Q.S تا ہا (طه) - 135 مصرعیاں دی گنتی

طٰهٰ ۚ

Ṭāhā.

تھاہا

مَآ اَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْاٰنَ لِتَشْقٰٓى ۙ

mā anzalnā ‘alaikal-qur'āna litasyqā.

اساں ایہ قرآن تیرے (محمد) نو‏‏ں اس لئی نئيں نازل کیتا اے کہ تسيں د‏‏ی مصیبت دا شکار ہوئے؛

اِلَّا تَذْكِرَةً لِّمَنْ يَّخْشٰى ۙ

illā tażkiratal limay yakhsyā.

لیکن اللہ توں ڈرن آلیاں لئی خبرداری دے طور تے،

تَنْزِيْلًا مِّمَّنْ خَلَقَ الْاَرْضَ وَالسَّمٰوٰتِ الْعُلٰى ۗ

tanzīlam mimman khalaqal-arḍa was-samāwātil-‘ulā.

(اللہ) توں اتریا جیہنے زمین تے اُچے آسماناں نوں بنایا،

اَلرَّحْمٰنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوٰى

ar- raḥmānu ‘alal-‘arsyistawā.

(یعنی) سب توں رحم کرن آلا، جہڑا تخت تے رہندا اے۔

لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَمَا تَحْتَ الثَّرٰى

lahū mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍi wa mā bainahumā wa mā taḥtaṡ-ṡarā.

جو کجھ وی اسماناں وچ اے، جو کجھ وی زمین تے اے، جو کجھ وی اوہناں دے وچکار اے، جو کجھ وی زمین دے تھلے اے، اوہدا اے۔

وَاِنْ تَجْهَرْ بِالْقَوْلِ فَاِنَّهٗ يَعْلَمُ السِّرَّ وَاَخْفٰى

wa in tajhar bil-qauli fa innahū ya‘lamus-sirra wa akhfā.

تے جے تسی اپنی گل سخت کردے او، تے واقعی، اوہ راز تے زیادہ پوشیدہ جانندا اے۔

اَللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۗ لَهُ الْاَسْمَاۤءُ الْحُسْنٰى

allāhu lā ilāha illā huw(a), lahul-asmā'ul-ḥusnā.

(اوہ) اللہ اے، اوہدے سوا کوئی خدا نئیں، جہدے سب توں چنگے ناں نیں۔

وَهَلْ اَتٰىكَ حَدِيْثُ مُوْسٰى ۘ

wa hal atāka ḥadīṡu mūsā.

تے موسیٰ دی کہانی تہاڈے تیکر اپڑ گئی اے؟

اِذْ رَاٰ نَارًا فَقَالَ لِاَهْلِهِ امْكُثُوْٓا اِنِّيْٓ اٰنَسْتُ نَارًا لَّعَلِّيْٓ اٰتِيْكُمْ مِّنْهَا بِقَبَسٍ اَوْ اَجِدُ عَلَى النَّارِ هُدًى

iż ra'ā nāran fa qāla li'ahlihimkuṡū innī ānastu nāral la‘allī ātīkum minhā biqabasin au ajidu ‘alan-nāri hudā(n).

جدوں اوہنے (موسیٰ) نے اگ ویکھی تے اپنے ٹبر نوں آکھیا، "ایتھے رہو، بے شک میں اگ ویکھ رہیا واں، امید اے کہ میں تہاڈے کول تھوڑا جیا شعلہ لیا سکاں گا یا مینوں اگ دی تھاں تے راہنمائی ملے گی۔"

فَلَمَّآ اَتٰىهَا نُوْدِيَ يٰمُوْسٰٓى ۙ

falammā atāhā nūdiya yā mūsā.

ایس لئی جدوں اوہ اوہدے کول آیا (اگ دی تھاں تے) اوہنوں بلایا گیا، ’’اے موسیٰ!

اِنِّيْٓ اَنَا۠ رَبُّكَ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَۚ اِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى ۗ

innī ana rabbuka fakhla‘ na‘laika innaka bil-wādil-muqaddasi ṭuwā(n).

بے شک میں تیرا رب آں ایس لئی اپنیاں دو لعنتاں چھڈ دے کیونکہ واقعی توں مقدس وادی چ ایں، تووا۔

وَاَنَا اخْتَرْتُكَ فَاسْتَمِعْ لِمَا يُوْحٰى

wa anakhtartuka fastami‘ limā yūḥā.

تے میں تہانوں چنیا اے، اس لیی سنو جہڑا تہاڈے تے نازل ہووے گا۔

اِنَّنِيْٓ اَنَا اللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنَا۠ فَاعْبُدْنِيْۙ وَاَقِمِ الصَّلٰوةَ لِذِكْرِيْ

innanī anallāhu lā ilāha illā ana fa‘budnī, wa aqimiṣ-ṣalāta liżikrī.

بے شک میں اللہ آں، میرے سوا کوئی خدا نئیں ایس لئی میری عبادت کرو تے میری یاد کرن لئی نماز پڑھو۔

اِنَّ السَّاعَةَ اٰتِيَةٌ اَكَادُ اُخْفِيْهَا لِتُجْزٰى كُلُّ نَفْسٍۢ بِمَا تَسْعٰى

innas-sā‘ata ātiyatun akādu ukhfīhā litujzā kullu nafsim bimā tas‘ā.

بے شک قیامت دا دن آئے گا، میں (وقت) راز رکھاں گا تاکہ ہر اک نو‏‏ں اس دے مطابق ثواب ملے جس دے لئی اس نے کم کیتا ا‏‏ے۔

فَلَا يَصُدَّنَّكَ عَنْهَا مَنْ لَّا يُؤْمِنُ بِهَا وَاتَّبَعَ هَوٰىهُ فَتَرْدٰى

falā yaṣuddannaka ‘anhā mal lā yu'minu bihā wattaba‘a hawāhu fa tardā.

لہٰذا (قیامت) تو‏ں انہاں لوکاں د‏‏ی طرف تو‏ں دور نہ ہو جاؤ جو اس وچ ایمان نئيں رکھدے نيں تے انہاں لوکاں تو‏ں جو اپنی خواہشات د‏‏ی پیروی کردے نيں، جس د‏‏ی وجہ تو‏ں تہاڈا فنا ہوجاندا ا‏‏ے۔"

وَمَا تِلْكَ بِيَمِيْنِكَ يٰمُوْسٰى

wa mā tilka biyamīnika yā mūsā.

تے اے موسیٰ تیرے سجے ہتھ وچ کی اے؟

قَالَ هِيَ عَصَايَۚ اَتَوَكَّؤُا عَلَيْهَا وَاَهُشُّ بِهَا عَلٰى غَنَمِيْ وَلِيَ فِيْهَا مَاٰرِبُ اُخْرٰى

qāla hiya ‘aṣāy(a), atwakka'u ‘alaihā wa ahusysyu bihā ‘alā ganamī wa liya fīhā ma'āribu ukhrā.

اوہنے (موسیٰ) آکھیا، "ایہ میرا ڈنڈا اے، میں ایہدے تے بھروسہ کردا واں، تے میں اپنیاں بکریاں لئی (کھان لئی) ایہدے نال (پتے) ماردا واں، تے میرے لئی ہُن وی ہور فائدے نیں"۔

قَالَ اَلْقِهَا يٰمُوْسٰى

qāla alqihā yā mūsā.

اس (اللہ) نے کہیا اے موسی اسنو‏ں سُٹ دے!

فَاَلْقٰىهَا فَاِذَا هِيَ حَيَّةٌ تَسْعٰى

fa alqāhā fa iżā hiya ḥayyatun tas‘ā.

فیر (موسیٰ) نے ڈنڈا سُٹ دتا، تے اچانک اوہ سپ بن گیا جہڑا تیزی نال رینگدا سی۔

قَالَ خُذْهَا وَلَا تَخَفْۗ سَنُعِيْدُهَا سِيْرَتَهَا الْاُوْلٰى

qāla khużhā wa lā takhaf, sanu‘īduhā sīratahal-ūlā.

اس (اللہ) نے فرمایا اسنو‏ں پکڑ لیں تے خوف نہ کرو اسی اسنو‏ں اس د‏ی اصل حالت وچ واپس کراں گے،

وَاضْمُمْ يَدَكَ اِلٰى جَنَاحِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاۤءَ مِنْ غَيْرِ سُوْۤءٍ اٰيَةً اُخْرٰىۙ

waḍmum yadaka ilā janāḥika takhruj baiḍā'a min gairi sū'in āyatan ukhrā.

تے اپنا ہتھ اپنی بغل دے تھلے رکھو، تے ایہ بغیر کسی عیب دے چٹا (چمکدار) نکلے گا، اک ہور معجزے دے طور تے،

لِنُرِيَكَ مِنْ اٰيٰتِنَا الْكُبْرٰى ۚ

linuriyaka min āyātinal-kubrā.

تاکہ اسی تہانوں اپنی وڈی عظمت دیاں نشانیاں وکھا سکئیے،

اِذْهَبْ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰى ࣖ

iżhab ilā fir‘auna innahū ṭagā.

فرعون دے کول جاؤ؛ اوہنے واقعی حد پار کر لئی اے۔

قَالَ رَبِّ اشْرَحْ لِيْ صَدْرِيْ ۙ

qāla rabbisyraḥ lī ṣadrī.

اوہنے (موسیٰ) نے آکھیا، ’’اے میرے رب، میرا سینہ ودھا دے،

وَيَسِّرْ لِيْٓ اَمْرِيْ ۙ

wa yassir lī amrī.

تے میرے لی کم سوکھا کرو،

وَاحْلُلْ عُقْدَةً مِّنْ لِّسَانِيْ ۙ

waḥlul ‘uqdatam mil lisānī.

تے میری زبان دی سختی دور کر،

يَفْقَهُوْا قَوْلِيْ ۖ

yafqahū qaulī.

تاکہ اوہ میریاں گلاں نوں سمجھ سکن۔

وَاجْعَلْ لِّيْ وَزِيْرًا مِّنْ اَهْلِيْ ۙ

waj‘al lī wazīram min ahlī.

تے مینوں اپنے ٹبر دا نوکر بناؤ،

هٰرُوْنَ اَخِى ۙ

hārūna akhī.

(یعنی) ہارون، میرا بھرا،

اشْدُدْ بِهٖٓ اَزْرِيْ ۙ

usydud bihī azrī.

اوہدے نال میری طاقت نوں مضبوط کر،

وَاَشْرِكْهُ فِيْٓ اَمْرِيْ ۙ

wa asyrik-hu fī amrī.

تے اوہنوں میرے معاملیاں وچ یار بناؤ،

كَيْ نُسَبِّحَكَ كَثِيْرًا ۙ

kai nusabbiḥaka kaṡīrā(n).

تاں جے اسی تیری بہت تسبیح کر سکئیے،

وَّنَذْكُرَكَ كَثِيْرًا ۗ

wa nażkuraka kaṡīrā(n).

تے تہانوں بہت یاد اے،

اِنَّكَ كُنْتَ بِنَا بَصِيْرًا

innaka kunta binā baṣīrā(n).

بے شک، تسی سب کجھ ویکھ رئے او (ساڈی صورتحال)۔

قَالَ قَدْ اُوْتِيْتَ سُؤْلَكَ يٰمُوْسٰى

qāla qad ūtīta su'laka yā mūsā.

اس (اللہ) نے فرمایا، "بے شک اے موسیٰ تیری درخواست پوری ہوئی اے!

وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلَيْكَ مَرَّةً اُخْرٰىٓ ۙ

wa laqad manannā ‘alaika marratan ukhrā.

تے بے شک، اسی تہانوں دوجیاں موقعیاں تے (ایس توں پہلاں) احسان وی دِتا اے،

اِذْ اَوْحَيْنَآ اِلٰٓى اُمِّكَ مَا يُوْحٰىٓ ۙ

iż auḥainā ilā ummika mā yūḥā.

(یعنی) جدوں اسیں تہاڈی ماں نوں کسے پریرنا دین آلی شے نال پریرنا دتی،

اَنِ اقْذِفِيْهِ فِى التَّابُوْتِ فَاقْذِفِيْهِ فِى الْيَمِّ فَلْيُلْقِهِ الْيَمُّ بِالسَّاحِلِ يَأْخُذْهُ عَدُوٌّ لِّيْ وَعَدُوٌّ لَّهٗ ۗوَاَلْقَيْتُ عَلَيْكَ مَحَبَّةً مِّنِّيْ ەۚ وَلِتُصْنَعَ عَلٰى عَيْنِيْ ۘ

aniqżifīhi fit-tābūti faqżifīhi fil-yammi falyulqihil-yammu bis-sāḥili ya'khużhu ‘aduwwul lī wa ‘aduwwul lah(ū), wa alqaitu ‘alaika maḥabbatam minnī, wa lituṣna‘a ‘alā ‘ainī.

(یعنی) اسنو‏ں (موسیٰ) اک صندوق وچ رکھو، فیر اسنو‏ں دریا (نیل) وچ سُٹ دیو، فیر دریا (دھارا) اسنو‏ں کنارے تک لے جائے، اسنو‏ں (فرعون) لے جائے گا میرا دشمن تے اس دے دشمن۔ میں تہانوں اوہ پیار عطا کیتا اے جہڑا میرے کولوں آندا اے۔ تے ایہہ کہ تُسی میری نگرانی چ پالیا جا سکو۔

اِذْ تَمْشِيْٓ اُخْتُكَ فَتَقُوْلُ هَلْ اَدُلُّكُمْ عَلٰى مَنْ يَّكْفُلُهٗ ۗفَرَجَعْنٰكَ اِلٰٓى اُمِّكَ كَيْ تَقَرَّ عَيْنُهَا وَلَا تَحْزَنَ ەۗ وَقَتَلْتَ نَفْسًا فَنَجَّيْنٰكَ مِنَ الْغَمِّ وَفَتَنّٰكَ فُتُوْنًا ەۗ فَلَبِثْتَ سِنِيْنَ فِيْٓ اَهْلِ مَدْيَنَ ەۙ ثُمَّ جِئْتَ عَلٰى قَدَرٍ يّٰمُوْسٰى

iż tamsyī ukhtuka fa taqūlu hal adullukum ‘alā may yakfuluh(ū), fa raja‘nāka ilā ummika kai taqarra ‘ainuhā wa lā taḥzan(a), wa qatalta nafsan fa najjaināka minal-gammi wa fatannāka futūnā(n), fa labiṡta sinīna fī ahli madyan(a), ṡumma ji'ta ‘alā qadariy yā mūsā.

(یعنی) جدوں تہاڈی بھین ٹُر رئی سی، فیر اوہنے (فرعون دے ٹبر نوں) آکھیا، کی میں تہانوں اوہ بندہ وکھا سکدا واں جہڑا اوہدی دیکھ بھال کرے گا؟ ایس لئی اسیں تینوں تیری ماں دے کول واپس کر دتا، تاں جے اوہ خوش ہووے تے دکھی نہ ہووے۔ تے تسی اک واری کسے نوں ماریا سی، فیر اسی تہانوں (وڈیاں) اوکڑاں توں بچایا تے کئی (اوکھیاں) آزمائشاں نال تہانوں آزمایا؛ فیر توں کئی سال اہل مدیاں دے درمیان رہیا، فیر توں اے موسیٰ مقررہ وقت تے آیا،

وَاصْطَنَعْتُكَ لِنَفْسِيْۚ

wasṭana‘tuka linafsī.

تے میں تہانوں اپنے لئی (اک رسول بنن لئی) چنیا اے۔

اِذْهَبْ اَنْتَ وَاَخُوْكَ بِاٰيٰتِيْ وَلَا تَنِيَا فِيْ ذِكْرِيْۚ

iżhab anta wa akhūka bi'āyātī wa lā taniyā fī żikrī.

تُسی تے تہاڈا بھرا میریاں نشانیاں (طاقت دی) لے کے جاؤ، تے تُسی دوویں مینوں یاد کرن توں غفلت نہ کرو؛

اِذْهَبَآ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰىۚ

iżhabā ilā fir‘auna innahū ṭagā.

تُسی دوویں فرعون دے کول جاؤ، کیونکہ اوہ واقعی حد توں باہر نکل گیا اے;

فَقُوْلَا لَهٗ قَوْلًا لَّيِّنًا لَّعَلَّهٗ يَتَذَكَّرُ اَوْ يَخْشٰى

fa qūlā lahū qaulal layyinal la‘allahū yatażakkaru au yakhsyā.

اس لیی اس (فرعون) نال نرم الفاظ نال گل کرو، امید اے کہ اوہ جاگ جائے گا یا خوفزدہ ہو جائے گا۔

قَالَا رَبَّنَآ اِنَّنَا نَخَافُ اَنْ يَّفْرُطَ عَلَيْنَآ اَوْ اَنْ يَّطْغٰى

qālā rabbanā innanā nakhāfu ay yafruṭa ‘alainā au ay yaṭgā.

دوہاں نے کیہا، "ساڈے ربّ، بے شکّ سانوں ڈر ہے کہ اوہ چھیتی ہی سانوں تنگ کرے جاں حد توں باہر ودھ جاوے گا،"

قَالَ لَا تَخَافَآ اِنَّنِيْ مَعَكُمَآ اَسْمَعُ وَاَرٰى

qāla lā takhāfā innanī ma‘akumā asma‘u wa arā.

اس (اللہ) نے فرمایا، "تہاڈے دوناں نوں فکر نہ کرو، میں تہاڈے دوواں دے نال آں، میں سُندا تے ویکھدا واں۔

فَأْتِيٰهُ فَقُوْلَآ اِنَّا رَسُوْلَا رَبِّكَ فَاَرْسِلْ مَعَنَا بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ەۙ وَلَا تُعَذِّبْهُمْۗ قَدْ جِئْنٰكَ بِاٰيَةٍ مِّنْ رَّبِّكَ ۗوَالسَّلٰمُ عَلٰى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدٰى

fa'tiyāhu fa qūlā innā rasūlā rabbika fa arsil ma‘anā banī isrā'īl(a), wa lā tu‘ażżibhum, qad ji'nāka bi'āyatim mir rabbik(a), was-salāmu ‘alā manittaba‘al-hudā.

لہٰذا تسيں دونے اس دے (فرعون) دے پاس جاؤ تے آکھو، "بے شک اسی دونے آپ دے رب دے قاصد نيں، لہذا بنی اسرائیل نو‏‏ں ساڈے نال جان دیو تے انہاں نو‏‏ں عذاب نہ دیو، بے شک، اسيں آپ دے پاس آپ دے رب د‏‏ی طرف تو‏ں ثبوت (اپنی رسولی) لے ک‏ے آئے نيں تے ہدایات اُتے عمل کرنے والےآں نو‏‏ں سلامتی عطا کيتی جاندی ا‏‏ے۔

اِنَّا قَدْ اُوْحِيَ اِلَيْنَآ اَنَّ الْعَذَابَ عَلٰى مَنْ كَذَّبَ وَتَوَلّٰى

innā qad ūḥiya ilainā annal-‘ażāba ‘alā man każżaba wa tawallā.

بے شک، ساڈے اتے ایہہ نازل ہویا اے کہ سزا ہر اوس بندے تے (لاگوائی جاندی اے) جہڑا (اسیں جو مذہبی تعلیمات لے کے آئے سی) توں انکار کردا اے تے منہ موڑ لیندا اے (اوہناں دی کوئی پرواہ نئیں کردا)۔"

قَالَ فَمَنْ رَّبُّكُمَا يٰمُوْسٰى

qāla famar rabbukumā yā mūsā.

اس (فرعون) نے کہیا اے موسیٰ تواڈے دونے دا رب کون اے؟

قَالَ رَبُّنَا الَّذِيْٓ اَعْطٰى كُلَّ شَيْءٍ خَلْقَهٗ ثُمَّ هَدٰى

qāla rabbunal-lażī a‘ṭā kulla syai'in khalqahū ṡumma hadā.

اس (موسیٰ) نے جواب دتا، "ساڈا رب (خدا) اے جس نے ہر چیز نو‏‏ں اک شکل دتی اے، فیر اسنو‏ں رہنمائی دتی ا‏‏ے۔"

قَالَ فَمَا بَالُ الْقُرُوْنِ الْاُوْلٰى

qāla famā bālul-qurūnil-ūlā.

اس (فرعون) نے کہیا تو قدیم لوکاں د‏‏ی حالت کیہ سی ؟

قَالَ عِلْمُهَا عِنْدَ رَبِّيْ فِيْ كِتٰبٍۚ لَا يَضِلُّ رَبِّيْ وَلَا يَنْسَىۖ

qāla ‘ilmuhā ‘inda rabbī fī kitāb(in), lā yaḍillu rabbī wa lā yansā.

اس (موسیٰ) نے جواب دتا، "اس گل دا علم میرے رب دے کول اے، اک کتاب (لوہ محفوظ) وچ، میرا رب غلطی نئیں کرے گا یا بھل جائے گا؛

الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الْاَرْضَ مَهْدًا وَّسَلَكَ لَكُمْ فِيْهَا سُبُلًا وَّاَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءًۗ فَاَخْرَجْنَا بِهٖٓ اَزْوَاجًا مِّنْ نَّبَاتٍ شَتّٰى

al-lażī ja‘ala lakumul-arḍa mahdaw wa salaka lakum fīhā subulaw wa anzala minas-samā'i mā'ā(n), fa akhrajnā bihī azwājam min nabātin syattā.

(خدا) جس نے زمین نو‏‏ں تواڈے لئی اک وسعت بنایا اے، تے اس اُتے آپ دے لئی راہواں بنائیاں نيں، تے جو اسمان تو‏ں پانی (بارش) گھلدا ا‏‏ے۔" فیر اسيں نے اس دے نال (بارش دے پانی) دے نال مختلف قسم دے پودے اُگائے۔

كُلُوْا وَارْعَوْا اَنْعَامَكُمْ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّاُولِى النُّهٰى ࣖ

kulū war‘au an‘āmakum, inna fī żālika la'āyātil li'ulin-nuhā.

کھاؤ تے اپنے جانوراں نوں چارو۔ بے شک، اس وچ، سمجھنے والے لوکاں دے لئی (اللہ د ی عظمت د ی) نشانیاں موجود نيں۔

۞ مِنْهَا خَلَقْنٰكُمْ وَفِيْهَا نُعِيْدُكُمْ وَمِنْهَا نُخْرِجُكُمْ تَارَةً اُخْرٰى

minhā khalaqnākum wa fīhā nu‘īdukum wa minhā nukhrijukum tāratan ukhrā.

اسی تینوں ایہو (دھرتی) بنایا اے تے تینوں ایہو ای واپس کراں گے تے تینوں کسے ہور ویلے ایہو جہے توں کڈھاں گے۔

وَلَقَدْ اَرَيْنٰهُ اٰيٰتِنَا كُلَّهَا فَكَذَّبَ وَاَبٰى

wa laqad araināhu āyātinā kullahā fa każżaba wa abā.

تے بے شک، اسی اوہنوں (فرعون) نوں اپنیاں ساریاں علامتاں (عظمت) وکھائیاں، لیکن اوہ جھوٹ نکلیا تے (سچائی نوں قبول کرن توں) ہچکچا رہیا۔

قَالَ اَجِئْتَنَا لِتُخْرِجَنَا مِنْ اَرْضِنَا بِسِحْرِكَ يٰمُوْسٰى

qāla aji'tanā litukhrijanā min arḍinā bisiḥrika yā mūsā.

اس (فرعون) نے فرمایا، "اے موسیٰ کی توں ساڈے کول اپنے جادو نال سانوں ساڈی سرزمین چوں کڈھن لئی آیا سی؟

فَلَنَأْتِيَنَّكَ بِسِحْرٍ مِّثْلِهٖ فَاجْعَلْ بَيْنَنَا وَبَيْنَكَ مَوْعِدًا لَّا نُخْلِفُهٗ نَحْنُ وَلَآ اَنْتَ مَكَانًا سُوًى

fa lana'tiyannaka bisiḥrim miṡlihī faj‘al bainanā wa bainaka mau‘idal lā nukhlifuhū naḥnu wa lā anta makānan suwā(n).

اس لیی اسی تہاڈے لیی ضرور اجیہا جادو لیاواں گے، اس لیی ساڈے تے تہاڈے وچکار اک ملاقات لئی اک معاہدہ کرو جہدی اسی خلاف ورزی نئیں کراں گے تے نہ ای (تے نہ ای) تسی، اک کھلی تھاں تے۔"

قَالَ مَوْعِدُكُمْ يَوْمُ الزِّيْنَةِ وَاَنْ يُّحْشَرَ النَّاسُ ضُحًى

qāla mau‘idukum yaumuz-zīnati wa ay yuḥsyaran-nāsu ḍuḥā(n).

اس (موسیٰ) نے کہیا، "تہاڈے نال ساڈی ملاقات دا (معاہدہ) ویلہ اک عید دے دن اے تے لوکاں نو سویرے (دوحہ) جمع کرن دیو۔"

فَتَوَلّٰى فِرْعَوْنُ فَجَمَعَ كَيْدَهٗ ثُمَّ اَتٰى

fa tawallā fir‘aunu fa jama‘a kaidahū ṡumma atā.

لہذا فرعون (اوہ تھاں) چلا گیا، فیر اپنے منصوبے طے کیتے، فیر اوہ (مقررہ دن) واپس آیا۔

قَالَ لَهُمْ مُّوْسٰى وَيْلَكُمْ لَا تَفْتَرُوْا عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا فَيُسْحِتَكُمْ بِعَذَابٍۚ وَقَدْ خَابَ مَنِ افْتَرٰى

qāla lahum mūsā wailakum lā taftarū ‘alallāhi każiban fa yusḥitakum bi‘ażab(in), wa qad khāba maniftarā.

موسیٰ نے انہاں (جادوگراں) نو‏‏ں کہیا کہ ہائے آپ اُتے اللہ دے خلاف جھوٹ نہ بولو کدرے اوہ آپ نو‏‏ں عذاب تو‏ں تباہ نہ کر دے۔ تے جھوٹ گھڑن آلیاں دا کیہ نقصان اے.

فَتَنَازَعُوْٓا اَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْ وَاَسَرُّوا النَّجْوٰى

fa tanāza‘ū amrahum bainahum wa asarrun-najwā.

اس لی اوہ اپنے معاملات دے بارے چ بحث کردے سن تے اوہ اپنی گل بات نو خفیہ رکھدے سن۔

قَالُوْٓا اِنْ هٰذٰنِ لَسَاحِرٰنِ يُرِيْدَانِ اَنْ يُّخْرِجٰكُمْ مِّنْ اَرْضِكُمْ بِسِحْرِهِمَا وَيَذْهَبَا بِطَرِيْقَتِكُمُ الْمُثْلٰى

qālū in hāżāni lasāḥirāni yurīdāni ay yukhrijākum min arḍikum bisiḥrihimā wa yażhabā biṭarīqatikumul-muṡlā.

انھاں (جادوگراں) نے کہیا، بے شک ایہ دونے لوک جادوگر نيں جو اپنے جادو تو‏ں آپ نو‏‏ں (فرعون) نو‏‏ں آپ دے ملک تو‏ں کڈنا چاہندے نيں، تے آپ د‏‏ی اصلی رسم و رواج نو‏‏ں ختم کرنا چاہندے نيں۔

فَاَجْمِعُوْا كَيْدَكُمْ ثُمَّ ائْتُوْا صَفًّاۚ وَقَدْ اَفْلَحَ الْيَوْمَ مَنِ اسْتَعْلٰى

fa ajmi‘ū kaidakum ṡumma'tū ṣaffā(n), wa qad aflaḥal-yauma manista‘lā.

اس لیی اپنڑیاں ساریاں چالاں (جادو) اکٹھیاں کرو، فیر اک قطار چ آؤ، تے واقعی، خوش قسمت اوہ بندہ اے جہڑا اج جِتدا اے۔"

قَالُوْا يٰمُوْسٰٓى اِمَّآ اَنْ تُلْقِيَ وَاِمَّآ اَنْ نَّكُوْنَ اَوَّلَ مَنْ اَلْقٰى

qālū yā mūsā immā an tulqiya wa immā an nakūna awwala man alqā.

انہاں نے کہیا اے موسی! تو (پہلاں) سٹیا سی یا پہلے اساں سٹیا؟"

قَالَ بَلْ اَلْقُوْاۚ فَاِذَا حِبَالُهُمْ وَعِصِيُّهُمْ يُخَيَّلُ اِلَيْهِ مِنْ سِحْرِهِمْ اَنَّهَا تَسْعٰى

qāla bal alqū, fa iżā ḥibāluhum wa ‘iṣiyyuhum yukhayyalu ilaihi min siḥrihim annahā tas‘ā.

اُوہنے (موسیٰ) نے کہیا، ’’مہربانی کر کے سُٹ دیو!‘‘ فیر اچانک اوہناں دیاں رسیاں تے ڈنڈے اوہنوں (موسیٰ) نوں انج نظر آئے جیویں اوہ تیزی نال رینگ رہیا ہووے، اوہناں دے جادو دی وجہ توں۔

فَاَوْجَسَ فِيْ نَفْسِهٖ خِيْفَةً مُّوْسٰى

fa aujasa fī nafsihī khīfatam mūsā.

اس لئی موسیٰ نوں اپنے دل وچّ ڈر محسوس ہویا ۔

قُلْنَا لَا تَخَفْ اِنَّكَ اَنْتَ الْاَعْلٰى

qulnā lā takhaf innaka antal-a‘lā.

اسی آکھیا، "خوف نہ کرو! بے شک، تسی برتر (فاتح) او۔"

وَاَلْقِ مَا فِيْ يَمِيْنِكَ تَلْقَفْ مَا صَنَعُوْاۗ اِنَّمَا صَنَعُوْا كَيْدُ سٰحِرٍۗ وَلَا يُفْلِحُ السَّاحِرُ حَيْثُ اَتٰى

wa alqi mā fī yamīnika talqaf mā ṣana‘ū, innamā ṣana‘ū kaidu sāḥir(in), wa lā yufliḥus-sāḥiru ḥaiṡu atā.

تے جو کجھ تہاڈے سجے ہتھ چ اے اوہ سُٹ دیو، اوہ ضرور نگل جائے گا جو اوہ بناندے نیں۔ اوہناں نے جو بنایا اوہ صرف اک جادوئی چال سی (صرف)۔ تے جادوگر جتدا نہیں، جتھے توں وی آوے۔”

فَاُلْقِيَ السَّحَرَةُ سُجَّدًا قَالُوْٓا اٰمَنَّا بِرَبِّ هٰرُوْنَ وَمُوْسٰى

fa ulqiyas-saḥaratu sujjadan qālū āmannā birabbi hārūna wa mūsā.

فیر جادوگراں نے جھک کے آکھیا، "اساں ہارون تے موسیٰ دے رب تے ایمان لیایا اے۔"

قَالَ اٰمَنْتُمْ لَهٗ قَبْلَ اَنْ اٰذَنَ لَكُمْۗ اِنَّهٗ لَكَبِيْرُكُمُ الَّذِيْ عَلَّمَكُمُ السِّحْرَۚ فَلَاُقَطِّعَنَّ اَيْدِيَكُمْ وَاَرْجُلَكُمْ مِّنْ خِلَافٍ وَّلَاُصَلِّبَنَّكُمْ فِيْ جُذُوْعِ النَّخْلِۖ وَلَتَعْلَمُنَّ اَيُّنَآ اَشَدُّ عَذَابًا وَّاَبْقٰى

qāla āmantum lahū qabla an āżana lakum, innahū lakabīrukumul-lażī ‘allamakumus-siḥr(a), fa la'uqaṭṭi‘anna aidiyakum wa arjulakum min khilāfiw wa la'uṣallibannakum fī jużū‘in-nakhl(i), wa lata‘lamunna ayyunā asyaddu ‘ażābaw wa abqā.

اوہنے (فرعون) آکھیا، "کیہ تُسی میرے اجازت دین توں پہلاں اوہدے (موسیٰ) تے یقین رکھدے سی؟ بے شک، اوہ تہاڈا رہنما سی جس نے تہانوں جادو سکھایا سی۔ فیر بے شک، میں تہاڈے ہتھاں تے پیراں نوں کراس وائز کٹ دیاں گا، تے بے شک، میں تہانوں اک کھجور دے درخت دے مڈھ تے پار کراں گا تے سچ مچ، تہانوں یقینی طور تے پتہ لگے گا کہ ساڈے وچوں کیہڑا زیادہ تکلیف تے ابدی تکلیف رکھدا اے۔"

قَالُوْا لَنْ نُّؤْثِرَكَ عَلٰى مَا جَاۤءَنَا مِنَ الْبَيِّنٰتِ وَالَّذِيْ فَطَرَنَا فَاقْضِ مَآ اَنْتَ قَاضٍۗ اِنَّمَا تَقْضِيْ هٰذِهِ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا ۗ

qālū lan nu'ṡiraka ‘alā mā jā'anā minal-bayyināti wal-lażī faṭaranā faqḍi mā anta qāḍ(in), innamā taqḍī hāżihil-ḥayātad-dun-yā.

اوہناں (جادوگراں) نے آکھیا، "اسیں واضح ثبوتاں (معجزات) دی بنیاد تے تہاڈے سامنے نئیں چُنواں گے، جہڑے ساڈے کول آئے نیں تے (اللہ) جیس نے سانوں بنایا اے۔ ایس لئی فیصلہ کرو کہ تسی کی فیصلہ کرنا چاہندے او۔ حقیقت چ، تسی صرف ایس دنیا چ زندگی دا فیصلہ کر سکدے او۔"

اِنَّآ اٰمَنَّا بِرَبِّنَا لِيَغْفِرَ لَنَا خَطٰيٰنَا وَمَآ اَكْرَهْتَنَا عَلَيْهِ مِنَ السِّحْرِۗ وَاللّٰهُ خَيْرٌ وَّاَبْقٰى

innā āmannā birabbinā liyagfira lanā khaṭāyānā wa mā akrahtanā ‘alaihi minas-siḥr(i), wallāhu khairuw wa abqā.

اسی اپنے رب تے سچ مچ یقین کیتا اے، تاں جے اوہ ساڈی غلطیاں تے جادو نوں معاف کرے جہڑا تسی ساڈے تے مسلط کیتا اے۔ تے اللہ بہتر (اس دا اجر) تے ابدی (اس دی عذاب) اے۔

اِنَّهٗ مَنْ يَّأْتِ رَبَّهٗ مُجْرِمًا فَاِنَّ لَهٗ جَهَنَّمَ ۗ لَا يَمُوْتُ فِيْهَا وَلَا يَحْيٰى

innahū may ya'ti rabbahū mujriman fa inna lahū jahannam(a), lā yamūtu fīhā wa lā yaḥyā.

بے شک، جو کوئی وی گناہ نال اپنے رب دے کول آندا اے، فیر بے شک، اوہدے لئی جہنم اے۔ اوہ نہ تے اوتھے مرے گا (سزا محسوس کردا رہوے گا) تے نہ ای زندہ رہوے گا (توبہ نئیں کر سکدا)۔ لیکن جو کوئی وی ایمان دے نال اس دے پاس آندا اے، تے نیک کم کردا اے، فیر اوہی لوک اعلیٰ (شریف) درجات حاصل کردے نيں۔

وَمَنْ يَّأْتِهٖ مُؤْمِنًا قَدْ عَمِلَ الصّٰلِحٰتِ فَاُولٰۤىِٕكَ لَهُمُ الدَّرَجٰتُ الْعُلٰى ۙ

wa may ya'tihī mu'minan qad ‘amilaṣ-ṣāliḥāti fa ulā'ika lahumud-darajātul-‘ulā.

پر جہڑا وی ایمان دی حالت وچ اوہدے کول آندا اے، تے نیک کم کردا اے، فیر اوہ لوک نیں جیہڑے اک اُچا (شریف) درجے حاصل کردے نیں،

جَنّٰتُ عَدْنٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا ۗوَذٰلِكَ جَزَاۤءُ مَنْ تَزَكّٰى ࣖ

jannātu ‘adnin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā, wa żālika jazā'u man tazakkā.

(یعنی) عدن دی جنت، جس دے تھلے دریا وگدے نیں، اوہ ہمیشہ لئی اوتھے رہندے نیں۔ اپنے آپ نو پاک کرن آلیاں دا ایہو انعام اے۔

وَلَقَدْ اَوْحَيْنَآ اِلٰى مُوْسٰٓى اَنْ اَسْرِ بِعِبَادِيْ فَاضْرِبْ لَهُمْ طَرِيْقًا فِى الْبَحْرِ يَبَسًاۙ لَّا تَخٰفُ دَرَكًا وَّلَا تَخْشٰى

wa laqad auḥainā ilā mūsā an asri bi‘ibādī faḍrib lahum ṭarīqan fil-baḥri yabasā(n), lā takhāfu darakaw wa lā takhsyā.

تے بے شک، اسی موسیٰ تے نازل کیتا، "رات نوں میرے بندیاں (بنی اسرائیل) دے نال جاؤ، تے اوہناں لئی سمندر وچ اک خشک راہ مارو، (تہانوں) ڈرن دی لوڑ نئیں تے ڈُب جان دی فکر کرن دی لوڑ نئیں۔"

فَاَتْبَعَهُمْ فِرْعَوْنُ بِجُنُوْدِهٖ فَغَشِيَهُمْ مِّنَ الْيَمِّ مَا غَشِيَهُمْ ۗ

fa atba‘ahum fir‘aunu bijunūdihī fa gasyiyahum minal-yammi mā gasyiyahum.

فیر فرعون تے اوہدی فوج نے اوہناں دا پچھا کیتا پر اوہ سمندر دیاں لہراں نے اوہناں نوں ڈبو دتا۔

وَاَضَلَّ فِرْعَوْنُ قَوْمَهٗ وَمَا هَدٰى

wa aḍalla fir‘aunu qaumahū wa mā hadā.

تے فرعون نے اپنی قوم نو‏‏ں گمراہ کیتا تے انہاں نو‏‏ں ہدایت نئيں دتی۔

يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ قَدْ اَنْجَيْنٰكُمْ مِّنْ عَدُوِّكُمْ وَوٰعَدْنٰكُمْ جَانِبَ الطُّوْرِ الْاَيْمَنَ وَنَزَّلْنَا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوٰى

yā banī isrā'īla qad anjainākum min ‘aduwwikum wa wā‘adnākum jānibaṭ-ṭūril-aimana wa nazzalnā ‘alaikumul-mannā was-salwā.

اے بنی اسرائیل! بے شک، اسی تہانوں تہاڈے دشمناں توں بچایا اے، تے اسیں تہاڈے نال پہاڑ (کوہ سینا) دے سجے پاسے (نماز پڑھن) دا عہد کیتا اے تے اسیں تہاڈے کول من تے سلوا نازل کیتا اے۔

كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْۙ وَلَا تَطْغَوْا فِيْهِ فَيَحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبِيْۚ وَمَنْ يَّحْلِلْ عَلَيْهِ غَضَبِيْ فَقَدْ هَوٰى

kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum, wa lā taṭgau fīhi fa yaḥilla ‘alaikum gaḍabī, wa may yaḥlil ‘alaihi gaḍabī faqad hawā.

اسیں تہاڈے لئی جہڑیاں چنگیاں رزقاں مہیا کیتیاں نیں اوہناں چوں کھاؤ، تے حد توں ودھ نہ جاؤ، جس نال میرا غضب تہاڈے تے آوے گا۔ جہڑا وی میرے غضب دا شکار ہووے گا، اوہ فنا ہو جائے گا۔

وَاِنِّيْ لَغَفَّارٌ لِّمَنْ تَابَ وَاٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا ثُمَّ اهْتَدٰى

wa innī lagaffārul liman tāba wa āmana wa ‘amila ṣāliḥan ṡummahtadā.

تے بے شک، میں اوہناں لوکاں لئی معاف کردا ہاں جہڑے توبہ کردے نیں، ایمان لیاندے نیں تے چنگے کم کردے نیں، فیر رہنمائی کردے رہندے نیں۔

۞ وَمَآ اَعْجَلَكَ عَنْ قَوْمِكَ يٰمُوْسٰى

wa mā a‘jalaka ‘an qaumika yā mūsā.

’’تے موسیٰ توں اپنے لوکاں نالوں تیزی نال کیوں آیا؟

قَالَ هُمْ اُولَاۤءِ عَلٰٓى اَثَرِيْ وَعَجِلْتُ اِلَيْكَ رَبِّ لِتَرْضٰى

qāla hum ulā'i ‘alā aṡarī wa ‘ajiltu ilaika rabbi litarḍā.

اس (موسیٰ) نے کہیا، "اوہ میرے مگر آ رہے نیں تے میں تیرے ول جلدی کردا ہاں، اے میرے رب، تاں جے توں (میرے توں) راضی ہو جاویں۔"

قَالَ فَاِنَّا قَدْ فَتَنَّا قَوْمَكَ مِنْۢ بَعْدِكَ وَاَضَلَّهُمُ السَّامِرِيُّ

qāla fa innā qad fatannā qaumaka mim ba‘dika wa aḍallahumus-sāmiriyy(u).

اس نے (اللہ تعالیٰ) نے فرمایا کہ بے شک اساں نے آپ دے جانے دے بعد آپ د‏‏ی قوم نو‏‏ں آزمایا اے تے انہاں نو‏‏ں سمیری نے گمراہ کیتا سی ۔

فَرَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًا ەۚ قَالَ يٰقَوْمِ اَلَمْ يَعِدْكُمْ رَبُّكُمْ وَعْدًا حَسَنًا ەۗ اَفَطَالَ عَلَيْكُمُ الْعَهْدُ اَمْ اَرَدْتُّمْ اَنْ يَّحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ فَاَخْلَفْتُمْ مَّوْعِدِيْ

fa raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla yā qaumi alam ya‘idkum rabbukum wa‘dan ḥasanā(n), afaṭāla ‘alaikumul-‘ahdu am arattum ay yaḥilla ‘alaikum gaḍabum mir rabbikum fa akhlaftum mau‘idī.

اس دے بعد موسیٰ غصے تے اداس ہو ک‏ے اپنی قوم دے پاس واپس آیا۔ اس (موسیٰ) نے فرمایا اے میری قوم! کیہ تہاڈے رب نے تہانوں کوئی چنگا وعدہ نئیں کیتا؟ کیہ تہاڈے لئی عہد دی مدت بہت لمی اے یا تسی چاہندے او کہ رب دا غضب تہاڈے تے آوے، تسی میرے نال اپنا عہد کیوں توڑیا؟"

قَالُوْا مَآ اَخْلَفْنَا مَوْعِدَكَ بِمَلْكِنَا وَلٰكِنَّا حُمِّلْنَآ اَوْزَارًا مِّنْ زِيْنَةِ الْقَوْمِ فَقَذَفْنٰهَا فَكَذٰلِكَ اَلْقَى السَّامِرِيُّ ۙ

qālū mā akhlafnā mau‘idaka bimalkinā wa lākinnā ḥummilnā auzāram min zīnatil-qaumi fa qażafnāhā fa każālika alqas-sāmiriyy(u).

انہاں نے کہیا ، "اسیں آپنی مرضی تو‏ں آپ دا عہد نئيں توڑیا ، لیکن سانو‏ں لوکاں (فرعون دے) زیورات دا اک بھاری بوجھ اٹھانا پيا ، فیر اسيں نے انہاں نو‏‏ں (آگ وچ ) سُٹ دتا ، تے ايس‏ے طرح سمیری نے انہاں نو‏‏ں سُٹ دتا ، .

فَاَخْرَجَ لَهُمْ عِجْلًا جَسَدًا لَّهٗ خُوَارٌ فَقَالُوْا هٰذَآ اِلٰهُكُمْ وَاِلٰهُ مُوْسٰى ەۙ فَنَسِيَ ۗ

fa akhraja lahum ‘ijlan jasadal lahū khuwārun fa qālū hāżā ilāhukum wa ilāhu mūsā, fa nasiy(a).

فیر (اگ دے گڑھے چوں) اوہ (سمیری) اک بچھڑے دا مجسمہ کڈھیا جیدے وچ اوہناں لئی اک جسم تے آواز سی، ایس لئی اوہناں نے آکھیا، "ایہہ تہاڈا رب اے تے موسیٰ دا رب اے، پر اوہ (موسیٰ) بھل گیا اے۔"

اَفَلَا يَرَوْنَ اَلَّا يَرْجِعُ اِلَيْهِمْ قَوْلًا ەۙ وَّلَا يَمْلِكُ لَهُمْ ضَرًّا وَّلَا نَفْعًا ࣖ

afalā yarauna allā yarji‘u ilaihim qaulā(n), wa lā yamliku lahum ḍarraw wa lā naf‘ā(n).

لہٰذا کی اُوہناں نے محسوس نئیں کیتا کہ (بچھڑے دا مجسمہ) اُوہناں نوں کوئی جواب نئیں دے سکدا سی، تے اُوہناں نوں نقصان دا مقابلہ نئیں کر سکدا سی یا اُوہناں نوں فائدہ نئیں پہنچا سکدا سی؟

وَلَقَدْ قَالَ لَهُمْ هٰرُوْنُ مِنْ قَبْلُ يٰقَوْمِ اِنَّمَا فُتِنْتُمْ بِهٖۚ وَاِنَّ رَبَّكُمُ الرَّحْمٰنُ فَاتَّبِعُوْنِيْ وَاَطِيْعُوْٓا اَمْرِيْ

wa laqad qāla lahum hārūnu min qablu yā qaumi innamā futintum bih(ī), wa inna rabbakumur-raḥmānu fattabi‘ūnī wa aṭī‘ū amrī.

تے بے شک، پہلے ہارون نے انہاں تو‏ں کہیا سی، "اے میری قوم! بے شک، تہانوں صرف اک آزمائش (بچھڑے دے مجسمے دے نال) دتی گئی اے تے بے شک، تہاڈا رب (اللہ) رحمان اے، لہذا میری پیروی کرو تے میرے حکماں اُتے عمل کرو۔"

قَالُوْا لَنْ نَّبْرَحَ عَلَيْهِ عٰكِفِيْنَ حَتّٰى يَرْجِعَ اِلَيْنَا مُوْسٰى

qālū lan nabraḥa ‘alaihi ‘ākifīna ḥattā yarji‘a ilainā mūsā.

اوہناں نے جواب دتا، "اسیں اس نوں نہیں چھڈاں گے (تے) اس دی پوجا (بچھڑے دی مجسمہ) جاری رکھاں گے جدوں تک کہ موسیٰ ساڈے کول واپس نہیں آ جاندا۔"

قَالَ يٰهٰرُوْنُ مَا مَنَعَكَ اِذْ رَاَيْتَهُمْ ضَلُّوْٓا ۙ

qāla yā hārūnu mā mana‘aka iż ra'aitahum ḍallū.

اوہنے (موسیٰ) نے آکھیا، "اے ہارون! جدوں توں ویکھدا ایں کہ اوہ گمراہ ہو گئے نیں، تینوں کی رکاوٹ اے،

اَلَّا تَتَّبِعَنِۗ اَفَعَصَيْتَ اَمْرِيْ

allā tattabi‘an(i), afa ‘aṣaita amrī.

(تاں) توں میری پیروی نئیں کردا؟ کی تسی (جان بجھ کے) میرے حکماں دی نافرمانی کیتی اے؟

قَالَ يَبْنَؤُمَّ لَا تَأْخُذْ بِلِحْيَتِيْ وَلَا بِرَأْسِيْۚ اِنِّيْ خَشِيْتُ اَنْ تَقُوْلَ فَرَّقْتَ بَيْنَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ وَلَمْ تَرْقُبْ قَوْلِيْ

qāla yabna'umma lā ta'khuż biliḥyatī wa lā bira'sī, innī khasyītu an taqūla farraqta baina banī isrā'īla wa lam tarqub qaulī.

اس (ہارون) نے جواب دتا کہ اے میری ماں دے بیٹے! نہ میری داڑھی نو‏‏ں چھویا تے نہ ہی میرے سر نو‏‏ں۔ ميں واقعی خوفزدہ ہاں کہ تو کہیں گا (میرے تو‏ں) کہ تسيں نے بنی اسرائیل نو‏‏ں تقسیم کر دتا اے تے تو‏ں میرا پیغام نئيں رکھیا۔"

قَالَ فَمَا خَطْبُكَ يٰسَامِرِيُّ

qāla famā khaṭbuka yā sāmiriyy(u).

اس (موسیٰ) نے کہیا، "اے سمیری، تینوں (ایس طراں کرن لئی) کیہڑی گل نے اکسایا؟"

قَالَ بَصُرْتُ بِمَا لَمْ يَبْصُرُوْا بِهٖ فَقَبَضْتُ قَبْضَةً مِّنْ اَثَرِ الرَّسُوْلِ فَنَبَذْتُهَا وَكَذٰلِكَ سَوَّلَتْ لِيْ نَفْسِيْ

qāla baṣurtu bimā lam yabṣurū bihī fa qabaḍtu qabḍatam min aṡarir-rasūli fa nabażtuhā wa każālika sawwalat lī nafsī.

اس (سمیری) نے جواب دتا، "مینوں کجھ پتہ سی جو اوہناں نوں نہیں پتہ سی، اس لئی میں قاصد دے ​​قدماں توں اک مٹھی (دھرتی) لئی اتے میں اس نوں (اگّ وچ) سٹّ دتا، اس طرحاں میری ہوس نے مینوں منایا۔"

قَالَ فَاذْهَبْ فَاِنَّ لَكَ فِى الْحَيٰوةِ اَنْ تَقُوْلَ لَا مِسَاسَۖ وَاِنَّ لَكَ مَوْعِدًا لَّنْ تُخْلَفَهٗۚ وَانْظُرْ اِلٰٓى اِلٰهِكَ الَّذِيْ ظَلْتَ عَلَيْهِ عَاكِفًا ۗ لَنُحَرِّقَنَّهٗ ثُمَّ لَنَنْسِفَنَّهٗ فِى الْيَمِّ نَسْفًا

qāla fażhab fa inna laka fil-ḥayāti an taqūla lā misās(a), wa inna laka mau‘idal lan tukhlafah(ū), wanẓur ilā ilāhikal-lażī ẓalta ‘alaihi ‘ākifā(n), lanuḥarriqannahū ṡumma lanansifannahū fil-yammi nasfā(n).

اوہنے (موسیٰ) نے آکھیا، "جاؤ! ایس لئی واقعی حیاتی وچ (ایس دنیا وچ) تسی (صرف) کہہ سکدے او، 'مینوں نہ چھوؤ،'۔ تے تسی یقینی طور تے (اوہ سزا) حاصل کرو گے جہڑی وعدہ کیتی گئی اے (آخرت وچ) جس توں تسی بچ نئیں سکو گے، تے اپنے خدا نوں ویکھو جہدی تسی عبادت کردے رہو گے۔ اسی یقینی طور تے اوہنوں ساڑ دیواں گے، فیر اسی اوہدی شیواں وچ بکھراواں گے) سمندر وچ (بکھرے ہوئے)۔

اِنَّمَآ اِلٰهُكُمُ اللّٰهُ الَّذِيْ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۗ وَسِعَ كُلَّ شَيْءٍ عِلْمًا

innamā ilāhukumullāhul-lażī lā ilāha illā huw(a), wasi‘a kulla syai'in ‘ilmā(n).

بے شک تیرا رب صرف اللہ اے اس دے سوا کوئی رب نہیں اوہدا علم ہر شے تے محیط اے۔

كَذٰلِكَ نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ مَا قَدْ سَبَقَۚ وَقَدْ اٰتَيْنٰكَ مِنْ لَّدُنَّا ذِكْرًا ۚ

każālika naquṣṣu ‘alaika min ambā'i mā sabaq(a), wa qad ātaināka mil ladunnā żikrā(n).

اس طرح اسيں آپ (محمد) تو‏ں (لوکاں دے) بعض قصےآں نو‏‏ں بیان کردے نيں جو گزر چکے نيں، تے بے شک، اسيں نے آپ نو‏‏ں اپنی طرف تو‏ں (قرآن) خبردار کیتا ا‏‏ے۔

مَنْ اَعْرَضَ عَنْهُ فَاِنَّهٗ يَحْمِلُ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ وِزْرًا

man a‘raḍa ‘anhu fa innahū yaḥmilu yaumal-qiyāmati wizrā(n).

جہڑا اس توں (قرآن) منہ کرے، فیر بے شک اوہ قیامت دے دن بھاری بوجھ (گناہ) چُکے گا،

خٰلِدِيْنَ فِيْهِ ۗوَسَاۤءَ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ حِمْلًاۙ

khālidīna fīh(i), wa sā'a lahum yaumal-qiyāmati ḥimlā(n).

اوہ اوس حالت چ رہندے نیں۔ تے قیامت دے دن گناہواں دا بوجھ اوہناں لئی خوفناک ہووے گا۔

يَّوْمَ يُنْفَخُ فِى الصُّوْرِ وَنَحْشُرُ الْمُجْرِمِيْنَ يَوْمَىِٕذٍ زُرْقًا ۖ

yauma yunfakhu fiṣ-ṣūri wa naḥsyurul-mujrimīna yauma'iżin zurqā(n).

(قیامت) دے دن نرسنگا وجایا جاندا اے (دوسری بار) تے اوس دن گنہگاراں نوں اداسی دے نیلے (چہرے) نال اکٹھا کردے آں،

يَّتَخَافَتُوْنَ بَيْنَهُمْ اِنْ لَّبِثْتُمْ اِلَّا عَشْرًا

yatakhāfatūna bainahum il labiṡtum illā ‘asyrā(n).

اوہناں نے اک دوجے نوں سرگوشی کیتی، "تسی (دنیا وچ) دس (دناں) توں زیادہ نئیں رہندے۔"

نَحْنُ اَعْلَمُ بِمَا يَقُوْلُوْنَ اِذْ يَقُوْلُ اَمْثَلُهُمْ طَرِيْقَةً اِنْ لَّبِثْتُمْ اِلَّا يَوْمًا ࣖ

naḥnu a‘lamu bimā yaqūlūna iż yaqūlu amṡaluhum ṭarīqatan il labiṡtum illā yaumā(n).

اسی بہتر جاننے آں کہ اوہ کیہ کہن گے، جدوں سب توں سدھا لوک آکھدے نیں، "تسی (دنیا وچ) رہندے او، اک دن توں بوہتا نئیں۔"

وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْجِبَالِ فَقُلْ يَنْسِفُهَا رَبِّيْ نَسْفًا ۙ

wa yas'alūnaka ‘anil-jibāli fa qul yansifuhā rabbī nasfā(n).

تے آپ تو‏ں (محمد) تو‏ں پہاڑاں دے بارے وچ پُچھدے نيں، لہٰذا کہو کہ میرا رب انہاں نو‏‏ں (قیامت دے دن) جِنّا ممکن ہو سک‏ے مکمل طور اُتے ختم کرے گا؛

فَيَذَرُهَا قَاعًا صَفْصَفًا ۙ

fa yażaruhā qā‘an ṣafṣafā(n).

فیر اوہ (پہلے پہاڑاں نو) مکمل طور تے پدھرا کرے گا،

لَّا تَرٰى فِيْهَا عِوَجًا وَّلَآ اَمْتًا ۗ

lā tarā fīhā ‘iwajaw wa lā amtā(n).

(لہٰذا) تُسی اوتھے تھوڑیاں تے اُچیاں تھاواں نئیں ویکھو گے۔

يَوْمَىِٕذٍ يَّتَّبِعُوْنَ الدَّاعِيَ لَا عِوَجَ لَهٗ ۚوَخَشَعَتِ الْاَصْوَاتُ لِلرَّحْمٰنِ فَلَا تَسْمَعُ اِلَّا هَمْسًا

yauma'iżiy yattabi‘ūnad-dā‘iya lā ‘iwaja lah(ū), wa khasya‘atil-aṣwātu lir-raḥmāni falā tasma‘u illā hamsā(n).

اوس دن اوہ بلاون آلے (فرشتہ) دی پکار دی پیروی کردے سن، بغیر مڑے (تردید کیتے)؛ تے ساریاں آوازاں رحم کرن آلے رب دے اگے جھکدیاں نیں، تاں جے تسی جو کجھ وی سُندے او اوہ سرگوشیاں ہون۔

يَوْمَىِٕذٍ لَّا تَنْفَعُ الشَّفَاعَةُ اِلَّا مَنْ اَذِنَ لَهُ الرَّحْمٰنُ وَرَضِيَ لَهٗ قَوْلًا

yauma'iżil lā tanfa‘usy-syafā‘atu illā man ażina lahur-raḥmānu wa raḍiya lahū qaulā(n).

اس دن شفاعت (مدد) دا کوئی فائدہ نئيں ہُندا، سوائے انہاں لوکاں دے جنہاں نو‏‏ں خدا رحمن الرحمن نے اجازت دتی اے، تے جنہاں دے الفاظ نو‏‏ں اوہ منظور کردا ا‏‏ے۔

يَعْلَمُ مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يُحِيْطُوْنَ بِهٖ عِلْمًا

ya‘lamu mā baina aidīhim wa mā khalfahum wa lā yuḥīṭūna bihī ‘ilmā(n).

اوہ (اللہ) جانندا اے کہ انہاں دے سامنے کیہ اے (جہڑا ہوئے گا) تے انہاں دے پیچھے کیہ اے (جہڑا پہلے ہی ہوچکيا اے) جدو‏ں کہ انہاں دے علم وچ اس دا علم شامل نئيں ہوسکدا۔

۞ وَعَنَتِ الْوُجُوْهُ لِلْحَيِّ الْقَيُّوْمِۗ وَقَدْ خَابَ مَنْ حَمَلَ ظُلْمًا

wa ‘anatil-wujūhu lil-ḥayyil-qayyūm(i), wa qad khāba man ḥamala ẓulmā(n).

تے سارے چہرے (اللہ) دے جیوندے تے اکلے دے اگے جھک گئے۔ واقعی ظلم کرن آلے لوکاں دا نقصان اے.

وَمَنْ يَّعْمَلْ مِنَ الصّٰلِحٰتِ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَا يَخٰفُ ظُلْمًا وَّلَا هَضْمًا

wa may ya‘mal minaṣ-ṣāliḥāti wa huwa mu'minun falā yakhāfu ẓulmaw wa lā haḍmā(n).

تے جو کوئی ایمان دے دوران نیک کم کردا اے، فیر اوہ (اس دے خلاف) ناانصافی دے سلوک دی فکر نئیں کردا تے اپنے حقوق وچ کمی دی فکر نئیں کردا۔

وَكَذٰلِكَ اَنْزَلْنٰهُ قُرْاٰنًا عَرَبِيًّا وَّصَرَّفْنَا فِيْهِ مِنَ الْوَعِيْدِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُوْنَ اَوْ يُحْدِثُ لَهُمْ ذِكْرًا

wa każālika anzalnāhu qur'ānan ‘arabiyyaw wa ṣarrafnā fīhi minal-wa‘īdi la‘allahum yattaqūna au yuḥdiṡu lahum żikrā(n).

تے اس طرح اسيں نے قرآن نو‏‏ں عربی وچ نازل کیتا اے تے اسيں نے اس وچ بعض خطرات د‏‏ی بار بار وضاحت کيتی اے تاکہ اوہ تقوا نو‏‏ں حاصل کرسکن یا (قرآن) انہاں نو‏‏ں تعلیم دے سک‏‏ے۔

فَتَعٰلَى اللّٰهُ الْمَلِكُ الْحَقُّۚ وَلَا تَعْجَلْ بِالْقُرْاٰنِ مِنْ قَبْلِ اَنْ يُّقْضٰٓى اِلَيْكَ وَحْيُهٗ ۖوَقُلْ رَّبِّ زِدْنِيْ عِلْمًا

fa ta‘ālallāhul-malikul-ḥaqq(u), wa lā ta‘jal bil-qur'āni min qabli ay yuqḍā ilaika waḥyuh(ū), wa qur rabbi zidnī ‘ilmā(n).

ایس لئی سب توں اُچا اللہ اے، سچا تے سچا بادشاہ۔ تے تسيں (محمد) قرآن نو‏‏ں نازل ہونے تو‏ں پہلے اسنو‏ں جلدی (پڑھنے) نہ کرو تے آکھو کہ اے میرے رب میرے علم نو‏‏ں ودھا دے۔

وَلَقَدْ عَهِدْنَآ اِلٰٓى اٰدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَلَمْ نَجِدْ لَهٗ عَزْمًا ࣖ

wa laqad ‘ahidnā ilā ādama min qablu fa nasiya wa lam najid lahū ‘azmā(n).

تے بے شک اساں آدم نو‏‏ں پہلے ہی حکم دتا سی لیکن اوہ بھول گیا تے اسيں نے اس وچ کوئی مضبوط ارادہ نئيں پایا۔

وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَ اَبٰى ۗ

wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīsa abā.

تے (یاد رکھو) جدوں اساں فرشتیاں نوں آکھیا آدم نوں جھکاؤ! فیر اوہ شیطان دے علاوہ جھک گئے؛ اوہنے انکار کر دتا۔

فَقُلْنَا يٰٓاٰدَمُ اِنَّ هٰذَا عَدُوٌّ لَّكَ وَلِزَوْجِكَ فَلَا يُخْرِجَنَّكُمَا مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقٰى

fa qulnā yā ādamu inna hāżā ‘aduwwul laka wa lizaujika falā yukhrijannakumā minal-jannati fa tasyqā.

اس دے بعد اسيں نے فرمایا کہ اے آدم! ایہ (شیطان) آپ تے آپ د‏‏ی بیوی دا ویری اے لہذا اسنو‏ں آپ نو‏‏ں دونے نو‏‏ں جنت تو‏ں کڈنے نہ دیں کدرے آپ نو‏‏ں کوئی نقصان نہ ہوئے۔

اِنَّ لَكَ اَلَّا تَجُوْعَ فِيْهَا وَلَا تَعْرٰى ۙ

inna laka allā tajū‘a fīhā wa lā ta‘rā.

بے شک، اوتھے تہاڈے لی اک ضمانت اے: تسی نہ تے بھکھے ہوو گے تے نہ ای ننگے ہوو گے۔

وَاَنَّكَ لَا تَظْمَؤُا فِيْهَا وَلَا تَضْحٰى

wa annaka lā taẓma'u fīhā wa lā taḍḥā.

تے بے شک، اوتھے تہانوں پیاس نئیں لگے گی تے نہ ای سورج دی گرمی توں متاثر ہووے گا۔"

فَوَسْوَسَ اِلَيْهِ الشَّيْطٰنُ قَالَ يٰٓاٰدَمُ هَلْ اَدُلُّكَ عَلٰى شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَمُلْكٍ لَّا يَبْلٰى

fa waswasa ilaihisy-syaiṭānu qāla yā ādamu hal adulluka ‘alā syajaratil-khuldi wa mulkil lā yablā.

فیر شیطان نے اوہنوں سرگوشی کیتی (بُریاں سوچاں) تے آکھیا، "اے آدم! کی میں تینوں امرتا دا درخت تے اک بادشاہت وکھاواں جیہڑی کدی ختم نئیں ہووے گی؟"

فَاَكَلَا مِنْهَا فَبَدَتْ لَهُمَا سَوْءٰتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفٰنِ عَلَيْهِمَا مِنْ وَّرَقِ الْجَنَّةِۚ وَعَصٰىٓ اٰدَمُ رَبَّهٗ فَغَوٰى ۖ

fa akalā minhā fa badat lahumā sau'ātuhumā wa ṭafiqā yakhṣifāni ‘alaihimā miw waraqil-jannah(ti), wa ‘aṣā ādamu rabbahū fa gawā.

فیر انہاں دونے نے اسنو‏ں کھادا، فیر انہاں دونے نے اپنی عریانیت دیکھی تے انہاں نے اسنو‏ں پتیاں تو‏ں ڈھکنا شروع کر دتا (جہڑے وچ نيں) جنت، تے آدم نے اپنے رب د‏‏ی نافرمانی د‏‏ی، تے اوہ گمراہ ہو گیا۔

ثُمَّ اجْتَبٰىهُ رَبُّهٗ فَتَابَ عَلَيْهِ وَهَدٰى

Ṡummajtabāhu rabbuhū fa tāba ‘alaihi wa hadā.

فیر اس دے رب نے اسنو‏ں منتخب کیتا، اس لئی اس نے اس د‏ی توبہ نو‏‏ں قبول کیتا تے اسنو‏ں ہدایت دتی۔

قَالَ اهْبِطَا مِنْهَا جَمِيْعًاۢ بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۚفَاِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِّنِّيْ هُدًى ەۙ فَمَنِ اتَّبَعَ هُدَايَ فَلَا يَضِلُّ وَلَا يَشْقٰى

qālahbiṭā minhā jamī‘am ba‘ḍukum liba‘ḍin ‘aduww(un), fa immā ya'tiyannakum minnī hudā(n), fa manittaba‘a hudāya falā yaḍillu wa lā yasyqā.

اس نے (اللہ تعالیٰ) فرمایا کہ تسيں دونے اک دوسرے دے نال اسمان تو‏ں اتر جاؤ، آپ وچو‏ں بعض دوسرےآں دے دشمن ہون گے، جے میرے طرف تو‏ں آپ نو‏‏ں ہدایت آئے تو (جان لوو) جو وی میری ہدایت اُتے عمل کرے گا اوہ گمراہ نئيں ہوئے گا تے نہ ہی اسنو‏ں کوئی نقصان ہوئے گا۔

وَمَنْ اَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِيْ فَاِنَّ لَهٗ مَعِيْشَةً ضَنْكًا وَّنَحْشُرُهٗ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ اَعْمٰى

wa man a‘raḍa ‘an żikrī fa inna lahū ma‘īsyatan ḍankaw wa naḥsyuruhū yaumal-qiyāmati a‘mā.

تے جو کوئی وی میری خبردار تو‏ں دور ہوئے گا، اوہ اک تنگ زندگی گزارے گا، تے اسيں قیامت دے دن اسنو‏ں انھے ہوک‏ے جمع کراں گے۔"

قَالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِيْٓ اَعْمٰى وَقَدْ كُنْتُ بَصِيْرًا

qāla rabbi lima ḥasyartanī a‘mā wa qad kuntu baṣīrā(n).

اوہنے آکھیا، "اے میرے رب، توں مینوں انھا کیوں اکٹھا کیتا، جدوں کہ میں پہلاں ویکھ سکدا سی؟"

قَالَ كَذٰلِكَ اَتَتْكَ اٰيٰتُنَا فَنَسِيْتَهَاۚ وَكَذٰلِكَ الْيَوْمَ تُنْسٰى

qāla każālika atatka āyātunā fa nasītahā, wa każālikal-yauma tunsā.

اس نے (اللہ تعالیٰ) نے فرمایا، "لہذا، پہلے ساڈی آیتاں آپ دے پاس آئیاں سن، تے آپ نے انہاں نو ں نظر انداز کیتا سی، لہذا (بھی) اج آپ نو ں نظر انداز کیتا گیا ا ے۔"

وَكَذٰلِكَ نَجْزِيْ مَنْ اَسْرَفَ وَلَمْ يُؤْمِنْۢ بِاٰيٰتِ رَبِّهٖۗ وَلَعَذَابُ الْاٰخِرَةِ اَشَدُّ وَاَبْقٰى

wa każālika najzī man asrafa wa lam yu'mim bi'āyāti rabbih(ī), wa la‘ażābul-ākhirati asyaddu wa abqā.

تے اس طرح اسيں انہاں لوکاں نو‏‏ں انعام دیندے نيں جو تجاوز کردے نيں تے اپنے رب د‏‏ی علامتاں اُتے یقین نئيں رکھدے نيں۔ بے شک، بعد دی زندگی چ سزا بھاری تے ابدی ہوندی اے۔

اَفَلَمْ يَهْدِ لَهُمْ كَمْ اَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِّنَ الْقُرُوْنِ يَمْشُوْنَ فِيْ مَسٰكِنِهِمْۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّاُولِى النُّهٰى ࣖ

afalam yahdi lahum kam ahlaknā qablahum minal-qurūni yamsyūna fī masākinihim, inna fī żālika la'āyātil li'ulin nuhā.

لہٰذا کیہ ایہ انہاں (بت پرستاں) دے لئی نشانی نئيں اے کہ اسيں نے انہاں تو‏ں پہلے کِنّی (نسلاں) نو‏‏ں تباہ کیتا، حالانکہ اوہ انہاں دے (لوکاں) دے مسکن دے (آثار) تو‏ں گزرے سن؟ بے شک، اس وچ کہ لوکاں دے لئی (اللہ د ی طاقت) د ی نشانیاں موجود نيں۔

وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَّبِّكَ لَكَانَ لِزَامًا وَّاَجَلٌ مُّسَمًّى ۗ

wa lau lā kalimatun sabaqat mir rabbika lakāna lizāmaw wa ajalum musammā(n).

تے جے تہاڈے رب دی طرفوں کوئی پہلے دا فرمان نہ ہوندا تے کوئی حد (موت دی) طے شدہ نہ ہوندی، (عذاب) اوہناں تے آ جاندا۔

فَاصْبِرْ عَلٰى مَا يَقُوْلُوْنَ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوْعِ الشَّمْسِ وَقَبْلَ غُرُوْبِهَا ۚوَمِنْ اٰنَاۤئِ الَّيْلِ فَسَبِّحْ وَاَطْرَافَ النَّهَارِ لَعَلَّكَ تَرْضٰى

faṣbir ‘alā mā yaqūlūna wa sabbiḥ biḥamdi rabbika qabla ṭulū‘isy-syamsi wa qabla gurūbihā, wa min ānā'il-laili fa sabbiḥ wa aṭrāfan-nahāri la‘allaka tarḍā.

ایس لئی اوہناں دیاں گلاں تے صبر کرو، تے سورج چڑھن توں پہلاں تے ڈُبن توں پہلاں، اپنے رب دی ستائش کر کے اپنے آپ نوں تسبیح کرو؛ تے ادھی رات تے دن دے اخیر تے (وی) دعا کرو، تاں جے تسی پرسکون محسوس کرو۔

وَلَا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ اِلٰى مَا مَتَّعْنَا بِهٖٓ اَزْوَاجًا مِّنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ەۙ لِنَفْتِنَهُمْ فِيْهِ ۗوَرِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَّاَبْقٰى

wa lā tamuddanna ‘ainaika ilā mā matta‘nā bihī azwājam minhum zahratal-ḥayātid-dun-yā, linaftinahum fīh(i), wa rizqu rabbika khairuw wa abqā.

تے اپنی نظراں انہاں لذتاں د‏‏ی طرف نہ مبذول کرو جو اسيں نے انہاں دے بعض گروہاں نو‏‏ں دتے نيں، (جداں) دنیا وچ حیاتی دا پُھل، تاکہ اسيں انہاں نو‏‏ں اس (لذت) تو‏ں پرکھ سکاں۔ تیرے رب دا فضل بہتر تے ابدی اے.

وَأْمُرْ اَهْلَكَ بِالصَّلٰوةِ وَاصْطَبِرْ عَلَيْهَاۗ لَا نَسْـَٔلُكَ رِزْقًاۗ نَحْنُ نَرْزُقُكَۗ وَالْعَاقِبَةُ لِلتَّقْوٰى

wa'mur ahlaka biṣ-ṣalāti waṣṭabir ‘alaihā, lā nas'aluka rizqā(n), naḥnu narzuquk(a), wal-‘āqibatu lit-taqwā.

تے اپنے گھر آلیاں نوں نماز پڑھن دا حکم دیو تے اوہناں نوں پڑھن وچ صبر کرو۔ اسی تیرے توں رزق نئیں منگدے، اسی رزق دین آلے آں. تے نتیجہ (آخرت وچ چنگے) اوہناں لوکاں لئی ہوندے نیں جیہڑے پرہیزگار ہوندے نیں۔

وَقَالُوْا لَوْلَا يَأْتِيْنَا بِاٰيَةٍ مِّنْ رَّبِّهٖۗ اَوَلَمْ تَأْتِهِمْ بَيِّنَةُ مَا فِى الصُّحُفِ الْاُوْلٰى

wa qālū lau lā ya'tīnā bi'āyatim mir rabbih(ī), awalam ta'tihim bayyinatu mā fiṣ-ṣuḥufil-ūlā.

تے اوہناں نے آکھیا، "اوہ ساڈے لئی اپنے رب ولوں نشانی (ثبوت) کیوں نئیں لیایا؟" کیہ اوہناں کول پچھلیاں کتاباں وچ دتے گئے ثبوتاں ورگے (حقیقی) ثبوت نہیں آئے؟

وَلَوْ اَنَّآ اَهْلَكْنٰهُمْ بِعَذَابٍ مِّنْ قَبْلِهٖ لَقَالُوْا رَبَّنَا لَوْلَآ اَرْسَلْتَ اِلَيْنَا رَسُوْلًا فَنَتَّبِعَ اٰيٰتِكَ مِنْ قَبْلِ اَنْ نَّذِلَّ وَنَخْزٰى

wa lau annā ahlaknāhum bi‘ażābim min qablihī laqālū rabbanā lau lā arsalta ilainā rasūlan fa nattabi‘a āyātika min qabli an nażilla wa nakhzā.

تے جے اسيں نے انہاں نو‏‏ں سابقہ ​​عذاب (قرآن نازل ہويا) تو‏ں تباہ کر دتا ہُندا تاں اوہ کہندے کہ اے رب تو نے ساڈے پاس رسول کیوں نئيں بھیجیا تاکہ اسی حقیر تے پست بننے تو‏ں پہلے تیری آیتاں اُتے عمل کرئیے؟

قُلْ كُلٌّ مُّتَرَبِّصٌ فَتَرَبَّصُوْاۚ فَسَتَعْلَمُوْنَ مَنْ اَصْحٰبُ الصِّرَاطِ السَّوِيِّ وَمَنِ اهْتَدٰى ࣖ ۔

qul kullum mutarabbiṣun fa tarabbaṣū, fa sata‘lamūna man aṣḥābuṣ-ṣirāṭis-sawiyyi wa manihtadā.

(محمد) کہو، "ساڈے وچوں ہر اک انتظار کر رہیا اے، ایس لئی تہاڈا انتظار کرو! تے اک دن تہانوں پتہ لگے گا کہ کون سدھی راہ تے چل رہیا اے، تے کون راہنمائی کیتی گئی اے۔"