Q.S القصص (اَلْقَصَص) - 88 مصرعیاں دی گنتی

طٰسۤمّۤ

Ṭā sīm mīm.

تھا سین میم

تِلْكَ اٰيٰتُ الْكِتٰبِ الْمُبِيْنِ

tilka āyātul-kitābil-mubīn(i).

ایہہ کتاب (القرآن) دیاں واضح آیتاں نیں (اللہ توں)۔

نَتْلُوْا عَلَيْكَ مِنْ نَّبَاِ مُوْسٰى وَفِرْعَوْنَ بِالْحَقِّ لِقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ

natlū ‘alaika min naba'i mūsā wa fir‘auna bil-ḥaqqi liqaumiy yu'minūn(a).

اسی تہانوں ایمانداراں لئی موسیٰ تے فرعون دی کہانی دا اک حصہ سچائی نال پڑھدے آں۔

اِنَّ فِرْعَوْنَ عَلَا فِى الْاَرْضِ وَجَعَلَ اَهْلَهَا شِيَعًا يَّسْتَضْعِفُ طَاۤىِٕفَةً مِّنْهُمْ يُذَبِّحُ اَبْنَاۤءَهُمْ وَيَسْتَحْيٖ نِسَاۤءَهُمْ ۗاِنَّهٗ كَانَ مِنَ الْمُفْسِدِيْنَ

inna fir‘auna ‘alā fil-arḍi wa ja‘ala ahlahā syiya‘ay yastaḍ‘ifu ṭā'ifatam minhum yużabbiḥu abnā'ahum wa yastaḥyī nisā'ahum, innahū kāna minal-mufsidīn(a).

بے شک فرعون نے زمین اُتے من مانی کم کیتا سی تے اس دے لوکاں نو‏‏ں تقسیم کیتا سی، اس نے انہاں دے اک گروہ (بنی اسرائیل) اُتے ظلم و ستم کیتا، اس نے انہاں دے بیٹےآں نو‏‏ں ذبح کیتا تے انہاں د‏‏ی بیٹیاں د‏‏ی جان بچائی۔ بے شک، اوہ (فرعون) نقصان کرن آلیاں چوں اک سی۔

وَنُرِيْدُ اَنْ نَّمُنَّ عَلَى الَّذِيْنَ اسْتُضْعِفُوْا فِى الْاَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ اَىِٕمَّةً وَّنَجْعَلَهُمُ الْوٰرِثِيْنَ ۙ

wa nurīdu an namunna ‘alal-lażīnastuḍ‘ifū fil-arḍi wa naj‘alahum a'immataw wa naj‘alahumul-wāriṡīn(a).

تے اسی اوہناں لوکاں تے فضل کراں گے جیہڑے زمین (مصر) تے مظلوم نیں، تے اوہناں نوں سردار بناواں گے تے اوہناں نوں زمین دے وارث بناواں گے،

وَنُمَكِّنَ لَهُمْ فِى الْاَرْضِ وَنُرِيَ فِرْعَوْنَ وَهَامٰنَ وَجُنُوْدَهُمَا مِنْهُمْ مَّا كَانُوْا يَحْذَرُوْنَ

wa numakkina lahum fil-arḍi wa nuriya fir‘auna wa hāmāna wa junūdahumā minhum mā kānū yaḥżarūn(a).

تے اسی زمین تے اوہناں دی پوزیشن قائم کیتی تے اسی فرعون تے ہامان تے اوہدی فوج نوں اوہ وکھایا جہڑا اوہ ہمیشہ اوہناں توں ڈردے سن۔

وَاَوْحَيْنَآ اِلٰٓى اُمِّ مُوْسٰٓى اَنْ اَرْضِعِيْهِۚ فَاِذَا خِفْتِ عَلَيْهِ فَاَلْقِيْهِ فِى الْيَمِّ وَلَا تَخَافِيْ وَلَا تَحْزَنِيْ ۚاِنَّا رَاۤدُّوْهُ اِلَيْكِ وَجَاعِلُوْهُ مِنَ الْمُرْسَلِيْنَ

wa auḥainā ilā mūsā an arḍi‘īh(i), fa'iżā khifti ‘alaihi fa'alqīhi fil yammi wa lā takhāfī wa lā taḥzanī, innā rāddūhu ilaiki wa jā‘ilūhu minal-mursalīn(a).

تے اسی موسیٰ دی ماں نوں الہام کیتا، "اوہنوں (موسیٰ) چوسو، تے جے تسی اوہدے بارے چ فکر مند او تے اوہنوں دریا (نیل) چ سُٹ دیو۔ تے نہ خوفزدہ ہوو تے نہ ای اداس ہوو، یقیناً اسی اوہنوں تہاڈے کول واپس کراں گے، تے اوہنوں قاصداں چوں اک بنا دیواں گے۔"

فَالْتَقَطَهٗٓ اٰلُ فِرْعَوْنَ لِيَكُوْنَ لَهُمْ عَدُوًّا وَّحَزَنًاۗ اِنَّ فِرْعَوْنَ وَهَامٰنَ وَجُنُوْدَهُمَا كَانُوْا خٰطِـِٕيْنَ

faltaqaṭahū ālu fir‘auna liyakūna lahum ‘aduwwaw wa ḥazanā(n), inna fir‘auna wa hāmāna wa junūdahumā kānū khāṭi'īn(a).

چنانچہ اسنو‏ں فرعون دے خاندان نے اس طرح تو‏ں اٹھایا کہ (مستقبل وچ ) اوہ انہاں دے لئی دشمن تے اداسی بن جائے۔ بے شک، فرعون تے ہامان تے اوہناں دی فوج اوہ سن جہڑے مجرم سن۔

وَقَالَتِ امْرَاَتُ فِرْعَوْنَ قُرَّتُ عَيْنٍ لِّيْ وَلَكَۗ لَا تَقْتُلُوْهُ ۖعَسٰٓى اَنْ يَّنْفَعَنَآ اَوْ نَتَّخِذَهٗ وَلَدًا وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ

wa qālatimra'atu fir‘auna qurratu ‘ainil lī wa lak(a), lā taqtulūh(u), ‘asā ay yanfa‘anā au nattakhiżahū waladaw wa hum lā yasy‘urūn(a).

تے فرعون د‏‏ی بیوی نے کہیا "(اوہ) میرے دل دے لئی تے آپ دے لئی اک تسلی اے، اسنو‏ں نہ مارو ، امید اے کہ اوہ ساڈے کم آئے گا یا اسيں اسنو‏ں بچہ بنا لیاں گے "، جدو‏ں کہ انہاں نو‏ں اس گل دا احساس نئيں ہويا۔

وَاَصْبَحَ فُؤَادُ اُمِّ مُوْسٰى فٰرِغًاۗ اِنْ كَادَتْ لَتُبْدِيْ بِهٖ لَوْلَآ اَنْ رَّبَطْنَا عَلٰى قَلْبِهَا لِتَكُوْنَ مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَ

wa aṣbaḥa fu'ādu ummi mūsā fārigā(n), in kādat latubdī bihī lau lā ar rabaṭnā ‘alā qalbihā litakūna minal-mu'minīn(a).

تے موسیٰ دی ماں دا دل خالی ہو گیا ۔ بے شک، اوہنے (موسیٰ دے بارے وچ راز) نوں تقریباً ظاہر کر دتا سی، جے اسیں اوہدے دل نوں مضبوط نہ کیتا ہوندا، تاں جے اوہ (اللہ دے وعدے تے) ایمان لیان والیاں وچ ہوندا۔

وَقَالَتْ لِاُخْتِهٖ قُصِّيْهِۗ فَبَصُرَتْ بِهٖ عَنْ جُنُبٍ وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ ۙ

wa qālat li'ukhtihī quṣṣīh(i), fabaṣurat bihī ‘an junubiw wa hum lā yasy‘urūn(a).

تے اُوہنے (موسیٰ دی ماں) نے موسیٰ دیاں بھیناں نوں آکھیا، ’’اُوہدے مگروں آؤ۔‘‘ اس لئی اس (موسیٰ) نے دور تو‏ں دیکھیا، لیکن انہاں نو‏‏ں اس دا علم نئيں سی۔

۞ وَحَرَّمْنَا عَلَيْهِ الْمَرَاضِعَ مِنْ قَبْلُ فَقَالَتْ هَلْ اَدُلُّكُمْ عَلٰٓى اَهْلِ بَيْتٍ يَّكْفُلُوْنَهٗ لَكُمْ وَهُمْ لَهٗ نٰصِحُوْنَ

wa ḥarramnā ‘alaihil-marāḍi‘a min qablu faqālat hal adullukum ‘alā ahli baitiy yakfulūnahū lakum wa hum lahū nāṣiḥūn(a).

تے اساں اسنو‏ں (موسیٰ نو‏‏ں) انہاں عورتاں نو‏‏ں دودھ پلانے تو‏ں روکیا جو اس تو‏ں پہلے (اسنو‏ں) دودھ پلانے چاہندی سن؛ فیر اوہنے (موسیٰ دے بھرا) نے آکھیا، "کی میں تہانوں اک ٹبر وکھاواں جیہڑا تہاڈے لئی اوہدی دیکھ بھال کرے تے اوہ اوہدے نال چنگا سلوک کر سکن؟"

فَرَدَدْنٰهُ اِلٰٓى اُمِّهٖ كَيْ تَقَرَّ عَيْنُهَا وَلَا تَحْزَنَ وَلِتَعْلَمَ اَنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ وَّلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ ࣖ

faradadnāhu ilā ummihī kai taqarra ‘ainuhā wa lā taḥzana wa lita‘lama anna wa‘dallāhi ḥaqquw wa lākinna akṡarahum lā ya‘lamūn(a).

چنانچہ اسيں نے اسنو‏ں (موسیٰ نو‏‏ں) اس د‏ی ماں دے پاس واپس فرمایا تاکہ اس د‏ی دل خوش ہوئے تے دُکھی نہ ہوئے تے اسنو‏ں معلوم ہوئے کہ اللہ دا وعدہ درست اے لیکن انہاں وچو‏ں زیادہ تر نو‏‏ں معلوم نئيں ا‏‏ے۔

وَلَمَّا بَلَغَ اَشُدَّهٗ وَاسْتَوٰىٓ اٰتَيْنٰهُ حُكْمًا وَّعِلْمًاۗ وَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ

wa lammā balaga asyuddahū wastawā ātaināhu ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa każālika najzil-muḥsinīn(a).

تے جدوں اوہ (موسیٰ) نے اپنی عقل نوں پختہ کیتا تے کامل کیتا، تے اسی اوہنوں حکمت (نبوت) تے علم عطا کیتا۔ تے انج اسی اوہناں نوں انعام دیندے آں جہڑے چنگے کم کردے نیں۔

وَدَخَلَ الْمَدِيْنَةَ عَلٰى حِيْنِ غَفْلَةٍ مِّنْ اَهْلِهَا فَوَجَدَ فِيْهَا رَجُلَيْنِ يَقْتَتِلٰنِۖ هٰذَا مِنْ شِيْعَتِهٖ وَهٰذَا مِنْ عَدُوِّهٖۚ فَاسْتَغَاثَهُ الَّذِيْ مِنْ شِيْعَتِهٖ عَلَى الَّذِيْ مِنْ عَدُوِّهٖ ۙفَوَكَزَهٗ مُوْسٰى فَقَضٰى عَلَيْهِۖ قَالَ هٰذَا مِنْ عَمَلِ الشَّيْطٰنِۗ اِنَّهٗ عَدُوٌّ مُّضِلٌّ مُّبِيْنٌ

wa dakhalal-madīnata ‘alā ḥīni gaflatim min ahlihā fawajada fīhā rajulaini yaqtatilān(i), hāżā min syī‘atihī wa hāżā min ‘aduwwih(ī), fastagāṡahul-lażī min syī‘atihī ‘alal-lażī min ‘aduwwih(ī), fawakazahū mūsā faqaḍā ‘alaih(i), qāla hāżā min ‘amalisy-syaiṭān(i), innahū ‘aduwwum muḍillum mubīn(un).

تے اوہ (موسیٰ) شہر (ممفس) وچ داخل ہویا جدوں کہ اوہدے وسنیک لاپرواہ سن، تے اوہنے شہر وچ دو بندے لڑدے ہوئے پایا؛ اک اوہناں دے گروہ (بنی اسرائیل) توں تے دوجا (دوبارہ) اوہناں دے دشمناں (فرعوناں) توں۔ اس دے گروہ دے لوکاں نے اس تو‏ں اس دے دشمن د‏‏ی طرف تو‏ں لوکاں نو‏‏ں شکست دینے دے لئی مدد منگی ، فیر موسیٰ نے اسنو‏ں مکے مارے ، تے اس دا دشمن مر گیا۔ اوہنے (موسیٰ) نے آکھیا، "ایہ شیطان دا کم اے۔ بے شک، اوہ (شیطان) اک دشمن اے جہڑا واضح طور تے گمراہ کر رہیا اے۔"

قَالَ رَبِّ اِنِّيْ ظَلَمْتُ نَفْسِيْ فَاغْفِرْ لِيْ فَغَفَرَ لَهٗ ۗاِنَّهٗ هُوَ الْغَفُوْرُ الرَّحِيْمُ

qāla rabbi innī ẓalamtu nafsī fagfir lī fagafara lah(ū), innahū huwal-gafūrur-raḥīm(u).

اوہنے (موسیٰ) نے دعا کیتی، "اے میرے رب، بے شک میں اپنے آپ نال ظلم کیتا اے، ایس لئی مینوں معاف کر۔" لہذا اس نے (اللہ) نے اسنو‏ں معاف کر دتا۔ بے شک اللہ تعالیٰ بخشا دین آلا تے رحم کرن آلا اے۔

قَالَ رَبِّ بِمَآ اَنْعَمْتَ عَلَيَّ فَلَنْ اَكُوْنَ ظَهِيْرًا لِّلْمُجْرِمِيْنَ

qāla rabbi bimā an‘amta ‘alayya falan akūna ẓahīral lil-mujrimīn(a).

اس (موسیٰ) نے کہیا، "اے میرے رب! جو برکتاں توں مینوں عطا کیتی اے، میں گنہگاراں دا مددگار نئیں ہوواں گا۔"

فَاَصْبَحَ فِى الْمَدِيْنَةِ خَاۤىِٕفًا يَّتَرَقَّبُ فَاِذَا الَّذِى اسْتَنْصَرَهٗ بِالْاَمْسِ يَسْتَصْرِخُهٗ ۗقَالَ لَهٗ مُوْسٰٓى اِنَّكَ لَغَوِيٌّ مُّبِيْنٌ

fa'aṣbaḥa fil-madīnati khā'ifay yataraqqabu fa'iżal-lażistanṣarahū bil-amsi yastaṣrikhuh(ū), qāla lahū mūsā innaka lagawiyyum mubīn(un).

ایس دی وجہ توں، اوہ (موسیٰ) خوفزدہ ہو گیا جدوں اوہ شہر وچ انتظار کر رہیا سی (اپنے اعمال دے نتائج لئی)، اچانک اوہ لوک جنہاں نے کل مدد منگی سی، اوہناں نے اوہدے لئی مدد لئی نعرے لائے۔ موسیٰ نے اوہنوں آکھیا، "تسی واقعی اک بدعتی او۔"

فَلَمَّآ اَنْ اَرَادَ اَنْ يَّبْطِشَ بِالَّذِيْ هُوَ عَدُوٌّ لَّهُمَاۙ قَالَ يٰمُوْسٰٓى اَتُرِيْدُ اَنْ تَقْتُلَنِيْ كَمَا قَتَلْتَ نَفْسًاۢ بِالْاَمْسِۖ اِنْ تُرِيْدُ اِلَّآ اَنْ تَكُوْنَ جَبَّارًا فِى الْاَرْضِ وَمَا تُرِيْدُ اَنْ تَكُوْنَ مِنَ الْمُصْلِحِيْنَ

falammā an arāda ay yabṭisya bil-lażī huwa ‘aduwwul lahumā, qāla yā mūsā aturīdu an taqtulanī kamā qatalta nafsam bil-ams(i), in turīdu illā an takūna jabbāran fil-arḍi wa mā turīdu an takūna minal-muṣliḥīn(a).

ایس لئی جدوں اوہ (موسیٰ) اوس بندے نوں زور نال مارنا چاہندا سی جیہڑا اوہناں دوناں دا دشمن سی، اوہنے (اوہدا دشمن) آکھیا، "اے موسیٰ! کی تسی مینوں مارن دا ارادہ رکھدے او، جیویں کل تسی کسے نوں ماریا سی؟ تسی صرف اک اجیہا بندہ بنن دا ارادہ رکھدے او جیہڑا (ایس) دھرتی وچ ظلم کردا اے، تے تسی اوہناں لوکاں وچوں ہون دا ارادہ نئیں رکھدے جیہڑے صلح کردے نیں"۔

وَجَاۤءَ رَجُلٌ مِّنْ اَقْصَى الْمَدِيْنَةِ يَسْعٰىۖ قَالَ يٰمُوْسٰٓى اِنَّ الْمَلَاَ يَأْتَمِرُوْنَ بِكَ لِيَقْتُلُوْكَ فَاخْرُجْ اِنِّيْ لَكَ مِنَ النّٰصِحِيْنَ

wa jā'a rajulum min aqṣal-madīnati yas‘ā, qāla yā mūsā innal-mala'a ya'tamirūna bika liyaqtulūka fakhruj innī laka minan-nāṣiḥīn(a).

تے اک شخص شہر دے کنارے تو‏ں نسدا ہويا آیا تے کہیا اے موسیٰ! بے شک ملک دے حکمران تواڈے بارے وچ تینوں قتل کرنے دے لئی بحث کررہے نيں لہذا (اس شہر تو‏ں) نکل جاؤ، بے شک میں انہاں لوکاں وچو‏ں ہاں جو تینوں نصیحت کردے نيں۔

فَخَرَجَ مِنْهَا خَاۤىِٕفًا يَّتَرَقَّبُ ۖقَالَ رَبِّ نَجِّنِيْ مِنَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ ࣖ

fakharaja minhā khā'ifay yataraqqab(u), qāla rabbi najjinī minal-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

لہٰذا اوہ (موسیٰ) خوفزدہ ہوک‏ے شہر تو‏ں باہر آیا، چوکس (جے کوئی اسنو‏ں پِچھے لے گیا یا اسنو‏ں پھڑ لیا)، اس نے دعا منگی، "اے میرے رب، مینوں ظالم لوکاں تو‏ں بچا۔"

وَلَمَّا تَوَجَّهَ تِلْقَاۤءَ مَدْيَنَ قَالَ عَسٰى رَبِّيْٓ اَنْ يَّهْدِيَنِيْ سَوَاۤءَ السَّبِيْلِ

wa lammā tawajjaha tilqā'a madyana qāla ‘asā rabbī ay yahdiyanī sawā'as-sabīl(i).

تے جدو‏ں اوہ مدیان د‏‏ی سرزمین د‏‏ی طرف روانہ ہويا تاں اس نے فیر دعا منگی کہ "میرا خدا مینو‏ں صحیح راہ اُتے لے جائے۔"

وَلَمَّا وَرَدَ مَاۤءَ مَدْيَنَ وَجَدَ عَلَيْهِ اُمَّةً مِّنَ النَّاسِ يَسْقُوْنَ ەۖ وَوَجَدَ مِنْ دُوْنِهِمُ امْرَاَتَيْنِ تَذُوْدٰنِۚ قَالَ مَا خَطْبُكُمَا ۗقَالَتَا لَا نَسْقِيْ حَتّٰى يُصْدِرَ الرِّعَاۤءُ وَاَبُوْنَا شَيْخٌ كَبِيْرٌ

wa lammā warada mā'a madyana wajada ‘alaihi ummatam minan-nāsi yasqūn(a), wa wajada min dūnihimumra'ataini tażūdān(i), qāla mā khaṭbukumā, qālatā lā nasqī ḥattā yuṣdirar-ri‘ā'u wa abūnā syaikhun kabīr(un).

تے جدو‏ں اوہ مدیان دے آبی منبع اُتے پہنچیا تاں اس نے اوتھ‏ے لوکاں دا اک گروہ پایا جو (اپنے مویشی) نو‏‏ں پانی دے رہے سن تے اس نے بھیڑ دے پیچھے دو عورتاں نو‏‏ں پایا جو (اپنے مویشی) نو‏‏ں پھڑے ہوئے سن ۔ اوہنے (موسیٰ) آکھیا، "تہاڈا کیہ مطلب اے (ایہہ کرن نال)؟" دوہاں (عورتاں) نے جواب دتا، "جدوں تکّ چرواہے (مال ڈنگر) نوں گھر نہیں بھیجدے، اسیں (اپنے ڈنگراں) نوں پانی نہیں دے سکدے، جدکہ ساڈا پیؤ اک بڈھا آدمی اے۔"

فَسَقٰى لَهُمَا ثُمَّ تَوَلّٰىٓ اِلَى الظِّلِّ فَقَالَ رَبِّ اِنِّيْ لِمَآ اَنْزَلْتَ اِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيْرٌ

fasaqā lahumā ṡumma tawallā ilaẓ-ẓilli faqāla rabbi innī limā anzalta ilayya min khairin faqīr(un).

لہٰذا اس نے (موسیٰ) نے دونے عورتاں (مویشیاں) نو‏‏ں پانی دتا، فیر اوہ اک سایہ دار جگہ اُتے واپس آیا تے دعا منگی، "اے میرے رب، بے شک مینو‏ں کسی اچھی چیز (خوراک) د‏‏ی ضرورت اے جو تسيں نے میرے پاس نازل کیتا ا‏‏ے۔"

فَجَاۤءَتْهُ اِحْدٰىهُمَا تَمْشِيْ عَلَى اسْتِحْيَاۤءٍ ۖقَالَتْ اِنَّ اَبِيْ يَدْعُوْكَ لِيَجْزِيَكَ اَجْرَ مَا سَقَيْتَ لَنَاۗ فَلَمَّا جَاۤءَهٗ وَقَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَۙ قَالَ لَا تَخَفْۗ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ

fajā'athu iḥdāhumā tamsyī ‘alastiḥyā'(in), qālat inna abī yad‘ūka liyajziyaka ajra mā saqaita lanā, falammā jā'ahū wa qaṣṣa ‘alaihil-qaṣaṣ(a), qāla lā takhaf, najauta minal-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

فیر موسیٰ دے کول آئی دو عورتاں چوں اک شرمندگی نال ٹردی ہوئی، اوہنے آکھیا، "بے شک، میرے پیو تہانوں ساڈے (ڈنگراں) نوں پانی دین چ تہاڈی (مہربانی) دے بدلے کجھ دین دی دعوت دیندے نیں"۔ جدوں (موسیٰ) اپنے پیو دے کول آیا تے اوہنے اوہنوں (اپنے بارے) کہانی سنائی، تے اوہنے آکھیا، "خوف نہ کرو! تسی ظالم لوکاں توں بچ گئے او۔"

قَالَتْ اِحْدٰىهُمَا يٰٓاَبَتِ اسْتَأْجِرْهُ ۖاِنَّ خَيْرَ مَنِ اسْتَأْجَرْتَ الْقَوِيُّ الْاَمِيْنُ

qālat iḥdāhumā yā abatista'jirh(u), inna khaira manista'jartal-qawiyyul-amīn(u).

تے انہاں دونے (عورتاں) وچو‏ں اک نے کہیا، "اے میرے والد! اسنو‏ں (ساڈے لئی) مزدور بناؤ، بے شک بہترین شخص جسنو‏ں آپ (ساڈے لیی) مزدور دے طور اُتے لے سکدے نيں، اوہ اوہ اے جو مضبوط تے قابل اعتماد ہوئے۔"

قَالَ اِنِّيْٓ اُرِيْدُ اَنْ اُنْكِحَكَ اِحْدَى ابْنَتَيَّ هٰتَيْنِ عَلٰٓى اَنْ تَأْجُرَنِيْ ثَمٰنِيَ حِجَجٍۚ فَاِنْ اَتْمَمْتَ عَشْرًا فَمِنْ عِنْدِكَۚ وَمَآ اُرِيْدُ اَنْ اَشُقَّ عَلَيْكَۗ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰلِحِيْنَ

qāla innī urīdu an unkiḥaka iḥdabnatayya hātaini ‘alā an ta'juranī ṡamāniya ḥijaj(in), fa'in atmamta ‘asyran famin ‘indik(a), wa mā urīdu an asyuqqa ‘alaik(a), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣāliḥīn(a).

اس (شیخ مدیان) نے کہیا، "بے شک، میں تہانوں اپنی دو دھیاں چوں اک نال شادی کرن دا ارادہ رکھدا ہاں، اس شرط نال کہ تسی میرے لئی اٹھ سال کم کرو تے جے تسی دس سال پورے کر لئے تے فیر ایہ تہاڈی طرفوں (اک احسان) اے، تے میرا مقصد تہاڈے تے بوجھ پانا نئیں اے۔ انشاءاللہ، تسی مینوں اک چنگا بندہ پاو گے۔"

قَالَ ذٰلِكَ بَيْنِيْ وَبَيْنَكَۗ اَيَّمَا الْاَجَلَيْنِ قَضَيْتُ فَلَا عُدْوَانَ عَلَيَّ ۗوَاللّٰهُ عَلٰى مَا نَقُوْلُ وَكِيْلٌ ࣖ

qāla żālika bainī wa bainak(a), ayyamal-ajalaini qaḍaitu falā ‘udwāna ‘alayy(a), wallāhu ‘alā mā naqūlu wakīl(un).

اس (موسیٰ) نے کہیا، "اوہ (معاہدہ) میرے تے تہاڈے وچکار اے۔ میں دو مقررہ اوقات چوں جہڑا وی پورا کراں گا، فیر میرے توں کوئی (اضافی) مطالبات نئیں رہندے۔ تے اللہ جو کجھ اسی کہنے آں اوہدا گواہ اے۔"

۞ فَلَمَّا قَضٰى مُوْسَى الْاَجَلَ وَسَارَ بِاَهْلِهٖٓ اٰنَسَ مِنْ جَانِبِ الطُّوْرِ نَارًاۗ قَالَ لِاَهْلِهِ امْكُثُوْٓا اِنِّيْٓ اٰنَسْتُ نَارًا لَّعَلِّيْٓ اٰتِيْكُمْ مِّنْهَا بِخَبَرٍ اَوْ جَذْوَةٍ مِّنَ النَّارِ لَعَلَّكُمْ تَصْطَلُوْنَ

falammā qaḍā mūsal-ajala wa sāra bi'ahlihī ānasa min jānibiṭ-ṭūri nārā(n), qāla li'ahlihimkuṡū innī ānastu nāral la‘allī ātīkum minhā bikhabarin au jażwatim minan-nāri la‘allakum taṣṭalūn(a).

ایس لئی جدوں موسیٰ نے مقررہ ویلہ پورا کیتا تے اوہ اپنے ٹبر دے نال جا رہیا سی تے اوہنے پہاڑ دے پاسے اگ ویکھی۔ اوہنے اپنے گھر والیاں نوں آکھیا، "ٹھہر جاؤ (ایتھے)، اصل وچ میں اک اگ ویکھ رہیا واں، امید اے کہ میں تہانوں اگ دی تھاں توں کجھ خبراں لے کے آواں گا یا چنگاری لے کے آواں گا، تاں جے تسی اپنے جسم نوں گرم کر سکو۔"

فَلَمَّآ اَتٰىهَا نُوْدِيَ مِنْ شَاطِئِ الْوَادِ الْاَيْمَنِ فِى الْبُقْعَةِ الْمُبٰرَكَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ اَنْ يّٰمُوْسٰىٓ اِنِّيْٓ اَنَا اللّٰهُ رَبُّ الْعٰلَمِيْنَ ۙ

falammā atāhā nūdiya min syāṭi'il wādil aimani fil buq‘atil mubārakati minasy syajarati ay yā mūsā innī anallāhu rabbul-‘ālamīn(a).

لہٰذا جدو‏ں اوہ (موسیٰ) اگ دے (جگہ) اُتے پہنچیا تو اسنو‏ں وادی دے سجے طرف تو‏ں، اک درخت تو‏ں، اک بابرکت زمین دے ٹکڑے تو‏ں آواز دتی گئی، "اے موسیٰ! بے شک میں اللہ ہاں، تمام جہاناں دا رب!

وَاَنْ اَلْقِ عَصَاكَ ۗفَلَمَّا رَاٰهَا تَهْتَزُّ كَاَنَّهَا جَاۤنٌّ وَّلّٰى مُدْبِرًا وَّلَمْ يُعَقِّبْۗ يٰمُوْسٰىٓ اَقْبِلْ وَلَا تَخَفْۗ اِنَّكَ مِنَ الْاٰمِنِيْنَ

wa alqi ‘aṣāk(a), falammā ra'āhā tahtazzu ka'annahā jānnuw wallā mudbiraw wa lam yu‘aqqib, yā mūsā aqbil wa lā takhaf, innaka minal-āminīn(a).

تے اپنی سوٹی تھلے سُٹ دیو۔" چنانچہ جدو‏ں اس نے (موسیٰ) نے اسنو‏ں حرکت کردے ہوئے دیکھیا جداں (فرتیلا) سپ تو بغیر پچھے مڑے مڑ بھج گئے۔ (اللہ تعالیٰ نے فرمایا) "اے موسی! ایتھے آؤ تے نہ ڈرو۔ بے شک، تسی محفوظ لوکاں چوں اک او۔

اُسْلُكْ يَدَكَ فِيْ جَيْبِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاۤءَ مِنْ غَيْرِ سُوْۤءٍ ۖوَّاضْمُمْ اِلَيْكَ جَنَاحَكَ مِنَ الرَّهْبِ فَذٰنِكَ بُرْهَانٰنِ مِنْ رَّبِّكَ اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمًا فٰسِقِيْنَ

usluk yadaka fī jaibika takhruj baiḍā'a min gairi sū'(in), waḍmum ilaika janāḥaka minar-rahbi fażānika burhānāni mir rabbika ilā fir‘auna wa mala'ih(ī), innahum kānū qauman fāsiqīn(a).

اپنا ہتھ اپنی قمیض دی گردن وچ پاو، ایہ بغیر کسی عیب دے چٹا (چمکدا) نکلے گا، تے جے تسی ڈردے او تے اپنے ہتھاں نو اپنے سینے نال رکھو۔ ایہ تہاڈے رب ولوں فرعون تے اوہدے عہدیداراں لئی دو معجزے نیں (جنہاں دا تسی مظاہرہ کرو گے)۔ بے شک، اوہ بدکار لوک ہن۔

قَالَ رَبِّ اِنِّيْ قَتَلْتُ مِنْهُمْ نَفْسًا فَاَخَافُ اَنْ يَّقْتُلُوْنِ

qāla rabbi innī qataltu minhum nafsan fa'akhāfu ay yaqtulūn(i).

اس (موسیٰ) نے کہیا، ”اے میرے رب، میں واقعی انہاں دے گروہ وچو ں کسی نو ں قتل کیتا اے، لہذا ميں خوفزدہ ہاں کہ اوہ مینو ں مار دین گے۔

وَاَخِيْ هٰرُوْنُ هُوَ اَفْصَحُ مِنِّيْ لِسَانًا فَاَرْسِلْهُ مَعِيَ رِدْءًا يُّصَدِّقُنِيْٓ ۖاِنِّيْٓ اَخَافُ اَنْ يُّكَذِّبُوْنِ

wa akhī hārūnu huwa afṣaḥu minnī lisānan fa'arsilhu ma‘iya rid'ay yuṣaddiqunī, innī akhāfu ay yukażżibūn(i).

تے میرا بھائی ہارون، اوہ اپنی زبان وچ میرے توں زیادہ فصیح اے، اس لیی اوہنوں میرے نال میرے مددگار دے طور تے گھلیا تاکہ اوہ میرے (الفاظ) دی تصدیق کر سکے؛ سچ مچّ، مینوں ڈر اے کہ اوہ مینوں جھوٹھ بولنگے۔”

قَالَ سَنَشُدُّ عَضُدَكَ بِاَخِيْكَ وَنَجْعَلُ لَكُمَا سُلْطٰنًا فَلَا يَصِلُوْنَ اِلَيْكُمَا ۛبِاٰيٰتِنَا ۛ اَنْتُمَا وَمَنِ اتَّبَعَكُمَا الْغٰلِبُوْنَ

qāla sanasyuddu ‘aḍudaka bi'akhīka wa naj‘alu lakumā sulṭānan falā yaṣilūna ilaikumā - bi'āyātinā - antumā wa manittaba‘akumal-gālibūn(a).

اس نے (اللہ تعالیٰ) نے فرمایا، "اسی آپ نو‏‏ں آپ دے بھائی دے نال مضبوط (تہاڈی مدد) کراں گے، تے آپ نو‏‏ں دونے نو‏‏ں وڈی طاقت داں گے، لہذا اوہ آپ نو‏‏ں نہ پہنچ سکن گے؛ (تسی دونے چلے جاؤ) ساڈا معجزہ لے ک‏ے آئے، آپ دونے تے آپ دے پیچھے آنے والے جیت جان گے۔"

فَلَمَّا جَاۤءَهُمْ مُّوْسٰى بِاٰيٰتِنَا بَيِّنٰتٍ قَالُوْا مَا هٰذَآ اِلَّا سِحْرٌ مُّفْتَرًىۙ وَّمَا سَمِعْنَا بِهٰذَا فِيْٓ اٰبَاۤىِٕنَا الْاَوَّلِيْنَ

falammā jā'ahum mūsā bi'āyātinā bayyinātin qālū mā hāżā illā siḥrum muftarā(n), wa mā sami‘nā bihāżā fī ābā'inal-awwalīn(a).

ایس لئی جدوں موسیٰ ساڈا اصلی معجزہ لے کے اوہناں دے کول آیا، اوہناں نے آکھیا، "ایہ صرف بنایا ہویا جادو اے، تے اسی اپنے وڈکیاں وچ ایس بارے کدی نئیں سُنیا۔"

وَقَالَ مُوْسٰى رَبِّيْٓ اَعْلَمُ بِمَنْ جَاۤءَ بِالْهُدٰى مِنْ عِنْدِهٖ وَمَنْ تَكُوْنُ لَهٗ عَاقِبَةُ الدَّارِۗ اِنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الظّٰلِمُوْنَ

wa qāla mūsā rabbī a‘lamu biman jā'a bil-hudā min ‘indihī wa man takūnu lahū ‘āqibatud-dār(i), innahū lā yufliḥuẓ-ẓālimūn(a).

تے اس (موسیٰ) نے جواب دتا، "میرا رب بہتر جاندا اے کہ کون اس دے کولوں ہدایت لیان دے قابل اے تے آخرت وچ کس دا (چنگا) نتیجہ نکلے گا۔ بے شک، ظالم فاتح نئیں ہون گے۔"

وَقَالَ فِرْعَوْنُ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَاُ مَا عَلِمْتُ لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرِيْۚ فَاَوْقِدْ لِيْ يٰهَامٰنُ عَلَى الطِّيْنِ فَاجْعَلْ لِّيْ صَرْحًا لَّعَلِّيْٓ اَطَّلِعُ اِلٰٓى اِلٰهِ مُوْسٰىۙ وَاِنِّيْ لَاَظُنُّهٗ مِنَ الْكٰذِبِيْنَ

wa qāla fir‘aunu yā ayyuhal-mala'u mā ‘alimtu lakum min ilāhin gairī, fa'auqid lī yā hāmānu ‘alaṭ-ṭīni faj‘al lī ṣarḥal la‘allī aṭṭali‘u ilā ilāhi mūsā, wa innī la'aẓunnuhū minal-kāżibīn(a).

تے فرعون نے کہیا اے میری قوم دے حکمرانو! ميں نئيں جانندا سی کہ میرے سوا تواڈے لئی کوئی خدا موجود اے لہذا اے ہامان (اِٹاں بنانے دے لئی) میرے لئی مٹی ساڑ دیو، فیر میرے لئی اک بلند عمارت تعمیر کرو تاکہ میں موسیٰ دے خدا نو‏‏ں دیکھنے دے لئی چڑھ سکاں تے ميں یقین رکھدا ہاں کہ اوہ جھوٹا ا‏‏ے۔"

وَاسْتَكْبَرَ هُوَ وَجُنُوْدُهٗ فِى الْاَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَظَنُّوْٓا اَنَّهُمْ اِلَيْنَا لَا يُرْجَعُوْنَ

wastakbara huwa wa judūduhū fil-arḍi bigairil-ḥaqqi wa ẓannū annahum ilainā lā yurja‘ūn(a).

تے اوہ (فرعون) تے اوہدی فوج نے زمین تے بغیر کسے چنگی وجہ دے تکبر نال پیش آیا، تے اوہناں نے سوچیا کہ اوہناں نوں ساڈے کول واپس نئیں کیتا جائے گا۔

فَاَخَذْنٰهُ وَجُنُوْدَهٗ فَنَبَذْنٰهُمْ فِى الْيَمِّ ۚفَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الظّٰلِمِيْنَ

fa'akhażnāhu wa junūdahū fanabażnāhum fil-yamm(i), fanẓur kaifa kāna ‘āqibatuẓ-ẓālimīn(a).

اس لئی اساں نے اسنو‏ں (فرعون) تے اس دے لشکر نو‏‏ں اذیت دتی، فیر اسيں نے انہاں نو‏ں سمندر وچ سُٹ دتا۔ ایس لئی ظالم لوکاں دے خاتمے تے دھیان دیو.

وَجَعَلْنٰهُمْ اَىِٕمَّةً يَّدْعُوْنَ اِلَى النَّارِۚ وَيَوْمَ الْقِيٰمَةِ لَا يُنْصَرُوْنَ

wa ja‘alnāhum a'immatay yad‘ūna ilan-nār(i), wa yaumal-qiyāmati lā yunṣarūn(a).

تے اساں انہاں نو‏‏ں ایسے رہنما بنایا جو (لوکاں) نو‏‏ں دوزخ د‏‏ی دعوت دیندے نيں تے قیامت دے دن انہاں د‏‏ی مدد نئيں ہوئے گی۔

وَاَتْبَعْنٰهُمْ فِيْ هٰذِهِ الدُّنْيَا لَعْنَةً ۚوَيَوْمَ الْقِيٰمَةِ هُمْ مِّنَ الْمَقْبُوْحِيْنَ ࣖ

wa atba‘nāhum fī hāżihid-dun-yā la‘nah(tan), wa yaumal-qiyāmati hum minal-maqbūḥīn(a).

تے اسیں اوہناں نوں ایس دنیا وچ لعنتاں پائیاں؛ جد کہ قیامت دے دن اوہ اوہناں لوکاں چوں ہون گے جنہاں نوں (اللہ دی رحمت توں) دور رکھیا جائے گا۔

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ مِنْۢ بَعْدِ مَآ اَهْلَكْنَا الْقُرُوْنَ الْاُوْلٰى بَصَاۤىِٕرَ لِلنَّاسِ وَهُدًى وَّرَحْمَةً لَّعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُوْنَ

wa laqad ātainā mūsal-kitāba mim ba‘di mā ahlaknal-qurūnal ūlā baṣā'ira lin-nāsi wa hudaw wa raḥmatal la‘allahum yatażakkarūn(a).

تے بے شک، اساں موسیٰ نو‏‏ں کتاب (توریت) دتی کہ اساں سابقہ ​​قوماں نو‏‏ں تباہ کرنے دے بعد، انساناں دے لئی چراغ تے ہدایت تے رحمت ہوئے، تاکہ اوہ سبق سِکھ سکن۔

وَمَا كُنْتَ بِجَانِبِ الْغَرْبِيِّ اِذْ قَضَيْنَآ اِلٰى مُوْسَى الْاَمْرَ وَمَا كُنْتَ مِنَ الشّٰهِدِيْنَ ۙ

wa mā kunta bijānibil-garbiyyi iż qaḍainā ilā mūsal-amra wa mā kunta minasy-syāhidīn(a).

تے آپ (محمد) مغرب وچ (وادی مقدس طوا) وچ نئيں سن جدو‏ں اسيں نے موسیٰ نو‏‏ں ایہ حکم پہنچایا سی تے آپ (وی) انہاں لوکاں وچو‏ں نئيں سی جنہاں نے اس واقعے نو‏‏ں دیکھیا سی ۔

وَلٰكِنَّآ اَنْشَأْنَا قُرُوْنًا فَتَطَاوَلَ عَلَيْهِمُ الْعُمُرُۚ وَمَا كُنْتَ ثَاوِيًا فِيْٓ اَهْلِ مَدْيَنَ تَتْلُوْا عَلَيْهِمْ اٰيٰتِنَاۙ وَلٰكِنَّا كُنَّا مُرْسِلِيْنَ

wa lākinnā ansya'nā qurūnan fataṭāwala ‘alaihimul-‘umur(u), wa mā kunta ṡāwiyan fī ahli madyana tatlū ‘alaihim āyātinā, wa lākinnā kunnā mursilīn(a).

لیکن اسی بعض افراد نو‏‏ں پیدا کیتا اے تے انہاں اُتے اک طویل عرصہ گزر گیا اے تے آپ (محمد) مدیان دے لوکاں دے نال انہاں نو‏‏ں اپنی آیات پڑھدے ہوئے نئيں رہے بلکہ اساں قاصد بھیجے نيں۔

وَمَا كُنْتَ بِجَانِبِ الطُّوْرِ اِذْ نَادَيْنَا وَلٰكِنْ رَّحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَ لِتُنْذِرَ قَوْمًا مَّآ اَتٰىهُمْ مِّنْ نَّذِيْرٍ مِّنْ قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُوْنَ

wa mā kunta bijānibiṭ-ṭūri iż nādainā wa lākir raḥmatam mir rabbika litunżira qaumam mā atāhum min nażīrim min qablika la‘allahum yatażakkarūn(a).

تے تُسی (محمد) تور (پہاڑ) دے نیڑے نئیں سی جدوں اسیں (موسیٰ) نوں بلایا سی، بلکہ (اسیں تہانوں تواڈے رب دی رحمت دے طور تے گھلیا سی، تاں جے تسی اوہناں لوکاں (قریش) نوں خبردار کر سکدے او جنہاں نوں تہاڈے توں پہلے خبردار کرن آلیاں نے زیارت نئیں کیتی سی تاں جے اوہ سبق سکھ سکن۔

وَلَوْلَآ اَنْ تُصِيْبَهُمْ مُّصِيْبَةٌ ۢبِمَا قَدَّمَتْ اَيْدِيْهِمْ فَيَقُوْلُوْا رَبَّنَا لَوْلَآ اَرْسَلْتَ اِلَيْنَا رَسُوْلًا فَنَتَّبِعَ اٰيٰتِكَ وَنَكُوْنَ مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَ

wa lau lā an tuṣībahum muṣībatum bimā qaddamat aidīhim fayaqūlū rabbanā lau lā arsalta ilainā rasūlan fanattabi‘a āyātika wa nakūna minal-mu'minīn(a).

تے ایس لئی کہ اوہ ایہہ نہ آکھن جدوں اوہناں دے کم دی وجہ توں عذاب اوہناں نوں آوے، "ساڈے رب توں ساڈے کول رسول کیوں نئیں گھلیا تاں جے اسی تیریاں آیتاں تے عمل کرئیے تے ایمانداراں وچ ہو جائیے۔"

فَلَمَّا جَاۤءَهُمُ الْحَقُّ مِنْ عِنْدِنَا قَالُوْا لَوْلَآ اُوْتِيَ مِثْلَ مَآ اُوْتِيَ مُوْسٰىۗ اَوَلَمْ يَكْفُرُوْا بِمَآ اُوْتِيَ مُوْسٰى مِنْ قَبْلُۚ قَالُوْا سِحْرٰنِ تَظٰهَرَاۗ وَقَالُوْٓا اِنَّا بِكُلٍّ كٰفِرُوْنَ

falammā jā'ahumul-ḥaqqu min ‘indinā qālū lau lā ūtiya miṡla mā ūtiya mūsā, awalam yakfurū bimā ūtiya mūsā min qabl(u), qālū siḥrāni taẓāharā, wa qālū innā bikullin kāfirūn(a).

چنانچہ جدو‏ں حق (قرآن) ساڈے طرف تو‏ں انہاں دے پاس پہنچیا تو انہاں نے کہیا کہ اسنو‏ں (محمد) نو‏‏ں کیو‏ں نئيں دتا گیا جداں کہ پہلے موسیٰ نو‏‏ں دتا گیا سی؟ کی انہاں نے اس گل توں انکار نئیں کیتا جہڑا موسیٰ نوں پہلے دتا گیا سی؟ اوہ کہندے سن، "(موسیٰ تے ہارون) دو جادوگر سن جنہاں نے مدد کیتی۔" تے انہاں نے (وی) کہیا، "بے شک، اسی انہاں وچو‏ں کسی نو‏‏ں بالکل وی یقین نئيں رکھدے نيں۔"

قُلْ فَأْتُوْا بِكِتٰبٍ مِّنْ عِنْدِ اللّٰهِ هُوَ اَهْدٰى مِنْهُمَآ اَتَّبِعْهُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

qul fa'tū bikitābim min ‘indillāhi huwa ahdā minhumā attabi‘hu in kuntum ṣādiqīn(a).

کہو (محمد)، "تہاڈے لئی اللہ دی طرفوں اک کتاب لے آؤ جہڑی دوناں (توریت تے قرآن) توں زیادہ ہدایت کرن آلی ہووے، میں اوہدے تے عمل کراں گا، جے تسی سچے بندے او۔"

فَاِنْ لَّمْ يَسْتَجِيْبُوْا لَكَ فَاعْلَمْ اَنَّمَا يَتَّبِعُوْنَ اَهْوَاۤءَهُمْۗ وَمَنْ اَضَلُّ مِمَّنِ اتَّبَعَ هَوٰىهُ بِغَيْرِ هُدًى مِّنَ اللّٰهِ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَ ࣖ

fa illam yastajībū laka fa‘lam annamā yattabi‘ūna ahwā'ahum, wa man aḍallu mimmanittaba‘a hawāhu bigairi hudam minallāh(i), innallāha lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).

ایس لئی جے اوہ (تہاڈے چیلنج) دا جواب نئیں دیندے، تے فیر جان لو کہ اوہ صرف اپنی خواہشاں تے عمل کر رئے نے۔ تے اللہ تو‏ں ذرا وی ہدایت حاصل کیتے بغیر اپنی خواہشات دے پیروی کرنے والے تو‏ں زیادہ گمراہ کون ہوئے گا؟ بے شک اللہ ظالماں دی ہدایت نئیں کردا.

۞ وَلَقَدْ وَصَّلْنَا لَهُمُ الْقَوْلَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُوْنَ ۗ

wa laqad waṣṣalnā lahumul-qaula la‘allahum yatażakkarūn(a).

تے بے شک اسی ایہ الفاظ (قرآن) انہاں تک پہنچائے نيں تاکہ اوہ ہمیشہ انہاں نو‏‏ں یاد رکھن۔

اَلَّذِيْنَ اٰتَيْنٰهُمُ الْكِتٰبَ مِنْ قَبْلِهٖ هُمْ بِهٖ يُؤْمِنُوْنَ

allażīna ātaināhumul-kitāba min qablihī hum bihī yu'minūn(a).

جہناں نوں اسیں قرآن توں پہلاں کتاب دتی، اوہ اس (قرآن) تے ایمان رکھدے سن۔

وَاِذَا يُتْلٰى عَلَيْهِمْ قَالُوْٓا اٰمَنَّا بِهٖٓ اِنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّنَآ اِنَّا كُنَّا مِنْ قَبْلِهٖ مُسْلِمِيْنَ

wa iżā yutlā ‘alaihim qālū āmannā bihī innahul-ḥaqqu mir rabbinā innā kunnā min qablihī muslimīn(a).

تے جدو‏ں (قرآن) انہاں دے سامنے پڑھیا گیا تو انہاں نے کہیا کہ "اسی اس اُتے ایمان رکھدے نيں، بے شک (قرآن) ساڈے رب د‏‏ی جانب تو‏ں حق اے، بے شک اس تو‏ں پہلے کہ اسيں مسلما‏ن سن ۔"

اُولٰۤىِٕكَ يُؤْتَوْنَ اَجْرَهُمْ مَّرَّتَيْنِ بِمَا صَبَرُوْا وَيَدْرَءُوْنَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ وَمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ

ulā'ika yu'tauna ajrahum marrataini bimā ṣabarū wa yadra'ūna bil-ḥasanatis-sayyi'ata wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).

انہاں نو‏‏ں انہاں دے صبر دی وجہ تو‏ں (توریت تے قرآن اُتے ایمان رکھنے دی وجہ تو‏ں) دوگنا ثواب ملیا تے انہاں نے برائی نو‏‏ں نیکی تو‏ں مسترد کر دتا، تے جو رزق اساں نے انہاں نو‏ں دتا سی اس دا اک حصہ خرچ کر دتا۔

وَاِذَا سَمِعُوا اللَّغْوَ اَعْرَضُوْا عَنْهُ وَقَالُوْا لَنَآ اَعْمَالُنَا وَلَكُمْ اَعْمَالُكُمْ ۖسَلٰمٌ عَلَيْكُمْ ۖ لَا نَبْتَغِى الْجٰهِلِيْنَ

wa iżā sami‘ul-lagwa a‘raḍū ‘anhu wa qālū lanā a‘mālunā wa lakum a‘mālukum, salāmun ‘alaikum, lā nabtagil-jāhilīn(a).

تے جدو‏ں اوہ بھیڑے الفاظ سندے نيں تاں انہاں تو‏ں منہ موڑ لیندے نيں تے کہندے نيں کہ "ساڈے لئی ساڈے اعمال تے آپ نو‏‏ں تواڈے اعمال، آپ سلامت رہو، اسيں جاہلاں دے نال (مجلس) نئيں کرنا چاہندے نيں۔"

اِنَّكَ لَا تَهْدِيْ مَنْ اَحْبَبْتَ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ يَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُ ۚوَهُوَ اَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِيْنَ

innaka lā tahdī man aḥbabta wa lākinnallāha yahdī may yasyā'(u), wa huwa a‘lamu bil-muhtadīn(a).

بے شک آپ (محمد) انہاں لوکاں د‏‏ی ہدایت نئيں کرسکدے جنہاں نو‏‏ں آپ محبت کردے نيں لیکن اللہ انہاں د‏‏ی ہدایت کردا اے جنہاں نو‏‏ں اوہ چاہندا اے تے جو ہدایت حاصل کرنے دے خواہشمند نيں انہاں نو‏ں بہتر جاندا ا‏‏ے۔

وَقَالُوْٓا اِنْ نَّتَّبِعِ الْهُدٰى مَعَكَ نُتَخَطَّفْ مِنْ اَرْضِنَاۗ اَوَلَمْ نُمَكِّنْ لَّهُمْ حَرَمًا اٰمِنًا يُّجْبٰٓى اِلَيْهِ ثَمَرٰتُ كُلِّ شَيْءٍ رِّزْقًا مِّنْ لَّدُنَّا وَلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ

wa qālū in natabi‘il-hudā ma‘aka nutakhaṭṭaf min arḍinā, awalam numakkil lahum ḥaraman āminay yujbā ilaihi ṡamarātu kulli syai'ir rizqam mil ladunnā wa lākinna akṡarahum lā ya‘lamūn(a).

تے انہاں نے کہیا کہ جے اسيں آپ د‏‏ی ہدایات اُتے عمل کردے نيں تاں ضرور اپنی سرزمین تو‏ں کڈ دتا جائے گا۔ (اللہ تعالیٰ نے فرمایا) کی اسيں نے حرم (مقدس سرزمین) د‏‏ی محفوظ تے محفوظ سرزمین وچ انہاں دے مقام د‏‏ی تصدیق نئيں کيت‏ی اے، جتھ‏ے اوہ ہر قسم دے (بوٹے) تو‏ں رزق دے طور اُتے (تہاڈے لئی) ساڈے طرف تو‏ں پھل لیاندے نيں؟ پر ایہناں وچوں بہتیاں نوں پتہ نہیں۔

وَكَمْ اَهْلَكْنَا مِنْ قَرْيَةٍ ۢ بَطِرَتْ مَعِيْشَتَهَا ۚفَتِلْكَ مَسٰكِنُهُمْ لَمْ تُسْكَنْ مِّنْۢ بَعْدِهِمْ اِلَّا قَلِيْلًاۗ وَكُنَّا نَحْنُ الْوٰرِثِيْنَ

wa kam ahlaknā min qaryatim baṭirat ma‘īsyatahā, fatilka masākinuhum lam tuskam mim ba‘dihim illā qalīlā(n), wa kunnā naḥnul-wāriṡīn(a).

تے کتنے (اسیں) ملکاں نے جنہاں نے اپنی زندگی وچ لطف اندوز ہوئے سن جنہاں نو ں اساں تباہ کیتا سی، فیر اوہ انہاں دا رہائش گاہ سی جو انہاں دے بعد (ہن) آباد نئيں سی، سوائے اک چھوٹے تو ں حصے دے۔ تے اسی اوہ آں جہڑے ایہنوں وارث بناندے آں۔

وَمَا كَانَ رَبُّكَ مُهْلِكَ الْقُرٰى حَتّٰى يَبْعَثَ فِيْٓ اُمِّهَا رَسُوْلًا يَّتْلُوْا عَلَيْهِمْ اٰيٰتِنَاۚ وَمَا كُنَّا مُهْلِكِى الْقُرٰىٓ اِلَّا وَاَهْلُهَا ظٰلِمُوْنَ

wa mā kāna rabbuka muhlikal-qurā ḥattā yab‘aṡa fī ummihā rasūlay yatlū ‘alaihim āyātinā, wa mā kunnā muhlikil-qurā illā wa ahluhā ẓālimūn(a).

تے تیرا رب ملکاں نو‏‏ں تباہ نئيں کرے گا، جدو‏ں تک کہ اوہ انہاں دے دارالحکومتاں وچ اک قاصد نئيں بھیج دے جو انہاں نو‏‏ں ساڈی آیتاں سنائے؛ تے اسی کدی وی (نہیں) اس زمین دے باشندیاں نو تباہ نئیں کیتا; جدوں تک لوک ظلم نئیں کردے۔

وَمَآ اُوْتِيْتُمْ مِّنْ شَيْءٍ فَمَتَاعُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَزِيْنَتُهَا ۚوَمَا عِنْدَ اللّٰهِ خَيْرٌ وَّاَبْقٰىۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ ࣖ

wa mā ūtītum min syai'in famatā‘ul-ḥayātid-dun-yā wa zīnatuhā, wa mā ‘indallāhi khairuw wa abqā, afalā ta‘qilūn(a).

تے جو کچھ وی (مال، عہدہ، اولاد) آپ نو‏‏ں دتا جاندا اے اوہ دنیاوی زندگی تے اس دے زیورات دا لذت اے ؛ جد کہ جو کجھ اللہ دے کول اے اوہ بہتر تے ابدی اے۔ سمجھ نہیں آؤندی؟

اَفَمَنْ وَّعَدْنٰهُ وَعْدًا حَسَنًا فَهُوَ لَاقِيْهِ كَمَنْ مَّتَّعْنٰهُ مَتَاعَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ثُمَّ هُوَ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ مِنَ الْمُحْضَرِيْنَ

afamaw wa‘adnāhu wa‘dan ḥasanan fahuwa lāqīhi kamam matta‘nāhu matā‘al-ḥayātid-dun-yā ṡumma huwa yaumal-qiyāmati minal-muḥḍarīn(a).

لہذا کیہ ایہ اوہی شخص اے جس تو‏ں اسيں نے اس تو‏ں نیک وعدہ (جنت) دا وعدہ کیتا سی تے اس نے اسنو‏ں حاصل کیتا، اس شخص دے نال جسنو‏ں اسيں نے دنیاوی زندگی د‏‏ی لذتاں دتیاں؟ فیر قیامت دے دن اوہ اوہناں لوکاں وچ ہووے گا جنہاں نوں (جہنم وچ) گھسیٹیا جائے گا؟

وَيَوْمَ يُنَادِيْهِمْ فَيَقُوْلُ اَيْنَ شُرَكَاۤءِيَ الَّذِيْنَ كُنْتُمْ تَزْعُمُوْنَ

wa yauma yunādīhim fayaqūlu aina syurakā'iyal-lażīna kuntum taz‘umūn(a).

تے (یاد کرو) اوہ دن جدو‏ں اس نے (اللہ) نے انہاں نو‏ں بلایا تے فرمایا کہ میرے اوہ اتحادی کتھے نيں جنہاں دے بارے وچ تُسی کدی سوچدے سن؟

قَالَ الَّذِيْنَ حَقَّ عَلَيْهِمُ الْقَوْلُ رَبَّنَا هٰٓؤُلَاۤءِ الَّذِيْنَ اَغْوَيْنَاۚ اَغْوَيْنٰهُمْ كَمَا غَوَيْنَاۚ تَبَرَّأْنَآ اِلَيْكَ مَا كَانُوْٓا اِيَّانَا يَعْبُدُوْنَ

wa qālal-lażīna ḥaqqa ‘alaihimul-qaulu rabbanā hā'ulā'il-lażīna agwainā, agwaināhum kamā gawainā, tabarra'nā ilaika mā kānū iyyānā ya‘budūn(a).

جنہاں لوکاں نوں سزا ملنی پکی سی، اوہناں نے آکھیا، "ساڈے رب، ایہہ اوہ لوک نیں جنہاں نوں اسی گمراہ کیتا؛ اسی اوہناں نوں گمراہ کیتا جیویں اسی (خود) گمراہ ہوئے، اسی تہانوں اعلان کرنے آں کہ اسی (اوہناں توں) آزاد آں، اوہ کدی وی ساڈی پوجا نئیں کرن گے۔"

وَقِيْلَ ادْعُوْا شُرَكَاۤءَكُمْ فَدَعَوْهُمْ فَلَمْ يَسْتَجِيْبُوْا لَهُمْ ۗوَرَاَوُا الْعَذَابَۚ لَوْ اَنَّهُمْ كَانُوْا يَهْتَدُوْنَ

wa qīlad‘ū syurakā'akum fada‘auhum falam yastajībū lahum wa ra'awul-‘ażāb(a), lau annahum kānū yahtadūn(a).

تے کہیا گیا (انہاں تو‏ں) "اپنے اتحادیاں نو‏‏ں بلاو" لہذا انہاں نے آواز دتی، لیکن جنہاں نے آواز دتی، انہاں نے کوئی جواب نئيں دتا، تے انہاں نے عذاب دیکھیا۔ (اوہ چاہندے نیں) جے اوہناں نوں پہلاں رہنمائی مل جاندی۔

وَيَوْمَ يُنَادِيْهِمْ فَيَقُوْلُ مَاذَآ اَجَبْتُمُ الْمُرْسَلِيْنَ

wa yauma yunādīhim fayaqūlu māżā ajabtumul-mursalīn(a).

تے (یاد کرو) اوہ دن جدو‏ں اس نے (اللہ) نے انہاں نو‏ں بلایا، تے فرمایا کہ تہاڈا رسولاں نو‏‏ں کیہ جواب سی؟

فَعَمِيَتْ عَلَيْهِمُ الْاَنْۢبَاۤءُ يَوْمَىِٕذٍ فَهُمْ لَا يَتَسَاۤءَلُوْنَ

fa ‘amiyat ‘alaihimul-ambā'u yauma'iżin fahum lā yatasā'alūn(a).

اس لئی اس دن اوہناں لئی ہر طرحاں دے کارناں کرکے ہنیرا ہو گیا، اس لئی اوہناں نے اک دوجے توں سوال نہیں کیتے۔

فَاَمَّا مَنْ تَابَ وَاٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَعَسٰٓى اَنْ يَّكُوْنَ مِنَ الْمُفْلِحِيْنَ

fa ammā man tāba wa āmana wa ‘amila ṣāliḥan fa‘asā ay yakūna minal-mufliḥīn(a).

ایس لئی رہی گل اوہ بندہ جیہڑا توبہ کردا اے تے ایمان رکھدا اے، تے چنگے کم کردا اے، تے امید اے کہ اوہ خوش قسمت لوکاں چوں اک ہووے گا۔

وَرَبُّكَ يَخْلُقُ مَا يَشَاۤءُ وَيَخْتَارُ ۗمَا كَانَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ ۗسُبْحٰنَ اللّٰهِ وَتَعٰلٰى عَمَّا يُشْرِكُوْنَ

wa rabbuka yakhluqu mā yasyā'u wa yakhtār(u), mā kāna lahumul-khiyarah(tu), subḥānallāhi wa ta‘ālā ‘ammā yusyrikūn(a).

تے تہاڈا رب اوہ بناندا اے تے چُن لیندا اے جہڑا اوہ چاہندا اے۔ اوہناں لئی (انساناں) کوئی چارہ نئیں اے۔ اللہ دا جلال اے تے اوہ سب توں اُچا اے جہڑا اوہ اک دوجے نال جوڑدے نیں۔

وَرَبُّكَ يَعْلَمُ مَا تُكِنُّ صُدُوْرُهُمْ وَمَا يُعْلِنُوْنَ

wa rabbuka ya‘lamu mā tukinnu ṣudūruhum wa mā yu‘linūn(a).

تے تیرا رب جاندا اے کہ ایہناں دے سینے وچ کیہ لُکیا ہویا اے تے کیہ ظاہر کردے نیں؟

وَهُوَ اللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَ ۗ لَهُ الْحَمْدُ فِى الْاُوْلٰى وَالْاٰخِرَةِ ۖوَلَهُ الْحُكْمُ وَاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ

wa huwallāhu lā ilāha illā huw(a), lahul-ḥamdu fil-ūlā wal-ākhirah(ti), wa lahul-ḥukmu wa ilaihi turja‘ūn(a).

تے اوہ اللہ اے، اس دے علاوہ کوئی خدا (جس نو‏‏ں عبادت کرنے دا حق اے) نئيں اے، دنیا تے آخرت وچ ساری حمد اس د‏ی اے، تے تمام عزم اس د‏ی اے تے آپ اس دے پاس واپس مل جاؤ گے۔

قُلْ اَرَءَيْتُمْ اِنْ جَعَلَ اللّٰهُ عَلَيْكُمُ الَّيْلَ سَرْمَدًا اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِ مَنْ اِلٰهٌ غَيْرُ اللّٰهِ يَأْتِيْكُمْ بِضِيَاۤءٍ ۗ اَفَلَا تَسْمَعُوْنَ

qul ara'aitum in ja‘alallāhu ‘alaikumul-laila sarmadan ilā yaumil-qiyāmati man ilāhun gairullāhi ya'tīkum biḍiyā'(in), afalā tasma‘ūn(a).

کہو (اے محمد) جے اللہ تعالیٰ نے تیرے لئی قیامت تک رات نو‏‏ں مسلسل بنا دتا تو کیہ سوچدے؟ اللہ تعالیٰ دے علاوہ ہور کون خدا اے جو تینوں روشنی لے آئے؟ کی تسيں سندے نئيں؟"

قُلْ اَرَءَيْتُمْ اِنْ جَعَلَ اللّٰهُ عَلَيْكُمُ النَّهَارَ سَرْمَدًا اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِ مَنْ اِلٰهٌ غَيْرُ اللّٰهِ يَأْتِيْكُمْ بِلَيْلٍ تَسْكُنُوْنَ فِيْهِ ۗ اَفَلَا تُبْصِرُوْنَ

qul ara'aitum in ja‘alallāhu ‘alaikumun-nahāra sarmadan ilā yaumil-qiyāmati man ilāhun gairullāhi ya'tīkum bilailin taskunūna fīh(i), afalā tubṣirūn(a).

آکھو (اے محمد) جے اللہ تعالیٰ نے تیرے لئی دن نو‏‏ں قیامت تک مسلسل بنا دتا تاں تسيں کی سوچدے؟ اللہ دے علاوہ کوئی خدا کون اے جو تینوں رات نو‏‏ں آرام دے طور اُتے لے آئے؟ کیہ تسيں نئيں دیکھدے؟"

وَمِنْ رَّحْمَتِهٖ جَعَلَ لَكُمُ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ لِتَسْكُنُوْا فِيْهِ وَلِتَبْتَغُوْا مِنْ فَضْلِهٖ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ

wa mir raḥmatihī ja‘ala lakumul-laila wan-nahāra litaskunū fīhi wa litabtagū min faḍlihī wa la‘allakum tasykurūn(a).

تے ایہہ اوہدی رحمت نال اے کہ اوہنے تہاڈے لئی رات تے دن بنایا اے تاں جے تسی اوہدے وچ آرام کر سکو تے اوہدی فضل (دن دے دوران) طلب کر سکو تے اوہدا شکر ادا کر سکو۔

وَيَوْمَ يُنَادِيْهِمْ فَيَقُوْلُ اَيْنَ شُرَكَاۤءِيَ الَّذِيْنَ كُنْتُمْ تَزْعُمُوْنَ

wa yauma yunādīhim fayaqūlu aina syurakā'iyal-lażīna kuntum taz‘umūn(a).

تے (یاد کرو) اوہ دن جدوں اس نے (اللہ) نے انہاں نو بلایا، تے کہیا، "میرے اتحادی کتھے نيں جنہاں دے بارے وچ تسيں کدی سمجھدے سن؟"

وَنَزَعْنَا مِنْ كُلِّ اُمَّةٍ شَهِيْدًا فَقُلْنَا هَاتُوْا بُرْهَانَكُمْ فَعَلِمُوْٓا اَنَّ الْحَقَّ لِلّٰهِ وَضَلَّ عَنْهُمْ مَّا كَانُوْا يَفْتَرُوْنَ ࣖ

wa naza‘nā min kulli ummatin syahīdan faqulnā hātū burhānakum fa‘alimū annal-ḥaqqa lillāhi wa ḍalla ‘anhum mā kānū yaftarūn(a).

تے اسيں نے ہر قوم تو‏ں گواہ لیائے، فیر کہیا کہ اپنی حق دا ثبوت پیش کرو تاکہ اوہ جان سکن کہ حق (حق) اللہ دا اے تے جو پہلے انہاں دے پاس سی اوہ انہاں تو‏ں غائب ہوچکيا ا‏‏ے۔

۞ اِنَّ قَارُوْنَ كَانَ مِنْ قَوْمِ مُوْسٰى فَبَغٰى عَلَيْهِمْ ۖوَاٰتَيْنٰهُ مِنَ الْكُنُوْزِ مَآ اِنَّ مَفَاتِحَهٗ لَتَنُوْۤاُ بِالْعُصْبَةِ اُولِى الْقُوَّةِ اِذْ قَالَ لَهٗ قَوْمُهٗ لَا تَفْرَحْ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْفَرِحِيْنَ

inna qārūna kāna min qaumi mūsā fabagā ‘alaihim, wa ātaināhu minal-kunūzi mā inna mafātiḥahū latanū'u bil-‘uṣbati ulil-quwwah(ti), iż qāla lahū qaumuhū lā tafraḥ, innallāha lā yuḥibbul-fariḥīn(a).

بے شک، کارون قوم موسیٰ وچو‏ں سی، لیکن اس نے انہاں دے نال ناانصافی دا سلوک کیتا، تے اسيں نے اس اُتے اک ایسا خزانہ عطا کیتا اے جس د‏‏ی چابیاں متعدد مضبوط آدمیاں دے لئی برداشت کرنے دے لئی بہت بھاری سن ۔ (یاد رکھو) جدو‏ں اس دے لوکاں نے اس تو‏ں کہیا کہ "بہت تکبر نہ کر۔ بے شک اللہ فخر کرنے والےآں نو‏‏ں پسند نئيں کردا۔"

وَابْتَغِ فِيْمَآ اٰتٰىكَ اللّٰهُ الدَّارَ الْاٰخِرَةَ وَلَا تَنْسَ نَصِيْبَكَ مِنَ الدُّنْيَا وَاَحْسِنْ كَمَآ اَحْسَنَ اللّٰهُ اِلَيْكَ وَلَا تَبْغِ الْفَسَادَ فِى الْاَرْضِ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدِيْنَ

wabtagi fīmā ātākallāhud-dāral-ākhirata wa lā tansa naṣībaka minad-dun-yā wa aḥsin kama aḥsanallāhu ilaika wa lā tabgil-fasāda fil-arḍ(i), innallāha lā yuḥibbul-mufsidīn(a).

تے جو کچھ اللہ نے آپ نو‏‏ں عطا کيتا اے اس تو‏ں آخرت د‏‏ی سرزمین دا ثواب تلاش کرو، لیکن اس دنیا وچ اپنے حصے نو‏‏ں نہ فراموش کرو تے (دوجیاں دے نال) جداں اللہ نے آپ دے نال نیکی کيت‏ی اے، تے زمین اُتے نقصان نہ کرو۔ بے شک اللہ نوں نقصان کرن آلے لوک پسند نئیں

قَالَ اِنَّمَآ اُوْتِيْتُهٗ عَلٰى عِلْمٍ عِنْدِيْۗ اَوَلَمْ يَعْلَمْ اَنَّ اللّٰهَ قَدْ اَهْلَكَ مِنْ قَبْلِهٖ مِنَ الْقُرُوْنِ مَنْ هُوَ اَشَدُّ مِنْهُ قُوَّةً وَّاَكْثَرُ جَمْعًا ۗوَلَا يُسْـَٔلُ عَنْ ذُنُوْبِهِمُ الْمُجْرِمُوْنَ

qāla innamā ūtītuhū ‘alā ‘ilmin ‘indī, awalam ya‘lam annallāha qad ahlaka min qablihī minal-qurūni man huwa asyaddu minhu quwwataw wa akṡaru jam‘ā(n), wa lā yus'alu ‘an żunūbihimul-mujrimūn(a).

اس (کارون) نے کہیا، "بے شک، مینوں (اوہ خزانہ) دتا گیا سی، صرف اس علم دی وجہ توں جو میرے کول اے۔" کی اوہ نئیں جان دا کہ اللہ نے پچھلے لوکاں نوں تباہ کر دتا اے جہڑے اوہدے توں زیادہ طاقتور سن، تے ہور دولت جمع کر لئی اے؟ تے اوہناں گنہگاراں نوں اوہناں دے گناہواں دے بارے پچھن دی لوڑ نئیں۔

فَخَرَجَ عَلٰى قَوْمِهٖ فِيْ زِيْنَتِهٖ ۗقَالَ الَّذِيْنَ يُرِيْدُوْنَ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا يٰلَيْتَ لَنَا مِثْلَ مَآ اُوْتِيَ قَارُوْنُۙ اِنَّهٗ لَذُوْ حَظٍّ عَظِيْمٍ

fa kharaja ‘alā qaumihī fī zīnatih(ī), qālal-lażīna yurīdūnal-ḥayātad-dun-yā yā laita lanā miṡla mā ūtiya qārūn(u), innahū lażū ḥaẓẓin ‘aẓīm(in).

اس لئی اوہ (کارون) اپنی شان-شوکت نال اپنے لوکاں دے ساہمنے آیا۔ دنیاوی زندگی دے خواہشمند لوک کہندے نیں، "امید اے کہ ساڈے کول انج دی دولت اے جیہڑی کارون نوں دتی گئی سی، بے شک اوہ واقعی بڑی قسمت رکھدا اے۔"

وَقَالَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْعِلْمَ وَيْلَكُمْ ثَوَابُ اللّٰهِ خَيْرٌ لِّمَنْ اٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا ۚوَلَا يُلَقّٰىهَآ اِلَّا الصّٰبِرُوْنَ

wa qālal-lażīna ūtul-‘ilma wailakum ṡawābullāhi khairul liman āmana wa ‘amila ṣāliḥā(n), wa lā yulaqqāhā illaṣ-ṣābirūn(a).

لیکن اوہ لوک جنہاں نو‏‏ں علم نوازیا جاندا اے اوہ کہندے نيں کہ "ہائے تو‏ں! ایہ جان لو کہ ایمان رکھنے والےآں تے نیک عمل کرنے والےآں دے لئی اللہ دا اجر بہتر اے تے اوہ (بہت اجر) صرف صبر کرنے والےآں نو‏‏ں ملدا ا‏‏ے۔"

فَخَسَفْنَا بِهٖ وَبِدَارِهِ الْاَرْضَ ۗفَمَا كَانَ لَهٗ مِنْ فِئَةٍ يَّنْصُرُوْنَهٗ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۖوَمَا كَانَ مِنَ الْمُنْتَصِرِيْنَ

fakhasafnā bihī wa bidārihil-arḍ(a), famā kāna lahū min fi'atiy yanṣurūnahū min dūnillāh(i), wa mā kāna minal-muntaṣirīn(a).

اس لی اسی اوہنوں (کارون) تے اوہدے گھر نو زمین چ دفن کر دتا۔ لہٰذا اس دے لئی اللہ دے علاوہ کوئی ایسا گروہ نئيں اے جو اس د‏ی مدد کرے گا تے اوہ انہاں لوکاں وچو‏ں نئيں اے جو اپنا دفاع کرسک‏‏ے۔

وَاَصْبَحَ الَّذِيْنَ تَمَنَّوْا مَكَانَهٗ بِالْاَمْسِ يَقُوْلُوْنَ وَيْكَاَنَّ اللّٰهَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖ وَيَقْدِرُۚ لَوْلَآ اَنْ مَّنَّ اللّٰهُ عَلَيْنَا لَخَسَفَ بِنَا ۗوَيْكَاَنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الْكٰفِرُوْنَ ࣖ

wa aṣbaḥal-lażīna tamannau makānahū bil-amsi yaqūlūna waika'annallāha yabsuṭur-rizqa limay yasyā'u min ‘ibādihī wa yaqdir(u), lau lā am mannallāhu ‘alainā lakhasafa binā, waika'annahū lā yufliḥul-kāfirūn(a).

تے اوہ لوک جنہاں نے کل اپنے مقام (کارون) دے بارے وچ تصور کیتا سی، کہیا افسوس، ایہ سچ اے کہ اللہ اپنے بندےآں وچو ں جس نو ں چاہے رزق دیندا اے تے (جس دے لئی اوہ اپنے بندےآں وچو ں چاہے) رزق دیندا اے تے (جس دے لئی اوہ اپنے بندےآں وچو ں چاہندا اے) جے اللہ تعالیٰ نے ساڈے اُتے اپنا فضل عطا نہ کیتا ہُندا تاں یقیناً اس نے سانو ں وی دفن کر دتا ہُندا۔ افسوس ایہ سچ اے کہ اللہ تعالیٰ د ی خوش قسمتی تو ں انکار کردا ا ے۔"

تِلْكَ الدَّارُ الْاٰخِرَةُ نَجْعَلُهَا لِلَّذِيْنَ لَا يُرِيْدُوْنَ عُلُوًّا فِى الْاَرْضِ وَلَا فَسَادًا ۗوَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِيْنَ

tilkad-dārul-ākhiratu naj‘aluhā lil-lażīna lā yurīdūna ‘uluwwan fil-arḍi wa lā fasādā(n), wal-‘āqibatu lil-muttaqīn(a).

اسیں اوہناں لوکاں لئی پرت دی دھرتی بنا دتی اے جہڑے دھرتی تے کوئی فخر نہیں کردے تے کوئی نقصان نہیں کردے ۔ تے (چنگا) نتیجہ اوہناں لوکاں لئی ہوندا اے جیہڑے پرہیزگار ہوندے نیں۔

مَنْ جَاۤءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهٗ خَيْرٌ مِّنْهَاۚ وَمَنْ جَاۤءَ بِالسَّيِّئَةِ فَلَا يُجْزَى الَّذِيْنَ عَمِلُوا السَّيِّاٰتِ اِلَّا مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

man jā'a bil-ḥasanati falahū khairum minhā, wa man jā'a bis-sayyi'ati falā yujzal-lażīna ‘amilus-sayyi'āti illā mā kānū ya‘malūn(a).

جہڑا وی نیکی لے کے آئے گا، فیر اوہنوں اپنڑی نیکی توں ودھ کے ثواب ملے گا؛ تے جہڑا وی برائی لے کے آندا اے، فیر اوہ لوک جنہاں نے اوہ برائی کیتی اے، اوہناں نوں صرف اوہی ثواب دتا جائے گا جو اوہناں نے پہلے کیتا سی۔

اِنَّ الَّذِيْ فَرَضَ عَلَيْكَ الْقُرْاٰنَ لَرَاۤدُّكَ اِلٰى مَعَادٍ ۗقُلْ رَّبِّيْٓ اَعْلَمُ مَنْ جَاۤءَ بِالْهُدٰى وَمَنْ هُوَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

innal-lażī faraḍa ‘alaikal-qur'āna larādduka ilā ma‘ād(in), qur rabbī a‘lamu man jā'a bil-hudā wa man huwa fī ḍalālim mubīn(in).

بے شک، (اللہ) جہڑا تہانوں (محمد) توں قرآن دے قوانین تے عمل کرن دا مطالبہ کردا اے، اوہ واقعی تہانوں تہاڈی واپسی دی تھاں تے واپس کرے گا۔ کہو (محمد) "میرا رب انہاں نو‏‏ں جاندا اے جو ہدایت لیاندے نيں تے انہاں نو‏‏ں جو واضح گمراہی وچ ني‏‏‏‏ں۔"

وَمَا كُنْتَ تَرْجُوْٓا اَنْ يُّلْقٰٓى اِلَيْكَ الْكِتٰبُ اِلَّا رَحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَ فَلَا تَكُوْنَنَّ ظَهِيْرًا لِّلْكٰفِرِيْنَ ۖ

wa mā kunta tarjū ay yulqā ilaikal-kitābu illā raḥmatam mir rabbika falā takūnanna ẓahīral lil-kāfirīn(a).

تے تُسی (محمد) نے کدی آس نئیں کیتی کہ کتاب (القرآن) تہاڈے تے نازل ہووے گی، بلکہ ایہہ تہاڈے رب دی طرفوں رحمت دے طور تے (نازل ہوئی) سی، ایس لئی تہانوں کدی وی کافراں ​​دا مددگار نئیں بننا چاہیدا،

وَلَا يَصُدُّنَّكَ عَنْ اٰيٰتِ اللّٰهِ بَعْدَ اِذْ اُنْزِلَتْ اِلَيْكَ وَادْعُ اِلٰى رَبِّكَ وَلَا تَكُوْنَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِيْنَ ۚ

wa lā yaṣuddunnaka ‘an āyātillāhi ba‘da iż unzilat ilaika wad‘u ilā rabbika wa lā takūnanna minal-musyrikīn(a).

تے انہاں نو‏‏ں آپ نو‏‏ں (محمد) نو‏‏ں اللہ د‏‏ی آیتاں نو‏‏ں پہنچانے تو‏ں روکنے نہ دیں، آیات آپ اُتے نازل ہونے دے بعد، تے (لوگاں) نو‏‏ں اپنے رب اُتے (ایمان) کرنے د‏‏ی دعوت نہ دیں، تے مشرکین وچ شامل نہ ہوو۔

وَلَا تَدْعُ مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَۘ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۗ كُلُّ شَيْءٍ هَالِكٌ اِلَّا وَجْهَهٗ ۗ لَهُ الْحُكْمُ وَاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ ࣖ

wa lā tad‘u ma‘allāhi ilāhan ākhar(a), lā ilāha illā huw(a), kullu syai'in hālikun illā wajhah(ū), lahul-ḥukmu wa ilaihi turja‘ūn(a).

تے اللہ دے علاوہ دوجے دیوتاواں دی عبادت نہ کرو۔ اس دے علاوہ کوئی خدا (جس نو‏‏ں عبادت کرنے دا حق حاصل اے ) نئيں ا‏‏ے۔ سب کجھ ختم ہونا چائیدا اے، سوائے اللہ دے۔ سارے فیصلے اوہدا اختیار نیں، تے صرف اوہدے کول ای تہانوں واپس کیتا جائے گا۔