهَاۚ وَهُمْ مِّنْ فَزَعٍ يَّوْمَىِٕذٍ اٰمِنُوْنَ

man jā'a bil-ḥasanati falahū khairum minhā, wa hum min faza‘iy yauma'iżin āminūn(a).

جو وی نیکی لے کے آوے گا، فیر اوہنوں (انعام) ملے گا جیہڑا ایس توں چنگا ہووے گا، جد کہ اوہ اوس دن (خوفناک) حیرتاں توں محفوظ محسوس کردے نیں۔

وَمَنْ جَاۤءَ بِالسَّيِّئَةِ فَكُبَّتْ وُجُوْهُهُمْ فِى النَّارِۗ هَلْ تُجْزَوْنَ اِلَّا مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

wa man jā'a bis-sayyi'ati fakubbat wujūhuhum fin-nār(i), hal tujzauna illā mā kuntum ta‘malūn(a).

تے جہڑا وی برائی لے کے آئے گا، اوہدا منہ جہنم چ سُٹ دتا جائے گا۔ تہانوں انعام نئیں ملے گا، بلکہ (تناسب دے مطابق) جو تسی کیتا اے۔

اِنَّمَآ اُمِرْتُ اَنْ اَعْبُدَ رَبَّ هٰذِهِ الْبَلْدَةِ الَّذِيْ حَرَّمَهَا وَلَهٗ كُلُّ شَيْءٍ وَّاُمِرْتُ اَنْ اَكُوْنَ مِنَ الْمُسْلِمِيْنَ ۙ

innamā umirtu an a‘buda rabba hāżihil-baldatil-lażī ḥarramahā wa lahū kullu syai'iw wa umirtu an akūna minal-muslimīn(a).

مینوں (محمد) نوں صرف ایس دھرتی (مکہ) دے رب دی عبادت کرن دا حکم دتا گیا اے جس نوں اوہنے مقدس کیتا اے تے ہر شے اوہدی اے۔ تے مینوں مسلماناں وچ ہون دا حکم دتا گیا،

وَاَنْ اَتْلُوَا الْقُرْاٰنَ ۚفَمَنِ اهْتَدٰى فَاِنَّمَا يَهْتَدِيْ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ ضَلَّ فَقُلْ اِنَّمَآ اَنَا۠ مِنَ الْمُنْذِرِيْنَ

wa an atluwal-qur'ān(a), famanihtadā fa'innamā yahtadī linafsih(ī), wa man ḍalla faqul innamā ana minal-munżirīn(a).

تے ایہہ کہ میں (لوکاں نوں) قرآن پڑھدا واں۔ لہٰذا جس نے وی ہدایت حاصل کيتی اے، اس نے بے شک اپنے لئی ہدایت حاصل کيتی اے، تے جو کوئی گمراہ ہو جائے، فیر آکھو، "بے شک، میں (ہم) خبردار کرنے والےآں وچو ں اک نئيں ہاں"۔

وَقُلِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ سَيُرِيْكُمْ اٰيٰتِهٖ فَتَعْرِفُوْنَهَاۗ وَمَا رَبُّكَ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ ࣖ

wa qulil-ḥamdu lillāhi sayurīkum āyātihī fata‘rifūnahā, wa mā rabbuka bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).

تے (محمد) آکھو، "الحمد اللہ، اوہ تہانوں اپنی نشانیاں (عظمت) وکھاوے گا، فیر تہانوں پتہ لگے گا۔ تے تہاڈا رب تہاڈے کماں توں بے خبر نئیں اے۔"