Q.S الاحقاف (اَلْأَحْقَاف) - 35 د آیتونو شمېر

حٰمۤ ۚ

Ḥā mīm.

ها ميم

تَنْزِيْلُ الْكِتٰبِ مِنَ اللّٰهِ الْعَزِيْزِ الْحَكِيْمِ

tanzīlul-kitābi minallāhil ‘azīzil-ḥakīm(i).

دا کتاب د الله تعالی له لوري نازل شوی دی، چې غالب او حکمت والا دی.

مَا خَلَقْنَا السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَآ اِلَّا بِالْحَقِّ وَاَجَلٍ مُّسَمًّىۗ وَالَّذِيْنَ كَفَرُوْا عَمَّآ اُنْذِرُوْا مُعْرِضُوْنَ

mā khalaqnas-samāwāti wal-arḍa wa mā bainahumā illā bil-ḥaqqi wa ajalim musammā(n), wal-lażīna kafarū ‘ammā unżirū mu‘riḍūn(a).

موږ اسمانونه او ځمکه او هر هغه څه چې د دوی په منځ کې دي، په حق او یو ټاکلي وخت پورې نه دي پیدا کړي، خو هغه کسان چې کافران شوي دي له هغه خبرداري څخه مخ اړوي چې دوی ته ورکړل شوی دی.

قُلْ اَرَءَيْتُمْ مَّا تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ اَرُوْنِيْ مَاذَا خَلَقُوْا مِنَ الْاَرْضِ اَمْ لَهُمْ شِرْكٌ فِى السَّمٰوٰتِ ۖائْتُوْنِيْ بِكِتٰبٍ مِّنْ قَبْلِ هٰذَآ اَوْ اَثٰرَةٍ مِّنْ عِلْمٍ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

qul ara'aitum mā tad‘ūna min dūnillāhi arūnī māżā khalaqū minal-arḍi am lahum syirkun fis-samāwāt(i), i'tūnī bikitābim min qabli hāżā au aṡāratim min ‘ilmin in kuntum ṣādiqīn(a).

(محمد صلی الله علیه وسلم) ته ووایه: "د هغه څه په اړه وضاحت راکړئ چې تاسو یې له الله پرته عبادت کوئ، ماته وښایاست چې دوی له ځمکې څخه څه پیدا کړي دي یا ایا دوی د اسمانونو په (پیدا کولو) کې برخه اخیستې ده؟ که تاسو رښتیا وایئ، نو ماته هغه کتاب راوړئ چې له دې (قرآن) څخه مخکې و یا د (پخوانیو خلکو) د پوهې یو اثار راوړئ."

وَمَنْ اَضَلُّ مِمَّنْ يَّدْعُوْا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مَنْ لَّا يَسْتَجِيْبُ لَهٗٓ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِ وَهُمْ عَنْ دُعَاۤىِٕهِمْ غٰفِلُوْنَ

wa man aḍallu mimmay yad‘ū min dūnillāhi mal lā yastajību lahū ilā yaumil-qiyāmati wa hum ‘an du‘ā'ihim gāfilūn(a).

او له هغو کسانو څخه څوک ډېر ګمراه دی چې د الله (ج) پرته د بل چا عبادت کوي او د قیامت تر ورځې پورې د دوی (دعا) نشي منلی او دوی له خپلې دعا څخه غفلت کوي؟

وَاِذَا حُشِرَ النَّاسُ كَانُوْا لَهُمْ اَعْدَاۤءً وَّكَانُوْا بِعِبَادَتِهِمْ كٰفِرِيْنَ

wa iżā ḥusyiran-nāsu kānū lahum a‘dā'aw wa kānū bi‘ibādatihim kāfirīn(a).

او کله چې انسانان (د قیامت په ورځ) راټول شي، نو معبود به د دوی دښمن شي او هغه عبادت به رد کړي چې دوی یې کوي.

وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُنَا بَيِّنٰتٍ قَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلْحَقِّ لَمَّا جَاۤءَهُمْۙ هٰذَا سِحْرٌ مُّبِيْنٌۗ

wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyinātin qālal-lażīna kafarū lil-ḥaqqi lammā jā'ahum, hāżā siḥrum mubīn(un).

او کله چې هغوی ته زموږ روښانه آیتونه ولوستل شول، نو کافرانو وویل کله چې حق ورته راغی، "دا خو ریښتینی جادو دی."

اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُ ۗ قُلْ اِنِ افْتَرَيْتُهٗ فَلَا تَمْلِكُوْنَ لِيْ مِنَ اللّٰهِ شَيْـًٔا ۗهُوَ اَعْلَمُ بِمَا تُفِيْضُوْنَ فِيْهِۗ كَفٰى بِهٖ شَهِيْدًا ۢ بَيْنِيْ وَبَيْنَكُمْ ۗ وَهُوَ الْغَفُوْرُ الرَّحِيْمُ

am yaqūlūnaftarāh(u), qul iniftaraituh(ū), falā tamlikūna lī minallāhi syai'ā(n), huwa a‘lamu bimā tufīḍūna fīh(i), kafā bihī syahīdam bainī wa bainakum, wa huwal-gafūrur-raḥīm(u).

بلکې دوی وايي، "هغه (محمد) دا (قرآن) جوړ کړی دی." ووایه، "که ما دا جوړ کړی وای، نو تاسو به ما د الله له عذاب څخه د ژغورلو توان ونلرئ. هغه ښه پوهیږي چې تاسو یې په اړه څه وایئ. زما او ستاسو ترمنځ هغه د شاهد په توګه کافي دی. هغه ډېر بخښونکی او ډېر رحم کوونکی دی."

قُلْ مَا كُنْتُ بِدْعًا مِّنَ الرُّسُلِ وَمَآ اَدْرِيْ مَا يُفْعَلُ بِيْ وَلَا بِكُمْۗ اِنْ اَتَّبِعُ اِلَّا مَا يُوْحٰٓى اِلَيَّ وَمَآ اَنَا۠ اِلَّا نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌ

qul mā kuntu bid‘am minar-rusuli wa mā adrī mā yuf‘alu bī wa lā bikum, in attabi‘u illā mā yūḥā ilayya wa mā ana illā nażīrum mubīn(un).

(محمد صلی الله علیه وسلم) ته ووایه: "زه د رسولانو په منځ کې لومړنی رسول نه یم او زه نه پوهیږم چې زما سره به څه کیږي او ستاسو سره به څه کیږي. زه یوازې د هغه څه پیروي کوم چې ما ته وحی کیږي او زه یوازې یو خبردارونکی یم چې تشریح کوي."

قُلْ اَرَءَيْتُمْ اِنْ كَانَ مِنْ عِنْدِ اللّٰهِ وَكَفَرْتُمْ بِهٖ وَشَهِدَ شَاهِدٌ مِّنْۢ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ عَلٰى مِثْلِهٖ فَاٰمَنَ وَاسْتَكْبَرْتُمْۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَ ࣖ

qul ara'aitum in kāna min ‘indillāhi wa kafartum bihī wa syahida syāhidum mim banī isrā'īla ‘alā miṡlihī fa āmana wastakbartum, innallāha lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).

ووایه، "تاسو به څه فکر کوئ که چیرې دا (قرآن) په حقیقت کې د الله له لوري راغلی وي، او تاسو یې رد کړئ، سره له دې چې د بني اسرائیلو څخه یو شاهد وو چې د قرآن په څیر یې (حقیقت) ومانه او بیا یې ایمان راوړ، تاسو فخر کوئ. په حقیقت کې، الله ظالمانو ته لارښوونه نه کوي."

وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَوْ كَانَ خَيْرًا مَّا سَبَقُوْنَآ اِلَيْهِۗ وَاِذْ لَمْ يَهْتَدُوْا بِهٖ فَسَيَقُوْلُوْنَ هٰذَآ اِفْكٌ قَدِيْمٌ

wa qālal-lażīna kafarū lil-lażīna āmanū lau kāna khairam mā sabaqūnā ilaih(i), wa iż lam yahtadū bihī fasayaqūlūna hāżā ifkun qadīm(un).

او کافران هغو کسانو ته وايي چې ایمان یې راوړی دی: "که قرآن ښه شی وای، نو یقینا دوی د دې وړ نه وو چې له موږ څخه مخکې راشي (په هغه ایمان راوړي)." خو ځکه چې دوی د هغه له لارې لارښوونه نه ده کړې، نو دوی به ووایی: "دا یو زوړ دروغ دی."

وَمِنْ قَبْلِهٖ كِتٰبُ مُوْسٰٓى اِمَامًا وَّرَحْمَةً ۗوَهٰذَا كِتٰبٌ مُّصَدِّقٌ لِّسَانًا عَرَبِيًّا لِّيُنْذِرَ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا ۖوَبُشْرٰى لِلْمُحْسِنِيْنَ

wa min qablihī kitābu mūsā imāmaw wa raḥmah(tan), wa hāżā kitābum muṣaddiqul lisānan ‘arabiyyal liyunżiral-lażīna ẓalamū, wa busyrā lil-muḥsinīn(a).

او له دې (قرآن) څخه مخکې د موسی کتاب د لارښوونې او رحمت په توګه و. او دا (قرآن) یو کتاب دی چې په عربي ژبه کې یې تاییدوي ترڅو هغو کسانو ته خبرداری ورکړي چې ظالمان دي او هغو کسانو ته چې نیک عمل کوي، زیری ورکړي.

اِنَّ الَّذِيْنَ قَالُوْا رَبُّنَا اللّٰهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوْا فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَۚ

innal-lażīna qālū rabbunallāhu ṡummastaqāmū falā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

په حقیقت کې، هغه کسان چې وايي: "زموږ رب الله دی" او بیا په دې خبره ټینګ پاتې شول، پر دوی به نه کومه ویره وي او نه به غمجن شي.

اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَنَّةِ خٰلِدِيْنَ فِيْهَاۚ جَزَاۤءً ۢبِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

ulā'ika aṣḥābul-jannati khālidīna fīhā, jazā'am bimā kānū ya‘malūn(a).

دا د جنت اوسېدونکي دي، په هغه کې به تلپاتې وي؛ د هغو کړنو بدله چې دوی یې کړي دي.

وَوَصَّيْنَا الْاِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ اِحْسَانًا ۗحَمَلَتْهُ اُمُّهٗ كُرْهًا وَّوَضَعَتْهُ كُرْهًا ۗوَحَمْلُهٗ وَفِصٰلُهٗ ثَلٰثُوْنَ شَهْرًا ۗحَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ اَشُدَّهٗ وَبَلَغَ اَرْبَعِيْنَ سَنَةًۙ قَالَ رَبِّ اَوْزِعْنِيْٓ اَنْ اَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلٰى وَالِدَيَّ وَاَنْ اَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضٰىهُ وَاَصْلِحْ لِيْ فِيْ ذُرِّيَّتِيْۗ اِنِّيْ تُبْتُ اِلَيْكَ وَاِنِّيْ مِنَ الْمُسْلِمِيْنَ

wa waṣṣainal-insāna biwālidaihi iḥsānā(n), ḥamalathu ummuhū kurhaw wa waḍa‘athu kurhā(n), wa ḥamluhū wa fiṣāluhū ṡalāṡūna syahrā(n), ḥattā iżā balaga asyuddahū wa balaga arba‘īna sanah(tan), qāla rabbi auzi‘nī an asykura ni‘matakal-latī an‘amta ‘alayya wa ‘alā wālidayya wa an a‘mala ṣāliḥan tarḍāhu wa aṣliḥ lī fī żurriyyatī, innī tubtu ilaika wa innī minal-muslimīn(a).

او موږ انسانانو ته امر کړی چې له خپلو مور او پلار سره ښه وکړي. د هغه مور هغه په سختۍ سره حامله کړ او په سختۍ سره یې زیږولی دی. د امیندوارۍ موده تر شیدو ورکولو پورې دیرش میاشتې ده، نو کله چې هغه (ماشوم) بالغ شي او څلویښت کلنۍ ته ورسیږي نو دعا کوي: "ای زما ربه، ما ته لارښوونه راکړه چې زه ستا د هغو نعمتونو شکر ادا کړم چې تا ما او زما مور او پلار ته ورکړي دي او زه هغه نیک کارونه وکړم چې ستا خوښ دي؛ او ما ته هغه نیکي راکړه چې زما اولادونو او لمسیانو ته بهیږي. په حقیقت کې، زه ستا په وړاندې توبه کوم او په حقیقت کې زه د مسلمانانو څخه یم."

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ نَتَقَبَّلُ عَنْهُمْ اَحْسَنَ مَا عَمِلُوْا وَنَتَجَاوَزُ عَنْ سَيِّاٰتِهِمْ فِيْٓ اَصْحٰبِ الْجَنَّةِۗ وَعْدَ الصِّدْقِ الَّذِيْ كَانُوْا يُوْعَدُوْنَ

ulā'ikal-lażīna nataqabbalu ‘anhum aḥsana mā ‘amilū wa natajāwazu ‘an sayyi'atihim fī aṣḥābil-jannah(ti), wa‘daṣ-ṣidqil-lażī kānū yū‘adūn(a).

دا هغه خلک دي چې موږ یې نیک عملونه د دوی کړي دي او (هغه) چې موږ یې ګناهونه بخښو، (دوی به) د جنت اوسیدونکي شي. دا هغه ریښتینې ژمنه ده چې ورسره ژمنه شوې وه.

وَالَّذِيْ قَالَ لِوَالِدَيْهِ اُفٍّ لَّكُمَآ اَتَعِدَانِنِيْٓ اَنْ اُخْرَجَ وَقَدْ خَلَتِ الْقُرُوْنُ مِنْ قَبْلِيْۚ وَهُمَا يَسْتَغِيْثٰنِ اللّٰهَ وَيْلَكَ اٰمِنْ ۖاِنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّۚ فَيَقُوْلُ مَا هٰذَآ اِلَّآ اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَ

wal-lażī qāla liwālidaihi uffil lakumā ata‘idāninī an ukhraja wa qad khalatil qurūnu min qablī, wa humā yastagīṡānillāha wailaka āmin, inna wa‘dallāhi ḥaqq(un), fayaqūlu mā hāżā illā asāṭīrul-awwalīn(a).

او هغه کس چې خپل مور او پلار ته یې وویل، "آه." ایا تاسو دواړو ما ته خبرداری راکړ چې زه به (له قبر څخه) راپورته شم، که څه هم زما څخه مخکې څو خلک مړه شوي وو؟ بیا مور او پلار له الله څخه مرسته وغوښته (او ویې ویل)، "افسوس، تاسو ایمان راوړئ! په حقیقت کې، د الله ژمنه رښتیا ده." بیا هغه (ماشوم) وویل، "دا یوازې د پخوانیو خلکو یوه افسانه ده."

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ حَقَّ عَلَيْهِمُ الْقَوْلُ فِيْٓ اُمَمٍ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِمْ مِّنَ الْجِنِّ وَالْاِنْسِ ۗاِنَّهُمْ كَانُوْا خٰسِرِيْنَ

ulā'ikal-lażīna ḥaqqa ‘alaihimul-qaulu fī umamin qad khalat min qablihim minal-jinni wal-ins(i), innahum kānū khāsirīn(a).

دا هغه خلک دي چې په یقیني ډول د هغو خلکو سره چې له دوی څخه مخکې وو، د پیریانو او انسانانو (ډلو) څخه عذاب ورکړل شوی دی. دوی زیان منونکي دي.

وَلِكُلٍّ دَرَجٰتٌ مِّمَّا عَمِلُوْاۚ وَلِيُوَفِّيَهُمْ اَعْمَالَهُمْ وَهُمْ لَا يُظْلَمُوْنَ

wa likullin darajātum mimmā ‘amilū, wa liyuwaffiyahum a‘mālahum wa hum lā yuẓlamūn(a).

او هر چا ته به د هغه د عمل سره سم درجه ورکول کېږي، او د دې لپاره چې الله تعالی دوی ته د دوی د عملونو بدله ورکړي او پر دوی به ظلم ونه شي.

وَيَوْمَ يُعْرَضُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا عَلَى النَّارِۗ اَذْهَبْتُمْ طَيِّبٰتِكُمْ فِيْ حَيَاتِكُمُ الدُّنْيَا وَاسْتَمْتَعْتُمْ بِهَاۚ فَالْيَوْمَ تُجْزَوْنَ عَذَابَ الْهُوْنِ بِمَا كُنْتُمْ تَسْتَكْبِرُوْنَ فِى الْاَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَبِمَا كُنْتُمْ تَفْسُقُوْنَ ࣖ

wa yauma yu‘raḍul-lażīna kafarū ‘alan-nār(i), ażhabtum ṭayyibātikum fī ḥayātikumud-dun-yā wastamta‘tum bihā, fal-yauma tujzauna ‘ażābal-hūni bimā kuntum tastakbirūna fil-arḍi bigairil-ḥaqqi wa bimā kuntum tafsuqūn(a).

او (یاد کړئ) هغه ورځ چې کافران به دوزخ ته راوړل شي (او ورته به وویل شي): "تاسو د خپل دنیوي ژوند ښې چارې تېرې کړې او په هغه کې مو خوند واخیست. نو نن به تاسو ته د سپکاوي سزا ورکړل شي ځکه چې تاسو په ځمکه کې د حق پرته تکبر کاوه او ځکه چې تاسو نافرماني کوله."

۞ وَاذْكُرْ اَخَا عَادٍۗ اِذْ اَنْذَرَ قَوْمَهٗ بِالْاَحْقَافِ وَقَدْ خَلَتِ النُّذُرُ مِنْۢ بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهٖٓ اَلَّا تَعْبُدُوْٓا اِلَّا اللّٰهَ ۗاِنِّيْٓ اَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ

ważkur akhā ‘ād(in), iż anżara qaumahū bil-aḥqāfi wa qad khalatin-nużuru mim baini yadaihi wa min khalfihī allā ta‘budū illallāh(a), innī akhāfu ‘alaikum ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).

او د عاد ورور (هود) یاد کړه کله چې هغه خپل قوم ته د غونډیو په اړه خبرداری ورکړ، او په یقین سره له هغه څخه مخکې او له هغه وروسته هم ګواښونکي تیر شوي وو (او ویل یې چې) "له الله پرته د بل چا عبادت مه کوئ، که نه نو زه ویره لرم چې تاسو به په یوه لویه ورځ کې عذاب سره مخ شئ."

قَالُوْٓا اَجِئْتَنَا لِتَأْفِكَنَا عَنْ اٰلِهَتِنَاۚ فَأْتِنَا بِمَا تَعِدُنَآ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ

qālū aji'tanā lita'fikanā ‘an ālihatinā fa'tinā bimā ta‘idunā in kunta minaṣ-ṣādiqīn(a).

هغوی ځواب ورکړ: "ایا ته موږ ته د دې لپاره راغلی یې چې موږ له خپلو معبودانو (عبادت) څخه واړوې؟ نو که ته له رښتینو څخه یې، نو هغه عذاب پر موږ راوړه چې ته یې موږ ته ګواښوې."

قَالَ اِنَّمَا الْعِلْمُ عِنْدَ اللّٰهِ ۖوَاُبَلِّغُكُمْ مَّآ اُرْسِلْتُ بِهٖ وَلٰكِنِّيْٓ اَرٰىكُمْ قَوْمًا تَجْهَلُوْنَ

qāla innamal ‘ilmu ‘indallāh(i), wa uballigukum mā ursiltu bihī wa lākinnī arākum qauman tajhalūn(a).

هغه (هود علیه السلام) وویل: "په حقیقت کې (د دې) علم یوازې د الله سره دی او زه تاسو ته هغه څه رسوم چې ما ته وحی شوي دي، مګر زه ګورم چې تاسو داسې قوم یاست چې احمقان یاست."

فَلَمَّا رَاَوْهُ عَارِضًا مُّسْتَقْبِلَ اَوْدِيَتِهِمْ قَالُوْا هٰذَا عَارِضٌ مُّمْطِرُنَا ۗبَلْ هُوَ مَا اسْتَعْجَلْتُمْ بِهٖ ۗرِيْحٌ فِيْهَا عَذَابٌ اَلِيْمٌۙ

falammā ra'auhu ‘āriḍam mustaqbila audiyatihim, qālū hāżā ‘āriḍum mumṭirunā, bal huwa masta‘jaltum bih(ī), rīḥun fīhā ‘ażābun alīm(un).

نو کله چې دوی عذاب ولید چې د ورېځې په بڼه د دوی د درېو په لور راروان دی، نو ویې ویل: "دا ورېځ ده چې موږ ته به باران راکوي." (نه!) مګر دا هغه عذاب دی چې تاسو یې د ګړندي کولو غوښتنه کوئ (دا یو باد دی چې دردناک عذاب لري،

تُدَمِّرُ كُلَّ شَيْءٍۢ بِاَمْرِ رَبِّهَا فَاَصْبَحُوْا لَا يُرٰىٓ اِلَّا مَسٰكِنُهُمْۗ كَذٰلِكَ نَجْزِى الْقَوْمَ الْمُجْرِمِيْنَ

tudammiru kulla syai'im bi'amri rabbihā fa'aṣbaḥū lā yurā illā masākinuhum, każālika najzil-qaumal-mujrimīn(a).

چا چې د خپل رب په امر هر څه تباه کړل، نو دوی (عادیان) په ځمکه کې پټ شول، یوازې د دوی د استوګنې ځایونه (نښې نښانې). موږ مجرمینو ته دا ډول سزا ورکوو.

وَلَقَدْ مَكَّنّٰهُمْ فِيْمَآ اِنْ مَّكَّنّٰكُمْ فِيْهِ وَجَعَلْنَا لَهُمْ سَمْعًا وَّاَبْصَارًا وَّاَفْـِٕدَةًۖ فَمَآ اَغْنٰى عَنْهُمْ سَمْعُهُمْ وَلَآ اَبْصَارُهُمْ وَلَآ اَفْـِٕدَتُهُمْ مِّنْ شَيْءٍ اِذْ كَانُوْا يَجْحَدُوْنَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ وَحَاقَ بِهِمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ ࣖ

wa laqad makkannāhum fīmā im makkannākum fīhi wa ja‘alnā lahum sam‘aw wa abṣāraw wa af'idah(tan), famā agnā ‘anhum sam‘uhum wa lā abṣāruhum wa lā af'idatuhum min syai'in iż kānū yajḥadūna bi'āyātillāhi wa ḥāqa bihim mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).

او په حقیقت کې، موږ د دوی هغه مقام (په خوشحالۍ او ځواک سره) ټینګ کړی دی چې موږ هیڅکله تاسو ته نه دی ورکړی او موږ دوی ته غوږونه، لید او زړه ورکړی دی، مګر د دوی غوږونه، لید او زړه د دوی لپاره هیڅ ګټه نه لري، ځکه چې دوی (تل) د الله له آیتونو څخه انکار کوي او د هغه عذاب (خطر) چې دوی یې ملنډې وهلې، دوی یې محاصره کړي دي.

وَلَقَدْ اَهْلَكْنَا مَا حَوْلَكُمْ مِّنَ الْقُرٰى وَصَرَّفْنَا الْاٰيٰتِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَ

wa laqad ahlaknā mā ḥaulakum minal-qurā wa ṣarrafnal-āyāti la‘allahum yarji‘ūn(a).

او په حقیقت کې، موږ ستاسو شاوخوا سیمې ویجاړې کړې دي او موږ (زموږ د عظمت نښې) هم بیا بیا بیان کړې دي، ترڅو دوی بیرته راشي (توبه وکړي).

فَلَوْلَا نَصَرَهُمُ الَّذِيْنَ اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ قُرْبَانًا اٰلِهَةً ۗبَلْ ضَلُّوْا عَنْهُمْۚ وَذٰلِكَ اِفْكُهُمْ وَمَا كَانُوْا يَفْتَرُوْنَ

falau lā naṣarahumul-lażīnattakhażū min dūnillāhi qurbānan ālihah(tan), bal ḍallū ‘anhum, wa żālika ifkuhum wa mā kānū yaftarūn(a).

نو ولې هغه (بتان او معبودان) چې دوی یې له الله پرته عبادت کوي، د هغوی سره مرسته نشي کولی چې هغه ته نږدې شي؟ حتی معبودان هم له هغوی څخه ورک شوي دي؟ او دا د هغوی د دروغو او هغه څه پایله ده چې دوی یې جوړول.

وَاِذْ صَرَفْنَآ اِلَيْكَ نَفَرًا مِّنَ الْجِنِّ يَسْتَمِعُوْنَ الْقُرْاٰنَۚ فَلَمَّا حَضَرُوْهُ قَالُوْٓا اَنْصِتُوْاۚ فَلَمَّا قُضِيَ وَلَّوْا اِلٰى قَوْمِهِمْ مُّنْذِرِيْنَ

wa iż ṣarafnā ilaika nafaram minal-jinni yastami‘ūnal-qur'ān(a), falammā ḥaḍarūhu qālū anṣitū, falammā quḍiya wallau ilā qaumihim munżirīn(a).

او (یاد کړه) کله چې موږ تاته د پېریانو یوه ډله وړاندې کړه چې قرآن (لوستل) اورېدل، نو کله چې دوی (لوستلو ته) حاضر شول نو ویې ویل: "چوپ شئ (د اورېدو لپاره یې واورئ!" نو کله چې هغه ختم شو نو بیرته خپلو قومونو ته راستانه شول ترڅو ویروونکي شي.

قَالُوْا يٰقَوْمَنَآ اِنَّا سَمِعْنَا كِتٰبًا اُنْزِلَ مِنْۢ بَعْدِ مُوْسٰى مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ يَهْدِيْٓ اِلَى الْحَقِّ وَاِلٰى طَرِيْقٍ مُّسْتَقِيْمٍ

qālū yā qaumanā innā sami‘nā kitāban unzila mim ba‘di mūsā muṣaddiqal limā baina yadaihi yahdī ilal-ḥaqqi wa ilā ṭarīqim mustaqīm(in).

هغوی وویل: "اې زموږ قومه! موږ هغه کتاب (قرآن) واورېد چې له موسی علیه السلام وروسته نازل شو، چې د پخوانیو کتابونو تصدیق کوي، حق او سمې لارې ته لارښوونه کوي."

يٰقَوْمَنَآ اَجِيْبُوْا دَاعِيَ اللّٰهِ وَاٰمِنُوْا بِهٖ يَغْفِرْ لَكُمْ مِّنْ ذُنُوْبِكُمْ وَيُجِرْكُمْ مِّنْ عَذَابٍ اَلِيْمٍ

yā qaumanā ajībū dā‘iyallāhi wa āminū bihī yagfir lakum min żunūbikum wa yujirkum min ‘ażābin alīm(in).

اې زموږ قومه! د هغه چا (محمد صلی الله علیه وسلم) بلنه ومنئ چې الله ته بلنه ورکوي. او په هغه ایمان راوړئ، هغه به خامخا ستاسو ګناهونه وبخښي او تاسو به له دردناک عذاب څخه وژغوري.

وَمَنْ لَّا يُجِبْ دَاعِيَ اللّٰهِ فَلَيْسَ بِمُعْجِزٍ فِى الْاَرْضِ وَلَيْسَ لَهٗ مِنْ دُوْنِهٖٓ اَوْلِيَاۤءُ ۗ اُولٰۤىِٕكَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

wa mal lā yujib dā‘iyallāhi falaisa bimu‘jizin fil-arḍi wa laisa lahū min dūnihī auliyā'(u), ulā'ika fī ḍalālim mubīn(in).

او څوک چې د هغو کسانو (بلنه) ونه مني چې الله (محمد) ته بلنه ورکوي، نو هغه به په ځمکه کې د الله له عذاب څخه خلاص نشي، که څه هم د هغه لپاره له الله پرته بل څوک ساتونکی نشته. دوی په څرګنده ګمراهۍ کې دي.

اَوَلَمْ يَرَوْا اَنَّ اللّٰهَ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَلَمْ يَعْيَ بِخَلْقِهِنَّ بِقٰدِرٍ عَلٰٓى اَنْ يُّحْيِ َۧ الْمَوْتٰى ۗبَلٰٓى اِنَّهٗ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

awalam yarau annallāhal-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa wa lam ya‘ya bikhalqihinna biqādirin ‘alā ay yuḥyiyal-mautā, balā innahū ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

او ایا دوی نه ګوري چې الله تعالی اسمانونه او ځمکه پیدا کړي دي او د هغوی په پیدا کولو کې ستړی شوی نه دی، او هغه د مړو د ژوندي کولو قدرت لري؟ په حقیقت کې هغه په هر څه قادر دی.

وَيَوْمَ يُعْرَضُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا عَلَى النَّارِۗ اَلَيْسَ هٰذَا بِالْحَقِّ ۗ قَالُوْا بَلٰى وَرَبِّنَا ۗقَالَ فَذُوْقُوا الْعَذَابَ بِمَا كُنْتُمْ تَكْفُرُوْنَ

wa yauma yu‘raḍul-lażīna kafarū ‘alan-nār(i), alaisa hāżā bil-ḥaqq(i), qālū balā wa rabbinā, qāla fażūqul-‘ażāba bimā kuntum takfurūn(a).

او (یاد کړئ) هغه ورځ (چې) هغه کسان چې کافران دي د دوزخ سره مخ شي، (له دوی څخه به وپوښتل شي) "ایا دا (عذاب) ریښتیا نه دی؟" دوی ځواب ورکړ، "هو، زموږ په رب قسم." الله تعالی فرمایي: "نو دا عذاب وڅکئ ځکه چې تاسو مخکې له دې انکار کاوه."

فَاصْبِرْ كَمَا صَبَرَ اُولُوا الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ وَلَا تَسْتَعْجِلْ لَّهُمْ ۗ كَاَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَ مَا يُوْعَدُوْنَۙ لَمْ يَلْبَثُوْٓا اِلَّا سَاعَةً مِّنْ نَّهَارٍ ۗ بَلٰغٌ ۚفَهَلْ يُهْلَكُ اِلَّا الْقَوْمُ الْفٰسِقُوْنَ ࣖ

faṣbir kamā ṣabara ulul-‘azmi minar-rusuli wa lā tasta‘jil lahum, ka'annahum yauma yarauna mā yū‘adūn(a), lam yalbaṡū illā sā‘atam min nahār(in), balāg(un), fahal yuhlaku illal-qaumul-fāsiqūn(a).

نو (اې محمده) صبر وکړه لکه څنګه چې صبر کوونکي رسولانو صبر وکړ، او د دوی لپاره د عذاب د ژر راتلو غوښتنه مه کوه. په هغه ورځ چې دوی ژمنه شوې سزا وویني، نو داسې به وي لکه څنګه چې دوی (په دې نړۍ کې) د ورځې په اوږدو کې یو لنډ شیبه پاتې شوي وي. ستا دنده یوازې د پیغام رسولو ده. نو له دې امله به هیڅوک له منځه لاړ نشي مګر نافرمانه (د الله نافرماني کوونکي).