Q.S جوزف (يُوسُف) - 111 مصرعیاں دی گنتی

الۤرٰ ۗ تِلْكَ اٰيٰتُ الْكِتٰبِ الْمُبِيْنِۗ

alif lām rā, tilka āyātul-kitābil-mubīn(i).

الف لام را. ایہہ کتاب (القرآن) دیاں واضح آیتاں نیں۔

اِنَّآ اَنْزَلْنٰهُ قُرْاٰنًا عَرَبِيًّا لَّعَلَّكُمْ تَعْقِلُوْنَ

innā anzalnāhu qur'ānan ‘arabiyyal la‘allakum ta‘qilūn(a).

بے شک اساں نے اسنو‏ں عربی قرآن دے طور اُتے نازل کیتا اے تاکہ آپ سمجھ سکو۔

نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ اَحْسَنَ الْقَصَصِ بِمَآ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ هٰذَا الْقُرْاٰنَۖ وَاِنْ كُنْتَ مِنْ قَبْلِهٖ لَمِنَ الْغٰفِلِيْنَ

naḥnu naquṣṣu ‘alaika aḥsanal-qaṣaṣi bimā auḥainā ilaika hāżal-qur'ān(a), wa in kunta min qablihī laminal-gāfilīn(a).

اساں اس قرآن نو‏‏ں آپ تو‏ں نازل کر ک‏ے آپ نو‏‏ں (محمد) بہترین داستان سنائی تے بے شک آپ اس تو‏ں پہلے انہاں لوکاں وچو‏ں سی جو نئيں جاندے سن ۔

اِذْ قَالَ يُوْسُفُ لِاَبِيْهِ يٰٓاَبَتِ اِنِّيْ رَاَيْتُ اَحَدَ عَشَرَ كَوْكَبًا وَّالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ رَاَيْتُهُمْ لِيْ سٰجِدِيْنَ

iż qāla yūsufu li'abīhi yā abati innī ra'aitu aḥada ‘asyara kaukabaw wasy-syamsa wal-qamara ra'aituhum lī sājidīn(a).

(یاد رکھو)، جدوں یوسف نے اپنے پیو نوں آکھیا، "اے میرے پیو! بے شک، میں گیارہ تارے، سورج تے چن ویکھن دا خواب ویکھیا؛ میں اوہناں ساریاں نوں اپنے اگے جھکدے ہوئے ویکھیا۔"

قَالَ يٰبُنَيَّ لَا تَقْصُصْ رُءْيَاكَ عَلٰٓى اِخْوَتِكَ فَيَكِيْدُوْا لَكَ كَيْدًا ۗاِنَّ الشَّيْطٰنَ لِلْاِنْسَانِ عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ

qāla yā bunayya lā taqṣuṣ ru'yāka ‘alā ikhwatika fa yakīdū laka kaidā(n), innasy-syaiṭāna lil-insāni ‘aduwwum mubīn(un).

اوہنے (اوہدے پیو) نے آکھیا، "اے میرے پتر! اپنے سفنے اپنے بھراواں نوں نہ دس، اوہ تہانوں تباہ کرن دی سازش کرن گے۔ بے شک، شیطان انساناں لئی اک واضح دشمن اے۔"

وَكَذٰلِكَ يَجْتَبِيْكَ رَبُّكَ وَيُعَلِّمُكَ مِنْ تَأْوِيْلِ الْاَحَادِيْثِ وَيُتِمُّ نِعْمَتَهٗ عَلَيْكَ وَعَلٰٓى اٰلِ يَعْقُوْبَ كَمَآ اَتَمَّهَا عَلٰٓى اَبَوَيْكَ مِنْ قَبْلُ اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْحٰقَۗ اِنَّ رَبَّكَ عَلِيْمٌ حَكِيْمٌ ࣖ

wa każālika yajtabīka rabbuka wa yu‘allimuka min ta'wīlil-aḥādīṡi wa yutimmu ni‘matahū ‘alaika wa ‘alā āli ya‘qūba kamā atammahā ‘alā abawaika min qablu ibrāhīma wa isḥāq(a), inna rabbaka ‘alīmun ḥakīm(un).

تے ایس لئی، رب نے تہانوں (نبی بنن لئی) چُنیا تے تہانوں خواباں دی کجھ تشریحاں سکھائیاں تے تہاڈے تے یعقوب دے ٹبر تے (اپنا احسان) کامل کیتا، جیویں کہ اوہنے ایس توں پہلاں تہاڈے دو دادا، (یعنی) ابراہام تے اسحاق تے اپنا احسان کامل کیتا سی۔ بے شک تیرا رب سب کجھ جانن آلا، سیانا اے۔

۞ لَقَدْ كَانَ فِيْ يُوْسُفَ وَاِخْوَتِهٖٓ اٰيٰتٌ لِّلسَّاۤىِٕلِيْنَ

laqad kāna fī yūsufa wa ikhwatihī āyātul lis-sā'ilīn(a).

بے شک، (قصہ) یوسف تے اس دے بھائیاں وچ منگنے والےآں دے لئی (اللہ د ی طاقت) د ی نشانیاں موجود نيں۔

اِذْ قَالُوْا لَيُوْسُفُ وَاَخُوْهُ اَحَبُّ اِلٰٓى اَبِيْنَا مِنَّا وَنَحْنُ عُصْبَةٌ ۗاِنَّ اَبَانَا لَفِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍۙ

iż qālū layūsufu wa akhūhu aḥabbu ilā abīnā minnā wa naḥnu ‘uṣbah(tun), inna abānā lafī ḍalālim mubīn(in).

جدو‏ں انہاں نے کہیا ، "واقعی یوسف تے اس دے بھائی (بونیامین) نو‏‏ں انہاں دے والد نے ساڈے تو‏ں زیادہ پیار کیتا، حالانکہ اسی اک (مضبوط) گروہ ساں۔ بے شک ساڈا والد اک حقیقی غلطی وچ سی۔"

ۨاقْتُلُوْا يُوْسُفَ اَوِ اطْرَحُوْهُ اَرْضًا يَّخْلُ لَكُمْ وَجْهُ اَبِيْكُمْ وَتَكُوْنُوْا مِنْۢ بَعْدِهٖ قَوْمًا صٰلِحِيْنَ

uqtulū yūsufa awiṭraḥūhu arḍay yakhlu lakum wajhu abīkum wa takūnū mim ba‘dihī qauman ṣāliḥīn(a).

یوسف نوں مارو جاں کدھرے سٹّ دیو تاں جو تیرے پیو دا دھیان تیرے ول پے جاوے، تے اس توں بعد توں چنگا بندہ بن جاویں۔"

قَالَ قَاۤىِٕلٌ مِّنْهُمْ لَا تَقْتُلُوْا يُوْسُفَ وَاَلْقُوْهُ فِيْ غَيٰبَتِ الْجُبِّ يَلْتَقِطْهُ بَعْضُ السَّيَّارَةِ اِنْ كُنْتُمْ فٰعِلِيْنَ

qāla qā'ilum minhum lā taqtulū yūsufa wa alqūhu fī gayābatil-jubbi yaltaqiṭhu ba‘ḍus-sayyārati in kuntum fā‘ilīn(a).

اوہناں وچوں اک نے کیہا، "یوسف نوں نہ مارو، صرف اس نوں کھوہ دے تھلے رکھ دیو تاں جو اس نوں کجھ مسافر چکّ لین، جے توں کرنا چاہو۔"

قَالُوْا يٰٓاَبَانَا مَا لَكَ لَا تَأْمَنَّ۫ا عَلٰى يُوْسُفَ وَاِنَّا لَهٗ لَنٰصِحُوْنَ

qālū yā abānā mā laka lā ta'mannā ‘alā yūsufa wa innā lahū lanāṣiḥūn(a).

انہاں نے کہیا اے ساڈے والد! یوسف دے حوالے تو‏ں ساڈے اُتے اعتبار کیوں نئيں کردے، جدو‏ں کہ حقیقت وچ اسيں سب اس دے لئی بھلائی چاہندے ني‏‏‏‏ں۔

اَرْسِلْهُ مَعَنَا غَدًا يَّرْتَعْ وَيَلْعَبْ وَاِنَّا لَهٗ لَحٰفِظُوْنَ

arsilhu ma‘anā gaday yarta‘ wa yal‘ab wa innā lahū laḥāfiẓūn(a).

کل سویرے اس نوں ساڈے نال جان دیو، تاں جو اوہ موجاں کر سکے تے کھیڈ سکے، تے اسیں اس دی دیکھبھال ضرور کراں گے۔”

قَالَ اِنِّيْ لَيَحْزُنُنِيْٓ اَنْ تَذْهَبُوْا بِهٖ وَاَخَافُ اَنْ يَّأْكُلَهُ الذِّئْبُ وَاَنْتُمْ عَنْهُ غٰفِلُوْنَ

qāla innī layaḥzununī an tażhabū bihī wa akhāfu ay ya'kulahuż-żi'bu wa antum ‘anhu gāfilūn(a).

اس (یعقوب) نے کہیا، "بے شک، آپ دے اس (یوسف) دے نال چلے جانے تو‏ں مینو‏ں واقعی دُکھ ہویا تے مینو‏ں اس گل د‏‏ی فکر سی کہ اسنو‏ں بگھیاڑ کھا جان گے، جدو‏ں کہ آپ اس دے بارے وچ لاپرواہ سن ۔"

قَالُوْا لَىِٕنْ اَكَلَهُ الذِّئْبُ وَنَحْنُ عُصْبَةٌ اِنَّآ اِذًا لَّخٰسِرُوْنَ

qālū la'in akalahuż-żi'bu wa naḥnu ‘uṣbatun innā iżal lakhāsirūn(a).

بے شک، اوہناں نے آکھیا، "جے اوہنوں بگھیاڑ کھا جاندا اے، بھاویں اسی (مضبوط) گروہ دے آں، تے یقیناً اسی اوہ آں جنہاں نوں نقصان ہووے گا۔"

فَلَمَّا ذَهَبُوْا بِهٖ وَاَجْمَعُوْٓا اَنْ يَّجْعَلُوْهُ فِيْ غَيٰبَتِ الْجُبِّۚ وَاَوْحَيْنَآ اِلَيْهِ لَتُنَبِّئَنَّهُمْ بِاَمْرِهِمْ هٰذَا وَهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ

falammā żahabū bihī wa ajma‘ū ay yaj‘alūhu fī gayābatil-jubb(i), wa auḥainā ilaihi latunabbi'annahum bi'amrihim hāżā wa hum lā yasy‘urūn(a).

چنانچہ جدو‏ں انہاں نے اسنو‏ں لے ک‏ے کھوہ دے تہہ وچ ڈالنے اُتے راضی ہوئے تاں اسيں نے اس اُتے نازل کیتا کہ تسيں انہاں نو‏‏ں اس فعل دے بارے وچ ضرور دساں گے جدو‏ں کہ انہاں نو‏ں خبر نئيں ہوئے گی۔

وَجَاۤءُوْٓ اَبَاهُمْ عِشَاۤءً يَّبْكُوْنَۗ

wa jā'ū abāhum ‘isyā'ay yabkūn(a).

پھیر اوہ شام نوں روندے ہوئے اپنے پیو کول آئے ۔

قَالُوْا يٰٓاَبَانَآ اِنَّا ذَهَبْنَا نَسْتَبِقُ وَتَرَكْنَا يُوْسُفَ عِنْدَ مَتَاعِنَا فَاَكَلَهُ الذِّئْبُۚ وَمَآ اَنْتَ بِمُؤْمِنٍ لَّنَا وَلَوْ كُنَّا صٰدِقِيْنَ

qālū yā abānā innā żahabnā nastabiqu wa taraknā yūsufa ‘inda matā‘inā fa akalahuż-żi'b(u), wa mā anta bimu'minil lanā wa lau kunnā ṣādiqīn(a).

اوہناں نے آکھیا، "اے ساڈے پیو! بے شک، اسی دوڑن لئی گئے تے اسی یوسف نوں اپنے سامان دے نیڑے چھڈ دتا، فیر اوہنوں بگھیاڑاں نے کھا لیا؛ تے تسی یقیناً ساڈے تے یقین نئیں کرو گے، بھاویں اسی سچ کہئیے۔"

وَجَاۤءُوْ عَلٰى قَمِيْصِهٖ بِدَمٍ كَذِبٍۗ قَالَ بَلْ سَوَّلَتْ لَكُمْ اَنْفُسُكُمْ اَمْرًاۗ فَصَبْرٌ جَمِيْلٌ ۗوَاللّٰهُ الْمُسْتَعَانُ عَلٰى مَا تَصِفُوْنَ

wa jā'ū ‘alā qamīṣihī bidamin każib(in), qāla bal sawwalat lakum anfusukum amrā(n), fa ṣabrun jamīl(un), wallāhul musta‘ānu ‘alā mā taṣifūn(a).

تے اوہ اپنے چوغے (جہڑے جعلی خون نال داغدار سن) لے کے آئے۔ اس (یعقوب) نے کہیا، "بے شک، صرف تُسی ہی اس برے معاملے چ چنگیائی ویکھدے او، اس لی صبر (میرے لیی) بہترین اے۔ تے جو کجھ تُسی بیان کیتا اے اوہدے خلاف صرف اللہ توں مدد طلب کرو۔"

وَجَاۤءَتْ سَيَّارَةٌ فَاَرْسَلُوْا وَارِدَهُمْ فَاَدْلٰى دَلْوَهٗ ۗقَالَ يٰبُشْرٰى هٰذَا غُلٰمٌ ۗوَاَسَرُّوْهُ بِضَاعَةً ۗوَاللّٰهُ عَلِيْمٌ ۢبِمَا يَعْمَلُوْنَ

wa jā'at sayyāratun fa arsalū wāridahum fa adlā dalwah(ū), qāla yā busyrā hāżā gulām(un), wa asarrūhu biḍā‘ah(tan), wallāhu ‘alīmum bimā ya‘malūn(a).

پھر مسافراں ​​دا اک ٹولا آیا اتے اک پانی-دراز بھیجیا ۔ اسنے اپنی بالٹی ہیٹھاں کیتی تے کیہا، "اوہ کنا کمال اے! ایتھے اک جوان اے!" فیر اوہناں نے اوہنوں سوداگر دے طور تے لُکا دتا۔ تے اللہ تعالیٰ انہاں دے کیتے کماں نو‏‏ں جاندا ا‏‏ے۔

وَشَرَوْهُ بِثَمَنٍۢ بَخْسٍ دَرَاهِمَ مَعْدُوْدَةٍ ۚوَكَانُوْا فِيْهِ مِنَ الزّٰهِدِيْنَ ࣖ

wa syarauhu biṡamanim bakhsin darāhima ma‘dūdah(tin), wa kānū fīhi minaz-zāhidīn(a).

تے انہاں نے اسنو‏ں (یوسف) نو‏‏ں گھٹ قیمت یعنی چند درہم وچ فروخت کر دتا کیونجے انہاں نو‏‏ں اس تو‏ں کوئی دلچسپی نئيں سی۔

وَقَالَ الَّذِى اشْتَرٰىهُ مِنْ مِّصْرَ لِامْرَاَتِهٖٓ اَكْرِمِيْ مَثْوٰىهُ عَسٰىٓ اَنْ يَّنْفَعَنَآ اَوْ نَتَّخِذَهٗ وَلَدًا ۗوَكَذٰلِكَ مَكَّنَّا لِيُوْسُفَ فِى الْاَرْضِۖ وَلِنُعَلِّمَهٗ مِنْ تَأْوِيْلِ الْاَحَادِيْثِۗ وَاللّٰهُ غَالِبٌ عَلٰٓى اَمْرِهٖ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُوْنَ

wa qālal-lażisytarāhu mim miṣra limra'atihī akrimī maṡwāhu ‘asā ay yanfa‘anā au nattakhiżahū waladā(n), wa każālika makkannā liyūsufa fil-arḍ(i), wa linu‘allimahū min ta'wīlil-aḥādīṡ(i), wallāhu gālibun ‘alā amrihī wa lākinna akṡaran-nāsi lā ya‘lamūn(a).

تے مصر دے شخص نے جس نے اسنو‏ں خریدیا سی، اس نے اپنی بیوی تو‏ں کہیا، "اسنو‏ں اک اچھی جگہ (تے خدمت) دے، امید اے کہ اوہ ساڈے لئی کم آئے گا یا اسيں اسنو‏ں بچہ بنا‏ں گود لین گے۔" تے اس طرح اسیں یوسف نوں ملک (مصر) وچ اک چنگا مقام دتا، تے ایہ کہ اسیں اوہنوں خواباں دی تشریح سکھائی۔ تے اللہ تعالیٰ نوں اپنے کماں تے اختیار اے پر زیادہ تر لوکاں نوں سمجھ نہیں آؤندی.

وَلَمَّا بَلَغَ اَشُدَّهٗٓ اٰتَيْنٰهُ حُكْمًا وَّعِلْمًا ۗوَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ

wa lammā balaga asyuddahū ātaināhu ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa każālika najzil-muḥsinīn(a).

تے جدوں اوہ کافی وڈا ہویا تے اسی اوہنوں طاقت تے علم دتا۔ اس طرح اسی اوہناں نوں انعام دیندے آں جہڑے چنگے کم کردے نیں۔

وَرَاوَدَتْهُ الَّتِيْ هُوَ فِيْ بَيْتِهَا عَنْ نَّفْسِهٖ وَغَلَّقَتِ الْاَبْوَابَ وَقَالَتْ هَيْتَ لَكَ ۗقَالَ مَعَاذَ اللّٰهِ اِنَّهٗ رَبِّيْٓ اَحْسَنَ مَثْوَايَۗ اِنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الظّٰلِمُوْنَ

wa rāwadathul-latī huwa fī baitihā ‘an nafsihī wa gallaqatil-abwāba wa qālat haita lak(a), qāla ma‘āżallāhi innahū rabbī aḥsana maṡwāy(a), innahū lā yuflihuẓ-ẓālimūn(a).

تے اوہ عورت جس وچ اوہ (یوسف) اپنے گھر وچ رہندا سی، اس نے اسنو‏ں لالچ دتا۔ تے اوہنے بوہے بند کر دتے تے آکھیا، "میرے نیڑے آؤ۔" یوسف نے کہیا میں اللہ دی پناہ لیندا ہاں، بے شک میرے مالک نے میرے نال چنگا سلوک کیتا اے۔ بے شک، ناانصاف کرن آلا بندہ خوش قسمت نئیں ہووے گا۔

وَلَقَدْ هَمَّتْ بِهٖۙ وَهَمَّ بِهَا ۚ لَوْلَآ اَنْ رَّاٰ بُرْهَانَ رَبِّهٖۗ كَذٰلِكَ لِنَصْرِفَ عَنْهُ السُّوْۤءَ وَالْفَحْشَاۤءَۗ اِنَّهٗ مِنْ عِبَادِنَا الْمُخْلَصِيْنَ

wa laqad hammat bihī wa hamma bihā lau lā ar ra'ā burhāna rabbih(ī), każālika linaṣrifa ‘anhus-sū'a wal-faḥsyā'(a), innahū min ‘ibādinal-mukhlaṣīn(a).

تے بے شک، عورت نے اوہنوں (یوسف) وصیت کیتی سی۔ تے یوسف نے وی اس دی خواہش کیتی، جے اس نوں اپنے رب توں کوئی نشانی نہ نظر آئی۔ اس طرح، اسی اوہدے توں برائی تے مکروہ نوں دور کر دتا۔ بے شک اوہ (یوسف) ساڈے منتخب بندیاں چوں اے۔

وَاسْتَبَقَا الْبَابَ وَقَدَّتْ قَمِيْصَهٗ مِنْ دُبُرٍ وَّاَلْفَيَا سَيِّدَهَا لَدَا الْبَابِۗ قَالَتْ مَا جَزَاۤءُ مَنْ اَرَادَ بِاَهْلِكَ سُوْۤءًا اِلَّآ اَنْ يُّسْجَنَ اَوْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

wastabaqal-bāba wa qaddat qamīṣahū min duburiw wa alfayā sayyidahā ladal-bāb(i), qālat mā jazā'u man arāda bi'ahlika sū'an illā ay yusjana au ‘ażābun alīm(un).

تے اوہ دونے دروازے د‏‏ی طرف دوڑ پئے، تے خاتون نے اس د‏ی (یوسف) د‏‏ی قمیض نو‏‏ں پِچھے تو‏ں کھینچ لیا ایتھ‏ے تک کہ اوہ پاڑ نہ گئی۔ اوہناں نوں اوہدا پتی بوہے تے ملیا۔ اس (عورت) نے کہیا کہ "تہاڈی بیوی دے خلاف نقصان دا ارادہ کرنے والے نو‏‏ں قید یا تکلیف دہ سزا دے علاوہ کیہ انعام ملے گا؟"

قَالَ هِيَ رَاوَدَتْنِيْ عَنْ نَّفْسِيْ وَشَهِدَ شَاهِدٌ مِّنْ اَهْلِهَاۚ اِنْ كَانَ قَمِيْصُهٗ قُدَّ مِنْ قُبُلٍ فَصَدَقَتْ وَهُوَ مِنَ الْكٰذِبِيْنَ

qāla hiya rāwadatnī ‘an nafsī wa syahida syāhidum min ahlihā, in kāna qamīṣuhū qudda min qubulin fa ṣadaqat wa huwa minal-kāżibīn(a).

اس (یوسف) نے فرمایا، "اوہ اوہ اے جس نے مینوں لالچ دتا تے لالچ دتا"۔ اوہدے ٹبر دے اک گواہ نے گواہی دتی، "جے اوہدی قمیض اگے توں پاٹی ہوئی اے تے فیر اوہ سچ کہہ رہی اے، تے اوہ (یوسف) جھوٹیاں وچوں اے۔"

وَاِنْ كَانَ قَمِيْصُهٗ قُدَّ مِنْ دُبُرٍ فَكَذَبَتْ وَهُوَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ

wa in kāna qamīṣuhū qudda min duburin fa każabat wa huwa minaṣ-ṣādiqīn(a).

تے جے اس د‏ی قمیض د‏‏ی پٹھ تو‏ں پاٹی ہوئے تاں اوہ جھوٹی اے تے اوہ (یوسف) سچے لوکاں وچو‏ں ا‏‏ے۔"

فَلَمَّا رَاٰ قَمِيْصَهٗ قُدَّ مِنْ دُبُرٍ قَالَ اِنَّهٗ مِنْ كَيْدِكُنَّ ۗاِنَّ كَيْدَكُنَّ عَظِيْمٌ

falammā ra'ā qamīṣahū qudda min duburin qāla innahū min kaidikunn(a), inna kaidakunna ‘aẓīm(un).

اس لئی جدوں اس (عورت دے شوہر) نے اس دی قمیض دی پٹھّ وچّ پاٹی ہوئی دیکھی تاں اس نے کیہا، "بے شکّ، ایہہ تہاڈا دھوکھا ہے۔ تہاڈا دھوکھا سچ مچّ بہت وڈا ہے۔"

يُوْسُفُ اَعْرِضْ عَنْ هٰذَا وَاسْتَغْفِرِيْ لِذَنْۢبِكِۖ اِنَّكِ كُنْتِ مِنَ الْخٰطِـِٕيْنَ ࣖ

yūsufu a‘riḍ ‘an hāżā wastagfirī liżambik(i), innaki kunti minal-khāṭi'īn(a).

اے یوسف! "ایہہ گل بھل جاؤ، تے (میری بیوی) اپنے گناہواں لئی معافی منگو، کیونکہ تسی مجرم لوکاں چوں اک او۔"

۞ وَقَالَ نِسْوَةٌ فِى الْمَدِيْنَةِ امْرَاَتُ الْعَزِيْزِ تُرَاوِدُ فَتٰىهَا عَنْ نَّفْسِهٖۚ قَدْ شَغَفَهَا حُبًّاۗ اِنَّا لَنَرٰىهَا فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

wa qāla niswatun fil-madīnatimra'atul-‘azīzi turāwidu fatāhā ‘an nafsih(ī), qad syagafahā ḥubbā(n), innā lanarāhā fī ḍalālim mubīn(in).

تے شہر د‏‏ی خواتین نے کہیا "العزیز د‏‏ی بیوی نے اسنو‏ں ماتحت کرنے دے لئی اس دے نوکر نو‏‏ں لالچ دتا تے لالچ دتا، اس دے نوکر نے دراصل اسنو‏ں محبت دا نشہ کرایا۔ اسيں نے اسنو‏ں واضح غلطی وچ دیکھیا ہوئے گا۔"

فَلَمَّا سَمِعَتْ بِمَكْرِهِنَّ اَرْسَلَتْ اِلَيْهِنَّ وَاَعْتَدَتْ لَهُنَّ مُتَّكَـاً وَّاٰتَتْ كُلَّ وَاحِدَةٍ مِّنْهُنَّ سِكِّيْنًا وَّقَالَتِ اخْرُجْ عَلَيْهِنَّ ۚ فَلَمَّا رَاَيْنَهٗٓ اَكْبَرْنَهٗ وَقَطَّعْنَ اَيْدِيَهُنَّۖ وَقُلْنَ حَاشَ لِلّٰهِ مَا هٰذَا بَشَرًاۗ اِنْ هٰذَآ اِلَّا مَلَكٌ كَرِيْمٌ

falammā sami‘at bimakrihinna arsalat ilaihinna wa a‘tadat lahunna muttaka'aw wa ātat kulla wāḥidim minhunna sikkīnaw wa qālatikhruj ‘alaihinn(a), falammā ra'ainahū akbarnahū wa qaṭṭa‘na aidiyahunn(a), wa qulna ḥāsya lillāhi mā hāżā illā basyarā(n), in hāżā illā malakun karīm(un).

چنانچہ جدو‏ں عورت نے انہاں د‏‏ی توہین سنی تاں اس نے عورتاں نو‏‏ں دعوت دتی تے انہاں دے لئی بیٹھنے د‏‏ی تیاری د‏‏ی تے انہاں وچو‏ں ہر اک نے اک چاقو (کھانا کاٹنے دے لئی) دتا، فیر اس نے کہیا (یوسف تو‏ں) "باہر آؤ (اپنے آپ نو‏‏ں) انہاں دے پاس۔" جدوں عورتاں نے اوہنوں ویکھیا، تے اوہ (اوہدے حسن) تے حیران ہو گئیاں، تے اوہناں نے (نادانستہ طور تے) اپنے ہتھاں نوں زخمی کر لیا۔ ایہ کہندے ہوئے، "اللہ کامل، ایہ کوئی انسان نئیں اے۔ ایہ واقعی اک شریف فرشتہ اے۔"

قَالَتْ فَذٰلِكُنَّ الَّذِيْ لُمْتُنَّنِيْ فِيْهِ ۗوَلَقَدْ رَاوَدْتُّهٗ عَنْ نَّفْسِهٖ فَاسْتَعْصَمَ ۗوَلَىِٕنْ لَّمْ يَفْعَلْ مَآ اٰمُرُهٗ لَيُسْجَنَنَّ وَلَيَكُوْنًا مِّنَ الصّٰغِرِيْنَ

qālat fa żālikunnal-lażī lumtunnanī fīh(i), wa laqad rāwattuhū ‘an nafsihī fasta‘ṣam(a), wa la'il lam yaf‘al mā āmuruhū layusjananna wa layakūnam minaṣ-ṣāgirīn(a).

اس نے (العزیز دی بیوی) نے کہیا، "اوہ اوہ شخص اے جس نے تہانوں مینوں ملامت کرن دا سبب بنایا کیونکہ (میں اس دی طرف راغب سی، تے بے شک، میں اس نوں اپنے ماتحت کرن لئی لالچ دتا لیکن اس نے انکار کر دتا۔ جے اس نے جو حکم دتا سی اوہ نئیں کیتا، تے اوہ ضرور قید ہو جائے گا، تے اوہ اک نفرت انگیز شخص بن جائے گا۔"

قَالَ رَبِّ السِّجْنُ اَحَبُّ اِلَيَّ مِمَّا يَدْعُوْنَنِيْٓ اِلَيْهِ ۚوَاِلَّا تَصْرِفْ عَنِّيْ كَيْدَهُنَّ اَصْبُ اِلَيْهِنَّ وَاَكُنْ مِّنَ الْجٰهِلِيْنَ

qāla rabbis-sijnu aḥabbu ilayya mimmā yad‘ūnanī ilaih(i), wa illā taṣrif ‘annī kaidahunna aṣbu ilaihinna wa akum minal-jāhilīn(a).

یوسف نے کہیا، "اے میرے رب! جیل میرے لئی اوہناں دی دعوت دا جواب دین نالوں زیادہ پسند اے۔ جے تسی مینوں اوہناں دی سازش توں نئیں ٹالیا، تے میں یقیناً (اوہناں دی خواہشاں نوں پورا کرن) ول مائل ہو جاواں گا تے میں جاہلاں وچ شامل ہو جاواں گا۔"

فَاسْتَجَابَ لَهٗ رَبُّهٗ فَصَرَفَ عَنْهُ كَيْدَهُنَّ ۗاِنَّهٗ هُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ

fastajāba lahū rabbuhū fa ṣarafa ‘anhu kaidahunn(a), innahū huwas-samī‘ul-‘alīm(u).

اس لئی خدا نے یوسف د‏‏ی دعا دا جواب دتا تے اسنو‏ں انہاں د‏‏ی سازش تو‏ں ہٹا دتا۔ اوہ سب کجھ سنن آلا، سب کجھ جانن آلا اے۔

ثُمَّ بَدَا لَهُمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَا رَاَوُا الْاٰيٰتِ لَيَسْجُنُنَّهٗ حَتّٰى حِيْنٍ ࣖ

Ṡumma badā lahum mim ba‘di mā ra'awul-āyāti layasjununnahū ḥattā ḥīn(in).

فیر انہاں دے ذہن وچ آیا کہ (یوسف د‏‏ی سچائی د‏‏ی) نشانیاں نو‏‏ں دیکھنے دے بعد اوہ اسنو‏ں کچھ عرصے دے لئی قید کرن۔

وَدَخَلَ مَعَهُ السِّجْنَ فَتَيٰنِ ۗقَالَ اَحَدُهُمَآ اِنِّيْٓ اَرٰىنِيْٓ اَعْصِرُ خَمْرًا ۚوَقَالَ الْاٰخَرُ اِنِّيْٓ اَرٰىنِيْٓ اَحْمِلُ فَوْقَ رَأْسِيْ خُبْزًا تَأْكُلُ الطَّيْرُ مِنْهُ ۗنَبِّئْنَا بِتَأْوِيْلِهٖ ۚاِنَّا نَرٰىكَ مِنَ الْمُحْسِنِيْنَ

wa dakhala ma‘ahus-sijna fatayān(i), qāla aḥaduhumā innī arānī a‘ṣiru khamrā(n), wa qālal-ākharu innī arānī aḥmilu fauqa ra'sī khubzan ta'kuluṭ-ṭairu minh(u), nabbi'nā bita'wīlih(ī), innā narāka minal-muḥsinīn(a).

اسدے نال دو جوان جیل وچّ وڑ گئے ۔ اک نے آکھیا، "بے شک، میں سفنے ویکھیا کہ میں انگور دب رہیا واں،" تے دوجے نے آکھیا، "میں سفنے ویکھیا کہ میں اپنے سر تے روٹی لے کے جا رہیا واں، جہدے وچوں کجھ نوں پنچھی کھا گئے۔" سانوں تشریح دے دیو۔ بے شک، اسی تہانوں چنگے کم کرن آلیاں چوں ویکھنے آں۔

قَالَ لَا يَأْتِيْكُمَا طَعَامٌ تُرْزَقٰنِهٖٓ اِلَّا نَبَّأْتُكُمَا بِتَأْوِيْلِهٖ قَبْلَ اَنْ يَّأْتِيَكُمَا ۗذٰلِكُمَا مِمَّا عَلَّمَنِيْ رَبِّيْۗ اِنِّيْ تَرَكْتُ مِلَّةَ قَوْمٍ لَّا يُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَهُمْ بِالْاٰخِرَةِ هُمْ كٰفِرُوْنَۙ

qāla lā ya'tīkumā ṭa‘āmun turzaqānihī illā nabba'tukumā bita'wīlihī qabla ay ya'tiyakumā, żālikumā mimmā ‘allamanī rabbī, innī taraktu millata qaumil lā yu'minūna billāhi wa hum bil-ākhirati hum kāfirūn(a).

اس (یوسف) نے فرمایا، "جو وی کھانا تہانوں دوناں نوں دتا جائے گا، میں تکویل دی وضاحت کرن دے قابل ہو گیا ہاں، اس توں پہلاں کہ (کھانا) تہاڈے تک پہنچ جائے۔ ایہ اوہ کجھ اے جو رب نے مینوں سکھایا سی۔ دراصل میں اوہناں لوکاں دا دین چھڈ دتا اے جہڑے اللہ تے ایمان نئیں رکھدے، درحقیقت اوہ آخرت تے ایمان نئیں رکھدے۔

وَاتَّبَعْتُ مِلَّةَ اٰبَاۤءِيْٓ اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَۗ مَا كَانَ لَنَآ اَنْ نُّشْرِكَ بِاللّٰهِ مِنْ شَيْءٍۗ ذٰلِكَ مِنْ فَضْلِ اللّٰهِ عَلَيْنَا وَعَلَى النَّاسِ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَشْكُرُوْنَ

wattaba‘tu millata ābā'ī ibrāhīma wa isḥāqa wa ya‘qūb(a), mā kāna lanā an nusyrika billāhi min syai'(in), żālika min faḍlillāhi ‘alainā wa ‘alan-nāsi wa lākinna akṡaran-nāsi lā yasykurūn(a).

تے میں اپنے آباؤ اجداد دے مذہب دی پیروی کردا ہاں: ابراہیم، اسحاق تے یعقوب۔ ساڈے (نبیاء) دے لئی اللہ تو‏ں کسی چیز نو‏‏ں شریک کرنا مناسب نئيں ا‏‏ے۔ ایہہ اللہ دے فضل توں اے ساڈے تے تے انساناں (سب) تے؛ پر زیادہ تر لوک شکر گزار نئیں ہوندے

يٰصَاحِبَيِ السِّجْنِ ءَاَرْبَابٌ مُّتَفَرِّقُوْنَ خَيْرٌ اَمِ اللّٰهُ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُۗ

yā ṣāḥibayis-sijni a'arbābum mutafarriqūna khairun amillāhul-wāḥidul-qahhār(u).

اے دو جیل قیدیاں! کیہڑا چنگا اے، مختلف دیوتا یا قادر مطلق، قادر مطلق رب؟

مَا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِهٖٓ اِلَّآ اَسْمَاۤءً سَمَّيْتُمُوْهَآ اَنْتُمْ وَاٰبَاۤؤُكُمْ مَّآ اَنْزَلَ اللّٰهُ بِهَا مِنْ سُلْطٰنٍۗ اِنِ الْحُكْمُ اِلَّا لِلّٰهِ ۗاَمَرَ اَلَّا تَعْبُدُوْٓا اِلَّآ اِيَّاهُ ۗذٰلِكَ الدِّيْنُ الْقَيِّمُ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُوْنَ

mā ta‘budūna min dūnihī illā asmā'an sammaitumūhā antum wa ābā'ukum mā anzalallāhu bihā min sulṭān(in), inil-ḥukmu illā lillāh(i), amara allā ta‘budū illā iyyāh(u), żālikad-dīnul-qayyimu wa lākinna akṡaran-nāsi lā ya‘lamūn(a).

اوہدے توں علاوہ جو کجھ تسی پوجدے او اوہ صرف اوہ ناں نیں جہڑے تسی یا تے اپنے آپ یا اپنے وڈکیاں نے بنائے نیں۔ اللہ تعالیٰ نے انہاں (ناماں) دے بارے وچ کوئی معلومات نازل نئيں کيت‏‏ی ا‏‏ے۔ اوہ فیصلہ صرف اللہ دا اے۔ اوہنے حکم دتا اے کہ تسی اوہدے علاوہ کسے ہور دی عبادت نہ کرو۔ ایہہ سدھا دھرم اے، پر بہتے لوکاں نوں پتہ نہیں۔

يٰصَاحِبَيِ السِّجْنِ اَمَّآ اَحَدُكُمَا فَيَسْقِيْ رَبَّهٗ خَمْرًا ۗوَاَمَّا الْاٰخَرُ فَيُصْلَبُ فَتَأْكُلُ الطَّيْرُ مِنْ رَّأْسِهٖ ۗ قُضِيَ الْاَمْرُ الَّذِيْ فِيْهِ تَسْتَفْتِيٰنِۗ

yā ṣāḥibayis-sijni ammā aḥadukumā fa yasqī rabbahū khamrā(n), wa ammal-ākharu fa yuṣlabu fa ta'kuluṭ-ṭairu mir ra'sih(ī), quḍiyal-amrul-lażī fīhi tastaftiyān(i).

اے دو جیل دے قیدی، "تہاڈے وچوں اک اپنے مالک لئی شراب دی فراہمی دا ذمہ دار ہووے گا۔ رہی گل دوجے دی تے اوہنوں مصلوب کیتا جائے گا، فیر اوہدے سر دا کجھ حصہ پنچھی کھا جان گے۔ اوہ معاملہ جیہڑا تسی (میرے کولوں) منگیا سی اوہدا جواب مل گیا اے۔"

وَقَالَ لِلَّذِيْ ظَنَّ اَنَّهٗ نَاجٍ مِّنْهُمَا اذْكُرْنِيْ عِنْدَ رَبِّكَۖ فَاَنْسٰىهُ الشَّيْطٰنُ ذِكْرَ رَبِّهٖ فَلَبِثَ فِى السِّجْنِ بِضْعَ سِنِيْنَ ࣖ

wa qāla lil-lażī ẓanna annahū nājim minhumażkurnī ‘inda rabbik(a), fa ansāhusy-syaiṭānu żikra rabbihī fa labiṡa fis-sijni biḍ‘a sinīn(a).

تے اس (یوسف) نے اس شخص نو‏‏ں کہیا جس دے بارے وچ اوہ جانندا سی کہ انہاں دونے دے درمیان محفوظ ہوئے گا، "میری صورت حال نو‏‏ں اپنے مالک نو‏‏ں سمجھا۔" ایس لئی شیطان نے اوہنوں اپنے مالک نوں (یوسف دی حالت) سمجھانا بھلا دتا۔ اس دی وجہ توں اوہ (یوسف) کئی سالاں تک جیل چ رہیا ۔

وَقَالَ الْمَلِكُ اِنِّيْٓ اَرٰى سَبْعَ بَقَرٰتٍ سِمَانٍ يَّأْكُلُهُنَّ سَبْعٌ عِجَافٌ وَّسَبْعَ سُنْۢبُلٰتٍ خُضْرٍ وَّاُخَرَ يٰبِسٰتٍۗ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَاُ اَفْتُوْنِيْ فِيْ رُءْيَايَ اِنْ كُنْتُمْ لِلرُّءْيَا تَعْبُرُوْنَ

wa qālal-maliku innī arā sab‘a baqarātin simāniy ya'kuluhunna sab‘un ‘ijāfuw wa sab‘a sumbulātin khuḍriw wa ukhara yābisāt(in), yā ayyuhal-mala'u aftūnī fī ru'yāya in kuntum lir-ru'yā ta‘burūn(a).

تے بادشاہ نے (اپنے لوکاں دے سرداراں تو‏ں) کہیا ، "بے شک ، ميں نے خواب دیکھیا کہ ميں نے ست موٹیاں گاں نو‏‏ں ست پتلی گائے کھا رہیاں نيں؛ ست ڈنڈیاں (کنک دے) جو سبز سن تے دوسرے (ست ڈنڈیاں) جو خشک سن ۔ اے ممتاز لوک! جے تسيں خواباں د ی تشریح کرسکدے نيں تاں مینو‏ں میرے خواب د‏‏ی تشریح دے بارے وچ وضاحت کرو۔"

قَالُوْٓا اَضْغَاثُ اَحْلَامٍ ۚوَمَا نَحْنُ بِتَأْوِيْلِ الْاَحْلَامِ بِعٰلِمِيْنَ

qālū aḍgāṡu aḥlām(in), wa mā naḥnu bita'wīlil-aḥlāmi bi‘ālimīn(a).

اوہناں نے جواب دتا، "(اوہ) خالی سفنے نیں تے اسی اوہناں سفنیاں دی تشریح کرن توں قاصر آں۔"

وَقَالَ الَّذِيْ نَجَا مِنْهُمَا وَادَّكَرَ بَعْدَ اُمَّةٍ اَنَا۠ اُنَبِّئُكُمْ بِتَأْوِيْلِهٖ فَاَرْسِلُوْنِ

wa qālal-lażī najā minhumā waddakara ba‘da ummatin ana unabbi'ukum bita'wīlihī fa arsilūn(i).

تے جو انہاں دونے دے درمیان زندہ رہیا اس نے کہیا تے کچھ عرصے بعد (یوسف نو‏‏ں) یاد کیتا کہ "میں تینوں (اک ایسے شخص دے بارے وچ دساں گا جو خواباں د‏‏ی تعبیر کرنے وچ ماہر اے) لہذا مینو‏ں (اس دے پاس) بھیج دے۔"

يُوْسُفُ اَيُّهَا الصِّدِّيْقُ اَفْتِنَا فِيْ سَبْعِ بَقَرٰتٍ سِمَانٍ يَّأْكُلُهُنَّ سَبْعٌ عِجَافٌ وَّسَبْعِ سُنْۢبُلٰتٍ خُضْرٍ وَّاُخَرَ يٰبِسٰتٍۙ لَّعَلِّيْٓ اَرْجِعُ اِلَى النَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَعْلَمُوْنَ

yūsufu ayyuhaṣ-ṣiddīqu aftinā fī sab‘i baqarātin simāniy ya'kuluhunna sab‘un ‘ijāfuw wa sab‘i sumbulātin khuḍriw wa ukhara yābisāt(in), la‘allī arji‘u ilan-nāsi la‘allahum ya‘lamūn(a).

یوسف، اے انتہائی قابل اعتماد شخص! سانوں (خواب دی تشریح) اوہناں ست موٹیاں گٔوآں دے بارے وچ سمجھاؤ جہناں نوں ست پتلی (مادہ گاں)، ست ہرے ڈنڈیاں (کنک دے) تے دوجے خشک (ست ڈنڈیاں) نے کھادا سی تاں جے میں اوہناں لوکاں کول واپس جا سکاں، تاں جے اوہ جان سکن۔

قَالَ تَزْرَعُوْنَ سَبْعَ سِنِيْنَ دَاَبًاۚ فَمَا حَصَدْتُّمْ فَذَرُوْهُ فِيْ سُنْۢبُلِهٖٓ اِلَّا قَلِيْلًا مِّمَّا تَأْكُلُوْنَ

qāla tazra‘ūna sab‘a sinīna da'abā(n), famā ḥaṣattum fa żarūhu fī sumbulihī illā qalīlam mimmā ta'kulūn(a).

اس (یوسف) نے فرمایا "تاکہ تسيں معمول د‏‏ی طرح ست سال (مسلسل) کاشت کرو؛ فیر جو کچھ وی کٹ‏یں اسنو‏ں ڈنڈیاں اُتے چھڈ دینا چاہیے سوائے اپنے کھانے دے لئی تھوڑا سا۔"

ثُمَّ يَأْتِيْ مِنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ سَبْعٌ شِدَادٌ يَّأْكُلْنَ مَا قَدَّمْتُمْ لَهُنَّ اِلَّا قَلِيْلًا مِّمَّا تُحْصِنُوْنَ

Ṡumma ya'tī mim ba‘di żālika sab‘un syidāduy ya'kulna mā qaddamtum lahunna illā qalīlam mimmā tuḥṣinūn(a).

فیر ایس دے بعد ست بہت اوکھے (سال) آن گے، جہڑے اوہناں دا سامنا کرن لئی جو کجھ تسی بچایا سی اوہنوں ورتدے نیں (اوکھے سال)، سوائے تھوڑے جیہے (کنک دے بی) دے جیہڑے تسی بچائے سن۔

ثُمَّ يَأْتِيْ مِنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ عَامٌ فِيْهِ يُغَاثُ النَّاسُ وَفِيْهِ يَعْصِرُوْنَ ࣖ

Ṡumma ya'tī mim ba‘di żālika ‘āmun fīhi yugāṡun-nāsu wa fīhi ya‘ṣirūn(a).

اس دے بعد اک سال آئے گا جس وچ لوکاں نو (مناسب) بارش دتی جائے گی تے اس دوران اوہ (انگور) دبان گے۔

وَقَالَ الْمَلِكُ ائْتُوْنِيْ بِهٖ ۚفَلَمَّا جَاۤءَهُ الرَّسُوْلُ قَالَ ارْجِعْ اِلٰى رَبِّكَ فَسْـَٔلْهُ مَا بَالُ النِّسْوَةِ الّٰتِيْ قَطَّعْنَ اَيْدِيَهُنَّ ۗاِنَّ رَبِّيْ بِكَيْدِهِنَّ عَلِيْمٌ

wa qālal-maliku'tūnī bih(ī), falammā jā'ahur-rasūlu qālarji‘ ilā rabbika fas'alhu mā bālun-niswatil-lātī qaṭṭa‘na aidiyahunn(a), inna rabbī bikaidihinna ‘alīm(un).

تے بادشاہ نے آکھیا، "اوہنوں میرے کول لے آؤ۔" جدوں قاصد اوہدے کول آیا تے اوہنے (یوسف) آکھیا، "اپنے مالک دے کول واپس جاؤ تے اوہنوں پچھو کہ اوہناں عورتاں دا کیہ ہویا جنہاں نے اوہدے ہتھ زخمی کیتے۔ بے شک میرا رب اوہناں دے دھوکے توں واقف اے۔"

قَالَ مَا خَطْبُكُنَّ اِذْ رَاوَدْتُّنَّ يُوْسُفَ عَنْ نَّفْسِهٖۗ قُلْنَ حَاشَ لِلّٰهِ مَا عَلِمْنَا عَلَيْهِ مِنْ سُوْۤءٍ ۗقَالَتِ امْرَاَتُ الْعَزِيْزِ الْـٰٔنَ حَصْحَصَ الْحَقُّۖ اَنَا۠ رَاوَدْتُّهٗ عَنْ نَّفْسِهٖ وَاِنَّهٗ لَمِنَ الصّٰدِقِيْنَ

qāla mā khaṭbukunna iż rāwattunna yūsufa ‘an nafsih(ī), qulna ḥāsya lillāhi mā ‘alimnā ‘alaihi min sū'(in), qālatimra'atul-‘azīzil-āna ḥaṣḥaṣal-ḥaqq(u), ana rāwattuhū ‘an nafsihī wa innahū laminaṣ-ṣādiqīn(a).

اس (بادشاہ) نے (عورتاں تو‏ں) کہیا ، "جب تسيں نے یوسف نو‏‏ں اپنے آپ نو‏‏ں تابع کرنے دے لئی لالچ دتا تاں تسيں کیسے سن؟" انہاں نے کہیا اللہ کامل اے اس تو‏ں سانو‏ں کوئی بھیڑی گل نئيں معلوم ا‏‏ے۔ العزیز د‏‏ی بیوی نے کہیا ہن حقیقت واضح ہوگئی اے، میں ہی اسنو‏ں لالچ تے لالچ دینے والا سی تے بے شک اوہ حقیقی لوکاں وچو‏ں ا‏‏ے۔

ذٰلِكَ لِيَعْلَمَ اَنِّيْ لَمْ اَخُنْهُ بِالْغَيْبِ وَاَنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِيْ كَيْدَ الْخَاۤىِٕنِيْنَ ۔

Żālika liya‘lama annī lam akhunhu bil-gaibi wa annallāha lā yahdī kaidal-khā'inīn(a).

(یوسف نے فرمایا) "ایہ اس لئی اے کہ اوہ (العزیز) نو‏‏ں معلوم ہوجائے کہ ميں نے واقعی اس دے نال غداری نئيں کيت‏ی سی جدو‏ں کہ اوہ اوتھ‏ے (گھر وچ) نئيں سی تے اللہ نو‏‏ں خیانت کرنے والےآں دا فریب پسند نئيں ا‏‏ے۔

۞ وَمَآ اُبَرِّئُ نَفْسِيْۚ اِنَّ النَّفْسَ لَاَمَّارَةٌ ۢ بِالسُّوْۤءِ اِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّيْۗ اِنَّ رَبِّيْ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

wa mā ubarri'u nafsī, innan-nafsa la'ammāratum bis-sū'i illā mā raḥima rabbī, inna rabbī gafūrur raḥīm(un).

تے میں اپنے آپ نو (غلطیاں توں) آزاد (اعلان) نئیں کردا، کیونکہ حقیقت چ ہوس ہمیشہ برائی دی طرف لے جاندی اے، سوائے (ہوس) دے جہدے لئی میرے رب نے رحم دتا اے۔ بے شک میرا رب بخشا کرن آلا رحم کرن آلا اے۔

وَقَالَ الْمَلِكُ ائْتُوْنِيْ بِهٖٓ اَسْتَخْلِصْهُ لِنَفْسِيْۚ فَلَمَّا كَلَّمَهٗ قَالَ اِنَّكَ الْيَوْمَ لَدَيْنَا مَكِيْنٌ اَمِيْنٌ

wa qālal-maliku'tūnī bihī astakhliṣhu linafsī, falammā kallamahū qāla innakal-yauma ladainā makīnun amīn(un).

تے بادشاہ نے کہیا، "اوہنوں (یوسف) میرے کول لے آؤ، تاں جے میں اوہنوں (بطور کسی نیڑے دے) چُن لواں۔" جدوں اوہنے (بادشاہ) اوہدے نال گل بات کیتی تے اوہنے (بادشاہ) آکھیا، "بے شک تسی (اج توں) ساڈے دائرے وچ اک اعلیٰ عہدے تے بھروسے آلے بندے بن جاؤ۔"

قَالَ اجْعَلْنِيْ عَلٰى خَزَاۤىِٕنِ الْاَرْضِۚ اِنِّيْ حَفِيْظٌ عَلِيْمٌ

qālaj‘alnī ‘alā khazā'inil-arḍ(i), innī ḥafīẓun ‘alīm(un).

اس نے (یوسف) نے کہیا، "مینوں ملک (مصر) دا خزانچی بناؤ؛ کیونکہ بے شک میں اک ایسا شخص ہاں جو حفاظت کرنے وچ ماہر اے، تے علم رکھدا ا ے۔"

وَكَذٰلِكَ مَكَّنَّا لِيُوْسُفَ فِى الْاَرْضِ يَتَبَوَّاُ مِنْهَا حَيْثُ يَشَاۤءُۗ نُصِيْبُ بِرَحْمَتِنَا مَنْ نَّشَاۤءُ وَلَا نُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ

wa każālika makkannā liyūsufa fil-arḍi yatabawwa'u minhā ḥaiṡu yasyā'(u), nuṣību biraḥmatinā man nasyā'u wa lā nuḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).

تے اس طرح اساں یوسف نو‏‏ں اس سرزمین (مصر) وچ مقام دتا؛ جتھے چاہے رہن لئی۔ جس تے چاہیے رحم دینے آں تے نیکی کرن آلیاں دا ثواب ضائع نئیں کردے

وَلَاَجْرُ الْاٰخِرَةِ خَيْرٌ لِّلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَكَانُوْا يَتَّقُوْنَ ࣖ

wa la'ajrul-ākhirati khairul lil-lażīna āmanū wa kānū yattaqūn(a).

تے بے شک، آخرت وچ انعام اوہناں لوکاں لئی بہتر اے جہڑے ایمان رکھدے نیں تے ہمیشہ متقی رہندے نیں۔

وَجَاۤءَ اِخْوَةُ يُوْسُفَ فَدَخَلُوْا عَلَيْهِ فَعَرَفَهُمْ وَهُمْ لَهٗ مُنْكِرُوْنَ

wa jā'a ikhwatu yūsufa fa dakhalū ‘alaihi fa ‘arafahum wa hum lahū munkirūn(a).

دان سودارا-سودارا یوسف بینگون (کے میسر) لالو اوہناں نوں مٹھ کے (تمپت)نیا. لہذا اوہ (یوسف) انہاں نو‏ں جانندا سی، جدو‏ں کہ اوہ اسنو‏ں (ہن) نئيں پہچاندے سن ۔

وَلَمَّا جَهَّزَهُمْ بِجَهَازِهِمْ قَالَ ائْتُوْنِيْ بِاَخٍ لَّكُمْ مِّنْ اَبِيْكُمْ ۚ اَلَا تَرَوْنَ اَنِّيْٓ اُوْفِى الْكَيْلَ وَاَنَا۠ خَيْرُ الْمُنْزِلِيْنَ

wa lammā jahhazahum bijahāzihim qāla'tūnī bi'akhil lakum min abīkum, alā tarauna annī ūfil-kaila wa ana khairul-munzilīn(a).

تے جدو‏ں اس نے (یوسف) نے انہاں دے لئی کھانا تیار کيتا تو اس نے کہیا کہ اپنے بھائی نو‏‏ں میرے پاس لے آؤ جو آپ (بنیامین) دے نال ہی باپ دا اے ، کیہ تسيں نئيں دیکھدے کہ میں پیمانہ نو‏‏ں مکمل کردا ہاں تے ميں بہترین میزبان ہاں؟

فَاِنْ لَّمْ تَأْتُوْنِيْ بِهٖ فَلَا كَيْلَ لَكُمْ عِنْدِيْ وَلَا تَقْرَبُوْنِ

fa illam ta'tūnī bihī falā kaila lakum ‘indī wa lā taqrabūn(i).

اس لیی جے تُسی ایہنوں میرے کول نئیں لیاؤ گے، تے فیر تُسی میرے کولوں ہور (دانہ) نئیں پاؤ گے تے نہ ای میرے نیڑے آؤ گے۔

قَالُوْا سَنُرَاوِدُ عَنْهُ اَبَاهُ وَاِنَّا لَفٰعِلُوْنَ

qālū sanurāwidu ‘anhu abāhu wa innā lafā‘ilūn(a).

اوہناں نے آکھیا، "اسی اوہدے پیو نوں (اوہنوں لین لئی) قائل کراں گے تے اسی اصل چ ایہ کم کراں گے۔"

وَقَالَ لِفِتْيٰنِهِ اجْعَلُوْا بِضَاعَتَهُمْ فِيْ رِحَالِهِمْ لَعَلَّهُمْ يَعْرِفُوْنَهَآ اِذَا انْقَلَبُوْٓا اِلٰٓى اَهْلِهِمْ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَ

wa qāla lifityānihij‘alū biḍā‘atahum fī riḥālihim la‘allahum ya‘rifūnahā iżanqalabū ilā ahlihim la‘allahum yarji‘ūn(a).

تے اس (یوسف) نے اپنے نوکراں تو‏ں کہیا کہ انہاں دا (تبادلہ) سامان انہاں د‏‏ی بوریاں وچ ڈال دیو تاکہ انہاں نو‏ں معلوم ہوجائے کہ جدو‏ں اوہ اپنے خانداناں دے پاس واپس آئے نيں تاں امید اے کہ اوہ فیر واپس آ جان گے۔

فَلَمَّا رَجَعُوْٓا اِلٰٓى اَبِيْهِمْ قَالُوْا يٰٓاَبَانَا مُنِعَ مِنَّا الْكَيْلُ فَاَرْسِلْ مَعَنَآ اَخَانَا نَكْتَلْ وَاِنَّا لَهٗ لَحٰفِظُوْنَ

falammā raja‘ū ilā abīhim qālū yā abānā muni‘a minnal-kailu fa arsil ma‘anā akhānā naktal wa innā lahū laḥāfiẓūn(a).

ایس لئی جدوں اوہ اپنے پیو (یعقوب) دے کول واپس آئے تے اوہناں نے آکھیا، "اے ساڈے پیو! سانوں (اناج) دا ہور حصہ نئیں ملے گا (جے اسی اپنے بھرا نوں نئیں لیائے)، تے ساڈے بھرا نوں ساڈے نال جان دیو تاں جے سانوں حصہ مل سکے، تے اسی واقعی اوہدی دیکھ بھال کراں گے۔"

قَالَ هَلْ اٰمَنُكُمْ عَلَيْهِ اِلَّا كَمَآ اَمِنْتُكُمْ عَلٰٓى اَخِيْهِ مِنْ قَبْلُۗ فَاللّٰهُ خَيْرٌ حٰفِظًا وَّهُوَ اَرْحَمُ الرّٰحِمِيْنَ

qāla hal āmanukum ‘alaihi illā kamā amintukum ‘alā akhīhi min qabl(u), fallāhu khairun ḥāfiẓaw wa huwa arḥamur-rāḥimīn(a).

اس (یعقوب) نے فرمایا کہ میں اسنو‏ں (بنیامین) آپ دے سپرد کِداں کراں گا، جداں ميں نے اس دے بھائی (یوسف) نو‏‏ں پہلے وی آپ دے سپرد کیتا سی؟ لہٰذا اللّٰہ سب توں ودھیا راکھا اے تے اوہ رحم کرن آلیاں وچ رحم کرن آلا اے

وَلَمَّا فَتَحُوْا مَتَاعَهُمْ وَجَدُوْا بِضَاعَتَهُمْ رُدَّتْ اِلَيْهِمْۗ قَالُوْا يٰٓاَبَانَا مَا نَبْغِيْۗ هٰذِهٖ بِضَاعَتُنَا رُدَّتْ اِلَيْنَا وَنَمِيْرُ اَهْلَنَا وَنَحْفَظُ اَخَانَا وَنَزْدَادُ كَيْلَ بَعِيْرٍۗ ذٰلِكَ كَيْلٌ يَّسِيْرٌ

wa lammā fataḥū matā‘ahum wajadū biḍā‘atahum ruddat ilaihim, qālū yā abānā mā nabgī, hāżihī biḍā‘atunā ruddat ilainā wa namīru ahlanā wa naḥfaẓu akhānā wa nazdādu kaila ba‘īr(in), żālika kailuy yasīr(un).

تے جدو‏ں انہاں نے اپنا مال کھولیا تاں انہاں نو‏ں اپنا مال (تبادلہ) انہاں نو‏ں واپس مل گیا۔ انہاں نے کہیا، "اے ساڈے باپ! اس تو‏ں زیادہ کیہ چاہیے۔ ایہ ساڈا مال اے جو ساڈے پاس واپس کیتا گیا اے، تے اسيں اپنے خانداناں دا پیٹ بھر سکاں گے، تے اسيں اپنے رشتہ داراں د ی دیکھ بھال کراں گے، تے ساڈے پاس اک اضافی راشن (دانے دا) ہوئے گا جو اونٹ دے بوجھ دے برابر بھاری ہوئے گا۔ ایہ (مصر دے بادشاہ دے لئی) اک آسان کم ا ے۔"

قَالَ لَنْ اُرْسِلَهٗ مَعَكُمْ حَتّٰى تُؤْتُوْنِ مَوْثِقًا مِّنَ اللّٰهِ لَتَأْتُنَّنِيْ بِهٖٓ اِلَّآ اَنْ يُّحَاطَ بِكُمْۚ فَلَمَّآ اٰتَوْهُ مَوْثِقَهُمْ قَالَ اللّٰهُ عَلٰى مَا نَقُوْلُ وَكِيْلٌ

qāla lan ursilahū ma‘akum ḥattā tu'tūni mauṡiqam minallāhi lata'tunnanī bihī illā ayyuḥāṭa bikum, falammā ātauhu mauṡiqahum qālallāhu ‘alā mā naqūlu wakīl(un).

اس (یعقوب) نے کہیا، "میں اسنو ں اپنے نال جان نئيں دیواں گا، جدو ں تک کہ تسيں اللہ دے ناں تو ں میرے نال قسم نئيں کھا لیندے، کہ تسيں اسنو ں ضرور میرے پاس واپس لے آؤ گے، جدو ں تک کہ تسيں (دشمناں) دے گھیرے وچ نئيں رہندے۔" انہاں دے حلف اٹھانے دے بعد اس (یعقوب) نے کہیا کہ اللہ اس دا گواہ اے جو اسيں کہندے نيں۔

وَقَالَ يٰبَنِيَّ لَا تَدْخُلُوْا مِنْۢ بَابٍ وَّاحِدٍ وَّادْخُلُوْا مِنْ اَبْوَابٍ مُّتَفَرِّقَةٍۗ وَمَآ اُغْنِيْ عَنْكُمْ مِّنَ اللّٰهِ مِنْ شَيْءٍۗ اِنِ الْحُكْمُ اِلَّا لِلّٰهِ ۗعَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَعَلَيْهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكِّلُوْنَ

wa qāla yā baniyya lā tadkhulū mim bābiw wāḥidiw wadkhulū min abwābim mutafarriqah(tin), wa mā ugnī ‘ankum minallāhi min syai'(in), inil-ḥukmu illā lillāh(i), ‘alaihi tawakkaltu wa ‘alaihi falyatawakkalil-mutawakkilūn(a).

تے اس (یعقوب) نے کہیا اے میرے بچےآں! اک دروازے تو‏ں داخل نہ ہوو، تے مختلف دروازےآں تو‏ں داخل نہ ہوو؛ تاہم، میں اللہ (تقدیر) تو‏ں تہاڈا ذرا وی دفاع نئيں کرسکدا۔ اوہ فیصلہ صرف اللہ دے لئی اے، میں اس اُتے بھروسہ کردا ہاں تے اس اُتے بھروسہ کرنے والےآں نو‏‏ں وی رکھدا ہاں۔"

وَلَمَّا دَخَلُوْا مِنْ حَيْثُ اَمَرَهُمْ اَبُوْهُمْۗ مَا كَانَ يُغْنِيْ عَنْهُمْ مِّنَ اللّٰهِ مِنْ شَيْءٍ اِلَّا حَاجَةً فِيْ نَفْسِ يَعْقُوْبَ قَضٰىهَاۗ وَاِنَّهٗ لَذُوْ عِلْمٍ لِّمَا عَلَّمْنٰهُ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُوْنَ ࣖ

wa lammā dakhalū min ḥaiṡu amarahum abūhum, mā kāna yugnī ‘anhum minallāhi min syai'in illā ḥājatan fī nafsi ya‘qūba qaḍāhā, wa innahū lażū ‘ilmil limā ‘allamnāhu wa lākinna akṡaran-nāsi lā ya‘lamūn(a).

تے جدو‏ں اوہ اپنے والد دے حکم دے مطابق داخل ہوئے تاں (انہاں دا داخلہ) اللہ دے فرمان دا کم تو‏ں وی مزاحمت نئيں کر سکیا (بلکہ ایہ) یعقوب وچ صرف اک خواہش سی جس دا تعین اس نے کیتا سی۔ تے بے شک اوہنوں علم سی، کیونکہ اسیں اوہنوں سکھایا سی۔ پر زیادہ تر بنی نوع انسان نوں نئیں پتہ۔

وَلَمَّا دَخَلُوْا عَلٰى يُوْسُفَ اٰوٰٓى اِلَيْهِ اَخَاهُ قَالَ اِنِّيْٓ اَنَا۠ اَخُوْكَ فَلَا تَبْتَىِٕسْ بِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

wa lammā dakhalū ‘alā yūsufa āwā ilaihi akhāhu qāla innī akhūka falā tabta'is bimā kānū ya‘malūn(a).

تے جدوں اوہ یوسف دے اندر گئے تے اوہنے اپنے بھرا (بنیامین) نوں اوہدی تھاں تے رکھیا، اوہنے (یوسف) آکھیا، "بے شک، میں تہاڈا بھرا آں، اوہناں دے کیتے کماں تے غم نہ کرو۔"

فَلَمَّا جَهَّزَهُمْ بِجَهَازِهِمْ جَعَلَ السِّقَايَةَ فِيْ رَحْلِ اَخِيْهِ ثُمَّ اَذَّنَ مُؤَذِّنٌ اَيَّتُهَا الْعِيْرُ اِنَّكُمْ لَسٰرِقُوْنَ

falammā jahhazahum bijahāzihim ja‘las-siqāyata fī raḥli akhīhi ṡumma ażżana mu'ażżinun ayyatuhal-‘īru innakum lasāriqūn(a).

اس لئی جدوں اوہناں لئی کھانا تیار ہو گیا تاں اسنے (یوسف) نے پیالہ اپنے بھرا دی بوری وچّ پا دتا۔ پھیر کسے نے آواز ماری، "اے قافلہ! تسیں ضرور چور ہو!"

قَالُوْا وَاَقْبَلُوْا عَلَيْهِمْ مَّاذَا تَفْقِدُوْنَ

qālū wa aqbalū ‘alaihim māżā tafqidūn(a).

اوہناں نے اوہناں (الزام کرن آلیاں) دا سامنا کردے ہوئے پچھیا، "تسی کی کھویا اے؟"

قَالُوْا نَفْقِدُ صُوَاعَ الْمَلِكِ وَلِمَنْ جَاۤءَ بِهٖ حِمْلُ بَعِيْرٍ وَّاَنَا۠ بِهٖ زَعِيْمٌ

qālū nafqidu ṣuwā‘al-maliki wa liman jā'a bihī ḥimlu ba‘īriw wa ana bihī za‘īm(un).

اوہناں نے جواب دتا، "اسیں بادشاہ دا پیالہ گوا دتا اے، تے جہڑا وی ایہنوں واپس کرے گا اوہنوں اونٹ دی خوراک ملے گی، تے میں ایس گل دی ضمانت دیندا واں۔"

قَالُوْا تَاللّٰهِ لَقَدْ عَلِمْتُمْ مَّا جِئْنَا لِنُفْسِدَ فِى الْاَرْضِ وَمَا كُنَّا سٰرِقِيْنَ

qālū tallāhi laqad ‘alimtum mā ji'tanā linufsida fil-arḍi wa mā kunnā sāriqīn(a).

انہاں (یوسف دے بھائیاں) نے جواب دتا، "اللہ دی قسم، تُسی جاندے او کہ اسی زمین تے بدکاری کرن نئیں آئے آں، تے اسی چور نئیں آں۔"

قَالُوْا فَمَا جَزَاۤؤُهٗٓ اِنْ كُنْتُمْ كٰذِبِيْنَ

qālū famā jazā'uhū in kuntum kāżibīn(a).

اوہناں آکھیا، “پر جے توں جھوٹھ بولیں تاں سزا کیہ ہووے گی؟”

قَالُوْا جَزَاۤؤُهٗ مَنْ وُّجِدَ فِيْ رَحْلِهٖ فَهُوَ جَزَاۤؤُهٗ ۗ كَذٰلِكَ نَجْزِى الظّٰلِمِيْنَ

qālū jazā'uhū maw wujida fī raḥlihī fa huwa jazā'uh(ū), każālika najziẓ-ẓālimīn(a).

انہاں نے جواب دتا، "سزا ایہ اے کہ جو اس د‏ی بوری وچ گمشدہ شے پائے گا اسنو‏ں اس د‏ی سزا ملے گی، ايس‏ے طرح اسی ظالماں نو‏‏ں سزا دیندے نيں۔"

فَبَدَاَ بِاَوْعِيَتِهِمْ قَبْلَ وِعَاۤءِ اَخِيْهِ ثُمَّ اسْتَخْرَجَهَا مِنْ وِّعَاۤءِ اَخِيْهِۗ كَذٰلِكَ كِدْنَا لِيُوْسُفَۗ مَا كَانَ لِيَأْخُذَ اَخَاهُ فِيْ دِيْنِ الْمَلِكِ اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ اللّٰهُ ۗنَرْفَعُ دَرَجٰتٍ مَّنْ نَّشَاۤءُۗ وَفَوْقَ كُلِّ ذِيْ عِلْمٍ عَلِيْمٌ

fa bada'a bi'au‘iyatihim qabla wi‘ā'i akhīhi ṡummastakhrajahā miw wi‘ā'i akhīh(i), każālika kidnā liyūsuf(a), mā kāna liya'khuża akhāhu fī dīnil-maliki illā ay yasyā'allāh(u), narfa‘u darajātim man nasyā'(u), wa fauqa kulli żī ‘ilmin ‘alīm(un).

اس لیی اس نے اپنے بھرا دے بوریاں توں پہلاں اوہناں دیاں بوریاں دی تلاشی شروع کیتی، فیر اس نے اپنے بھرا دی بوریاں چوں کڈھ لئی۔ اس طرح اسی یوسف لئی بندوبست کیتا۔ اوہ اپنے بھرا نو بادشاہ دے قانون دے مطابق سزا نئیں دے سکدا سی جدوں تک کہ اللہ نئیں چاہندا۔ اسی جہنوں اسی حیثیت نال اُچا کرنے آں۔ تے ہر جانن آلے توں اُپر کوئی نہ کوئی اجیہا ہوندا اے جہنوں بوہتا پتہ ہوندا اے

۞ قَالُوْٓا اِنْ يَّسْرِقْ فَقَدْ سَرَقَ اَخٌ لَّهٗ مِنْ قَبْلُۚ فَاَسَرَّهَا يُوْسُفُ فِيْ نَفْسِهٖ وَلَمْ يُبْدِهَا لَهُمْۚ قَالَ اَنْتُمْ شَرٌّ مَّكَانًا ۚوَاللّٰهُ اَعْلَمُ بِمَا تَصِفُوْنَ

qālū iy yasriq faqad saraqa akhul lahū min qabl(u), fa asarrahā yūsufu fī nafsihī wa lam yubdihā lahum, qāla antum syarrum makānā(n), wallāhu a‘lamu bimā taṣifūn(a).

اوہناں نے آکھیا، "جے اوہ چوری کردا اے، تے فیر اس توں پہلاں اوہدا بھرا وی چوری کردا سی۔" اس لئی یوسف نے اپنے دل وچ (تنگ) چھپائی تے انہاں نو‏‏ں نئيں دکھایا ۔ اس نے کہیا (اپنے دل وچ)، "تہاڈی حالت دراصل بدتر اے۔ تے اللہ سب توں چنگا جانندا اے کہ تسی کی سمجھاندے او۔"

قَالُوْا يٰٓاَيُّهَا الْعَزِيْزُ اِنَّ لَهٗٓ اَبًا شَيْخًا كَبِيْرًا فَخُذْ اَحَدَنَا مَكَانَهٗ ۚاِنَّا نَرٰىكَ مِنَ الْمُحْسِنِيْنَ

qālū yā ayyuhal-‘azīzu inna lahū aban syaikhan kabīran fa khuż aḥadanā makānah(ū), innā narāka minal-muḥsinīn(a).

انہاں نے کہیا اے العزیز! انہاں دا اک بزرگ والد اے اس لئی اس د‏ی بجائے ساڈے وچو‏ں کسی اک نو‏‏ں لے لو، بے شک اسيں دیکھدے نيں کہ آپ نیکی کرنے والےآں وچو‏ں نيں۔

قَالَ مَعَاذَ اللّٰهِ اَنْ نَّأْخُذَ اِلَّا مَنْ وَّجَدْنَا مَتَاعَنَا عِنْدَهٗٓ ۙاِنَّآ اِذًا لَّظٰلِمُوْنَ ࣖ

qāla ma‘āżallāhi an na'khuża illā maw wajadnā matā‘anā ‘indah(ū), innā iżal laẓālimūn(a).

اس (یوسف) نے کہیا، "میں اللہ تعالیٰ توں (کسے نوں) حراست وچ رکھن توں حفاظت منگدا ہاں، سوائے اس شخص دے جس دے نال اسی اپنی جائیداد پائی، جے اسی (ایہ) کردے آں، تے اس دا مطلب اے کہ اسی ظالم آں۔"

فَلَمَّا اسْتَيْـَٔسُوْا مِنْهُ خَلَصُوْا نَجِيًّاۗ قَالَ كَبِيْرُهُمْ اَلَمْ تَعْلَمُوْٓا اَنَّ اَبَاكُمْ قَدْ اَخَذَ عَلَيْكُمْ مَّوْثِقًا مِّنَ اللّٰهِ وَمِنْ قَبْلُ مَا فَرَّطْتُّمْ فِيْ يُوْسُفَ فَلَنْ اَبْرَحَ الْاَرْضَ حَتّٰى يَأْذَنَ لِيْٓ اَبِيْٓ اَوْ يَحْكُمَ اللّٰهُ لِيْۚ وَهُوَ خَيْرُ الْحٰكِمِيْنَ

falammastai'asū minhu khalaṣū najiyyā(n), qāla kabīruhum alam ta‘lamū anna abākum qad akhaża ‘alaikum mauṡiqam minallāhi wa min qablu mā farrattum fī yūsufa falan abraḥal-arḍa ḥattā ya'żana lī abī au yaḥkumallāhu lī, wa huwa khairul-ḥākimīn(a).

اس لیی جدوں اوہ اس توں مایوس ہوئے (جوزف دا فیصلہ) تے اوہ سرگوشیاں چ اکلے (مشورت کردے ہوئے) سن۔ انہاں وچو‏ں سب تو‏ں وڈے نے کہیا ، "کیہ تسيں نئيں جاندے کہ تواڈے والد نے آپ تو‏ں اللہ دے نال اک وعدہ لیا سی تے اس تو‏ں پہلے آپ نے یوسف نو‏‏ں ترک کر دتا سی ، لہذا ، جدو‏ں تک میرا والد مینو‏ں واپس آنے د‏‏ی اجازت نئيں دیندا اے ، یا اللہ مینو‏ں کوئی فیصلہ نئيں دیندا اے ، تے اوہ سب تو‏ں بہتر قاضی ا‏‏ے۔"

اِرْجِعُوْٓا اِلٰٓى اَبِيْكُمْ فَقُوْلُوْا يٰٓاَبَانَآ اِنَّ ابْنَكَ سَرَقَۚ وَمَا شَهِدْنَآ اِلَّا بِمَا عَلِمْنَا وَمَا كُنَّا لِلْغَيْبِ حٰفِظِيْنَ

irji‘ū ilā abīkum fa qūlū yā abānā innabnaka saraq(a), wa mā syahidnā illā bimā ‘alimnā wa mā kunnā lil-gaibi ḥāfiẓīn(a).

اپنے پیو کول مڑ جاؤ تے آکھو اے ساڈے پیو! بے شک تیرے پتر نے چوری کیتی اے تے اسیں صرف اوہی ویکھیا اے جو سانوں پتہ اے تے اسیں نہیں جاندے کہ ایہدے پچھے کیہ اے۔

وَسْـَٔلِ الْقَرْيَةَ الَّتِيْ كُنَّا فِيْهَا وَالْعِيْرَ الَّتِيْٓ اَقْبَلْنَا فِيْهَاۗ وَاِنَّا لَصٰدِقُوْنَ

was'alil-qaryatal-latī kunnā fīhā wal-‘īral-latī aqbalnā fīhā, wa innā laṣādiqūn(a).

تے (اوہناں) توں پچھو کہ اسیں جتھے آں، تے اوہ قافلہ جہڑا ساڈے نال آیا سی۔ تے اسی صحیح لوک آں۔

قَالَ بَلْ سَوَّلَتْ لَكُمْ اَنْفُسُكُمْ اَمْرًاۗ فَصَبْرٌ جَمِيْلٌ ۗعَسَى اللّٰهُ اَنْ يَّأْتِيَنِيْ بِهِمْ جَمِيْعًاۗ اِنَّهٗ هُوَ الْعَلِيْمُ الْحَكِيْمُ

qāla bal sawwalat lakum anfusukum amrā(n), fa ṣabrun jamīl(un), ‘asallāhu ay ya'tiyanī bihim jamī‘ā(n), innahū huwal-‘alīmul-ḥakīm(u).

اس (یعقوب) نے کہیا، "اصل وچ، تُسی ہی چنگے (ماڑے) معاملات ویکھدے او۔ اس لیی (میرا صبر) چنگا صبر اے۔ امید اے کہ اللہ انہاں سب نو میرے کول لے آئے گا۔ بے شک اوہ سب کجھ جانن آلا، سیانا اے۔"

وَتَوَلّٰى عَنْهُمْ وَقَالَ يٰٓاَسَفٰى عَلٰى يُوْسُفَ وَابْيَضَّتْ عَيْنٰهُ مِنَ الْحُزْنِ فَهُوَ كَظِيْمٌ

wa tawallā ‘anhum wa qāla yā asafā ‘alā yūsufa wabyaḍḍat ‘aināhu minal-ḥuzni fa huwa kaẓīm(un).

تے اوہ (یعقوب) انہاں تو‏ں (اپنے بیٹےآں) نو‏‏ں ایہ کہندے ہوئے منہ موڑ لیا کہ اوہ یوسف دے لئی میرا دُکھ اے تے اس د‏ی اکھاں اداسی تو‏ں سفید ہوگئياں۔ اس نے چپ چاپ اپنا غصہ (اپنے بچیاں دے نال) روک لیا۔

قَالُوْا تَاللّٰهِ تَفْتَؤُا تَذْكُرُ يُوْسُفَ حَتّٰى تَكُوْنَ حَرَضًا اَوْ تَكُوْنَ مِنَ الْهٰلِكِيْنَ

qālū tallāhi tafta'u tażkuru yūsufa ḥattā takūna ḥaraḍan au takūna minal-hālikīn(a).

اوہناں نے آکھیا، "اللہ دی قسم، تُسی یوسف نوں یاد کرنا نئیں چھڈدے، جدوں تیکر تُسی کسے شدید بیماری توں مبتلا نہ ہو جاؤ یا تُسی اوہناں لوکاں چوں نہ ہو جاؤ جہڑے فنا ہو جان گے۔"

قَالَ اِنَّمَآ اَشْكُوْا بَثِّيْ وَحُزْنِيْٓ اِلَى اللّٰهِ وَاَعْلَمُ مِنَ اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

qāla innamā asykū baṡṡī wa ḥuznī ilallāhi wa a‘lamu minallāhi mā lā ta‘lamūn(a).

اس (یعقوب) نے جواب دتا کہ میں صرف اللہ تو‏ں اپنی مصیبتاں تے اداسی دا شکایت کردا ہاں تے اللہ تو‏ں اوہ جاننا واں جو آپ نو‏‏ں نئيں معلوم ا‏‏ے۔

يٰبَنِيَّ اذْهَبُوْا فَتَحَسَّسُوْا مِنْ يُّوْسُفَ وَاَخِيْهِ وَلَا تَا۟يْـَٔسُوْا مِنْ رَّوْحِ اللّٰهِ ۗاِنَّهٗ لَا يَا۟يْـَٔسُ مِنْ رَّوْحِ اللّٰهِ اِلَّا الْقَوْمُ الْكٰفِرُوْنَ

yā baniyyażhabū fa taḥassasū miy yūsufa wa akhīhi wa lā tai'asū mir rauḥillāh(i), innahū lā yai'asu mir rauḥillāhi illal-qaumul-kāfirūn(a).

اے میرے بچے! جاؤ، یوسف تے اس دے بھائیاں دے بارے وچ (خبر) تلاش کرو تے اللہ د ی رحمت تو ں مایوس نہ ہوو۔ بے شک اوہ جیہڑے اللہ دی رحمت توں مایوس ہوندے نیں اوہ صرف اوہی ہوندے نیں جیہڑے کافر ہوندے نیں"۔

فَلَمَّا دَخَلُوْا عَلَيْهِ قَالُوْا يٰٓاَيُّهَا الْعَزِيْزُ مَسَّنَا وَاَهْلَنَا الضُّرُّ وَجِئْنَا بِبِضَاعَةٍ مُّزْجٰىةٍ فَاَوْفِ لَنَا الْكَيْلَ وَتَصَدَّقْ عَلَيْنَاۗ اِنَّ اللّٰهَ يَجْزِى الْمُتَصَدِّقِيْنَ

falammā dakhalū ‘alaihi qālū yā ayyuhal-‘azīzu massanā wa ahlanaḍ-ḍurru wa ji'nā bibiḍā‘atim muzjātin fa aufi lanal-kaila wa taṣaddaq ‘alainā, innallāha yajzil-mutaṣaddiqīn(a).

لہٰذا جدو‏ں اوہ (مقام) یوسف وچ داخل ہوئے تاں انہاں نے کہیا کہ اے العزیز! اسيں تے ساڈا خاندان مصیبتاں تو‏ں دوچار ہوئے نيں تے اسی اوہ چیزاں لے ک‏ے آئے نيں جو بے قدر نيں لہذا ساڈا کوٹہ (اناج دا) پورا کر تے سانو‏ں صدقہ دے۔ بے شک اللہ صدقہ دینے والےآں نو‏‏ں اجر دیندا ا‏‏ے۔"

قَالَ هَلْ عَلِمْتُمْ مَّا فَعَلْتُمْ بِيُوْسُفَ وَاَخِيْهِ اِذْ اَنْتُمْ جٰهِلُوْنَ

qāla hal ‘alimtum mā fa‘altum biyūsufa wa akhīhi iż antum jāhilūn(a).

اس (یوسف) نے فرمایا، "کی تسيں (برائی) نو‏‏ں جاندے نيں کہ تسيں نے یوسف تے اس دے بھائیاں دے نال کی کیتا کیونکہ تسيں نو‏‏ں اپنے اعمال دے (نتیجے) دا احساس نئيں سی؟

قَالُوْٓا ءَاِنَّكَ لَاَنْتَ يُوْسُفُۗ قَالَ اَنَا۠ يُوْسُفُ وَهٰذَآ اَخِيْ قَدْ مَنَّ اللّٰهُ عَلَيْنَاۗ اِنَّهٗ مَنْ يَّتَّقِ وَيَصْبِرْ فَاِنَّ اللّٰهَ لَا يُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ

qālū a'innaka la'anta yūsuf(u), qāla ana yūsufu wa hāżā akhī qad mannallāhu ‘alainā, innahū may yataqqi wa yaṣbir fa innallāha lā yuḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).

اوہناں آکھیا، "توں سچ مچ یوسف ایں؟" اس (یوسف) نے جواب دتا، "میں یوسف ہاں تے ایہ میرا بھائی اے، بے شک اللہ نے ساڈے اُتے اپنا فضل عطا کیتا اے، بے شک جو وی عقیدت مند تے صبر کردا اے، فیر بے شک اللہ نیکی کرنے والےآں دا ثواب ضائع نئيں کردا۔"

قَالُوْا تَاللّٰهِ لَقَدْ اٰثَرَكَ اللّٰهُ عَلَيْنَا وَاِنْ كُنَّا لَخٰطِـِٕيْنَ

qālū tallāhi laqad āṡarakallāhu ‘alainā wa in kunnā lakhāṭi'īn(a).

انہاں نے کہیا اللہ د‏‏ی قسم اللہ نے واقعی آپ نو‏‏ں ساڈے تو‏ں زیادہ ترجیح دتی اے تے بے شک اسی مجرم (گنہگار) نيں۔

قَالَ لَا تَثْرِيْبَ عَلَيْكُمُ الْيَوْمَۗ يَغْفِرُ اللّٰهُ لَكُمْ ۖوَهُوَ اَرْحَمُ الرّٰحِمِيْنَ

qāla lā taṡrība ‘alaikumul-yaum(a), wa yagfirullāhu lakum, wa huwa arḥamur-rāḥimīn(a).

آپ (یوسف) نے فرمایا کہ اس دن تواڈے اُتے تہمت نئيں اے، اللہ آپ نو‏‏ں مغفرت کرے تے اوہ رحمانین وچ سب تو‏ں زیادہ رحمن ا‏‏ے۔

اِذْهَبُوْا بِقَمِيْصِيْ هٰذَا فَاَلْقُوْهُ عَلٰى وَجْهِ اَبِيْ يَأْتِ بَصِيْرًا ۚوَأْتُوْنِيْ بِاَهْلِكُمْ اَجْمَعِيْنَ ࣖ

iżhabū biqamīṣī hāżā fa alqūhu ‘alā wajhi abī ya'ti baṣīrā(n), wa'tūnī bi'ahlikum ajma‘īn(a).

جا میرے کپڑے لے کے، پھیر ابا جی دے منہ ’تے رگڑ، پھیر اوہ مڑ کے ویکھیگا؛ تے اپنے سارے ٹبر نوں میرے کول لے آؤ۔”

وَلَمَّا فَصَلَتِ الْعِيْرُ قَالَ اَبُوْهُمْ اِنِّيْ لَاَجِدُ رِيْحَ يُوْسُفَ لَوْلَآ اَنْ تُفَنِّدُوْنِ

wa lammā faṣalatil-‘īru qāla abūhum innī la'ajidu rīḥa yūsufa lau lā an tufannidūn(i).

تے جدو‏ں قافلہ (مصر د‏‏ی سرزمین تو‏ں) روانہ ہويا تاں انہاں دے والد نے کہیا، "بے شک ميں نے یوسف د‏‏ی خوشبو محسوس کيتی، جے تسيں نے میرے اُتے ذہنی کمزور ہونے دا الزام نئيں لگایا ہُندا (بے شک تسيں نے مینو‏ں جواز پیش کیتا ہُندا)۔"

قَالُوْا تَاللّٰهِ اِنَّكَ لَفِيْ ضَلٰلِكَ الْقَدِيْمِ

qālū tallāhi innaka lafī ḍalālikal-qadīm(i).

اوہناں (اوہدے ٹبر) نے آکھیا، "اللہ دی قسم، تسی ہلے وی اپنیاں پچھلیاں غلطیاں وچ او۔"

فَلَمَّآ اَنْ جَاۤءَ الْبَشِيْرُ اَلْقٰىهُ عَلٰى وَجْهِهٖ فَارْتَدَّ بَصِيْرًاۗ قَالَ اَلَمْ اَقُلْ لَّكُمْۙ اِنِّيْٓ اَعْلَمُ مِنَ اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

falammā an jā'al-basyīru alqāhu ‘alā wajihihī fartadda baṣīrā(n), qāla alam aqul lakum, innī a‘lamu minallāhi mā lā ta‘lamūn(a).

ایس لئی جدوں خوشخبری دا حامل آیا، تے اوہنے اپنے (یعقوب دے) چہرے تے (کپڑے) رگڑے، فیر اوہ فیر ویکھ سکدا سی۔ اس (یعقوب) نے کہیا، "کیہ ميں نے آپ نو‏‏ں نئيں کہیا سی کہ ميں اللہ تو‏ں اوہ جاننا واں جو آپ نئيں جاندے نيں۔"

قَالُوْا يٰٓاَبَانَا اسْتَغْفِرْ لَنَا ذُنُوْبَنَآ اِنَّا كُنَّا خٰطِـِٕيْنَ

qālū yā abānastagfir lanā żunūbanā innā kunnā khāṭi'īn(a).

انہاں نے کہیا اے ساڈے باپ! ساڈے گناہواں دے لئی ساڈے لئی معافی منگ، بے شک اسيں مجرم (گنہگار) نيں۔

قَالَ سَوْفَ اَسْتَغْفِرُ لَكُمْ رَبِّيْ ۗاِنَّهٗ هُوَ الْغَفُوْرُ الرَّحِيْمُ

qāla saufa astagfiru lakum rabbī, innahū huwal-gafūrur-raḥīm(u).

اس (یعقوب) نے کہیا، "میں اپنے رب توں تہاڈے لئی معافی منگاں گا۔ بے شک، اوہ سب توں زیادہ بخشش کرن آلا، سب توں زیادہ رحم کرن آلا اے۔"

فَلَمَّا دَخَلُوْا عَلٰى يُوْسُفَ اٰوٰٓى اِلَيْهِ اَبَوَيْهِ وَقَالَ ادْخُلُوْا مِصْرَ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ اٰمِنِيْنَ ۗ

falammā dakhalū ‘alā yūsufa āwā ilaihi abawaihi wa qāladkhulū miṣra in syā'allāhu āminīn(a).

لہذا جدو‏ں اوہ (جتھ‏ے) یوسف وچ داخل ہوئے تاں اس نے اپنے والدین نو‏‏ں گلے لگایا (تے اس دے لئی اک جگہ تیار کيتی) تے کہیا، "ان شاء اللہ، سلامتی تو‏ں مصر دی سرزمین وچ داخل ہو جاؤ۔"

وَرَفَعَ اَبَوَيْهِ عَلَى الْعَرْشِ وَخَرُّوْا لَهٗ سُجَّدًاۚ وَقَالَ يٰٓاَبَتِ هٰذَا تَأْوِيْلُ رُءْيَايَ مِنْ قَبْلُ ۖقَدْ جَعَلَهَا رَبِّيْ حَقًّاۗ وَقَدْ اَحْسَنَ بِيْٓ اِذْ اَخْرَجَنِيْ مِنَ السِّجْنِ وَجَاۤءَ بِكُمْ مِّنَ الْبَدْوِ مِنْۢ بَعْدِ اَنْ نَّزَغَ الشَّيْطٰنُ بَيْنِيْ وَبَيْنَ اِخْوَتِيْۗ اِنَّ رَبِّيْ لَطِيْفٌ لِّمَا يَشَاۤءُ ۗاِنَّهٗ هُوَ الْعَلِيْمُ الْحَكِيْمُ

wa rafa‘a abawaihi ‘alal-‘arsyi wa kharrū lahū sujjadā(n), wa qāla yā abati hāżā ta'wīlu ru'yāya min qabl(u), qad ja‘alahā rabbī ḥaqqā(n), wa qad aḥsana bī iż akhrajanī minas-sijni wa jā'a bikum minal-badwi mim ba‘di an nazagasy-syaiṭānu bainī wa baina ikhwatī, inna rabbī laṭīful limā yasyā'(u), innahū huwal-‘alīmul-ḥakīm(u).

تے اوہنے اپنے ماں پیو نوں تخت تے پالیا۔ تے اوہ (تمام) اس (یوسف) دے سامنے جھک گئے۔ تے اس (یوسف) نے کہیا، "اے میرے باپ! ایہ میرے پچھلے خواب دی تعبیر اے۔ تے بے شک میرے رب نے اینوں حقیقت بنا دتا اے۔ بے شک، میرے رب نے میرے نال چنگا کیتا، جدوں اس نے مینوں قید توں آزاد کیتا تے جدوں اس نے تہانوں پنڈ توں لیایا، شیطان دے بعد میرے تے میرے بھراواں دے وچکار (رشتے) تباہ کیتے۔ بے شک، میرا رب نرم دل اے، اوہ جو چاہندا اے، بے شک اوہ سبھ کجھ جانن والا اے۔ سب توں سیانا۔

۞ رَبِّ قَدْ اٰتَيْتَنِيْ مِنَ الْمُلْكِ وَعَلَّمْتَنِيْ مِنْ تَأْوِيْلِ الْاَحَادِيْثِۚ فَاطِرَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ اَنْتَ وَلِيّٖ فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِۚ تَوَفَّنِيْ مُسْلِمًا وَّاَلْحِقْنِيْ بِالصّٰلِحِيْنَ

rabbi qad ātaitanī minal-mulki wa ‘allamtanī min ta'wīlil-aḥādīṡ(i), fāṭiras-samāwāti wal-arḍ(i), anta waliyyī fid-dun-yā wal-ākhirah(ti), tawaffanī muslimaw wa alḥiqnī biṣ-ṣāliḥīn(a).

میرے رب، بے شک توں مینوں کجھ طاقتاں عطا کیتیاں نیں تے مینوں خواباں دی کجھ تشریحاں سکھائیاں نیں۔ (اے خدا) زمین تے آسماناں دا خالق توں دنیا تے آخرت وچ میرا راکھا ایں، مینوں مسلمان بنا کے چھڈ کے پرہیزگاراں نال میرا رلا دے۔"

ذٰلِكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ الْغَيْبِ نُوْحِيْهِ اِلَيْكَۚ وَمَا كُنْتَ لَدَيْهِمْ اِذْ اَجْمَعُوْٓا اَمْرَهُمْ وَهُمْ يَمْكُرُوْنَ

Żālika min ambā'il-gaibi nūḥīhi ilaik(a), wa mā kunta ladaihim iż ajma‘ū amrahum wa hum yamkurūn(a).

ایہ اوہ غیب خبراں وچو‏ں کچھ نيں جو اساں آپ (محمد) اُتے نازل کيتیاں نيں؛ بھاویں تسی اوہناں دے نال نئیں سی، جدوں اوہناں نے اک چال دا بندوبست کرن تے اتفاق کیتا (یوسف نوں کھوہ وچ پانا)۔

وَمَآ اَكْثَرُ النَّاسِ وَلَوْ حَرَصْتَ بِمُؤْمِنِيْنَ

wa mā akṡarun-nāsi wa lau ḥaraṣta bimu'minīn(a).

تے بوہتے لوک یقین نئیں کرن گے بھاویں تسی واقعی چاہندے او۔

وَمَا تَسْـَٔلُهُمْ عَلَيْهِ مِنْ اَجْرٍۗ اِنْ هُوَ اِلَّا ذِكْرٌ لِّلْعٰلَمِيْنَ ࣖ

wa mā tas'aluhum ‘alaihi min ajr(in), in huwa illā żikrul lil-‘ālamīn(a).

تے تُسی بدلے وچ اوہناں توں کجھ نئیں منگدے، کیوں جے اوہ (دُلاہٹ) ساری دنیا لئی اک تعلیم اے۔

وَكَاَيِّنْ مِّنْ اٰيَةٍ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ يَمُرُّوْنَ عَلَيْهَا وَهُمْ عَنْهَا مُعْرِضُوْنَ

wa ka'ayyim min āyatin fis-samāwāti wal-arḍi yamurrūna ‘alaihā wa hum ‘anhā mu‘rḍūn(a).

تے اسماناں تے زمین اُتے (اللہ د‏‏ی عظمت د‏‏ی) کِنّی نشانیاں تو‏ں گزر گئے لیکن انہاں تو‏ں منہ موڑ لیا۔

وَمَا يُؤْمِنُ اَكْثَرُهُمْ بِاللّٰهِ اِلَّا وَهُمْ مُّشْرِكُوْنَ

wa mā yu'minu akṡaruhum billāhi illā wa hum musyrikūn(a).

تے انہاں وچو‏ں زیادہ تر اللہ اُتے ایمان نئيں رکھدے، حقیقت وچ اوہ اللہ دے نال شریک بناندے نيں۔

اَفَاَمِنُوْٓا اَنْ تَأْتِيَهُمْ غَاشِيَةٌ مِّنْ عَذَابِ اللّٰهِ اَوْ تَأْتِيَهُمُ السَّاعَةُ بَغْتَةً وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ

afa aminū an ta'tiyahum gāsyiyatum min ‘ażābillāhi au ta'tiyahumus-sā‘atu bagtataw wa hum lā yasy‘urūn(a).

کیہ اوہ اللہ دی عذاب دے آن توں محفوظ محسوس کردے نیں جہڑی اوہناں نوں ڈھکدی اے، یا قیامت دا اوہناں نوں اچانک آون توں، جد کہ اوہناں نوں ایس گل دا کوئی احساس نئیں ہوندا؟

قُلْ هٰذِهٖ سَبِيْلِيْٓ اَدْعُوْٓا اِلَى اللّٰهِ ۗعَلٰى بَصِيْرَةٍ اَنَا۠ وَمَنِ اتَّبَعَنِيْ ۗوَسُبْحٰنَ اللّٰهِ وَمَآ اَنَا۠ مِنَ الْمُشْرِكِيْنَ

qul hāżihī sabīlī ad‘ū ilallāh(i), ‘alā baṣīratin ana wa manittaba‘anī, wa subḥānallāhi wa mā ana minal-musyrikīn(a).

کہو (محمد)، "ایہ میرا راہ اے، میں تے میرے پیروکار (تہانوں) اللہ دی طرف اعتماد دے نال دعوت دیندے آں، اللہ دی جلال، تے میں مشرکین چوں نئیں آں۔"

وَمَآ اَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ اِلَّا رِجَالًا نُّوْحِيْٓ اِلَيْهِمْ مِّنْ اَهْلِ الْقُرٰىۗ اَفَلَمْ يَسِيْرُوْا فِى الْاَرْضِ فَيَنْظُرُوْا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْۗ وَلَدَارُ الْاٰخِرَةِ خَيْرٌ لِّلَّذِيْنَ اتَّقَوْاۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

wa mā arsalnā min qablika illā rijālan nūḥī ilaihim min ahlil-qurā, afalam yasīrū fil-arḍi fa yanẓurū kaifa kāna ‘āqibatul-lażīna min qablihim, wa ladārul-ākhirati khairul lil-lażīnattaqau, afalā ta‘qilūn(a).

تے اسی تواڈے (محمد) تو‏ں پہلے نئيں بھیجیا، بلکہ اک ایسا شخص بھیجیا جس نو‏‏ں اسی لوکاں دے درمیان وحیاں دتیاں۔ کی اُوہناں نے زمین تے سفر نئیں کیتا تے نئیں ویکھیا کہ اُوہناں توں پہلاں دے لوکاں دے نال کی ہویا (جہناں نے رسول نوں جھوٹ کہیا)۔ تے بے شک پرہیزگاراں واسطے آخرت دی سرزمین بہتر اے. سمجھ نہیں آؤندی؟

حَتّٰٓى اِذَا اسْتَيْـَٔسَ الرُّسُلُ وَظَنُّوْٓا اَنَّهُمْ قَدْ كُذِبُوْا جَاۤءَهُمْ نَصْرُنَاۙ فَنُجِّيَ مَنْ نَّشَاۤءُ ۗوَلَا يُرَدُّ بَأْسُنَا عَنِ الْقَوْمِ الْمُجْرِمِيْنَ

Ḥattā iżastai'asar-rusulu wa ẓannū annahum qad kużibū jā'ahum naṣrunā, fa nujjiya man nasyā'(u), wa lā yuraddu ba'sunā ‘anil-qaumil-mujrimīn(a).

لہٰذا جدوں رسولاں دے کول امید نئیں رہندی (اپنے لوکاں دے ایمان دے بارے وچ) تے یقین رکھدے نیں کہ اوہناں نال جھوٹ بولیا گیا اے، فیر اوہ (رسول) ساڈی مدد لئی آندے نیں، فیر اوہ جس دے کولوں اسی چاہنے آں نجات پان گے۔ تے ساڈی عذاب گنہگاراں کولوں رد نئیں ہو سکدی

لَقَدْ كَانَ فِيْ قَصَصِهِمْ عِبْرَةٌ لِّاُولِى الْاَلْبَابِۗ مَا كَانَ حَدِيْثًا يُّفْتَرٰى وَلٰكِنْ تَصْدِيْقَ الَّذِيْ بَيْنَ يَدَيْهِ وَتَفْصِيْلَ كُلِّ شَيْءٍ وَّهُدًى وَّرَحْمَةً لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ ࣖ

laqad kāna fī qaṣaṣihim ‘ibratul li'ulil-albāb(i), mā kāna ḥadīṡay yuftarā wa lākin taṣdīqal-lażī baina yadaihi wa tafṣīla kulli syai'iw wa hudaw wa raḥmatal liqaumiy yu'minūn(a).

بے شک، اوہناں دیاں کہانیاں وچ اوہناں لوکاں لئی تعلیم دتی جاندی اے جنہاں دے کول عقل اے۔ (قرآن) کوئی ساختہ قصہ نئيں اے بلکہ ماضی (کتاباں) نو‏‏ں جواز پیش کردا اے، ہر چیز د‏‏ی وضاحت کردا اے، تے ایمان رکھنے والےآں دے لئی (بطور) ہدایت تے رحمت ا‏‏ے۔