Q.S ہوڈ (هُود) - 123 مصرعیاں دی گنتی

الۤرٰ ۗ كِتٰبٌ اُحْكِمَتْ اٰيٰتُهٗ ثُمَّ فُصِّلَتْ مِنْ لَّدُنْ حَكِيْمٍ خَبِيْرٍۙ

alif lām rā, kitābun uḥkimat āyātuhū ṡumma fuṣṣilat mil ladun ḥakīmin khabīr(in).

الف لام را. (ایہ) اک ایسی کتاب اے جس د‏‏ی آیتاں نو‏‏ں صفائی تو‏ں ترتیب دتا گیا اے تے فیر تفصیل تو‏ں بیان کیتا گیا اے، (جہڑا نازل ہويا سی) (اللہ) دانا، مکمل د‏‏ی جانب تو‏ں،

اَلَّا تَعْبُدُوْٓا اِلَّا اللّٰهَ ۗاِنَّنِيْ لَكُمْ مِّنْهُ نَذِيْرٌ وَّبَشِيْرٌۙ

allā ta‘budū illallāh(a), innanī lakum minhu nażīruw wa basyīr(un).

تاں جے تُسی اللہ دے علاوہ کسے ہور دی عبادت نہ کرو۔ بے شک میں (محمد) اوہدے ولوں تہاڈے لئی خوشخبری دین آلا تے خبردار آں۔

وَّاَنِ اسْتَغْفِرُوْا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوْبُوْٓا اِلَيْهِ يُمَتِّعْكُمْ مَّتَاعًا حَسَنًا اِلٰٓى اَجَلٍ مُّسَمًّى وَّيُؤْتِ كُلَّ ذِيْ فَضْلٍ فَضْلَهٗ ۗ وَاِنْ تَوَلَّوْا فَاِنِّيْٓ اَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ كَبِيْرٍ

wa anistagfirū rabbakum ṡumma tūbū ilaihi yumatti‘kum matā‘an ḥasanan ilā ajalim musammaw wa yu'ti kulla żī faḍlin faḍlah(ū), wa in tawallau fa innī akhāfu ‘alaikum ‘ażāba yaumin kabīr(in).

تے تہانوں اپنے رب توں معافی منگنی چاہیدی اے تے اوہدے کولوں توبہ کرنی چاہیدی اے، یقیناً اوہ تہانوں مقررہ ویلے تک چنگا لذت دیوے گا۔ تے اوہ ہر اوس بندے نوں اپنا فضل دیوے گا جہڑا چنگا کرے گا۔ تے جے تسی دور ہو جاؤ، تے سچ مچ، مینوں ڈر اے کہ تہانوں عظیم دن (قیامت) تے سزا آوے گی۔

اِلَى اللّٰهِ مَرْجِعُكُمْ ۚوَهُوَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

ilallāhi marji‘ukum, wa huwa ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

توں اللہ دے کول واپس آ جاویں گا۔ اوہ ہر شے تے قادر مطلق اے۔

اَلَآ اِنَّهُمْ يَثْنُوْنَ صُدُوْرَهُمْ لِيَسْتَخْفُوْا مِنْهُۗ اَلَا حِيْنَ يَسْتَغْشُوْنَ ثِيَابَهُمْ ۙيَعْلَمُ مَا يُسِرُّوْنَ وَمَا يُعْلِنُوْنَۚ اِنَّهٗ عَلِيْمٌ ۢ بِذَاتِ الصُّدُوْرِ ۔

alā innahum yaṡnūna ṣudūrahum liyastakhfū minh(u), alā ḥīna yastagsyūna ṡiyābahum, ya‘lamu mā yusirrūna wa mā yu‘linūn(a), innahū ‘alīmum biżātiṣ-ṣudūr(i).

یاد رکھو، بے شک اوہ (منافق) اپنے آپ نوں اوہدے (محمد) توں لُکان لئی پٹھ کر لیندے نیں۔ یاد رکھو، جدوں اوہ اپنے آپ نو کپڑے نال ڈھکدے نیں، تے اللہ جانندا اے کہ اوہ کی لُکا لیندے نیں تے کی ظاہر کردے نیں، بے شک، اللہ تعالیٰ انہاں دے دلاں دے مواد نو سب کجھ جانن آلا اے۔

۞ وَمَا مِنْ دَاۤبَّةٍ فِى الْاَرْضِ اِلَّا عَلَى اللّٰهِ رِزْقُهَا وَيَعْلَمُ مُسْتَقَرَّهَا وَمُسْتَوْدَعَهَا ۗ كُلٌّ فِيْ كِتٰبٍ مُّبِيْنٍ

wa mā min dābbatin fil-arḍi illā ‘alallāhi rizquhā wa ya‘lamu mustaqarrahā wa mustauda‘ahā, kullun fī kitābim mubīn(in).

تے زمین تے کوئی وی مخلوق حرکت نئیں کردی (رہدی اے) لیکن اللہ ہر شے لئی اوہدی رزق دی ضمانت دیندا اے۔ اوہنوں پتہ سی کہ اوہ کتھے رہندا اے تے اوہنوں کتھے رکھیا جاندا اے۔ حقیقی کتاب (لاؤہ محفوظ) وچ سب کجھ (لکھیا گیا)۔

وَهُوَ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ فِيْ سِتَّةِ اَيَّامٍ وَّكَانَ عَرْشُهٗ عَلَى الْمَاۤءِ لِيَبْلُوَكُمْ اَيُّكُمْ اَحْسَنُ عَمَلًا ۗ وَلَىِٕنْ قُلْتَ اِنَّكُمْ مَّبْعُوْثُوْنَ مِنْۢ بَعْدِ الْمَوْتِ لَيَقُوْلَنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِنْ هٰذَٓا اِلَّا سِحْرٌ مُّبِيْنٌ

wa huwal-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa fī sittati ayyāmiw wa kāna ‘arsyuhū ‘alal-mā'i liyabluwakum ayyukum aḥsanu ‘amalā(n), wa la'in qulta innakum mab‘ūṡūna mim ba‘dil-mauti layaqūlannal-lażīna kafarū in hāżā illā siḥrum mubīn(un).

تے ایہ اوہی اے جس نے چھ یگاں وچ اسمان تے زمین نو ں بنایا تے پانی دے اُتے اپنا تخت بنایا تاکہ اوہ ایہ جانچے کہ تہاڈے وچو ں کس دے کم بہتر نيں۔ جے تُسی ( مکہ دے لوکاں نوں ) کہو گے ، " بے شک تسی موت دے بعد زندہ ہو جاؤ گے " ، یقیناً کافر کہن گے " ایہ صرف حقیقی جادو اے ۔"

وَلَىِٕنْ اَخَّرْنَا عَنْهُمُ الْعَذَابَ اِلٰٓى اُمَّةٍ مَّعْدُوْدَةٍ لَّيَقُوْلُنَّ مَا يَحْبِسُهٗ ۗ اَلَا يَوْمَ يَأْتِيْهِمْ لَيْسَ مَصْرُوْفًا عَنْهُمْ وَحَاقَ بِهِمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ ࣖ

wa la'in akhkharnā ‘anhumul-‘ażāba ilā ummatim ma‘dūdatil layaqūlunna mā yaḥbisuh(ū), alā yauma ya'tīhim laisa maṣrūfan ‘anhum wa ḥāqa bihim mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).

تے بے شک جے اسی انہاں دے خلاف عذاب نو‏‏ں مقررہ وقت تک ملتوی کردے تاں اوہ کہن گے کہ اسنو‏ں کیہ روک رہیا اے ؟ ایہہ جان لو کہ جدوں اوہناں نوں سزا آوے تے اوہناں ولوں ٹالیا نہیں جا سکدا۔ اوہناں دے آلے دوالے (ادزاب) اے جہدا اوہ مذاق اڈاندے سن۔

وَلَىِٕنْ اَذَقْنَا الْاِنْسَانَ مِنَّا رَحْمَةً ثُمَّ نَزَعْنٰهَا مِنْهُۚ اِنَّهٗ لَيَـُٔوْسٌ كَفُوْرٌ

wa la'in ażaqnal-insāna minnā raḥmatan ṡumma naza‘nāhā ‘anh(u), innahū laya'ūsun kafūr(un).

تے جے اسی اپنا فضل انسان تے عطا کردے، تے فیر اسی اوہنوں واپس لیندے، تے اوہ یقیناً نا امید تے ناشکری ہو جاندا۔

وَلَىِٕنْ اَذَقْنٰهُ نَعْمَاۤءَ بَعْدَ ضَرَّاۤءَ مَسَّتْهُ لَيَقُوْلَنَّ ذَهَبَ السَّيِّاٰتُ عَنِّيْ ۗاِنَّهٗ لَفَرِحٌ فَخُوْرٌۙ

wa la'in ażaqnāhu na‘mā'a ba‘da ḍarrā'a massathu layaqūlanna żahabas-sayyi'ātu ‘annī, innahū lafariḥun fakhūr(un).

تے جے اسی اوہنوں کوئی آفت آن دے بعد خوشی دیئیے تے اوہ ضرور آکھے گا کہ اوہ آفت میرے کولوں مٹ گئی اے۔ بے شک اوہ بہت خوش تے فخر محسوس کردا سی،

اِلَّا الَّذِيْنَ صَبَرُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِۗ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ مَّغْفِرَةٌ وَّاَجْرٌ كَبِيْرٌ

illal-lażīna ṣabarū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāt(i), ulā'ika lahum magfiratuw wa ajrun kabīr(un).

سوائے اوہناں لوکاں دے جیہڑے صبر کردے نیں تے چنگے کم کردے نیں، اوہ معافی تے وڈا انعام حاصل کردے نیں۔

فَلَعَلَّكَ تَارِكٌۢ بَعْضَ مَا يُوْحٰىٓ اِلَيْكَ وَضَاۤىِٕقٌۢ بِهٖ صَدْرُكَ اَنْ يَّقُوْلُوْا لَوْلَآ اُنْزِلَ عَلَيْهِ كَنْزٌ اَوْ جَاۤءَ مَعَهٗ مَلَكٌ ۗ اِنَّمَآ اَنْتَ نَذِيْرٌ ۗ وَاللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ وَّكِيْلٌ ۗ

fa la‘allaka tārikum ba‘ḍa mā yūḥā ilaika wa ḍā'ikum bihī ṣadruka ay yaqūlū lau lā unzila ‘alaihi kanzun au jā'a ma‘ahū malak(un), innamā anta nażīr(un), wallāhu ‘alā kulli syai'in wakīl(un).

لہٰذا ہو سکدا اے کہ آپ (محمد) جو کچھ آپ اُتے نازل ہوئے اس وچو‏ں کچھ نو‏‏ں ترک کرنا چاہو تے اس د‏ی وجہ تو‏ں تہاڈا سینہ تنگ ہو جائے، کیونجے اوہ آکھن گے کہ خزانہ (مال) اس اُتے کیو‏ں نازل ہويا یا اس دے نال کوئی فرشتہ آیا؟ بے شک، تسی صرف خبردار او تے اللہ سب کجھ دا محفوظ اے۔

اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُ ۗقُلْ فَأْتُوْا بِعَشْرِ سُوَرٍ مِّثْلِهٖ مُفْتَرَيٰتٍ وَّادْعُوْا مَنِ اسْتَطَعْتُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

am yaqūlūnaftarāh(u), qul fa'tū bi‘asyri suwarim miṡlihī muftarayātiw wad‘ū manistaṭa‘tum min dūnillāhi in kuntum ṣādiqīn(a).

انہاں نے ایتھ‏ے تک کہیا کہ "اوس (محمد) نے قرآن بنایا ا‏‏ے۔" آکھو، "(فیر)، اس (قرآن) ورگیاں دس سورتاں لے آؤ جو گھڑی گئیاں نیں، تے اپنے وچوں اللہ دے علاوہ جو وی قادر اے، جے تسی سچے لوک او تے اپنے وچوں کسے نوں وی دعوت دیو۔"

فَاِلَّمْ يَسْتَجِيْبُوْا لَكُمْ فَاعْلَمُوْٓا اَنَّمَآ اُنْزِلَ بِعِلْمِ اللّٰهِ وَاَنْ لَّآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَ ۚفَهَلْ اَنْتُمْ مُّسْلِمُوْنَ

fa illam yastajībū lakum fa‘lamū annamā unzila bi‘ilmillāhi wa allā ilāha illā huw(a), fahal antum muslimūn(a).

لہٰذا جے اوہ آپ دے چیلنج نو‏‏ں پورا نئيں کردے تاں (کہو) "جان لوو کہ (قرآن) اللہ دے علم دے نال نازل ہويا، تے اس دے سوا کوئی خدا نئيں اے، فیر کیہ تسيں (اسلام قبول کراں گے)؟"

مَنْ كَانَ يُرِيْدُ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا وَزِيْنَتَهَا نُوَفِّ اِلَيْهِمْ اَعْمَالَهُمْ فِيْهَا وَهُمْ فِيْهَا لَا يُبْخَسُوْنَ

man kāna yurīdul-ḥayātad-dun-yā wa zīnatahā nuwaffi ilaihim a‘mālahum fīhā wa hum fīhā lā yubkhasūn(a).

جہڑا وی دنیا دی زندگی تے اوہدے جواہرات دی خواہش رکھدا اے، اسی اوہنوں دنیا وچ اپنے کم دا پورا (کامل) دیواں گے تے دنیا وچ اوہناں نوں کوئی نقصان نئیں ہووے گا۔

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ لَيْسَ لَهُمْ فِى الْاٰخِرَةِ اِلَّا النَّارُ ۖوَحَبِطَ مَا صَنَعُوْا فِيْهَا وَبٰطِلٌ مَّا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

ulā'ikal-lażīna laisa lahum fil-ākhirati illan-nār(u), wa ḥabiṭa mā ṣana‘ū fīhā wa bāṭilum mā kānū ya‘malūn(a).

اوہ اوہ لوک نیں جنہاں نوں دوزخ دے علاوہ آخرت وچ (کجھ وی) حاصل نئیں ہوندا، تے اوہناں نے (ایس دنیا وچ) جو کم کیتا اے اوہ اوتھے فضول اے تے اوہناں نے جو کیتا اے اوہ مٹ جاندا اے۔

اَفَمَنْ كَانَ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّهٖ وَيَتْلُوْهُ شَاهِدٌ مِّنْهُ وَمِنْ قَبْلِهٖ كِتٰبُ مُوْسٰىٓ اِمَامًا وَّرَحْمَةًۗ اُولٰۤىِٕكَ يُؤْمِنُوْنَ بِهٖ ۗوَمَنْ يَّكْفُرْ بِهٖ مِنَ الْاَحْزَابِ فَالنَّارُ مَوْعِدُهٗ فَلَا تَكُ فِيْ مِرْيَةٍ مِّنْهُ اِنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يُؤْمِنُوْنَ

afaman kāna ‘alā bayyinatim mir rabbihī wa yatlūhu syāhidum minhu wa min qablihī kitābu mūsā imāmaw wa raḥmah(tan), ulā'ika yu'minūna bih(ī), wa may yakfur bihī minal-aḥzābi fan-nāru mau‘iduhū falā taku fī miryatim minhu innahul-ḥaqqu mir rabbika wa lākinna akṡaran-nāsi lā yu'minūn(a).

لہٰذا کیہ (کافر) اوہ لوک نیں جنہاں دے کول پہلے توں ای اپنے رب ولوں واضح ثبوت (قرآن) موجود اے، تے اوہناں دے مگروں اوہدے ولوں گواہ وی آندے نیں تے ایس توں پہلاں کتاب موسیٰ نوں ہدایت تے رحمت دے طور تے رکھیا جاندا اے؟ اوہ اس (قرآن) تے یقین رکھدے نیں۔ جو کوئی اس (قرآن) نو‏‏ں (قریش دے) گروہاں وچو‏ں انکار کردا اے، فیر دوزخ اک ایسی جگہ اے جو اس دے لئی خطرہ اے اس لئی قرآن اُتے شک نہ کرو۔ بے شک قرآن واقعی تیرے رب دی طرفوں اے پر زیادہ تر لوگ ایمان نہیں رکھدے

وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًاۗ اُولٰۤىِٕكَ يُعْرَضُوْنَ عَلٰى رَبِّهِمْ وَيَقُوْلُ الْاَشْهَادُ هٰٓؤُلَاۤءِ الَّذِيْنَ كَذَبُوْا عَلٰى رَبِّهِمْۚ اَلَا لَعْنَةُ اللّٰهِ عَلَى الظّٰلِمِيْنَ ۙ

wa man aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każibā(n), ulā'ika yu‘raḍūna ‘alā rabbihim wa yaqūlul-asyhādu hā'ulā'il-lażīna każabū ‘alā rabbihim, alā la‘natullāhi ‘alaẓ-ẓālimīn(a).

تے اللہ دے خلاف جھوٹ گھڑن آلے توں زیادہ ظالم کون ہو سکدا اے؟ اوہناں نوں اپنے رب دے ساہمنے لیایا جاوے گا تے گواہ آکھن گے ایہہ اوہ لوک نیں جنہاں نے اپنے رب نال جھوٹ بولیا سی۔ یاد رکھو، ظالماں تے اللہ دی لعنت (لعائد ہوندی اے)

الَّذِيْنَ يَصُدُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَيَبْغُوْنَهَا عِوَجًاۗ وَهُمْ بِالْاٰخِرَةِ هُمْ كفِٰرُوْنَ

al-lażīna yaṣuddūna ‘an sabīlillāhi wa yabgūnahā ‘iwajā(n), wa hum bil-ākhirati hum kāfirūn(a).

(یعنی) اوہ لوک جو اللہ د‏‏ی راہ وچ رکاوٹ کھڑے نيں تے چاہندے نيں کہ ایہ راہ ٹیڑھی ہوئے۔ تے اوہ اوہ لوک نیں جہڑے آخرت دے وجود تے یقین نئیں رکھدے۔

اُولٰۤىِٕكَ لَمْ يَكُوْنُوْا مُعْجِزِيْنَ فِى الْاَرْضِ وَمَا كَانَ لَهُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ مِنْ اَوْلِيَاۤءَ ۘ يُضٰعَفُ لَهُمُ الْعَذَابُ ۗمَا كَانُوْا يَسْتَطِيْعُوْنَ السَّمْعَ وَمَا كَانُوْا يُبْصِرُوْنَ

ulā'ika lam yakūnū mu‘jizīna fil-arḍi wa mā kāna lahum min dūnillāhi min auliyā'(a), yuḍā‘afu lahumul-‘ażāb(u), mā kānū yastaṭī‘ūnas-sam‘a wa mā kānū yubṣirūn(a).

اوہ زمین اُتے (اللہ دے عذاب) نو‏‏ں روکنے تو‏ں قاصر نيں تے اللہ دے علاوہ انہاں دا کوئی مددگار نئيں ہوئے گا۔ اوہناں لئی سزا دگنی کر دتی گئی ۔ اوہ (سچائی) نوں سنن توں قاصر نیں تے نہ ای ویکھ سکدے نیں۔

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ خَسِرُوْٓا اَنْفُسَهُمْ وَضَلَّ عَنْهُمْ مَّا كَانُوْا يَفْتَرُوْنَ

ulā'ikal-lażīna khasirū anfusahum wa ḍalla ‘anhum mā kānū yaftarūn(a).

ایہہ اوہ لوک نیں جیہڑے اپنے آپ نوں نقصان پہنچاندے نیں، تے جو کجھ اوہناں نے ہمیشہ بنایا اے اوہ اوہناں توں غائب ہو جاندا اے۔

لَاجَرَمَ اَنَّهُمْ فِى الْاٰخِرَةِ هُمُ الْاَخْسَرُوْنَ

lā jarama annahum fil-ākhirati humul-akhsarūn(a).

یقیناً اوہ (ہون گے) اوہ لوک جیہڑے بعد دی حیاتی چ سب توں بوہتا نقصان کرن گے۔

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ وَاَخْبَتُوْٓا اِلٰى رَبِّهِمْۙ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَنَّةِۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti wa akhbatū ilā rabbihim, ulā'ika aṣḥābul-jannati hum fīhā khālidūn(a).

بے شک جو لوک ایمان رکھدے نیں تے نیک کم کردے نیں تے رب دے سامنے اپنے آپ نوں عاجز کردے نیں، اوہ جنت دے وسنیک نیں، اوہ ہمیش اوتھے رہن گے۔

۞ مَثَلُ الْفَرِيْقَيْنِ كَالْاَعْمٰى وَالْاَصَمِّ وَالْبَصِيْرِ وَالسَّمِيْعِۗ هَلْ يَسْتَوِيٰنِ مَثَلًا ۗ اَفَلَا تَذَكَّرُوْنَ ࣖ

maṡalul-farīqaini kal-a‘mā wal-aṣammi wal-baṣīri was-samī‘(i), hal yastawiyāni maṡalā(n), afalā tażakkarūn(a).

دو گروہاں (کافراں ​​تے ایمانداراں) دی تمثیل، انھے تے بہرے لوکاں دی طرح اے تے ویکھن تے سنن آلے لوکاں دی طرح اے۔ کی ایہ دوویں گروہ اکو جئے نیں؟ فیر توں سبق نہیں لیندا؟

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖٓ اِنِّيْ لَكُمْ نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌ ۙ

wa laqad arsalnā nūḥan ilā qaumihī innī lakum nażīrum mubīn(un).

تے بے شک، اسی نوح نوں اوہدے لوکاں دے کول گھلیا، (اوہنے آکھیا) "سچ میں تہانوں اک واضح خبردار آں۔

اَنْ لَّا تَعْبُدُوْٓا اِلَّا اللّٰهَ ۖاِنِّيْٓ اَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ اَلِيْمٍ

allā ta‘budū illallāh(a), innī akhāfu ‘alaikum ‘ażāba yaumin alīm(in).

تاں جے تُسی اللہ دے علاوہ کسے ہور دی عبادت نہ کرو۔ میں واقعی پریشان آں کہ تہانوں اک بہت ای تکلیف دہ دن سزا دا سامنا کرنا پئے گا۔

فَقَالَ الْمَلَاُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ قَوْمِهٖ مَا نَرٰىكَ اِلَّا بَشَرًا مِّثْلَنَا وَمَا نَرٰىكَ اتَّبَعَكَ اِلَّا الَّذِيْنَ هُمْ اَرَاذِلُنَا بَادِيَ الرَّأْيِۚ وَمَا نَرٰى لَكُمْ عَلَيْنَا مِنْ فَضْلٍۢ بَلْ نَظُنُّكُمْ كٰذِبِيْنَ

fa qālal-mala'ul-lażīna kafarū min qaumihī mā narāka illā basyaram miṡlanā wa mā narākattaba‘aka illal-lażīna hum arāżilunā bādiyar-ra'y(i), wa mā narā lakum ‘alainā min faḍlim bal naẓunnukum kāżibīn(a).

چنانچہ اپنی قوم وچ کافر ہونے والے سرداراں نے فرمایا "ہم آپ نو‏‏ں نئيں دیکھدے نيں بلکہ صرف ساڈے ورگا (عام) انسان نظر آندے نيں تے سانو‏ں آپ د‏‏ی پیروی کرنے والا کوئی وی نظر نئيں آندا بلکہ ساڈے وچو‏ں اوہ کمزور نظر آندے نيں جو تیزی تو‏ں ایمان لیاندے نيں۔ اسيں نئيں دیکھدے کہ آپ نو‏‏ں ساڈے اُتے کوئی برتری اے، حقیقت وچ اسيں آپ نو‏‏ں جھوٹا سمجھدے نيں۔"

قَالَ يٰقَوْمِ اَرَءَيْتُمْ اِنْ كُنْتُ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّيْ وَاٰتٰىنِيْ رَحْمَةً مِّنْ عِنْدِهٖ فَعُمِّيَتْ عَلَيْكُمْۗ اَنُلْزِمُكُمُوْهَا وَاَنْتُمْ لَهَا كٰرِهُوْنَ

qāla yā qaumi ara'aitum in kuntu ‘alā bayyinatim mir rabbī wa ātānī raḥmatam min ‘indihī fa ‘ummiyat ‘alaikum, anulzimukumūhā wa antum lahā kārihūn(a).

اس (نح) نے فرمایا، "اے میری قوم! تُسی کی سوچدے ہوو گے جے میرے کول اپنے رب دے کولوں واضح ثبوت ہوندا، تے مینوں اوہدے ولوں رحمت دتی جاندی، جد کہ (اوہ فضل) تہاڈے اگے بھیس بدلیا جاندا۔ کی اسی تہانوں اینوں قبول کرن تے مجبور کراں گے، بھاویں تہانوں ایہ پسند نئیں؟"

وَيٰقَوْمِ لَآ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مَالًاۗ اِنْ اَجْرِيَ اِلَّا عَلَى اللّٰهِ وَمَآ اَنَا۠ بِطَارِدِ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْاۗ اِنَّهُمْ مُّلٰقُوْا رَبِّهِمْ وَلٰكِنِّيْٓ اَرٰىكُمْ قَوْمًا تَجْهَلُوْنَ

wa yā qaumi lā as'alukum ‘alaihi mālā(n), in ajriya illā ‘alallāhi wa mā ana biṭāridil-lażīna āmanū, innahum mulāqū rabbihim wa lākinnī arākum qauman tajhalūn(a).

تے اے میری قوم! میں تہاڈے کولوں اپنی کال دے بدلے دولت نئیں منگدا۔ میرا اجر صرف اللہ دی طرفوں اے تے میں کدی وی کسے نوں نئیں کڈاں گا جہنے ایمان لیا ہووے۔ بے شک، اوہ اپنے رب نال ملن گے، تے اس دی بجائے میں تہانوں اک مورکھ لوکاں دے طور تے ویکھدا ہاں۔

وَيٰقَوْمِ مَنْ يَّنْصُرُنِيْ مِنَ اللّٰهِ اِنْ طَرَدْتُّهُمْ ۗ اَفَلَا تَذَكَّرُوْنَ

wa yā qaumi may yanṣurunī minallāhi in ṭarattuhum, afalā tażakkarūn(a).

تے اے میری قوم! جے میں ایہناں نوں نسا دیواں تے اللہ دی (عذاب) توں میری کون مدد کرے گا؟ توں سبق نہیں لیندا؟

وَلَآ اَقُوْلُ لَكُمْ عِنْدِيْ خَزَاۤىِٕنُ اللّٰهِ وَلَآ اَعْلَمُ الْغَيْبَ وَلَآ اَقُوْلُ اِنِّيْ مَلَكٌ وَّلَآ اَقُوْلُ لِلَّذِيْنَ تَزْدَرِيْٓ اَعْيُنُكُمْ لَنْ يُّؤْتِيَهُمُ اللّٰهُ خَيْرًا ۗ اَللّٰهُ اَعْلَمُ بِمَا فِيْٓ اَنْفُسِهِمْ ۚاِنِّيْٓ اِذًا لَّمِنَ الظّٰلِمِيْنَ

wa lā aqūlu lakum ‘indī khazā'inullāhi wa lā a‘lamul-gaiba wa lā aqūlu innī malakuw wa lā aqūlu lil-lażīna tazdarī a‘yunukum lay yu'tiyahumullāhu khairā(n), allāhu a‘lamu bimā fī anfusihim, innī iżal laminaẓ-ẓālimīn(a).

تے میں تہانوں نئیں آکھیا کہ میرے کول اللہ ولوں رزق تے مال دے ذخیرے نیں، تے میں غیب نوں نئیں جاننا، نہ میں (نہیں) آکھیا کہ میں واقعی اک فرشتہ آں، تے نہ میں اوہناں لوکاں نوں آکھیا جیہڑے تہاڈی نظر توں حقیر سن، "کہ اللہ اوہناں نوں کوئی چنگا نئیں دیوے گا۔ اللہ بہتر جانندا اے کہ اوہناں وچ کیہ اے، بے شک، جے میں ظالماں وچوں اک آں۔"

قَالُوْا يٰنُوْحُ قَدْ جَادَلْتَنَا فَاَ كْثَرْتَ جِدَالَنَا فَأْتِنَا بِمَا تَعِدُنَآ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ

qālū yā nūḥu qad jādaltanā fa akṡarta jidālanā fa'tinā bimā ta‘idunā in kunta minaṣ-ṣādiqīn(a).

انہاں نے کہیا کہ اے نوح! بے شک تو نے ساڈے نال بحث کيت‏ی اے تے آپ نے ساڈے خلاف اپنی دلیل نو‏‏ں طویل کر دتا اے لہذا جے تسيں سچے لوکاں وچو‏ں نيں تاں آپ نے دھمکی دینے والی عذاب ساڈے اُتے عائد کرو۔

قَالَ اِنَّمَا يَأْتِيْكُمْ بِهِ اللّٰهُ اِنْ شَاۤءَ وَمَآ اَنْتُمْ بِمُعْجِزِيْنَ

qāla innamā ya'tīkum bihillāhu in syā'a wa mā antum bimu‘jizīn(a).

اس نے (نح) جواب دتا کہ صرف اللہ جے چاہے تاں تواڈے اُتے عذاب لئے گا تے تسيں بچ نئيں سکو گے

وَلَا يَنْفَعُكُمْ نُصْحِيْٓ اِنْ اَرَدْتُّ اَنْ اَنْصَحَ لَكُمْ اِنْ كَانَ اللّٰهُ يُرِيْدُ اَنْ يُّغْوِيَكُمْ ۗهُوَ رَبُّكُمْ ۗوَاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَۗ

wa lā yanfa‘ukum nuṣḥī in arattu an anṣaḥa lakum in kānallāhu yurīdu ay yugwiyakum, huwa rabbukum, wa ilaihi turja‘ūn(a).

تے میری نصیحت تو‏ں کم نئيں آئے گی بھانویں میں تینوں نصیحت دینا چاہاں، جے اللہ تینوں گمراہ کرنا چاہندا اے ۔ اوہ تہاڈا رب اے، تے تُسی اوہدے کول واپس آ جاؤ گے۔

اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُۗ قُلْ اِنِ افْتَرَيْتُهٗ فَعَلَيَّ اِجْرَامِيْ وَاَنَا۠ بَرِيْۤءٌ مِّمَّا تُجْرِمُوْنَ ࣖ

am yaqūlūnaftarāh(u), qul iniftaraituhū fa ‘alayya ijrāmī wa ana barī'um mimmā tujrimūn(a).

ایتھ‏ے تک کہ انہاں (کافراں) نے وی کہیا، "اوس نے بس ایہ گل گھڑ لئی اے۔" (محمد) کہو، "جے میں اس نوں گھڑاں گا، میں گناہ برداشت کراں گا، تے میں اس گناہ توں آزاد ہو جاواں گا جو تسی کردے او۔"

وَاُوْحِيَ اِلٰى نُوْحٍ اَنَّهٗ لَنْ يُّؤْمِنَ مِنْ قَوْمِكَ اِلَّا مَنْ قَدْ اٰمَنَ فَلَا تَبْتَىِٕسْ بِمَا كَانُوْا يَفْعَلُوْنَۖ

wa ūḥiya ilā nūḥin annahū lay yu'mina min qaumika illā man qad āmana falā tabta'is bimā kānū yaf‘alūn(a).

تے حضرت نوح اُتے نازل ہويا "جان لو کہ تیری قوم وچ کوئی ایماندار نئيں ہوئے گا، سوائے انہاں لوکاں دے جو واقعی ایمان رکھدے نيں (صرف) اس لئی انہاں دے کماں دے بارے وچ غمگین نہ ہو۔"

وَاصْنَعِ الْفُلْكَ بِاَعْيُنِنَا وَوَحْيِنَا وَلَا تُخَاطِبْنِيْ فِى الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا ۚاِنَّهُمْ مُّغْرَقُوْنَ

waṣna‘il-fulka bi'a‘yuninā wa waḥyinā wa lā tukhāṭibnī fil-lażīna ẓalamū, innahum mugraqūn(a).

تے ساڈے وحیاں دی نگرانی تے رہنمائی نال جہاز بناؤ تے ظالماں دے بارے وچ میرے نال گل نہ کرو۔ یقیناً اوہ ڈُب جان گے۔"

وَيَصْنَعُ الْفُلْكَۗ وَكُلَّمَا مَرَّ عَلَيْهِ مَلَاٌ مِّنْ قَوْمِهٖ سَخِرُوْا مِنْهُ ۗقَالَ اِنْ تَسْخَرُوْا مِنَّا فَاِنَّا نَسْخَرُ مِنْكُمْ كَمَا تَسْخَرُوْنَۗ

wa yaṣna‘ul-fulk(a), wa kullamā marra ‘alaihi mala'um min qaumihī sakhirū minh(u), qāla in taskharū minnā fa innā naskharu minkum kamā taskharūn(a).

تے اس (نوح) نے اک جہاز بنانا شروع کیتا۔ جدوں وی اس دے لوکاں دے آگو اس دے کولوں لنگھدے سن، اس نوں طعنے دیندے سن ۔ اس (نح) نے کہیا، "جے تُسی ساڈا مذاق اڑاندے او، تے فیر اسی وی تہاڈا مذاق اڈاواں گے جیویں تُسی ساڈا مذاق اڈاندے او۔"

فَسَوْفَ تَعْلَمُوْنَۙ مَنْ يَّأْتِيْهِ عَذَابٌ يُّخْزِيْهِ وَيَحِلُّ عَلَيْهِ عَذَابٌ مُّقِيْمٌ

fa saufa ta‘lamūn(a), may ya'tīhi ‘ażābuy yukhzīhi wa yaḥillu ‘alaihi ‘ażābum muqīm(un).

فیر مستقبل وچ تہانوں پتہ لگے گا کہ کس نوں ذلت آمیز سزا لگے گی تے (کس نوں) ہمیش دی سزا ہووے گی۔"

حَتّٰىٓ اِذَا جَاۤءَ اَمْرُنَا وَفَارَ التَّنُّوْرُۙ قُلْنَا احْمِلْ فِيْهَا مِنْ كُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ وَاَهْلَكَ اِلَّا مَنْ سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ وَمَنْ اٰمَنَ ۗوَمَآ اٰمَنَ مَعَهٗٓ اِلَّا قَلِيْلٌ

Ḥattā iżā jā'a amrunā wafārat-tannūr(u), qulnaḥmil fīhā min kullin zaujainiṡnaini wa ahlaka illā man sabaqa ‘alaihil-qaulu wa man āman(a), wa mā āmana ma‘ahū illā qalīl(un).

جدوں تیکر ساڈا حکم نئیں آیا تے بھٹی (رسوئی) توں پانی نکل رہیا سی، اسی آکھیا، "ایہدے وچ (برتن) ہر (جانور) جوڑے (نر تے مادہ)، تے (وی) اپنے ٹبر نوں لوڈ کرو سوائے اوہناں لوکاں دے جیہڑے پچھلے فرمان توں متاثر ہوئے نیں تے (اوہناں نوں وی لوڈ کرو) جیہڑے ایمان رکھدے نیں"۔ ایہہ پتہ چلدا اے کہ نوح دے نال صرف کجھ مومن سن۔

۞ وَقَالَ ارْكَبُوْا فِيْهَا بِسْمِ اللّٰهِ مَجْرٰ۪ىهَا وَمُرْسٰىهَا ۗاِنَّ رَبِّيْ لَغَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

wa qālarkabū fīhā bismillāhi majrêhā wa mursāhā, inna rabbī lagafūrur raḥīm(un).

تے اس نے فرمایا، "جدوں ایہ سفر کردا اے تے لنگر انداز ہوندا اے تے اللہ دے ناں دا ذکر کردے ہوئے، تسی سارے اس وچ سوار ہو جاؤ۔ بے شک، میرا رب بخشنده، رحم کرن آلا اے۔"

وَهِيَ تَجْرِيْ بِهِمْ فِيْ مَوْجٍ كَالْجِبَالِۗ وَنَادٰى نُوْحُ ِۨابْنَهٗ وَكَانَ فِيْ مَعْزِلٍ يّٰبُنَيَّ ارْكَبْ مَّعَنَا وَلَا تَكُنْ مَّعَ الْكٰفِرِيْنَ

wa hiya tajrī bihim fī maujin kal-jibāl(i), wa nādā nūḥunibnahū wa kāna fī ma‘ziliy yā bunayyarkam ma‘anā wa lā takum ma‘al-kāfirīn(a).

تے جہاز اوہناں نوں پہاڑاں وانگوں لہراں وچ لے جاندا ہویا ٹُر پیا۔ تے نوح نے اپنے بیٹے نو‏‏ں آواز دتی، جدو‏ں اوہ (بچہ) اک دور دراز مقام اُتے سی، "اے میرے بیٹے! ساڈے نال (جہاز اُتے) آ تے کافراں ​​دے نال نہ رہ۔"

قَالَ سَاٰوِيْٓ اِلٰى جَبَلٍ يَّعْصِمُنِيْ مِنَ الْمَاۤءِ ۗقَالَ لَا عَاصِمَ الْيَوْمَ مِنْ اَمْرِ اللّٰهِ اِلَّا مَنْ رَّحِمَ ۚوَحَالَ بَيْنَهُمَا الْمَوْجُ فَكَانَ مِنَ الْمُغْرَقِيْنَ

qāla sa'āwī ilā jabaliy ya‘ṣimunī minal-mā'(i), qāla lā ‘āṣimal-yauma min amrillāhi illā ma raḥim(a), wa ḥāla bainahumal-mauju fa kāna minal-mugraqīn(a).

اس (اس دے پتر) نے جواب دتا، "میں اک پہاڑ وچ پناہ لواں گا جو مینوں سیلاب توں بچا سکے!" (نوح) نے فرمایا کہ اس دن اللہ دے عذاب تو‏ں کوئی محفوظ نئيں رکھدا سوائے اللہ رحمن اللہ دے۔ تے لہر دوہاں وچکار رکاوٹ بن جاندی اے؛ فیر اوہ (بچہ) ڈُب جان آلیاں چوں اک سی۔

وَقِيْلَ يٰٓاَرْضُ ابْلَعِيْ مَاۤءَكِ وَيٰسَمَاۤءُ اَقْلِعِيْ وَغِيْضَ الْمَاۤءُ وَقُضِيَ الْاَمْرُ وَاسْتَوَتْ عَلَى الْجُوْدِيِّ وَقِيْلَ بُعْدًا لِّلْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ

wa qīla yā arḍubla‘ī mā'aki wa yā samā'u aqli‘ī wa gīḍal-mā'u wa quḍiyal-amru wastawat ‘alal-jūdiyyi wa qīla bu‘dal lil-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

تے آکھیا گیا، "اے دھرتی! اپنا پانی نگل لے تے اے اسمان (بارش!) رک جاؤ۔" تے پانی گھٹ گیا، تے حکم پورا ہو گیا تے جہاز پہاڑ جودی تے لنگر انداز ہو گیا، تے آکھیا گیا، "ظالم لوکاں نو ختم کر دیو۔"

وَنَادٰى نُوْحٌ رَّبَّهٗ فَقَالَ رَبِّ اِنَّ ابْنِيْ مِنْ اَهْلِيْۚ وَاِنَّ وَعْدَكَ الْحَقُّ وَاَنْتَ اَحْكَمُ الْحٰكِمِيْنَ

wa nādā nūḥur rabbahū fa qāla rabbi innabnī min ahlī, wa inna wa‘dakal-ḥaqqu wa anta aḥkamul-ḥākimīn(a).

تے نوح نے اپنے رب نوں منت کیتی، "اے میرے رب، بے شک میرا پتر میرے ٹبر چوں اے، تے تیرا وعدہ یقینی طور تے سچ اے۔ توں سب توں عادل قاضی ایں"۔

قَالَ يٰنُوْحُ اِنَّهٗ لَيْسَ مِنْ اَهْلِكَ ۚاِنَّهٗ عَمَلٌ غَيْرُ صَالِحٍ فَلَا تَسْـَٔلْنِ مَا لَيْسَ لَكَ بِهٖ عِلْمٌ ۗاِنِّيْٓ اَعِظُكَ اَنْ تَكُوْنَ مِنَ الْجٰهِلِيْنَ

qāla yā nūḥu innahū laisa min ahlik(a), innahū ‘amalun gairu ṣāliḥ(in), falā tas'alnī mā laisa laka bihī ‘ilm(un), innī a‘iẓuka an takūna minal-jāhilīn(a).

اس نے (اللہ) نے فرمایا اے نوح! بے شک اوہ تواڈے خاندان وچو‏ں نئيں اے کیونجے اس دے اعمال واقعی اچھے نئيں نيں لہذا میتھ‏ے تو‏ں ایسی چیز نہ منگو جس تو‏ں تسيں (اس د‏‏ی ذات) نو‏‏ں نئيں جاندے۔ ميں آپ نو‏‏ں مشورہ دینا واں کہ (تسی) احمق لوکاں وچو‏ں نئيں ا‏‏ے۔

قَالَ رَبِّ اِنِّيْٓ اَعُوْذُ بِكَ اَنْ اَسْـَٔلَكَ مَا لَيْسَ لِيْ بِهٖ عِلْمٌ ۗوَاِلَّا تَغْفِرْ لِيْ وَتَرْحَمْنِيْٓ اَكُنْ مِّنَ الْخٰسِرِيْنَ

qāla rabbi innī a‘ūżu bika an as'alaka mā laisa lī bihī ‘ilm(un), wa illā tagfir lī wa tarḥamnī akum minal-khāsirīn(a).

اس نے (نح) نے فرمایا، "اے میرے رب، بے شک میں تیرے توں پناہ لیندا ہاں تاکہ تیرے توں کوئی اجہی شے منگ سکاں جس دا میں نئیں جانندا۔ جے توں مینوں معاف نئیں کردا، تے (نہیں) میرے تے رحم کردا، تے میں یقیناً ہارن آلیاں چوں اک ہو جاواں گا۔"

قِيْلَ يٰنُوْحُ اهْبِطْ بِسَلٰمٍ مِّنَّا وَبَرَكٰتٍ عَلَيْكَ وَعَلٰٓى اُمَمٍ مِّمَّنْ مَّعَكَ ۗوَاُمَمٌ سَنُمَتِّعُهُمْ ثُمَّ يَمَسُّهُمْ مِّنَّا عَذَابٌ اَلِيْمٌ

qīla yā nūḥuhbiṭ bisalāmim minnā wa barakātin ‘alaika wa ‘alā umamim mimmam ma‘ak(a), wa umamun sanumatti‘uhum ṡumma yamassuhum minnā ‘ażābun alīm(un).

کہیا گیا سی، "اے نوح! ساڈے ولوں امن تے برکت لے کے اتر آ، تہاڈے لئی تے سارے لوکاں (مؤمناں) لئی جیہڑے تہاڈے نال نیں۔ تے کجھ لوک نیں جنہاں نوں اسی خوشی دیندے آں (دنیاوی زندگی وچ)، فیر اوہ ساڈی تکلیف دہ عذاب دا شکار ہون گے۔"

تِلْكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ الْغَيْبِ نُوْحِيْهَآ اِلَيْكَ ۚمَا كُنْتَ تَعْلَمُهَآ اَنْتَ وَلَا قَوْمُكَ مِنْ قَبْلِ هٰذَاۚ فَاصْبِرْۚ اِنَّ الْعَاقِبَةَ لِلْمُتَّقِيْنَ ࣖ

tilka min ambā'il-gaibi nūḥīhā ilaik(a), mā kunta ta‘lamuhā anta wa lā qaumuka min qabli hāżā, faṣbir, innal-‘āqibata lil-muttaqīn(a).

ایہ اوہ غیب خبراں وچو‏ں کچھ نيں جو اساں آپ (محمد) اُتے نازل کيتیاں نيں؛ تہانوں کدی نئیں پتہ سی تے نہ ای تہاڈے لوکاں نوں ایس توں پہلاں پتہ سی۔ ایس لئی صبر کرو، واقعی، (چنگا) نتیجہ متقی لوکاں لئی اے۔

وَاِلٰى عَادٍ اَخَاهُمْ هُوْدًا ۗقَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗ ۗاِنْ اَنْتُمْ اِلَّا مُفْتَرُوْنَ

wa ilā ‘ādin akhāhum hūdā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), in antum illā muftarūn(a).

تے اہل عاد نو‏‏ں (اسیں بھیجیا) انہاں دے بھائی ہود نو‏‏ں۔ اس نے فرمایا اے میری قوم! اللہ د‏‏ی عبادت کرو، آپ دے لئی اس دے سوا کوئی خدا نئيں اے (ایہ سارا عرصہ) تسيں نے صرف گھڑت کيت‏ی ا‏‏ے۔

يٰقَوْمِ لَآ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ اَجْرًا ۗاِنْ اَجْرِيَ اِلَّا عَلَى الَّذِيْ فَطَرَنِيْ ۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

yā qaumi lā as'alukum ‘alaihi ajrā(n), in ajriya illā ‘alal-lażī faṭaranī, afalā ta‘qilūn(a).

اے میری قوم! میں تہاڈے کولوں ایس (میری کال) لئی معاوضہ نئیں منگدا۔ میرا اجر صرف اللہ ولوں اے جس نے مینوں بنایا اے۔ تینوں سمجھ نہیں آؤندی؟”

وَيٰقَوْمِ اسْتَغْفِرُوْا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوْبُوْٓا اِلَيْهِ يُرْسِلِ السَّمَاۤءَ عَلَيْكُمْ مِّدْرَارًا وَّيَزِدْكُمْ قُوَّةً اِلٰى قُوَّتِكُمْ وَلَا تَتَوَلَّوْا مُجْرِمِيْنَ

wa yā qaumistagfirū rabbakum ṡumma tūbū ilaihi yursilis-samā'a ‘alaikum midrāraw wa yazidkum quwwatan ilā quwwatikum wa lā tatawallau mujrimīn(a).

تے (ہود نے کہیا) "اے میری قوم! اپنے رب توں معافی منگو تے فیر اوہدے کولوں توبہ کرو، بے شک اوہ بوہت تیز بارش کرے گا، اوہ تہاڈی طاقت وچ قوت شامل کرے گا، تے گنہگار بننا نئیں۔"

قَالُوْا يٰهُوْدُ مَاجِئْتَنَا بِبَيِّنَةٍ وَّمَا نَحْنُ بِتَارِكِيْٓ اٰلِهَتِنَا عَنْ قَوْلِكَ وَمَا نَحْنُ لَكَ بِمُؤْمِنِيْنَ

qālū yā hūdu mā ji'tanā bibayyinatiw wa mā naḥnu bitārikī ālihatinā ‘an qaulika wa mā naḥnu laka bimu'minīn(a).

انہاں (عاد) نے فرمایا کہ اے حد! تو ساڈے لئی کوئی واضح ثبوت نئيں لیایا اے تے اسيں تیری کلام د‏‏ی وجہ تو‏ں اپنی عبادت نو‏‏ں ترک نئيں کراں گے تے تیرے اُتے یقین نئيں کراں گے؛

اِنْ نَّقُوْلُ اِلَّا اعْتَرٰىكَ بَعْضُ اٰلِهَتِنَا بِسُوْۤءٍ ۗقَالَ اِنِّيْٓ اُشْهِدُ اللّٰهَ وَاشْهَدُوْٓا اَنِّيْ بَرِيْۤءٌ مِّمَّا تُشْرِكُوْنَ

in naqūlu illa‘tarāka ba‘ḍu ālihatinā bisū'(in), qāla innī usyhidullāha wasyhadū annī barī'um mimmā tusyrikūn(a).

اسی صرف ایہ کہندے آں کہ ساڈے کجھ دیوتاواں نے تہانوں پاگل پن کیتا اے۔" اس (ہد) نے جواب دتا، "بے شک میں اللہ دی گواہی دیندا ہاں تے گواہی دیندا ہاں کہ میں اوہدے توں آزاد آں جہڑا تسی میرے نال جوڑدے او۔

مِنْ دُوْنِهٖ فَكِيْدُوْنِيْ جَمِيْعًا ثُمَّ لَا تُنْظِرُوْنِ

min dūnihī fa kīdūnī jamī‘an ṡumma lā tunẓirūn(i).

دوجیاں دے نال، اس لیی میرے خلاف اپنے سارے دھوکے چلاؤ تے ہور دیر نہ کرو۔

اِنِّيْ تَوَكَّلْتُ عَلَى اللّٰهِ رَبِّيْ وَرَبِّكُمْ ۗمَا مِنْ دَاۤبَّةٍ اِلَّا هُوَ اٰخِذٌۢ بِنَاصِيَتِهَا ۗاِنَّ رَبِّيْ عَلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ

innī tawakkaltu ‘alallāhi rabbī wa rabbikum, mā min dābbatin illā huwa ākhiżum bināṣiyatihā, inna rabbī ‘alā ṣirāṭim mustaqīm(in).

بے شک، میں اپنا بھروسہ اللہ تے رکھدا ہاں، میرے رب تے تہاڈے رب۔ اک وی چلدی ہوئی مخلوق دی زندگی نئیں ہوندی پر اوہ اوہ اے جہنے فورلاک نوں پھڑیا ہویا اے (ایہدے تے حکومت کردا اے۔)۔ بے شک، میرا رب سدھا (منصفانہ) راہ تے اے۔

فَاِنْ تَوَلَّوْا فَقَدْ اَبْلَغْتُكُمْ مَّآ اُرْسِلْتُ بِهٖٓ اِلَيْكُمْ ۗوَيَسْتَخْلِفُ رَبِّيْ قَوْمًا غَيْرَكُمْۗ وَلَا تَضُرُّوْنَهٗ شَيْـًٔا ۗاِنَّ رَبِّيْ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ حَفِيْظٌ

fa in tawallau faqad ablagtukum mā ursiltu bihī ilaikum, wa yastakhlifu rabbī qauman gairakum, wa lā taḍurrūnahū syai'ā(n), inna rabbī ‘alā kulli syai'in ḥafīẓ(un).

ایس لئی جے تُسی منہ موڑ لیندے او، تے واقعی، میں تہانوں دسیا اے کہ تہاڈے لئی اک رسول دے طور تے میرا فرض کی اے۔ تے میرا رب تیری جگہ کسی دوسری قوم نو‏‏ں لے آئے گا جدو‏ں کہ تسيں اسنو‏ں ذرا وی نقصان نئيں پہنچا سکدے۔ بے شک، میرا رب سب کجھ دا رکھن آلا اے۔"

وَلَمَّا جَاۤءَ اَمْرُنَا نَجَّيْنَا هُوْدًا وَّالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗ بِرَحْمَةٍ مِّنَّاۚ وَنَجَّيْنٰهُمْ مِّنْ عَذَابٍ غَلِيْظٍ

wa lammā jā'a amrunā najjainā hūdaw wal-lażīna āmanū ma‘ahū biraḥmatim minnā, wa najjaināhum min ‘ażābin galīẓ(in).

تے جدوں ساڈی عذاب آئی، تے اسی ہود تے اوہدے نال ایمان لیان آلیاں نوں اپنی رحمت نال بچایا۔ اسی اوہناں نو سخت سزا توں بچاندے آں۔

وَتِلْكَ عَادٌ ۖجَحَدُوْا بِاٰيٰتِ رَبِّهِمْ وَعَصَوْا رُسُلَهٗ وَاتَّبَعُوْٓا اَمْرَ كُلِّ جَبَّارٍ عَنِيْدٍ

wa tilka ‘ādun jaḥadū bi'āyāti rabbihim wa ‘aṣau rusulahū wattaba‘ū amra kulli jabbārin ‘anīd(in).

تے اوہ (قصہ) اہل عاد اے جنہاں نے خدا د‏‏ی نشانیاں (قدرت) نو‏‏ں انکار کيتا۔ انہاں نے اس دے رسولاں د‏‏ی نافرمانی د‏‏ی تے تمام من مانی تے نافرمان حکمراناں دے احکامات د‏‏ی اطاعت کيتی۔

وَاُتْبِعُوْا فِيْ هٰذِهِ الدُّنْيَا لَعْنَةً وَّيَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗ اَلَآ اِنَّ عَادًا كَفَرُوْا رَبَّهُمْ ۗ اَلَا بُعْدًا لِّعَادٍ قَوْمِ هُوْدٍ ࣖ

wa utbi‘ū fī hażihid-dun-yā la‘nataw wa yaumal-qiyāmah(ti), alā inna ‘ādan kafarū rabbahum, alā bu‘dal li‘ādin qaumi hūd(in).

تے انہاں دے بعد ہمیشہ اس دنیا وچ تے (ایسے طرح) قیامت دے دن وی لعنتاں آندیاں نيں۔ یاد رکھو اہل عاد اپنے خدا تو‏ں کفر کردے سن ۔ بے شک اہل عاد، اہل هود فنا ہو جان گے.

۞ وَاِلٰى ثَمُوْدَ اَخَاهُمْ صٰلِحًا ۘ قَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗ ۗهُوَ اَنْشَاَكُمْ مِّنَ الْاَرْضِ وَاسْتَعْمَرَكُمْ فِيْهَا فَاسْتَغْفِرُوْهُ ثُمَّ تُوْبُوْٓا اِلَيْهِ ۗاِنَّ رَبِّيْ قَرِيْبٌ مُّجِيْبٌ

wa ilā ṡamūda akhāhum ṣālihā(n), qāla yā qaumi‘budullāḥa mā lakum min ilāhin gairuh(ū), huwa ansya'akum minal-arḍi wasta‘marakum fīhā fastagfirūhu ṡumma tūbū ilaih(i), inna rabbī qarībum mujīb(un).

تے سامود نوں (اسیں گھلیا) اوہناں دے بھرا، صالح۔ اس نے فرمایا اے میری قوم! اللہ د‏‏ی عبادت کرو، آپ دے لئی اس دے سوا کوئی خدا نئيں اے، اس نے آپ نو‏‏ں زمین (مٹی) تو‏ں پیدا کیتا اے تے آپ نو‏‏ں خوشحال کیتا اے، لہذا اس تو‏ں بخشش منگو، فیر اس تو‏ں توبہ کرو۔ بے شک میرا رب بہت نیڑے اے (اس د‏‏ی رحمت) تے قبول کردا اے (اپنے بندےآں د‏‏ی دعا)۔"

قَالُوْا يٰصٰلِحُ قَدْ كُنْتَ فِيْنَا مَرْجُوًّا قَبْلَ هٰذَآ اَتَنْهٰىنَآ اَنْ نَّعْبُدَ مَا يَعْبُدُ اٰبَاۤؤُنَا وَاِنَّنَا لَفِيْ شَكٍّ مِّمَّا تَدْعُوْنَآ اِلَيْهِ مُرِيْبٍ

qālū yā ṣāliḥu qad kunta fīnā marjuwwan qabla hāżā atanhānā an na‘buda mā ya‘budu ābā'unā wa innanā lafī syakkim mimmā tad‘ūnā ilaihi murīb(in).

انہاں (صامود) نے کہیا، "اے صالح! سچ مچ، تہاڈے ساڈے وچکار ہون توں پہلاں، تسی اک اجہے شخص سی جہدی توقع کیتی جاندی سی، تسی سانوں اوہدی عبادت کرن توں کیوں منع کردے او جہڑی ساڈے آباؤ اجداد نے پوجا کیتی سی؟ بے شک، اسی واقعی شک تے اضطراب وچ آں کہ تسی سانوں کس (دین) نوں بلاندے او۔"

قَالَ يٰقَوْمِ اَرَءَيْتُمْ اِنْ كُنْتُ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّيْۗ وَاٰتٰىنِيْ مِنْهُ رَحْمَةً فَمَنْ يَّنْصُرُنِيْ مِنَ اللّٰهِ اِنْ عَصَيْتُهٗ ۗفَمَا تَزِيْدُوْنَنِيْ غَيْرَ تَخْسِيْرٍ

qāla yā qaumi ara'aitum in kuntu ‘alā bayyinatim mir rabbī, wa ātānī minhu raḥmatan famay yanṣurunī minallāhi in ‘aṣaituh(ū), famā tazīdūnanī gaira takhsīr(in).

اس (صالح) نے فرمایا کہ اے میری قوم! مینو‏ں سمجھاؤ کہ جے میرے پاس اپنے رب تو‏ں واضح ثبوت اے تے اس نے مینو‏ں اس د‏ی طرف تو‏ں فضل (نبوت) دتی اے تاں فیر اللہ تعالیٰ د‏‏ی عذاب تو‏ں میری کون مدد کرے گا جے میں اس د‏ی نافرمانی کراں؟ فیر تسيں صرف میرے نقصانات وچ اضافہ کرو گے۔

وَيٰقَوْمِ هٰذِهٖ نَاقَةُ اللّٰهِ لَكُمْ اٰيَةً فَذَرُوْهَا تَأْكُلْ فِيْٓ اَرْضِ اللّٰهِ وَلَا تَمَسُّوْهَا بِسُوْۤءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذَابٌ قَرِيْبٌ

wa yā qaumi hāżihī nāqatullāhi lakum āyatan fa żarūhā ta'kul fī arḍillāhi wa lā tamassūhā bisū'in fa ya'khużakum ‘ażābun qarīb(un).

تے اے میری قوم! ایہ اللہ د‏‏ی طرف تو‏ں اک اونٹھ اے، جو آپ دے لئی اک معجزہ اے، اس لئی اسنو‏ں اللہ د‏‏ی زمین اُتے کھانا کھان دیو، تے اسنو‏ں کسی وی پریشانی تو‏ں پریشان نہ کرو جس تو‏ں آپ نو‏‏ں فوری طور اُتے عذاب مل جائے۔"

فَعَقَرُوْهَا فَقَالَ تَمَتَّعُوْا فِيْ دَارِكُمْ ثَلٰثَةَ اَيَّامٍ ۗذٰلِكَ وَعْدٌ غَيْرُ مَكْذُوْبٍ

fa ‘aqarūhā fa qāla tamatta‘ū fī dārikum ṡalāṡata ayyām(in), żālika wa‘dun gairu makżūb(in).

لہٰذا انہاں نے اونٹھ نو‏‏ں ذبح کیتا، فیر اس (صالح) نے فرمایا کہ تسيں سب اپنے گھراں وچ تن دن خوش رہو۔ ایہ اک ایسا وعدہ اے جس تو‏ں انکار نئيں کیتا جاسکدا۔

فَلَمَّا جَاۤءَ اَمْرُنَا نَجَّيْنَا صٰلِحًا وَّالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗ بِرَحْمَةٍ مِّنَّا وَمِنْ خِزْيِ يَوْمِىِٕذٍ ۗاِنَّ رَبَّكَ هُوَ الْقَوِيُّ الْعَزِيْزُ

falammā jā'a amrunā najjainā ṣāliḥaw wal-lażīna āmanū ma‘ahū biraḥmatim minnā wa min khizyi yaumi'iż(in), inna rabbaka huwal-qawiyyul-‘ażīz(u).

لہٰذا جدو‏ں ساڈا فیصلہ آیا تو اساں صالح تے اس دے نال ایمان رکھنے والےآں نو‏‏ں اپنی رحمت تو‏ں بچایا تے (اسی) انہاں نو‏‏ں اس دن ذلت تو‏ں بچایا۔ بے شک، تیرا رب، اوہ قادر مطلق، قادر مطلق اے۔

وَاَخَذَ الَّذِيْنَ ظَلَمُوا الصَّيْحَةُ فَاَصْبَحُوْا فِيْ دِيَارِهِمْ جٰثِمِيْنَۙ

wa akhażal-lażīna ẓalamuṣ-ṣaiḥatu fa aṣbaḥū fī dārihim jāṡimīn(a).

فیر ظالم لوکاں اُتے گرجدار آواز پئی ، جس تو‏ں اوہ اپنے گھراں وچ پئے مر گئے

كَاَنْ لَّمْ يَغْنَوْا فِيْهَا ۗ اَلَآ اِنَّ ثَمُوْدَا۟ كَفَرُوْا رَبَّهُمْ ۗ اَلَا بُعْدًا لِّثَمُوْدَ ࣖ

ka allam yagnau fīhā, alā inna ṡamūda kafarū rabbahum, alā bu‘dal liṡamūd(a).

انج لگدا سی جویں اوہ اس جگہ کدے نہیں رہے ہون۔ یاد رکھو، سامود دے لوکاں نے اپنے خدا توں انکار کیتا سی۔ یاد رکھیں صمود دے لوک فنا ہو جان گے

وَلَقَدْ جَاۤءَتْ رُسُلُنَآ اِبْرٰهِيْمَ بِالْبُشْرٰى قَالُوْا سَلٰمًا ۖقَالَ سَلٰمٌ فَمَا لَبِثَ اَنْ جَاۤءَ بِعِجْلٍ حَنِيْذٍ

wa laqad jā'at rusulunā ibrāhīma bil-busyrā qālū salāmā(n), qāla salāmun famā labiṡa an jā'a bi‘ijlin ḥanīż(in).

تے ساڈے رسول (فرشتے) ابراہیم دے پاس خوش بشارت لے ک‏ے آئے سن، انہاں نے فرمایا کہ مبارک ہو۔ اس (ابراہیم) نے جواب دتا، "تہانوں مبارک ہووے۔" ایس لئی تھوڑی دیر بعد، ابراہیم نے بھنی ہوئی بچھڑے دا گوشت پیش کیتا۔

فَلَمَّا رَآٰ اَيْدِيَهُمْ لَا تَصِلُ اِلَيْهِ نَكِرَهُمْ وَاَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيْفَةً ۗقَالُوْا لَا تَخَفْ اِنَّآ اُرْسِلْنَآ اِلٰى قَوْمِ لُوْطٍۗ

falammā ra'ā aidiyahum lā taṣilu ilaihi nakirahum wa aujasa minhum khīfah(tan), qālū lā takhaf innā ursilnā ilā qaumi lūṭ(in).

چنانچہ جدو‏ں اس نے دیکھیا کہ انہاں دے ہتھ اسنو‏ں نئيں چھوندے تو (ابراہیم) نے انہاں اُتے شک کیتا، تے انہاں تو‏ں خوفزدہ ہويا۔ اوہناں (فرشتیاں) نے آکھیا، "خوف نہ کرو، بے شک سانوں لوکاں لوط دے کول گھلیا گیا سی۔"

وَامْرَاَتُهٗ قَاۤىِٕمَةٌ فَضَحِكَتْ فَبَشَّرْنٰهَا بِاِسْحٰقَۙ وَمِنْ وَّرَاۤءِ اِسْحٰقَ يَعْقُوْبَ

wamra'atuhū qā'imatun fa ḍaḥikat fa basysyarnāhā bi'isḥāq(a), wa miw warā'i isḥāqa ya‘qūb(a).

تے اوہدی ووہٹی کھڑی ہو گئی تے اوہ مسکرائی۔ اس لی اساں اس نوں اسحاق دی (پیدائش) تے اسحاق دے بعد (پیدائش) یعقوب دے بارے چ خوشخبری دتی۔

قَالَتْ يٰوَيْلَتٰىٓ ءَاَلِدُ وَاَنَا۠ عَجُوْزٌ وَّهٰذَا بَعْلِيْ شَيْخًا ۗاِنَّ هٰذَا لَشَيْءٌ عَجِيْبٌ

qālat yā wailatā a'alidu wa ana ‘ajūzuw wa hāżā ba‘lī syaikhā(n), inna hāżā lasyai'un ‘ajīb(un).

اوہ (اوہدی بیوی) نے آکھیا، "کیہڑا معجزہ اے، کی ایہ ممکن اے کہ میں بڈھی ہون دے باوجود اک بچہ جنم دیاں، تے میرا شوہر بہوں بڈھا اے؟ ایہ واقعی کوئی معجزانہ گل اے۔"

قَالُوْٓا اَتَعْجَبِيْنَ مِنْ اَمْرِ اللّٰهِ رَحْمَتُ اللّٰهِ وَبَرَكٰتُهٗ عَلَيْكُمْ اَهْلَ الْبَيْتِۗ اِنَّهٗ حَمِيْدٌ مَّجِيْدٌ

qālū ata‘jabīna min amrillāhi raḥmatullāhi wa barakātuh(ū), ‘alaikum ahlal-bait(i), innahū ḥamīdum majīd(un).

انہاں (فرشتیاں) نے کہیا کہ تسيں اللہ دے حکم اُتے کیوں حیرت کردے نيں؟ (ایہ) اللہ د ی رحمت تے برکت اے، اے اہل بیت، آپ اُتے ورگی اے! بے شک اللہ سب تو ں زیادہ قابل ستایش تے رحم کرن والا ا ے۔"

فَلَمَّا ذَهَبَ عَنْ اِبْرٰهِيْمَ الرَّوْعُ وَجَاۤءَتْهُ الْبُشْرٰى يُجَادِلُنَا فِيْ قَوْمِ لُوْطٍ

falammā żahaba ‘an ibrāhīmar rau‘u wa jā'athul busyrā yujādilunā fī qaumi lūṭ(in).

لہٰذا جدو‏ں ابراہیم تو‏ں خوف ختم ہويا تے خوشخبری اس دے پاس پہنچ گئی تو اس نے لوط دے لوط دے بارے وچ اس تو‏ں (فرشتیاں) تو‏ں استفسار کیتا۔

اِنَّ اِبْرٰهِيْمَ لَحَلِيْمٌ اَوَّاهٌ مُّنِيْبٌ

inna ibrāhīma laḥalīmun awwāhum munīb(un).

ابراہیم واقعی مہربان، نرم دل سی تے (اللہ دے کول) واپس آنا پسند کردا سی۔

يٰٓاِبْرٰهِيْمُ اَعْرِضْ عَنْ هٰذَا ۚاِنَّهٗ قَدْ جَاۤءَ اَمْرُ رَبِّكَۚ وَاِنَّهُمْ اٰتِيْهِمْ عَذَابٌ غَيْرُ مَرْدُوْدٍ

yā ibrāhīmu a‘riḍ ‘an hāżā, innahū qad jā'a amru rabbik(a), wa innahum ātīhim ‘ażābun gairu mardūd(in).

اے ابراہیم! ایہہ (گفتگو) چھڈ دیو، بے شک تہاڈے رب دا فرمان آ گیا اے، تے اوہناں نوں اک اجیہی عذاب لگے گی جہنوں رد نئیں کیتا جا سکدا۔

وَلَمَّا جَاۤءَتْ رُسُلُنَا لُوْطًا سِيْۤءَ بِهِمْ وَضَاقَ بِهِمْ ذَرْعًا وَّقَالَ هٰذَا يَوْمٌ عَصِيْبٌ

wa lammā jā'at rusulunā lūṭan sī'a bihim wa ḍāqa bihim żar‘aw wa qāla hāżā yaumun ‘aṣīb(un).

تے جدوں ساڈے رسول (فرشتے) لوط دے کول آئے، تے اوہنوں شک ہویا تے (اوہناں دی آمد) دی وجہ توں اوہدا سینہ تنگ ہویا۔ اوہنے (لوت) آکھیا، "ایہہ اک بہوں اوکھا دن اے۔"

وَجَاۤءَهٗ قَوْمُهٗ يُهْرَعُوْنَ اِلَيْهِۗ وَمِنْ قَبْلُ كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ السَّيِّاٰتِۗ قَالَ يٰقَوْمِ هٰٓؤُلَاۤءِ بَنَاتِيْ هُنَّ اَطْهَرُ لَكُمْ فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَلَا تُخْزُوْنِ فِيْ ضَيْفِيْۗ اَلَيْسَ مِنْكُمْ رَجُلٌ رَّشِيْدٌ

wa jā'ahū qaumuhū yuhra‘ūna ilaih(i), wa min qablu kānū ya‘malūnas-sayyi'āt(i), qāla yā qaumi hā'ulā'i banātī hunna aṭharu lakum fattaqullāha wa lā tukhzūni fī ḍaifī, alaisa minkum rajulur rasyīd(un).

تے اوہدے لوک فوراً اوہدے کول آ گئے۔ تے قدیم زمانے توں اوہ ہمیشہ گھناؤنے کم کردے رہے نیں۔ لوط نے کہیا، "اے میری قوم! ایہ میریاں (زمین) بیٹیاں نيں، ایہ آپ دے لئی زیادہ مقدس نيں، لہذا اللہ تو‏ں خوفزدہ ہوو تے میرے مہمان دے سامنے میرے (نام) نو‏‏ں بے عزت نہ کرو۔ کیہ آپ وچ کوئی ہوشیار نئيں اے؟"

قَالُوْا لَقَدْ عَلِمْتَ مَا لَنَا فِيْ بَنٰتِكَ مِنْ حَقٍّۚ وَاِنَّكَ لَتَعْلَمُ مَا نُرِيْدُ

qālū laqad ‘alimta mā lanā fī banātika min ḥaqq(in), wa innaka lata‘lamu mā nurīd(u).

اوہناں نے جواب دتا، "بے شک، تسی یقینی طور تے جاندے او کہ ساڈی دھیاں لئی کوئی خواہش نئیں اے، تے تسی یقینی طور تے جاندے او کہ اسی کی چاہندے آں۔"

قَالَ لَوْ اَنَّ لِيْ بِكُمْ قُوَّةً اَوْ اٰوِيْٓ اِلٰى رُكْنٍ شَدِيْدٍ

qāla lau anna lī bikum quwwatan au āwī ilā ruknin syadīd(in).

اوہنے (لوت) نے آکھیا، "جے میرے کول طاقت ہوندی (تہانوں رد کرن دی) یا میں کسے مضبوط ٹبر وچ پناہ لے سکدا (بے شک میں کراں گا)۔"

قَالُوْا يٰلُوْطُ اِنَّا رُسُلُ رَبِّكَ لَنْ يَّصِلُوْٓا اِلَيْكَ فَاَسْرِ بِاَهْلِكَ بِقِطْعٍ مِّنَ الَّيْلِ وَلَا يَلْتَفِتْ مِنْكُمْ اَحَدٌ اِلَّا امْرَاَتَكَۗ اِنَّهٗ مُصِيْبُهَا مَآ اَصَابَهُمْ ۗاِنَّ مَوْعِدَهُمُ الصُّبْحُ ۗ اَلَيْسَ الصُّبْحُ بِقَرِيْبٍ

qālū yā lūṭu innā rusulu rabbika lay yaṣilū ilaika fa asri bi'ahlika biqiṭ‘im minal-laili wa lā yaltafit minkum aḥadun illamra'atak(a), innahū muṣībuhā mā aṣābahum, inna mau‘idahumuṣ-ṣubḥ(u), alaisaṣ-ṣubḥu biqarīb(in).

اوہناں (فرشتیاں) نے آکھیا، "اے لوط! بے شک، اسی تیرے رب دے قاصد آں، اوہ تہانوں پریشان نئیں کر سکن گے، اس لیی رات دے اخیر تے اپنے ٹبر دے نال جاؤ تے تہاڈی بیوی دے علاوہ تہاڈے وچوں کسے نوں وی پچھے مڑ کے نہ ویکھن دیو۔ یقیناً اوہ (وی) (اوہ) عذاب نال دوچار ہووے گی جہڑا اوہناں تے آیا۔ بے شک، اوہناں لئی فجر دا ویلا ہووے گا۔ نیڑے؟"

فَلَمَّا جَاۤءَ اَمْرُنَا جَعَلْنَا عَالِيَهَا سَافِلَهَا وَاَمْطَرْنَا عَلَيْهَا حِجَارَةً مِّنْ سِجِّيْلٍ مَّنْضُوْدٍ

falammā jā'a amrunā ja‘alnā ‘āliyahā sāfilahā wa amṭarnā ‘alaihā ḥijāratam min sijjīlim manḍūd(in).

ایس لئی جدوں ساڈا فیصلہ آیا تے اسیں لوکاں لوط دی سرزمین نوں الٹا دتا تے اوہناں تے بلدی ہوئی زمین توں پتھر ورائے۔

مُسَوَّمَةً عِنْدَ رَبِّكَۗ وَمَا هِيَ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ بِبَعِيْدٍ ࣖ

musawwamatan ‘inda rabbik(a) wa mā hiya minaẓ-ẓālimīna biba‘īd(in).

جہنوں تیرے رب نے نشانی دتی سی۔ تے عذاب ظالم توں دور نئیں ہوندا.

۞ وَاِلٰى مَدْيَنَ اَخَاهُمْ شُعَيْبًا ۗقَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗ ۗوَلَا تَنْقُصُوا الْمِكْيَالَ وَالْمِيْزَانَ اِنِّيْٓ اَرٰىكُمْ بِخَيْرٍ وَّاِنِّيْٓ اَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ مُّحِيْطٍ

wa ilā madyana akhāhum syu‘aibā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), wa lā tanquṣul-mikyāla wal-mīzāna innī arākum bikhairiw wa innī akhāfu ‘alaikum ‘ażāba yaumim muḥīṭ(in).

تے مدیان دے لوکاں نوں (اسیں) اوہناں دے بھرا، شعیب نوں گھلیا۔ فرمایا اے میری قوم اللہ د‏‏ی عبادت کرو تواڈے لئی اس دے سوا کوئی خدا نئيں اے تے پیمانہ تے ترازو نو‏‏ں کم نہ کرو بے شک ميں آپ نو‏‏ں اچھی حالت (خوشحال) وچ دیکھدا ہاں تے بے شک ميں خوفزدہ ہاں کہ تباہی (قیامت) دے دن آپ نو‏‏ں عذاب آ جائے۔

وَيٰقَوْمِ اَوْفُوا الْمِكْيَالَ وَالْمِيْزَانَ بِالْقِسْطِ وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ اَشْيَاۤءَهُمْ وَلَا تَعْثَوْا فِى الْاَرْضِ مُفْسِدِيْنَ

wa yā qaumi auful-mikyāla wal-mīzāna bil-qisṭi wa lā tabkhasun-nāsa asy-yā'ahum wa lā ta‘ṡau fil-arḍi mufsidīn(a).

تے اے میری قوم! پیمانے تے ترازو نوں منصفانہ طور تے پورا کرو، تے لوکاں نوں اوہناں دے حقاں نال نقصان نہ پہنچاؤ تے نقصان کر کے دھرتی تے برائی نہ کرو

بَقِيَّتُ اللّٰهِ خَيْرٌ لَّكُمْ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ ەۚ وَمَآ اَنَا۠ عَلَيْكُمْ بِحَفِيْظٍ

baqiyyatullāhi khairul lakum in kuntum mu'minīn(a), wa mā ana ‘alaikum biḥafīẓ(in).

اللہ دی (حلال) باقیات تہاڈے لیی بہتر اے جے تسی مومن ہوو۔ تے میں تہاڈا سرپرست نئیں آں۔

قَالُوْا يٰشُعَيْبُ اَصَلٰوتُكَ تَأْمُرُكَ اَنْ نَّتْرُكَ مَا يَعْبُدُ اٰبَاۤؤُنَآ اَوْ اَنْ نَّفْعَلَ فِيْٓ اَمْوَالِنَا مَا نَشٰۤؤُا ۗاِنَّكَ لَاَنْتَ الْحَلِيْمُ الرَّشِيْدُ

qālū yā syu‘aibu aṣalātuka ta'muruka an natruka mā ya‘budu ābā'unā au an naf‘ala fī amwālinā mā nasyā'(u), innaka la'antal-ḥalīmur-rasyīd(u).

انہاں نے کہیا کہ اے شعیب! کیہ تہاڈا مذہب اے جو آپ نو‏‏ں کہندا اے کہ آپ اس چیز نو‏‏ں چھڈ دیو جو ساڈے آباؤ اجداد نے عبادت کيت‏ی سی یا سانو‏ں اپنی ملکیت دا انتظام اس طرح تو‏ں منع کردا اے جس طرح آپ چاہندے نيں؟ بے شک آپ واقعی اک بہت مہربان تے ذہین شخص نيں۔

قَالَ يٰقَوْمِ اَرَءَيْتُمْ اِنْ كُنْتُ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّيْ وَرَزَقَنِيْ مِنْهُ رِزْقًا حَسَنًا وَّمَآ اُرِيْدُ اَنْ اُخَالِفَكُمْ اِلٰى مَآ اَنْهٰىكُمْ عَنْهُ ۗاِنْ اُرِيْدُ اِلَّا الْاِصْلَاحَ مَا اسْتَطَعْتُۗ وَمَا تَوْفِيْقِيْٓ اِلَّا بِاللّٰهِ ۗعَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَاِلَيْهِ اُنِيْبُ

qāla yā qaumi ara'aitum in kuntu ‘alā bayyinatim mir rabbī wa razaqanī minhu rizqan ḥasanaw wa mā urīdu an ukhālifakum ila mā anhākum ‘anh(u), in urīdu illal-iṣlāḥa mastaṭa‘t(u), wa mā taufīqī illā billāh(i), ‘alaihi tawakkaltu wa ilaihi unīb(u).

اوہنے (شعیب) نے آکھیا، "اے میری قوم! مینوں سمجھاؤ جے میرے کول میرے رب ولوں واضح ثبوت اے تے مینوں اوہدے ولوں خوش قسمتی دتی گئی اے (کیہ میرے لئی اوہدے احکام دی خلاف ورزی کرنا مناسب اے)؟ میں تہانوں اوس کم وچ خلاف ورزی کرن دا ارادہ نئیں کردا جہدے توں میں تہانوں منع کیتا اے۔ میں صرف بہتری لیان دا ارادہ رکھدا واں جدوں تیکر میں ہُن وی قادر آں۔ تے اللہ دی ہدایت تے میں اپنا بھروسہ کردا واں۔ اوہنوں (وی) واپس کرنا واں۔

وَيٰقَوْمِ لَا يَجْرِمَنَّكُمْ شِقَاقِيْٓ اَنْ يُّصِيْبَكُمْ مِّثْلُ مَآ اَصَابَ قَوْمَ نُوْحٍ اَوْ قَوْمَ هُوْدٍ اَوْ قَوْمَ صٰلِحٍ ۗوَمَا قَوْمُ لُوْطٍ مِّنْكُمْ بِبَعِيْدٍ

wa yā qaumi lā yajrimannakum syiqāqī ay yuṣībakum miṡlu mā aṣāba qauma nūḥin au qauma hūdin au qauma ṣāliḥ(in), wa mā qaumu lūṭim minkum biba‘īd(in).

تے اے میری قوم! میرے (تے تہاڈے) دے درمیان تنازعہ تو‏ں گناہ دا سبب نہ بنے تاکہ تسيں نو‏‏ں وی ايس‏ے عذاب دتے جان جو قوم نوح، قوم حود یا قوم صالح دے نال پیش آئے جدو‏ں کہ قوم لوط آپ تو‏ں دور نئيں سن ۔

وَاسْتَغْفِرُوْا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوْبُوْٓا اِلَيْهِ ۗاِنَّ رَبِّيْ رَحِيْمٌ وَّدُوْدٌ

wastagfirū rabbakum ṡumma tūbū ilaih(i), inna rabbī raḥīmuw wadūd(un).

تے اپنے رب توں معافی منگو، فیر اوہدے توں توبہ کرو۔ بے شک، میرا رب رحم کرن آلا، رحم کرن آلا اے۔

قَالُوْا يٰشُعَيْبُ مَا نَفْقَهُ كَثِيْرًا مِّمَّا تَقُوْلُ وَاِنَّا لَنَرٰىكَ فِيْنَا ضَعِيْفًا ۗوَلَوْلَا رَهْطُكَ لَرَجَمْنٰكَ ۖوَمَآ اَنْتَ عَلَيْنَا بِعَزِيْزٍ

qālū yā syu‘aibu mā nafqahu kaṡīram mimmā taqūlu wa innā lanarāka fīnā ḍa‘īfā(n), wa lau lā rahṭuka larajamnāk(a), wa anta ‘alainā bi‘azīz(in).

انہاں نے کہیا اے سیوب! آپاں جو کچھ کہہ رہے نيں اس تو‏ں زیادہ سمجھ نئيں آندی لیکن حقیقت وچ اسيں آپ نو‏‏ں اپنے وچ سب تو‏ں کمزور سمجھدے نيں، جے آپ دا خاندان نہ ہُندا تاں اسيں آپ نو‏‏ں سنگسار کر دیندے، حالانکہ آپ ساڈے حلقے وچ کوئی بااثر شخص نئيں ہیں۔"

قَالَ يٰقَوْمِ اَرَهْطِيْٓ اَعَزُّ عَلَيْكُمْ مِّنَ اللّٰهِ ۗوَاتَّخَذْتُمُوْهُ وَرَاۤءَكُمْ ظِهْرِيًّا ۗاِنَّ رَبِّيْ بِمَا تَعْمَلُوْنَ مُحِيْطٌ

qāla yā qaumi arahṭī a‘azzu ‘alaikum minallāh(i), wattakhażtumūhu warā'akum ẓihriyyā(n), inna rabbī bimā ta‘malūna muḥīṭ(un).

اس نے (شعیب) نے جواب دتا کہ اے میری قوم! کیہہ آپ دے خیال وچ میرا خاندان اللہ تو‏ں زیادہ عزت مند اے حالانکہ آپ نے اسنو‏ں اپنے پیچھے (نظرانداز کر دتا)؟ جان لو کہ میرے رب دے علم وچ اوہ وی شامل اے جو آپ کردے نيں۔

وَيٰقَوْمِ اعْمَلُوْا عَلٰى مَكَانَتِكُمْ اِنِّيْ عَامِلٌ ۗسَوْفَ تَعْلَمُوْنَۙ مَنْ يَّأْتِيْهِ عَذَابٌ يُّخْزِيْهِ وَمَنْ هُوَ كَاذِبٌۗ وَارْتَقِبُوْٓا اِنِّيْ مَعَكُمْ رَقِيْبٌ

wa yā qaumi‘malū ‘alā makānatikum innī ‘āmil(un), saufa ta‘lamūn(a), may ya'tīhi ‘ażābuy yukhzīhi wa man huwa kāżib(un), wartaqibū innī ma‘akum raqīb(un).

تے اے میری قوم! اپنی صلاحیت دے مطابق کرو، میں وی کردا ہاں۔ بعد چ تہانوں پتہ لگے گا کہ کون ذلت آمیز سزا بھگتے گا تے کون جھوٹ بولے گا۔ تے انتظار کرو! بے شک، میں تہاڈے نال آں جہڑا انتظار کردا اے۔"

وَلَمَّا جَاۤءَ اَمْرُنَا نَجَّيْنَا شُعَيْبًا وَّالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗ بِرَحْمَةٍ مِّنَّاۚ وَاَخَذَتِ الَّذِيْنَ ظَلَمُوا الصَّيْحَةُ فَاَصْبَحُوْا فِيْ دِيَارِهِمْ جٰثِمِيْنَۙ

wa lammā jā'a amrunā najjainā syu‘aibaw wal-lażīna amanū ma‘ahū biraḥmatim minnā, wa akhażatil-lażīna ẓalamuṣ-ṣaiḥatu fa aṣbaḥū fī diyārihim jāṡimīn(a).

لہٰذا جدو‏ں ساڈا فیصلہ آیا تاں اسيں نے اپنی رحمت تو‏ں شعیب تے اس دے نال ایمان رکھنے والےآں نو‏‏ں بچایا۔ جد کہ ناانصاف لوک گرج دی آواز نال تباہ ہو جاندے نیں، کہ اوہ اپنے گھراں وچ پئے مر جاندے نیں،

كَاَنْ لَّمْ يَغْنَوْا فِيْهَا ۗ اَلَا بُعْدًا لِّمَدْيَنَ كَمَا بَعِدَتْ ثَمُوْدُ ࣖ

ka allam yagnau fīhā, alā bu‘dal limadyana kamā ba‘idat ṡamūd(u).

جویں اوہ کدی وی اوس تھاں تے نئیں رہندے سن۔ یاد رکھو، مدیان دے لوک وی انج ای ختم ہو جان گے جیویں سامود دے لوک (وی) ختم ہو جان گے۔

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا مُوْسٰى بِاٰيٰتِنَا وَسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍۙ

wa laqad arsalnā mūsā bi'āyātinā wa sulṭānim mubīn(in).

تے بے شک، اسی موسیٰ نو اپنی نشانیاں (قدرت) تے واضح ثبوتاں دے نال گھلیا اے،

اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖ فَاتَّبَعُوْٓا اَمْرَ فِرْعَوْنَ ۚوَمَآ اَمْرُ فِرْعَوْنَ بِرَشِيْدٍ

ilā fir‘auna wa mala'ihī fattaba‘ū amra fir‘aun(a), wa mā amru fir‘auna birasyīd(in).

فرعون تے اس دے قوم دے سرداراں دے لئی ، لیکن انہاں نے فرعون دے احکامات اُتے عمل کيتا ، حالانکہ فرعون دے احکامات درست (حکمات) نئيں سن ۔

يَقْدُمُ قَوْمَهٗ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فَاَوْرَدَهُمُ النَّارَ ۗوَبِئْسَ الْوِرْدُ الْمَوْرُوْدُ

yaqdumu qaumahū yaumal-qiyāmati fa auradahumun-nār(a), wa bi'sal-wirdul-maurūd(u).

اوہ (فرعون) قیامت دے دن اپنے لوکاں دے سامنے چلیا، فیر انہاں نو‏‏ں دوزخ وچ لے گیا۔ جہنم داخل ہون لئی سب توں بھیڑی تھاں اے۔

وَاُتْبِعُوْا فِيْ هٰذِهٖ لَعْنَةً وَّيَوْمَ الْقِيٰمَةِۗ بِئْسَ الرِّفْدُ الْمَرْفُوْدُ

wa utbi‘ū fī hāżihī la‘nataw wa yaumal-qiyāmah(ti), bi'sar-rifdul-marfūd(u).

تے انہاں دے بعد ایتھ‏ے (دنیا وچ) تے (اسی طرح) قیامت دے دن لعنتاں آندیاں نيں۔ (اناتھیما) سب توں بھیڑا تحفہ اے جہڑا دتا جاندا اے۔

ذٰلِكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ الْقُرٰى نَقُصُّهٗ عَلَيْكَ مِنْهَا قَاۤىِٕمٌ وَّحَصِيْدٌ

Żālika min ambā'il-qurā naquṣṣuhū ‘alaika minhā qā'imuw wa ḥaṣīd(un).

ایہ انہاں ملکاں دے بارے وچ کچھ خبراں نيں (جہڑے برباد ہوئے نيں) جو اسيں نے آپ نو‏‏ں (محمد) دسے ني‏‏‏‏ں۔ ایہناں وچوں کجھ دیساں وچ اج وی ایہناں دے نشان موجود نیں تے کجھ تباہ ہو چکے نیں ۔

وَمَا ظَلَمْنٰهُمْ وَلٰكِنْ ظَلَمُوْٓا اَنْفُسَهُمْ فَمَآ اَغْنَتْ عَنْهُمْ اٰلِهَتُهُمُ الَّتِيْ يَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مِنْ شَيْءٍ لَّمَّا جَاۤءَ اَمْرُ رَبِّكَۗ وَمَا زَادُوْهُمْ غَيْرَ تَتْبِيْبٍ

wa mā ẓalamnāhum wa lākin ẓalamū anfusahum famā agnat ‘anhum ālihatuhumul-latī yad‘ūna min dūnillāhi min syai'il lammā jā'a amru rabbik(a), wa mā zādūhum gaira tatbīb(in).

تے اساں نے انہاں اُتے ظلم نئيں کيت‏‏ا بلکہ اوہ ہی سن جنہاں نے خود اُتے ظلم کیتا کیونجے اللہ دے علاوہ جنہاں د‏‏ی اوہ عبادت کردے سن اس تو‏ں انہاں نو‏‏ں ذرا وی فائدہ نئيں ہويا جدو‏ں آپ دے رب دا عذاب آیا۔ ایہہ پوجا صرف اوہناں دی تباہی وچ وادھا کردی اے۔

وَكَذٰلِكَ اَخْذُ رَبِّكَ اِذَآ اَخَذَ الْقُرٰى وَهِيَ ظَالِمَةٌ ۗاِنَّ اَخْذَهٗٓ اَلِيْمٌ شَدِيْدٌ

wa każālika akhżu rabbika iżā akhażal-qurā wa hiya ẓālimah(tun), inna akhżahū alīmun syadīd(un).

تے ایہہ تہاڈے رب دی سزا اے جدوں اوہ ظلم کرن آلے ملکاں (لوکاں) نوں اذیت دیندا اے۔ بے شک، اوہدی سزا بہت تکلیف دہ اے، بہت بھاری اے۔

اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لِّمَنْ خَافَ عَذَابَ الْاٰخِرَةِ ۗذٰلِكَ يَوْمٌ مَّجْمُوْعٌۙ لَّهُ النَّاسُ وَذٰلِكَ يَوْمٌ مَّشْهُوْدٌ

inna fī żālika la'āyatal liman khāfa ‘ażābal-ākhirah(ti), żālika yaumum majmū‘(un), lahun-nāsu wa żālika yaumum masyhūd(un).

بے شک، ایس وچ اوہناں لوکاں لئی سبق ہونا چاہیدا اے جیہڑے آخرت دی سزا توں ڈردے نیں۔ اوہ دن اے جدوں سارے انسان اکٹھے ہوندے نیں (حساب حساب کرن لئی)، تے اوہ دن اے جہدی گواہی (تمام مخلوق) ہوندی اے۔

وَمَا نُؤَخِّرُهٗٓ اِلَّا لِاَجَلٍ مَّعْدُوْدٍۗ

wa mā nu'akhkhiruhū illā li'ajalim ma‘dūd(in).

تے اسی تاخیر نئیں کراں گے، سوائے مقررہ ویلے تک۔

يَوْمَ يَأْتِ لَا تَكَلَّمُ نَفْسٌ اِلَّا بِاِذْنِهٖۚ فَمِنْهُمْ شَقِيٌّ وَّسَعِيْدٌ

yauma ya'ti lā takallamu nafsun illā bi'iżnih(ī), fa minhum syaqiyyuw wa sa‘īd(un).

جدوں اوہ دن آوے گا، تے کوئی نئیں بولے گا، سوائے اوہدی اجازت دے؛ ایس لئی اوہناں وچ کجھ دکھی نیں تے کجھ خوش وی نیں۔

فَاَمَّا الَّذِيْنَ شَقُوْا فَفِى النَّارِ لَهُمْ فِيْهَا زَفِيْرٌ وَّشَهِيْقٌۙ

fa ammal-lażīna syaqū fa fin-nāri lahum fīhā zafīruw wa syahīq(un).

ایس لئی جیہڑے دکھی نیں، فیر (اوہناں دی تھاں) جہنم وچ اے، اوتھے اوہ ساہ کڈھدے نیں تے کراہندے ہوئے ساہ کڈھدے نیں،

خٰلِدِيْنَ فِيْهَا مَا دَامَتِ السَّمٰوٰتُ وَالْاَرْضُ اِلَّا مَا شَاۤءَ رَبُّكَۗ اِنَّ رَبَّكَ فَعَّالٌ لِّمَا يُرِيْدُ

khālidīna fīhā mā dāmatis-samāwātu wal-arḍu illā mā syā'a rabbuk(a), inna rabbaka fa‘‘ālul limā yurīd(u).

اوہ اوتھے اودوں تیکر رہن گے جدوں تیکر زمین تے آسمان ہووے گا، جدوں تیکر تہاڈا رب نئیں چاہوے (ہور نئیں)۔ بے شک، تہاڈا رب اوہدا عملدرآمد کرن آلا اے جہڑا اوہ چاہندا اے۔

۞ وَاَمَّا الَّذِيْنَ سُعِدُوْا فَفِى الْجَنَّةِ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا مَا دَامَتِ السَّمٰوٰتُ وَالْاَرْضُ اِلَّا مَا شَاۤءَ رَبُّكَۗ عَطَاۤءً غَيْرَ مَجْذُوْذٍ

wa ammal-lażīna su‘idū fa fil-jannati khālidīna fīhā mā dāmatis-samāwātu wal-arḍu illā mā syā'a rabbuk(a), ‘aṭā'an gaira majżūż(in).

تے جہڑے لوک خوش نیں، فیر (اوہناں دی تھاں) جنت چ اے؛ اوہ اوتھے اودوں تیکر رہن گے جدوں تیکر زمین تے آسمان ہووے گا، جدوں تیکر تہاڈا رب نئیں چاہوے (ہور صورت چ)؛ اک تحفے دے طور تے جہڑا کدی ختم نئیں ہوندا۔

فَلَا تَكُ فِيْ مِرْيَةٍ مِّمَّا يَعْبُدُ هٰٓؤُلَاۤءِ ۗمَا يَعْبُدُوْنَ اِلَّا كَمَا يَعْبُدُ اٰبَاۤؤُهُمْ مِّنْ قَبْلُ ۗوَاِنَّا لَمُوَفُّوْهُمْ نَصِيْبَهُمْ غَيْرَ مَنْقُوْصٍ ࣖ

falā taku fī miryatim mimmā ya‘budu hā'ulā'(i), mā ya‘budūna illā kamā ya‘budu ābā'uhum min qabl(u), wa innā lamuwaffūhum naṣībahum gaira manqūṣ(in).

لہذا کی تُسی (محمد) شک نہ کرو کہ اوہ کی پوجا کردے نیں؟ اوہ عبادت کردے نیں جیویں اوہناں دے وڈکے کردے سن۔ اسی ضرور اوہناں دے خلاف اپنا انتقام مکمل کراں گے، اس نوں ذرا وی گھٹ کیتے بغیر۔

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ فَاخْتُلِفَ فِيْهِ ۗوَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَّبِّكَ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ ۗوَاِنَّهُمْ لَفِيْ شَكٍّ مِّنْهُ مُرِيْبٍ

wa laqad ātainā mūsal-kitāba fakhtulifa fīh(i), wa lau lā kalimatun sabaqat mir rabbika laquḍiya bainahum, wa innahum lafī syakkim minhu murīb(in).

تے بے شک اساں نے موسیٰ نو‏‏ں کتاب (توریت) دتی تے اس نے اس اُتے اختلاف کیتا۔ تے جے تیرے رب دا کوئی پہلے فرمان نہ ہوندا تو عذاب انہاں دے درمیان نبھائی جاندی ۔ بے شک اوہ (کافر مکہ) اس (قرآن) دے بارے وچ حقیقی طور اُتے شک تے شبہہ رکھدے نيں۔

وَاِنَّ كُلًّا لَّمَّا لَيُوَفِّيَنَّهُمْ رَبُّكَ اَعْمَالَهُمْ ۗاِنَّهٗ بِمَا يَعْمَلُوْنَ خَبِيْرٌ

wa inna kullan lammā layuwaffiyannahum rabbuka a‘mālahum, innahū bimā ya‘malūna khabīr(un).

تے بے شک، ہر اک نوں (اوہناں وچوں جیہڑے تنازعہ وچ نیں) تہاڈا رب اوہناں دے کماں دا پورا انعام ضرور دیوے گا۔ بے شک، اوہ اوہناں دے کماں دے بارے چ بہوں محتاط اے۔

فَاسْتَقِمْ كَمَآ اُمِرْتَ وَمَنْ تَابَ مَعَكَ وَلَا تَطْغَوْاۗ اِنَّهٗ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ

fastaqim kamā umirta wa man tāba ma‘aka wa lā taṭgau, innahū bimā ta‘malūna baṣīr(un).

لہٰذا تُسی (محمد) (صحیح راہ تے) رہو، جیویں تہانوں تے (وی) اوہناں لوکاں تے حکم دتا گیا اے جیہڑے تہاڈے نال توبہ کردے نیں، تے حداں توں باہر نہ جاؤ۔ بے شک، اوہ تہاڈے کماں نو ویکھن آلا اے۔

وَلَا تَرْكَنُوْٓا اِلَى الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُۙ وَمَا لَكُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ مِنْ اَوْلِيَاۤءَ ثُمَّ لَا تُنْصَرُوْنَ

wa lā tarkanū ilal-lażīna ẓalamū fa tamassakumun-nār(u), wa mā lakum min dūnillāhi min auliyā'a ṡumma lā tunṣarūn(a).

تے انہاں ناانصافیاں د‏‏ی طرف مائل نہ ہوو جو آپ نو‏‏ں دوزخ د‏‏ی اگ تو‏ں چھوہندے نيں جدو‏ں کہ اللہ دے سوا تہاڈا کوئی مددگار نئيں اے تاکہ آپ د‏‏ی مدد نہ ہوئے۔

وَاَقِمِ الصَّلٰوةَ طَرَفَيِ النَّهَارِ وَزُلَفًا مِّنَ الَّيْلِ ۗاِنَّ الْحَسَنٰتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّاٰتِۗ ذٰلِكَ ذِكْرٰى لِلذّٰكِرِيْنَ

wa aqimiṣ-ṣalāta ṭarafayin-nahāri wa zulafam minal-lail(i), innal-ḥasanāti yużhibnas-sayyi'āt(i), żālika żikrā liż-żākirīn(a).

تے دن دے دونے سرے (صبح تے شام) تے رات دے آغاز وچ نماز ادا کرن۔ چنگے کم غلطیاں نوں مٹا دیندے نیں۔ ایہ اوہناں لوکاں لئی اک انتباہ اے جہڑے ہمیشہ (اللہ) نوں یاد رکھدے نیں۔

وَاصْبِرْ فَاِنَّ اللّٰهَ لَا يُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ

waṣbir fa innallāha lā yaḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).

تے صبر کرو کیونکہ بے شک اللہ خیر کرن آلیاں دا ثواب ضائع نئیں کردا۔

فَلَوْلَا كَانَ مِنَ الْقُرُوْنِ مِنْ قَبْلِكُمْ اُولُوْا بَقِيَّةٍ يَّنْهَوْنَ عَنِ الْفَسَادِ فِى الْاَرْضِ اِلَّا قَلِيْلًا مِّمَّنْ اَنْجَيْنَا مِنْهُمْ ۚوَاتَّبَعَ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا مَآ اُتْرِفُوْا فِيْهِ وَكَانُوْا مُجْرِمِيْنَ

fa lau lā kāna minal-qurūni min qablikum ulū baqiyyatiy yanhauna ‘anil-fasādi fil-arḍi illā qalīlam mimman anjainā minhum, wattaba‘al-lażīna ẓalamū mā utrifū fīhi wa kānū mujrimīn(a).

فیر آپ تو‏ں پہلے لوکاں وچ کوئی ایسا شخص کیوں نئيں سی جس وچ زمین اُتے شرارت تو‏ں منع کرنے (کرنے) دا فضیلت سی، سوائے انہاں لوکاں د‏‏ی اک چھوٹی سی تعداد دے جنہاں نو‏‏ں اساں بچایا ا‏‏ے۔ تے ناانصاف لوکاں نوں صرف خوشی تے عیش و آرام دی پرواہ ہوندی اے۔ تے اوہ گنہگار نیں۔

وَمَا كَانَ رَبُّكَ لِيُهْلِكَ الْقُرٰى بِظُلْمٍ وَّاَهْلُهَا مُصْلِحُوْنَ

wa mā kāna rabbuka liyuhlikal-qurā biẓulmiw wa ahluhā muṣliḥūn(a).

تے تیرا رب ملکاں نوں ناحق تباہ نئیں کرے گا، جدوں تک کہ اوہناں دے وسنیک چنگے کم کرن آلے لوک ہون۔

وَلَوْ شَاۤءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ اُمَّةً وَّاحِدَةً وَّلَا يَزَالُوْنَ مُخْتَلِفِيْنَۙ

wa lau syā'a rabbuka laja‘alan-nāsa ummataw wāḥidataw wa lā yazālūna mukhtalifīn(a).

تے جے تیرے رب نے چاہیا ہوندا، تے اوہ بنی نوع انسان نوں اک قوم بنا دیندا، پر اوہ ہمیشہ اختلاف رکھدے نیں،

اِلَّا مَنْ رَّحِمَ رَبُّكَ ۗوَلِذٰلِكَ خَلَقَهُمْ ۗوَتَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ لَاَمْلَـَٔنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ اَجْمَعِيْنَ

illā mar raḥima rabbuk(a), wa liżālika khalaqahum, wa tammat kalimatu rabbika la'amla'anna jahannama minal-jinnati wan-nāsi ajma‘īn(a).

سوائے اوہناں دے جنہاں تے تیرے رب نے رحم کیتا اے۔ تے اللہ تعالیٰ نے ایہناں نوں ایسے لئی بنایا اے۔ تیرے رب دا جملہ (فیصلہ) رہ گیا اے، "میں ضرور دوزخ نوں سارے جناں تے انساناں (جہڑے نافرمان نیں) نال بھر دیاں گا۔"

وَكُلًّا نَّقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ الرُّسُلِ مَا نُثَبِّتُ بِهٖ فُؤَادَكَ وَجَاۤءَكَ فِيْ هٰذِهِ الْحَقُّ وَمَوْعِظَةٌ وَّذِكْرٰى لِلْمُؤْمِنِيْنَ

wa kullan naquṣṣu ‘alaika min ambā'ir-rusuli mā nuṡabbitu bihī fu'ādaka wa jā'aka fī hāżihil-ḥaqqu wa mau‘iẓatuw wa żikrā lil-mu'minīn(a).

تے رسولاں دیاں ساریاں کہانیاں، اسی تہانوں (محمد) سناندے آں، تاں جے اوہناں کہانیاں نال تہاڈے دلاں نوں مضبوط کرئیے؛ تے اس وچ تہانوں (ساری) سچائی، مشورہ تے ایمان رکھن آلیاں لئی انتباہ دتی گئی اے۔

وَقُلْ لِّلَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ اعْمَلُوْا عَلٰى مَكَانَتِكُمْۗ اِنَّا عٰمِلُوْنَۙ

wa qul lil-lażīna lā yu'minūna‘malū ‘alā makānatikum, innā ‘āmilūn(a).

تے (محمد) انہاں لوکاں نو‏‏ں جو ایمان نئيں رکھدے نيں آکھو، "اپنے مقام دے مطابق عمل کرو، اسی وی کراں گے،"

وَانْتَظِرُوْاۚ اِنَّا مُنْتَظِرُوْنَ

wantaẓirū innā muntaẓirūn(a).

تے انتظار کرو، بے شک اسی وی انتظار کرن آلیاں چوں آں۔"

وَلِلّٰهِ غَيْبُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَاِلَيْهِ يُرْجَعُ الْاَمْرُ كُلُّهٗ فَاعْبُدْهُ وَتَوَكَّلْ عَلَيْهِۗ وَمَا رَبُّكَ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ ࣖ

wa lillāhi gaibus-samāwāti wal-arḍi wa ilaihi yurja‘ul-amru kulluhū fa‘budhu wa tawakkal ‘alaih(i), wa mā rabbuka bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).

تے آسماناں تے زمین دے راز اللہ دے کول نیں تے سارے کم اوہدے کول واپس آ جاندے نیں۔ اس لیی اوہدی عبادت کرو تے اوہدے تے بھروسہ کرو۔ تے تہاڈا رب تہاڈے کماں توں بے خبر نئیں ہووے گا۔