Q.S الانبیا (اَلْأَنْبِيَاء) - 112 مصرعیاں دی گنتی

اِقْتَرَبَ لِلنَّاسِ حِسَابُهُمْ وَهُمْ فِيْ غَفْلَةٍ مُّعْرِضُوْنَ ۚ

iqtaraba lin-nāsi ḥisābuhum wa hum fī gaflatim mu‘riḍūn(a).

لوکاں نے اپنے کماں دے حساب کتاب دے نیڑے ہو گئے نیں، جدوں کہ اوہ (دنیا دی) غفلت دی حالت وچ نیں، (آخرت توں) منہ موڑ رہے نیں۔

مَا يَأْتِيْهِمْ مِّنْ ذِكْرٍ مِّنْ رَّبِّهِمْ مُّحْدَثٍ اِلَّا اسْتَمَعُوْهُ وَهُمْ يَلْعَبُوْنَ ۙ

mā ya'tīhim min żikrim mir rabbihim muḥdaṡin illastama‘ūhu wa hum yal‘abūn(a).

ہر وار جدوں اوہناں تے رب ولوں کوئی نواں آیت نازل ہوندی اے، اوہ کھیڈدے ہوئے اوہنوں سن لیندے نیں۔

لَاهِيَةً قُلُوْبُهُمْۗ وَاَسَرُّوا النَّجْوَىۖ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْاۖ هَلْ هٰذَآ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْۚ اَفَتَأْتُوْنَ السِّحْرَ وَاَنْتُمْ تُبْصِرُوْنَ

lāhiyatan qulūbuhum, wa asarrun-najwal-lażīna ẓalamū, hal hāżā illā basyarum miṡlukum, afa ta'tūnas-siḥra wa antum tubṣirūn(a).

اوہناں دے دل نظرانداز کرن دی حالت چ ہن۔ تے ظالم لوکاں نے اپنی گل بات خفیہ رکھی، "ایہ (شخص) (محمد) تہاڈے ورگا اک انسان (وی) دے علاوہ کجھ نئیں اے۔ کی تسی ایس جادو نوں ویکھدے ہوئے وی قبول کیتا؟"

قٰلَ رَبِّيْ يَعْلَمُ الْقَوْلَ فِى السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِۖ وَهُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ

qāla rabbī ya‘lamul-qaula fis-samā'i wal-arḍ(i), wa huwas-samī‘ul-‘alīm(u).

اس (محمد) نے فرمایا، "میرا رب اسماناں تے زمین دے (تمام) الفاظ نو‏‏ں جاندا اے تے اوہ سب کچھ سننے والا، سب نو‏‏ں جاننے والا ا‏‏ے۔"

بَلْ قَالُوْٓا اَضْغَاثُ اَحْلَامٍۢ بَلِ افْتَرٰىهُ بَلْ هُوَ شَاعِرٌۚ فَلْيَأْتِنَا بِاٰيَةٍ كَمَآ اُرْسِلَ الْاَوَّلُوْنَ

bal qālū aḍgāṡu aḥlāmim baliftarāhu bal huwa syā‘ir(un), falya'tinā bi'āyatin kamā ursilal-awwalūn(a).

اوہناں نے ایتھوں تیکر آکھیا، "(قرآن) افراتفری آلے خواباں دا پھل اے، یا اوہدی (محمد دی) انجینئرنگ دا نتیجہ اے، یا ایتھوں تیکر کہ اوہ صرف اک شاعر اے، ساڈے لئی اک نشانی (ثبوت) لیان دی کوشش کرو، بالکل اوہناں قاصداں وانگوں جیہڑے پہلے گھلے گئے سن۔"

مَآ اٰمَنَتْ قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْيَةٍ اَهْلَكْنٰهَاۚ اَفَهُمْ يُؤْمِنُوْنَ

mā āmanat qablahum min qaryatin ahlaknāhā, afahum yu'minūn(a).

انہاں تو‏ں پہلے اک ایسی سرزمین دے باشندےآں نو‏‏ں جسنو‏ں اساں تباہ کر دتا سی، انہاں نے ایمان نئيں لیا سی (حالانکہ اسيں نے ثبوت بھیجیا ا‏‏ے۔)۔ کیہ اوہ منن گے؟

وَمَآ اَرْسَلْنَا قَبْلَكَ اِلَّا رِجَالًا نُّوْحِيْٓ اِلَيْهِمْ فَسْـَٔلُوْٓا اَهْلَ الذِّكْرِ اِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُوْنَ

wa mā arsalnā qablaka illā rijālan nūḥī ilaihim fas'alū ahlaż-żikri in kuntum lā ta‘lamūn(a).

تے اساں آپ تو‏ں (محمد) تو‏ں پہلے (رسول) نئيں بھیجے بلکہ کچھ مرداں نو‏‏ں جنہاں نو‏‏ں اسيں نے انہاں نو‏ں وحیاں دتیاں، لہذا کسی ایسے شخص تو‏ں پُچھ جو علم رکھدا اے، جے تسيں نو‏‏ں معلوم نئيں ا‏‏ے۔

وَمَا جَعَلْنٰهُمْ جَسَدًا لَّا يَأْكُلُوْنَ الطَّعَامَ وَمَا كَانُوْا خٰلِدِيْنَ

wa mā ja‘alnāhum jasadal lā ya'kulūnaṭ-ṭa‘āma wa mā kānū khālidīn(a).

تے اسی انہاں (رسولاں) نو‏‏ں ایسا جسم نئيں بنایا جو خوراک نہ کھاندا اے تے اوہ (وی) ہمیش رہندے ني‏‏‏‏ں۔

ثُمَّ صَدَقْنٰهُمُ الْوَعْدَ فَاَنْجَيْنٰهُمْ وَمَنْ نَّشَاۤءُ وَاَهْلَكْنَا الْمُسْرِفِيْنَ

Ṡumma ṣadaqnāhumul-wa‘da fa anjaināhum wa man nasyā'u wa ahlaknal-musrifīn(a).

فیر اسی اوہناں نال کیتا وعدہ پورا کیتا (جس دا اسی وعدہ کیتا سی)۔ چنانچہ اساں انہاں نو‏‏ں بچایا تے انہاں نو‏ں جنہاں نو‏ں اسيں نے چاہیا بچایا تے انہاں نو‏ں تباہ کر دتا جنہاں نے ظلم کيتا۔

لَقَدْ اَنْزَلْنَآ اِلَيْكُمْ كِتٰبًا فِيْهِ ذِكْرُكُمْۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ ࣖ

laqad anzalnā ilaikum kitāban fīhi żikrukum, afalā ta‘qilūn(a).

بے شک اساں آپ دے لئی اک کتاب (قرآن) نازل کيتی اے جس وچ آپ دے لئی انتباہ ا‏‏ے۔ پھیر سمجھ نہیں آؤندی؟

وَكَمْ قَصَمْنَا مِنْ قَرْيَةٍ كَانَتْ ظَالِمَةً وَّاَنْشَأْنَا بَعْدَهَا قَوْمًا اٰخَرِيْنَ

wa kam qaṣamnā min qaryatin kānat ẓālimataw wa ansya'nā ba‘dahā qauman ākharīn(a).

تے اسی ناانصافی والے ملکاں دے کِنے (وسنیکاں) نوں تباہ کیتا اے، تے اسی اوہناں دے بعد (اوہناں دی تھاں) اک ہور نسل پیدا کیتی اے۔

فَلَمَّآ اَحَسُّوْا بَأْسَنَآ اِذَا هُمْ مِّنْهَا يَرْكُضُوْنَ ۗ

falammā aḥassū ba'sanā iżā hum minhā yarkuḍūn(a).

ایس لئی جدوں اوہناں نوں ساڈی عذاب محسوس ہوئی تے اوہ اچانک (اپنے ملک) توں فرار ہو گئے۔

لَا تَرْكُضُوْا وَارْجِعُوْٓا اِلٰى مَآ اُتْرِفْتُمْ فِيْهِ وَمَسٰكِنِكُمْ لَعَلَّكُمْ تُسْـَٔلُوْنَ

lā tarkuḍū warji‘ū ilā mā utriftum fīhi wa masākinikum la‘allakum tus'alūn(a).

جلدی نال نہ دوڑو; اپنی زندگی دیاں خوشیاں تے اپنے (چنگے) رہائش گاہواں ول پرت جاؤ، تاں جے تہانوں پچھ گچھ کیتی جا سکے۔

قَالُوْا يٰوَيْلَنَآ اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

qālū yā wailanā innā kunnā ẓālimīn(a).

اوہناں نے آکھیا، "اسی کِنے بدبخت آں، بے شک، اسی ظلم کرن آلے آں۔"

فَمَا زَالَتْ تِّلْكَ دَعْوٰىهُمْ حَتّٰى جَعَلْنٰهُمْ حَصِيْدًا خٰمِدِيْنَ

famā zālat tilka da‘wāhum ḥattā ja‘alnāhum ḥaṣīdan khāmidīn(a).

ایس لئی اوہناں دیاں شکایتاں جاری رہیاں، ایس لئی اسیں اوہناں نوں کٹے ہوئے بوٹے بنا دتے، جیہڑے ہن رہ نئیں سکدے سن۔

وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاۤءَ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا لٰعِبِيْنَ

wa mā khalaqnas-samā'a wal-arḍa wa mā bainahumā lā‘ibīn(a).

تے اسیں آسمان تے زمین تے اوہناں دے وچکار ہر شے نوں صرف تفریح ​​لئی نئیں بنایا۔

لَوْ اَرَدْنَآ اَنْ نَّتَّخِذَ لَهْوًا لَّاتَّخَذْنٰهُ مِنْ لَّدُنَّآ ۖاِنْ كُنَّا فٰعِلِيْنَ

lau aradnā an nattakhiża lahwal lattakhażnāhum mil ladunnā, in kunnā fā‘ilīn(a).

جے اسی (بیویاں تے بچیاں دی) کھیڈ بنانا چاہندے، تے اسی ایہنوں اپنے پاسے توں بناندے، جے اسی واقعی انج کرنا چاہندے۔

بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْبَاطِلِ فَيَدْمَغُهٗ فَاِذَا هُوَ زَاهِقٌۗ وَلَكُمُ الْوَيْلُ مِمَّا تَصِفُوْنَ

bal naqżifu bil-ḥaqqi ‘alal-bāṭili fa yadmaguhū fa iżā huwa zāhiq(un), wa lakumul-wailu mimmā taṣifūn(a).

اصل وچ، اسیں جو ٹھیک سی (سچ) نوں جھوٹ (سچ نئیں) تے سُٹ دتا تے فیر جو سچ سی اوہنوں تباہ کر دتا، فیر فوراً اوہ (جھوٹ) ختم ہو گیا۔ تے افسوس تہاڈے تے کیونکہ تسی (اللہ) نوں اوہ صفات منسوب کردے او جہڑیاں اوہدے لائق نئیں۔

وَلَهٗ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَمَنْ عِنْدَهٗ لَا يَسْتَكْبِرُوْنَ عَنْ عِبَادَتِهٖ وَلَا يَسْتَحْسِرُوْنَ ۚ

wa lahū man fis-samāwāti wal-arḍ(i), wa man ‘indahū lā yastakbirūna ‘an ‘ibādatihī wa lā yastaḥsirūn(a).

تے اوہدے نیں جیہڑے اسماناں تے زمین تے نیں۔ تے (فرشتے) جو اس دے نال نيں، اس د ی عبادت کرنے دا تکبر نئيں رکھدے نيں تے (وی) تھکاوٹ محسوس نئيں کردے نيں۔

يُسَبِّحُوْنَ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ لَا يَفْتُرُوْنَ

yusabbiḥūnal-laila wan-nahāra wa lā yafturūn(a).

اوہ (فرشتے) رات دن مسلسل تسبیح کردے ہن۔

اَمِ اتَّخَذُوْٓا اٰلِهَةً مِّنَ الْاَرْضِ هُمْ يُنْشِرُوْنَ

amittakhażū ālihatam minal-arḍi hum yunsyirūn(a).

کیہ اوہناں نے زمین توں دیوتا لئے سن، جیہڑے (مردیاں) نوں جیوندا کر سکدے سن؟

لَوْ كَانَ فِيْهِمَآ اٰلِهَةٌ اِلَّا اللّٰهُ لَفَسَدَتَاۚ فَسُبْحٰنَ اللّٰهِ رَبِّ الْعَرْشِ عَمَّا يَصِفُوْنَ

lau kāna fīhimā ālihatun illallāhu lafasadatā, fa subḥānallāhi rabbil-‘arsyi ‘ammā yaṣifūn(a).

جے انہاں دونے (آسمان تے زمین اُتے ) اللہ دے علاوہ ہور دیوتا رکھدے تاں انہاں دونے دا فنا ہوجاندا۔ اللہ دا جلال ہووے جہڑا عرش دا مالک اے، اوہدے توں جہڑا اوہ منسوب کردے نیں۔

لَا يُسْـَٔلُ عَمَّا يَفْعَلُ وَهُمْ يُسْـَٔلُوْنَ

lā yus'alu ‘ammā yaf‘alu wa hum yus'alūn(a).

اس تو‏ں (اللہ) تو‏ں پُچھیا نئيں جاندا اے کہ اوہ کیہ کردا اے بلکہ انہاں تو‏ں پُچھیا جائے گا۔

اَمِ اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اٰلِهَةً ۗقُلْ هَاتُوْا بُرْهَانَكُمْۚ هٰذَا ذِكْرُ مَنْ مَّعِيَ وَذِكْرُ مَنْ قَبْلِيْۗ بَلْ اَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَۙ الْحَقَّ فَهُمْ مُّعْرِضُوْنَ

amittakhażū min dūnihī ālihah(tan), qul hātū burhānakum, hāżā żikru mam ma‘iya wa żikru man qablī, bal akṡaruhum lā ya‘lamūnal-ḥaqqa fahum mu‘riḍūn(a).

یا اوہ اوہدے توں وکھ دوجے دیوتا لیندے نیں؟ کہو (محمد)، "اپنیاں وجوہات کہو! ایہ (قرآن) انہاں لوکاں دے لئی خبردار اے جو میرے نال نيں تے میرے تو‏ں پہلے دے لوکاں دے لئی خبردار ا‏‏ے۔" پر ایہناں چوں بوہتیاں نوں سچ (سچ) دا پتہ نئیں، ایس لئی اوہ منہ موڑ لیندے نیں۔

وَمَآ اَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَّسُوْلٍ اِلَّا نُوْحِيْٓ اِلَيْهِ اَنَّهٗ لَآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنَا۠ فَاعْبُدُوْنِ

wa mā arsalnā min qablika mir rasūlin illā nūḥī ilaihi annahū lā ilāha illā ana fa‘budūn(i).

تے اساں آپ (محمد) تو‏ں پہلے کسی رسول نو‏‏ں نئيں بھیجیا بلکہ آپ نے اس اُتے نازل کیتا کہ میرے سوا کوئی خدا (جس نو‏‏ں عبادت دا حق اے ) نئيں اے لہذا میری عبادت کرو۔

وَقَالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمٰنُ وَلَدًا سُبْحٰنَهٗ ۗبَلْ عِبَادٌ مُّكْرَمُوْنَ ۙ

wa qāluttakhażar-raḥmānu waladan subḥānah(ū), bal ‘ibādum mukramūn(a).

تے انہاں نے کہیا، "رب الرحمن نے (فرشتہ) نو‏‏ں بیٹا بنایا ا‏‏ے۔" اوہدا جلال ہووے۔ اصل چ اوہ (فرشتے) جلال یافتہ نوکر نیں،

لَا يَسْبِقُوْنَهٗ بِالْقَوْلِ وَهُمْ بِاَمْرِهٖ يَعْمَلُوْنَ

lā yasbiqūnahū bil-qauli wa hum bi'amrihī ya‘malūn(a).

اوہ اوہدے سامنے گل نئیں کردے سن تے اوہ اوہدے حکماں تے عمل کردے سن۔

يَعْلَمُ مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يَشْفَعُوْنَۙ اِلَّا لِمَنِ ارْتَضٰى وَهُمْ مِّنْ خَشْيَتِهٖ مُشْفِقُوْنَ

ya‘lamū mā baina aidīhim wa mā khalfahum wa lā yasyfa‘ūna illā limanirtaḍā wa hum min khasy-yatihī musyfiqūn(a).

اوہ (اللہ) سب کچھ جانندا اے جو انہاں دے (فرشتےآں) تے انہاں دے پِچھے اے تے اوہ شفاعت نئيں کردے سوائے انہاں لوکاں دے جنہاں نو‏‏ں (اللہ) پسند کردا اے تے اوہ ہمیشہ محتاط رہندے نيں کیونجے اوہ اس تو‏ں خوف رکھدے نيں۔

۞ وَمَنْ يَّقُلْ مِنْهُمْ اِنِّيْٓ اِلٰهٌ مِّنْ دُوْنِهٖ فَذٰلِكَ نَجْزِيْهِ جَهَنَّمَۗ كَذٰلِكَ نَجْزِى الظّٰلِمِيْنَ ࣖ

wa may yaqul minhum innī ilāhun min dūnihī fa żālika najzīhi jahannam(a), każālika najziẓ-ẓālimīn(a).

تے انہاں وچو‏ں جو کوئی آکھے کہ بے شک وچ اللہ دے سوا اک خدا ہاں، فیر اسی اس شخص نو‏‏ں دوزخ دا اجر دیواں گے۔ اس طرح اسی ظالماں نو انعام دیندے آں۔

اَوَلَمْ يَرَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اَنَّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ كَانَتَا رَتْقًا فَفَتَقْنٰهُمَاۗ وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَاۤءِ كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّۗ اَفَلَا يُؤْمِنُوْنَ

awalam yaral-lażīna kafarū annas-samāwāti wal-arḍa kānatā ratqan fa fataqnāhumā, wa ja‘alnā minal-mā'i kulla syai'in ḥayy(in), afalā yu'minūn(a).

تے کیہ کافراں ​​نو‏‏ں ایہ معلوم نئيں اے کہ زمین تے آسمان کدی متحد سن، فیر اسيں نے انہاں نو‏‏ں الگ کر دتا؛ تے اسی ہر جاندار نوں پانی توں بنایا؛ فیر اوہ یقین کیوں نئیں کردے؟

وَجَعَلْنَا فِى الْاَرْضِ رَوَاسِيَ اَنْ تَمِيْدَ بِهِمْۖ وَجَعَلْنَا فِيْهَا فِجَاجًا سُبُلًا لَّعَلَّهُمْ يَهْتَدُوْنَ

wa ja‘alnā fil-arḍi rawāsiya an tamīda bihim, wa ja‘anā fīhā fijājan subulal la‘allahum yahtadūn(a).

تے اساں اس زمین تے پکے پہاڑ بنائے نیں تاں جے اوہ اوہناں دے نال نہ ہلے، تے اسیں اوتھے چوڑیاں راہواں وی بنائیاں نیں تاں جے اوہ راہنمائی کر سکن۔

وَجَعَلْنَا السَّمَاۤءَ سَقْفًا مَّحْفُوْظًاۚ وَهُمْ عَنْ اٰيٰتِهَا مُعْرِضُوْنَ

wa ja‘alnas-samā'a saqfam maḥfūẓā(n), wa hum ‘an āyātihā mu‘riḍūn(a).

تے اساں اسمان نو‏‏ں اک ایسی چھت بنایا جو محفوظ اے مگر فیر وی اوہ نشانیاں (اللہ د‏‏ی عظمت) (سورج، چاند، ہوا، بادل وغیرہ) تو‏ں دور ہوجاندے نيں۔

وَهُوَ الَّذِيْ خَلَقَ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَۗ كُلٌّ فِيْ فَلَكٍ يَّسْبَحُوْنَ

wa huwal-lażī khalaqal-laila wan-nahāra wasy-syamsa wal-qamar(a), kullun fī falakiy yasbaḥūn(a).

تے اوہی اے جس نے رات تے دن، سورج تے چن پیدا کیتا اے۔ ہر اک اپنے مدار چ گردش کردا اے۔

وَمَا جَعَلْنَا لِبَشَرٍ مِّنْ قَبْلِكَ الْخُلْدَۗ اَفَا۟ىِٕنْ مِّتَّ فَهُمُ الْخٰلِدُوْنَ

wa mā ja‘alnā libasyarim min qablikal-khuld(a), afa'im mitta fahumul-khālidūn(a).

تے اسی تواڈے (محمد) توں پہلاں کسے وی انسان لئی ہمیش دی حیاتی پیدا نئیں کیتی؛ جے تسی مر جاؤ، تے کی اوہ زندہ رہن گے؟

كُلُّ نَفْسٍ ذَاۤىِٕقَةُ الْمَوْتِۗ وَنَبْلُوْكُمْ بِالشَّرِّ وَالْخَيْرِ فِتْنَةً ۗوَاِلَيْنَا تُرْجَعُوْنَ

kullu nafsin żā'iqatul-maut(i), wa nablūkum bisy-syarri wal-khairi fitnah(tan), wa ilainā turja‘ūn(a).

ہر جیوندی روح موت دا سواد چکھے گی۔ اسی تہانوں آزمائش دے طور تے ماڑے تے چنگے نال پرکھاں گے۔ تے تہانوں صرف ساڈے کول واپس کیتا جائے گا۔

وَاِذَا رَاٰكَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِنْ يَّتَّخِذُوْنَكَ اِلَّا هُزُوًاۗ اَهٰذَا الَّذِيْ يَذْكُرُ اٰلِهَتَكُمْۚ وَهُمْ بِذِكْرِ الرَّحْمٰنِ هُمْ كٰفِرُوْنَ

wa iżā ra'ākal-lażīna kafarū iy yattakhiżūnaka illā huzuwā(n), ahāżal-lażī yażkuru ālihatakum, wa hum biżikrir-raḥmāni hum kāfirūn(a).

تے جدو‏ں کافر آپ نو‏‏ں (محمد) دیکھدے نيں تاں اوہ آپ نو‏‏ں صرف اک مذاق سمجھدے نيں۔ (اوہناں نے آکھیا)، "کی ایہہ اوہ اے جس نے تہاڈے دیوتاواں دی نندا کیتی؟" بھاویں اوہ اللہ رحمن نوں یاد کرن توں انکار کرن آلے لوک نیں۔

خُلِقَ الْاِنْسَانُ مِنْ عَجَلٍۗ سَاُورِيْكُمْ اٰيٰتِيْ فَلَا تَسْتَعْجِلُوْنِ

khuliqal-insānu min ‘ajal(in), sa'urīkum āyātī falā tasta‘jilūn(i).

انسان جلدی چ بنائے گئے۔ بعد چ میں تہانوں اپنی نشانیاں (طاقت) وکھاواں گا۔ ایس لئی مینوں ایس نوں جلدی کرن لئی نہ آکھو۔

وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْوَعْدُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa yaqūlūna matā hāżal-wa‘du in kuntum ṣādiqīn(a).

تے اوہناں نے آکھیا، "جے تسی سچے او تے وعدہ کدوں آوے گا؟"

لَوْ يَعْلَمُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا حِيْنَ لَا يَكُفُّوْنَ عَنْ وُّجُوْهِهِمُ النَّارَ وَلَا عَنْ ظُهُوْرِهِمْ وَلَا هُمْ يُنْصَرُوْنَ

lau ya‘lamul-lażīna kafarū ḥīna lā yakuffūna ‘aw wujūhihimun nāra wa lā ‘an ẓuhūrihim wa lā hum yunṣarūn(a).

جے کافراں ​​نوں پتہ سی، جدوں اوہ اپنے چہرے تے پٹھ توں دوزخ دی اگ نوں دور کرن توں قاصر سن، اوہناں نوں کوئی مدد نئیں ملی (بے شک اوہناں نے ایس نوں جلدی کرن لئی نئیں آکھیا)۔

بَلْ تَأْتِيْهِمْ بَغْتَةً فَتَبْهَتُهُمْ فَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَ رَدَّهَا وَلَا هُمْ يُنْظَرُوْنَ

bal ta'tīhim bagtatan fa tabhatuhum falā yastaṭī‘ūna raddahā wa lā hum yunẓarūn(a).

دراصل (قیامت دے دن) ایہہ اوہناں دے کول اچانک آوے گا، فیر اوہ گھبرا جان گے؛ فیر اوہ اس توں انکار کرن توں قاصر ہوندے نیں تے اوہناں نوں تاخیر (ویلا) نئیں دتا جاندا۔

وَلَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِّنْ قَبْلِكَ فَحَاقَ بِالَّذِيْنَ سَخِرُوْا مِنْهُمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ ࣖ

wa laqadistuhzi'a birusulim min qablika fa ḥāqa bil-lażīna sakhirū minhum mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).

تے بے شک، تہاڈے (محمد) توں پہلاں دے رسولاں دا وی مذاق اڑایا گیا، لہٰذا (عذاب) انہاں لوکاں اُتے نازل ہویا جنہاں نے مذاق اڑایا جو (رسولاں) دا اوہ ہمیشہ مذاق اڑاندے سن۔

قُلْ مَنْ يَّكْلَؤُكُمْ بِالَّيْلِ وَالنَّهَارِ مِنَ الرَّحْمٰنِۗ بَلْ هُمْ عَنْ ذِكْرِ رَبِّهِمْ مُّعْرِضُوْنَ

qul may yakla'ukum bil-laili wan-nahāri minar-raḥmān(i), bal hum ‘an żikrihim mu‘riḍūn(a).

آکھو رات دن تہانوں اللہ رحمن اللہ دے عذاب توں کون بچائے گا؟ پر اوہ اپنے ربّ نوں یاد کرن توں جھجکدے ہن ۔

اَمْ لَهُمْ اٰلِهَةٌ تَمْنَعُهُمْ مِّنْ دُوْنِنَاۗ لَا يَسْتَطِيْعُوْنَ نَصْرَ اَنْفُسِهِمْ وَلَا هُمْ مِّنَّا يُصْحَبُوْنَ

am lahum ālihatun tamna‘uhum min dūninā, lā yastaṭī‘ūna naṣra anfusihim wa lā hum minnā yuṣḥabūn(a).

یا اوہناں دے دیوتا نیں جیہڑے اوہناں نوں ساڈے توں بچا سکدے نیں؟ اوہناں دے دیوتا اپنے آپ دی مدد کرن دے قابل نئیں نیں، تے نہ ای اوہ ساڈی عذاب توں محفوظ نیں۔

بَلْ مَتَّعْنَا هٰٓؤُلَاۤءِ وَاٰبَاۤءَهُمْ حَتّٰى طَالَ عَلَيْهِمُ الْعُمُرُۗ اَفَلَا يَرَوْنَ اَنَّا نَأْتِى الْاَرْضَ نَنْقُصُهَا مِنْ اَطْرَافِهَاۗ اَفَهُمُ الْغٰلِبُوْنَ

bal matta‘nā hā'ulā'i wa ābā'ahum ḥattā ṭāla ‘alaihimul-‘umur(u), afalā yarauna annā na'til-arḍa nanquṣuhā min aṭrāfihā, afahumul-gālibūn(a).

اصل وچ، اسیں اوہناں نوں تے اوہناں دے وڈکیاں نوں اوہناں دی لمی عمر تک (دنیا وچ زندگی دا) لذت بخشیا اے۔ پس کیہ انہاں نے ایہ نئيں دیکھیا کہ اسيں اک سرزمین اُتے آئے (جہڑی کافراں ​​دے زیر تسلط سی ) فیر اسيں نے اس سرزمین دے سرے تو‏ں اس دا رقبہ کم کر دتا؟ کی اوہی جِتدے نیں؟

قُلْ اِنَّمَآ اُنْذِرُكُمْ بِالْوَحْيِۖ وَلَا يَسْمَعُ الصُّمُّ الدُّعَاۤءَ اِذَا مَا يُنْذَرُوْنَ

qul innamā unżirukum bil-waḥy(i), wa lā yasma‘uṣ-ṣummud-du‘ā'a iżā mā yunżarūn(a).

کہو (محمد)، "بے شک میں تہانوں صرف وحی دے مطابق خبردار کر رہیا واں۔" پر بہرے لوک خبردار ہون تے آواز نئیں سندے۔

وَلَىِٕنْ مَّسَّتْهُمْ نَفْحَةٌ مِّنْ عَذَابِ رَبِّكَ لَيَقُوْلُنَّ يٰوَيْلَنَآ اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

wa la'im massathum nafḥatum min ‘ażābi rabbika layaqūlunna yā wailanā innā kunnā ẓālimīn(a).

تے جے تہاڈے رب دی طرفوں اوہناں تے ذرا وی عذاب پئے تے اوہ ضرور آکھن گے، "ساڈے تے افسوس! بے شک، اسی اوہناں لوکاں چوں آں جہڑے ہمیشہ (اپنے آپ تے) ظلم کردے نیں"۔

وَنَضَعُ الْمَوَازِيْنَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيٰمَةِ فَلَا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْـًٔاۗ وَاِنْ كَانَ مِثْقَالَ حَبَّةٍ مِّنْ خَرْدَلٍ اَتَيْنَا بِهَاۗ وَكَفٰى بِنَا حٰسِبِيْنَ

wa naḍa‘ul-mawāzīnal-qisṭa liyaumil-qiyāmati falā tuẓlamu nafsun syai'ā(n), wa in kāna miṡqāla ḥabbatim min khardalin atainā bihā, wa kafā binā ḥāsibīn(a).

تے اسی قیامت دے دن صحیح ترازو رکھاں گے تاکہ کسی نو‏‏ں تھوڑا سا وی نقصان نہ ہوئے؛ بھاویں ایہدا وزن صرف سرسوں دے بی دے برابر ہووے، اسی ضرور ایہنوں (انعام) لیاواں گے۔ تے ساڈے لئی حساب کتاب کرنا کافی اے۔

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسٰى وَهٰرُوْنَ الْفُرْقَانَ وَضِيَاۤءً وَّذِكْرًا لِّلْمُتَّقِيْنَ ۙ

wa laqad ātainā mūsā wa hārūnal-furqāna wa ḍiyā'aw wa żikral lil-muttaqīn(a).

تے بے شک، اسی موسیٰ تے ہارون نوں، فرقان (کتاب توریت) تے پرہیزگاراں لئی روشن خیالی تے ہدایت دتی اے۔

الَّذِيْنَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ وَهُمْ مِّنَ السَّاعَةِ مُشْفِقُوْنَ

allażīna yakhsyauna rabbahum bil-gaibi wa hum minas-sā‘ati musyfiqūn(a).

(یعنی) اوہ جیہڑے اپنے رب دی عذاب توں ڈردے نیں، حالانکہ اوہ اوہنوں نئیں ویکھدے، تے اوہ قیامت دے دن توں ڈردے نیں۔

وَهٰذَا ذِكْرٌ مُّبٰرَكٌ اَنْزَلْنٰهُۗ اَفَاَنْتُمْ لَهٗ مُنْكِرُوْنَ ࣖ

wa hāżā żikrum mubārakun anzalnāh(u), afa antum lahū munkirūn(a).

تے ایہ (قرآن) اک انتباہ اے جس وچ نعمتاں شامل نيں جنہاں نو‏‏ں اساں نازل کیتا ا‏‏ے۔ تے کی تسی ایس توں انکار کردے او؟

۞ وَلَقَدْ اٰتَيْنَآ اِبْرٰهِيْمَ رُشْدَهٗ مِنْ قَبْلُ وَكُنَّا بِهٖ عٰلِمِيْنَ

wa laqad ātainā ibrāhīma rusydahū min qablu wa kunnā bihī ‘ālimīn(a).

تے بے شک، اس توں پہلے (موسیٰ تے ہارون) اسیں ابراہام نوں ہدایت دتی، تے اسی اوہنوں پہلے ای جاندے ساں۔

اِذْ قَالَ لِاَبِيْهِ وَقَوْمِهٖ مَا هٰذِهِ التَّمَاثِيْلُ الَّتِيْٓ اَنْتُمْ لَهَا عٰكِفُوْنَ

iż qāla li'abīhi wa qaumihī mā hāżihit-tamāṡīlul-latī antum lahā ‘ākifūn(a).

(یاد رکھو)، جدو‏ں آپ (ابراہیم) نے اپنے والد تے اپنی قوم تو‏ں کہیا کہ ایہ کیہڑا مجسمہ اے جس د‏‏ی تسيں محنت تو‏ں عبادت کردے نيں؟

قَالُوْا وَجَدْنَآ اٰبَاۤءَنَا لَهَا عٰبِدِيْنَ

qālū wajadnā ābā'anā lahā ‘ābidīn(a).

اوہناں نے جواب دتا، "اسیں اپنے وڈکیاں نوں اوہدی پوجا کردے ہوئے پایا۔"

قَالَ لَقَدْ كُنْتُمْ اَنْتُمْ وَاٰبَاۤؤُكُمْ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

qāla laqad kuntum antum wa ābā'ukum fī ḍalālim mubīn(in).

آپ (ابراہیم) نے فرمایا کہ بے شک آپ تے آپ دے آباؤ اجداد واضح گمراہی وچ ني‏‏‏‏ں۔

قَالُوْٓا اَجِئْتَنَا بِالْحَقِّ اَمْ اَنْتَ مِنَ اللّٰعِبِيْنَ

qālū aji'tanā bil-ḥaqqi am anta minal-lā‘ibīn(a).

اوہناں نے کیہا، "سچ لے کے ساڈے کول آئے ہو جاں کھیڈدے پھردے ہو؟"

قَالَ بَلْ رَّبُّكُمْ رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ الَّذِيْ فَطَرَهُنَّۖ وَاَنَا۠ عَلٰى ذٰلِكُمْ مِّنَ الشّٰهِدِيْنَ

qāla bar rabbukum rabbus-samāwāti wal-arḍil-lażī faṭarahunn(a), wa ana ‘alā żālikum minasy-syāhidīn(a).

اس (ابراہیم) نے جواب دتا، "اصل وچ تہاڈا رب اسماناں تے زمین دا رب (مالک) اے؛ (اوہ) اوہی اے جس نے انہاں نو ں تخلیق کیتا؛ تے میں انہاں لوکاں وچو ں ہاں جو اس گل د ی گواہی دے سکدے نيں۔"

وَتَاللّٰهِ لَاَكِيْدَنَّ اَصْنَامَكُمْ بَعْدَ اَنْ تُوَلُّوْا مُدْبِرِيْنَ

wa tallāhi la'akīdanna aṣnāmakum ba‘da an tuwallū mudbirīn(a).

تے اللہ دی قسم، بے شک، میں تہاڈے بتاں نوں چھڈن دے بعد اوہناں دے خلاف دھوکھا کراں گا۔

فَجَعَلَهُمْ جُذٰذًا اِلَّا كَبِيْرًا لَّهُمْ لَعَلَّهُمْ اِلَيْهِ يَرْجِعُوْنَ

fa ja‘alahum jużāżan illā kabīral lahum la‘allahum ilaihi yarji‘ūn(a).

لہٰذا اس نے (ابراہیم) نے (بتاں) نو‏‏ں توڑ دتا، سوائے سب تو‏ں وڈے (اس دے والدین) دے؛ تاں جے اوہ اوہنوں پچھن لئی واپس آ جان۔

قَالُوْا مَنْ فَعَلَ هٰذَا بِاٰلِهَتِنَآ اِنَّهٗ لَمِنَ الظّٰلِمِيْنَ

qālū man fa‘ala hāżā bi'ālihatinā innahū laminaẓ-ẓālimīn(a).

اوہناں نے آکھیا، "ساڈے دیوتاواں دے خلاف ایہہ (عمل) کس نے کیتا؟ بے شک، اوہ ظالماں چوں اک اے۔"

قَالُوْا سَمِعْنَا فَتًى يَّذْكُرُهُمْ يُقَالُ لَهٗٓ اِبْرٰهِيْمُ ۗ

qālū sami‘nā fatay yażkuruhum yuqālu lahū ibrāhīm(u).

اوہناں (دوجیاں) نے آکھیا، "اسیں سُنیا کہ اک نوجوان سی جہنے (ایہناں بتاں دی مذمت کیتی)، اوہدا ناں ابراہیم سی۔"

قَالُوْا فَأْتُوْا بِهٖ عَلٰٓى اَعْيُنِ النَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَشْهَدُوْنَ

qālū fa'tū bihī ‘alā a‘yunin-nāsi la‘allahum yasyhadūn(a).

اوہناں نے آکھیا، "(فیر) اوہنوں کڈھو تے لوکاں نوں وکھاؤ تاں جے اوہ ویکھ سکن۔"

قَالُوْٓا ءَاَنْتَ فَعَلْتَ هٰذَا بِاٰلِهَتِنَا يٰٓاِبْرٰهِيْمُ ۗ

qālū a'anta fa‘alta hāżā bi'ālihatinā yā ibrāhīm(u).

انہاں نے پُچھیا، "اے ابراہیم، کی تُسی اوہی او جہنے ساڈے خدا دے خلاف ایہ (عمل) کیتا؟"

قَالَ بَلْ فَعَلَهٗ كَبِيْرُهُمْ هٰذَا فَسْـَٔلُوْهُمْ اِنْ كَانُوْا يَنْطِقُوْنَ

qāla bal fa‘alahū kabīruhum hāżā fas'alūhum in kānū yanṭiqūn(a).

اس (ابراہیم) نے جواب دتا، "اصل وچ وڈے (مجسمہ) نے ایہ کم کیتا سی، لہذا انہاں تو‏ں پُچھو، جے اوہ بول سکدے نيں۔"

فَرَجَعُوْٓا اِلٰٓى اَنْفُسِهِمْ فَقَالُوْٓا اِنَّكُمْ اَنْتُمُ الظّٰلِمُوْنَ ۙ

fa raja‘ū ilā anfusihim fa qālū innakum antumuẓ-ẓālimūn(a).

لہٰذا اوہ ہوش وچ واپس آئے تے کہیا، "بے شک ایہ تسيں ہی نيں جنہاں نے (اپنے آپ) اُتے ظلم کیتا ا‏‏ے۔"

ثُمَّ نُكِسُوْا عَلٰى رُءُوْسِهِمْۚ لَقَدْ عَلِمْتَ مَا هٰٓؤُلَاۤءِ يَنْطِقُوْنَ

Ṡumma nukisū ‘alā ru'ūsihim, laqad ‘alimta mā hā'ulā'i yanṭiqūn(a).

فیر انہاں نے سر جھکائے (تے کہیا) تسيں (ابراہیم) یقیناً جاندے نيں کہ (بت) بول نئيں سکدے نيں۔

قَالَ اَفَتَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مَا لَا يَنْفَعُكُمْ شَيْـًٔا وَّلَا يَضُرُّكُمْ ۗ

qāla afata‘budūna min dūnillāhi mā lā yanfa‘ukum syai'aw wa lā yaḍurrukum.

اس (ابراہیم) نے فرمایا کہ تُسی اللہ دے علاوہ ایسی چیز دی عبادت کیوں کردے او جس توں تہاڈا ذرا وی فائدہ نئیں ہو سکدا، تے نہ ای تہاڈے لئی کوئی نقصان ہووے؟

اُفٍّ لَّكُمْ وَلِمَا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗاَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

uffil lakum wa limā ta‘budūna min dūnillāh(i), afalā ta‘qilūn(a).

افسوس تہاڈے تے تے اللہ توں علاوہ جس دی تسی عبادت کردے او! تینوں سمجھ نہیں آؤندی؟”

قَالُوْا حَرِّقُوْهُ وَانْصُرُوْٓا اٰلِهَتَكُمْ اِنْ كُنْتُمْ فٰعِلِيْنَ

qālū ḥarriqūhu wanṣurū ālihatakum in kuntum fā‘ilīn(a).

اوہناں نے کیہا، "اس نوں ساڑ دیو اتے اپنے دیوتاواں دی مدد کرو، جے تسیں سچ مچّ کرنا چاہندے ہو۔"

قُلْنَا يٰنَارُ كُوْنِيْ بَرْدًا وَّسَلٰمًا عَلٰٓى اِبْرٰهِيْمَ ۙ

qulnā yā nāru kūnī bardaw wa salāman ‘alā ibrāhīm(a).

اسی (اللہ تعالیٰ) نے فرمایا، "اے اگ! تُسی ٹھنڈے ہوو، تے ابراہیم دے لئی نجات دہندہ ہوو!"

وَاَرَادُوْا بِهٖ كَيْدًا فَجَعَلْنٰهُمُ الْاَخْسَرِيْنَ ۚ

wa arādū bihī kaidan fa ja‘alnāhumul-akhsarīn(a).

تے اوہ ابراہیم دے نال بدی کرنا چاہندے سن اس لئی اسيں نے انہاں نو‏‏ں اوہ بنایا جو سب تو‏ں زیادہ نقصان اٹھان گے۔

وَنَجَّيْنٰهُ وَلُوْطًا اِلَى الْاَرْضِ الَّتِيْ بٰرَكْناَ فِيْهَا لِلْعٰلَمِيْنَ

wa najjaināhu wa lūṭan ilal-arḍil-latī bāraknā fīhā lil-‘ālamīn(a).

تے اساں نے اسنو‏ں (ابراہیم) تے لوط نو‏‏ں اک ایسی سرزمین اُتے بچایا جسنو‏ں اساں پوری دنیا دے لئی برکت دتی سی۔

وَوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ نَافِلَةً ۗوَكُلًّا جَعَلْنَا صٰلِحِيْنَ

wa wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūba nāfilah(tan), wa kullan ja‘alnā ṣāliḥīn(a).

تے اسی اوہنوں (ابراہیم) اسحاق تے یعقوب نوں تحفے دے طور تے عطا کیتا۔ تے اسیں ایہناں چوں ہر اک نوں نیک بندہ بنایا۔

وَجَعَلْنٰهُمْ اَىِٕمَّةً يَّهْدُوْنَ بِاَمْرِنَا وَاَوْحَيْنَآ اِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْرٰتِ وَاِقَامَ الصَّلٰوةِ وَاِيْتَاۤءَ الزَّكٰوةِۚ وَكَانُوْا لَنَا عٰبِدِيْنَ ۙ

wa ja‘alnāhum a'immatay yahdūna bi'amrinā wa auḥainā ilaihim fi‘lal-khairāti wa iqāmaṣ-ṣalāti wa ītā'az-zakāh(ti), wa kānū lanā ‘ābidīn(a).

تے اساں انہاں نو‏‏ں سردار بنایا جو ساڈے احکام تو‏ں ساڈی رہنمائی کردے نيں تے اساں انہاں اُتے نازل کیتا کہ اوہ نیکی کرن، نماز ادا کرن تے زکوۃ ادا کرن تے صرف اسی ہی انہاں د‏‏ی عبادت کرن۔

وَلُوْطًا اٰتَيْنٰهُ حُكْمًا وَّعِلْمًا وَّنَجَّيْنٰهُ مِنَ الْقَرْيَةِ الَّتِيْ كَانَتْ تَّعْمَلُ الْخَبٰۤىِٕثَ ۗاِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمَ سَوْءٍ فٰسِقِيْنَۙ

wa lūṭan ātaināhu ḥumkaw wa ‘ilmaw wa najjaināhu minal-qaryatil-latī kānat ta‘malul-khabā'iṡ(a), innahum kānū qauma sau'in fāsiqīn(a).

لوط نوں، اسیں حکمت تے علم دتا، تے اسیں اوہنوں (اوہ سزا جیہڑی اوہدے وسنیکاں تے پئی سی) اک شہر توں بچایا جیہنے مکروہ کم کیتے۔ بے شک، اوہ برے تے بدکار لوک ہن۔

وَاَدْخَلْنٰهُ فِيْ رَحْمَتِنَاۗ اِنَّهٗ مِنَ الصّٰلِحِيْنَ ࣖ

wa adkhalnāhu fī raḥmatinā, innahū minaṣ-ṣāliḥīn(a).

تے اسی اوہنوں اپنی رحمت وچ داخل کر لیا؛ بے شک اوہ پرہیزگاراں وچو‏ں ا‏‏ے۔

وَنُوْحًا اِذْ نَادٰى مِنْ قَبْلُ فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ فَنَجَّيْنٰهُ وَاَهْلَهٗ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيْمِ ۚ

wa nūḥan iż nādā min qablu fastajabnā lahū fa najjaināhu wa ahlahū minal-karbil-‘aẓīm(i).

تے (کہانی یاد رکھو) نوح، اس توں پہلاں، جدوں اس نے دعا منگی سی۔ اسیں اوہدی (دعا) نوں قبول کیتا، فیر اسیں اوہنوں تے اوہدے پیروکاراں نوں اک وڈی آفت توں بچایا۔

وَنَصَرْنٰهُ مِنَ الْقَوْمِ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمَ سَوْءٍ فَاَغْرَقْنٰهُمْ اَجْمَعِيْنَ

wa naṣarnāhu minal-qaumil-lażīna każżabū bi'āyātinā, innahum kānū qauma sau'in fa agraqnāhum ajma‘īn(a).

تے اسی اوہناں لوکاں توں اوہدی مدد کیتی جنہاں نے ساڈی نشانیاں نوں جھوٹھا کیتا۔ بے شک، اوہ شیطان لوک سن، اس لی اسی اوہناں ساریاں نو ڈبو دتا۔

وَدَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ اِذْ يَحْكُمٰنِ فِى الْحَرْثِ اِذْ نَفَشَتْ فِيْهِ غَنَمُ الْقَوْمِۚ وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شٰهِدِيْنَ ۖ

wa dāwūda wa sulaimāna iż yaḥkumāni fil-ḥarṡi iż nafasyat fīhi ganamul-qaum(i), wa kunnā liḥukmihim syāhidīn(a).

تے (قصہ یاد رکھو) داؤد تے سلیمان، جدو‏ں انہاں دونے نے میدان دے حوالے تو‏ں فیصلہ دتا سی، کیونجے (کھیت) نو‏‏ں انہاں دے لوکاں تو‏ں تعلق رکھنے والی بکریاں نے نقصان پہنچایا سی ۔ تے اسی اوہناں دے فیصلے (دتے گئے) دا مشاہدہ کیتا۔

فَفَهَّمْنٰهَا سُلَيْمٰنَۚ وَكُلًّا اٰتَيْنَا حُكْمًا وَّعِلْمًاۖ وَّسَخَّرْنَا مَعَ دَاوٗدَ الْجِبَالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَۗ وَكُنَّا فٰعِلِيْنَ

fa fahhamnāhā sulaimān(a), wa kullan ātainā ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa sakhkharnā ma‘a dāwūdal-jibāla yusabbiḥna waṭ-ṭair(a), wa kunnā fā‘ilīn(a).

تے اسی سلیمان نوں (اک زیادہ درست قانون دی) سمجھ دتی؛ تے ہر اک نو اسی حکمت تے علم دتا، تے اسی پہاڑاں تے پکھواں نو ماتحت کیتا، سارے داؤد دے نال جلال پائے۔ تے اسی اوہ آں جہڑے ایہ کم کردے آں۔

وَعَلَّمْنٰهُ صَنْعَةَ لَبُوْسٍ لَّكُمْ لِتُحْصِنَكُمْ مِّنْۢ بَأْسِكُمْۚ فَهَلْ اَنْتُمْ شٰكِرُوْنَ

wa ‘allamnāhu ṣan‘ata labūsil lakum lituḥṣinakum mim ba'sikum, fahal antum syākirūn(a).

تے اسی (وی) داؤد نو سکھایا کہ تہاڈے لیی بکتر کیویں بنایا جائے، تاکہ تہانوں جنگ چ بچایا جا سکے۔ کی تسی (اللہ دے) شکر گزار او؟

وَلِسُلَيْمٰنَ الرِّيْحَ عَاصِفَةً تَجْرِيْ بِاَمْرِهٖٓ اِلَى الْاَرْضِ الَّتِيْ بٰرَكْنَا فِيْهَاۗ وَكُنَّا بِكُلِّ شَيْءٍ عٰلِمِيْنَ

wa lisulaimānar-rīḥa ‘āṣifatan tajrī bi'amrihī ilal-arḍil-latī bāraknā fīhā, wa kunnā bikulli syai'in ‘ālimīn(a).

تے (اسیں) سلیمان دے تابع کیتا اک بہت تیز ہوا جو اس دے حکم اُتے اس سرزمین وچ چلی گئی جس تو ں اساں اسنو ں نعمت دتی سی۔ تے اسی سب کجھ جانن آلے آں۔

وَمِنَ الشَّيٰطِيْنِ مَنْ يَّغُوْصُوْنَ لَهٗ وَيَعْمَلُوْنَ عَمَلًا دُوْنَ ذٰلِكَۚ وَكُنَّا لَهُمْ حٰفِظِيْنَ ۙ

wa minasy-syayāṭīna may yagūṣūna lahū wa ya‘malūna ‘amalan dūna żālik(a), wa kunnā lahum ḥāfiẓīn(a).

تے (اسیں سلیمان دے سامنے وی پیش کیتا) شیطاناں دا اک گروہ جنہاں نے اس دے لئی (سمندر وچ) غوطہ لگایا تے انہاں نے اس دے علاوہ ہور کم کیتے؛ تے اسی اوہ آں جہڑے اوہناں دی دیکھ بھال کردے آں۔

۞ وَاَيُّوْبَ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗٓ اَنِّيْ مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَاَنْتَ اَرْحَمُ الرّٰحِمِيْنَ ۚ

wa ayyūba iż nādā rabbahū annī massaniyaḍ-ḍurru wa anta arḥamur-rāḥimīn(a).

تے (ایوب دی کہانی یاد کرو)، جدوں اس نے اپنے رب توں دعا کیتی، "(اے میرے رب)، بے شک، میں بیماری نال ماریا گیا ہاں، بھاویں توں سارے رحم کرن آلیاں دا سب توں رحم کرن آلا رب ایں"۔

فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ فَكَشَفْنَا مَا بِهٖ مِنْ ضُرٍّ وَّاٰتَيْنٰهُ اَهْلَهٗ وَمِثْلَهُمْ مَّعَهُمْ رَحْمَةً مِّنْ عِنْدِنَا وَذِكْرٰى لِلْعٰبِدِيْنَ ۚ

fastajabnā lahū fa kasyafnā mā bihī min ḍurriw wa ātaināhu ahlahū wa miṡlahum ma‘ahum raḥmatam min ‘indinā wa żikrā lil-‘ābidīn(a).

لہٰذا اساں نے (اس د‏‏ی دعا) دا جواب دتا، فیر اسيں نے اس بیماری نو‏‏ں دور کیتا جو اس اُتے سی تے اس دے خاندان نو‏‏ں اس دے پاس واپس کر دتا، تے (اساں انہاں د‏‏ی تعداد نو‏‏ں ضرب دتی) اپنی طرف تو‏ں رحمت دے طور اُتے، تے ساڈی عبادت کرنے والے تمام افراد دے لئی انتباہ دے طور اُتے۔

وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِدْرِيْسَ وَذَا الْكِفْلِۗ كُلٌّ مِّنَ الصّٰبِرِيْنَ ۙ

wa ismā‘īla wa idrīsa wa żal-kifl(i), kullum minaṣ-ṣābirīn(a).

تے (قصہ یاد) اسماعیل، ادریس تے ذوالکفل. اوہ سارے صبر کرن آلے لوک ہن۔

وَاَدْخَلْنٰهُمْ فِيْ رَحْمَتِنَاۗ اِنَّهُمْ مِّنَ الصّٰلِحِيْنَ

wa adkhalnāhum fī raḥmatinā, innahum minaṣ-ṣāliḥīn(a).

تے اسیں اوہناں نوں اپنی رحمت وچ داخل کر لیا۔ بے شک، اوہ پرہیزگار لوکاں چوں نیں۔

وَذَا النُّوْنِ اِذْ ذَّهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ اَنْ لَّنْ نَّقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادٰى فِى الظُّلُمٰتِ اَنْ لَّآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنْتَ سُبْحٰنَكَ اِنِّيْ كُنْتُ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ ۚ

wa żan-nūni iż żahaba mugāḍiban fa ẓanna allan naqdira ‘alaihi fa nādā fiẓ-ẓulumāti allā ilāha illā anta subḥānaka innī kuntu minaẓ-ẓālimīn(a).

تے (قصہ یاد کرو) زون نون (یونس)، جدوں اوہ غصے دی حالت وچ چلا گیا، فیر اوہنے سوچیا کہ اسی اوہدے لئی کم اوکھا نئیں کراں گے، ایس لئی اوہنے اک بوہت تاریک صورتحال وچ دعا کیتی، "تہاڈے سوا کوئی خدا نئیں، تیری جلال ہووے۔ بے شک، میں ظالماں وچوں اک آں۔"

فَاسْتَجَبْنَا لَهٗۙ وَنَجَّيْنٰهُ مِنَ الْغَمِّۗ وَكَذٰلِكَ نُـْۨجِى الْمُؤْمِنِيْنَ

fastajabnā lahū wa najjaināhu minal-gamm(i), wa każālika nunjil-mu'minīn(a).

اس لئی اساں اس دی (دعا) دا جواب دتا تے اس نوں غم توں بچایا۔ تے اس طرح اسی مومناں نو بچاندے آں۔

وَزَكَرِيَّآ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ رَبِّ لَا تَذَرْنِيْ فَرْدًا وَّاَنْتَ خَيْرُ الْوٰرِثِيْنَ ۚ

wa zakariyyā iż nādā rabbahū rabbi lā tażarnī fardaw wa anta khairul-wāriṡīn(a).

تے (قصہ) زکریا نو‏‏ں یاد رکھو، جدو‏ں اس نے اپنے خدا تو‏ں دعا کيتی کہ اے میرے خدا مینو‏ں کلیاں (بغیر اولاداں دے) رہنے نہ دے تے تو ہی بہترین وارث ا‏‏ے۔"

فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ ۖوَوَهَبْنَا لَهٗ يَحْيٰى وَاَصْلَحْنَا لَهٗ زَوْجَهٗۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا يُسٰرِعُوْنَ فِى الْخَيْرٰتِ وَيَدْعُوْنَنَا رَغَبًا وَّرَهَبًاۗ وَكَانُوْا لَنَا خٰشِعِيْنَ

fastajabnā lah(ū), wa wahabnā lahū yaḥyā wa aṣlaḥnā lahū zaujah(ū), innahum kānū yusāri‘ūna fil-khairāti wa yad‘ūnanā ragabaw wa rahabā(n), wa kānū lanā khāsyi‘īn(a).

لہذا اساں اس د‏ی (دعا) دا جواب دتا تے اسنو‏ں یحیی عطا کیتا تے اس د‏ی بیوی نو‏‏ں حاملہ کرنے دے قابل بنایا۔ بے شک، اوہ ہمیشہ چنگیائی (کرن) چ جلدی کردے نیں، تے اوہ ساڈے کولوں بڑی امید تے بے چینی نال دعا کردے نیں۔ تے اوہ اوہ نیں جہڑے ساڈے لئی عقیدت رکھدے نیں۔

وَالَّتِيْٓ اَحْصَنَتْ فَرْجَهَا فَنَفَخْنَا فِيْهَا مِنْ رُّوْحِنَا وَجَعَلْنٰهَا وَابْنَهَآ اٰيَةً لِّلْعٰلَمِيْنَ

wal-latī aḥṣanat farjahā fa nafakhnā fīhā mir rūḥinā wa ja‘alnāhā wabnahā āyatal lil-‘ālamīn(a).

تے (مریم دا قصہ یاد رکھو) جس نے اپنی عزت نو‏‏ں برقرار رکھیا، فیر اساں (اس د‏‏ی روح) نو‏‏ں اپنے تو‏ں اس دے (جسم) وچ ساہ لیا؛ اسیں اوہنوں تے اوہدے اولاد نوں ساریاں جہاناں لئی (اللہ دی عظمت دی) نشانی بنایا۔

اِنَّ هٰذِهٖٓ اُمَّتُكُمْ اُمَّةً وَّاحِدَةًۖ وَّاَنَا۠ رَبُّكُمْ فَاعْبُدُوْنِ

inna hāżihī ummatukum ummataw wāḥidah(tan), wa ana rabbukum fa‘budūn(i).

بے شک ایہ (توحید دین) تہاڈا دین اے، اک دین اے تے میں تہاڈا خدا آں ایس لئی میری عبادت کرو۔

وَتَقَطَّعُوْٓا اَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْۗ كُلٌّ اِلَيْنَا رٰجِعُوْنَ ࣖ

wa taqaṭṭa‘ū amrahum bainahum, kullun ilainā rāji‘ūn(a).

لیکن اوہ اپنے (مذہبی) معاملات وچ آپس وچ تقسیم سن ۔ اوہناں چوں ہر اک (سارے گروہ) ساڈے کول واپس آ جان گے۔

فَمَنْ يَّعْمَلْ مِنَ الصّٰلِحٰتِ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَا كُفْرَانَ لِسَعْيِهٖۚ وَاِنَّا لَهٗ كٰتِبُوْنَ

famay ya‘mal minaṣ-ṣāliḥāti wa huwa mu'minun falā kufrāna lisa‘yih(ī), wa innā lahū kātibūn(a).

جہڑا وی نیک کم کردا اے تے ایمان رکھدا اے، اوہدی کوششاں توں انکار نئیں کیتا جائے گا، تے بے شک، اسیں اوہدے لئی لکھیا اے۔

وَحَرٰمٌ عَلٰى قَرْيَةٍ اَهْلَكْنٰهَآ اَنَّهُمْ لَا يَرْجِعُوْنَ

wa ḥarāmun ‘alā qaryatin ahlaknāhā, innahum lā yarji‘ūn(a).

تے جس سرزمین دے باشندےآں دے لئی اساں نے تباہ کیتا اے، اس دے لئی ناممکن اے کہ اوہ (ساڈے پاس) واپس نہ آئے۔

حَتّٰىٓ اِذَا فُتِحَتْ يَأْجُوْجُ وَمَأْجُوْجُ وَهُمْ مِّنْ كُلِّ حَدَبٍ يَّنْسِلُوْنَ

Ḥattā iżā futiḥat ya'jūju wa ma'jūju wa hum min kulli ḥadabiy yansilūn(a).

ایتھ‏ے تک کہ یکجوج تے مکجوج (دیواراں) کھل گئیاں تے اوہ تمام بلند مقامات تو‏ں تیزی تو‏ں اتر گئے۔

وَاقْتَرَبَ الْوَعْدُ الْحَقُّ فَاِذَا هِيَ شَاخِصَةٌ اَبْصَارُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْاۗ يٰوَيْلَنَا قَدْ كُنَّا فِيْ غَفْلَةٍ مِّنْ هٰذَا بَلْ كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

waqtarabal-wa‘dul-ḥaqqu fa iżā hiya syākhiṣatun abṣārul-lażīna kafarū, yā wailanā qad kunnā fī gaflatim min hāżā bal kunnā ẓālimīn(a).

تے (جدوں) حقیقی وعدہ (قیامت دا دن) قریب ہووے گا، فیر اچانک کافراں ​​دیاں اکھاں کھل جان گیاں۔ (اوہناں نے آکھیا)، "اسی کنے بدبخت آں! اسی ایس بارے بالکل لاپرواہ آں، حقیقت چ اسی واقعی ناانصافی لوک آں۔"

اِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ حَصَبُ جَهَنَّمَۗ اَنْتُمْ لَهَا وٰرِدُوْنَ

innakum wa mā ta‘budūna min dūnillāhi ḥaṣabu jahannam(a), antum lahā wāridūn(a).

بے شک، تسی (کافر) تے اللہ دے علاوہ جہناں دی عبادت کردے او، دوزخ لئی بالن او۔ تسی (یقینی طور تے) اس وچ آ جاؤ۔

لَوْ كَانَ هٰٓؤُلَاۤءِ اٰلِهَةً مَّا وَرَدُوْهَاۗ وَكُلٌّ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

lau kāna hā'ulā'i ālihatam mā waradūhā, wa kullun fīhā khālidūn(a).

جے (بت) دیوتا ہوندے، تے یقیناً اوہ اس (جہنم) وچ داخل نئیں ہوندے۔ پر ہر شے ہمیشہ لئی ایہدے وچ ای رہوے گی۔

لَهُمْ فِيْهَا زَفِيْرٌ وَّهُمْ فِيْهَا لَا يَسْمَعُوْنَ

lahum fīhā zafīruw wa hum fīhā lā yasma‘ūn(a).

اوہ اس وچ (جہنم) کراہدے تے چیخدے نیں، تے اوہ جیہڑے ایہدے وچ نیں اوہ نئیں سن سکدے۔

اِنَّ الَّذِيْنَ سَبَقَتْ لَهُمْ مِّنَّا الْحُسْنٰىٓۙ اُولٰۤىِٕكَ عَنْهَا مُبْعَدُوْنَ ۙ

innal-lażīna sabaqat lahum minnal-ḥusnā, ulā'ika ‘anhā mub‘adūn(a).

بے شک، ماضی توں اوہناں لوکاں لئی جنہاں لئی ساڈے ولوں چنگیائی (عزم) سی، اوہ (جہنم توں) دور رکھے جان گے۔

لَا يَسْمَعُوْنَ حَسِيْسَهَاۚ وَهُمْ فِيْ مَا اشْتَهَتْ اَنْفُسُهُمْ خٰلِدُوْنَ ۚ

lā yasma‘ūna ḥasīsahā, wa hum fīmasytahat anfusuhum khālidūn(a).

اوہ (جہنم دی اگ دی) سسکار دی آواز نئیں سندے، تے اوہ ہر اوس شے چ (لذت لیندے ہوئے) ہمیش رہندے نیں جہدی اوہ خواہش کردے نیں۔

لَا يَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الْاَكْبَرُ وَتَتَلَقّٰىهُمُ الْمَلٰۤىِٕكَةُۗ هٰذَا يَوْمُكُمُ الَّذِيْ كُنْتُمْ تُوْعَدُوْنَ

lā yaḥzunuhumul-faza‘ul-akbaru wa tatalaqqāhumul-malā'ikah(tu), hāżā yaumukumul-lażī kuntum tū‘adūn(a).

خوفناک حیرت اوہناں نوں دکھی محسوس نئیں کروائے گی، تے فرشتے اوہناں دا استقبال کرن گے (ایس لفظاں دے نال)، "ایہ تہاڈا دن اے جیہڑا تہانوں وعدہ کیتا گیا سی۔"

يَوْمَ نَطْوِى السَّمَاۤءَ كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِۗ كَمَا بَدَأْنَآ اَوَّلَ خَلْقٍ نُّعِيْدُهٗۗ وَعْدًا عَلَيْنَاۗ اِنَّا كُنَّا فٰعِلِيْنَ

yauma naṭwis-samā'a kaṭayyis-sijilli lil-kutib(i), kamā bada'nā awwala khalqin nu‘īduh(ū), wa‘dan ‘alainā, innā kunnā fā‘ilīn(a).

(یاد رکھو) جس دن اسیں اسماناں نوں کاغذ دیاں ورقاں نوں لپیٹن وانگوں لپیٹیا سی۔ جیویں اسی پہلی تخلیق شروع کیتی اے، اسی ایہنوں دوبارہ دہراواں گے۔ (A) وعدہ کرو جہنوں اسی یقینی طور تے پورا کراں گے; بے شک، اسی ایہ کراں گے۔

وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِى الزَّبُوْرِ مِنْۢ بَعْدِ الذِّكْرِ اَنَّ الْاَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصّٰلِحُوْنَ

wa laqad katabnā fiz-zabūri mim ba‘diż-żikri annal-arḍa yariṡuhā ‘ibādiyaṣ-ṣāliḥūn(a).

تے بے شک، اسی زبور دے بعد (لکھیا گیا) از ذکر (لوہ محفوظ) وچ لکھیا اے کہ ایہ زمین میرے صالح بندےآں دے ورثے وچ ہوئے گی۔

اِنَّ فِيْ هٰذَا لَبَلٰغًا لِّقَوْمٍ عٰبِدِيْنَ ۗ

inna fī hāżā labalāgal liqaumin ‘ābidīn(a).

بے شک، (جہڑا ذکر کیتا گیا اے) اس (القرآن)، وچ (اللہ) دی عبادت کرن آلیاں لئی واقعی (مکمل) ہدایت اے۔

وَمَآ اَرْسَلْنٰكَ اِلَّا رَحْمَةً لِّلْعٰلَمِيْنَ

wa mā arsalnāka illā raḥmatal lil-‘ālamīn(a).

تے اسی تہانوں (محمد) نئیں گھلیا بلکہ سارے جہاناں تے رحم کرن لئی گھلیا۔

قُلْ اِنَّمَا يُوْحٰىٓ اِلَيَّ اَنَّمَآ اِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌۚ فَهَلْ اَنْتُمْ مُّسْلِمُوْنَ

qul innamā yūḥā ilayya annamā ilāhukum ilāhuw wāḥid(un), fahal antum muslimūn(a).

کہو (محمد)، "بے شک جو میرے اُتے نازل ہويا اوہ ایہ اے کہ تہاڈا رب واحد خدا اے، لہذا کیہ تسيں (اس دے سامنے) تابع ہوئے؟"

فَاِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ اٰذَنْتُكُمْ عَلٰى سَوَاۤءٍۗ وَاِنْ اَدْرِيْٓ اَقَرِيْبٌ اَمْ بَعِيْدٌ مَّا تُوْعَدُوْنَ

fa in tawallau fa qul āżantukum ‘alā sawā'(in), wa in adrī aqarībun am ba‘īdum mā tū‘adūn(a).

لہٰذا جے اوہ منہ موڑ لینے تو (محمد) کہو، "ميں نے آپ نو‏‏ں اوہی (تعلیم) (ساڈے درمیان) پہنچایا اے تے ميں نئيں جاندا کہ آپ دے خلاف جو دھمکی دتی جا رہی اے اوہ قریب اے یا دور ا‏‏ے۔"

اِنَّهٗ يَعْلَمُ الْجَهْرَ مِنَ الْقَوْلِ وَيَعْلَمُ مَا تَكْتُمُوْنَ

innahū ya‘lamul-jahra minal-qauli wa ya‘lamu mā taktumūn(a).

بے شک، اوہ (اللہ) انہاں الفاظ نو واضح طور تے جانندا اے جہڑے تسی بولدے او، تے اوہ (اوہ وی) جانندا اے کہ تسی کی خفیہ رکھدے او۔

وَاِنْ اَدْرِيْ لَعَلَّهٗ فِتْنَةٌ لَّكُمْ وَمَتَاعٌ اِلٰى حِيْنٍ

wa in adrī la‘allahū fitnatul lakum wa matā‘un ilā ḥīn(in).

تے مینوں نہیں پتہ، ایہہ تہاڈے لئی اک آزمائش ہو سکدی اے تے مقررہ ویلے تک اک خوشی ہو سکدی اے۔

قٰلَ رَبِّ احْكُمْ بِالْحَقِّۗ وَرَبُّنَا الرَّحْمٰنُ الْمُسْتَعَانُ عَلٰى مَا تَصِفُوْنَ ࣖ

qāla rabbiḥkum bil-ḥaqq(i), wa rabbunar-raḥmānul-musta‘ānu ‘alā mā taṣifūn(a).

اس (محمد) نے فرمایا اے میرے رب فیصلے منصفانہ طور اُتے دے۔ تے ساڈا رب رحمن اے جس تو‏ں آپ د‏‏ی ہر گل دے لئی مدد منگدے نيں۔