Q.S الصفات (اَلصَّافَّات) - 182 مصرعیاں دی گنتی

وَالصّٰۤفّٰتِ صَفًّاۙ

waṣ-ṣāffāti ṣaffā(n).

قطاراں وچ ترتیب دتے گئے (فرشتیاں دے ساتھیاں) دے ذریعہ،

فَالزّٰجِرٰتِ زَجْرًاۙ

faz-zājirāti zajrā(n).

(صحابہ) دی طرفوں جہڑے سنجیدگی نال روکدے نیں،

فَالتّٰلِيٰتِ ذِكْرًاۙ

fat-tāliyāti żikrā(n).

(صحابہ) د‏‏ی طرف تو‏ں جو انتباہ پڑھدے نيں،

اِنَّ اِلٰهَكُمْ لَوَاحِدٌۗ

inna ilāhakum lawāḥid(un).

بے شک تیرا رب اک اے.

رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَرَبُّ الْمَشَارِقِۗ

rabbus-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumā wa rabbul-masyāriq(i).

آسماناں تے زمین تے اوہناں دے وچکار جو کجھ اے اوہدا رب تے چڑھن آلیاں دا رب۔

اِنَّا زَيَّنَّا السَّمَاۤءَ الدُّنْيَا بِزِيْنَةِ ِۨالْكَوَاكِبِۙ

innā zayyannas-samā'ad-dun-yā bizīnatinil-kawākib(i).

بے شک، اسی دنیا دے (سب توں نیڑے) جنت نو تاریاں دے زیور نال سجایا اے۔

وَحِفْظًا مِّنْ كُلِّ شَيْطٰنٍ مَّارِدٍۚ

wa ḥifẓam min kulli syaiṭānim mārid(in).

تے (اسیں) ہر باغی شیطان توں اس دی حفاظت کیتی اے۔

لَا يَسَّمَّعُوْنَ اِلَى الْمَلَاِ الْاَعْلٰى وَيُقْذَفُوْنَ مِنْ كُلِّ جَانِبٍۖ

lā yassammā‘ūna ilal-mala'il-a‘lā wa yuqżafūna min kulli jānib(in).

اوہ (شیطان) فرشتیاں دی گل بات نئیں سن سکدے، تے اوہناں نوں ہر پاسیوں سٹ دتا جاندا اے،

دُحُوْرًا وَّلَهُمْ عَذَابٌ وَّاصِبٌ

duḥūraw wa lahum ‘ażābuw wāṣib(un).

اوہناں نوں دور کرن لئی، تے اوہناں نوں ہمیش دی سزا ملے گی،

اِلَّا مَنْ خَطِفَ الْخَطْفَةَ فَاَتْبَعَهٗ شِهَابٌ ثَاقِبٌ

illā man khaṭifal-khaṭfata fa'atba‘ahū syihābun ṡāqib(un).

سوائے (شیطان) دے جہڑا چوری کردا اے (اک گل بات)؛ کیونکہ اوہدا پچھا اک بھڑکدا ہویا تارہ کر رہیا اے۔

فَاسْتَفْتِهِمْ اَهُمْ اَشَدُّ خَلْقًا اَمْ مَّنْ خَلَقْنَا ۗاِنَّا خَلَقْنٰهُمْ مِّنْ طِيْنٍ لَّازِبٍ

fastaftihim ahum asyaddu khalqan am man khalaqnā, innā khalaqnāhum min ṭīnil lāzib(in).

لہٰذا انہاں تو‏ں (مکہ دے مشرکین تو‏ں) پُچھو کہ انہاں د‏‏ی تخلیق زیادہ مشکل اے یا جو اساں تخلیق کيتی اے ؟ بے شک، اسیں اوہناں نوں مٹی توں بنایا اے۔

بَلْ عَجِبْتَ وَيَسْخَرُوْنَ ۖ

bal ‘ajibta wa yaskharūn(a).

ایتھوں تیکر کہ تُسی (محمد) حیران ہو گئے (اوہناں دی نافرمانی تے) تے اوہناں نے (تہانوں) توہین کیتی۔

وَاِذَا ذُكِّرُوْا لَا يَذْكُرُوْنَ ۖ

wa iżā żukkirū lā yażkurūn(a).

تے جدوں اوہناں نوں خبردار کیتا جاندا اے، تے اوہ ایس گل تے دھیان نئیں دیندے۔

وَاِذَا رَاَوْا اٰيَةً يَّسْتَسْخِرُوْنَۖ

wa iżā ra'au āyatay yastaskhirūn(a).

تے جدو‏ں کوئی نشانی (اللہ د‏‏ی عظمت) دیکھدے نيں تاں اوہ اس دا مذاق اڈاندے نيں۔

وَقَالُوْٓا اِنْ هٰذَآ اِلَّا سِحْرٌ مُّبِيْنٌ ۚ

wa qālū in hāżā illā siḥrum mubīn(un).

تے اوہناں نے آکھیا، "ایہ حقیقی جادو دے علاوہ کجھ نئیں اے۔

ءَاِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَّعِظَامًا ءَاِنَّا لَمَبْعُوْثُوْنَۙ

a'iżā mitnā wa kunnā turābaw wa ‘iẓāman a'innā lamab‘ūṡūn(a).

جے اسی مر گئے آں تے گندگی تے ہڈیاں بن گئے آں، تے کی ایہ سچ اے کہ اسی (دوبارہ) زندہ ہو جاواں گے؟

اَوَاٰبَاۤؤُنَا الْاَوَّلُوْنَۗ

awa ābā'unal-awwalūn(a).

تے کی ساڈے پچھلے وڈکے (وی زندہ ہو جان گے)؟”

قُلْ نَعَمْ وَاَنْتُمْ دٰخِرُوْنَۚ

qul na‘am wa antum dākhirūn(a).

کہو (محمد)، "ہاں، تے تسی ذلیل ہو جاؤ گے۔"

فَاِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَّاحِدَةٌ فَاِذَا هُمْ يَنْظُرُوْنَ

fa'innamā hiya zajratuw wāḥidatun fa'iżā hum yanẓurūn(a).

لہٰذا واقعی قیامت صرف اک چیخ دے نال ہوندی اے؛ فیر فوراً اوہناں نے ایہنوں ویکھیا۔

وَقَالُوْا يٰوَيْلَنَا هٰذَا يَوْمُ الدِّيْنِ

wa qālū yā wailanā hāżā yaumud-dīn(i).

تے اوہناں نے آکھیا، "اسی کِنے بدبخت آں! (کاش) ایہ انتقام دا دن ہوندا۔"

هٰذَا يَوْمُ الْفَصْلِ الَّذِيْ كُنْتُمْ بِهٖ تُكَذِّبُوْنَ ࣖ

hāżā yaumul-faṣlil-lażī kuntum bihī tukażżibūn(a).

ایہہ اوس فیصلے دا دن اے جہدے توں تسی کدی انکار کیتا سی۔

اُحْشُرُوا الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا وَاَزْوَاجَهُمْ وَمَا كَانُوْا يَعْبُدُوْنَ ۙ

uḥsyurul-lażīna ẓalamū wa azwājahum wa mā kānū ya‘budūn(a).

(فرشتہ نو‏‏ں حکم دتا) ، ظالماں تے انہاں دے ساتھیاں نو‏‏ں اکٹھا کرو تے جو اوہ عبادت کردے سن ،

مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ فَاهْدُوْهُمْ اِلٰى صِرَاطِ الْجَحِيْمِ

min dūnillāhi fahdūhum ilā ṣirāṭil-jaḥīm(i).

اللہ توں علاوہ، فیر اوہناں نوں جہنم دا راہ وکھاؤ۔

وَقِفُوْهُمْ اِنَّهُمْ مَّسْـُٔوْلُوْنَ ۙ

waqifūhum innahum mas'ūlūn(a).

اوہناں نوں (آرام سٹاپ تے) حراست وچ رکھو، واقعی اوہناں توں پچھیا جائے گا،

مَا لَكُمْ لَا تَنَاصَرُوْنَ

mā lakum lā tanāṣarūn(a).

“توں مدد کیوں نہیں کردا؟”

بَلْ هُمُ الْيَوْمَ مُسْتَسْلِمُوْنَ

bal humul-yauma mustaslimūn(a).

اس دن وی انہاں نے (اللہ دے فیصلے دے سامنے) ہتھیار ڈال دتے سن ۔

وَاَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلٰى بَعْضٍ يَّتَسَاۤءَلُوْنَ

wa aqbala ba‘ḍuhum ‘alā ba‘ḍiy yatasā'alūn(a).

تے اوہناں وچوں کجھ اک دوجے دا منہ کرکے اک دوجے نال جھگڑا کردے رہے۔

قَالُوْٓا اِنَّكُمْ كُنْتُمْ تَأْتُوْنَنَا عَنِ الْيَمِيْنِ

qālū innakum kuntum ta'tūnanā ‘anil-yamīn(i).

بے شک، اوہناں دے (پیروکاراں) نے (اپنے آگواں نوں) آکھیا، "تسی اوہ لوک سی جہڑے سجے پاسے توں ساڈے کول آئے سی۔"

قَالُوْا بَلْ لَّمْ تَكُوْنُوْا مُؤْمِنِيْنَۚ

qālū bal lam takūnū mu'minīn(a).

(سرداراں) نے جواب دتا، "(نہیں)، ایتھوں تیکر کہ تُسی وی اوہ او جیہڑے ایماندار نئیں بننا چاہندے،

وَمَا كَانَ لَنَا عَلَيْكُمْ مِّنْ سُلْطٰنٍۚ بَلْ كُنْتُمْ قَوْمًا طٰغِيْنَ

wa mā kāna lanā ‘alaikum min sulṭān(in), bal kuntum qauman ṭāgīn(a).

جد کہ ساڈا تہاڈے تے کوئی اختیار نئیں اے، حقیقت چ تسی اک اجہے لوک بن گئے او جہڑی خلاف ورزی کردی اے۔

فَحَقَّ عَلَيْنَا قَوْلُ رَبِّنَآ ۖاِنَّا لَذَاۤىِٕقُوْنَ

fa ḥaqqa ‘alainā qaulu rabbinā, innā lażā'iqūn(a).

ایس لئی ایہہ مناسب اے کہ رب دا فیصلہ (قیامت) ساڈے اوپر آوے؛ یقیناً اسی (سزا) محسوس کراں گے۔

فَاَغْوَيْنٰكُمْ اِنَّا كُنَّا غٰوِيْنَ

fa agwainākum innā kunnā gāwīn(a).

ایس لئی اسی تہانوں گمراہ کیتا، بے شک اسی آپ ای گمراہ ہوئے آں۔"

فَاِنَّهُمْ يَوْمَىِٕذٍ فِى الْعَذَابِ مُشْتَرِكُوْنَ

fa innahum yauma'iżin fil-‘ażābi musytarikūn(a).

ایس لئی، واقعی، اوس دن، اوہ اکٹھے سزا بھگتن گے۔

اِنَّا كَذٰلِكَ نَفْعَلُ بِالْمُجْرِمِيْنَ

innā każālika naf‘alu bil-mujrimīn(a).

بے شک، اسی گناہ کرن آلے لوکاں نال انج دا سلوک کرنے آں۔

اِنَّهُمْ كَانُوْٓا اِذَا قِيْلَ لَهُمْ لَآ اِلٰهَ اِلَّا اللّٰهُ يَسْتَكْبِرُوْنَ ۙ

innahum kānū iżā qīla lahum lā ilāha illallāhu yastakbirūn(a).

بے شک جدو‏ں انہاں نو‏ں کہیا گیا "لا الہ الا اللہ" (اللہ دے سوا کوئی خدا نئيں) تاں انہاں نے فخر کیتا،

وَيَقُوْلُوْنَ اَىِٕنَّا لَتَارِكُوْٓا اٰلِهَتِنَا لِشَاعِرٍ مَّجْنُوْنٍ ۗ

wa yaqūlūna a'innā latārikū ālihatinā lisyā‘irim majnūn(in).

تے انہاں نے کہیا کہ کسی پاگل شاعر د‏‏ی وجہ تو‏ں آپنے بتاں نو‏‏ں ترک کر دیئے؟

بَلْ جَاۤءَ بِالْحَقِّ وَصَدَّقَ الْمُرْسَلِيْنَ

bal jā'a bil-ḥaqqi wa ṣaddaqal-mursalīn(a).

فیر وی اوہ (محمد) حق دے نال آئے تے (پچھلے) رسولاں دی تصدیق کیتی.

اِنَّكُمْ لَذَاۤىِٕقُوا الْعَذَابِ الْاَلِيْمِ ۚ

innakum lażā'iqul-‘ażābil-alīm(i).

بے شک، تسی اک تکلیف دہ سزا دا سواد چکھو گے۔

وَمَا تُجْزَوْنَ اِلَّا مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَۙ

wa mā tujzauna illā mā kuntum ta‘malūn(a).

تے تُسی اوس کم دے علاوہ نئیں ملے گا جہڑا تُسی کردے سی۔

اِلَّا عِبَادَ اللّٰهِ الْمُخْلَصِيْنَ

illā ‘ibādallāhil-mukhlaṣīn(a).

لیکن اللہ دے پاک بندہ،

اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ رِزْقٌ مَّعْلُوْمٌۙ

ulā'ika lahum rizqum ma‘lūm(un).

اوہناں دی فراہمی پہلے توں طے شدہ اے،

فَوَاكِهُ ۚوَهُمْ مُّكْرَمُوْنَۙ

fawākihu wa hum mukramūn(a).

(یعنی) پھل۔ تے اوہ عزت یافتہ نیں۔

فِيْ جَنّٰتِ النَّعِيْمِۙ

fī jannātin na‘īm(i).

لذت نال بھرے آسماناں وچ،

عَلٰى سُرُرٍ مُّتَقٰبِلِيْنَ

‘alā sururim mutaqābilīn(a).

(اوہ) صوفیاں تے آہمنے سامنے بیٹھے۔

يُطَافُ عَلَيْهِمْ بِكَأْسٍ مِّنْ مَّعِيْنٍۢ ۙ

yuṭāfu ‘alaihim bika'sim mim ma‘īn(in).

اوہناں نوں چشمیاں (جنت) توں شیشے (پانی نال بھرے ہوئے) دے آلے دوالے لنگھایا جاندا سی،

بَيْضَاۤءَ لَذَّةٍ لِّلشّٰرِبِيْنَۚ

baiḍā'a lażżatil lisy-syāribīn(a).

(رنگ) خالص چٹا اے، ایہ اوہناں لوکاں لئی چنگا لگدا اے جہڑے ایہنوں پیندے نیں۔

لَا فِيْهَا غَوْلٌ وَّلَا هُمْ عَنْهَا يُنْزَفُوْنَ

lā fīhā gauluw wa lā hum ‘anhā yunzafūn(a).

ایہدے وچ نشہ کرن آلی کوئی شے نئیں اے تے اوہ ایہدے توں مست نئیں ہوندے۔

وَعِنْدَهُمْ قٰصِرٰتُ الطَّرْفِ عِيْنٌ ۙ

wa ‘indahum qāṣirātuṭ-ṭarfi ‘īn(un).

تے اوہناں دے نال (اپسرا) وی نیں جہناں دیاں سوہنیاں اکھاں ہوندیاں نیں، تے اوہناں دی نظر محدود ہوندی اے،

كَاَنَّهُنَّ بَيْضٌ مَّكْنُوْنٌ

ka'annahum baiḍum maknūn(un).

جویں اوہ چنگی طرحاں رکھے ہوئے انڈے ہون۔

فَاَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلٰى بَعْضٍ يَّتَسَاۤءَلُوْنَ

fa'aqbala ba‘ḍuhum ‘alā ba‘ḍiy yatasā'alūn(a).

پھیر گلاں کردیاں ہویاں اوہ اک-دوجے دا ساہمنا کر گئے۔

قَالَ قَاۤىِٕلٌ مِّنْهُمْ اِنِّيْ كَانَ لِيْ قَرِيْنٌۙ

qāla qā'ilum minhum innī kāna lī qarīn(un).

اوہناں وچوں اک نے کیہا، "بے شک، میرا اک وار (دنیا وچ) اک یار سی،

يَّقُوْلُ اَءِنَّكَ لَمِنَ الْمُصَدِّقِيْنَ

yaqūlu a'innaka laminal-muṣaddiqīn(a).

جہناں نے کہیا، ’’کی تُسی سچ مچ اوہناں لوکاں چوں اک او جیہڑے (قیامت دے دن) دی تصدیق کردے نیں؟

ءَاِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَّعِظَامًا ءَاِنَّا لَمَدِيْنُوْنَ

a'iżā mitnā wa kunnā turāban a'innā lamadīnūn(a).

جے اسی مر گئے آں تے مٹی تے ہڈیاں بن گئے آں، تے کی اسی واقعی (زندہ ہو جاواں گے) تاکہ سانوں انتقام دتا جائے؟"

قَالَ هَلْ اَنْتُمْ مُّطَّلِعُوْنَ

qāla hal antum muṭṭali‘ūn(a).

اوہناں نے آکھیا، "کی تسی (میرے دوست) دا جائزہ لینا چاہندے او؟"

فَاطَّلَعَ فَرَاٰهُ فِيْ سَوَاۤءِ الْجَحِيْمِ

faṭṭala‘a fa ra'āhu fī sawā'il-jaḥīm(i).

اس لئی اس نے اس ولّ ویکھیا، پھر اس نے اپنے (دوست) نوں اک بلدے ہوئے دوزخ دے وچکار دیکھیا۔

قَالَ تَاللّٰهِ اِنْ كِدْتَّ لَتُرْدِيْنِ ۙ

qāla tallāhi in kitta laturdīn(i).

اوہنے آکھیا اللہ دی قسم، توں مینوں نقصان کرن دے نیڑے کر دتا،

وَلَوْلَا نِعْمَةُ رَبِّيْ لَكُنْتُ مِنَ الْمُحْضَرِيْنَ

wa lau lā ni‘matu rabbī lakuntu minal-muḥḍarīn(a).

تے جے میرے رب دا فضل نہ ہوندا تے میں ضرور اوہناں لوکاں چوں ہوندا جہناں نوں گھسیٹیا گیا سی (جہنم)۔"

اَفَمَا نَحْنُ بِمَيِّتِيْنَۙ

afamā naḥnu bimayyitīn(a).

فیر کی اسی نئیں مراں گے؟

اِلَّا مَوْتَتَنَا الْاُوْلٰى وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِيْنَ

illā mautatunal-ūlā wa mā naḥnu bimu‘ażżabīn(a).

جدوں تیکر ساڈی موت پہلی (ایس دنیا وچ) نہ ہووے، تے سانوں سزا نہ ہووے (ایس دنیا وچ)؟”

اِنَّ هٰذَا لَهُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُ

inna hāżā lahuwal-fauzul-‘aẓīm(u).

بے شک، ایہ واقعی اک شاندار فتح سی۔

لِمِثْلِ هٰذَا فَلْيَعْمَلِ الْعٰمِلُوْنَ

limiṡli hāżā falya‘malil-‘āmilūn(a).

اس طرح دی (فتح) واسطے جو صدقہ کرن دے اہل نیں اوہ صدقہ کرن دیو

اَذٰلِكَ خَيْرٌ نُّزُلًا اَمْ شَجَرَةُ الزَّقُّوْمِ

ażālika khairun nuzulan am syajaratuz-zaqqūm(i).

کی (جنت دی خوراک) بہتر ڈش اے یا زقوم دا درخت۔

اِنَّا جَعَلْنٰهَا فِتْنَةً لِّلظّٰلِمِيْنَ

innā ja‘alnāhā fitnatal liẓ-ẓālimīn(a).

بے شک، اساں اس (درخت زقوم) نو‏‏ں ظالماں د‏‏ی عذاب بنا دتا ا‏‏ے۔

اِنَّهَا شَجَرَةٌ تَخْرُجُ فِيْٓ اَصْلِ الْجَحِيْمِۙ

innahā syajaratun takhruju fī aṣlil-jaḥīm(i).

بے شک ایہہ رُکھ اے جہڑا دوزخ دی گہرائیاں چوں نکلدا اے جہیم،

طَلْعُهَا كَاَنَّهٗ رُءُوْسُ الشَّيٰطِيْنِ

Ṭal‘uhā ka'annahū ru'ūsusy-syayāṭīn(i).

ایہہ شیطاناں دے سراں وانگوں لگدا اے۔

فَاِنَّهُمْ لَاٰكِلُوْنَ مِنْهَا فَمَالِـُٔوْنَ مِنْهَا الْبُطُوْنَۗ

fa innahum la'ākilūna minhā fa māli'ūna minhal-buṭūn(a).

لہذا بے شک، انہاں نے اس وچو ں کچھ (درخت دا پھل) کھادا، تے انہاں نے اس دے پھل (زققم) تو ں اپنے پیٹ نو ں بھر لیا۔

ثُمَّ اِنَّ لَهُمْ عَلَيْهَا لَشَوْبًا مِّنْ حَمِيْمٍۚ

Ṡumma inna lahum ‘alaihā lasyaubam min ḥamīm(in).

فیر بے شک، (زقوم دا پھل) کھان دے بعد انہاں نو اک مشروب ملیا جہدے وچ بہوں گرم پانی ملایا گیا سی۔

ثُمَّ اِنَّ مَرْجِعَهُمْ لَاِلَى الْجَحِيْمِ

Ṡumma inna marji‘ahum la'ilal-jaḥīm(i).

فیر اوہناں دی واپسی دی تھاں ضرور جہیم دا جہنم ہووے گا۔

اِنَّهُمْ اَلْفَوْا اٰبَاۤءَهُمْ ضَاۤلِّيْنَۙ

innahum alfau ābā'ahum ḍāllīn(a).

بے شک، اوہناں نے اپنے آباؤ اجداد نوں گمراہی دی حالت وچ پایا،

فَهُمْ عَلٰٓى اٰثٰرِهِمْ يُهْرَعُوْنَ

fahum ‘alā āṡārihim yuhra‘ūn(a).

فیر اوہناں نے اپنے (وڈے وڈکیاں) دے نقش قدم تے چلن لئی جلدی کیتی۔

وَلَقَدْ ضَلَّ قَبْلَهُمْ اَكْثَرُ الْاَوَّلِيْنَۙ

wa laqad ḍalla qablahum akṡarul-awwalīn(a).

تے بے شک انہاں تو‏ں پہلے (قریش) قدیم لوگاں وچو‏ں زیادہ تر گمراہ ہوئے چکے سن،

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا فِيْهِمْ مُّنْذِرِيْنَ

wa laqad arsalnā fīhim munżirīn(a).

تے بے شک، اسی اوہناں وچ (رسولاں) خبردار کرن آلے گھلے ہن۔

فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُنْذَرِيْنَۙ

fanẓur kaifa kāna ‘āqibatul-munżarīn(a).

ایس لئی جنہاں نوں خبردار کیتا گیا سی اوہناں دے انت ول دھیان دیو،

اِلَّا عِبَادَ اللّٰهِ الْمُخْلَصِيْنَ ࣖ

illā ‘ibādallāhil-mukhlaṣīn(a).

سوائے اللہ دے بندیاں دے جہڑے (گناہ توں) پاک ہو چکے نیں۔

وَلَقَدْ نَادٰىنَا نُوْحٌ فَلَنِعْمَ الْمُجِيْبُوْنَۖ

wa laqad nādānā nūḥun falani‘mal-mujībūn(a).

تے بے شک، نوح نے ساڈے کولوں دعا کیتی، اس لیی، اسی سب توں چنگے آں جہڑے دعا دی اجازت دیندے آں۔

وَنَجَّيْنٰهُ وَاَهْلَهٗ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيْمِۖ

wa najjaināhu wa ahlahū minal-karbil-‘aẓīm(i).

اسیں اوہنوں تے اوہدے پیروکاراں نوں اک وڈی آفت توں بچایا اے۔

وَجَعَلْنَا ذُرِّيَّتَهٗ هُمُ الْبَاقِيْنَ

wa ja‘alnā żurriyyatahū humul-bāqīn(a).

تے اساں اس دے بچےآں تے پوتےآں نو‏‏ں ایسے شخص بنایا جو انہاں د‏‏ی اولاد نو‏‏ں جاری رکھن۔

وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِى الْاٰخِرِيْنَ ۖ

wa taraknā ‘alaihi fil-ākhirīn(a).

تے اسی انہاں لوکاں دے درمیان نوح (ستائش) دے لئی محفوظ کیتا جو بعد وچ آئے؛

سَلٰمٌ عَلٰى نُوْحٍ فِى الْعٰلَمِيْنَ

salāmun ‘alā nūḥin fil-‘ālamīn(a).

ساری دنیا وچ نوح نوں خوشحالی (اسی عطا کیتی)۔

اِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ

innā każālika najzil-muḥsinīn(a).

بے شک، اسی انج اوہناں نوں انعام دیندے آں جہڑے چنگے کم کردے نیں۔

اِنَّهٗ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِيْنَ

innahū min ‘ibādinal-mu'minīn(a).

بے شک، اوہ ساڈے مومن خادماں چوں اے۔

ثُمَّ اَغْرَقْنَا الْاٰخَرِيْنَ

Ṡumma agraqnal-ākharīn(a).

فیر اسی دوجیاں نو ڈبو دتا۔

۞ وَاِنَّ مِنْ شِيْعَتِهٖ لَاِبْرٰهِيْمَ ۘ

wa inna min syī‘atihī la'ibrāhīm(a).

تے بے شک ابراہیم اپنے گروہ (نوح) وچ شامل سن ۔

اِذْ جَاۤءَ رَبَّهٗ بِقَلْبٍ سَلِيْمٍۙ

iż jā'a rabbahū biqalbin salīm(in).

(یاد رکھو) جدوں پاک دل نال اپنے رب کول آیا،

اِذْ قَالَ لِاَبِيْهِ وَقَوْمِهٖ مَاذَا تَعْبُدُوْنَ ۚ

iż qāla li'abīhi wa qaumihī māżā ta‘budūn(a).

(یاد کرو) جدوں اس نے اپنے پیو تے اپنے لوکاں نوں آکھیا، "تسی کیہڑی چیز دی پوجا کردے او؟

اَىِٕفْكًا اٰلِهَةً دُوْنَ اللّٰهِ تُرِيْدُوْنَۗ

a'ifkan ālihatan dūnallāhi turīdūn(a).

کی تسی اللہ دے علاوہ کسے ہور رب نال جھوٹ بولنا چاہندے او؟

فَمَا ظَنُّكُمْ بِرَبِّ الْعٰلَمِيْنَ

famā ẓannukum birabbil-‘ālamīn(a).

تاں تسیں سارے جگاں دے ربّ بارے کی سوچدے ہو؟"

فَنَظَرَ نَظْرَةً فِى النُّجُوْمِۙ

fa naẓara naẓratan fin-nujūm(i).

پھر تاریاں ولّ اک نظر ماری،

فَقَالَ اِنِّيْ سَقِيْمٌ

fa qāla innī saqīm(un).

فیر اس (ابراہیم) نے کہیا، "بے شک میں بیمار ہاں"۔

فَتَوَلَّوْا عَنْهُ مُدْبِرِيْنَ

fa tawallau ‘anhu mudbirīn(a).

پھر اوہ اس توں منہ موڑ کے چلے گئے ۔

فَرَاغَ اِلٰٓى اٰلِهَتِهِمْ فَقَالَ اَلَا تَأْكُلُوْنَۚ

farāga ilā ālihatihim faqāla alā ta'kulūn(a).

فیر اوہ (ابراہیم) خاموشی تو‏ں انہاں دے بتاں دے پاس چلا گیا؛ پھیر بولیا، “کیوں نہیں کھاندے؟

مَا لَكُمْ لَا تَنْطِقُوْنَ

mā lakum lā tanṭiqūn(a).

توں جواب کیوں نہیں دیندا؟”

فَرَاغَ عَلَيْهِمْ ضَرْبًا ۢبِالْيَمِيْنِ

farāga ‘alaihim ḍarbam bil-yamīn(i).

پھر اس نے اپنے سجے ہتھ نال ماردے ہوئے اوہناں (بتاں) دا ساہمنا کیتا۔

فَاَقْبَلُوْٓا اِلَيْهِ يَزِفُّوْنَ

fa aqbalū ilaihi yaziffūn(a).

فیر اوہ (اوہدے لوک) اوہدے کول نسدے آئے۔

قَالَ اَتَعْبُدُوْنَ مَا تَنْحِتُوْنَۙ

qāla ata‘budūna mā tanḥitūn(a).

اس (ابراہیم) نے فرمایا کہ کیہ تسيں انہاں مجسمےآں د‏‏ی عبادت کردے نيں جنہاں نو‏‏ں تسيں تراشیا سی؟

وَاللّٰهُ خَلَقَكُمْ وَمَا تَعْمَلُوْنَ

wallāhu khalaqakum wa mā ta‘malūn(a).

اصل وچ ایہ اللہ اے جس نے تہانوں بنایا اے تے جو تسی کردے او"۔

قَالُوا ابْنُوْا لَهٗ بُنْيَانًا فَاَلْقُوْهُ فِى الْجَحِيْمِ

qālubnū lahū bun-yānan fa'alqūhu fil-jaḥīm(i).

اوہناں نے آکھیا، "ابراہیم نوں ساڑن لئی اوہدے لئی اک عمارت (چمنی) بناؤ؛ فیر اوہنوں اگ وچ سُٹ دیو۔"

فَاَرَادُوْا بِهٖ كَيْدًا فَجَعَلْنٰهُمُ الْاَسْفَلِيْنَ

fa arādū bihī kaidan faja‘alnāhumul-asfalīn(a).

لہٰذا انہاں نے اسنو‏ں ساڑ کر اسنو‏ں دھوکہ دینے دا ارادہ کیتا، (لیکن اللہ تعالیٰ نے اسنو‏ں بچایا)، فیر اسيں نے انہاں نو‏‏ں حقیر لوک بنا دتا۔

وَقَالَ اِنِّيْ ذَاهِبٌ اِلٰى رَبِّيْ سَيَهْدِيْنِ

wa qāla innī żāhibun ilā rabbī sayahdīn(i).

تے اس (ابراہیم) نے کہیا، "بے شک، مینوں اپنے رب دا سامنا کرنا پئے گا، اوہ میری راہنمائی کرے گا۔

رَبِّ هَبْ لِيْ مِنَ الصّٰلِحِيْنَ

rabbi hab lī minaṣ-ṣāliḥīn(a).

اے میرے رب مینوں (بچہ) نصیب کر جو پرہیزگاراں وچوں ہووے۔"

فَبَشَّرْنٰهُ بِغُلٰمٍ حَلِيْمٍ

fa basysyarnāhu bigulāmin ḥalīm(in).

لہٰذا اسيں نے اسنو‏ں اک بہت ہی صبر کرنے والے بچے (اسماعیل) د‏‏ی پیدائش د‏‏ی خوشخبری دتی۔

فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ

falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).

ایس لئی جدوں بچہ (عمر) پہنچیا تے اوہ اوہدے نال کوشش کرن دے قابل ہو گیا، (ابراہیم) نے آکھیا، "اے میرے پتر! بے شک، میں خواب ویکھیا کہ میں تہانوں ذبح کر رہیا سی۔ ایس لئی سوچو کہ تسی کی سوچدے او!" اس نے (اسماعیل) جواب دتا کہ اے میرے والد! اوہ کرو جو (اللہ) آپ نو‏‏ں حکم دیندا اے، انشاء اللہ تسيں مینو‏ں صبر کرنے والےآں وچو‏ں پاؤ گے۔

فَلَمَّآ اَسْلَمَا وَتَلَّهٗ لِلْجَبِيْنِۚ

falammā aslamā wa tallahū lil-jabīn(i).

لہذا جدو‏ں انہاں دونے نے ہتھیار ڈال دتے سن تے اس نے (ابراہیم) نے اپنے بیٹے نو‏‏ں (اپنے) مندر اُتے رکھیا، (اللہ دے حکم نو‏‏ں انجام دینے دے لئی)۔

وَنَادَيْنٰهُ اَنْ يّٰٓاِبْرٰهِيْمُ ۙ

wa nādaināhu ay yā ibrāhīm(u).

فیر اساں نے اسنو‏ں بلایا کہ اے ابراہیم!

قَدْ صَدَّقْتَ الرُّءْيَا ۚاِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ

qad ṣaddaqtar-ru'yā, innā każālika najzil-muḥsinīn(a).

بے شک، تسی اوس سفنے نوں جائز قرار دتا اے۔ بے شک، اسی انج اوہناں نوں انعام دیندے آں جہڑے چنگے کم کردے نیں۔

اِنَّ هٰذَا لَهُوَ الْبَلٰۤؤُا الْمُبِيْنُ

inna hāżā lahuwal-balā'ul-mubīn(u).

حقیقت چ، ایہ واقعی اک حقیقی امتحان اے۔

وَفَدَيْنٰهُ بِذِبْحٍ عَظِيْمٍ

wa fadaināhu biżibḥin ‘aẓīm(in).

تے اسی بچے نو اک وڈی قربانی دے کے چھڑایا۔

وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِى الْاٰخِرِيْنَ ۖ

wa taraknā ‘alaihi fil-ākhirīn(a).

تے اسی ابراہیم دے لیی (ستائش) اوہناں لوکاں چوں محفوظ کیتیاں جہڑے اوہدے بعد آئے۔

سَلٰمٌ عَلٰٓى اِبْرٰهِيْمَ

salāmun ‘alā ibrāhīm(a).

ابراہیم نوں نیک خواہشاں۔

كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ

każālika najzil-muḥsinīn(a).

اس طرح اسی اوہناں نوں انعام دیندے آں جہڑے چنگے کم کردے نیں۔

اِنَّهٗ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِيْنَ

innahū min ‘ibādinal-mu'minīn(a).

بے شک، اوہ ساڈے مومن خادماں چوں اے۔

وَبَشَّرْنٰهُ بِاِسْحٰقَ نَبِيًّا مِّنَ الصّٰلِحِيْنَ

wa basysyarnāhu bi'isḥāqa nabiyyam minaṣ-ṣāliḥīn(a).

تے اساں نے اسنو‏ں (اسحاق د‏‏ی پیدائش) د‏‏ی خوشخبری دتی ، جو اک نبی سی جو متقی لوکاں وچو‏ں سی ۔

وَبٰرَكْنَا عَلَيْهِ وَعَلٰٓى اِسْحٰقَۗ وَمِنْ ذُرِّيَّتِهِمَا مُحْسِنٌ وَّظَالِمٌ لِّنَفْسِهٖ مُبِيْنٌ ࣖ

wa bāraknā ‘alaihi wa ‘alā isḥāq(a), wa min żurriyyatihimā muḥsinuw wa ẓālimul linafsihī mubīn(un).

تے اسی اوہدے تے اسحاق تے برکتاں عطا کیتیاں۔ تے دونے د‏‏ی اولاد وچو‏ں اوہ لوک نيں جو نیکی کردے نيں تے اوہ وی نيں جو کھلے عام اپنے آپ تو‏ں ظلم کردے نيں۔

وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلٰى مُوْسٰى وَهٰرُوْنَ ۚ

wa laqad manannā ‘alā mūsā wa hārūn(a).

تے بے شک اسی موسیٰ تے ہارون تے احسان کیتے نیں۔

وَنَجَّيْنٰهُمَا وَقَوْمَهُمَا مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيْمِۚ

wa najjaināhumā wa qaumahumā minal-karbil-‘aẓīm(i).

تے اسی اوہناں نوں تے اوہناں دے لوکاں نوں اک وڈی مصیبت توں بچایا،

وَنَصَرْنٰهُمْ فَكَانُوْا هُمُ الْغٰلِبِيْنَۚ

wa naṣarnāhum fakānū humul-gālibīn(a).

تے اسی اوہناں دی مدد کیتی، تاں جے اوہ فاتح ہو جان۔

وَاٰتَيْنٰهُمَا الْكِتٰبَ الْمُسْتَبِيْنَ ۚ

wa ātaināhumal-kitābal-mustabīn(a).

تے اسیں اوہناں دوواں نوں اک بہت واضح کتاب دتی،

وَهَدَيْنٰهُمَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيْمَۚ

wa hadaināhumaṣ-ṣirāṭal-mustaqīm(a).

تے اسیں اوہناں دوواں نوں سدھا راہ وکھایا۔

وَتَرَكْنَا عَلَيْهِمَا فِى الْاٰخِرِيْنَ ۖ

wa taraknā ‘alaihimā fil-ākhirīn(a).

تے اسیں اوہناں دوواں لئی (ستائش) اوہناں لوکاں وچ امر کیتا جیہڑے بعد وچ آئے،

سَلٰمٌ عَلٰى مُوْسٰى وَهٰرُوْنَ

salāmun ‘alā mūsā wa hārūn(a).

موسیٰ تے ہارون نوں نیک خواہشات۔

اِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ

innā każālika najzil-muḥsinīn(a).

اس طرح اسی اوہناں نوں انعام دیندے آں جہڑے چنگے کم کردے نیں۔

اِنَّهُمَا مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِيْنَ

innahumā min ‘ibādinal-mu'minīn(a).

بے شک ایہ دونے ساڈے ایماندار خادماں وچو‏ں نيں۔

وَاِنَّ اِلْيَاسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِيْنَۗ

wa inna ilyāsa laminal-mursalīn(a).

تے واقعی، الیاس واقعی رسولاں چوں اک سی۔

اِذْ قَالَ لِقَوْمِهٖٓ اَلَا تَتَّقُوْنَ

iż qāla liqaumihī alā tattaqūn(a).

(یاد رکھو) جدوں اس نے اپنے لوکاں نوں آکھیا، "تسی پرہیزگار کیوں نئیں او؟

اَتَدْعُوْنَ بَعْلًا وَّتَذَرُوْنَ اَحْسَنَ الْخٰلِقِيْنَۙ

atad‘ūna ba‘law wa tażarūna aḥsanal-khāliqīn(a).

کی تہانوں بعل دی عبادت کرنی چاہیدی اے تے (اللہ) نوں سب توں چنگے خالق نوں چھڈ دینا چاہیدا اے؟

اللّٰهَ رَبَّكُمْ وَرَبَّ اٰبَاۤىِٕكُمُ الْاَوَّلِيْنَ

allāha rabbakum wa rabba ābā'ikumul-awwalīn(a).

(یعنی) اللہ تہاڈا رب اے تے تہاڈے سابقہ ​​آباؤ اجداد دا رب اے؟”

فَكَذَّبُوْهُ فَاِنَّهُمْ لَمُحْضَرُوْنَۙ

fakażżabūhu fa'innahum lamuḥḍarūn(a).

لیکن اوہ اس توں انکار کردے نیں (الیاس)، فیر واقعی، اوہناں نوں (جہنم ول) گھسیٹیا جائے گا،

اِلَّا عِبَادَ اللّٰهِ الْمُخْلَصِيْنَ

illā ‘ibādallāhil-mukhlaṣīn(a).

سوائے اللہ دے اوہناں بندیاں دے جیہڑے گناہ توں پاک ہو چکے نیں،

وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِى الْاٰخِرِيْنَ ۙ

wa taraknā ‘alaihi fil-ākhirīn(a).

تے اساں بعد چ آن آلے لوکاں چوں الیاس (تعریف) لئی اس نوں امر کر دتا۔

سَلٰمٌ عَلٰٓى اِلْ يَاسِيْنَ

salāmun ‘alā ilyāsīn(a).

الیاس نوں نیک خواہشات۔

اِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ

innā każālika najzil-muḥsinīn(a).

اس طرح اسی اوہناں نوں انعام دیندے آں جہڑے چنگے کم کردے نیں۔

اِنَّهٗ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِيْنَ

innahū min ‘ibādinal-mu'minīn(a).

بے شک، اوہ ساڈے مومن خادماں چوں اے۔

وَاِنَّ لُوْطًا لَّمِنَ الْمُرْسَلِيْنَۗ

wa inna lūṭal laminal-mursalīn(a).

تے واقعی، لوط واقعی رسولاں چوں اک سی۔

اِذْ نَجَّيْنٰهُ وَاَهْلَهٗٓ اَجْمَعِيْنَۙ

iż najjaināhu wa ahlahū ajma‘īn(a).

(یاد رکھو) جدوں اسیں اوہنوں تے اوہدے سارے پیروکاراں نوں بچایا،

اِلَّا عَجُوْزًا فِى الْغٰبِرِيْنَ

illā ‘ajūzan fil-gābirīn(a).

سوائے اک بڈھی عورت (اوہدی بیوی) دے نال لوکاں دے نال جہڑے (شہر چ) رہندے سن۔

ثُمَّ دَمَّرْنَا الْاٰخَرِيْنَ

Ṡumma dammarnal-ākharīn(a).

فیر اسی دوجے لوکاں نو تباہ کر دتا۔

وَاِنَّكُمْ لَتَمُرُّوْنَ عَلَيْهِمْ مُّصْبِحِيْنَۙ

wa innakum latamurrūna ‘alaihim muṣbiḥīn(a).

تے بے شک تُسی (اہلیان مکہ) صبح انہاں دے (بقایا) وچوں گزر جاؤ گے،

وَبِالَّيْلِۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ ࣖ

wa bil-lail(i), afalā ta‘qilūn(a).

تے رات نوں۔ تاں سمجھ کیوں نہیں آؤندی؟

وَاِنَّ يُوْنُسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِيْنَۗ

wa inna yūnusa laminal-mursalīn(a).

تے بے شک، یونس واقعی رسولاں چوں اک سی،

اِذْ اَبَقَ اِلَى الْفُلْكِ الْمَشْحُوْنِۙ

iż abaqa ilal-fulkil-masyḥūn(i).

(یاد کرو) جدوں اوہ بھجیا سی، لدے ہوئے جہاز ول،

فَسَاهَمَ فَكَانَ مِنَ الْمُدْحَضِيْنَۚ

fa sāhama fakāna minal-mudḥaḍīn(a).

فیر اوہ لاٹری چ ​​داخل ہویا تے پتہ چلیا کہ اوہ ہارن آلے لوکاں چوں اک سی (لاٹری چ)۔

فَالْتَقَمَهُ الْحُوْتُ وَهُوَ مُلِيْمٌ

faltaqamahul-ḥūtu wa huwa mulīm(un).

اس لئی اس نوں بے عزت حالت وچّ اک وڈی مچھی نے نگل لیا۔

فَلَوْلَآ اَنَّهٗ كَانَ مِنَ الْمُسَبِّحِيْنَ ۙ

falau lā annahū kāna minal-musabbiḥīn(a).

لہٰذا جے اوہ انہاں لوکاں وچو‏ں نئيں اے جو اللہ تو‏ں بہت ذکر (دعا) کردے نيں تاں

لَلَبِثَ فِيْ بَطْنِهٖٓ اِلٰى يَوْمِ يُبْعَثُوْنَۚ

lalabiṡa fī baṭnihī ilā yaumi yub‘aṡūn(a).

یقیناً اوہ قیامت دے دن تک (مچھی دے) پیٹ وچ رہوے گا۔

۞ فَنَبَذْنٰهُ بِالْعَرَاۤءِ وَهُوَ سَقِيْمٌ ۚ

fa nabażnāhu bil-‘arā'i wa huwa saqīm(un).

فیر اسی اوہنوں اک بنجر زمین تے سُٹ دتا، جدوں اوہ بیمار سی۔

وَاَنْۢبَتْنَا عَلَيْهِ شَجَرَةً مِّنْ يَّقْطِيْنٍۚ

wa ambatnā ‘alaihi syajaratam miy yaqṭīn(in).

فیر اسیں اوہدے لئی اک لوکی اگائی۔

وَاَرْسَلْنٰهُ اِلٰى مِائَةِ اَلْفٍ اَوْ يَزِيْدُوْنَۚ

wa arsalnāhu ilā mi'ati alfin au yazīdūn(a).

تے اسی اوہنوں اک لکھ یا ایس توں ودھ لوکاں ول گھلیا،

فَاٰمَنُوْا فَمَتَّعْنٰهُمْ اِلٰى حِيْنٍ

fa'āmanū famatta‘nāhum ilā ḥīn(in).

جدوں تیکر اوہ ایمان نئیں لیا، تے ایس لئی اسی اوہناں نوں کجھ ویلے لئی لطف اندوز کیتا۔

فَاسْتَفْتِهِمْ اَلِرَبِّكَ الْبَنَاتُ وَلَهُمُ الْبَنُوْنَۚ

fastaftihim alirabbikal-banātu wa lahumul-banūn(a).

لہٰذا انہاں تو‏ں (مکہ دے کافراں ​​تو‏ں) پُچھو کہ بیٹیاں تواڈے رب دے لئی تے بیٹے انہاں دے لئی؟

اَمْ خَلَقْنَا الْمَلٰۤىِٕكَةَ اِنَاثًا وَّهُمْ شٰهِدُوْنَ

am khalaqnal-malā'ikata ināṡaw wa hum syāhidūn(a).

یا اسیں فرشتیاں نوں مادہ دی شکل وچ پیدا کیتا جدوں کہ اوہ گواہ سن؟

اَلَآ اِنَّهُمْ مِّنْ اِفْكِهِمْ لَيَقُوْلُوْنَۙ

alā innahum min ifkihim layaqūlūn(a).

بے شک ایہہ اوہناں دے جھوٹاں وچوں اے کہ اوہ کہندے نیں،

وَلَدَ اللّٰهُ ۙوَاِنَّهُمْ لَكٰذِبُوْنَۙ

waladallāh(u), wa innahum lakāżibūn(a).

اللہ نے اک پتر جنم دتا اے۔ تے بے شک، اوہ جھوٹے ہن۔

اَصْطَفَى الْبَنَاتِ عَلَى الْبَنِيْنَۗ

aṣṭafal-banāti ‘alal-banīn(a).

کیہ اوہ (اللہ) پتراں نالوں دھیاں نوں ترجیح دیندا اے؟

مَا لَكُمْۗ كَيْفَ تَحْكُمُوْنَ

mā lakum, kaifa taḥkumūn(a).

تہاڈی کیہ وجہ اے؟ تسی کیویں طے کردے او؟

اَفَلَا تَذَكَّرُوْنَۚ

afalā tażakkarūn(a).

فیر تسی غور کیوں نئیں کردے؟

اَمْ لَكُمْ سُلْطٰنٌ مُّبِيْنٌۙ

am lakum sulṭānum mubīn(un).

یا تہاڈے کول واضح ثبوت اے؟

فَأْتُوْا بِكِتٰبِكُمْ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

fa'tū bikitābikum in kuntum ṣādiqīn(a).

(فیر) فیر اپنی کتاب لے آؤ جے تسی اک سچے بندے او۔

وَجَعَلُوْا بَيْنَهٗ وَبَيْنَ الْجِنَّةِ نَسَبًا ۗوَلَقَدْ عَلِمَتِ الْجِنَّةُ اِنَّهُمْ لَمُحْضَرُوْنَۙ

wa ja‘alū bainahū wa bainal-jinnati nasabā(n), wa laqad ‘alimatil-jinnatu innahum lamuḥḍarūn(a).

تے انہاں نے اس (اللہ) تے جناں دے درمیان اک نسب (خانوادی) رشتہ قائم کیتا ۔ تے بے شک، جناں نوں پتہ لگ گیا اے کہ اوہناں نوں ضرور گھسیٹیا جاوے گا (جہنم ول)،

سُبْحٰنَ اللّٰهِ عَمَّا يَصِفُوْنَۙ

subḥānallāhi ‘ammā yaṣifūn(a).

جلال اللہ تے جو اوہ منسوب کردے نیں،

اِلَّا عِبَادَ اللّٰهِ الْمُخْلَصِيْنَ

illā ‘ibādallāhil-mukhlaṣīn(a).

سوائے اللہ دے بندیاں دے جہڑے (گناہ توں) پاک ہو چکے نیں۔

فَاِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُوْنَۙ

fa'innakum wa mā ta‘budūn(a).

لہذا سچ مچ تسی تے جہدی تسی پوجا کردے او،

مَآ اَنْتُمْ عَلَيْهِ بِفٰتِنِيْنَۙ

mā antum ‘alaihi bifātinīn(a).

اللہ دے خلاف کسے نوں گمراہ نئیں کر سکے گا،

اِلَّا مَنْ هُوَ صَالِ الْجَحِيْمِ

illā man huwa ṣālil-jaḥīm(i).

سوائے اوہناں لوکاں دے جہڑے جہنم جہیم چ جان گے۔

وَمَا مِنَّآ اِلَّا لَهٗ مَقَامٌ مَّعْلُوْمٌۙ

wa mā minnā illā lahū maqāmum ma‘lūm(un).

تے ساڈے وچوں کوئی وی (فرشتے) نئیں بلکہ ہر اک دا اک خاص مقام اے،

وَّاِنَّا لَنَحْنُ الصَّۤافُّوْنَۖ

wa innā lanaḥnuṣ-ṣāffūn(a).

تے بے شک اسی ہمیشہ قطار چ منظم رہنے آں (اللہ دے احکامات تے عمل کرن چ)۔

وَاِنَّا لَنَحْنُ الْمُسَبِّحُوْنَ

wa innā lanaḥnul-musabbiḥūn(a).

تے بے شک، اسی واقعی (اللہ) دی تسبیح کردے رہنے آں۔

وَاِنْ كَانُوْا لَيَقُوْلُوْنَۙ

wa in kānū layaqūlūn(a).

تے بے شک انہاں نے (کافر مکہ) اصل وچ فرمایا اے

لَوْ اَنَّ عِنْدَنَا ذِكْرًا مِّنَ الْاَوَّلِيْنَۙ

lau anna ‘indanā żikram minal-awwalīn(a).

"جے ساڈے کول (جیہڑیاں کتاباں نازل ہوئیاں سن) قدیم لوکاں لئی کوئی کتاب ہوندی،

لَكُنَّا عِبَادَ اللّٰهِ الْمُخْلَصِيْنَ

lakunnā ‘ibādallāhil-mukhlaṣīn(a).

یقیناً اسی اللہ دے خادم ہوواں گے جہڑے (گناہ توں) پاک ہو جان گے۔"

فَكَفَرُوْا بِهٖۚ فَسَوْفَ يَعْلَمُوْنَ

fa kafarū bih(ī), fasaufa ya‘lamūn(a).

لیکن بظاہر انہاں نے اس (قرآن) دا انکار کیتا؛ فیر بعد چ اوہ جانن گے (اوہناں دی نافرمانی دے نتائج)۔

وَلَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا الْمُرْسَلِيْنَ ۖ

wa laqad sabaqat kalimatunā li‘ibādinal-mursalīn(a).

تے بے شک، ساڈا وعدہ ساڈے بندیاں لئی رہندا اے جہڑے قاصد بن جاندے نیں،

اِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنْصُوْرُوْنَۖ

innahum lahumul-manṣūrūn(a).

(یعنی) اوہناں نوں ضرور مدد ملے گی۔

وَاِنَّ جُنْدَنَا لَهُمُ الْغٰلِبُوْنَ

wa inna jundanā lahumul-gālibūn(a).

تے بے شک ایہ ساڈی فوج اے جہڑی ضرور جِت جائے گی۔

فَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتّٰى حِيْنٍۙ

fatawalla ‘anhum ḥattā ḥīn(in).

ایس لئی اک خاص ویلے تیکر اوہناں توں پٹھ کر دیو،

وَّاَبْصِرْهُمْۗ فَسَوْفَ يُبْصِرُوْنَ

wa abṣirhum, fa saufa yubṣirūn(a).

اس طرح اسی اوہناں نوں انعام دیندے آں جہڑے چنگے کم کردے نیں۔

اَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُوْنَ

afabi‘ażābinā yasta‘jilūn(a).

ایس لئی کی اوہ ایہ منگ رئے نیں کہ ساڈی سزا جلدی کیتی جائے؟

فَاِذَا نَزَلَ بِسَاحَتِهِمْ فَسَاۤءَ صَبَاحُ الْمُنْذَرِيْنَ

fa iżā nazala bisāḥatihim fa sā'a ṣabāḥul-munżarīn(a).

ایس لئی کی اوہ ایہ منگ رئے نیں کہ ساڈی سزا جلدی کیتی جائے؟

وَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتّٰى حِيْنٍۙ

wa tawalla ‘anhum ḥattā ḥīn(in).

لہٰذا جدو‏ں (عذاب) انہاں دے صحن وچ نازل ہوئے گا تاں فیر صبح انہاں لوکاں دے لئی بہت بھیڑی ہوئے گی جنہاں نو‏‏ں خبردار کیتا گیا سی ۔

وَّاَبْصِرْۗ فَسَوْفَ يُبْصِرُوْنَ

wa abṣir, fasaufa yubṣirūn(a).

تے اک خاص ویلے تک اوہناں توں دور ہو جاؤ۔

سُبْحٰنَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُوْنَۚ

subḥāna rabbika rabbil-‘izzati ‘ammā yaṣifūn(a).

تے وکھاؤ، فیر اک دن اوہ (سزا) ویکھن گے۔

وَسَلٰمٌ عَلَى الْمُرْسَلِيْنَۚ

wa salāmun ‘alal-mursalīn(a).

جلال ہووے تیرے رب دی فطرت دا رب قادر مطلق جو اوہ کہندے نیں.

وَالْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ࣖ

wal-ḥamdu lillāhi rabbil-‘ālamīn(a).

تے رسولاں نوں نیک خواہشات۔