Q.S الفرقان (اَلْفُرْقَان) - 77 مصرعیاں دی گنتی

تَبٰرَكَ الَّذِيْ نَزَّلَ الْفُرْقَانَ عَلٰى عَبْدِهٖ لِيَكُوْنَ لِلْعٰلَمِيْنَ نَذِيْرًا ۙ

tabārakal-lażī nazzalal-furqāna ‘alā ‘abdihī liyakūna lil-‘ālamīna nażīrā(n).

اللہ دا جلال اے جس نے فرقان (القرآن) نو‏‏ں اپنے خادم (محمد) نو‏‏ں نازل کیتا اے، تاکہ اوہ تمام فطرت (جناں تے انساناں) دے لئی خبردار ہوئے۔

ۨالَّذِيْ لَهٗ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَلَمْ يَتَّخِذْ وَلَدًا وَّلَمْ يَكُنْ لَّهٗ شَرِيْكٌ فِى الْمُلْكِ وَخَلَقَ كُلَّ شَيْءٍ فَقَدَّرَهٗ تَقْدِيْرًا

allażī lahū mulkus-samāwāti wal-arḍi wa lam yattakhiż waladaw wa lam yakul lahū syarīkun fil-mulki wa khalaqa kulla syai'in fa qaddarahū taqdīrā(n).

جس کول آسماناں تے زمین دی بادشاہی اے، اوہدے کول کوئی اولاد نئیں اے، اوہدے لئی کوئی شریک نئیں (اوہدی) طاقت وچ، تے اوہنے ہر شے نوں بنایا، فیر اوہدی صحیح پیمائش طے کیتی۔

وَاتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اٰلِهَةً لَّا يَخْلُقُوْنَ شَيْـًٔا وَّهُمْ يُخْلَقُوْنَ وَلَا يَمْلِكُوْنَ لِاَنْفُسِهِمْ ضَرًّا وَّلَا نَفْعًا وَّلَا يَمْلِكُوْنَ مَوْتًا وَّلَا حَيٰوةً وَّلَا نُشُوْرًا

wattakhażū min dūnihī ālihatal lā yakhluqūna syai'aw wa hum yukhlaqūna wa lā yamlikūna li'anfusihim ḍarraw wa lā naf‘aw wa lā yamlikūna mautaw wa lā ḥayātaw wa lā nusyūrā(n).

لیکن انہاں نے اس دے علاوہ دوسرے دیوتاواں نو‏‏ں (عبادت کرنے دے لئی) لے لیا، حالانکہ انہاں (اوہ دیوتاواں) نے کچھ نئيں بنایا سی، حقیقت وچ اوہ خود پیدا ہوئے سن تے انہاں دے پاس اپنے آپ نو‏‏ں نقصان پہنچانے (مزاحمت) کرنے د‏‏ی کوئی طاقت نئيں سی تے نہ ہی فائدہ (لائک) سکدے سن تے انہاں دے پاس قتل کرنے، زندگی دینے یا (وی) زندہ کرنے د‏‏ی کوئی طاقت نئيں سی۔

وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِنْ هٰذَآ اِلَّآ اِفْكُ ِۨافْتَرٰىهُ وَاَعَانَهٗ عَلَيْهِ قَوْمٌ اٰخَرُوْنَۚ فَقَدْ جَاۤءُوْ ظُلْمًا وَّزُوْرًا ۚ

wa qālal-lażīna kafarū in hāżā illā ifkuniftarāhu wa a‘ānahū ‘alaihi qaumun ākharūn(a), fa qad jā'ū ẓulmaw wa zūrā(n).

تے کافراں ​​نے کہیا کہ ایہ (قرآن) اس دے (محمد) دے ذریعہ ایجاد کردہ جھوٹ دے علاوہ کچھ نئيں اے، دوسرے لوکاں د‏‏ی مدد تو‏ں، بے شک انہاں نے ظلم تے اک عظیم جھوٹ دا ارتکاب کیتا ا‏‏ے۔

وَقَالُوْٓا اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَ اكْتَتَبَهَا فَهِيَ تُمْلٰى عَلَيْهِ بُكْرَةً وَّاَصِيْلًا

wa qālū asāṭīrul-awwalīnaktatabahā fa hiya tumlā ‘alaihi bukrataw wa aṣīlā(n).

اتے اوہناں نے کیہا، "(ایہہ صرف) پرانے لوکاں دیاں پریاں دیاں کہانیاں ہن، جنہاں نوں اسنے لکھن لئی کیہا سی، پھر ہر سویرے اتے شام نوں پریاں دیاں کہانیاں سناؤ۔"

قُلْ اَنْزَلَهُ الَّذِيْ يَعْلَمُ السِّرَّ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ اِنَّهٗ كَانَ غَفُوْرًا رَّحِيْمًا

qul anzalahul-lażī ya‘lamus-sirra fis-samāwāti wal-arḍ(i), innahū kāna gafūrar raḥīmā(n).

کہو (محمد)، "(قرآن) (اللہ) نے نازل کیتا جو اسماناں تے زمین دے رازاں نو جانندا اے، بے شک اوہ سب توں بخشا کرن آلا تے رحم کرن آلا اے۔"

وَقَالُوْا مَالِ هٰذَا الرَّسُوْلِ يَأْكُلُ الطَّعَامَ وَيَمْشِيْ فِى الْاَسْوَاقِۗ لَوْلَآ اُنْزِلَ اِلَيْهِ مَلَكٌ فَيَكُوْنَ مَعَهٗ نَذِيْرًا ۙ

wa qālū mā lihāżar-rasūli ya'kuluṭ-ṭa‘āma wa yamsyī fil-aswāq(i), lau lā unzila ‘alaihi malakun fa yakūna ma‘ahū nażīrā(n).

تے انہاں نے فرمایا "ایہ رسول (محمد) کیوں کھانا کھاندا اے تے بازاراں وچ کیوں پھردا اے؟ اس دے پاس فرشتہ کیوں نازل نئيں کیتا جاندا اے (تاکہ فرشتہ) اس دے نال خبردار کرے۔

اَوْ يُلْقٰىٓ اِلَيْهِ كَنْزٌ اَوْ تَكُوْنُ لَهٗ جَنَّةٌ يَّأْكُلُ مِنْهَاۗ وَقَالَ الظّٰلِمُوْنَ اِنْ تَتَّبِعُوْنَ اِلَّا رَجُلًا مَّسْحُوْرًا

au yulqā ilaihi kanzun au takūnu lahū jannatuy ya'kulu minhā, wa qālaẓ-ẓālimūna in tattabi‘ūna illā rajulam masḥūrā(n).

یا (کیوں نئیں) اوہدے کول دولت گھلی جائے یا (کیوں نئیں) اوہدے لئی اک باغ ہووے، تاں جے اوہ (پیدوار) توں کھا سکے؟” تے ظالم لوکاں نے آکھیا، "تسیں صرف اک اجہے بندے دے مگر لگے او جہنوں جادو کیتا گیا اے۔"

اُنْظُرْ كَيْفَ ضَرَبُوْا لَكَ الْاَمْثَالَ فَضَلُّوْا فَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَ سَبِيْلًا ࣖ

unẓur kaifa ḍarabū lakal-amṡāla fa ḍallū falā yastaṭī‘ūna sabīlā(n).

ویکھو، اوہ تہاڈے بارے وچ کیویں تمثیلاں بناندے نیں، ایس لئی اوہ گمراہ ہو جاندے نیں، اوہ تہاڈی رسولی دی مخالفت کرن دا راہ لبھن توں قاصر ہوندے نیں۔

تَبٰرَكَ الَّذِيْٓ اِنْ شَاۤءَ جَعَلَ لَكَ خَيْرًا مِّنْ ذٰلِكَ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُۙ وَيَجْعَلْ لَّكَ قُصُوْرًا

tabārakal-lażī in syā'a ja‘ala laka khairam min żālika jannātin tajrī min taḥtihal-anhār(u), wa yaj‘al laka quṣūrā(n).

اللہ دا جلال اے، جے اوہ چاہندا، تے تواڈے لیی ایس توں وی چنگا بندا: اوہ باغ جنہاں دے تھلے دریا وگدے نیں، تے تواڈے لیی محل بنائے۔

بَلْ كَذَّبُوْا بِالسَّاعَةِۙ وَاَعْتَدْنَا لِمَنْ كَذَّبَ بِالسَّاعَةِ سَعِيْرًا

bal każżabū bis-sā‘ah(ti), wa a‘tadnā liman każżaba bis-sā‘ati sa‘īrā(n).

اوہ قیامت دے دن وی انکار کردے نیں۔ تے قیامت تو‏ں انکار کرنے والے دے لئی اسيں نے جلنے والا دوزخ تیار کیتا ا‏‏ے۔

اِذَا رَاَتْهُمْ مِّنْ مَّكَانٍۢ بَعِيْدٍ سَمِعُوْا لَهَا تَغَيُّظًا وَّزَفِيْرًا

iżā ra'athum mim makānim ba‘īdin sami‘ū lahā tagayyuẓaw wa zafīrā(n).

جدوں اوہ (جہنم) اوہناں نوں دوروں ویکھدا اے، تے اوہناں نوں اوہدی آواز غصے نال دہاڑدی ہوئی سنائی دیندی اے۔

وَاِذَآ اُلْقُوْا مِنْهَا مَكَانًا ضَيِّقًا مُّقَرَّنِيْنَ دَعَوْا هُنَالِكَ ثُبُوْرًا ۗ

wa iżā ulqū minhā makānan ḍayyiqam muqarranīna da‘au hunālika ṡubūrā(n).

تے جدوں اوہناں نوں جہنم وچ زنجیراں وچ بنھ کے اک تنگ تھاں تے سُٹ دتا جاندا اے تے اوہ اوتھے تباہی لئی فریاد کردے نیں۔

لَا تَدْعُوا الْيَوْمَ ثُبُوْرًا وَّاحِدًا وَّادْعُوْا ثُبُوْرًا كَثِيْرًا

lā tad‘ul-yauma ṡubūraw wāḥidaw wad‘ū ṡubūran kaṡīrā(n).

(اوہناں نوں آکھیا جائے گا)، "اج اک تباہی دی آس نہ رکھو، بلکہ بار بار تباہی دی توقع رکھو"۔

قُلْ اَذٰلِكَ خَيْرٌ اَمْ جَنَّةُ الْخُلْدِ الَّتِيْ وُعِدَ الْمُتَّقُوْنَۗ كَانَتْ لَهُمْ جَزَاۤءً وَّمَصِيْرًا

qul ażālika khairun am jannatul-khuldil-latī wu‘idal-muttaqūn(a), kānat lahum jazā'aw wa maṣīrā(n).

کہو (محمد)، "کیہ ایسی (اک عذاب) چنگی اے، یا ابدی جنت دا وعدہ متقیاں نوں انعام دے طور تے کیتا گیا اے، تے اوہناں لئی واپسی دی تھاں اے؟"

لَهُمْ فِيْهَا مَا يَشَاۤءُوْنَ خٰلِدِيْنَۗ كَانَ عَلٰى رَبِّكَ وَعْدًا مَّسْـُٔوْلًا

lahum fīhā mā yasyā'ūna khālidīn(a), kāna ‘alā rabbika wa‘dam mas'ūlā(n).

اوہناں لئی اوہ سب کجھ جہدی اوہ خواہش کردے نیں اوہدے وچ (جنت) اے، اوہ ابدی رہن گے۔ تہاڈے رب دا ایہو وعدہ اے جہڑا دعا کرن دے قابل اے۔

وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ وَمَا يَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ فَيَقُوْلُ ءَاَنْتُمْ اَضْلَلْتُمْ عِبَادِيْ هٰٓؤُلَاۤءِ اَمْ هُمْ ضَلُّوا السَّبِيْلَ ۗ

wa yauma yaḥsyuruhum wa mā ya‘budūna min dūnillāhi fa yaqūlu a'antum aḍlaltum ‘ibādī hā'ulā'i am hum ḍallus-sabīl(a).

تے (یاد رکھو) جس دن (جدوں) اللہ تعالیٰ نے انہاں نو‏‏ں اللہ دے علاوہ عبادت کرنے والےآں تو‏ں جمع کیتا، فیر اس نے فرمایا (انہاں تو‏ں جنہاں د‏‏ی عبادت کيتی گئی سی) کیہ تسيں اوہ نيں جنہاں نے میرے بندےآں نو‏‏ں گمراہ کیتا یا اوہ خود اوہ نيں جو (حقیقی) راہ تو‏ں گمراہ ہوئے نيں؟

قَالُوْا سُبْحٰنَكَ مَا كَانَ يَنْۢبَغِيْ لَنَآ اَنْ نَّتَّخِذَ مِنْ دُوْنِكَ مِنْ اَوْلِيَاۤءَ وَلٰكِنْ مَّتَّعْتَهُمْ وَاٰبَاۤءَهُمْ حَتّٰى نَسُوا الذِّكْرَۚ وَكَانُوْا قَوْمًاۢ بُوْرًا

qālū subḥānaka mā kāna yambagī lanā an nattakhiża min dūnika min auliyā'a wa lākim matta‘tahum wa ābā'ahum ḥattā nasuż-żikr(a), wa kānū qaumam būrā(n).

انہاں نے (جنہاں د‏‏ی عبادت کيت‏ی جاندی سی ) نے جواب دتا کہ تیرا جلال اے ، ساڈے لئی تیرے دے علاوہ کوئی محافظ لینا مناسب نئيں اے بلکہ آپ نے انہاں نو‏‏ں تے انہاں دے باپ دادا نو‏‏ں زندگی دا لذت بخشیا اے تاکہ اوہ خبردار نو‏‏ں بھول جاندے نيں تے اوہ فنا ہونے والی قوم نيں ۔

فَقَدْ كَذَّبُوْكُمْ بِمَا تَقُوْلُوْنَۙ فَمَا تَسْتَطِيْعُوْنَ صَرْفًا وَّلَا نَصْرًاۚ وَمَنْ يَّظْلِمْ مِّنْكُمْ نُذِقْهُ عَذَابًا كَبِيْرًا

faqad każżabūkum bimā taqūlūn(a), famā tastaṭī‘ūna ṣarfaw wa lā naṣrā(n), wa may yaẓlim minkum nużiqhu ‘ażāban kabīrā(n).

لہٰذا بے شک، انہاں لوکاں (جہناں دی پوجا کیتی جاندی اے) نے تہاڈی گل دا انکار کیتا اے، لہذا تُسی (عذاب) دا مقابلہ نئیں کر سکو گے تے (اپنے آپ) دی مدد نئیں کر سکو گے، تے تہاڈے وچوں جہڑا وی ظلم کرے گا، اسی ضرور اوہنوں اک وڈی سزا عائد کراں گے۔

وَمَآ اَرْسَلْنَا قَبْلَكَ مِنَ الْمُرْسَلِيْنَ اِلَّآ اِنَّهُمْ لَيَأْكُلُوْنَ الطَّعَامَ وَيَمْشُوْنَ فِى الْاَسْوَاقِۗ وَجَعَلْنَا بَعْضَكُمْ لِبَعْضٍ فِتْنَةً ۗ اَتَصْبِرُوْنَۚ وَكَانَ رَبُّكَ بَصِيْرًا ࣖ ۔

wa mā arsalnā qablaka minal-mursalīna illā innahum laya'kulūnaṭ-ṭa‘āma wa yamsyūna fil aswāq(i), wa ja‘alnā ba‘ḍakum liba‘ḍin fitnah(tan), ataṣbirūn(a), wa kāna rabbuka baṣīrā(n).

تے اساں آپ (محمد) تو‏ں پہلے قاصد نئيں بھیجے بلکہ اوہ خوراک کھاندے تے بازاراں وچ گھومدے پھردے سن ۔ تے اسی تہاڈے وچوں کجھ نوں دوجیاں لئی آزمائش بنا دتا۔ کی تسی صبر کرو گے؟ تے تیرا رب سب کجھ ویکھن آلا اے۔

۞ وَقَالَ الَّذِيْنَ لَا يَرْجُوْنَ لِقَاۤءَنَا لَوْلَآ اُنْزِلَ عَلَيْنَا الْمَلٰۤىِٕكَةُ اَوْ نَرٰى رَبَّنَا ۗ لَقَدِ اسْتَكْبَرُوْا فِيْٓ اَنْفُسِهِمْ وَعَتَوْ عُتُوًّا كَبِيْرًا

wa qālal-lażīna lā yarjūna liqā'anā lau lā unzila ‘alainal-malā'ikata au narā rabbanā, laqadistakbarū fī anfusihim wa ‘atau ‘utuwwan kabīrā(n).

تے اوہ جیہڑے ساڈے نال ملاقات دی امید نئیں کردے اوہ کہندے نیں، "فرشتے ساڈے کول کیوں نئیں گھلے گئے یا (کیوں) اسی اپنے رب نوں نئیں ویکھیا؟" بے شک، اوہناں نے اپنے آپ تے فخر کیتا اے تے واقعی اپنی حد توں تجاوز کیتا اے (ظلم کرن وچ)۔

يَوْمَ يَرَوْنَ الْمَلٰۤىِٕكَةَ لَا بُشْرٰى يَوْمَىِٕذٍ لِّلْمُجْرِمِيْنَ وَيَقُوْلُوْنَ حِجْرًا مَّحْجُوْرًا

yauma yaraunal-malā'ikata lā busyrā yauma'iżil lil-mujrimīna wa yaqūlūna ḥijram maḥjūrā(n).

(یاد رکھو) جس دن اوہ فرشتاں نو‏‏ں دیکھن گے، اس دن گنہگاراں دے لئی کوئی خوشخبری نئيں ہوئے گی، تے اوہ کہن گے کہ "ہجران محجرہ"۔

وَقَدِمْنَآ اِلٰى مَا عَمِلُوْا مِنْ عَمَلٍ فَجَعَلْنٰهُ هَبَاۤءً مَّنْثُوْرًا

wa qadimnā ilā mā ‘amilū min ‘amalin fa ja‘alnāhu habā'am manṡūrā(n).

تے اسی اوہناں نوں اوہناں دے سارے کم وکھاواں گے، فیر اسی اوہناں نوں (جیویں) بکھری ہوئی مٹی بنا دیواں گے۔

اَصْحٰبُ الْجَنَّةِ يَوْمَىِٕذٍ خَيْرٌ مُّسْتَقَرًّا وَّاَحْسَنُ مَقِيْلًا

aṣḥābul-jannati yauma'iżin khairum mustaqarraw wa aḥsanu maqīlā(n).

جنت دے وسنیکاں نوں، اوس دن، بہترین رہائش گاہواں تے بہترین آرام کرن آلیاں تھاواں ملن گیاں۔

وَيَوْمَ تَشَقَّقُ السَّمَاۤءُ بِالْغَمَامِ وَنُزِّلَ الْمَلٰۤىِٕكَةُ تَنْزِيْلًا

wa yauma tasyaqqaqus-samā'u bil-gamāmi wa nuzzilal-malā'ikatu tanzīlā(n).

تے (یاد رکھو) اوہ دن جدوں اسمان اک چٹے بدل دے نال پھٹ جائے گا تے فرشتے (لہراں وچ) تھلے گھل دتے جان گے۔

اَلْمُلْكُ يَوْمَىِٕذِ ِۨالْحَقُّ لِلرَّحْمٰنِۗ وَكَانَ يَوْمًا عَلَى الْكٰفِرِيْنَ عَسِيْرًا

al-mulku yauma'iżinil-ḥaqqu lir-raḥmān(i), wa kāna yauman ‘alal-kāfirīna ‘asīrā(n).

بادشاہی، اوہ دن، سب توں ودھ فضل دی اے۔ تے اوہ دن کافراں ​​دے لئی مشکل دن ہُندا ا‏‏ے۔

وَيَوْمَ يَعَضُّ الظَّالِمُ عَلٰى يَدَيْهِ يَقُوْلُ يٰلَيْتَنِى اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُوْلِ سَبِيْلًا

wa yauma ya‘aḍḍuẓ-ẓālimu ‘alā yadaihi yaqūlu yā laitanittakhażtu ma‘ar-rasūli sabīlā(n).

تے (یاد کرو) اوہ دن (جدوں) ناانصافی نے اپنی دو انگلاں چب لئیاں، (اپنی اعمال تے پچھتاوا کردے ہوئے) ایہ کہندے ہوئے کہ اے!

يٰوَيْلَتٰى لَيْتَنِيْ لَمْ اَتَّخِذْ فُلَانًا خَلِيْلًا

yā wailatā laitanī lam attakhiż fulānan khalīlā(n).

اوہ، ہائے میرے تے! جے (ماضی چ) میں اوس فلاں فلاں نوں اپنے نیڑے دا بیلی نئیں بنایا ہوندا،

لَقَدْ اَضَلَّنِيْ عَنِ الذِّكْرِ بَعْدَ اِذْ جَاۤءَنِيْۗ وَكَانَ الشَّيْطٰنُ لِلْاِنْسَانِ خَذُوْلًا

laqad aḍallanī ‘aniż-żikri ba‘da iż jā'anī, wa kānasy-syaiṭānu lil-insāni khażūlā(n).

بے شک، اس نے مینوں (قرآن) دی انتباہ توں گمراہ کیتا جدوں ایہہ (قرآن) میرے کول آیا سی۔ تے شیطان واقعی انساناں دا غدار اے۔"

وَقَالَ الرَّسُوْلُ يٰرَبِّ اِنَّ قَوْمِى اتَّخَذُوْا هٰذَا الْقُرْاٰنَ مَهْجُوْرًا

wa qālar-rasūlu yā rabbi inna qaumittakhażū hāżal-qur'āna mahjūrā(n).

تے رسول (محمد) نے فرمایا اے میرے رب بے شک میری قوم نے اس قرآن نو‏‏ں نظر انداز کر دتا ا‏‏ے۔

وَكَذٰلِكَ جَعَلْنَا لِكُلِّ نَبِيٍّ عَدُوًّا مِّنَ الْمُجْرِمِيْنَۗ وَكَفٰى بِرَبِّكَ هَادِيًا وَّنَصِيْرًا

wa każālika ja‘alnā likulli nabiyyin ‘aduwwam minal-mujrimīn(a), wa kafā birabbika hādiyaw wa naṣīrā(n).

اس طرح، ہر نبی دے لیی، اساں گنہگار لوکاں دے دشمن بنائے ہن۔ پر تیرا رب رہنما تے مددگار دے طور تے کافی اے.

وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَوْلَا نُزِّلَ عَلَيْهِ الْقُرْاٰنُ جُمْلَةً وَّاحِدَةً ۛ كَذٰلِكَ ۛ لِنُثَبِّتَ بِهٖ فُؤَادَكَ وَرَتَّلْنٰهُ تَرْتِيْلًا

wa qālal-lażīna kafarū lau lā nuzzila ‘alaihil-qur'ānu jumlataw wāḥidatan - każālika - linuṡabbita bihī fu'ādaka wa rattalnāhu tartīlā(n).

تے کافراں ​​نے کہیا قرآن اک بار اس اُتے کیوں نازل نئيں ہويا؟ ایس طراں، تاں جے اسیں تہاڈے (محمد) دے دل نوں ایس نال مضبوط کرئیے تے ایس نوں ترتیل (آہستہ آہستہ، ہولی ہولی تے صحیح) پڑھئیے۔

وَلَا يَأْتُوْنَكَ بِمَثَلٍ اِلَّا جِئْنٰكَ بِالْحَقِّ وَاَحْسَنَ تَفْسِيْرًا ۗ

wa lā ya'tūnaka bimaṡalin illā ji'nāka bil-ḥaqqi wa aḥsana tafsīrā(n).

تے اوہ (کافر) آپ دے پاس کوئی عجیب و غریب چیز نئيں آئے بلکہ اسيں آپ دے پاس حق تے بہترین وضاحت لے ک‏ے آئے نيں۔

اَلَّذِيْنَ يُحْشَرُوْنَ عَلٰى وُجُوْهِهِمْ اِلٰى جَهَنَّمَۙ اُولٰۤىِٕكَ شَرٌّ مَّكَانًا وَّاَضَلُّ سَبِيْلًا ࣖ

allażīna yuḥsyarūna ‘alā wujūhihim ilā jahannam(a), ulā'ika syarrum makānaw wa aḍallu sabīlā(n).

اوہ لوک جنہاں نوں اپنے چہرے توں گھسیٹ کے جہنم وچ اکٹھا کیتا جاندا اے، اوہ اوہ نیں جیہڑے بدترین تھاں تے نیں تے اپنے راہواں وچ سب توں گمراہ نیں۔

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ وَجَعَلْنَا مَعَهٗٓ اَخَاهُ هٰرُوْنَ وَزِيْرًا ۚ

wa laqad ātainā mūsal-kitāba wa ja‘alnā ma‘ahū akhāhu hārūna wazīrā(n).

تے بے شک اساں نے موسیٰ نو‏‏ں کتاب (توریت) دتی اے تے ہارون نو‏‏ں اس دا بھائی بنایا اے، اس دے نال وزیر (دستگار) دے طور اُتے۔

فَقُلْنَا اذْهَبَآ اِلَى الْقَوْمِ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۗ فَدَمَّرْنٰهُمْ تَدْمِيْرًا ۗ

fa qulnażhabā ilal-qaumil-lażīna każżabū bi'āyātinā, fa dammarnāhum tadmīrā(n).

اس دے بعد اسيں نے کہیا (انہاں دونے نو‏‏ں) "تسی دونے انہاں لوکاں دے پاس جاؤ جو ساڈی نشانیاں تو‏ں انکار کردے ني‏‏‏‏ں۔" فیر اسیں اوہناں نوں اپنی پوری طاقت نال تباہ کر دتا۔

وَقَوْمَ نُوْحٍ لَّمَّا كَذَّبُوا الرُّسُلَ اَغْرَقْنٰهُمْ وَجَعَلْنٰهُمْ لِلنَّاسِ اٰيَةًۗ وَاَعْتَدْنَا لِلظّٰلِمِيْنَ عَذَابًا اَلِيْمًا ۚ

wa qauma nūḥil lammā każżabur-rusula agraqnāhum wa ja‘alnāhum lin-nāsi āyah(tan), wa a‘tadnā liẓ-ẓālimīna ‘ażāban alīmā(n).

تے (اسیں) نوح دے قوم نو‏‏ں تباہ کر دتا جدو‏ں انہاں نے رسولاں تو‏ں جھوٹ بولیا ۔ اسیں اوہناں نوں ڈبو دتا تے اوہناں دیاں (کہانیاں) نوں بنی نوع انسان لئی سبق بنا دتا۔ تے اسی ظالماں لئی اک تکلیف دہ عذاب تیار کیتی اے،

وَعَادًا وَّثَمُوْدَا۟ وَاَصْحٰبَ الرَّسِّ وَقُرُوْنًاۢ بَيْنَ ذٰلِكَ كَثِيْرًا

wa ‘ādaw wa ṡamūda wa aṣḥābar-rassi wa qurūnam baina żālika kaṡīrā(n).

تے (اسیں) اہل عاد تے صمود تے اہل راس تے انہاں (قوماں) وچو‏ں کئی (ہور) نسلاں نو‏‏ں تباہ کر دتا ا‏‏ے۔

وَكُلًّا ضَرَبْنَا لَهُ الْاَمْثَالَۖ وَكُلًّا تَبَّرْنَا تَتْبِيْرًا

wa kullan ḍarabnā lahul-amṡāl(a), wa kullan tabbarnā tatbīrā(n).

تے اسی انہاں وچو‏ں ہر اک نو‏‏ں مثال بنایا اے تے انہاں وچو‏ں ہر اک نو‏‏ں اس د‏ی مکمل تباہی دے لئی تباہ کر دتا ا‏‏ے۔

وَلَقَدْ اَتَوْا عَلَى الْقَرْيَةِ الَّتِيْٓ اُمْطِرَتْ مَطَرَ السَّوْءِۗ اَفَلَمْ يَكُوْنُوْا يَرَوْنَهَاۚ بَلْ كَانُوْا لَا يَرْجُوْنَ نُشُوْرًا

wa laqad atau ‘alal-qaryatil-latī umṭirat maṭaras-sau'(i), afalam yakūnū yaraunahā, bal kānū lā yarjūna nusyūrā(n).

تے بے شک اوہ (مکہ دے مشرکین) اک ایسی سرزمین (سدوم) تو‏ں گزر چکے سن جو (پہلاں) خراب بارش (پتھر د‏‏ی بارش) تو‏ں متاثر ہوئی سی ۔ اوہناں نے ویکھیا نہیں سی؟ حقیقت چ، اوہناں نے اصل چ قیامت دے دن دی توقع نئیں کیتی۔

وَاِذَا رَاَوْكَ اِنْ يَّتَّخِذُوْنَكَ اِلَّا هُزُوًاۗ اَهٰذَا الَّذِيْ بَعَثَ اللّٰهُ رَسُوْلًا

wa iżā ra'auka iy yattakhiżūnaka illā huzuwā(n), ahāżal-lażī ba‘aṡallāhu rasūlā(n).

تے جدوں اوہ تہانوں (محمد) ویکھدے نیں تے صرف تہاڈا مذاق اڈاندے نیں (کہدے نیں) ”کی ایہہ اوہ بندہ اے جیہنوں اللہ نے رسول دے طور تے گھلیا سی؟

اِنْ كَادَ لَيُضِلُّنَا عَنْ اٰلِهَتِنَا لَوْلَآ اَنْ صَبَرْنَا عَلَيْهَاۗ وَسَوْفَ يَعْلَمُوْنَ حِيْنَ يَرَوْنَ الْعَذَابَ مَنْ اَضَلُّ سَبِيْلًا

in kāda layuḍillunā ‘an ālihatinā lau lā an ṣabarnā ‘alaihā, wa saufa ya‘lamūna ḥīna yaraunal-‘ażāba man aḍallu sabīlā(n).

بے شک، اوہ سانوں اپنی عبادت توں تقریباً گمراہ کر دیوے گا، جے اسی اوہدی عبادت (عبادت) نئیں کردے۔" تے بعد چ اوہ جانن گے جدوں اوہ عذاب ویکھن گے، کون سب توں بوہتا گمراہ ہویا اے۔

اَرَءَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ اِلٰهَهٗ هَوٰىهُۗ اَفَاَنْتَ تَكُوْنُ عَلَيْهِ وَكِيْلًا ۙ

ara'aita manittakhaża ilāhahū hawāh(u), afa anta takūnu ‘alaihi wakīlā(n).

تُسی (محمد) کوئی اجیہا بندہ ویکھیا اے جہڑا اپنیاں خواہشاں نوں اپنا دیوتا بنا لیندا اے؟ کی تسی اوہدے راکھی ہوو گے؟

اَمْ تَحْسَبُ اَنَّ اَكْثَرَهُمْ يَسْمَعُوْنَ اَوْ يَعْقِلُوْنَۗ اِنْ هُمْ اِلَّا كَالْاَنْعَامِ بَلْ هُمْ اَضَلُّ سَبِيْلًا ࣖ

am taḥsabu anna akṡarahum yasma‘ūna au ya‘qilūn(a), in hum illā kal-an‘āmi bal hum aḍallu sabīlā(n).

یا تہاڈا خیال اے کہ ایہناں چوں بوہتے سُندے نیں یا سمجھدے نیں؟ اوہ ڈنگراں وانگوں نیں، ہور وی گمراہ نیں۔

اَلَمْ تَرَ اِلٰى رَبِّكَ كَيْفَ مَدَّ الظِّلَّۚ وَلَوْ شَاۤءَ لَجَعَلَهٗ سَاكِنًاۚ ثُمَّ جَعَلْنَا الشَّمْسَ عَلَيْهِ دَلِيْلًا ۙ

alam tara ilā rabbika kaifa maddaẓ-ẓill(a), wa lau syā'a laja‘alahū sākinā(n), ṡumma ja‘alnasy-syamsa ‘alaihi dalīlā(n).

کی تسی اپنے رب دی تخلیق تے نئیں ویکھیا، کہ اوہ پرچھاویں نو کیویں لمبا کردا اے (تے چھوٹا کردا اے)؛ تے جے اوہ چاہندا، تے اوہ اوہناں نوں (پرچھاویں) مستقل بنا دیندا، فیر اسیں سورج نوں رہنما بنایا،

ثُمَّ قَبَضْنٰهُ اِلَيْنَا قَبْضًا يَّسِيْرًا

Ṡumma qabaḍnā ilainā qabḍay yasīrā(n).

فیر اسی ایہنوں (پرچھانواں) ہولی ہولی اپنے ول کھچ لیا۔

وَهُوَ الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الَّيْلَ لِبَاسًا وَّالنَّوْمَ سُبَاتًا وَّجَعَلَ النَّهَارَ نُشُوْرًا

wa huwal-lażī ja‘ala lakumul-laila libāsaw wan-nauma subātaw wa ja‘alan-nahāra nusyūrā(n).

تے اوہی اے جس نے رات نوں تہاڈے لئی لباس بنایا، تے آرام لئی نیندر بنائی، تے دن نوں اٹھن لئی کوشش کیتی۔

وَهُوَ الَّذِيْٓ اَرْسَلَ الرِّيَاحَ بُشْرًاۢ بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهٖۚ وَاَنْزَلْنَا مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً طَهُوْرًا ۙ

wa huwal-lażī arsalar-riyāḥa busyram baina yadai raḥmatih(ī), wa anzalnā minas-samā'i mā'an ṭahūrā(n).

تے ایہ اوہی اے جو اپنی رحمت (بارش) دی آمد توں پہلے خوشخبری دا حامل ہوا چلاندا اے؛ تے اسی اسمان توں بہوں صاف پانی اتاریا،

لِّنُحْيِ َۧ بِهٖ بَلْدَةً مَّيْتًا وَّنُسْقِيَهٗ مِمَّا خَلَقْنَآ اَنْعَامًا وَّاَنَاسِيَّ كَثِيْرًا

linuḥyiya bihī baldatam maitaw wa nusqiyahū mimmā khalaqnā an‘āmaw wa anāsiyya kaṡīrā(n).

تاں جے (اوس پانی دے نال) اسی اک مردہ (بنجر) زمین نوں حیاتی دیندے آں، تے اسی جو کجھ بنایا اے اوہدے وچوں کجھ نوں پین دینے آں، (شکل وچ) ڈنگر تے بوہت سارے لوکاں نوں۔

وَلَقَدْ صَرَّفْنٰهُ بَيْنَهُمْ لِيَذَّكَّرُوْاۖ فَاَبٰىٓ اَكْثَرُ النَّاسِ اِلَّا كُفُوْرًا

wa laqad ṣarrafnāhu bainahum liyażżakkarū, fa abā akṡarun-nāsi illā kufūrā(n).

تے بے شک، اسی انہاں دے درمیان اس (بارش) نو‏‏ں گزاریا اے تاکہ اوہ سبق سکھ سکن؛ پر بوہتے لوک (شکر گزار) نئیں ہونا چاہندے، اوہ (برکتاں) توں وی انکار کردے نیں۔

وَلَوْ شِئْنَا لَبَعَثْنَا فِيْ كُلِّ قَرْيَةٍ نَّذِيْرًا ۖ

wa lau syi'nā laba‘aṡnā fī kulli qaryatin nażīrā(n).

تے جے اسی چاہندے، تے اسی ہر ملک تے خبردار کرن آلا گھل دیندے۔

فَلَا تُطِعِ الْكٰفِرِيْنَ وَجَاهِدْهُمْ بِهٖ جِهَادًا كَبِيْرًا

falā tuṭi‘il-kāfirīna wa jāhidhum bihī jihādan kabīrā(n).

لہٰذا کفار د‏‏ی اطاعت نہ کرو، تے اس دے نال (قرآن) تو‏ں وڈی (روح د‏‏ی) جدوجہد دے نال انہاں دے خلاف جنگ کرو۔

۞ وَهُوَ الَّذِيْ مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ هٰذَا عَذْبٌ فُرَاتٌ وَّهٰذَا مِلْحٌ اُجَاجٌۚ وَجَعَلَ بَيْنَهُمَا بَرْزَخًا وَّحِجْرًا مَّحْجُوْرًا

wa huwal-lażī marajal-baḥraini hāżā ‘ażbun furātuw wa hāżā milḥun ujāj(un), wa ja‘ala bainahumā barzakhaw wa ḥijram maḥjūrā(n).

تے ایہ اوہی اے جو دونے سمندراں نو‏‏ں بہنے دیندا اے (اک دوسرے دے نال)؛ ایہہ اک دھندلا تے تازہ اے تے دوجا بہوں نمکین تے کڑوا اے; تے اس نے انہاں دے درمیان اک ناقابل رسائی دیوار تے حد بنائی۔

وَهُوَ الَّذِيْ خَلَقَ مِنَ الْمَاۤءِ بَشَرًا فَجَعَلَهٗ نَسَبًا وَّصِهْرًاۗ وَكَانَ رَبُّكَ قَدِيْرًا

wa huwal-lażī khalaqa minal-mā'i basyaran fa ja‘alahū nasabaw wa ṣihrā(n), wa kāna rabbuka qadīrā(n).

تے اوہنے (وی) انسان نوں پانی توں بنایا، فیر اوہنے اوہنوں اولاد تے دولت بنایا تے تہاڈا رب قادر مطلق اے۔

وَيَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مَا لَا يَنْفَعُهُمْ وَلَا يَضُرُّهُمْۗ وَكَانَ الْكَافِرُ عَلٰى رَبِّهٖ ظَهِيْرًا

wa ya‘budūna min dūnillāhi mā lā yanfa‘uhum wa lā yaḍurruhum, wa kānal-kāfiru ‘alā rabbihī ẓahīrā(n).

تے اللہ دے علاوہ اوہ عبادت کردے نيں جو انہاں نو‏‏ں کوئی فائدہ نہ پہنچائے تے نہ ہی انہاں دے لئی آفت پہنچائے۔ کافر اپنے رب دی نافرمانی کرن لئی شیطان دے مددگار ہن۔

وَمَآ اَرْسَلْنٰكَ اِلَّا مُبَشِّرًا وَّنَذِيْرًا

wa mā arsalnāka illā mubasysyiraw wa nażīrā(n).

تے اسی تہانوں (محمد) نئیں گھلیا بلکہ صرف بشارت دین آلے تے خبردار کرن آلے دے طور تے گھلیا۔

قُلْ مَآ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ اَجْرٍ اِلَّا مَنْ شَاۤءَ اَنْ يَّتَّخِذَ اِلٰى رَبِّهٖ سَبِيْلًا

qul mā as'alukum ‘alaihi min ajrin illā man syā'a ay yattakhiża ilā rabbihī sabīlā(n).

کہو، "میں (پیغام) پہنچان وچ تہاڈے کولوں بدلے وچ کجھ نئیں منگدا، بلکہ (امید اے کہ) لوک اپنے رب ول راہ اختیار کرن گے۔"

وَتَوَكَّلْ عَلَى الْحَيِّ الَّذِيْ لَا يَمُوْتُ وَسَبِّحْ بِحَمْدِهٖۗ وَكَفٰى بِهٖ بِذُنُوْبِ عِبَادِهٖ خَبِيْرًا ۚ

wa tawakkal ‘alal-ḥayyil-lażī lā yamūtu wa sabbiḥ biḥamdih(ī), wa kafā bihī biżunūbi ‘ibādihī khabīrā(n).

تے اللہ تے بھروسہ رکھو جہڑا جیوندا اے جیہڑا نئیں مردا تے اوہدی حمد کر کے اوہدی تسبیح کرو۔ تے ایہہ کافی اے کہ اوہ اپنے بندیاں دے گناہواں نوں سب کجھ جانن والا اے،

اَلَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا فِيْ سِتَّةِ اَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوٰى عَلَى الْعَرْشِۚ اَلرَّحْمٰنُ فَسْـَٔلْ بِهٖ خَبِيْرًا

allażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa wa mā bainahumā fī sittati ayyāmin ṡummastawā ‘alal-‘arsy(i), ar-raḥmānu fas'al bihī khabīrā(n).

جس نے چھ یگاں وچ آسمان تے زمین نو‏‏ں بنایا تے انہاں دے درمیان جو کچھ اے، اس دے بعد اوہ عرش اُتے بیٹھا، (اوہ) رحمان اللّٰہ اے، لہذا (اللہ دے بارے وچ) اس تو‏ں پُچھو جو بہتر جانندا اے (محمد)۔

وَاِذَا قِيْلَ لَهُمُ اسْجُدُوْا لِلرَّحْمٰنِ قَالُوْا وَمَا الرَّحْمٰنُ اَنَسْجُدُ لِمَا تَأْمُرُنَا وَزَادَهُمْ نُفُوْرًا ۩ ࣖ

wa iżā qīla lahumusjudū lir-raḥmāni qālū wa mar-raḥmānu anasjudu limā ta'murunā wa zādahum nufūrā(n).

تے جدو‏ں انہاں تو‏ں کہیا جاندا اے کہ "رحیم الرحیم دے سامنے سجدہ کرو" تاں اوہ جواب دیندے نيں کہ "رحیم الرحیم کون اے؟ کیہ اسيں اس اللہ دے سامنے جھکاں گے جسنو‏ں آپ (محمد) نے حکم دتا سی (اس سجدہ کرنے دے لئی)؟ تے اوہ اگے توں اگے (سچ توں) دوڑدے نیں۔

تَبٰرَكَ الَّذِيْ جَعَلَ فِى السَّمَاۤءِ بُرُوْجًا وَّجَعَلَ فِيْهَا سِرٰجًا وَّقَمَرًا مُّنِيْرًا

tabārakal-lażī ja‘ala fis-samā'i burūjaw wa ja‘ala fīhā sirājaw wa qamaram munīrā(n).

اللہ دا جلال اے جس نے اسمان تے ستارے بنائے تے سورج تے چن نوں وی چمکایا.

وَهُوَ الَّذِيْ جَعَلَ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ خِلْفَةً لِّمَنْ اَرَادَ اَنْ يَّذَّكَّرَ اَوْ اَرَادَ شُكُوْرًا

wa huwal-lażī ja‘alal-laila wan-nahāra khilfatal liman arāda ay yażżakkara au arāda syukūrā(n).

تے اوہ (وی) اوہناں لوکاں لئی رات تے دن نوں متبادل بناندا اے جیہڑے سبق سکھنا چاہندے نیں یا جیہڑے شکر گزار ہونا چاہندے نیں ۔

وَعِبَادُ الرَّحْمٰنِ الَّذِيْنَ يَمْشُوْنَ عَلَى الْاَرْضِ هَوْنًا وَّاِذَا خَاطَبَهُمُ الْجٰهِلُوْنَ قَالُوْا سَلٰمًا

wa ‘ibādur-raḥmānil-lażīna yamsyūna ‘alal-arḍi haunaw wa iżā khāṭabahumul-jāhilūna qālū salāmā(n).

رہی گل رحمان رب دے بندیاں دی تے اوہ اوہ نیں جیہڑے عاجزی نال زمین تے چلدے نیں تے جدوں جاہل لوک اوہناں نوں سلام کردے نیں (توہین آمیز الفاظ دے نال)، تے اوہ "سلام" کہندے نیں۔

وَالَّذِيْنَ يَبِيْتُوْنَ لِرَبِّهِمْ سُجَّدًا وَّقِيَامًا

wal-lażīna yabītūna lirabbihim sujjadaw wa qiyāmā(n).

تے اوہ جیہڑے رات نوں سجدے تے کھلو کے اپنے رب دی عبادت کردے ہوئے گزاردے نیں۔

وَالَّذِيْنَ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَا اصْرِفْ عَنَّا عَذَابَ جَهَنَّمَۖ اِنَّ عَذَابَهَا كَانَ غَرَامًا ۖ

wal-lażīna yaqūlūna rabbanaṣrif ‘annā ‘ażāba jahannam(a), inna ‘ażābahā kāna garāmā(n).

تے اوہ جیہڑے آکھدے نیں، "ساڈے رب ساڈے کولوں دوزخ دی عذاب دور کر، کیوں جے بے شک اوہدی عذاب ہمیش دی تباہی لے کے آوے گی"۔

اِنَّهَا سَاۤءَتْ مُسْتَقَرًّا وَّمُقَامًا

innahā sā'at mustaqarraw wa muqāmā(n).

بے شک، جہنم آباد ہون تے رہن لئی سب توں بھیڑی تھاں اے۔

وَالَّذِيْنَ اِذَآ اَنْفَقُوْا لَمْ يُسْرِفُوْا وَلَمْ يَقْتُرُوْا وَكَانَ بَيْنَ ذٰلِكَ قَوَامًا

wal-lażīna iżā anfaqū lam yusrifū wa lam yaqturū wa kāna baina żālika qawāmā(n).

تے (رب الرحیم دے بندےآں سمیت) اوہ جیہڑے جدوں (مال) خرچ کردے نیں، نہ حد توں ودھ ہوندے نیں، تے نہ ای اوہ (وی) کنجوس ہوندے نیں، ایہ دوویں معقول ہوندے نیں،

وَالَّذِيْنَ لَا يَدْعُوْنَ مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَ وَلَا يَقْتُلُوْنَ النَّفْسَ الَّتِيْ حَرَّمَ اللّٰهُ اِلَّا بِالْحَقِّ وَلَا يَزْنُوْنَۚ وَمَنْ يَّفْعَلْ ذٰلِكَ يَلْقَ اَثَامًا ۙ

wal-lażīna lā yad‘ūna ma‘allāhi ilāhan ākhara wa lā yaqtulūnan nafsal-latī ḥarramallāhu illā bil-ḥaqqi wa lā yaznūn(a), wa may yaf‘al żālika yalqa aṡāmā(n).

تے اوہ لوک جو دوسرے دیوتاواں دے نال اللہ دے نال شریک نئيں کردے تے انہاں لوکاں نو‏‏ں قتل نئيں کردے جنہاں نو‏‏ں اللہ نے حرام کیتا اے سوائے حق (عقل) دے، تے زنا نئيں کردے؛ تے جہڑا وی انج کرے گا، اوہنوں ضرور سخت سزا ملے گی،

يُّضٰعَفْ لَهُ الْعَذَابُ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ وَيَخْلُدْ فِيْهٖ مُهَانًا ۙ

yuḍā‘af lahul-‘ażābu yaumal-qiyāmati wa yakhlud fīhī muhānā(n).

(یعنی) قیامت دے دن اس دے لئی عذاب کثیر ہو جائے گی تے اوہ اس عذاب وچ ہی رہوے گا، ذلت دی حالت وچ،

اِلَّا مَنْ تَابَ وَاٰمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صَالِحًا فَاُولٰۤىِٕكَ يُبَدِّلُ اللّٰهُ سَيِّاٰتِهِمْ حَسَنٰتٍۗ وَكَانَ اللّٰهُ غَفُوْرًا رَّحِيْمًا

illā man tāba wa āmana wa ‘amila ‘amalan ṣāliḥan fa ulā'ika yubaddilullāhu sayyi'ātihim ḥasanāt(in), wa kānallāhu gafūrar raḥīmā(n).

سوائے اوہناں دے جیہڑے توبہ کردے نیں تے ایمان لیاندے نیں تے چنگے کم کردے نیں؛ فیر اللہ نے اوہناں دی برائی نوں چنگیائی نال بدل دتا۔ اللہ بخشا کرن آلا، رحم کرن آلا اے۔

وَمَنْ تَابَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَاِنَّهٗ يَتُوْبُ اِلَى اللّٰهِ مَتَابًا

wa man tāba wa ‘amila ṣāliḥan fa innahū yatūbu ilallāhi matābā(n).

تے جو کوئی توبہ کردا اے تے نیک کم کردا اے، بے شک اوہ حقیقی توبہ دے نال اللہ تو‏ں توبہ کردا ا‏‏ے۔

وَالَّذِيْنَ لَا يَشْهَدُوْنَ الزُّوْرَۙ وَاِذَا مَرُّوْا بِاللَّغْوِ مَرُّوْا كِرَامًا

wal-lażīna yasyhadūnaz-zūr(a), wa iżā marrū bil-lagwi marrū kirāmā(n).

تے اوہ جو جھوٹی گواہی نئيں دیندے تے جدو‏ں بیکار کم کرنے والے (لوکاں) نو‏‏ں ملدے نيں تاں اپنی عزت نو‏‏ں برقرار رکھدے ہوئے اوتھ‏ے تو‏ں چلے جاندے نيں۔

وَالَّذِيْنَ اِذَا ذُكِّرُوْا بِاٰيٰتِ رَبِّهِمْ لَمْ يَخِرُّوْا عَلَيْهَا صُمًّا وَّعُمْيَانًا

wal-lażīna iżā żukkirū bi'āyāti rabbihim lam yakhirrū ‘alaihā ṣummaw wa ‘umyānā(n).

تے اوہ جیہڑے اپنے رب دیاں آیتاں نال خبردار ہون تے بہرے تے انھے لوکاں وانگوں ورتاء نئیں کردے،

وَالَّذِيْنَ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَا هَبْ لَنَا مِنْ اَزْوَاجِنَا وَذُرِّيّٰتِنَا قُرَّةَ اَعْيُنٍ وَّاجْعَلْنَا لِلْمُتَّقِيْنَ اِمَامًا

wal-lażīna yaqūlūna rabbanā hab lanā min azwājinā wa żurriyyātinā qurrata a‘yuniw waj‘alnā lil-muttaqīna imāmā(n).

تے اوہ جیہڑے کہندے نیں، "ساڈے رب، ساڈے دلاں وچ خوشی دے طور تے ساڈے ساتھیاں تے ساڈی اولاد نوں عطا کر، تے سانوں متقیاں دے رہنما بنا دے۔"

اُولٰۤىِٕكَ يُجْزَوْنَ الْغُرْفَةَ بِمَا صَبَرُوْا وَيُلَقَّوْنَ فِيْهَا تَحِيَّةً وَّسَلٰمًا ۙ

ulā'ika yujzaunal-gurfata bimā ṣabarū wa yulaqqauna fīhā taḥiyyataw wa salāmā(n).

انہاں دے صبر دے بدلے انہاں نو‏‏ں اک بلند مقام (جنت وچ ) دتا جائے گا تے اوتھ‏ے انہاں نو‏ں عزت تے سلام تو‏ں استقبال کیتا جائے گا۔

خٰلِدِيْنَ فِيْهَاۗ حَسُنَتْ مُسْتَقَرًّا وَّمُقَامًا

khālidīna fīhā, ḥasunat mustaqarraw wa muqāmā(n).

اوہ اس وچّ ہی رہندے ہن۔ جنت رہن تے رہن دی تھاں دے طور تے چنگی اے۔

قُلْ مَا يَعْبَؤُا بِكُمْ رَبِّيْ لَوْلَا دُعَاۤؤُكُمْۚ فَقَدْ كَذَّبْتُمْ فَسَوْفَ يَكُوْنُ لِزَامًا ࣖ

qul mā ya‘ba'u bikum rabbī lau lā du‘ā'ukum, faqad każżabtum fa saufa yakūnu lizāmā(n).

(محمد، مشرکین توں) آکھو، "میرے رب تہانوں دھیان نئیں دین گے، جے تہاڈی عبادت نہ ہوندی۔ (پر تسی اوہدی کیویں عبادت کردے او)، جدوں کہ واقعی، تسی اوہدے نال جھوٹ بولیا اے؟ ایس لئی، مستقبل چ (قیامت) ضرور (تہاڈے تے آوے گی)۔"