Q.S الاعراف (اَلْأَعْرَاف) - 206 د آیتونو شمېر

الۤمّۤصۤ ۚ

alif lām mīm ṣād.

الف لام میم شاد.

كِتٰبٌ اُنْزِلَ اِلَيْكَ فَلَا يَكُنْ فِيْ صَدْرِكَ حَرَجٌ مِّنْهُ لِتُنْذِرَ بِهٖ وَذِكْرٰى لِلْمُؤْمِنِيْنَ

kitābun unzila ilaika falā yakun fī ṣadrika ḥarajum minhu litunżira bihī wa żikrā lil-mu'minīn(a).

(دا) هغه کتاب دی چې تاته (اې محمده) نازل شوی دی، نو ته پرې مه خفه کېږه، ترڅو ته د دې له لارې خلک ووېروې او د مؤمنانو لپاره یو درس وي.

اِتَّبِعُوْا مَآ اُنْزِلَ اِلَيْكُمْ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَلَا تَتَّبِعُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اَوْلِيَاۤءَۗ قَلِيْلًا مَّا تَذَكَّرُوْنَ

ittabi‘ū mā unzila ilaikum mir rabbikum wa lā tattabi‘ū min dūnihī auliyā'(a), qalīlam mā tażakkarūn(a).

د هغه څه پیروي وکړئ چې ستاسو د رب له لوري تاسو ته نازل شوي دي او د هغه پرته د بل چا پیروي مه کوئ، تاسو ډېر لږ درس اخلئ.

وَكَمْ مِّنْ قَرْيَةٍ اَهْلَكْنٰهَا فَجَاۤءَهَا بَأْسُنَا بَيَاتًا اَوْ هُمْ قَاۤىِٕلُوْنَ

wa kam min qaryatin ahlaknāhā fa jā'ahā ba'sunā bayātan au hum qā'ilūn(a).

څومره ډېرې ځمکې مو تباه کړې دي، زموږ عذاب (د هغې پر اوسېدونکو) د شپې راغی، یا کله چې دوی په ورځ کې استراحت کاوه.

فَمَا كَانَ دَعْوٰىهُمْ اِذْ جَاۤءَهُمْ بَأْسُنَآ اِلَّآ اَنْ قَالُوْٓا اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

famā kāna da‘wāhum iż jā'ahum ba'sunā illā an qālū innā kunnā ẓālimīn(a).

نو کله چې زموږ عذاب پرې راغی، نو د دوی شکایت یوازې دا وو چې "په حقیقت کې موږ ظالمان وو".

فَلَنَسْـَٔلَنَّ الَّذِيْنَ اُرْسِلَ اِلَيْهِمْ وَلَنَسْـَٔلَنَّ الْمُرْسَلِيْنَۙ

fa lanas'alannal-lażīna ursila ilaihim wa lanas'alannal-mursalīn(a).

بیا به خامخا له هغو خلکو څخه پوښتنه وکړو چې (د رسولانو څخه) یې بلنه ترلاسه کړې ده او له رسولانو څخه به هم پوښتنه وکړو،

فَلَنَقُصَّنَّ عَلَيْهِمْ بِعِلْمٍ وَّمَا كُنَّا غَاۤىِٕبِيْنَ

fa lanaquṣṣanna ‘alaihim bi‘ilmiw wa mā kunnā gā'ibīn(a).

او موږ به خامخا په خپل علم سره هغوی ته خبر ورکړو او موږ (له هغوی څخه) لرې نه یو.

وَالْوَزْنُ يَوْمَىِٕذِ ِۨالْحَقُّۚ فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوَازِيْنُهٗ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ

wal-waznu yauma'iżinil-ḥaqq(u), faman ṡaqulat mawāzīnuhū fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).

په هغه ورځ به د انصاف تلې (د تلې تله شي)، نو څوک چې د (نېکۍ) تله وزن کړي، هغوی بختور دي.

وَمَنْ خَفَّتْ مَوَازِيْنُهٗ فَاُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ خَسِرُوْٓا اَنْفُسَهُمْ بِمَا كَانُوْا بِاٰيٰتِنَا يَظْلِمُوْنَ

wa man khaffat mawāzīnuhū fa ulā'ikal-lażīna khasirū anfusahum bimā kānū bi'āyātinā yaẓlimūn(a).

او هغه کسان چې د (نېکونو) تلې یې سپکې دي، نو هغوی هغه کسان دي چې زموږ د نښو انکار کولو له امله یې ځانونو ته زیان رسولی دی.

وَلَقَدْ مَكَّنّٰكُمْ فِى الْاَرْضِ وَجَعَلْنَا لَكُمْ فِيْهَا مَعَايِشَۗ قَلِيْلًا مَّا تَشْكُرُوْنَ ࣖ

wa laqad makkannākum fil-arḍi wa ja‘alnā lakum fīhā ma‘āyisy(a), qalīlam mā tasykurūn(a).

او په رښتيا چې موږ تاسو په ځمکه کې ځای پر ځای کړي یاست او هلته مو ستاسو لپاره د ژوند (روزي) زمینه برابره کړې ده (خو) تاسو ډېر لږ شکر ګزار یاست.

وَلَقَدْ خَلَقْنٰكُمْ ثُمَّ صَوَّرْنٰكُمْ ثُمَّ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ لَمْ يَكُنْ مِّنَ السّٰجِدِيْنَ

wa laqad khalaqnākum ṡumma ṣawwarnākum ṡumma qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīs(a), lam yakum minas-sājidīn(a).

او په رښتيا چې موږ تاسو پيدا کړي ياست، بيا مو (جسمونه) جوړ کړل، بيا مو ملائکو ته وويل: "آدم ته سجده وکړئ"، نو ټولو سجده وکړه، پرته له شيطان څخه. هغه (ابليس) د سجده کوونکو څخه نه دی.

قَالَ مَا مَنَعَكَ اَلَّا تَسْجُدَ اِذْ اَمَرْتُكَ ۗقَالَ اَنَا۠ خَيْرٌ مِّنْهُۚ خَلَقْتَنِيْ مِنْ نَّارٍ وَّخَلَقْتَهٗ مِنْ طِيْنٍ

qāla mā mana‘aka allā tasjuda iż amartuk(a), qāla ana khairum minh(u), khalaqtanī min nāriw wa khalaqtahū min ṭīn(in).

(الله) وویل: "څه شی ته (له دې) منع کړې چې ته (آدم ته) سجده ونه کړې کله چې ما درته وویل؟" (ابلیس) ځواب ورکړ: "زه له هغه څخه غوره یم. تا زه له اور څخه پیدا کړی یم، پداسې حال کې چې تا هغه له خاورې څخه پیدا کړی دی."

قَالَ فَاهْبِطْ مِنْهَا فَمَا يَكُوْنُ لَكَ اَنْ تَتَكَبَّرَ فِيْهَا فَاخْرُجْ اِنَّكَ مِنَ الصّٰغِرِيْنَ

qāla fahbiṭ minhā famā yakūnu laka an tatakabbara fīhā fakhruj innaka minaṣ-ṣāgirīn(a).

(الله) وویل: "نو له دې (اسمان) څخه ښکته شه؛ ځکه چې ته باید په دې فخر ونه کړې. راوځه! په حقیقت کې ته له ذلیل مخلوق څخه یې."

قَالَ اَنْظِرْنِيْٓ اِلٰى يَوْمِ يُبْعَثُوْنَ

qāla anẓirnī ilā yaumi yub‘aṡūn(a).

(شیطان) ځواب ورکړ: "ما ته تر هغې ورځې پورې مهلت راکړه چې دوی بیا راژوندي شي."

قَالَ اِنَّكَ مِنَ الْمُنْظَرِيْنَ

qāla innaka minal-munẓarīn(a).

(الله) وویل: "حقیقت دا دی، ته له هغو کسانو څخه یې چې ځنډول شوي دي."

قَالَ فَبِمَآ اَغْوَيْتَنِيْ لَاَقْعُدَنَّ لَهُمْ صِرَاطَكَ الْمُسْتَقِيْمَۙ

qāla fabimā agwaitanī la'aq‘udanna lahum ṣirāṭakal-mustaqīm(a).

(ابلیس) ځواب ورکړ: "ځکه چې تا زه ګمراه کړی یم، زه به خامخا دوی ستا له سمې لارې څخه منع کړم،"

ثُمَّ لَاٰتِيَنَّهُمْ مِّنْۢ بَيْنِ اَيْدِيْهِمْ وَمِنْ خَلْفِهِمْ وَعَنْ اَيْمَانِهِمْ وَعَنْ شَمَاۤىِٕلِهِمْۗ وَلَا تَجِدُ اَكْثَرَهُمْ شٰكِرِيْنَ

Ṡumma la'ātiyannahum mim baini aidīhim wa min khalfihim wa ‘an aimānihim wa ‘an syamā'ilihim, wa lā tajidu akṡarahum syākirīn(a).

بیا به خامخا زه پر دوی د مخ، شا، ښیې او کیڼ اړخ څخه راشم. او ته به د دوی ډیری شکر ګزار ونه مومې.

قَالَ اخْرُجْ مِنْهَا مَذْءُوْمًا مَّدْحُوْرًا ۗ لَمَنْ تَبِعَكَ مِنْهُمْ لَاَمْلَـَٔنَّ جَهَنَّمَ مِنْكُمْ اَجْمَعِيْنَ

qālakhruj minhā maż'ūmam madḥūrā(n), laman tabi‘aka minhum la'amla'anna jahannama minkum ajma‘īn(a).

(الله) وویل: "له هغه ځایه (جنت) ووځه، ذلیل او شړل شوی! بېشکه، له دوی څخه چې څوک ستا پیروي وکړي، زه به خامخا له تاسو ټولو څخه دوزخ ډک کړم."

وَيٰٓاٰدَمُ اسْكُنْ اَنْتَ وَزَوْجُكَ الْجَنَّةَ فَكُلَا مِنْ حَيْثُ شِئْتُمَا وَلَا تَقْرَبَا هٰذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُوْنَا مِنَ الظّٰلِمِيْنَ

wa yā ādamuskun anta wa zaujukal-jannata fa kulā min ḥaiṡu syi'tumā wa lā taqrabā hāżihisy-syajarata fa takūnā minaẓ-ẓālimīn(a).

او (الله تعالی وفرمایل)، "ای آدم! په جنت کې له خپلې میرمنې سره اوسېږه او هر هغه څه چې دواړه خوښوي وخورئ. خو دې ونې ته مه نږدې کېږه. (که چېرې ورنژدې شي) نو دواړه به له ظالمانو څخه شئ."

فَوَسْوَسَ لَهُمَا الشَّيْطٰنُ لِيُبْدِيَ لَهُمَا مَا وٗرِيَ عَنْهُمَا مِنْ سَوْءٰتِهِمَا وَقَالَ مَا نَهٰىكُمَا رَبُّكُمَا عَنْ هٰذِهِ الشَّجَرَةِ اِلَّآ اَنْ تَكُوْنَا مَلَكَيْنِ اَوْ تَكُوْنَا مِنَ الْخٰلِدِيْنَ

fa waswasa lahumasy-syaiṭānu liyubdiya lahumā mā wūriya ‘anhumā min sau'ātihimā wa qāla mā nahākumā rabbukumā ‘an hāżihisy-syajarati illā an takūnā malakaini au takūnā minal-khālidīn(a).

بیا شیطان دوی ته بد فکرونه وکړل ترڅو د دوی شرمګاه (چې پوښل شوې وه) ښکاره کړي. او (شیطان) وویل، "ستاسو خدای یوازې تاسو دواړه دې ونې ته له نږدې کیدو منع کړي یاست، ترڅو تاسو دواړه فرښتې نه شئ یا (په جنت کې) تل پاتې خلک نه شئ."

وَقَاسَمَهُمَآ اِنِّيْ لَكُمَا لَمِنَ النّٰصِحِيْنَۙ

wa qāsamahumā innī lakumā laminan-nāṣiḥīn(a).

او هغه (شیطان) دواړو ته قسم وخوړ چې "په رښتیا سره زه ستاسو له سلاکارانو څخه یم."

فَدَلّٰىهُمَا بِغُرُوْرٍۚ فَلَمَّا ذَاقَا الشَّجَرَةَ بَدَتْ لَهُمَا سَوْءٰتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفٰنِ عَلَيْهِمَا مِنْ وَّرَقِ الْجَنَّةِۗ وَنَادٰىهُمَا رَبُّهُمَآ اَلَمْ اَنْهَكُمَا عَنْ تِلْكُمَا الشَّجَرَةِ وَاَقُلْ لَّكُمَآ اِنَّ الشَّيْطٰنَ لَكُمَا عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ

fa dallāhumā bigurūr(in), falammā żāqasy-syajarata badat lahumā sau'ātuhumā wa ṭafiqā yakhṣifāni ‘alaihimā miw waraqil-jannah(ti), wa nādāhumā rabbuhumā alam anhakumā ‘an tilkumasy-syajarati wa aqul lakumā innasy-syaiṭāna lakumā ‘aduwwum mubīn(un).

هغه (شیطان) دوی په دوکه سره دوکه کړل. کله چې دوی د ونې میوه وخوړله، نو د هغې بربنډتوب دوی ته څرګند شو، نو دوی د جنت په پاڼو پوښل پیل کړل. خدای پاک دوی ته غږ وکړ، "ایا ما تاسو له دې ونې څخه منع نه کړل او تاسو ته مې ونه ویل چې شیطان ستاسو دواړو ښکاره دښمن دی؟"

قَالَا رَبَّنَا ظَلَمْنَآ اَنْفُسَنَا وَاِنْ لَّمْ تَغْفِرْ لَنَا وَتَرْحَمْنَا لَنَكُوْنَنَّ مِنَ الْخٰسِرِيْنَ

qālā rabbanā ẓalamnā anfusanā wa illam tagfir lanā wa tarḥamnā lanakūnanna minal-khāsirīn(a).

دواړو وويل: "زموږ ربه! موږ پر ځان ظلم کړی دی. که ته موږ ته بښنه ونه کړې او پر موږ رحم ونه کړې، نو موږ به خامخا له زیانکارانو څخه شو."

قَالَ اهْبِطُوْا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۚوَلَكُمْ فِى الْاَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَّمَتَاعٌ اِلٰى حِيْنٍ

qālahbiṭū ba‘ḍukum liba‘ḍin ‘aduww(un), wa lakum fil-arḍi mustaqarruw wa matā‘un ilā ḥīn(in).

(الله) وفرمایل: "ښکته شئ! تاسو به یو بل سره دښمني وکړئ. ځمکه ستاسو استوګنځای او تر ټاکلي وخت پورې ستاسو خوښي ده."

قَالَ فِيْهَا تَحْيَوْنَ وَفِيْهَا تَمُوْتُوْنَ وَمِنْهَا تُخْرَجُوْنَ ࣖ

qāla fīhā taḥyauna wa fīhā tamūtūna wa minhā tukhrajūn(a).

(الله) فرمایي: "هلته ژوند کوئ، هلته مرئ، او له هغه ځایه به بیا راژوندي شئ."

يٰبَنِيْٓ اٰدَمَ قَدْ اَنْزَلْنَا عَلَيْكُمْ لِبَاسًا يُّوَارِيْ سَوْءٰتِكُمْ وَرِيْشًاۗ وَلِبَاسُ التَّقْوٰى ذٰلِكَ خَيْرٌۗ ذٰلِكَ مِنْ اٰيٰتِ اللّٰهِ لَعَلَّهُمْ يَذَّكَّرُوْنَ

yā banī ādama qad anzalnā ‘alaikum libāsay yuwārī sau'ātikum wa rīsyā(n), wa libāsut-taqwā żālika khair(un), żālika min āyātillāhi la‘allahum yażżakkarūn(a).

اې د آدم اولاده! په حقیقت کې موږ ستاسو د شرمګاه د پټولو او د زینت لپاره جامې درکړې دي. خو د تقوا جامې، دا غوره دي. دا د الله د قدرت ځینې نښې دي، هیله ده چې دوی به یې په یاد ولري.

يٰبَنِيْٓ اٰدَمَ لَا يَفْتِنَنَّكُمُ الشَّيْطٰنُ كَمَآ اَخْرَجَ اَبَوَيْكُمْ مِّنَ الْجَنَّةِ يَنْزِعُ عَنْهُمَا لِبَاسَهُمَا لِيُرِيَهُمَا سَوْءٰتِهِمَا ۗاِنَّهٗ يَرٰىكُمْ هُوَ وَقَبِيْلُهٗ مِنْ حَيْثُ لَا تَرَوْنَهُمْۗ اِنَّا جَعَلْنَا الشَّيٰطِيْنَ اَوْلِيَاۤءَ لِلَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ

yā banī ādama lā yaftinannakumusy-syaiṭānu kamā akhraja abawaikum minal-jannati yanzi‘u ‘anhumā libāsahumā liyuriyahumā sau'ātihimā, innahū yarākum huwa wa qabīluhū min ḥaiṡu lā taraunahum, innā ja‘alnasy-syayāṭīna auliyā'a lil-lażīna lā yu'minūn(a).

اې د آدم اولاده! شیطان دې تاسو ونه غولوي لکه څنګه چې هغه (شیطان) ستاسو مور او پلار له جنت څخه ایستلي وو، د دوی جامې یې ترې ایستلې وې ترڅو د دوی شرمګاه ښکاره کړي. په حقیقت کې هغه او د هغه ملګري تاسو له هغه ځایه ګوري چې تاسو یې نه شئ لیدلی. په حقیقت کې موږ شیطانان د کافرانو مشران ګرځولي دي.

وَاِذَا فَعَلُوْا فَاحِشَةً قَالُوْا وَجَدْنَا عَلَيْهَآ اٰبَاۤءَنَا وَاللّٰهُ اَمَرَنَا بِهَاۗ قُلْ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَأْمُرُ بِالْفَحْشَاۤءِۗ اَتَقُوْلُوْنَ عَلَى اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

wa iżā fa‘alū fāḥisyatan qālū wajadnā ‘alaihā ābā'anā wallāhu amaranā bihā, qul innallāha lā ya'muru bil-faḥsyā'(i), ataqūlūna ‘alallāhi mā lā ta‘lamūn(a).

او کله چې دوی یو ناوړه کار وکړي، نو وايي: "موږ خپل پلرونه په دې کار کې موندلي، او الله موږ ته امر کړی چې دا کار وکړو." ووایه: "په حقیقت کې الله هیڅکله د بدو کارونو امر نه کوي. ولې تاسو د الله په اړه هغه څه وایاست چې تاسو یې نه پوهیږئ؟"

قُلْ اَمَرَ رَبِّيْ بِالْقِسْطِۗ وَاَقِيْمُوْا وُجُوْهَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ وَّادْعُوْهُ مُخْلِصِيْنَ لَهُ الدِّيْنَ ەۗ كَمَا بَدَاَكُمْ تَعُوْدُوْنَۗ

qul amara rabbī bil-qisṭ(i), wa aqīmū wujūhakum ‘inda kulli masjidiw wad‘ūhu mukhliṣīna lahud-dīn(a), kamā bada'akum ta‘ūdūn(a).

ووایه، "زما رب راته وویل چې انصاف وکړم. په هر لمانځه کې خپل مخ (الله ته) وګرځوه، او یوازې هغه ته د عبادت په ورکولو سره د هغه عبادت وکړه. تاسو به هغه ته بیرته واستول شئ لکه څنګه چې تاسو په اصل کې پیدا شوي وئ."

فَرِيْقًا هَدٰى وَفَرِيْقًا حَقَّ عَلَيْهِمُ الضَّلٰلَةُ ۗاِنَّهُمُ اتَّخَذُوا الشَّيٰطِيْنَ اَوْلِيَاۤءَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَيَحْسَبُوْنَ اَنَّهُمْ مُّهْتَدُوْنَ

farīqan hadā wa farīqan ḥaqqa ‘alaihimuḍ-ḍalālah(tu), innahumuttakhażusy-syayāṭīna auliyā'a min dūnillāhi wa yaḥsabūna annahum muhtadūn(a).

ځینو ته یې هغه لارښوونه وکړه، او ځینې نور یې په حق سره ګمراه شول. دوی د الله پر ځای شیطانان خپل سرپرستان ونیول او فکر یې کاوه چې دوی هدایت شوي دي.

۞ يٰبَنِيْٓ اٰدَمَ خُذُوْا زِيْنَتَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ وَّكُلُوْا وَاشْرَبُوْا وَلَا تُسْرِفُوْاۚ اِنَّهٗ لَا يُحِبُّ الْمُسْرِفِيْنَ ࣖ

yā banī ādama khużū zīnatakum ‘inda kulli masjidiw wa kulū wasyrabū wa lā tusrifū, innahū lā yuḥibbul-musrifīn(a).

اې د آدم اولاده! هر کله چې جومات ته ننوځئ، خپلې ښې جامې واغوندئ، وخورئ او وڅښئ، خو ډېر مه کوئ. په حقيقت کې الله هغه خلک نه خوښوي چې مبالغه کوي.

قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِيْنَةَ اللّٰهِ الَّتِيْٓ اَخْرَجَ لِعِبَادِهٖ وَالطَّيِّبٰتِ مِنَ الرِّزْقِۗ قُلْ هِيَ لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا خَالِصَةً يَّوْمَ الْقِيٰمَةِۗ كَذٰلِكَ نُفَصِّلُ الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّعْلَمُوْنَ

qul man ḥarrama zīnatallāhil-latī akhraja li‘ibādihī waṭ-ṭayyibāti minar-rizq(i), qul hiya lil-lażīna āmanū fil-ḥayātid-dun-yā khāliṣatay yaumal-qiyāmah(ti), każālika nufaṣṣilul-āyāti liqaumiy ya‘lamūn(a).

ووایه (محمد صلی الله علیه وسلم)، "چا هغه زینتونه حرام کړي دي چې الله خپلو بندګانو ته ورکړي دي او ښه رزق؟ ووایه، "دا ټول د هغو کسانو لپاره دي چې په دې دنیايي ژوند ایمان لري، او په ځانګړي ډول (یوازې د دوی لپاره) د قیامت په ورځ." په دې ډول موږ آیتونه د هغو کسانو لپاره بیانوو چې پوهیږي.

قُلْ اِنَّمَا حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَ وَالْاِثْمَ وَالْبَغْيَ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَاَنْ تُشْرِكُوْا بِاللّٰهِ مَا لَمْ يُنَزِّلْ بِهٖ سُلْطٰنًا وَّاَنْ تَقُوْلُوْا عَلَى اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

qul innamā ḥarrama rabbiyal-fawāḥisya mā ẓahara minhā wa mā baṭana wal-iṡma wal-bagya bigairil-ḥaqqi wa an tusyrikū billāhi mā lam yunazzil bihī sulṭānaw wa an taqūlū ‘alallāhi mā lā ta‘lamūn(a).

ووایه (محمد صلی الله علیه وسلم)، "زما رب یوازې ټول ښکاره او پټ بد کارونه، ګناهونه، بې له کوم دلیله ظلمونه، او (منع کوي) چې تاسو له الله سره یو څه شریک کړئ پداسې حال کې چې هغه د هغې لپاره هیڅ دلیل نه دی څرګند کړی، او (منع کوي) چې تاسو د الله په اړه هغه څه ووایاست چې تاسو یې نه پوهیږئ."

وَلِكُلِّ اُمَّةٍ اَجَلٌۚ فَاِذَا جَاۤءَ اَجَلُهُمْ لَا يَسْتَأْخِرُوْنَ سَاعَةً وَّلَا يَسْتَقْدِمُوْنَ

wa likulli ummatin ajal(un), fa iżā jā'a ajaluhum lā yasta'khirūna sā‘ataw wa lā yastaqdimūn(a).

او هر قوم یو مرګ (د وخت محدودیت) لري. کله چې د دوی مرګ راشي، دوی نشي کولی د یوې شیبې ځنډ یا سرعت غوښتنه وکړي.

يٰبَنِيْٓ اٰدَمَ اِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ رُسُلٌ مِّنْكُمْ يَقُصُّوْنَ عَلَيْكُمْ اٰيٰتِيْۙ فَمَنِ اتَّقٰى وَاَصْلَحَ فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ

yā banī ādama immā ya'tiyannakum rusulum minkum yaquṣṣūna ‘alaikum āyātī, famanittaqā wa aṣlaḥa falā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

اې د آدم اولاده! که چېرې تاسو ته له ستاسو څخه پیغمبران راشي او زما آیتونه تاسو ته بیان کړي، نو څوک چې پرهیزګار وي او اصلاح وکړي، نو د هغوی لپاره نه کومه ویره شته او نه به غمجن شي.

وَالَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَاسْتَكْبَرُوْا عَنْهَآ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ النَّارِۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

wal-lażīna każżabū bi'āyātinā wastakbarū ‘anhā ulā'ika aṣḥābun-nār(i), hum fīhā khālidūn(a).

خو هغه کسان چې زموږ ایتونه یې دروغ ګڼلي او په هغو یې تکبر کړی، هغوی د دوزخ اوسیدونکي دي، دوی به په هغه کې تل پاتې وي.

فَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا اَوْ كَذَّبَ بِاٰيٰتِهٖۗ اُولٰۤىِٕكَ يَنَالُهُمْ نَصِيْبُهُمْ مِّنَ الْكِتٰبِۗ حَتّٰٓى اِذَا جَاۤءَتْهُمْ رُسُلُنَا يَتَوَفَّوْنَهُمْۙ قَالُوْٓا اَيْنَ مَا كُنْتُمْ تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗقَالُوْا ضَلُّوْا عَنَّا وَشَهِدُوْا عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ اَنَّهُمْ كَانُوْا كٰفِرِيْنَ

faman aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każiban au każżaba bi'āyātih(ī), ulā'ika yanāluhum naṣībuhum minal-kitāb(i), ḥattā iżā jā'athum rusulunā yatawaffaunahum, qālū aina mā kuntum tad‘ūna min dūnillāh(i), qālū ḍallū ‘annā wa syahidū ‘alā anfusihim annahum kānū kāfirīn(a).

څوک د هغه چا څخه ډیر ظالم دی چې په الله تعالی دروغ جوړوي یا د هغه آیاتونه ردوي؟ دوی به هغه برخه ترلاسه کړي چې په کتاب کې ټاکل شوې ده تر هغه چې زموږ رسولان (فرښتې) د دوی د وژلو لپاره راشي. دوی (فرښتو) وویل: "تاسو معمولا د الله تعالی پرته د کوم معبود عبادت کوئ؟" دوی (مشرکانو) ځواب ورکړ: "هر څه له موږ څخه ورک شوي دي." او دوی د ځان په وړاندې شاهدي ورکوي چې دوی کافران دي.

قَالَ ادْخُلُوْا فِيْٓ اُمَمٍ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِكُمْ مِّنَ الْجِنِّ وَالْاِنْسِ فِى النَّارِۙ كُلَّمَا دَخَلَتْ اُمَّةٌ لَّعَنَتْ اُخْتَهَا ۗحَتّٰٓى اِذَا ادَّارَكُوْا فِيْهَا جَمِيْعًا ۙقَالَتْ اُخْرٰىهُمْ لِاُوْلٰىهُمْ رَبَّنَا هٰٓؤُلَاۤءِ اَضَلُّوْنَا فَاٰتِهِمْ عَذَابًا ضِعْفًا مِّنَ النَّارِ ەۗ قَالَ لِكُلٍّ ضِعْفٌ وَّلٰكِنْ لَّا تَعْلَمُوْنَ

qāladkhulū fī umamin qad khalat min qablikum minal-jinni wal-insi fin-nār(i), kullamā dakhalat ummatul la‘anat ukhtahā, ḥattā iżaddārakū fīhā jamī‘ā(n), qālat ukhrāhum li'ūlāhum rabbanā hā'ulā'i aḍallūnā fa ātihim ‘ażāban ḍi‘fam minan-nār(i), qāla likullin ḍi‘fuw wa lākil lā ta‘lamūn(a).

الله تعالی فرمایي: "د دوزخ اور ته د هغو پېریانو او انسانانو له ډلې سره ننوځئ چې له تاسو څخه مخکې وو. هر کله چې یو قوم داخل شي، نو خپلو وروڼو ته لعنت وایي، نو کله چې ټول داخل شي، نو هغه څوک چې وروسته (ننوتل) هغه کس ته چې لومړی (ننوتل) ووایي: "ای زموږ ربه، دوی موږ ګمراه کړي دي. په دوی باندې د دوزخ عذاب دوه چنده کړئ." الله تعالی فرمایي: "د دوی هر یو به دوه چنده (عذاب) ترلاسه کړي، مګر تاسو نه پوهیږئ."

وَقَالَتْ اُوْلٰىهُمْ لِاُخْرٰىهُمْ فَمَا كَانَ لَكُمْ عَلَيْنَا مِنْ فَضْلٍ فَذُوْقُوا الْعَذَابَ بِمَا كُنْتُمْ تَكْسِبُوْنَ ࣖ

wa qālat ūlāhum li'ukhrāhum famā kāna lakum ‘alainā min faḍlin fa żūqul-‘ażāba bimā kuntum taksibūn(a).

او هغه کس چې لومړی (ننوتی) هغه کس ته چې وروسته (ننوتی) وویل، "ته پر موږ هیڅ برتري نه لرې. نو د هغه څه له امله چې تا کړي دي سزا وخوره."

اِنَّ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَاسْتَكْبَرُوْا عَنْهَا لَا تُفَتَّحُ لَهُمْ اَبْوَابُ السَّمَاۤءِ وَلَا يَدْخُلُوْنَ الْجَنَّةَ حَتّٰى يَلِجَ الْجَمَلُ فِيْ سَمِّ الْخِيَاطِ ۗ وَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُجْرِمِيْنَ

innal-lażīna każżabū bi'āyātinā wastakbarū ‘anhā lā tufattaḥu lahum abwābus-samā'i wa lā yadkhulūnal-jannata ḥattā yalijal-jamalu fī sammil-khiyāṭ(i), wa każālika najzil-mujrimīn(a).

په حقیقت کې هغه کسان چې زموږ نښې ردوي او په هغو فخر کوي، د اسمان دروازې به د هغوی لپاره نه خلاصېږي او نه به جنت ته ننوځي، تر هغه چې اوښ د ستنې له سوري څخه تېر شي. موږ په دې ډول هغو کسانو ته سزا ورکوو چې بدکاران دي.

لَهُمْ مِّنْ جَهَنَّمَ مِهَادٌ وَّمِنْ فَوْقِهِمْ غَوَاشٍۗ وَكَذٰلِكَ نَجْزِى الظّٰلِمِيْنَ

lahum min jahannama mihāduw wa min fauqihim gawāsy(in), wa każālika najziẓ-ẓālimīn(a).

د دوی لپاره د خوب ځایونه د دوزخ د اور دي او د دوی د پاسه (د دوزخ د اور) کمپلې دي. موږ ظالمانو ته په دې ډول سزا ورکوو.

وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ لَا نُكَلِّفُ نَفْسًا اِلَّا وُسْعَهَآ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَنَّةِۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

wal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti lā nukallifu nafsan illā wus‘ahā, ulā'ika aṣḥābul-jannah(ti), hum fīhā khālidūn(a).

او هغه کسان چې ایمان راوړي او ښه کارونه وکړي، موږ به هیچا ته د هغه د توان په اندازه مکلفیت ورنه کړو. دوی د جنت اوسیدونکي دي، دوی به په هغه کې تل پاتې وي.

وَنَزَعْنَا مَا فِيْ صُدُوْرِهِمْ مِّنْ غِلٍّ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهِمُ الْاَنْهٰرُۚ وَقَالُوا الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْ هَدٰىنَا لِهٰذَاۗ وَمَا كُنَّا لِنَهْتَدِيَ لَوْلَآ اَنْ هَدٰىنَا اللّٰهُ ۚ لَقَدْ جَاۤءَتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِالْحَقِّۗ وَنُوْدُوْٓا اَنْ تِلْكُمُ الْجَنَّةُ اُوْرِثْتُمُوْهَا بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

wa naza‘nā mā fī ṣudūrihim min gillin tajrī min taḥtihimul-anhār(u), wa qālul-ḥamdu lillāhil-lażī hadānā lihāżā, wa mā kunnā linahtadiya lau lā an hadānallāh(u), laqad jā'at rusulu rabbinā bil-ḥaqq(i), wa nūdū an tilkumul-jannatu ūriṡtumūhā bimā kuntum ta‘malūn(a).

او موږ د دوی له سینو څخه د غچ اخیستنې څاڅکي راوویستل، چې لاندې یې ویالې بهېدلې. دوی وویل: "د هغه الله ستاینه ده چې موږ ته یې دا (جنت) وښوده. که الله موږ ته نه وای ښودلی نو موږ به لارښوونه نه وه کړې. په حقیقت کې، زموږ د رب رسولان حق سره راغلي دي." دوی ته وویل شول: "دا جنت دی چې تاسو ته د هغه څه په میراث درکړل شوی چې تاسو یې کړي دي."

وَنَادٰٓى اَصْحٰبُ الْجَنَّةِ اَصْحٰبَ النَّارِ اَنْ قَدْ وَجَدْنَا مَا وَعَدَنَا رَبُّنَا حَقًّا فَهَلْ وَجَدْتُّمْ مَّا وَعَدَ رَبُّكُمْ حَقًّا ۗقَالُوْا نَعَمْۚ فَاَذَّنَ مُؤَذِّنٌۢ بَيْنَهُمْ اَنْ لَّعْنَةُ اللّٰهِ عَلَى الظّٰلِمِيْنَ

wa nādā aṣḥābul-jannati aṣḥāban-nāri an qad wajadnā mā wa‘adanā rabbunā ḥaqqan fahal wajattum mā wa‘ada rabbukum ḥaqqā(n), qālū na‘am, fa ażżana mu'ażżinum bainahum al la‘natullāhi ‘alaẓ-ẓālimīn(a).

او د جنت اوسیدونکو د دوزخ اوسیدونکو ته غږ وکړ، "په حقیقت کې، موږ هغه څه ترلاسه کړل چې خدای موږ سره ژمنه کړې وه ریښتیا ده. ایا تاسو هغه څه ترلاسه کړل چې خدای تاسو سره ژمنه کړې وه ریښتیا ده؟" دوی ځواب ورکړ، "دا سمه ده." بیا غږ کوونکي (فرښتې) د دوی په منځ کې اعلان وکړ، "د الله لعنت دې په ظالمانو وي،

اَلَّذِيْنَ يَصُدُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَيَبْغُوْنَهَا عِوَجًاۚ وَهُمْ بِالْاٰخِرَةِ كٰفِرُوْنَۘ

al-lażīna yaṣuddūna ‘an sabīlillāhi wa yabgūnahā ‘iwajā(n), wa hum bil-ākhirati kāfirūn(a).

(یعنې) هغه کسان چې د الله له لارې څخه (نور) منع کوي او د هغې د منحرفولو هڅه کوي. دا هغه کسان دي چې د آخرت انکار کوي.

وَبَيْنَهُمَا حِجَابٌۚ وَعَلَى الْاَعْرَافِ رِجَالٌ يَّعْرِفُوْنَ كُلًّا ۢ بِسِيْمٰىهُمْۚ وَنَادَوْا اَصْحٰبَ الْجَنَّةِ اَنْ سَلٰمٌ عَلَيْكُمْۗ لَمْ يَدْخُلُوْهَا وَهُمْ يَطْمَعُوْنَ

wa bainahumā ḥijāb(un), wa ‘alal-a‘rāfi rijāluy ya‘rifūna kullam bisīmāhum, wa nādau aṣḥābal-jannati an salāmun ‘alaikum, lam yadkhulūhā wa hum yaṭma‘ūn(a).

او د دوی (د جنت او دوزخ اوسیدونکو) ترمنځ پرده ده، او په اعراف (لوړ ځای) کې داسې خلک دي چې یو بل یې په خپلو نښو سره پیژني. دوی به د جنت اوسیدونکو ته غږ وکړي چې "سلام پر تاسو" وي. دوی لا تر اوسه نه دي داخل شوي، مګر دوی (د ننوتلو لپاره) لیواله دي.

۞ وَاِذَا صُرِفَتْ اَبْصَارُهُمْ تِلْقَاۤءَ اَصْحٰبِ النَّارِۙ قَالُوْا رَبَّنَا لَا تَجْعَلْنَا مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ ࣖ

wa iżā ṣurifat abṣāruhum tilqā'a aṣḥābin-nāri qālū rabbanā lā taj‘alnā ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

او کله چې د دوی سترګې د دوزخیانو ته واړول شي، نو دوی به ووایي: "زموږ ربه، موږ د دې ظالمانو په ډله کې مه اچوه."

وَنَادٰٓى اَصْحٰبُ الْاَعْرَافِ رِجَالًا يَّعْرِفُوْنَهُمْ بِسِيْمٰىهُمْ قَالُوْا مَآ اَغْنٰى عَنْكُمْ جَمْعُكُمْ وَمَا كُنْتُمْ تَسْتَكْبِرُوْنَ

wa nādā aṣḥābul-a‘rāfi rijālay ya‘rifūnahum bisīmāhum qālū mā agnā ‘ankum jam‘ukum wa mā kuntum tastakbirūn(a).

او د اعراف (لوړ ځای) څخه پورته کسانو هغه کسان چې دوی یې پیژندل د اشارو سره غږ کړل، او ویې ویل: "هغه شتمني چې تاسو راټوله کړې او هغه څه چې تاسو پرې فخر کوئ، (څرګنده شوه) ستاسو لپاره هیڅ ګټه نلري."

اَهٰٓؤُلَاۤءِ الَّذِيْنَ اَقْسَمْتُمْ لَا يَنَالُهُمُ اللّٰهُ بِرَحْمَةٍۗ اُدْخُلُوا الْجَنَّةَ لَا خَوْفٌ عَلَيْكُمْ وَلَآ اَنْتُمْ تَحْزَنُوْنَ

ahā'ulā'il-lażīna aqsamtum lā yanāluhumullāhu biraḥmah(tin), udkhulul-jannata lā khaufun ‘alaikum wa lā antum taḥzanūn(a).

ایا دا هغه خلک دي چې تاسو یې په اړه قسمونه خوړلي وو چې د الله رحمت به پرې ونشي؟ (الله وویل)، "جنت ته ننوځئ! پر تاسو باندې هیڅ ویره نشته او نه به تاسو غمجن شئ."

وَنَادٰٓى اَصْحٰبُ النَّارِ اَصْحٰبَ الْجَنَّةِ اَنْ اَفِيْضُوْا عَلَيْنَا مِنَ الْمَاۤءِ اَوْ مِمَّا رَزَقَكُمُ اللّٰهُ ۗقَالُوْٓا اِنَّ اللّٰهَ حَرَّمَهُمَا عَلَى الْكٰفِرِيْنَۙ

wa nādā aṣḥābun-nāri aṣḥābal-jannati an afīḍū ‘alainā minal-mā'i au mimmā razaqakumullāh(u), qālū innallāha ḥarramahumā ‘alal-kāfirīn(a).

د دوزخ اوسېدونکي د جنتيانو ته غږ کوي چې "موږ ته (لږ) اوبه راکړئ یا هغه څه چې الله تاسو ته درکړي دي." هغوی ځواب ورکړ، "په حقیقت کې، الله دا دواړه په کافرانو حرام کړي دي."

الَّذِيْنَ اتَّخَذُوْا دِيْنَهُمْ لَهْوًا وَّلَعِبًا وَّغَرَّتْهُمُ الْحَيٰوةُ الدُّنْيَاۚ فَالْيَوْمَ نَنْسٰىهُمْ كَمَا نَسُوْا لِقَاۤءَ يَوْمِهِمْ هٰذَاۙ وَمَا كَانُوْا بِاٰيٰتِنَا يَجْحَدُوْنَ

al-lażīnattakhażū dīnahum lahwaw wa la‘ibaw wa garrathumul-ḥayātud-dun-yā, fal-yauma nansāhum kamā nasū liqā'a yaumihim hāżā, wa mā kānū bi'āyātinā yajḥadūn(a).

(یعنې) هغه کسان چې خپل دین یې لوبه او ټوکه ګرځولې ده، او د دنیا ژوند دوی دوکه کړي دي. نو په دې ورځ (قیامت) موږ دوی هېروو لکه څنګه چې دوی مخکې د نن ورځې غونډه هېره کړې وه، او ځکه چې دوی زموږ آیتونه رد کړل.

وَلَقَدْ جِئْنٰهُمْ بِكِتٰبٍ فَصَّلْنٰهُ عَلٰى عِلْمٍ هُدًى وَّرَحْمَةً لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ

wa laqad ji'nāhum bikitābin faṣṣalnāhu ‘alā ‘ilmin hudaw wa raḥmatal liqaumiy yu'minūn(a).

په حقیقت کې، موږ دوی ته کتاب (قرآن) راوړی دی، چې موږ یې د پوهې پر بنسټ تشریح کړی دی، د هغو کسانو لپاره چې ایمان راوړي لارښوونه او رحمت دی.

هَلْ يَنْظُرُوْنَ اِلَّا تَأْوِيْلَهٗۗ يَوْمَ يَأْتِيْ تَأْوِيْلُهٗ يَقُوْلُ الَّذِيْنَ نَسُوْهُ مِنْ قَبْلُ قَدْ جَاۤءَتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِالْحَقِّۚ فَهَلْ لَّنَا مِنْ شُفَعَاۤءَ فَيَشْفَعُوْا لَنَآ اَوْ نُرَدُّ فَنَعْمَلَ غَيْرَ الَّذِيْ كُنَّا نَعْمَلُۗ قَدْ خَسِرُوْٓا اَنْفُسَهُمْ وَضَلَّ عَنْهُمْ مَّا كَانُوْا يَفْتَرُوْنَ ࣖ

hal yanẓurūna illā ta'wīlah(ū), yauma ya'tī ta'wīluhū yaqūlul-lażīna nasūhu min qablu qad jā'at rusulu rabbinā bil-ḥaqq(i), fahal lanā min syufa‘ā'a fa yasyfa‘ū lanā au nuraddu fa na‘mala gairal-lażī kunnā na‘mal(u), qad khasirū anfusahum wa ḍalla ‘anhum mā kānū yaftarūn(a).

ایا دوی یوازې د حق (قرآن) د ثبوت په تمه نه دي؟ په هغه ورځ چې د حق ثبوت راغی، هغه خلکو چې مخکې یې له پامه غورځولی و، وویل: "په حقیقت کې، زموږ د رب رسولان حق راوړي دي. نو ایا زموږ لپاره کوم شفاعت کوونکی شته چې موږ سره مرسته وکړي یا موږ بیرته (دنیا ته) راستانه کړو ترڅو موږ د هغه څه په څیر ښه عملونه وکړو چې موږ یې مخکې کړي وو؟" دوی په حقیقت کې ځان ته زیان رسولی او هغه څه چې دوی یې مخکې رامینځته کړي وو له دوی څخه ورک شوي دي.

اِنَّ رَبَّكُمُ اللّٰهُ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ فِيْ سِتَّةِ اَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوٰى عَلَى الْعَرْشِۗ يُغْشِى الَّيْلَ النَّهَارَ يَطْلُبُهٗ حَثِيْثًاۙ وَّالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ وَالنُّجُوْمَ مُسَخَّرٰتٍۢ بِاَمْرِهٖٓ ۙاَلَا لَهُ الْخَلْقُ وَالْاَمْرُۗ تَبٰرَكَ اللّٰهُ رَبُّ الْعٰلَمِيْنَ

inna rabbakumullāhul-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa fī sittati ayyāmin ṡummastawā ‘alal-‘arsy(i), yugsyil-lailan-nahāra yaṭlubuhū ḥaṡīṡā(n), wasy-syamsa wal-qamara wan-nujūma musakhkharātim bi'amrih(ī), alā lahul-khalqu wal-amr(u), tabārakallāhu rabbul-‘ālamīn(a).

په حقیقت کې، ستاسو رب هغه الله دی چې اسمانونه او ځمکه یې په شپږو زمانو کې پیدا کړل، بیا یې په عرش کې ځای پر ځای شو. شپه یې د هغې ورځې لپاره وتړله چې په چټکۍ سره راتلونکې وه. لمر، سپوږمۍ او ستوري یې د هغه د امر تابع کړل. په یاد ولرئ! ټول مخلوقات او چارې د هغه حق دي. پاک دی الله، د ټولو کایناتو رب.

اُدْعُوْا رَبَّكُمْ تَضَرُّعًا وَّخُفْيَةً ۗاِنَّهٗ لَا يُحِبُّ الْمُعْتَدِيْنَۚ

ud‘ū rabbakum taḍarru‘aw wa khufūyah(tan), innahū lā yuḥibbul-mu‘tadīn(a).

خپل خدای ته په عاجز زړه او نرم غږ سره دعا وکړئ، په حقیقت کې هغه هغه کسان نه خوښوي چې له حده تیریږي.

وَلَا تُفْسِدُوْا فِى الْاَرْضِ بَعْدَ اِصْلَاحِهَا وَادْعُوْهُ خَوْفًا وَّطَمَعًاۗ اِنَّ رَحْمَتَ اللّٰهِ قَرِيْبٌ مِّنَ الْمُحْسِنِيْنَ

wa lā tufsidū fil-arḍi ba‘da iṣlāḥihā wad‘ūhu khaufaw wa ṭama‘ā(n), inna raḥmatallāhi qarībum minal-muḥsinīn(a).

او په ځمکه کې وروسته له هغه چې ښه جوړه شوې وه، زیان مه رسوئ. له هغه څخه په وېره او امید سره دعا وغواړئ، په حقیقت کې د الله رحمت هغو کسانو ته ډېر نږدې دی چې نیکي کوي.

وَهُوَ الَّذِيْ يُرْسِلُ الرِّيٰحَ بُشْرًاۢ بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهٖۗ حَتّٰٓى اِذَآ اَقَلَّتْ سَحَابًا ثِقَالًا سُقْنٰهُ لِبَلَدٍ مَّيِّتٍ فَاَنْزَلْنَا بِهِ الْمَاۤءَ فَاَخْرَجْنَا بِهٖ مِنْ كُلِّ الثَّمَرٰتِۗ كَذٰلِكَ نُخْرِجُ الْمَوْتٰى لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُوْنَ

wa huwal-lażī yursilur-riyāḥa busyram baina yadai raḥmatih(ī), ḥattā iżā aqallat saḥāban ṡiqālan suqnāhu libaladim mayyitin fa anzalnā bihil-mā'a fa akhrajnā bihī min kulliṡ-ṡamarāt(i), każālika nukhrijul-mautā la‘allakum tażakkarūn(a).

هغه ذات دی چې د خپل رحمت (باران) له راتګ څخه مخکې د زېري ورکوونکي په توګه باد وهي، نو کله چې باد ورېځې راولي، موږ هغه یوې بې وزلې سیمې ته بوځو، بیا موږ په هغه سیمه کې باران وروو. بیا موږ د دې باران سره ډول ډول میوې را شنې کړې. موږ مړي په دې ډول را ژوندي کوو، هیله ده چې تاسو به درس واخلئ.

وَالْبَلَدُ الطَّيِّبُ يَخْرُجُ نَبَاتُهٗ بِاِذْنِ رَبِّهٖۚ وَالَّذِيْ خَبُثَ لَا يَخْرُجُ اِلَّا نَكِدًاۗ كَذٰلِكَ نُصَرِّفُ الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يَّشْكُرُوْنَ ࣖ

wal-baladuṭ-ṭayyibu yakhruju nabātuhū bi'iżni rabbih(ī), wal-lażī khabuṡa lā yakhruju illā nakidā(n), każālika nuṣarriful-āyāti liqaumiy yasykurūn(a).

او ځمکه ښه ده، بوټي د خدای په اجازه ډېر زرغونېږي؛ او بې وزله خاوره، هغه حاصلات چې کرل کېږي، وچېږي. په دې توګه موږ د شکر کوونکو لپاره د (زموږ د عظمت) نښې بیا بیا بیانوو.

لَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖ فَقَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ اِنِّيْٓ اَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ

laqad arsalnā nūḥan ilā qaumihī fa qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), innī akhāfu ‘alaikum ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).

په حقیقت کې موږ نوح علیه السلام د هغه قوم ته ولیږه، نو هغه وویل: "ای زما قومه! د الله عبادت وکړئ! ستاسو لپاره له هغه پرته بل معبود نشته. په حقیقت کې، زه ویره لرم چې تاسو به د هغه سختې ورځې (قیامت) په عذاب اخته شئ."

قَالَ الْمَلَاُ مِنْ قَوْمِهٖٓ اِنَّا لَنَرٰىكَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

qālal mala'u min qaumihī innā lanarāka fī ḍalālim mubīn(in).

د هغه د قوم مشرانو وویل: "بېشکه موږ ګورو چې ته په څرګنده ګمراهۍ کې یې."

قَالَ يٰقَوْمِ لَيْسَ بِيْ ضَلٰلَةٌ وَّلٰكِنِّيْ رَسُوْلٌ مِّنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَ

qāla yā qaumi laisa bī ḍalālatuw wa lākinnī rasūlum mir rabbil-‘ālamīn(a).

هغه (نوح) ځواب ورکړ: "ای زما قومه! زه ګمراه نه یم؛ بلکې زه د ټولو کائیناتو د رب له لوري رسول یم."

اُبَلِّغُكُمْ رِسٰلٰتِ رَبِّيْ وَاَنْصَحُ لَكُمْ وَاَعْلَمُ مِنَ اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

uballigukum risālāti rabbī wa anṣaḥu lakum wa a‘lamu minallāhi mā lā ta‘lamūn(a).

زه تاسو ته د خپل رب پیغام رسوم، تاسو ته نصیحت کوم، او زه د الله له لوري هغه څه پوهیږم چې تاسو یې نه پوهیږئ."

اَوَعَجِبْتُمْ اَنْ جَاۤءَكُمْ ذِكْرٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ عَلٰى رَجُلٍ مِّنْكُمْ لِيُنْذِرَكُمْ وَلِتَتَّقُوْا وَلَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَ

awa‘ajibtum an jā'akum żikrum mir rabbikum ‘alā rajulim minkum liyunżirakum wa litattaqū wa la‘allakum turḥamūn(a).

او ایا تاسو تعجب کوئ چې ستاسو د رب له خوا ستاسو له ډلې څخه د یو سړي په واسطه نصیحت راغی، ترڅو تاسو وویروي او د دې لپاره چې تاسو پرهیزګاره شئ او د دې لپاره چې تاسو رحم وکړئ؟

فَكَذَّبُوْهُ فَاَنْجَيْنٰهُ وَالَّذِيْنَ مَعَهٗ فِى الْفُلْكِ وَاَغْرَقْنَا الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمًا عَمِيْنَ ࣖ

fa każżabūhu fa anjaināhu wal-lażīna ma‘ahū fil-fulki wa agraqnal-lażīna każżabū bi'āyātinā, innahum kānū qauman ‘amīn(a).

نو هغوی د هغه (نوح) تکذیب وکړ. بیا موږ هغه او هغه کسان چې په کښتۍ کې ورسره وو وژغورل. موږ هغه کسان ډوب کړو چې زموږ آیتونه یې دروغ ګڼلي دي. په حقیقت کې، دوی ړانده خلک دي (د زړونو سترګې).

۞ وَاِلٰى عَادٍ اَخَاهُمْ هُوْدًاۗ قَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ اَفَلَا تَتَّقُوْنَ

wa ilā ‘ādin akhāḥum hūdā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), afalā tattaqūn(a).

او د عاد قوم ته مو د هغوی ورور هود ولیږه، هغه وویل: "ای زما قومه! د الله عبادت وکړئ! ستاسو لپاره له هغه پرته بل معبود نشته. نو ولې تاسو له الله نه نه وېرېږئ؟"

قَالَ الْمَلَاُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ قَوْمِهٖٓ اِنَّا لَنَرٰىكَ فِيْ سَفَاهَةٍ وَّاِنَّا لَنَظُنُّكَ مِنَ الْكٰذِبِيْنَ

qālal-mala'ul-lażīna kafarū min qaumihī innā lanarāka fī safāhatiw wa innā lanaẓunnuka minal-kāżibīn(a).

د هغه د قوم د کافرانو مشرانو وویل: "په حقیقت کې، موږ تا په بشپړ ډول لیونی ګڼو او موږ فکر کوو چې ته د دروغجنو کسانو څخه یې."

قَالَ يٰقَوْمِ لَيْسَ بِيْ سَفَاهَةٌ وَّلٰكِنِّيْ رَسُوْلٌ مِّنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَ

qāla yā qaumi laisa bī safāhatuw wa lākinnī rasūlum mir rabbil-‘ālamīn(a).

هغه (هود علیه السلام) ځواب ورکړ: "ای زما قومه! دا زما لیونی نه دی، بلکې زه د ټولو کایناتو د رب رسول یم."

اُبَلِّغُكُمْ رِسٰلٰتِ رَبِّيْ وَاَنَا۠ لَكُمْ نَاصِحٌ اَمِيْنٌ

uballigukum risālāti rabbī wa ana lakum nāṣiḥun amīn(un).

زه تاسو ته د خپل رب پیغام رسوم او تاسو ته باوري مشوره درکوم.

اَوَعَجِبْتُمْ اَنْ جَاۤءَكُمْ ذِكْرٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ عَلٰى رَجُلٍ مِّنْكُمْ لِيُنْذِرَكُمْۗ وَاذْكُرُوْٓا اِذْ جَعَلَكُمْ خُلَفَاۤءَ مِنْۢ بَعْدِ قَوْمِ نُوْحٍ وَّزَادَكُمْ فِى الْخَلْقِ بَصْۣطَةً ۚفَاذْكُرُوْٓا اٰلَاۤءَ اللّٰهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَ

awa‘ajibtum an jā'akum żikrum mir rabbikum ‘alā rajulim minkum liyunżirakum, ważkurū iż ja‘alakum khulafā'a mim ba‘di qaumi nūḥiw wa zādakum fil-khalqi basṭah(tan), fażkurū ālā'allāhi la‘allakum tufliḥūn(a).

او ایا تاسو حیران یاست چې ستاسو د رب له خوا ستاسو د یو سړي په واسطه تاسو ته نصیحت راغی چې ستاسو څخه وي، ترڅو تاسو ته وویروي؟ یاد کړئ کله چې هغه تاسو د نوح له قوم وروسته ځای ناستي کړل، او هغه تاسو ته په ځواک او قد کې غوره والی درکړ. نو د الله نعمتونه یاد کړئ ترڅو تاسو بریالي شئ.

قَالُوْٓا اَجِئْتَنَا لِنَعْبُدَ اللّٰهَ وَحْدَهٗ وَنَذَرَ مَا كَانَ يَعْبُدُ اٰبَاۤؤُنَاۚ فَأْتِنَا بِمَا تَعِدُنَآ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ

qālū aji'tanā lina‘budallāha waḥdahū wa nażara mā kāna ya‘budu ābā'unā, fa'tinā bimā ta‘idunā in kunta minaṣ ṣādiqīn(a).

هغوی وویل: "ایا ته موږ ته د دې لپاره راغلی یې چې یوازې د الله عبادت وکړې او هغه څه پرېږدې چې زموږ پلرونو یې عبادت کاوه؟ نو که ته رښتیا وایې، نو خپل ګواښ موږ ته ثابت کړه!"

قَالَ قَدْ وَقَعَ عَلَيْكُمْ مِّنْ رَّبِّكُمْ رِجْسٌ وَّغَضَبٌۗ اَتُجَادِلُوْنَنِيْ فِيْٓ اَسْمَاۤءٍ سَمَّيْتُمُوْهَآ اَنْتُمْ وَاٰبَاۤؤُكُمْ مَّا نَزَّلَ اللّٰهُ بِهَا مِنْ سُلْطٰنٍۗ فَانْتَظِرُوْٓا اِنِّيْ مَعَكُمْ مِّنَ الْمُنْتَظِرِيْنَ

qāla qad waqa‘a ‘alaikum mir rabbikum rijsuw wa gaḍab(un), atujādilūnanī fī asmā'in sammaitumūhā antum wa ābā'ukum mā nazzalallāhu bihā min sulṭān(in), fantaẓirū innī ma‘akum minal-muntaẓirīn(a).

هغه (هود علیه السلام) ځواب ورکړ: "په حقیقت کې، د خدای له خوا کرکه او غضب به پر تاسو راشي. ایا تاسو غواړئ له ما سره د هغو نومونو (بتانو) په اړه بحث وکړئ چې تاسو او ستاسو پلرونو پخپله جوړ کړي دي، که څه هم الله تعالی د دې لپاره معلومات نه دي نازل کړي؟ که داسې وي، نو انتظار وکړئ! په حقیقت کې، زه هم ستاسو سره د هغو کسانو په ډله کې یم چې انتظار کوي."

فَاَنْجَيْنٰهُ وَالَّذِيْنَ مَعَهٗ بِرَحْمَةٍ مِّنَّا وَقَطَعْنَا دَابِرَ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَمَا كَانُوْا مُؤْمِنِيْنَ ࣖ

fa anjaināhu wal-lażīna ma‘ahū biraḥmatim minnā wa qaṭa‘nā dābiral-lażīna każżabū bi'āyātinā wa mā kānū mu'minīn(a).

نو موږ هغه (هود علیه السلام) او هغه کسان چې ورسره وو په خپل رحمت سره وژغورل او هغه کسان مو تر خپلو اصلي ځایونو پورې هلاک کړل چې زموږ ایتونه یې دروغ ګڼلي وو. هغوی مؤمنان نه دي.

وَاِلٰى ثَمُوْدَ اَخَاهُمْ صٰلِحًاۘ قَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ قَدْ جَاۤءَتْكُمْ بَيِّنَةٌ مِّنْ رَّبِّكُمْۗ هٰذِهٖ نَاقَةُ اللّٰهِ لَكُمْ اٰيَةً فَذَرُوْهَا تَأْكُلْ فِيْٓ اَرْضِ اللّٰهِ وَلَا تَمَسُّوْهَا بِسُوْۤءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

wa ilā ṡamūda akhāhum ṣāliḥā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), qad jā'atkum bayyinatum mir rabbikum, hāżihī nāqatullāhi lakum āyatan fa żarūhā ta'kul fī arḍillāhi wa lā tamassūhā bisū'in fa ya'khużakum ‘ażābun alīm(un).

او د ثمود قوم ته مو د دوی ورور صالح ولیږه. هغه وویل: "ای زما قومه! د الله عبادت وکړئ! ستاسو لپاره له هغه پرته بل معبود نشته. په حقیقت کې، ستاسو د رب له خوا تاسو ته یو څرګند دلیل راغلی دی. دا (اوښه) د الله له لوري ستاسو لپاره یوه نښه ده. پریږدئ چې دا د الله په ځمکه کې وخوري، زیان مه رسوئ، که نه نو په پایله کې به تاسو دردناک عذاب سره مخ شئ."

وَاذْكُرُوْٓا اِذْ جَعَلَكُمْ خُلَفَاۤءَ مِنْۢ بَعْدِ عَادٍ وَّبَوَّاَكُمْ فِى الْاَرْضِ تَتَّخِذُوْنَ مِنْ سُهُوْلِهَا قُصُوْرًا وَّتَنْحِتُوْنَ الْجِبَالَ بُيُوْتًا ۚفَاذْكُرُوْٓا اٰلَاۤءَ اللّٰهِ وَلَا تَعْثَوْا فِى الْاَرْضِ مُفْسِدِيْنَ

ważkurū iż ja‘alakum khulafā'a mim ba‘di ‘ādiw wa bawwa'akum fil-arḍi tattakhiżūna min suhūlihā quṣūraw wa tanḥitūnal-jibāla buyūtā(n), fażkurū ālā'allāhi wa lā ta‘ṡau fil-arḍi mufsidīn(a).

او هغه وخت یاد کړئ کله چې هغه تاسو د عاد له قوم څخه وروسته خلیفه وګرځولئ او تاسو یې په ځمکه کې ځای پر ځای کړل. تاسو په هوارو ځایونو کې ماڼۍ جوړوئ او په غرونو کې یې کورونه جوړوئ. نو د الله نعمتونه یاد کړئ او په ځمکه کې فساد مه کوئ.

قَالَ الْمَلَاُ الَّذِيْنَ اسْتَكْبَرُوْا مِنْ قَوْمِهٖ لِلَّذِيْنَ اسْتُضْعِفُوْا لِمَنْ اٰمَنَ مِنْهُمْ اَتَعْلَمُوْنَ اَنَّ صٰلِحًا مُّرْسَلٌ مِّنْ رَّبِّهٖۗ قَالُوْٓا اِنَّا بِمَآ اُرْسِلَ بِهٖ مُؤْمِنُوْنَ

qālal-mala'ul-lażīnastakbarū min qaumihī lil-lażīnastuḍ‘ifū liman āmana minhum ata‘lamūna anna ṣāliḥam mursalum mir rabbih(ī), qālū innā bimā ursila bihī mu'minūn(a).

متکبرو مشرانو هغو کسانو ته چې کمزوري ګڼل شوي وو، یعنې هغو کسانو ته چې د دوی له قوم څخه یې ایمان راوړی وو، وویل: "ایا تاسو پوهیږئ چې صالح د خپل رب له خوا رسول دی؟" هغوی وویل: "په حقیقت کې، موږ په هغه څه باور لرو چې هغه ویلي دي."

قَالَ الَّذِيْنَ اسْتَكْبَرُوْٓا اِنَّا بِالَّذِيْٓ اٰمَنْتُمْ بِهٖ كٰفِرُوْنَ

qālal-lażīnastakbarū innā bil-lażī āmantum bihī kāfirūn(a).

هغه کسان چې فخر کوي وايي، "په حقیقت کې، موږ هغه څه ردوو چې تاسو یې باور لرئ."

فَعَقَرُوا النَّاقَةَ وَعَتَوْا عَنْ اَمْرِ رَبِّهِمْ وَقَالُوْا يٰصٰلِحُ ائْتِنَا بِمَا تَعِدُنَآ اِنْ كُنْتَ مِنَ الْمُرْسَلِيْنَ

fa ‘aqarun-nāqata wa ‘atau ‘an amri rabbihim wa qālū yā ṣāliḥu'tinā bimā ta‘idunā in kunta minal-mursalīn(a).

بیا یې اوښه حلاله کړه او د خپل رب د حکم څخه یې سرکشي وکړه، دوی وویل: "ای صالحه! که دا رښتیا وي چې ته له رسولانو څخه یې، نو خپل ګواښ موږ ته ثابت کړه."

فَاَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَاَصْبَحُوْا فِيْ دَارِهِمْ جٰثِمِيْنَ

fa akhażathumur-rajfatu fa aṣbaḥū fī dārihim jāṡimīn(a).

بیا دوی زلزله وکړه، او دوی د خپلو کورونو په کنډوالو کې مړه پراته وو.

فَتَوَلّٰى عَنْهُمْ وَقَالَ يٰقَوْمِ لَقَدْ اَبْلَغْتُكُمْ رِسَالَةَ رَبِّيْ وَنَصَحْتُ لَكُمْ وَلٰكِنْ لَّا تُحِبُّوْنَ النّٰصِحِيْنَ

fa tawallā ‘anhum wa qāla yā qaumi laqad ablagtukum risālata rabbī wa naṣaḥtu lakum wa lākil lā tuḥibbūnan-nāṣiḥīn(a).

بیا هغه (صالح) له هغوی څخه لاړ او ویې ویل: "ای زما قومه! په حقیقت کې ما د خپل رب پیغام تاسو ته ورساوه او تاسو ته مې نصیحت وکړ. خو تاسو هغه خلک نه خوښوئ چې نصیحت کوي."

وَلُوْطًا اِذْ قَالَ لِقَوْمِهٖٓ اَتَأْتُوْنَ الْفَاحِشَةَ مَا سَبَقَكُمْ بِهَا مِنْ اَحَدٍ مِّنَ الْعٰلَمِيْنَ

wa lūṭan iż qāla liqaumihī ata'tūnal-fāḥisyata mā sabaqakum bihā min aḥadim minal-‘ālamīn(a).

او (همدارنګه) لوط علیه السلام هم ولېږه، کله چې هغه خپل قوم ته وویل: "تاسو ولې داسې ناوړه کار کوئ چې له تاسو څخه مخکې هیچا (په دې نړۍ کې) نه دی کړی."

اِنَّكُمْ لَتَأْتُوْنَ الرِّجَالَ شَهْوَةً مِّنْ دُوْنِ النِّسَاۤءِۗ بَلْ اَنْتُمْ قَوْمٌ مُّسْرِفُوْنَ

innakum lata'tūnar-rijāla syahwatam min dūnin-nisā'(i), bal antum qaumum musrifūn(a).

په حقیقت کې، تاسو خپله شهوت د نارینه وو لپاره ښکاره کړې ده، نه د ښځو لپاره. تاسو په ریښتیا سره یو له حده تیریدونکی قوم یاست.

وَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهٖٓ اِلَّآ اَنْ قَالُوْٓا اَخْرِجُوْهُمْ مِّنْ قَرْيَتِكُمْۚ اِنَّهُمْ اُنَاسٌ يَّتَطَهَّرُوْنَ

wa mā kāna jawāba qaumihī illā an qālū akhrijūhum min qaryatikum, innahum unāsuy yataṭahharūn(a).

او د هغه د قوم ځواب له دې پرته بل څه نه وو چې ویل یې: "دوی (لوط او د هغه پیروان) له خپل هیواد څخه وباسئ، دوی هغه خلک دي چې ځانونه مقدس ګڼي."

فَاَنْجَيْنٰهُ وَاَهْلَهٗٓ اِلَّا امْرَاَتَهٗ كَانَتْ مِنَ الْغٰبِرِيْنَ

fa anjaināhu wa ahlahū illamra'atahū kānat minal-gābirīn(a).

بیا موږ هغه او د هغه ملګري وژغورل، پرته له هغه میرمنې څخه، چې له وروسته پاتې شویو څخه وه.

وَاَمْطَرْنَا عَلَيْهِمْ مَّطَرًاۗ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُجْرِمِيْنَ ࣖ

wa amṭarnā ‘alaihim maṭarā(n), fanẓur kaifa kāna ‘āqibatul-mujrimīn(a).

او موږ پرې باران (کاڼي) ووراوه. نو پام وکړئ چې د هغه چا سره څه کیږي چې ګناه کوي.

وَاِلٰى مَدْيَنَ اَخَاهُمْ شُعَيْبًاۗ قَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ قَدْ جَاۤءَتْكُمْ بَيِّنَةٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ فَاَوْفُوا الْكَيْلَ وَالْمِيْزَانَ وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ اَشْيَاۤءَهُمْ وَلَا تُفْسِدُوْا فِى الْاَرْضِ بَعْدَ اِصْلَاحِهَاۗ ذٰلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَۚ

wa ilā madyana akhāhum syu‘aibā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), qad jā'atkum bayyinatum mir rabbikum fa auful-kaila wal-mīzāna wa lā tabkhasun-nāsa asy-yā'ahum wa lā tufsidū fil-arḍi ba‘da iṣlāḥihā, żālikum khairul lakum in kuntum mu'minīn(a).

او د مدین خلکو ته موږ د دوی ورور شعیب علیه السلام ولیږه. هغه وویل: "ای زما قومه! د الله عبادت وکړئ، ستاسو لپاره له هغه پرته بل معبود نشته. په حقیقت کې، ستاسو د رب له خوا روښانه دلیل راغلی دی. اندازه او تله سمه کړئ او هیچا ته هیڅ زیان مه رسوئ. ځمکه وروسته له هغه چې ښه جوړه شوې وه، زیان مه رسوئ. دا ستاسو لپاره غوره ده که تاسو مومنان یاست."

وَلَا تَقْعُدُوْا بِكُلِّ صِرَاطٍ تُوْعِدُوْنَ وَتَصُدُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ مَنْ اٰمَنَ بِهٖ وَتَبْغُوْنَهَا عِوَجًاۚ وَاذْكُرُوْٓا اِذْ كُنْتُمْ قَلِيْلًا فَكَثَّرَكُمْۖ وَانْظُرُوْا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِيْنَ

wa lā taq‘udū bikulli ṣirāṭin tū‘idūna wa taṣuddūna ‘an sabīlillāhi man āmana bihī wa tabgūnahā ‘iwajā(n), ważkurū iż kuntum qalīlan fa kaṡṡarakum, wanẓurū kaifa kāna ‘āqibatul-mufsidīn(a).

او په هیڅ لاره کې مه کېنئ چې مومنان د الله له لارې څخه ووېروئ او منع یې کړئ او وغواړئ چې هغه وګرځوئ. په یاد ولرئ کله چې تاسو لږ وئ، نو الله ستاسو شمیر زیات کړ. او پام وکړئ چې د هغو کسانو سره څه کیږي چې زیان رسوي.

وَاِنْ كَانَ طَاۤىِٕفَةٌ مِّنْكُمْ اٰمَنُوْا بِالَّذِيْٓ اُرْسِلْتُ بِهٖ وَطَاۤىِٕفَةٌ لَّمْ يُؤْمِنُوْا فَاصْبِرُوْا حَتّٰى يَحْكُمَ اللّٰهُ بَيْنَنَاۚ وَهُوَ خَيْرُ الْحٰكِمِيْنَ ۔

wa in kāna ṭā'ifatum minkum āmanū bil-lażī ursiltu bihī wa ṭā'ifatul lam tu'minū faṣbirū ḥattā yaḥkumallāhu bainanā, wa huwa khairul-ḥākimīn(a).

که ستاسو په منځ کې یوه ډله داسې وي چې په هغه (تعلیمونو) ایمان لري چې ما د هغه د رسولو لپاره لیږلي دي، او یوه ډله داسې هم وي چې ایمان نه لري، نو صبر وکړئ تر هغه چې الله زموږ ترمنځ پریکړه وکړي. هغه غوره قضاوت کوونکی دی.

۞ قَالَ الْمَلَاُ الَّذِيْنَ اسْتَكْبَرُوْا مِنْ قَوْمِهٖ لَنُخْرِجَنَّكَ يٰشُعَيْبُ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَكَ مِنْ قَرْيَتِنَآ اَوْ لَتَعُوْدُنَّ فِيْ مِلَّتِنَاۗ قَالَ اَوَلَوْ كُنَّا كٰرِهِيْنَ

qālal-mala'ul-lażīnastakbarū min qaumihī lanukhrijannaka yā syu‘aibu wal-lażīna āmanū ma‘aka min qaryatinā au lata‘ūdunna fī millatinā, qāla awalau kunnā kārihīn(a).

د شعیب قبیلې متکبرو مشرانو وویل: "ای شعیب! موږ به خامخا تا او مومنان له خپل هیواد څخه وباسو، مګر دا چې ته بیرته زموږ دین ته راشې." شعیب وویل: "ایا ته به موږ وباسې، سره له دې چې موږ یې نه خوښوو؟"

قَدِ افْتَرَيْنَا عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا اِنْ عُدْنَا فِيْ مِلَّتِكُمْ بَعْدَ اِذْ نَجّٰىنَا اللّٰهُ مِنْهَاۗ وَمَا يَكُوْنُ لَنَآ اَنْ نَّعُوْدَ فِيْهَآ اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ اللّٰهُ رَبُّنَاۗ وَسِعَ رَبُّنَا كُلَّ شَيْءٍ عِلْمًاۗ عَلَى اللّٰهِ تَوَكَّلْنَاۗ رَبَّنَا افْتَحْ بَيْنَنَا وَبَيْنَ قَوْمِنَا بِالْحَقِّ وَاَنْتَ خَيْرُ الْفٰتِحِيْنَ

qadiftarainā ‘alallāhi każiban in ‘udnā fī millatikum ba‘da iż najjānallāhu minhā, wa mā yakūnu lanā an na‘ūda fīhā illā ay yasyā'allāhu rabbunā, wasi‘a rabbunā kulla syai'in ‘ilmā(n), ‘alallāhi tawakkalnā, rabbanaftaḥ bainanā wa baina qauminā bil-ḥaqqi wa anta khairul-fātiḥīn(a).

په حقیقت کې، که موږ ستاسو دین ته بیرته راشو، وروسته له هغه چې الله موږ له هغه څخه خلاص کړل، موږ به په الله باندې یو لوی دروغ جوړ کړي وای. او دا زموږ لپاره مناسبه نه ده چې بیرته هغه ته ورشو، مګر دا چې زموږ رب الله وغواړي. زموږ د رب علم هر څه پوښلي دي. موږ یوازې په الله توکل کوو. ای زموږ ربه، زموږ او زموږ د خلکو ترمنځ په انصاف سره پریکړه وکړه. ته غوره پریکړه کوونکی یې.

وَقَالَ الْمَلَاُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ قَوْمِهٖ لَىِٕنِ اتَّبَعْتُمْ شُعَيْبًا اِنَّكُمْ اِذًا لَّخٰسِرُوْنَ

wa qālal-mala'ul-lażīna kafarū min qaumihī la'inittaba‘tum syu‘aiban innakum iżal lakhāsirūn(a).

او د هغه د قوم (شعیب) مشرانو چې کافران وو (یو بل ته) وویل: "که تاسو د شعیب پیروي وکړئ، نو خامخا به تاسو زیان منونکي یاست."

فَاَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَاَصْبَحُوْا فِيْ دَارِهِمْ جٰثِمِيْنَۙ

fa akhażathumur-rajfatu fa aṣbaḥū fī dārihim jāṡimīn(a).

بیا دوی زلزله وکړه، او دوی د خپلو کورونو په کنډوالو کې مړه پراته وو.

الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا شُعَيْبًا كَاَنْ لَّمْ يَغْنَوْا فِيْهَاۚ اَلَّذِيْنَ كَذَّبُوْا شُعَيْبًا كَانُوْا هُمُ الْخٰسِرِيْنَ

al-lażīna każżabū syu‘aiban ka'allam yagnau fīhā, al-lażīna każżabū syu‘aiban kānū humul-khāsirīn(a).

هغه خلک چې د شعیب علیه السلام دروغجن وو داسې وو لکه چې هیڅکله په هغه (هیواد) کې نه وو اوسیدلي. هغه خلک چې د شعیب علیه السلام دروغجن دي، هغوی زیان منونکي دي.

فَتَوَلّٰى عَنْهُمْ وَقَالَ يٰقَوْمِ لَقَدْ اَبْلَغْتُكُمْ رِسٰلٰتِ رَبِّيْ وَنَصَحْتُ لَكُمْۚ فَكَيْفَ اٰسٰى عَلٰى قَوْمٍ كٰفِرِيْنَ ࣖ

fa tawallā ‘anhum wa qāla yā qaumi laqad ablagtukum risālāti rabbī wa naṣaḥtu lakum, fa kaifa āsā ‘alā qaumin kāfirīn(a).

نو شعیب علیه السلام له هغوی څخه ووت او ویې ویل: "ای زما قومه! په حقیقت کې ما د خپل رب پیغام تاسو ته ورساوه او نصیحت مې درته وکړ. نو زه به څنګه د کافرانو لپاره غمجن شم؟"

وَمَآ اَرْسَلْنَا فِيْ قَرْيَةٍ مِّنْ نَّبِيٍّ اِلَّآ اَخَذْنَآ اَهْلَهَا بِالْبَأْسَاۤءِ وَالضَّرَّاۤءِ لَعَلَّهُمْ يَضَّرَّعُوْنَ

wa mā arsalnā fī qaryatim min nabiyyin illā akhażnā ahlahā bil-ba'sā'i waḍ-ḍarrā'i la‘allahum yaḍḍarra‘ūn(a).

او موږ کوم پیغمبر په یوه ځمکه کې نه دی لیږلی (او د هغه ځای اوسیدونکو هغه پیغمبر رد کړ)، مګر موږ د هغه ځای اوسیدونکو ته سختۍ او کړاوونه ورکړل ترڅو دوی ځانونه عاجز کړي.

ثُمَّ بَدَّلْنَا مَكَانَ السَّيِّئَةِ الْحَسَنَةَ حَتّٰى عَفَوْا وَّقَالُوْا قَدْ مَسَّ اٰبَاۤءَنَا الضَّرَّاۤءُ وَالسَّرَّاۤءُ فَاَخَذْنٰهُمْ بَغْتَةً وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ

Ṡumma baddalnā makānas-sayyi'atil-ḥasanata ḥattā ‘afau wa qālū qad massa ābā'anaḍ-ḍarrā'u was-sarrā'u fa akhażnāhum bagtataw wa hum lā yasy‘urūn(a).

بیا موږ د تکلیف پر ځای خوښي ورکړه (چې د دوی اولادونه او شتمني زیاته شوه)، بیا دوی وویل: "په حقیقت کې زموږ پلرونو د تکلیف او خوښۍ تجربه کړې وه،" نو موږ په ناڅاپي ډول په دوی عذاب نازل کړ پرته له دې چې دوی پوه شي.

وَلَوْ اَنَّ اَهْلَ الْقُرٰٓى اٰمَنُوْا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَرَكٰتٍ مِّنَ السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِ وَلٰكِنْ كَذَّبُوْا فَاَخَذْنٰهُمْ بِمَا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَ

wa lau anna ahlal-qurā āmanū wattaqau lafataḥnā ‘alaihim barakātim minas-samā'i wal ardḍi wa lākin każżabū fa akhażnāhum bimā kānū yaksibūn(a).

او که چیرې د ځمکې خلکو ایمان راوړی وای او تقوا یې کړې وای، نو موږ به پرې د اسمانونو او ځمکې برکتونه اچولي وای، خو دوی (زموږ آیتونه) دروغجن ثابت شول، نو موږ هغوی ته د هغو کړنو سزا ورکړه چې دوی یې کول.

اَفَاَمِنَ اَهْلُ الْقُرٰٓى اَنْ يَّأْتِيَهُمْ بَأْسُنَا بَيَاتًا وَّهُمْ نَاۤىِٕمُوْنَۗ

afa amina ahlul-qurā ay ya'tiyahum ba'sunā bayātaw wa hum nā'imūn(a).

نو ایا د ښارونو خلک له دې څخه په امن کې دي چې زموږ عذاب د شپې راشي کله چې دوی ویده وي؟

اَوَاَمِنَ اَهْلُ الْقُرٰٓى اَنْ يَّأْتِيَهُمْ بَأْسُنَا ضُحًى وَّهُمْ يَلْعَبُوْنَ

awa amina ahlul-qurā ay ya'tiyahum ba'sunā ḍuḥaw wa hum yal‘abūn(a).

یا ایا د ښار خلک له دې څخه په امن کې دي چې زموږ عذاب سهار راشي کله چې دوی لوبې کوي؟

اَفَاَمِنُوْا مَكْرَ اللّٰهِۚ فَلَا يَأْمَنُ مَكْرَ اللّٰهِ اِلَّا الْقَوْمُ الْخٰسِرُوْنَ ࣖ

afa aminū makrallāh(i), falā ya'manu makrallāhi illal-qaumul khāsirūn(a).

یا ایا دوی د الله (ناڅاپي) عذاب څخه په امن کې دي؟ د الله (ج) له عذاب څخه پرته له زیانکارانو څخه بل څوک په امن کې نه دي.

اَوَلَمْ يَهْدِ لِلَّذِيْنَ يَرِثُوْنَ الْاَرْضَ مِنْۢ بَعْدِ اَهْلِهَآ اَنْ لَّوْ نَشَاۤءُ اَصَبْنٰهُمْ بِذُنُوْبِهِمْۚ وَنَطْبَعُ عَلٰى قُلُوْبِهِمْ فَهُمْ لَا يَسْمَعُوْنَ

awalam yahdi lil-lażīna yariṡūnal-arḍa mim ba‘di ahlihā allau nasyā'u aṣabnāhum biżunūbihim, wa naṭba‘u ‘alā qulūbihim fahum lā yasma‘ūn(a).

یا ایا هغو کسانو ته دا څرګنده نه ده چې د ځمکې له اوسیدونکو وروسته د هغې وارثان کیږي چې که موږ وغواړو، نو موږ به خامخا د دوی د ګناهونو سزا ورکړو او د دوی زړونه به مهر کړو نو دوی (درس) نه اوري؟

تِلْكَ الْقُرٰى نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ اَنْۢبَاۤىِٕهَاۚ وَلَقَدْ جَاۤءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنٰتِۚ فَمَا كَانُوْا لِيُؤْمِنُوْا بِمَا كَذَّبُوْا مِنْ قَبْلُۗ كَذٰلِكَ يَطْبَعُ اللّٰهُ عَلٰى قُلُوْبِ الْكٰفِرِيْنَ

tilkal-qurā naquṣṣu ‘alaika min ambā'ihā, wa laqad jā'athum rusuluhum bil-bayyināt(i), famā kānū liyu'minū bimā każżabū min qabl(u), każālika yaṭba‘ullāhu ‘alā qulūbil-kāfirīn(a).

دا هغه سیمې دي (چې موږ ویجاړې کړې)، موږ تاسو ته د دوی ځینې کیسې بیانوو. په حقیقت کې د دوی پیغمبران دوی ته له څرګندو دلیلونو سره راغلي وو. مګر دوی په هغه څه (هم) باور ونه کړ چې دوی یې مخکې انکار کړی و. پدې توګه الله د کافرانو زړونه مهر کوي.

وَمَا وَجَدْنَا لِاَكْثَرِهِمْ مِّنْ عَهْدٍۚ وَاِنْ وَّجَدْنَآ اَكْثَرَهُمْ لَفٰسِقِيْنَ

wa mā wajadnā li'akṡarihim min ‘ahd(in), wa iw wajadnā akṡarahum lafāsiqīn(a).

او موږ د دوی ډیری یې خپلې ژمنې پوره نه کوو. پرځای یې، هغه څه چې موږ وموندل دا وو چې ډیری یې په ریښتیا سره بدکار خلک وو.

ثُمَّ بَعَثْنَا مِنْۢ بَعْدِهِمْ مُّوْسٰى بِاٰيٰتِنَآ اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖ فَظَلَمُوْا بِهَاۚ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِيْنَ

Ṡumma ba‘aṡnā mim ba‘dihim mūsā bi'āyātinā ilā fir‘auna wa mala'ihī fa ẓalamū bihā, fanẓur kaifa kāna ‘āqibatul-mufsidīn(a).

له هغوی وروسته، موږ موسی علیه السلام له خپلو معجزو سره فرعون او د هغه د قوم مشرانو ته ولیږه، او هغوی دا معجزې رد کړې. نو پام وکړئ چې د هغو کسانو سره څه کیږي چې زیان رسوي.

وَقَالَ مُوْسٰى يٰفِرْعَوْنُ اِنِّيْ رَسُوْلٌ مِّنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَۙ

wa qāla mūsa yā fir‘aunu innī rasūlum mir rabbil-‘ālamīn(a).

او موسی علیه السلام وویل: "ای فرعون! په حقیقت کې زه د ټولو کائیناتو د رب له خوا رسول یم."

حَقِيْقٌ عَلٰٓى اَنْ لَّآ اَقُوْلَ عَلَى اللّٰهِ اِلَّا الْحَقَّۗ قَدْ جِئْتُكُمْ بِبَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّكُمْ فَاَرْسِلْ مَعِيَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ۗ

Ḥaqīqun ‘alā allā aqūla ‘alallāhi illal-ḥaqq(a), qad ji'tukum bibayyinatim mir rabbikum fa arsil ma‘iya banī isrā'īl(a).

زه مکلف یم چې د الله په اړه رښتیا ووایم. په حقیقت کې، زه ستاسو د رب له لوري له څرګندو دلیلونو سره راغلی یم، نو بني اسرائیل زما سره پریږدئ.

قَالَ اِنْ كُنْتَ جِئْتَ بِاٰيَةٍ فَأْتِ بِهَآ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ

qāla in kunta ji'ta bi'āyatin fa'ti bihā in kunta minaṣ ṣādiqīn(a).

هغه (فرعون) ځواب ورکړ: "که دا رښتیا وي چې ته ثبوت راوړې، نو هغه وښایه، چې ته له رښتینو خلکو څخه یې."

فَاَلْقٰى عَصَاهُ فَاِذَا هِيَ ثُعْبَانٌ مُّبِيْنٌ ۖ

fa alqā ‘aṣāhu fa iżā hiya ṡu‘bānum mubīn(un).

بیا (موسی) خپله لکړه وغورځوله، او ناڅاپه هغه لکړه په یوه لوی مار بدله شوه.

وَّنَزَعَ يَدَهٗ فَاِذَا هِيَ بَيْضَاۤءُ لِلنّٰظِرِيْنَ ࣖ

wa naza‘a yadahū fa iżā hiya baiḍā'u lin-nāẓirīn(a).

او هغه خپل لاس راوویست، ناڅاپه هغه د هغو کسانو لپاره سپین (ځلیدونکی) شو چې لیدلی یې و.

قَالَ الْمَلَاُ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ اِنَّ هٰذَا لَسٰحِرٌ عَلِيْمٌۙ

qālal-mala'u min qaumi fir‘auna inna hāżā lasāḥirum ‘alīm(un).

د فرعون مشرانو وویل: "دا سړی په رښتیا هم یو هوښیار جادوګر دی،

يُّرِيْدُ اَنْ يُّخْرِجَكُمْ مِّنْ اَرْضِكُمْ ۚ فَمَاذَا تَأْمُرُوْنَ

yurīdu ay yukhrijakum min arḍikum, fa māżā ta'murūn(a).

څوک غواړي چې تاسو له خپلې خاورې وباسي." (فرعون وویل)، "نو بیا تاسو څه وړاندیز کوئ؟"

قَالُوْآ اَرْجِهْ وَاَخَاهُ وَاَرْسِلْ فِى الْمَدَاۤىِٕنِ حٰشِرِيْنَۙ

qālū arjih wa akhāhu wa arsil fil-madā'ini ḥāsyirīn(a).

(مشرانو) ځواب ورکړ: "هغه او د هغه ورور (د یو څه وخت لپاره) ودروئ او ځینې خلک ښارونو ته ولېږئ چې (جادوګران) راټول کړي."

يَأْتُوْكَ بِكُلِّ سٰحِرٍ عَلِيْمٍ

ya'tūka bikulli sāḥirin ‘alīm(in).

چې ټول هوښیار جادوګران تاته راولي."

وَجَاۤءَ السَّحَرَةُ فِرْعَوْنَ قَالُوْٓا اِنَّ لَنَا لَاَجْرًا اِنْ كُنَّا نَحْنُ الْغٰلِبِيْنَ

wa jā'as-saḥaratu fir‘auna qālū inna lanā la'ajran in kunnā naḥnul-gālibīn(a).

او جادوګر فرعون ته راغلل او ويې ويل: "که موږ وګټو نو (آيا) موږ ته انعام راکول کېږي؟"

قَالَ نَعَمْ وَاِنَّكُمْ لَمِنَ الْمُقَرَّبِيْنَ

qāla na‘am wa innakum laminal-muqarrabīn(a).

هغه (فرعون) ځواب ورکړ: "هو، په حقیقت کې ته باید د هغو کسانو څخه یې چې (زما) نږدې دي."

قَالُوْا يٰمُوْسٰٓى اِمَّآ اَنْ تُلْقِيَ وَاِمَّآ اَنْ نَّكُوْنَ نَحْنُ الْمُلْقِيْنَ

qālū yā mūsā immā an tulqiya wa immā an nakūna naḥnul-mulqīn(a).

جادوګرو وویل: "ای موسی! ته به لومړی وغورځوې، یا به موږ وغورځوو؟"

قَالَ اَلْقُوْاۚ فَلَمَّآ اَلْقَوْا سَحَرُوْٓا اَعْيُنَ النَّاسِ وَاسْتَرْهَبُوْهُمْ وَجَاۤءُوْ بِسِحْرٍ عَظِيْمٍ

qāla alqū, falammā alqau saḥarū a‘yunan-nāsi wastarhabūhum wa jā'ū bisiḥrin ‘aẓīm(in).

هغه (موسی علیه السلام) ځواب ورکړ: "لومړی یې وغورځوئ!" نو وروسته له هغه چې دوی یې وغورځاوه، نو د خلکو سترګې یې جادو کړې او خلک یې ووېرول، ځکه چې دوی لوی (حیرانونکی) جادو وښود.

۞ وَاَوْحَيْنَآ اِلٰى مُوْسٰٓى اَنْ اَلْقِ عَصَاكَۚ فَاِذَا هِيَ تَلْقَفُ مَا يَأْفِكُوْنَۚ

wa auḥainā ilā mūsā an alqi ‘aṣāk(a), fa iżā hiya talqafu mā ya'fikūn(a).

او موږ موسی ته وحي وکړه چې "خپله امسا وغورځوه!" نو ناڅاپه هغه د دوی ټول دروغ تېر کړل.

فَوَقَعَ الْحَقُّ وَبَطَلَ مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَۚ

fa waqa‘al-ḥaqqu wa baṭala mā kānū ya‘malūn(a).

بیا حقیقت ثابت شو، او هر څه چې دوی وکړل بې ګټې وو.

فَغُلِبُوْا هُنَالِكَ وَانْقَلَبُوْا صٰغِرِيْنَۚ

fa gulibū hunālika wanqalabū ṣāgirīn(a).

نو په هغه ځای کې دوی ماتې وخوړه او دوی یو سپک قوم شول.

وَاُلْقِيَ السَّحَرَةُ سٰجِدِيْنَۙ

wa ulqiyas-saḥaratu sājidīn(a).

او جادوګران سمدلاسه پرېوتل او سجده یې وکړه.

قَالُوْٓا اٰمَنَّا بِرَبِّ الْعٰلَمِيْنَۙ

qālū āmannā birabbil-‘ālamīn(a).

هغوی وویل: موږ د ټولو کائیناتو په رب ایمان راوړی دی،

رَبِّ مُوْسٰى وَهٰرُوْنَ

rabbi mūsā wa hārūn(a).

(یعنې) د موسی او هارون رب.

قَالَ فِرْعَوْنُ اٰمَنْتُمْ بِهٖ قَبْلَ اَنْ اٰذَنَ لَكُمْۚ اِنَّ هٰذَا لَمَكْرٌ مَّكَرْتُمُوْهُ فِى الْمَدِيْنَةِ لِتُخْرِجُوْا مِنْهَآ اَهْلَهَاۚ فَسَوْفَ تَعْلَمُوْنَ

qāla fir‘aunu āmantum bihī qabla an āżana lakum, inna hāżā lamakrum makartumūhu fil-madīnati litukhrijū minhā ahlahā, fa saufa ta‘lamūn(a).

فرعون وويل: "ولې تاسو زما له اجازې پرته په هغه ايمان راوړئ؟ په حقيقت کې، دا په رښتيا سره يوه چل ده چې تاسو په دې ښار کې پلان کړې ده، ترڅو د هغه اوسېدونکي وباسئ. وروسته به تاسو (د خپلو کړنو پايلې) پوه شئ."

لَاُقَطِّعَنَّ اَيْدِيَكُمْ وَاَرْجُلَكُمْ مِّنْ خِلَافٍ ثُمَّ لَاُصَلِّبَنَّكُمْ اَجْمَعِيْنَ

la'uqaṭṭi‘anna aidiyakum wa arjulakum min khilāfin ṡumma la'uṣallibannakum ajma‘īn(a).

زه به خامخا ستاسو لاسونه او پښې په عمودي ډول پرې کړم (ښي لاس او چپ پښه یا برعکس)، بیا به تاسو ټول په دار وځړوم.

قَالُوْٓا اِنَّآ اِلٰى رَبِّنَا مُنْقَلِبُوْنَۙ

qālū innā ilā rabbinā munqalibūn(a).

هغوی (جادوګرو) ځواب ورکړ: "بېشکه موږ خپل رب ته بیرته ورګرځو."

وَمَا تَنْقِمُ مِنَّآ اِلَّآ اَنْ اٰمَنَّا بِاٰيٰتِ رَبِّنَا لَمَّا جَاۤءَتْنَا ۗرَبَّنَآ اَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَّتَوَفَّنَا مُسْلِمِيْنَ ࣖ

wa mā tanqimu minnā illā an āmannā bi'āyāti rabbinā lammā jā'atnā, rabanā afrig ‘alainā ṣabraw wa tawaffanā muslimīn(a).

او تا له موږ څخه غچ نه دی اخیستی، مګر له دې امله چې موږ د خپل رب په آیتونو ایمان راوړ کله چې هغه موږ ته راغلل." (دوی دعا وکړه) "ای زموږ ربه، موږ ته صبر راکړه او په داسې حال کې مړه شه چې مسلمانان یو."

وَقَالَ الْمَلَاُ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ اَتَذَرُ مُوْسٰى وَقَوْمَهٗ لِيُفْسِدُوْا فِى الْاَرْضِ وَيَذَرَكَ وَاٰلِهَتَكَۗ قَالَ سَنُقَتِّلُ اَبْنَاۤءَهُمْ وَنَسْتَحْيٖ نِسَاۤءَهُمْۚ وَاِنَّا فَوْقَهُمْ قٰهِرُوْنَ

wa qālal-mala'u min qaumi fir‘auna atażaru mūsā wa qaumahū liyufsidū fil-arḍi wa yażaraka wa ālihatak(a), qāla sanuqattilu abnā'ahum wa nastaḥyī nisā'ahum, wa innā fauqahum qāhirūn(a).

او د فرعون د قوم مشرانو وویل: "ایا ته به موسی او د هغه قوم ته اجازه ورکړې چې په دې خاوره (مصر) کې ورانی وکړي او تا او ستا خدایان پریږدي؟" (فرعون) ځواب ورکړ: "موږ به د دوی زامن ووژنو او د دوی لوڼې به ژوندۍ پریږدو او په حقیقت کې موږ پر دوی بشپړ واک لرو."

قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهِ اسْتَعِيْنُوْا بِاللّٰهِ وَاصْبِرُوْاۚ اِنَّ الْاَرْضَ لِلّٰهِ ۗيُوْرِثُهَا مَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖۗ وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِيْنَ

qāla mūsā liqaumihista‘īnū billāhi waṣbirū, innal-arḍa lillāh(i), yūriṡuhā may yasyā'u min ‘ibādih(ī), wal-‘āqibatu lil-muttaqīn(a).

موسی علیه السلام خپل قوم ته وویل: "له الله څخه مرسته وغواړئ او صبر وکړئ. په حقیقت کې (دا ځمکه) د الله ده، هغه به یې په خپلو بندګانو کې چا ته چې وغواړي وارث کړي. او (ښه) انجام د هغو کسانو لپاره دی چې پرهیزګاران دي."

قَالُوْٓا اُوْذِيْنَا مِنْ قَبْلِ اَنْ تَأْتِيَنَا وَمِنْۢ بَعْدِ مَا جِئْتَنَا ۗقَالَ عَسٰى رَبُّكُمْ اَنْ يُّهْلِكَ عَدُوَّكُمْ وَيَسْتَخْلِفَكُمْ فِى الْاَرْضِ فَيَنْظُرَ كَيْفَ تَعْمَلُوْنَ ࣖ

qālū ūżīnā min qabli an ta'tiyanā wa mim ba‘di mā ji'tanā, qāla ‘asā rabbukum ay yuhlika ‘aduwwakum wa yastakhlifakum fil-arḍi fa yanẓura kaifa ta‘malūn(a).

هغوی (د موسی علیه السلام قوم) وویل: "موږ ستا له راتګ څخه مخکې او ستا له راتګ وروسته (د فرعون له خوا) ځورول شوي وو." (موسی علیه السلام) ځواب ورکړ: "هیله ده چې ستاسو رب به ستاسو دښمنان هلاک کړي او تاسو به په ځمکه کې خلیفه کړي؛ بیا به وګوري چې تاسو څنګه عمل کوئ."

وَلَقَدْ اَخَذْنَآ اٰلَ فِرْعَوْنَ بِالسِّنِيْنَ وَنَقْصٍ مِّنَ الثَّمَرٰتِ لَعَلَّهُمْ يَذَّكَّرُوْنَ

wa laqad akhażnā āla fir‘auna bis-sinīna wa naqṣim minaṡ-ṡamarāti la‘allahum yażżakkarūn(a).

او په رښتيا سره، موږ فرعون او د هغه قوم ته د ډېرو کلونو وچکالۍ او د ميوو د کمښت سزا ورکړه، ترڅو دوى عبرت واخلي.

فَاِذَا جَاۤءَتْهُمُ الْحَسَنَةُ قَالُوْا لَنَا هٰذِهٖ ۚوَاِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ يَّطَّيَّرُوْا بِمُوْسٰى وَمَنْ مَّعَهٗۗ اَلَآ اِنَّمَا طٰۤىِٕرُهُمْ عِنْدَ اللّٰهِ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ

fa iżā jā'athumul-ḥasanatu qālū lanā hāżihī, wa in tuṣibhum sayyi'atuy yaṭṭayyarū bimūsā wa mam ma‘ah(ū), alā innamā ṭā'iruhum ‘indallāhi wa lākinna aksṡarahum lā ya‘lamūn(a).

بیا کله چې دوی ته ښېګڼه راشي، نو دوی وايي: "دا زموږ (هڅو) له امله ده." او که دوی په مصیبت کې وو، نو دوی به یې د بدبختۍ پړه پر موسی او د هغه پر پیروانو اچوله. پوه شئ چې د دوی برخلیک د الله په لاس کې دی، مګر ډیری یې نه پوهیږي.

وَقَالُوْا مَهْمَا تَأْتِنَا بِهٖ مِنْ اٰيَةٍ لِّتَسْحَرَنَا بِهَاۙ فَمَا نَحْنُ لَكَ بِمُؤْمِنِيْنَ

wa qālū mahmā ta'tinā bihī min āyatil litasḥaranā bihā, famā naḥnu laka bimu'minīn(a).

او هغوی (موسیٰ علیه السلام ته) وویل: "ته چې موږ ته د جادو کولو لپاره هر ډول دلیل راوړې، موږ به ستا خبره ونه منو."

فَاَرْسَلْنَا عَلَيْهِمُ الطُّوْفَانَ وَالْجَرَادَ وَالْقُمَّلَ وَالضَّفَادِعَ وَالدَّمَ اٰيٰتٍ مُّفَصَّلٰتٍۗ فَاسْتَكْبَرُوْا وَكَانُوْا قَوْمًا مُّجْرِمِيْنَ

fa arsalnā ‘alaihimuṭ-ṭūfāna wal-jarāda wal-qummala waḍ-ḍafādi‘a wad-dama āyātim mufaṣṣalāt(in), fastakbarū wa kānū qaumam mujrimīn(a).

نو موږ پر هغوی باندې طوفانونه، ملخان، سپږې، چنګښې او وینه (چې د څښاک اوبه یې په وینو بدلې شوې) د څرګندو نښانو په توګه راولېږل، خو هغوی تکبر وکړ او هغوی ګناهګار خلک وو.

وَلَمَّا وَقَعَ عَلَيْهِمُ الرِّجْزُ قَالُوْا يٰمُوْسَى ادْعُ لَنَا رَبَّكَ بِمَا عَهِدَ عِنْدَكَۚ لَىِٕنْ كَشَفْتَ عَنَّا الرِّجْزَ لَنُؤْمِنَنَّ لَكَ وَلَنُرْسِلَنَّ مَعَكَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ۚ

wa lammā waqa‘a ‘alihimur-rijzu qālū yā mūsad‘u lanā rabbaka bimā ‘ahida ‘indak(a), la'in kasyafta ‘annar-rijza lanu'minanna laka wa lanursilanna ma‘aka banī isrā'īl(a).

او کله چې دوی ته عذاب ورسېد (چې تشریح شوی) نو دوی وویل: "ای موسی! زموږ لپاره له خپل رب څخه د هغه د ژمنې سره سم وغواړه. که ته دا عذاب له موږ څخه لرې کولی شې، نو موږ به خامخا په تا ایمان راوړو او موږ به خامخا بني اسرائیل له تا سره پرېږدو."

فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُمُ الرِّجْزَ اِلٰٓى اَجَلٍ هُمْ بَالِغُوْهُ اِذَا هُمْ يَنْكُثُوْنَ

falammā kasyafnā ‘anhumur-rijza ilā ajalin hum bāligūhu iżā hum yankuṡūn(a).

خو کله چې موږ له هغوی څخه عذاب لرې کړ تر هغه وخته پورې چې دوی باید پوره کړي وای، نو دوی خپله ژمنه ماته کړه.

فَانْتَقَمْنَا مِنْهُمْ فَاَغْرَقْنٰهُمْ فِى الْيَمِّ بِاَنَّهُمْ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَكَانُوْا عَنْهَا غٰفِلِيْنَ

fantaqamnā minhum fa agraqnāhum fil-yammi bi'annahum każżabū bi'āyātinā wa kānū ‘anhā gāfilīn(a).

نو موږ له دوی څخه ځینو ته سزا ورکړه، بیا مو په سمندر کې ډوب کړل ځکه چې دوی زموږ نښې رد کړې وې او زموږ له نښو څخه بې پروا وو.

وَاَوْرَثْنَا الْقَوْمَ الَّذِيْنَ كَانُوْا يُسْتَضْعَفُوْنَ مَشَارِقَ الْاَرْضِ وَمَغَارِبَهَا الَّتِيْ بٰرَكْنَا فِيْهَاۗ وَتَمَّتْ كَلِمَتُ رَبِّكَ الْحُسْنٰى عَلٰى بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَۙ بِمَا صَبَرُوْاۗ وَدَمَّرْنَا مَا كَانَ يَصْنَعُ فِرْعَوْنُ وَقَوْمُهٗ وَمَا كَانُوْا يَعْرِشُوْنَ

wa auraṡnal-qaumal-lażīna kānū yustaḍ‘afūna masyāriqal-arḍi wa magāribahal-latī bāraknā fīhā, wa tammat kalimatu rabbikal-ḥusnā ‘alā banī isrā'īl(a), bimā ṣabarū, wa dammarnā mā kāna yaṣna‘u fir‘aunu wa qaumuhū wa mā kānū ya‘risyūn(a).

او موږ د ځمکې هغه ختیځ او لویدیځ برخې چې موږ برکت پرې ایښی و، مظلومو خلکو ته ورثه کړې. او ستا د مهربان رب کلمه د بني اسرائیلو لپاره د دوی د صبر له امله (د ژمنې په توګه) بشپړه شوې ده. او موږ هغه څه چې فرعون او د هغه قوم جوړ کړي وو او هغه څه چې دوی جوړ کړي وو له منځه یوړل.

وَجَاوَزْنَا بِبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ الْبَحْرَ فَاَتَوْا عَلٰى قَوْمٍ يَّعْكُفُوْنَ عَلٰٓى اَصْنَامٍ لَّهُمْ ۚقَالُوْا يٰمُوْسَى اجْعَلْ لَّنَآ اِلٰهًا كَمَا لَهُمْ اٰلِهَةٌ ۗقَالَ اِنَّكُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُوْنَ

wa jāwaznā bibanī isrā'īlal-baḥra fa atau ‘alā qaumiy ya‘kufūna ‘alā aṣnāmil lahum, qālū yā mūsaj‘al lanā ilāhan kamā lahum ālihah(tun), qāla innakum qaumun tajhalūn(a).

او موږ بني اسرائيل د هغه سمندر (د سره سمندر شمالي برخه) څخه وژغورل. کله چې دوی یو قوم ته راغلل چې د بتانو عبادت یې کاوه، نو دوی (بني اسرائيلو) وویل: "ای موسی! زموږ لپاره یو معبود (بت) جوړ کړه لکه څنګه چې دوی ډیری معبودان (بتونه) لري." (موسی) ځواب ورکړ: "په حقیقت کې، تاسو احمق خلک یاست."

اِنَّ هٰٓؤُلَاۤءِ مُتَبَّرٌ مَّا هُمْ فِيْهِ وَبٰطِلٌ مَّا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

inna hā'ulā'i mutabbarum mā hum fīhi wa bāṭilum mā kānū ya‘malūn(a).

په حقیقت کې، دوی به (د هغو عقایدو له امله) له منځه لاړ شي چې دوی یې لري او هغه څه چې دوی کړي دي به بې ګټې وي.

قَالَ اَغَيْرَ اللّٰهِ اَبْغِيْكُمْ اِلٰهًا وَّهُوَ فَضَّلَكُمْ عَلَى الْعٰلَمِيْنَ

qāla agairallāhi abgīkum ilāhaw wa huwa faḍḍalakum ‘alal-‘ālamīn(a).

هغه (موسی علیه السلام) وویل: ایا دا زما لپاره مناسبه ده چې زه ستاسو لپاره له الله پرته بل معبود ولټوم، سره له دې چې هغه هغه څوک دی چې تاسو یې (په هغه وخت کې) پر ټولو خلکو غوره کړي یاست؟

وَاِذْ اَنْجَيْنٰكُمْ مِّنْ اٰلِ فِرْعَوْنَ يَسُوْمُوْنَكُمْ سُوْۤءَ الْعَذَابِۚ يُقَتِّلُوْنَ اَبْنَاۤءَكُمْ وَيَسْتَحْيُوْنَ نِسَاۤءَكُمْۗ وَفِيْ ذٰلِكُمْ بَلَاۤءٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ عَظِيْمٌ ࣖ

wa iż anjainākum min āli fir‘auna yasūmūnakum sū'al-‘ażāb(i), yuqattilūna abnā'akum wa yastaḥyūna nisā'akum wa fī żālikum balā'um mir rabbikum ‘aẓīm(un).

او (یاد کړئ ای بني اسرائیلو) کله چې موږ تاسو ته د (فرعون) او د هغه له قوم څخه نجات درکړ، چې تاسو ته یې سخت عذابونه درکړل، ستاسو زامن یې ووژل او ستاسو لوڼې یې ژوندۍ پرېښودې، او په دې صورت کې دا ستاسو د رب له لوري لویه ازموینه ده.

۞ وَوٰعَدْنَا مُوْسٰى ثَلٰثِيْنَ لَيْلَةً وَّاَتْمَمْنٰهَا بِعَشْرٍ فَتَمَّ مِيْقَاتُ رَبِّهٖٓ اَرْبَعِيْنَ لَيْلَةً ۚوَقَالَ مُوْسٰى لِاَخِيْهِ هٰرُوْنَ اخْلُفْنِيْ فِيْ قَوْمِيْ وَاَصْلِحْ وَلَا تَتَّبِعْ سَبِيْلَ الْمُفْسِدِيْنَ

wa wā‘adnā mūsā ṡalāṡīna lailataw wa atmamnāhā bi‘asyrin fa tamma mīqātu rabbihī arba‘īna lailah(tan), wa qāla mūsā li'akhīhi hārūnakhlufnī fī qaumī wa aṣliḥ wa lā tattabi‘ sabīlal-mufsidīn(a).

او موږ موسی علیه السلام ته د تورات ورکولو وعده د دېرشو شپو سره وکړه، او موږ د شپو شمېر په لسو (نورو شپو) سره بشپړ کړ، نو هغه وخت چې خدای څلوېښت شپې ټاکلې وې پوره شو. او موسی علیه السلام خپل ورور (یعنې) هارون ته وویل: "زما د قوم په (رهبرۍ) کې زما ځای ناستی شه او (ځان او خپل قوم) اصلاح کړه، او د هغو کسانو لاره مه تعقیبوه چې ظالمان دي."

وَلَمَّا جَاۤءَ مُوْسٰى لِمِيْقَاتِنَا وَكَلَّمَهٗ رَبُّهٗۙ قَالَ رَبِّ اَرِنِيْٓ اَنْظُرْ اِلَيْكَۗ قَالَ لَنْ تَرٰىنِيْ وَلٰكِنِ انْظُرْ اِلَى الْجَبَلِ فَاِنِ اسْتَقَرَّ مَكَانَهٗ فَسَوْفَ تَرٰىنِيْۚ فَلَمَّا تَجَلّٰى رَبُّهٗ لِلْجَبَلِ جَعَلَهٗ دَكًّا وَّخَرَّ مُوْسٰى صَعِقًاۚ فَلَمَّآ اَفَاقَ قَالَ سُبْحٰنَكَ تُبْتُ اِلَيْكَ وَاَنَا۠ اَوَّلُ الْمُؤْمِنِيْنَ

wa lammā jā'a mūsā limīqātinā wa kallamahū rabbuh(ū), qāla rabbi arinī anẓur ilaik(a), qāla lan tarānī wa lākininẓur ilal-jabali fa inistaqarra makānahū fa saufa tarānī, falammā tajallā rabbuhū lil-jabali ja‘alahū dakkaw wa kharra mūsā ṣa‘iqā(n), falammā afāqa qāla subḥānaka tubtu ilaika wa ana awwalul-mu'minīn(a).

او کله چې موسی علیه السلام په هغه وخت کې چې موږ ټاکلی و، (مونجات ته) راغی او خدای پاک (مستقیم) ورسره خبرې وکړې، موسی علیه السلام وویل: "ای زما ربه، ماته راښکاره شه چې زه تا ووینم." (الله) وویل: "ته به ما ونه لیدې، مګر غره ته وګوره، که چیرې هغه (د معمول په څیر) په خپل ځای پاتې شي نو ته به خامخا ما ووینې." نو کله چې د هغه رب غره ته (خپل عظمت) وښوده، غر ویجاړ شو او موسی علیه السلام بې هوښه شو. وروسته له هغه چې موسی علیه السلام هوش ته راغی، ویې ویل: "ستا پاکي ده، زه تا ته توبه کوم او زه لومړی یم چې ایمان راوړم."

قَالَ يٰمُوْسٰٓى اِنِّى اصْطَفَيْتُكَ عَلَى النَّاسِ بِرِسٰلٰتِيْ وَبِكَلَامِيْ ۖفَخُذْ مَآ اٰتَيْتُكَ وَكُنْ مِّنَ الشّٰكِرِيْنَ

qāla yā mūsā inniṣṭafaituka ‘alan-nāsi birisālātī wa bikalāmī, fa khuż mā ātaituka wa kum minasy-syākirīn(a).

(الله) وفرمایل: "ای موسی! په حقیقت کې ما ته (ستاسو په وخت کې) د نورو خلکو څخه غوره کړې یې چې زما پیغام او زما خبرې ورسوي، نو هغه څه چې ما درکړي دي په کلکه ونیسئ او د شکر کوونکو څخه اوسئ."

وَكَتَبْنَا لَهٗ فِى الْاَلْوَاحِ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ مَّوْعِظَةً وَّتَفْصِيْلًا لِّكُلِّ شَيْءٍۚ فَخُذْهَا بِقُوَّةٍ وَّأْمُرْ قَوْمَكَ يَأْخُذُوْا بِاَحْسَنِهَا ۗسَاُورِيْكُمْ دَارَ الْفٰسِقِيْنَ

wa katabnā lahū fil-alwāḥi min kulli syai'im mau‘iẓataw wa tafṣīlal likulli syai'(in), fa khużhā biquwwatiw wa'mur qaumaka ya'khużū bi'aḥsanihā, sa'urīkum dāral-fāsiqīn(a).

او موږ موسی علیه السلام ته په تختو (تورات) کې هر څه د هر څه د عبرت او وضاحت لپاره ولیکل؛ نو (موږ وویل)، "په کلکه یې ونیسئ او خپلو قومونو ته ووایاست چې څومره چې امکان ولري هغه ټینګ ونیسي، زه به تاسو ته د ظالمانو ځمکه وښیم."

سَاَصْرِفُ عَنْ اٰيٰتِيَ الَّذِيْنَ يَتَكَبَّرُوْنَ فِى الْاَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّۗ وَاِنْ يَّرَوْا كُلَّ اٰيَةٍ لَّا يُؤْمِنُوْا بِهَاۚ وَاِنْ يَّرَوْا سَبِيْلَ الرُّشْدِ لَا يَتَّخِذُوْهُ سَبِيْلًاۚ وَاِنْ يَّرَوْا سَبِيْلَ الْغَيِّ يَتَّخِذُوْهُ سَبِيْلًاۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَكَانُوْا عَنْهَا غٰفِلِيْنَ

sa'aṣrifu ‘an āyātiyal-lażīna yatakabbarūna fil-arḍi bigairil-ḥaqq(i), wa iy yarau kulla āyatil lā yu'minū bihā, wa iy yarau sabīlar-rusydi lā yattakhiżūhu sabīlā(n), wa iy yarau sabīlal-gayyi yattakhiżūhu sabīlā(n), żālika bi'annahum każżabū bi'āyātinā wa kānū ‘anhā gāfilīn(a).

زه به هغه کسان (زما د قدرت له نښو څخه) واړوم چې په ځمکه کې بې له کوم دلیله فخر کوي. حتی که دوی (زما د قدرت ټولې نښې) وویني، بیا هم به پرې ایمان ونه راوړي. او که دوی کومه لاره وویني چې د لارښوونې لارښوونه کوي، نو دوی به یې تعقیب نه کړي، مګر که دوی د ګمراهۍ لاره وویني، نو دوی به یې تعقیب کړي. دا ځکه چې دوی زموږ نښې ردوي او دوی تل له هغې څخه بې خبره دي.

وَالَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَلِقَاۤءِ الْاٰخِرَةِ حَبِطَتْ اَعْمَالُهُمْۗ هَلْ يُجْزَوْنَ اِلَّا مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ ࣖ

wal-lażīna każżabū bi'āyātinā wa liqā'il-ākhirati ḥabiṭat a‘māluhum, hal yujzauna illā mā kānū ya‘malūn(a).

او هغه کسان چې زموږ له نښو (قدرت) څخه انکار کوي او د آخرت له شتون څخه انکار کوي، د دوی عملونه ضایع شوي دي. دوی ته د هغه څه سره سم بدله ورکول کیږي چې دوی کړي دي.

وَاتَّخَذَ قَوْمُ مُوْسٰى مِنْۢ بَعْدِهٖ مِنْ حُلِيِّهِمْ عِجْلًا جَسَدًا لَّهٗ خُوَارٌۗ اَلَمْ يَرَوْا اَنَّهٗ لَا يُكَلِّمُهُمْ وَلَا يَهْدِيْهِمْ سَبِيْلًاۘ اِتَّخَذُوْهُ وَكَانُوْا ظٰلِمِيْنَ

wattakhaża mūsā mim ba‘dihī min ḥuliyyihim ‘ijlan jasadal lahū khuwār(un), alam yarau annahū lā yukallimuhum wa lā yahdīhim sabīlā(n), ittakhażūhu wa kānū ẓālimīn(a).

او د موسی علیه السلام قوم د هغه له (سینا غره ته) له تلو وروسته، د ګاڼو (سرو زرو) څخه یو خوسی جوړ کړ چې بدن یې درلود او غږ یې کاوه. ایا دوی نه پوهېدل چې خوسی ورسره خبرې نشي کولی او نه یې لاره ښودلی شي؟ دوی دا (د بت په توګه) واخیست. دوی ظالمان وو.

وَلَمَّا سُقِطَ فِيْٓ اَيْدِيْهِمْ وَرَاَوْا اَنَّهُمْ قَدْ ضَلُّوْاۙ قَالُوْا لَىِٕنْ لَّمْ يَرْحَمْنَا رَبُّنَا وَيَغْفِرْ لَنَا لَنَكُوْنَنَّ مِنَ الْخٰسِرِيْنَ

wa lammā suqiṭa fī aidīhim wa ra'au annahum qad ḍallū, qālū la'il lam yarḥamnā rabbunā wa yagfir lanā lanakūnanna minal-khāsirīn(a).

او کله چې دوی په خپلو کړنو پښېمانه شول او پوه شول چې دوی ګمراه شوي دي، نو دوی وویل: "که زموږ رب پر موږ رحم ونه کړي او موږ ته بخښنه ونه کړي، نو موږ به خامخا له زیانکارانو څخه شو."

وَلَمَّا رَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًاۙ قَالَ بِئْسَمَا خَلَفْتُمُوْنِيْ مِنْۢ بَعْدِيْۚ اَعَجِلْتُمْ اَمْرَ رَبِّكُمْۚ وَاَلْقَى الْاَلْوَاحَ وَاَخَذَ بِرَأْسِ اَخِيْهِ يَجُرُّهٗٓ اِلَيْهِ ۗقَالَ ابْنَ اُمَّ اِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُوْنِيْ وَكَادُوْا يَقْتُلُوْنَنِيْۖ فَلَا تُشْمِتْ بِيَ الْاَعْدَاۤءَ وَلَا تَجْعَلْنِيْ مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ

wa lammā raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla bi'samā khalaftumūnī mim ba‘dī, a‘ajiltum amra rabbikum, wa alqal-alwāḥa wa akhaża bira'si akhīhi yajurruhū ilaih(i), qālabna umma innal-qaumastaḍ‘afūnī wa kādū yaqtulūnanī, falā tusymit biyal-a‘dā'a wa lā taj‘alnī ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

او کله چې موسی علیه السلام خپل قوم ته راستون شو، نو په غوسه او غمجن شو او ویې ویل: "تاسو زما په غیر حاضرۍ کې څه بد کارونه وکړل! ایا تاسو غواړئ د خپل رب د ژمنې خلاف لاړ شئ؟" موسی علیه السلام لوحه (تورات) وغورځوله او د خپل ورور (هارون) سر یې ونیو او ځان ته یې کش کړ. (هارون) وویل: "ای زما د مور زویه! دې خلکو ما کمزوری ګڼلی و او نږدې وه چې ما ووژني، نو زما په بدبختۍ خپل دښمنان مه خوشحاله کوئ، او ما ظالم مه ګڼئ."

قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِيْ وَلِاَخِيْ وَاَدْخِلْنَا فِيْ رَحْمَتِكَ ۖوَاَنْتَ اَرْحَمُ الرّٰحِمِيْنَ ࣖ

qāla rabbigfirlī wa li'akhī wa adkhilnā fī raḥmatik(a), wa anta arḥamur-rāḥimīn(a).

هغه (موسی علیه السلام) دعا وکړه، "ای زما ربه، ما او زما ورور ته بښنه وکړه او موږ په خپل رحمت کې داخل کړه، او ته تر ټولو رحم کوونکو څخه ډېر رحم کوونکی یې."

اِنَّ الَّذِيْنَ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ سَيَنَالُهُمْ غَضَبٌ مِّنْ رَّبِّهِمْ وَذِلَّةٌ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۗ وَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُفْتَرِيْنَ

innal-lażīnattakhażul-‘ijla sayanāluhum gaḍabum mir rabbihim wa żillatun fil-ḥayātid-dun-yā, wa każālika najzil-muftarīn(a).

په حقیقت کې هغه کسان چې د خوسي (د عبادت لپاره) مجسمه جوړوي، یوه ورځ به د خپل رب له خوا غضب او په دې دنیا کې ذلت ومومي. موږ دروغجنو خلکو ته همداسې سزا ورکوو.

وَالَّذِيْنَ عَمِلُوا السَّيِّاٰتِ ثُمَّ تَابُوْا مِنْۢ بَعْدِهَا وَاٰمَنُوْٓا اِنَّ رَبَّكَ مِنْۢ بَعْدِهَا لَغَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

wal-lażīna ‘amilus-sayyi'āti ṡumma tābū mim ba‘dihā wa āmanū inna rabbaka mim ba‘dihā lagafūrur raḥīm(un).

او هغه کسان چې بد کارونه یې کړي دي، بیا یې توبه کړې او ایمان یې راوړی دی، بېشکه ستا رب له دې وروسته ډېر بخښونکی او ډېر رحم کوونکی دی.

وَلَمَّا سَكَتَ عَنْ مُّوْسَى الْغَضَبُ اَخَذَ الْاَلْوَاحَۖ وَفِيْ نُسْخَتِهَا هُدًى وَّرَحْمَةٌ لِّلَّذِيْنَ هُمْ لِرَبِّهِمْ يَرْهَبُوْنَ

wa lammā sakata ‘am mūsal-gaḍabu akhażal-alwāḥ(a), wa fī nuskhatihā hudaw wa raḥmatul lil-lażīna hum lirabbihim yarhabūn(a).

او د موسی علیه السلام د غوسې له ارامېدو وروسته، هغه تختې (تورات) بیرته واخیستې؛ د هغه په لیکنو کې د هغو کسانو لپاره لارښوونه او رحمت دی چې له خپل رب څخه ویره لري.

وَاخْتَارَ مُوْسٰى قَوْمَهٗ سَبْعِيْنَ رَجُلًا لِّمِيْقَاتِنَا ۚفَلَمَّآ اَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ قَالَ رَبِّ لَوْ شِئْتَ اَهْلَكْتَهُمْ مِّنْ قَبْلُ وَاِيَّايَۗ اَتُهْلِكُنَا بِمَا فَعَلَ السُّفَهَاۤءُ مِنَّاۚ اِنْ هِيَ اِلَّا فِتْنَتُكَۗ تُضِلُّ بِهَا مَنْ تَشَاۤءُ وَتَهْدِيْ مَنْ تَشَاۤءُۗ اَنْتَ وَلِيُّنَا فَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا وَاَنْتَ خَيْرُ الْغٰفِرِيْنَ

wakhtāra mūsā qaumahū sab‘īna rajulal limīqātinā, falammā akhażathumur-rajfatu qāla rabbi lau syi'ta ahlaktahum min qablu wa iyyāy(a), atuhlikunā bimā fa‘alas-sufahā'u minnā, in hiya illā fitnatuk(a), tuḍillu bihā man tasyā'u wa tahdī man tasyā'(u), anta waliyyunā fagfir lanā warḥamnā wa anta khairul-gāfirīn(a).

او موسی علیه السلام د خپل قوم څخه اویا کسان غوره کړل ترڅو زموږ په ټاکل شوي وخت کې (زموږ څخه توبه وباسي). کله چې دوی زلزله وشوه، موسی علیه السلام وویل: "ای زما ربه، که ته غوښتلی وای، نو ما او دوی به دې له دې مخکې هلاک کړي وای. ایا ته موږ د هغو کسانو د کړنو له امله چې زموږ څخه بې عقله دي، له منځه وړې؟ دا یوازې ستا له لوري یوه ازموینه ده، ته په دې ازموینه کې چې څوک وغواړې ګمراه کوې او چا ته چې وغواړې لارښوونه کوې. ته زموږ مشر یې، نو موږ بخښنه وکړه او پر موږ رحم وکړه. ته تر ټولو غوره بخښونکی یې."

۞ وَاكْتُبْ لَنَا فِيْ هٰذِهِ الدُّنْيَا حَسَنَةً وَّفِى الْاٰخِرَةِ اِنَّا هُدْنَآ اِلَيْكَۗ قَالَ عَذَابِيْٓ اُصِيْبُ بِهٖ مَنْ اَشَاۤءُۚ وَرَحْمَتِيْ وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍۗ فَسَاَكْتُبُهَا لِلَّذِيْنَ يَتَّقُوْنَ وَيُؤْتُوْنَ الزَّكٰوةَ وَالَّذِيْنَ هُمْ بِاٰيٰتِنَا يُؤْمِنُوْنَۚ

waktub lanā fī hāżihid-dun-yā ḥasanataw wa fil-ākhirati innā hudnā ilaik(a), qāla ‘ażābī uṣību bihī man asyā'(u), wa raḥmatī wasi‘at kulla syai'(in), fa sa'aktubuhā lil-lażīna yattaqūna wa yu'tūnaz-zakāta wal-lażīna hum bi'āyātinā yu'minūn(a).

او زموږ لپاره په دې دنیا او آخرت کې ښېګڼه ولیکه. په حقیقت کې، موږ ستا لوري ته (توبه) کوو. (الله) فرمایي: "زه به خپل عذاب هغه چا ته ورکړم چې وغواړم او زما رحمت هر څه پوښلي دي. نو زه به خپله رحمت هغو کسانو ته ورکړم چې تقوا کوي، زکات ورکوي او زموږ په آیتونو ایمان لري."

اَلَّذِيْنَ يَتَّبِعُوْنَ الرَّسُوْلَ النَّبِيَّ الْاُمِّيَّ الَّذِيْ يَجِدُوْنَهٗ مَكْتُوْبًا عِنْدَهُمْ فِى التَّوْرٰىةِ وَالْاِنْجِيْلِ يَأْمُرُهُمْ بِالْمَعْرُوْفِ وَيَنْهٰىهُمْ عَنِ الْمُنْكَرِ وَيُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّبٰتِ وَيُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبٰۤىِٕثَ وَيَضَعُ عَنْهُمْ اِصْرَهُمْ وَالْاَغْلٰلَ الَّتِيْ كَانَتْ عَلَيْهِمْۗ فَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا بِهٖ وَعَزَّرُوْهُ وَنَصَرُوْهُ وَاتَّبَعُوا النُّوْرَ الَّذِيْٓ اُنْزِلَ مَعَهٗٓ ۙاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ ࣖ

al-lażīna yattabi‘ūnar-rasūlan nabiyyal-ummiyyal-lażī yajidūnahū maktūban ‘indahum fit-taurāti wal-injīli ya'muruhum bil-ma‘rūfi wa yanhāhum ‘anil-munkari wa yuḥillu lahumuṭ-ṭayyibāti wa yuḥarrimu ‘alaihimul-khabā'iṡa wa yaḍa‘u ‘anhum iṣrahum wal-aglālal-latī kānat ‘alaihim, fal-lażīna āmanū bihī wa ‘azzarūhu wa naṣarūhu wattaba‘un nūral-lażī unzila ma‘ah(ū), ulā'ika humul-mufliḥūn(a).

(یعنې) هغه کسان چې د هغه رسول پیروي کوي، هغه پیغمبر چې اموي دی (نه شي لوستلی او نه شي لیکلی) چې (نوم) یې دوی په تورات او انجیل کې لیکل شوی موندلی، چې دوی ته د نیکۍ امر کوي او له بدۍ څخه منع کوي، او هر هغه څه چې د دوی لپاره ښه دي حلالوي او هر هغه څه چې بد دي منع کوي، او له هغو بارونو او بندونو څخه خلاصوي چې په دوی دي. هغه کسان چې په هغه ایمان لري، د هغه ستاینه کوي، د هغه مرسته کوي او د هغه روښانه رڼا پیروي کوي چې په هغه (قرآن) نازل شوی، دوی بختور خلک دي.

قُلْ يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ اِنِّيْ رَسُوْلُ اللّٰهِ اِلَيْكُمْ جَمِيْعًا ۨالَّذِيْ لَهٗ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۚ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَ يُحْيٖ وَيُمِيْتُۖ فَاٰمِنُوْا بِاللّٰهِ وَرَسُوْلِهِ النَّبِيِّ الْاُمِّيِّ الَّذِيْ يُؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَكَلِمٰتِهٖ وَاتَّبِعُوْهُ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُوْنَ

qul yā ayyuhan-nāsu innī rasūlullāhi ilaikum jamī‘anil-lażī lahū mulkus-samāwāti wal-arḍ(i), lā ilāha illā huwa yuḥyī wa yumīt(u), fa āminū billāhi wa rasūlihin-nabiyyil-ummiyyil-lażī yu'minu billāhi wa kalimatihī wattabi‘ūhu la‘allakum tahtadūn(a).

ووایه (محمد صلی الله علیه وسلم)، "ای خلکو! زه ستاسو ټولو لپاره د الله رسول یم، هغه څوک چې د اسمانونو او ځمکې سلطنت لري، له هغه پرته بل خدای نشته (چې د عبادت وړ وي)، هغه څوک چې ژوند ورکوي او مړ کوي، نو تاسو په الله او د هغه په رسول ایمان راوړئ، (یعنې) هغه اموي پیغمبر چې په الله او د هغه په کلامونو (د هغه په کتابونو) ایمان لري. د هغه پیروي وکړئ، ترڅو تاسو لارښوونه ومومئ."

وَمِنْ قَوْمِ مُوْسٰٓى اُمَّةٌ يَّهْدُوْنَ بِالْحَقِّ وَبِهٖ يَعْدِلُوْنَ

wa min qaumi mūsā ummatuy yahdūna bil-ḥaqqi wa bihī ya‘dilūn(a).

او د موسی علیه السلام په قوم کې یو قوم وو چې په حق سره یې لارښوونه کوله او په دې سره یې انصاف کاوه او عدالت یې کاوه.

وَقَطَّعْنٰهُمُ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ اَسْبَاطًا اُمَمًاۗ وَاَوْحَيْنَآ اِلٰى مُوْسٰٓى اِذِ اسْتَسْقٰىهُ قَوْمُهٗٓ اَنِ اضْرِبْ بِّعَصَاكَ الْحَجَرَۚ فَانْۢبَجَسَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًاۗ قَدْ عَلِمَ كُلُّ اُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْۗ وَظَلَّلْنَا عَلَيْهِمُ الْغَمَامَ وَاَنْزَلْنَا عَلَيْهِمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوٰىۗ كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْۗ وَمَا ظَلَمُوْنَا وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ

wa qaṭṭa‘nāhumuṡnatai ‘asyrata asbāṭan umamā(n), wa auḥainā ilā mūsā iżistasqāhu qaumuhū aniḍrib bi‘aṣākal-ḥajar(a), fambajasat minhuṡnatā ‘asyrata ‘ainā(n), qad ‘alima kullu unāsim masyrabahum, wa ẓallalnā ‘alaihimul-gamāma wa anzalnā ‘alaihimul-manna was-salwā, kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum, wa mā ẓalamūnā wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).

او موږ هغوی په دولسو قبیلو ووېشل، چې هره یوه یې شمېره ډېره وه، او کله چې د هغه قوم له موسی څخه اوبه وغوښتې، موږ ورته وحې وکړه چې "په خپله امسا سره په ډبره ووهه!" نو له هغه (ډبرې) څخه د اوبو دولس چینې راووتلې. هرې قبیلې خپل د څښاک ځای وپیژند. او موږ پر هغوی ورېځې سیوري کړې او موږ پر هغوی من او سلوی نازل کړ. (موږ وویل)، "له هغه رزق څخه ښه وخورئ چې موږ تاسو ته درکړی دی." دوی پر موږ ظلم نه دی کړی، بلکې دوی تل پر ځانونو ظلم کړی دی.

وَاِذْ قِيْلَ لَهُمُ اسْكُنُوْا هٰذِهِ الْقَرْيَةَ وَكُلُوْا مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ وَقُوْلُوْا حِطَّةٌ وَّادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطِيْۤـٰٔتِكُمْۗ سَنَزِيْدُ الْمُحْسِنِيْنَ

wa iżā qīla lahumuskunū hāżihil-qaryata wa kulū minhā ḥaiṡu syi'tum wa qūlū ḥiṭṭatuw wadkhulul-bāba sujjadan nagfir lakum khaṭī'ātikum, sanazīdul-muḥsinīn(a).

او (یاد کړئ) کله چې هغوی (بني اسراییلو) ته وویل شول چې په دې ځمکه (بیت المقدس) کې اوسېږئ او له (د هغې) حاصلات هر ځای چې وغواړئ وخورئ. او ووایه: "زموږ له ګناهونو څخه موږ وژغورئ او په داسې حال کې چې په سجده یاست، په دروازه کې ننوځئ، موږ به ستاسو ګناهونه وبخښو." وروسته به موږ هغو کسانو ته (ثوابونه) زیات کړو چې نیکي کوي.

فَبَدَّلَ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا مِنْهُمْ قَوْلًا غَيْرَ الَّذِيْ قِيْلَ لَهُمْ فَاَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِجْزًا مِّنَ السَّمَاۤءِ بِمَا كَانُوْا يَظْلِمُوْنَ ࣖ

fa baddalal-lażīna ẓalamū minhum qaulan gairal-lażī qīla lahum fa arsalnā ‘alaihim rijzam minas-samā'i bimā kānū yaẓlimūn(a).

نو د هغوی ظالمانو (هغه خبرې) په هغه خبرو بدلې کړې چې ورته نه وې ویل شوې، نو موږ د هغوی د ظلم له امله پر هغوی له اسمانه عذاب نازل کړ.

وَسْـَٔلْهُمْ عَنِ الْقَرْيَةِ الَّتِيْ كَانَتْ حَاضِرَةَ الْبَحْرِۘ اِذْ يَعْدُوْنَ فِى السَّبْتِ اِذْ تَأْتِيْهِمْ حِيْتَانُهُمْ يَوْمَ سَبْتِهِمْ شُرَّعًا وَّيَوْمَ لَا يَسْبِتُوْنَۙ لَا تَأْتِيْهِمْ ۛ كَذٰلِكَ ۛنَبْلُوْهُمْ بِمَا كَانُوْا يَفْسُقُوْنَ

was'alhum ‘anil-qaryatil-latī kānat ḥāḍiratal-baḥr(i), iż ya‘dūna fis-sabti iż ta'tīhim ḥītānuhum yauma sabtihim syurra‘aw wa yauma lā yasbitūn(a), lā ta'tīhim - każālika - nablūhum bimā kānū yafsuqūn(a).

او له بني اسرائيلو څخه د هغه ځمکې په اړه پوښتنه وکړه چې د سمندر په نږدې کې ده، کله چې دوی د شنبې په ورځ سرغړونه کوله، او کله چې کبان دوی ته راغلل، نو د اوبو په سطحه به یې لامبو وهله، مګر د شنبې په ورځ پرته له نورو ورځو کې دوی ته نه راځي، په دې توګه موږ دوی وازمایل ځکه چې دوی ظالمان وو.

وَاِذْ قَالَتْ اُمَّةٌ مِّنْهُمْ لِمَ تَعِظُوْنَ قَوْمًاۙ ۨاللّٰهُ مُهْلِكُهُمْ اَوْ مُعَذِّبُهُمْ عَذَابًا شَدِيْدًاۗ قَالُوْا مَعْذِرَةً اِلٰى رَبِّكُمْ وَلَعَلَّهُمْ يَتَّقُوْنَ

wa iż qālat ummatum minhum lima ta‘iẓūna qaumā(n), allāhu muhlikuhum au mu‘ażżibuhum ‘ażāban syadīdā(n), qālū ma‘żiratan ilā rabbikum wa la‘allahum yattaqūn(a).

او (یاد کړئ) کله چې د دوی څخه یوې ډلې وویل: "ولې تاسو داسې خلکو ته نصیحت کوئ چې د الله له خوا له منځه وړل کیږي یا په سخت عذاب سره سزا ورکول کیږي؟" هغوی ځواب ورکړ: "تر څو موږ ستا د رب په وړاندې عذر (له مسؤلیت څخه خلاص) ولرو، او د دې لپاره چې دوی پرهیزګاره شي."

فَلَمَّا نَسُوْا مَا ذُكِّرُوْا بِهٖٓ اَنْجَيْنَا الَّذِيْنَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوْۤءِ وَاَخَذْنَا الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا بِعَذَابٍۢ بَـِٔيْسٍۢ بِمَا كَانُوْا يَفْسُقُوْنَ

falammā nasū mā żukkirū bihī anjainal-lażīna yanhauna ‘anis-sū'i wa akhażnal-lażīna ẓalamū bi‘ażābim ba'īsim bimā kānū yafsuqūn(a).

نو وروسته له هغه چې دوی هغه څه هیر کړل چې دوی ته ورکړل شوي وو، موږ هغه کسان وژغورل چې خلک یې له بدۍ څخه منع کول او موږ ظالمانو ته سخته سزا ورکړه، ځکه چې دوی تل بد کار کاوه.

فَلَمَّا عَتَوْا عَنْ مَّا نُهُوْا عَنْهُ قُلْنَا لَهُمْ كُوْنُوْا قِرَدَةً خٰسِـِٕيْنَ

falammā ‘atau ‘am mā nuhū ‘anhu qulnā lahum kūnū qiradatan khāsi'īn(a).

نو وروسته له هغه چې دوی د هر هغه څه په اړه تکبر وکړ چې منع شوي وو. موږ ورته وویل، "تاسو عاجز بیزوګان شئ."

وَاِذْ تَاَذَّنَ رَبُّكَ لَيَبْعَثَنَّ عَلَيْهِمْ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِ مَنْ يَّسُوْمُهُمْ سُوْۤءَ الْعَذَابِۗ اِنَّ رَبَّكَ لَسَرِيْعُ الْعِقَابِۖ وَاِنَّهٗ لَغَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

wa iż ta'ażżana rabbuka layab‘aṡanna ‘alaihim ilā yaumil-qiyāmati may yasūmuhum sū'al-‘ażāb(i), inna rabbaka lasarī‘ul-‘iqāb(i), wa innahū lagafūrur raḥīm(un).

او (یاد کړه) کله چې ستا رب اعلان وکړ چې بې له شکه به داسې خلک راولېږي چې تر قیامت پورې به پر دوی (یهودو) سخت عذاب راولي. بې له شکه ستا رب ډېر ژر سزا ورکوي او بې له شکه هغه ډېر بخښونکی او ډېر رحم کوونکی دی.

وَقَطَّعْنٰهُمْ فِى الْاَرْضِ اُمَمًاۚ مِنْهُمُ الصّٰلِحُوْنَ وَمِنْهُمْ دُوْنَ ذٰلِكَ ۖوَبَلَوْنٰهُمْ بِالْحَسَنٰتِ وَالسَّيِّاٰتِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَ

wa qaṭṭa‘nāhum fil-arḍi umamā(n), minhumuṣ-ṣāliḥūna wa minhum dūna żālik(a), wa balaunāhum bil-ḥasanāti was-sayyi'āti la‘allahum yarji‘ūn(a).

او موږ دوی په دې نړۍ کې په څو ډلو ووېشل؛ په دوی کې ځینې نیک خلک دي او ځینې هغه دي چې نه دي. او موږ دوی په ښو (نعمتونو) او بدو (آفتونو) سره ازمویل، ترڅو دوی (حق ته) راستانه شي.

فَخَلَفَ مِنْۢ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ وَّرِثُوا الْكِتٰبَ يَأْخُذُوْنَ عَرَضَ هٰذَا الْاَدْنٰى وَيَقُوْلُوْنَ سَيُغْفَرُ لَنَاۚ وَاِنْ يَّأْتِهِمْ عَرَضٌ مِّثْلُهٗ يَأْخُذُوْهُۗ اَلَمْ يُؤْخَذْ عَلَيْهِمْ مِّيْثَاقُ الْكِتٰبِ اَنْ لَّا يَقُوْلُوْا عَلَى اللّٰهِ اِلَّا الْحَقَّ وَدَرَسُوْا مَا فِيْهِۗ وَالدَّارُ الْاٰخِرَةُ خَيْرٌ لِّلَّذِيْنَ يَتَّقُوْنَۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

fa khalafa mim ba‘dihim khalfuw wariṡul-kitāba ya'khużūna ‘araḍa hāżal-adnā wa yaqūlūna sayugfaru lanā, wa iy ya'tihim ‘araḍum miṡluhū ya'khużūh(u), alam yu'khaż ‘alaihim mīṡāqul-kitābi allā yaqūlū ‘alallāhi illal-ḥaqqa wa darasū mā fīh(i), wad-dārul-ākhiratu khairul lil-lażīna yattaqūn(a), afalā ta‘qilūn(a).

بیا له دوی وروسته داسې نسل راغی چې تورات یې په میراث کې واخیست او د دې دنیا حق یې واخیست. بیا یې وویل: "موږ به بخښل کیږو." او که د دې دنیا په څیر ورته راشي، نو دوی به یې هم واخلي. ایا دوی په کتاب (تورات) کې په دې ژمنه تړلي نه وو چې دوی به د الله په اړه له حق پرته بل څه ونه وايي، سره له دې چې دوی هغه څه زده کړي وو چې په هغه کې دي؟ د آخرت کور د هغو کسانو لپاره غوره دی چې له الله څخه ویره لري. ایا تاسو نه پوهیږئ؟

وَالَّذِيْنَ يُمَسِّكُوْنَ بِالْكِتٰبِ وَاَقَامُوا الصَّلٰوةَۗ اِنَّا لَا نُضِيْعُ اَجْرَ الْمُصْلِحِيْنَ

wal-lażīna yumassikūna bil-kitābi wa aqāmuṣ-ṣalāh(ta), innā lā nuḍī‘u ajral-muṣliḥīn(a).

او هغه کسان چې کتاب (تورات) منګولې لګوي او لمونځ کوي (دوی ته به اجر ورکړل شي)، بېشکه موږ به نیکان د دوی اجر نه محروم کړو.

۞ وَاِذْ نَتَقْنَا الْجَبَلَ فَوْقَهُمْ كَاَنَّهٗ ظُلَّةٌ وَّظَنُّوْٓا اَنَّهٗ وَاقِعٌۢ بِهِمْۚ خُذُوْا مَآ اٰتَيْنٰكُمْ بِقُوَّةٍ وَّاذْكُرُوْا مَا فِيْهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُوْنَ ࣖ

wa iż nataqnal-jabala fauqahum ka'annahum ẓullatuw wa ẓannū annahū wāqi‘um bihim, khużū mā ātainākum biquwwatiw ważkurū mā fīhi la‘allakum tattaqūn(a).

او (یاد کړئ) کله چې موږ غر د دوی له پاسه پورته کړ، نو داسې ښکارېده لکه (غر) چې د ورېځې له خوا سیوری شوی وي او دوی ډاډه وو چې (غر) به پر دوی راولوېږي. (او موږ ورته وویل)، "هغه څه چې موږ تاسو ته درکړي دي په کلکه ونیسئ، او تل هغه څه په یاد ولرئ (عمل وکړئ) چې په هغه کې دي ترڅو تاسو پرهیزګاران شئ."

وَاِذْ اَخَذَ رَبُّكَ مِنْۢ بَنِيْٓ اٰدَمَ مِنْ ظُهُوْرِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَاَشْهَدَهُمْ عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْۚ اَلَسْتُ بِرَبِّكُمْۗ قَالُوْا بَلٰىۛ شَهِدْنَا ۛاَنْ تَقُوْلُوْا يَوْمَ الْقِيٰمَةِ اِنَّا كُنَّا عَنْ هٰذَا غٰفِلِيْنَۙ

wa iż akhaża rabbuka mim banī ādama min ẓuhūrihim żurriyyatahum wa asyhadahum ‘alā anfusihim, alastu birabbikum, qālū balā - syahidnā - an taqūlū yaumal-qiyāmati innā kunnā ‘an hāżā gāfilīn(a).

او (یاد کړه) کله چې ستا رب د آدم علیه السلام له رحم (شریک ملا) څخه د هغوی اولاد راوویست او الله تعالی د هغوی د روحونو په وړاندې شاهدي واخیسته (او ویې ویل: "ایا زه ستاسو رب نه یم؟" هغوی ځواب ورکړ: "هو (ته زموږ رب یې)، موږ شاهدي ورکوو." (موږ دا کار وکړ) ترڅو د قیامت په ورځ تاسو ونه وایئ، "په حقیقت کې، موږ هغه وخت له دې څخه بې خبره وو."

اَوْ تَقُوْلُوْٓا اِنَّمَآ اَشْرَكَ اٰبَاۤؤُنَا مِنْ قَبْلُ وَكُنَّا ذُرِّيَّةً مِّنْۢ بَعْدِهِمْۚ اَفَتُهْلِكُنَا بِمَا فَعَلَ الْمُبْطِلُوْنَ

au taqūlū innamā asyraka ābā'unā min qablu wa kunnā żurriyyatam mim ba‘dihim, afatuhlikunā bimā fa‘alal-mubṭilūn(a).

یا دا چې تاسو ونه وایئ، "په حقیقت کې، زموږ پلرونو ډیر پخوا له خدای سره شرک کړی و، او موږ د هغوی وروسته راغلي اولاد یو. ایا تاسو به موږ د هغو کسانو د کړنو له امله هلاک کړئ چې ګمراه شوي دي؟"

وَكَذٰلِكَ نُفَصِّلُ الْاٰيٰتِ وَلَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَ

wa każālika nufaṣṣilul-āyāti wa la‘allahum yarji‘ūn(a).

او په دې ډول موږ ایتونه تشریح کړل، ترڅو دوی (حق ته) راوګرځي.

وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَاَ الَّذِيْٓ اٰتَيْنٰهُ اٰيٰتِنَا فَانْسَلَخَ مِنْهَا فَاَتْبَعَهُ الشَّيْطٰنُ فَكَانَ مِنَ الْغَاوِيْنَ

watlu ‘alaihim naba'al-lażī ātaināhu āyātinā fansalakha minhā fa atba‘ahusy-syaiṭānu fa kāna minal-gāwīn(a).

او (محمد صلی الله علیه وسلم) دوی ته د هغه چا خبر واوروه چې موږ ورته خپل آیتونه ورکړي دي، بیا هغه له آیتونو څخه جلا شي، بیا شیطان د هغه تعقیب وکړي (تر هغه چې هغه و ازمایل شي)، بیا هغه له ګمراهانو څخه شي.

وَلَوْ شِئْنَا لَرَفَعْنٰهُ بِهَا وَلٰكِنَّهٗٓ اَخْلَدَ اِلَى الْاَرْضِ وَاتَّبَعَ هَوٰىهُۚ فَمَثَلُهٗ كَمَثَلِ الْكَلْبِۚ اِنْ تَحْمِلْ عَلَيْهِ يَلْهَثْ اَوْ تَتْرُكْهُ يَلْهَثْۗ ذٰلِكَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۚ فَاقْصُصِ الْقَصَصَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُوْنَ

wa lau syi'nā larafa‘nāhu bihā wa lākinnahū akhlada ilal-arḍi wattaba‘a hawāh(u), fa maṡaluhū kamaṡalil-kalb(i), in taḥmil ‘alaihi yalhaṡ au tatrukūhu yalhaṡ, żālika maṡalul-qaumil-lażīna każżabū bi'āyātinā, faqṣuṣil-qaṣaṣa la‘allahum yatafakkarūn(a).

او که موږ غوښتلای، نو په دې (آیت) سره به مو (د هغه درجه) لوړه کړې وای، خو هغه د دنیا په لور تمایل درلود او د خپلو (نیمو) غوښتنو پیروي یې وکړه، نو د هغه مثال د سپي په څیر دی، که ته هغه وشړې نو ژبه یې راوباسې او که یې پرېږدې نو ژبه یې هم راوباسې. دا د هغو کسانو مثال دی چې زموږ آیتونه یې رد کړي دي. نو دا کیسې ووایه ترڅو دوی فکر وکړي.

سَاۤءَ مَثَلًا ۨالْقَوْمُ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَاَنْفُسَهُمْ كَانُوْا يَظْلِمُوْنَ

sā'a maṡalanil-qaumul-lażīna każżabū bi'āyātinā wa anfusahum kānū yaẓlimūn(a).

ډېر بد مثال دی د هغو کسانو چې زموږ آیتونه یې دروغ ګڼلي دي، دوی پر ځانونو ظلم کوي.

مَنْ يَّهْدِ اللّٰهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِيْۚ وَمَنْ يُّضْلِلْ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْخٰسِرُوْنَ

may yahdillāhu fa huwal-muhtadī, wa may yuḍlil fa ulā'ika humul-khāsirūn(a).

څوک چې الله تعالی هدايت وکړي، نو هغه هدايت منونکی دی، او څوک چې الله تعالی ګمراه کړي، نو هغوی زيانمن دي.

وَلَقَدْ ذَرَأْنَا لِجَهَنَّمَ كَثِيْرًا مِّنَ الْجِنِّ وَالْاِنْسِۖ لَهُمْ قُلُوْبٌ لَّا يَفْقَهُوْنَ بِهَاۖ وَلَهُمْ اَعْيُنٌ لَّا يُبْصِرُوْنَ بِهَاۖ وَلَهُمْ اٰذَانٌ لَّا يَسْمَعُوْنَ بِهَاۗ اُولٰۤىِٕكَ كَالْاَنْعَامِ بَلْ هُمْ اَضَلُّ ۗ اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْغٰفِلُوْنَ

wa laqad żara'nā lijahannama kaṡīram minal-jinni wal-ins(i), lahum qulūbul lā yafqahūna bihā wa lahum a‘yunul lā yabṣirūna bihā wa lahum āżānul lā yasma‘ūna bihā, ulā'ika kal-an‘āmi bal hum aḍall(u), ulā'ika humul-gāfilūn(a).

او یقینا، موږ به دوزخ له دوزخ ډک کړو، او ډېری پېریان او انسانان به په عذاب کړو. دوی زړونه لري، خو د (الله تعالی) آیتونه نه پوهیږي او سترګې لري (خو) د (الله تعالی د قدرت نښې) نه ګوري، او غوږونه لري (خو) د (الله تعالی ) آیتونه نه اوري. دوی د څارویو په څیر دي، حتی ډیر ګمراه دي. دوی هغه کسان دي چې بې پروا دي.

وَلِلّٰهِ الْاَسْمَاۤءُ الْحُسْنٰى فَادْعُوْهُ بِهَاۖ وَذَرُوا الَّذِيْنَ يُلْحِدُوْنَ فِيْٓ اَسْمَاۤىِٕهٖۗ سَيُجْزَوْنَ مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ ۖ

wa lillāhil-asmā'ul-ḥusnā fad‘ūhu bihā, wa żarul-lażīna yulḥidūna fī asmā'ih(ī), sayujzauna mā kānū ya‘malūn(a).

او الله تعالی اسماء الحسنیٰ (غوره نوم) لري، نو له هغه څخه د اسماء الحسنیٰ په نوم پوښتنه وکړئ او هغه کسان پرېږدئ چې د هغه د نومونو غلط تعبیر کوي. دوی به وروسته د خپلو کړنو اجر ترلاسه کړي.

وَمِمَّنْ خَلَقْنَآ اُمَّةٌ يَّهْدُوْنَ بِالْحَقِّ وَبِهٖ يَعْدِلُوْنَ ࣖ

wa mimman khalaqnā ummatuy yahdūna bil-ḥaqqi wa bihī ya‘dilūn(a).

او په هغو کسانو کې چې موږ پیدا کړي دي، ځینې داسې خلک هم شته چې هغوی ته په حق سره لارښوونه کوي، او په دې سره (هم) انصاف کوي.

وَالَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِّنْ حَيْثُ لَا يَعْلَمُوْنَ

wal-lażīna każżabū bi'āyātinā sanastadrijuhum min ḥaiṡu lā ya‘lamūn(a).

او هغه کسان چې زموږ نښې یې دروغ ګڼلي دي، موږ به یې په تدریجي ډول (هلاکت ته) پریږدو، په داسې ډول چې دوی به یې نه پوهیږي.

وَاُمْلِيْ لَهُمْ ۗاِنَّ كَيْدِيْ مَتِيْنٌ

wa umlī lahum, inna kaidī matīn(un).

او زه به هغوی ته یو وخت ورکړم. په حقیقت کې، زما پلان ډېر ټینګ دی.

اَوَلَمْ يَتَفَكَّرُوْا مَا بِصَاحِبِهِمْ مِّنْ جِنَّةٍۗ اِنْ هُوَ اِلَّا نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌ

awalam yatafakkarū mā biṣāḥibihim min jinnah(tin), in huwa illā nażīrum mubīn(un).

او ایا دوی فکر نه کوي چې د دوی ملګری (محمد صلی الله علیه وسلم) لیونی نه دی، بلکې یوازې یو څرګند خبرداری ورکوونکی دی؟

اَوَلَمْ يَنْظُرُوْا فِيْ مَلَكُوْتِ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا خَلَقَ اللّٰهُ مِنْ شَيْءٍ وَّاَنْ عَسٰٓى اَنْ يَّكُوْنَ قَدِ اقْتَرَبَ اَجَلُهُمْۖ فَبِاَيِّ حَدِيْثٍۢ بَعْدَهٗ يُؤْمِنُوْنَ

awalam yanẓurū fī malakūtis-samāwāti wal-arḍi wa mā khalaqallāhu min syai'iw wa an ‘asā ay yakūna qadiqtaraba ajaluhum, fa bi'ayyi ḥadīṡim ba‘dahū yu'minūn(a).

او ایا دوی د اسمانونو او ځمکې سلطنت او هغه څه ته چې الله پیدا کړي دي، فکر نه کوي، او شاید د دوی (د هلاکت) وخت نږدې شوی وي؟ نو له دې وروسته به دوی په کوم خبر باور وکړي؟

مَنْ يُّضْلِلِ اللّٰهُ فَلَا هَادِيَ لَهٗ ۖوَيَذَرُهُمْ فِيْ طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُوْنَ

may yuḍlilillāhu falā hādiya lah(ū), wa yażaruhum fī ṭugyānihim ya‘mahūn(a).

الله تعالی چې چا ته د ګمراهۍ اجازه ورکړي، نو هیڅوک یې لارښوونه نشي کولی. الله تعالی هغه ته اجازه ورکوي چې په خپله ګمراهۍ کې ډوب شي.

يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ السَّاعَةِ اَيَّانَ مُرْسٰىهَاۗ قُلْ اِنَّمَا عِلْمُهَا عِنْدَ رَبِّيْۚ لَا يُجَلِّيْهَا لِوَقْتِهَآ اِلَّا هُوَۘ ثَقُلَتْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ لَا تَأْتِيْكُمْ اِلَّا بَغْتَةً ۗيَسْـَٔلُوْنَكَ كَاَنَّكَ حَفِيٌّ عَنْهَاۗ قُلْ اِنَّمَا عِلْمُهَا عِنْدَ اللّٰهِ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُوْنَ

yas'alūnaka ‘anis-sā‘ati ayyāna mursāhā, qul innamā ‘ilmuhā ‘inda rabbī, lā yujallīhā liwaqtihā illā huw(a), ṡaqulat fis-samāwāti wal-arḍ(i), lā ta'tīkum illā bagtah(tan), yas'alūnaka ka'annaka ḥafiyyun ‘anhā, qul innamā ‘ilmuhā ‘indallāhi wa lākinna akṡaran nāsi lā ya‘lamūn(a).

دوی له تا څخه د قیامت په اړه پوښتنه کوي چې "کله به راشي؟" ووایه، "په حقیقت کې د قیامت علم زما رب سره دی، هیڅوک د هغه پرته د هغه د وخت بیان نشي کولی. (قیامت) ډیر سخت دی (د مخلوقاتو لپاره د هغې ګډوډي) چې په اسمانونو او ځمکه کې به تاسو ته راشي مګر ناڅاپي." دوی له تا څخه داسې پوښتنه کوي لکه څنګه چې تاسو پوهیږئ. ووایه (محمد)، "په حقیقت کې د (قیامت) علم له الله سره دی، مګر ډیری خلک نه پوهیږي."

قُلْ لَّآ اَمْلِكُ لِنَفْسِيْ نَفْعًا وَّلَا ضَرًّا اِلَّا مَا شَاۤءَ اللّٰهُ ۗوَلَوْ كُنْتُ اَعْلَمُ الْغَيْبَ لَاسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِۛ وَمَا مَسَّنِيَ السُّوْۤءُ ۛاِنْ اَنَا۠ اِلَّا نَذِيْرٌ وَّبَشِيْرٌ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ ࣖ

qul lā amliku linafsī naf‘aw wa lā ḍarran illā mā syā'allāh(u), wa lau kuntu a‘lamul gaiba-lastakṡartu minal-khair(i) - wa mā massaniyas-sū'(u) - in ana illā nażīruw wa basyīrul liqaumiy yu'minūn(a).

(محمد صلی الله علیه وسلم) ته ووایه: "زه د ځان لپاره د ګټې او زیان رسولو واک نلرم مګر هغه څه چې الله یې وغواړي. که زه په غیب پوهیدم، نو زه به تر خپلې وسې پورې ښېګڼه وکړم او هیڅ زیان به ما ته ونه رسیږي. زه یوازې د هغو کسانو لپاره چې ایمان لري، یو خبردارونکی او د خوښۍ خبر ورکوونکی یم."

۞ هُوَ الَّذِيْ خَلَقَكُمْ مِّنْ نَّفْسٍ وَّاحِدَةٍ وَّجَعَلَ مِنْهَا زَوْجَهَا لِيَسْكُنَ اِلَيْهَاۚ فَلَمَّا تَغَشّٰىهَا حَمَلَتْ حَمْلًا خَفِيْفًا فَمَرَّتْ بِهٖ ۚفَلَمَّآ اَثْقَلَتْ دَّعَوَا اللّٰهَ رَبَّهُمَا لَىِٕنْ اٰتَيْتَنَا صَالِحًا لَّنَكُوْنَنَّ مِنَ الشّٰكِرِيْنَ

huwal-lażī khalaqakum min nafsiw wāḥidatiw waja‘ala minhā zaujahā liyaskuna ilaihā, falammā tagasysyāhā ḥamalat ḥamlan khafīfan fa marrat bih(ī), falammā aṡqalad da‘awallāha rabbahumā la'in ātaitanā ṣāliḥan lanakūnanna minasy-syākirīn(a).

هغه ذات دی چې تاسو یې له یو نفس (آدم) څخه پیدا کړل او له هغه څخه یې د هغه جوړه پیدا کړه، ترڅو هغه له هغه څخه راضي شي. نو وروسته له هغه چې هغه دا مخلوط کړه، (د هغه میرمن) یو سپک رحم درلود، او هغه (د یو څه وخت لپاره) سپک احساس کاوه. بیا کله چې هغه دروند احساس وکړ، دواړو (میړه او میرمنې) له خپل رب الله څخه وغوښتل (ویې ویل)، "که تاسو موږ ته یو نیک ماشوم راکړئ، نو یقینا موږ به تل شکر ګزار یو."

فَلَمَّآ اٰتٰىهُمَا صَالِحًا جَعَلَا لَهٗ شُرَكَاۤءَ فِيْمَآ اٰتٰىهُمَا ۚفَتَعٰلَى اللّٰهُ عَمَّا يُشْرِكُوْنَ

falammā ātāhumā ṣāliḥan ja‘alā lahū syurakā'a fīmā ātāhumā, fa ta‘ālallāhu ‘ammā yusyrikūn(a).

نو وروسته له هغه چې هغه دواړو ته یو صالح ماشوم ورکړ، دوی په هغه ماشوم کې چې هغه ورته ورکړی و، له الله سره شریکان جوړ کړل. نو الله له هغه څه څخه لوړ دی چې دوی یې یو بل سره شریکوي.

اَيُشْرِكُوْنَ مَا لَا يَخْلُقُ شَيْـًٔا وَّهُمْ يُخْلَقُوْنَۖ

ayusyrikūna mā lā yakhluqu syai'aw wa hum yukhlaqūn(a).

ولې دوی (الله) د هغه څه (بت) سره شریکوي چې هیڅ شی نشي پیدا کولی؟ سره له دې چې (بتونه) پخپله پیدا شوي دي.

وَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَ لَهُمْ نَصْرًا وَّلَآ اَنْفُسَهُمْ يَنْصُرُوْنَ

wa lā yastaṭī‘ūna lahum naṣraw wa lā anfusahum yanṣurūn(a).

او دا (بتان) نه خپلو عبادت کوونکو ته مرسته رسولی شي او نه هم ځان ته مرسته رسولی شي.

وَاِنْ تَدْعُوْهُمْ اِلَى الْهُدٰى لَا يَتَّبِعُوْكُمْۗ سَوَۤاءٌ عَلَيْكُمْ اَدَعَوْتُمُوْهُمْ اَمْ اَنْتُمْ صٰمِتُوْنَ

wa in tad‘ūhum ilal-hudā lā yattabi‘ūkum, sawā'un ‘alaikum ada‘autumūhum am antum ṣāmitūn(a).

او که تاسو (ای مشرکینو) هغوی (بتان) راوبلئ ترڅو ستاسو لارښوونه وکړي، نو بتان به ستاسو بلنه ونه مني؛ که تاسو هغوی راوبلئ یا چوپ شئ، نو پایله یې یو شان ده.

اِنَّ الَّذِيْنَ تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ عِبَادٌ اَمْثَالُكُمْ فَادْعُوْهُمْ فَلْيَسْتَجِيْبُوْا لَكُمْ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

innal-lażīna tad‘ūna min dūnillāhi ‘ibādun amṡālukum fad‘ūhum falyastajībū lakum in kuntum ṣādiqīn(a).

په حقیقت کې، هغه (بتان) چې تاسو یې د الله پرته بلئ، هغه (کمزوري) مخلوقات دي چې ستاسو په څیر دي. نو که تاسو صادق یاست، نو هغوی ته بلنه ورکړئ او دوی دې ستاسو غوښتنه ومني.

اَلَهُمْ اَرْجُلٌ يَّمْشُوْنَ بِهَآ ۖ اَمْ لَهُمْ اَيْدٍ يَّبْطِشُوْنَ بِهَآ ۖ اَمْ لَهُمْ اَعْيُنٌ يُّبْصِرُوْنَ بِهَآ ۖ اَمْ لَهُمْ اٰذَانٌ يَّسْمَعُوْنَ بِهَاۗ قُلِ ادْعُوْا شُرَكَاۤءَكُمْ ثُمَّ كِيْدُوْنِ فَلَا تُنْظِرُوْنِ

alahum arjuluy yamsyūna bihā am lahum aidiy yabṭisyūna bihā am lahum a‘yunuy yubṣirūna bihā am lahum āżānuy yasma‘ūna bihā, qulid‘ū syurakā'akum ṡumma kīdūni falā tunẓirūn(i).

ایا دوی (بتان) پښې لري چې حرکت وکړي، یا لاسونه لري چې ټینګ ونیسي، یا سترګې لري چې وګوري، یا غوږونه لري چې اوري؟ (محمد صلی الله علیه وسلم) ته ووایه: "خپل هغه بتان راوبلئ چې تاسو یې د الله سره شریکان ګڼئ، بیا زما لپاره یو چل (ضرر) ترسره کړئ، او نور ځنډ مه کوئ."

اِنَّ وَلِيِّ َۧ اللّٰهُ الَّذِيْ نَزَّلَ الْكِتٰبَۖ وَهُوَ يَتَوَلَّى الصّٰلِحِيْنَ

inna waliyyiyallāhul-lażī nazzalal-kitāb(a), wa huwa yatawallaṣ-ṣāliḥīn(a).

په حقیقت کې زما ساتونکی هغه الله دی چې کتاب (قرآن) یې نازل کړی دی. هغه د پرهیزګارانو ساتنه کوي.

وَالَّذِيْنَ تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِهٖ لَا يَسْتَطِيْعُوْنَ نَصْرَكُمْ وَلَآ اَنْفُسَهُمْ يَنْصُرُوْنَ

wal-lażīna tad‘ūna min dūnihī lā yastaṭī‘ūna naṣrakum wa lā anfusahum yanṣurūn(a).

او هغه بتان چې تاسو یې د الله پرته بلئ، ستاسو سره مرسته نشي کولی، حتی د ځانونو سره هم مرسته نشي کولی."

وَاِنْ تَدْعُوْهُمْ اِلَى الْهُدٰى لَا يَسْمَعُوْاۗ وَتَرٰىهُمْ يَنْظُرُوْنَ اِلَيْكَ وَهُمْ لَا يُبْصِرُوْنَ

wa in tad‘ūhum ilal-hudā lā yasma‘ū, wa tarāhum yanẓurūna ilaika wa hum lā yubṣirūn(a).

او که تاسو هغوی (بتان) راوبلئ ترڅو تاسو ته لارښوونه وکړي، نو دوی یې نشي اوریدلی. او تاسو دوی ګورئ چې تاسو ته ګوري پداسې حال کې چې دوی نه ګوري.

خُذِ الْعَفْوَ وَأْمُرْ بِالْعُرْفِ وَاَعْرِضْ عَنِ الْجٰهِلِيْنَ

khużil-‘afwa wa'mur bil-‘urfi wa a‘riḍ ‘anil-jāhilīn(a).

بخښنه کوه او خلکو ته ووایه چې هغه څه وکړي چې هوښیار وي، او احمقانو ته پام مه کوه.

وَاِمَّا يَنْزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطٰنِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللّٰهِ ۗاِنَّهٗ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ

wa immā yanzagannaka minasy-syaiṭāni nazgun fasta‘iż billāh(i), innahū samī‘un ‘alīm(un).

او که شیطان راشي چې تاسو وغولوي، نو په الله تعالی پناه وغواړئ، په حقیقت کې هغه اوریدونکی او پوه دی.

اِنَّ الَّذِيْنَ اتَّقَوْا اِذَا مَسَّهُمْ طٰۤىِٕفٌ مِّنَ الشَّيْطٰنِ تَذَكَّرُوْا فَاِذَا هُمْ مُّبْصِرُوْنَۚ

innal-lażīnattaqau iżā massahum ṭā'ifum minasy-syaiṭāni tażakkarū fa iżā hum mubṣirūn(a).

په حقیقت کې، هغه کسان چې له الله تعالی څخه ویره لري، کله چې د شیطان له خوا یو بد فکر پرې غالب شي، نو سمدلاسه الله تعالی یادوي، او بیا (خپلې غلطۍ) ویني.

وَاِخْوَانُهُمْ يَمُدُّوْنَهُمْ فِى الْغَيِّ ثُمَّ لَا يُقْصِرُوْنَ

wa ikhwānuhum yamuddūnahum fil-gayyi ṡumma lā yuqṣirūn(a).

او د دوی ملګري (کافران او فاسقان) د شیطانانو سره په ګمراهۍ کې مرسته کوي او دوی (له ګمراهۍ څخه) نه لاس اخلي.

وَاِذَا لَمْ تَأْتِهِمْ بِاٰيَةٍ قَالُوْا لَوْلَا اجْتَبَيْتَهَاۗ قُلْ اِنَّمَآ اَتَّبِعُ مَا يُوْحٰٓى اِلَيَّ مِنْ رَّبِّيْۗ هٰذَا بَصَاۤىِٕرُ مِنْ رَّبِّكُمْ وَهُدًى وَّرَحْمَةٌ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ

wa iżā lam ta'tihim bi'āyatin qālū lau lajtabaitahā, qul inamā attabi‘u mā yūḥā ilayya mir rabbī, hāżā baṣā'iru mir rabbikum wa hudaw wa raḥmatul liqaumiy yu'minūn(a).

او که ته (محمد صلی الله علیه وسلم) هغوی ته یو آیت نه لولې، نو دوی وايي: "ولې ته پخپله دا آیت نه جوړوې؟" ووایه (محمد صلی الله علیه وسلم)، "بېشکه زه یوازې هغه څه تعقیبوم چې زما رب ما ته وحی کړي دي. (قرآن) دا ستاسو د رب له لوري څرګند دلیلونه دي، لارښوونه او رحمت د هغو کسانو لپاره چې ایمان لري."

وَاِذَا قُرِئَ الْقُرْاٰنُ فَاسْتَمِعُوْا لَهٗ وَاَنْصِتُوْا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَ

wa iżā quri'al-qur'ānu fastami‘ū lahū wa anṣitū la‘allakum turḥamūn(a).

او کله چې قرآن لوستل کېږي، نو غوږ ونیسئ او چوپ اوسئ، ترڅو رحم درباندې وشي.

وَاذْكُرْ رَّبَّكَ فِيْ نَفْسِكَ تَضَرُّعًا وَّخِيْفَةً وَّدُوْنَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَالْاٰصَالِ وَلَا تَكُنْ مِّنَ الْغٰفِلِيْنَ

ważkur rabbaka fī nafsika taḍarru‘aw wa khīfataw wa dūnal-jahri minal-qauli bil-guduwwi wal-āṣāli wa lā takum minal-gāfilīn(a).

او خپل رب په خپلو زړونو کې سهار او ماښام په عاجزۍ او وېرې سره او له لوړ غږ پرته یاد کړئ، او د غافلو کسانو څخه مه کیږئ.

اِنَّ الَّذِيْنَ عِنْدَ رَبِّكَ لَا يَسْتَكْبِرُوْنَ عَنْ عِبَادَتِهٖ وَيُسَبِّحُوْنَهٗ وَلَهٗ يَسْجُدُوْنَ ࣖ ۩

innal-lażīna ‘inda rabbika lā yastakbirūna ‘an ‘ibādatihī wa yusabbiḥūnahū wa lahū yasjudūn(a).

په حقیقت کې، هغه کسان چې ستا د رب سره دي، د الله تعالی له عبادت څخه ډډه نه کوي او هغه پاکوي او یوازې هغه ته سجده کوي.