Q.S القصص (اَلْقَصَص) - 88 د آیتونو شمېر

طٰسۤمّۤ

Ṭā sīm mīm.

ته سین میم

تِلْكَ اٰيٰتُ الْكِتٰبِ الْمُبِيْنِ

tilka āyātul-kitābil-mubīn(i).

دا د (الله له لوري) د کتاب (قرآن) روښانه آیتونه دي.

نَتْلُوْا عَلَيْكَ مِنْ نَّبَاِ مُوْسٰى وَفِرْعَوْنَ بِالْحَقِّ لِقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ

natlū ‘alaika min naba'i mūsā wa fir‘auna bil-ḥaqqi liqaumiy yu'minūn(a).

موږ تاسو ته د موسی او فرعون د کیسې یوه برخه په سمه توګه د هغو خلکو لپاره بیانوو چې ایمان لري.

اِنَّ فِرْعَوْنَ عَلَا فِى الْاَرْضِ وَجَعَلَ اَهْلَهَا شِيَعًا يَّسْتَضْعِفُ طَاۤىِٕفَةً مِّنْهُمْ يُذَبِّحُ اَبْنَاۤءَهُمْ وَيَسْتَحْيٖ نِسَاۤءَهُمْ ۗاِنَّهٗ كَانَ مِنَ الْمُفْسِدِيْنَ

inna fir‘auna ‘alā fil-arḍi wa ja‘ala ahlahā syiya‘ay yastaḍ‘ifu ṭā'ifatam minhum yużabbiḥu abnā'ahum wa yastaḥyī nisā'ahum, innahū kāna minal-mufsidīn(a).

په حقیقت کې، فرعون په ځمکه کې ظلم کړی و او د هغې خلک یې ویشلي وو، د دوی (بني اسراییلو) یوه ډله یې ظلم کړې وه، د دوی زامن یې وژل او د دوی لوڼې یې ژوندۍ ساتلې وې، په حقیقت کې، هغه (فرعون) د هغو کسانو څخه و چې ظلم یې کاوه.

وَنُرِيْدُ اَنْ نَّمُنَّ عَلَى الَّذِيْنَ اسْتُضْعِفُوْا فِى الْاَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ اَىِٕمَّةً وَّنَجْعَلَهُمُ الْوٰرِثِيْنَ ۙ

wa nurīdu an namunna ‘alal-lażīnastuḍ‘ifū fil-arḍi wa naj‘alahum a'immataw wa naj‘alahumul-wāriṡīn(a).

او موږ به په هغو کسانو چې په ځمکه (مصر) کې کمزوري شوي دي احسان وکړو، او هغوی به مشران او وارثان وګرځوو.

وَنُمَكِّنَ لَهُمْ فِى الْاَرْضِ وَنُرِيَ فِرْعَوْنَ وَهَامٰنَ وَجُنُوْدَهُمَا مِنْهُمْ مَّا كَانُوْا يَحْذَرُوْنَ

wa numakkina lahum fil-arḍi wa nuriya fir‘auna wa hāmāna wa junūdahumā minhum mā kānū yaḥżarūn(a).

او موږ د دوی ځای په ځمکه کې ټینګ کړ او موږ فرعون، هامان او د هغه لښکر ته هغه څه وښودل چې دوی تل له دوی څخه ویره درلوده.

وَاَوْحَيْنَآ اِلٰٓى اُمِّ مُوْسٰٓى اَنْ اَرْضِعِيْهِۚ فَاِذَا خِفْتِ عَلَيْهِ فَاَلْقِيْهِ فِى الْيَمِّ وَلَا تَخَافِيْ وَلَا تَحْزَنِيْ ۚاِنَّا رَاۤدُّوْهُ اِلَيْكِ وَجَاعِلُوْهُ مِنَ الْمُرْسَلِيْنَ

wa auḥainā ilā mūsā an arḍi‘īh(i), fa'iżā khifti ‘alaihi fa'alqīhi fil yammi wa lā takhāfī wa lā taḥzanī, innā rāddūhu ilaiki wa jā‘ilūhu minal-mursalīn(a).

او موږ د موسی مور ته وحې وکړه چې "هغه (موسی) وخوره، او که ته د هغه په اړه اندیښمن یې نو هغه په سیند (نیل) کې وغورځوه. او مه وېرېږه او مه غمجن کیږه، یقینا موږ به هغه بیرته تا ته راستون کړو او هغه به له پیغمبرانو څخه جوړ کړو."

فَالْتَقَطَهٗٓ اٰلُ فِرْعَوْنَ لِيَكُوْنَ لَهُمْ عَدُوًّا وَّحَزَنًاۗ اِنَّ فِرْعَوْنَ وَهَامٰنَ وَجُنُوْدَهُمَا كَانُوْا خٰطِـِٕيْنَ

faltaqaṭahū ālu fir‘auna liyakūna lahum ‘aduwwaw wa ḥazanā(n), inna fir‘auna wa hāmāna wa junūdahumā kānū khāṭi'īn(a).

نو هغه د فرعون کورنۍ پورته کړ ترڅو (په راتلونکي کې) د دوی لپاره دښمن او غم شي. په حقیقت کې، فرعون، هامان او د دوی لښکر مجرمان وو.

وَقَالَتِ امْرَاَتُ فِرْعَوْنَ قُرَّتُ عَيْنٍ لِّيْ وَلَكَۗ لَا تَقْتُلُوْهُ ۖعَسٰٓى اَنْ يَّنْفَعَنَآ اَوْ نَتَّخِذَهٗ وَلَدًا وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ

wa qālatimra'atu fir‘auna qurratu ‘ainil lī wa lak(a), lā taqtulūh(u), ‘asā ay yanfa‘anā au nattakhiżahū waladaw wa hum lā yasy‘urūn(a).

او د فرعون ښځې وويل: "(هغه) زما او ستا د زړه تسلي ده. هغه مه وژنئ، هيله ده چې هغه به زموږ لپاره ګټور وي يا به موږ هغه د ماشومتوب په توګه ونيسو." په داسې حال کې چې دوی نه پوهېدل.

وَاَصْبَحَ فُؤَادُ اُمِّ مُوْسٰى فٰرِغًاۗ اِنْ كَادَتْ لَتُبْدِيْ بِهٖ لَوْلَآ اَنْ رَّبَطْنَا عَلٰى قَلْبِهَا لِتَكُوْنَ مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَ

wa aṣbaḥa fu'ādu ummi mūsā fārigā(n), in kādat latubdī bihī lau lā ar rabaṭnā ‘alā qalbihā litakūna minal-mu'minīn(a).

او د موسی د مور زړه تش شو، په حقیقت کې، هغه نږدې و چې دا (د موسی راز) ښکاره کړي، که موږ د هغه زړه پیاوړی نه وای کړی، ترڅو هغه د هغو کسانو څخه وي چې (د الله په وعده) ایمان راوړي.

وَقَالَتْ لِاُخْتِهٖ قُصِّيْهِۗ فَبَصُرَتْ بِهٖ عَنْ جُنُبٍ وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ ۙ

wa qālat li'ukhtihī quṣṣīh(i), fabaṣurat bihī ‘an junubiw wa hum lā yasy‘urūn(a).

او هغې (د موسی مور) د موسی خویندو ته وویل: "د هغه (موسی) تعقیب کړئ." نو هغه (موسی) دا له لرې څخه ولید، مګر دوی یې نه پوهیدل.

۞ وَحَرَّمْنَا عَلَيْهِ الْمَرَاضِعَ مِنْ قَبْلُ فَقَالَتْ هَلْ اَدُلُّكُمْ عَلٰٓى اَهْلِ بَيْتٍ يَّكْفُلُوْنَهٗ لَكُمْ وَهُمْ لَهٗ نٰصِحُوْنَ

wa ḥarramnā ‘alaihil-marāḍi‘a min qablu faqālat hal adullukum ‘alā ahli baitiy yakfulūnahū lakum wa hum lahū nāṣiḥūn(a).

او موږ هغه (موسی علیه السلام) د هغو ښځو د شیدو ورکولو څخه منع کړ چې غوښتل یې له دې څخه مخکې شيدې ورکړي، نو هغه (د موسی علیه السلام ورور) وویل: "ایا زه تاسو ته داسې کورنۍ وښیم چې ستاسو لپاره د هغه پالنه وکړي او ورسره ښه چلند وکړي؟"

فَرَدَدْنٰهُ اِلٰٓى اُمِّهٖ كَيْ تَقَرَّ عَيْنُهَا وَلَا تَحْزَنَ وَلِتَعْلَمَ اَنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ وَّلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ ࣖ

faradadnāhu ilā ummihī kai taqarra ‘ainuhā wa lā taḥzana wa lita‘lama anna wa‘dallāhi ḥaqquw wa lākinna akṡarahum lā ya‘lamūn(a).

نو موږ هغه (موسی علیه السلام) د هغه مور ته بیرته واستاوه، ترڅو د هغې زړه خوشحاله شي او غمجن نشي، او ترڅو پوه شي چې د الله ژمنه رښتیا ده، خو ډیری یې نه پوهیږي.

وَلَمَّا بَلَغَ اَشُدَّهٗ وَاسْتَوٰىٓ اٰتَيْنٰهُ حُكْمًا وَّعِلْمًاۗ وَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ

wa lammā balaga asyuddahū wastawā ātaināhu ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa każālika najzil-muḥsinīn(a).

او وروسته له هغه چې هغه (موسی علیه السلام) بالغ شو او عقل یې بشپړ کړ، موږ هغه ته حکمت (پیغمبري) او پوهه ورکړه، او په دې توګه موږ هغو کسانو ته اجر ورکوو چې نیکي کوي.

وَدَخَلَ الْمَدِيْنَةَ عَلٰى حِيْنِ غَفْلَةٍ مِّنْ اَهْلِهَا فَوَجَدَ فِيْهَا رَجُلَيْنِ يَقْتَتِلٰنِۖ هٰذَا مِنْ شِيْعَتِهٖ وَهٰذَا مِنْ عَدُوِّهٖۚ فَاسْتَغَاثَهُ الَّذِيْ مِنْ شِيْعَتِهٖ عَلَى الَّذِيْ مِنْ عَدُوِّهٖ ۙفَوَكَزَهٗ مُوْسٰى فَقَضٰى عَلَيْهِۖ قَالَ هٰذَا مِنْ عَمَلِ الشَّيْطٰنِۗ اِنَّهٗ عَدُوٌّ مُّضِلٌّ مُّبِيْنٌ

wa dakhalal-madīnata ‘alā ḥīni gaflatim min ahlihā fawajada fīhā rajulaini yaqtatilān(i), hāżā min syī‘atihī wa hāżā min ‘aduwwih(ī), fastagāṡahul-lażī min syī‘atihī ‘alal-lażī min ‘aduwwih(ī), fawakazahū mūsā faqaḍā ‘alaih(i), qāla hāżā min ‘amalisy-syaiṭān(i), innahū ‘aduwwum muḍillum mubīn(un).

او هغه (موسی علیه السلام) په داسې حال کې ښار (میمفیس) ته ننوت چې د هغه اوسیدونکي بې پروا وو، او په ښار کې یې دوه سړي په جګړه کې ولیدل؛ یو د دوی له ډلې (بنی اسرائیلو) څخه او بل (بیا) د دوی له دښمنانو (فرعونیانو) څخه. د هغه د ډلې خلکو له هغه څخه د هغه د دښمن د خلکو د (ماتولو) لپاره مرسته وغوښته، بیا موسی علیه السلام هغه په سوک وواهه او د هغه دښمن مړ شو. هغه (موسی علیه السلام) وویل: "دا د شیطان کار دی. په حقیقت کې، هغه (شیطان) یو ښکاره ګمراه کونکی دښمن دی."

قَالَ رَبِّ اِنِّيْ ظَلَمْتُ نَفْسِيْ فَاغْفِرْ لِيْ فَغَفَرَ لَهٗ ۗاِنَّهٗ هُوَ الْغَفُوْرُ الرَّحِيْمُ

qāla rabbi innī ẓalamtu nafsī fagfir lī fagafara lah(ū), innahū huwal-gafūrur-raḥīm(u).

هغه (موسی علیه السلام) دعا وکړه، "ای زما ربه، ما په خپل ځان ظلم کړی دی، نو ما ته بښنه وکړه." نو هغه (الله) هغه ته بښنه وکړه، په حقیقت کې الله ډېر بخښونکی او ډېر رحم کوونکی دی.

قَالَ رَبِّ بِمَآ اَنْعَمْتَ عَلَيَّ فَلَنْ اَكُوْنَ ظَهِيْرًا لِّلْمُجْرِمِيْنَ

qāla rabbi bimā an‘amta ‘alayya falan akūna ẓahīral lil-mujrimīn(a).

هغه (موسی علیه السلام) وویل: "ای زما ربه! په هغه نعمتونو سره چې تا پر ما انعام کړی دی، زه به د ګناهګارانو مرسته ونکړم."

فَاَصْبَحَ فِى الْمَدِيْنَةِ خَاۤىِٕفًا يَّتَرَقَّبُ فَاِذَا الَّذِى اسْتَنْصَرَهٗ بِالْاَمْسِ يَسْتَصْرِخُهٗ ۗقَالَ لَهٗ مُوْسٰٓى اِنَّكَ لَغَوِيٌّ مُّبِيْنٌ

fa'aṣbaḥa fil-madīnati khā'ifay yataraqqabu fa'iżal-lażistanṣarahū bil-amsi yastaṣrikhuh(ū), qāla lahū mūsā innaka lagawiyyum mubīn(un).

له همدې امله، هغه (موسی علیه السلام) په ښار کې د (د خپلو کړنو د پایلو) په تمه ووېرېد، چې ناڅاپه هغه سړی چې پرون یې مرسته غوښتې وه، د مرستې لپاره غږ وکړ. موسی علیه السلام ورته وویل: "ته په رښتیا سره یو سړی یې چې ګمراه شوی یې."

فَلَمَّآ اَنْ اَرَادَ اَنْ يَّبْطِشَ بِالَّذِيْ هُوَ عَدُوٌّ لَّهُمَاۙ قَالَ يٰمُوْسٰٓى اَتُرِيْدُ اَنْ تَقْتُلَنِيْ كَمَا قَتَلْتَ نَفْسًاۢ بِالْاَمْسِۖ اِنْ تُرِيْدُ اِلَّآ اَنْ تَكُوْنَ جَبَّارًا فِى الْاَرْضِ وَمَا تُرِيْدُ اَنْ تَكُوْنَ مِنَ الْمُصْلِحِيْنَ

falammā an arāda ay yabṭisya bil-lażī huwa ‘aduwwul lahumā, qāla yā mūsā aturīdu an taqtulanī kamā qatalta nafsam bil-ams(i), in turīdu illā an takūna jabbāran fil-arḍi wa mā turīdu an takūna minal-muṣliḥīn(a).

نو کله چې هغه (موسیٰ علیه السلام) غوښتل چې هغه کس چې د دوی دواړو دښمن وو، سخت ووهي، نو هغه (دښمن) وویل: "ای موسی! ایا ته غواړې چې ما ووژنې، لکه څنګه چې پرون تا یو څوک وواژه؟ ته یوازې غواړې چې په (دې) ځمکه کې ظلم کوونکی کس شې، او ته نه غواړې چې له سوله کوونکو څخه شې."

وَجَاۤءَ رَجُلٌ مِّنْ اَقْصَى الْمَدِيْنَةِ يَسْعٰىۖ قَالَ يٰمُوْسٰٓى اِنَّ الْمَلَاَ يَأْتَمِرُوْنَ بِكَ لِيَقْتُلُوْكَ فَاخْرُجْ اِنِّيْ لَكَ مِنَ النّٰصِحِيْنَ

wa jā'a rajulum min aqṣal-madīnati yas‘ā, qāla yā mūsā innal-mala'a ya'tamirūna bika liyaqtulūka fakhruj innī laka minan-nāṣiḥīn(a).

او د ښار له څنډې څخه یو سړی په منډه راغی او ویې ویل: "ای موسی! په حقیقت کې د ځمکې مشران ستا په اړه بحث کوي ترڅو تا ووژني، نو (له دې ښاره) ووځه، په حقیقت کې زه د هغو کسانو څخه یم چې تا ته نصیحت کوم."

فَخَرَجَ مِنْهَا خَاۤىِٕفًا يَّتَرَقَّبُ ۖقَالَ رَبِّ نَجِّنِيْ مِنَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ ࣖ

fakharaja minhā khā'ifay yataraqqab(u), qāla rabbi najjinī minal-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

نو هغه (موسی علیه السلام) له ښاره ووت، په وېره کې، هوښیار و (که څوک یې ونیسي یا یې ونیسي)، دعا یې وکړه، "ای زما ربه! ما د ظالمانو له قوم څخه وژغوره."

وَلَمَّا تَوَجَّهَ تِلْقَاۤءَ مَدْيَنَ قَالَ عَسٰى رَبِّيْٓ اَنْ يَّهْدِيَنِيْ سَوَاۤءَ السَّبِيْلِ

wa lammā tawajjaha tilqā'a madyana qāla ‘asā rabbī ay yahdiyanī sawā'as-sabīl(i).

او کله چې هغه د مدین ځمکې په لور روان شو نو بیا یې دعا وکړه، "زما خدای دې ما سمې لارې ته هدایت کړي."

وَلَمَّا وَرَدَ مَاۤءَ مَدْيَنَ وَجَدَ عَلَيْهِ اُمَّةً مِّنَ النَّاسِ يَسْقُوْنَ ەۖ وَوَجَدَ مِنْ دُوْنِهِمُ امْرَاَتَيْنِ تَذُوْدٰنِۚ قَالَ مَا خَطْبُكُمَا ۗقَالَتَا لَا نَسْقِيْ حَتّٰى يُصْدِرَ الرِّعَاۤءُ وَاَبُوْنَا شَيْخٌ كَبِيْرٌ

wa lammā warada mā'a madyana wajada ‘alaihi ummatam minan-nāsi yasqūn(a), wa wajada min dūnihimumra'ataini tażūdān(i), qāla mā khaṭbukumā, qālatā lā nasqī ḥattā yuṣdirar-ri‘ā'u wa abūnā syaikhun kabīr(un).

او کله چې هغه د مدین چینې ته راغی، هلته یې د خلکو یوه ډله وموندله چې (خپل څاروي) یې اوبه کولې، او د دوی تر شا یې دوه ښځې وموندلې چې (خپل څاروي) یې نیولي وو. هغه (موسی) وویل: "ستاسو مطلب څه دی (د دې کولو څخه؟" دوی وویل: "موږ (خپل څاروي) تر هغه وخته پورې اوبه نشو ورکولی تر څو چې شپانه (خپل څاروي) بیرته نه وي راغلي، او زموږ پلار یو سپین ږیری سړی دی."

فَسَقٰى لَهُمَا ثُمَّ تَوَلّٰىٓ اِلَى الظِّلِّ فَقَالَ رَبِّ اِنِّيْ لِمَآ اَنْزَلْتَ اِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيْرٌ

fasaqā lahumā ṡumma tawallā ilaẓ-ẓilli faqāla rabbi innī limā anzalta ilayya min khairin faqīr(un).

نو هغه (موسی علیه السلام) دواړو ښځو (غواګانو) ته اوبه ورکړې، بیا یوې سیوري ځای ته راستون شو او دعا یې وکړه، "ای زما ربه، په حقیقت کې زه هغه ښه (خواړه) ته اړتیا لرم چې تا ما ته نازل کړی دی."

فَجَاۤءَتْهُ اِحْدٰىهُمَا تَمْشِيْ عَلَى اسْتِحْيَاۤءٍ ۖقَالَتْ اِنَّ اَبِيْ يَدْعُوْكَ لِيَجْزِيَكَ اَجْرَ مَا سَقَيْتَ لَنَاۗ فَلَمَّا جَاۤءَهٗ وَقَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَۙ قَالَ لَا تَخَفْۗ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ

fajā'athu iḥdāhumā tamsyī ‘alastiḥyā'(in), qālat inna abī yad‘ūka liyajziyaka ajra mā saqaita lanā, falammā jā'ahū wa qaṣṣa ‘alaihil-qaṣaṣ(a), qāla lā takhaf, najauta minal-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

بیا د دواړو ښځو څخه یوه چې په شرم سره روانه وه موسی ته راغله، هغې وویل: "په حقیقت کې، زما پلار تاسو ته بلنه درکوي چې زموږ (غواګانو) ته د اوبو ورکولو په بدل کې یو څه ورکړئ." کله چې (موسی) خپل پلار ته راغی او هغه ته یې (د ځان په اړه) کیسه وکړه، هغه وویل: "مه ویره کوه! ته د ظالمانو څخه ژغورل شوی یې."

قَالَتْ اِحْدٰىهُمَا يٰٓاَبَتِ اسْتَأْجِرْهُ ۖاِنَّ خَيْرَ مَنِ اسْتَأْجَرْتَ الْقَوِيُّ الْاَمِيْنُ

qālat iḥdāhumā yā abatista'jirh(u), inna khaira manista'jartal-qawiyyul-amīn(u).

او له دواړو (ښځو) څخه یوې وویل: "ای زما پلاره! هغه (زموږ لپاره) کار کوونکی وګرځوه، په حقیقت کې غوره کس چې ته یې (زموږ لپاره) کار کوې هغه هغه دی چې قوي او امانتدار وي."

قَالَ اِنِّيْٓ اُرِيْدُ اَنْ اُنْكِحَكَ اِحْدَى ابْنَتَيَّ هٰتَيْنِ عَلٰٓى اَنْ تَأْجُرَنِيْ ثَمٰنِيَ حِجَجٍۚ فَاِنْ اَتْمَمْتَ عَشْرًا فَمِنْ عِنْدِكَۚ وَمَآ اُرِيْدُ اَنْ اَشُقَّ عَلَيْكَۗ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰلِحِيْنَ

qāla innī urīdu an unkiḥaka iḥdabnatayya hātaini ‘alā an ta'juranī ṡamāniya ḥijaj(in), fa'in atmamta ‘asyran famin ‘indik(a), wa mā urīdu an asyuqqa ‘alaik(a), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣāliḥīn(a).

هغه (شیخ مدیان) وویل: "په حقیقت کې، زه اراده لرم چې تا له خپلو دوو لوڼو څخه یوې ته واده کړم، په دې شرط چې ته زما لپاره اته کاله کار وکړې او که لس کاله پوره کړې نو دا ستا له خوا (مهرباني) ده، او زه نه غواړم چې تا بار کړم. ان شاء الله، ته به ما یو ښه سړی ومومې."

قَالَ ذٰلِكَ بَيْنِيْ وَبَيْنَكَۗ اَيَّمَا الْاَجَلَيْنِ قَضَيْتُ فَلَا عُدْوَانَ عَلَيَّ ۗوَاللّٰهُ عَلٰى مَا نَقُوْلُ وَكِيْلٌ ࣖ

qāla żālika bainī wa bainak(a), ayyamal-ajalaini qaḍaitu falā ‘udwāna ‘alayy(a), wallāhu ‘alā mā naqūlu wakīl(un).

هغه (موسی علیه السلام) وویل: "دا (تړون) زما او ستا ترمنځ دی. زه چې د دواړو ټاکل شویو وختونو څخه کوم یو بشپړ کړم، نو بیا زما څخه (نور) هیڅ (اضافي) غوښتنه نشته. او الله تعالی د هغه څه شاهد دی چې موږ یې وایو."

۞ فَلَمَّا قَضٰى مُوْسَى الْاَجَلَ وَسَارَ بِاَهْلِهٖٓ اٰنَسَ مِنْ جَانِبِ الطُّوْرِ نَارًاۗ قَالَ لِاَهْلِهِ امْكُثُوْٓا اِنِّيْٓ اٰنَسْتُ نَارًا لَّعَلِّيْٓ اٰتِيْكُمْ مِّنْهَا بِخَبَرٍ اَوْ جَذْوَةٍ مِّنَ النَّارِ لَعَلَّكُمْ تَصْطَلُوْنَ

falammā qaḍā mūsal-ajala wa sāra bi'ahlihī ānasa min jānibiṭ-ṭūri nārā(n), qāla li'ahlihimkuṡū innī ānastu nāral la‘allī ātīkum minhā bikhabarin au jażwatim minan-nāri la‘allakum taṣṭalūn(a).

نو کله چې موسی علیه السلام ټاکل شوی وخت پوره کړ او له خپلې کورنۍ سره روان شو، نو د غره په لمن کې یې اور ولید، خپلې کورنۍ ته یې وویل: "دلته انتظار وکړئ، ځکه چې زه اور وینم. شاید زه تاسو ته له هغه څخه یو خبر راوړم، یا یو سپرغۍ راوړم ترڅو تاسو ځانونه ګرم کړئ."

فَلَمَّآ اَتٰىهَا نُوْدِيَ مِنْ شَاطِئِ الْوَادِ الْاَيْمَنِ فِى الْبُقْعَةِ الْمُبٰرَكَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ اَنْ يّٰمُوْسٰىٓ اِنِّيْٓ اَنَا اللّٰهُ رَبُّ الْعٰلَمِيْنَ ۙ

falammā atāhā nūdiya min syāṭi'il wādil aimani fil buq‘atil mubārakati minasy syajarati ay yā mūsā innī anallāhu rabbul-‘ālamīn(a).

نو کله چې هغه (موسیٰ علیه السلام) د اور ځای ته ورسېد، نو د درې د ښي غاړې څخه، د یوې ونې څخه، چې د برکت لرونکې ځمکې په یوه ټوټه کې وه، غږ وشو، "ای موسی! په حقیقت کې زه الله یم، د ټولو کائیناتو رب!"

وَاَنْ اَلْقِ عَصَاكَ ۗفَلَمَّا رَاٰهَا تَهْتَزُّ كَاَنَّهَا جَاۤنٌّ وَّلّٰى مُدْبِرًا وَّلَمْ يُعَقِّبْۗ يٰمُوْسٰىٓ اَقْبِلْ وَلَا تَخَفْۗ اِنَّكَ مِنَ الْاٰمِنِيْنَ

wa alqi ‘aṣāk(a), falammā ra'āhā tahtazzu ka'annahā jānnuw wallā mudbiraw wa lam yu‘aqqib, yā mūsā aqbil wa lā takhaf, innaka minal-āminīn(a).

او خپله امسا وغورځوه." نو کله چې هغه (موسی) هغه د (چټک) مار په څیر حرکت وکړ، نو بیرته منډه کړه پرته له دې چې شاته وګوري (الله تعالی وویل)، "ای موسی! دلته راشه او مه وېرېږه. په حقیقت کې، ته یو خوندي کس یې.

اُسْلُكْ يَدَكَ فِيْ جَيْبِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاۤءَ مِنْ غَيْرِ سُوْۤءٍ ۖوَّاضْمُمْ اِلَيْكَ جَنَاحَكَ مِنَ الرَّهْبِ فَذٰنِكَ بُرْهَانٰنِ مِنْ رَّبِّكَ اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمًا فٰسِقِيْنَ

usluk yadaka fī jaibika takhruj baiḍā'a min gairi sū'(in), waḍmum ilaika janāḥaka minar-rahbi fażānika burhānāni mir rabbika ilā fir‘auna wa mala'ih(ī), innahum kānū qauman fāsiqīn(a).

خپل لاس د خپل کمیس په غاړه کې دننه کړه، هغه به سپین (ځلیدونکی) راووځي پرته له کوم عیب څخه، او که وېرېږې نو لاسونه دې په سینه پورې ونیسه. دا ستا د رب له لوري دوه معجزې دي (چې ته به یې) فرعون او د هغه مامورینو ته وښيې. په حقیقت کې دوی ظالمان دي.

قَالَ رَبِّ اِنِّيْ قَتَلْتُ مِنْهُمْ نَفْسًا فَاَخَافُ اَنْ يَّقْتُلُوْنِ

qāla rabbi innī qataltu minhum nafsan fa'akhāfu ay yaqtulūn(i).

هغه (موسی علیه السلام) وویل: "ای زما ربه، ما په رښتیا سره د دوی له ډلې څخه یو کس وژلی دی، نو زه ویره لرم چې دوی به ما ووژني."

وَاَخِيْ هٰرُوْنُ هُوَ اَفْصَحُ مِنِّيْ لِسَانًا فَاَرْسِلْهُ مَعِيَ رِدْءًا يُّصَدِّقُنِيْٓ ۖاِنِّيْٓ اَخَافُ اَنْ يُّكَذِّبُوْنِ

wa akhī hārūnu huwa afṣaḥu minnī lisānan fa'arsilhu ma‘iya rid'ay yuṣaddiqunī, innī akhāfu ay yukażżibūn(i).

او زما ورور هارون، هغه له ما څخه ډېر فصیح دی، نو هغه زما سره زما د مرستیال په توګه ولېږه چې زما خبرې تایید کړي، زه وېرېږم چې دوی به ما دروغجن کړي.

قَالَ سَنَشُدُّ عَضُدَكَ بِاَخِيْكَ وَنَجْعَلُ لَكُمَا سُلْطٰنًا فَلَا يَصِلُوْنَ اِلَيْكُمَا ۛبِاٰيٰتِنَا ۛ اَنْتُمَا وَمَنِ اتَّبَعَكُمَا الْغٰلِبُوْنَ

qāla sanasyuddu ‘aḍudaka bi'akhīka wa naj‘alu lakumā sulṭānan falā yaṣilūna ilaikumā - bi'āyātinā - antumā wa manittaba‘akumal-gālibūn(a).

هغه (الله) وویل: "موږ به ستا د ورور په واسطه تا پیاوړی کړو (ستاسو سره مرسته وکړو)، او موږ به تاسو دواړو ته لویه ځواک درکړو، نو دوی به تاسو ته ونه رسیږي؛ (تاسو دواړه) زموږ معجزه راوړئ، تاسو دواړه او هغه کسان چې ستاسو پیروي کوي بریالي به شئ."

فَلَمَّا جَاۤءَهُمْ مُّوْسٰى بِاٰيٰتِنَا بَيِّنٰتٍ قَالُوْا مَا هٰذَآ اِلَّا سِحْرٌ مُّفْتَرًىۙ وَّمَا سَمِعْنَا بِهٰذَا فِيْٓ اٰبَاۤىِٕنَا الْاَوَّلِيْنَ

falammā jā'ahum mūsā bi'āyātinā bayyinātin qālū mā hāżā illā siḥrum muftarā(n), wa mā sami‘nā bihāżā fī ābā'inal-awwalīn(a).

نو کله چې موسی علیه السلام زموږ له اصلي معجزې سره هغوی ته راغی، هغوی وویل: "دا یوازې جوړ شوی جادو دی، او موږ دا په خپلو پلرونو کې نه دي اوریدلي."

وَقَالَ مُوْسٰى رَبِّيْٓ اَعْلَمُ بِمَنْ جَاۤءَ بِالْهُدٰى مِنْ عِنْدِهٖ وَمَنْ تَكُوْنُ لَهٗ عَاقِبَةُ الدَّارِۗ اِنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الظّٰلِمُوْنَ

wa qāla mūsā rabbī a‘lamu biman jā'a bil-hudā min ‘indihī wa man takūnu lahū ‘āqibatud-dār(i), innahū lā yufliḥuẓ-ẓālimūn(a).

او هغه (موسی علیه السلام) ځواب ورکړ: "زما رب ښه پوهیږي چې څوک د هغه له لوري د لارښوونې وړ دی او څوک به په آخرت کې (ښه) پایله ولري. په حقیقت کې ظالمان به بریالي نشي."

وَقَالَ فِرْعَوْنُ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَاُ مَا عَلِمْتُ لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرِيْۚ فَاَوْقِدْ لِيْ يٰهَامٰنُ عَلَى الطِّيْنِ فَاجْعَلْ لِّيْ صَرْحًا لَّعَلِّيْٓ اَطَّلِعُ اِلٰٓى اِلٰهِ مُوْسٰىۙ وَاِنِّيْ لَاَظُنُّهٗ مِنَ الْكٰذِبِيْنَ

wa qāla fir‘aunu yā ayyuhal-mala'u mā ‘alimtu lakum min ilāhin gairī, fa'auqid lī yā hāmānu ‘alaṭ-ṭīni faj‘al lī ṣarḥal la‘allī aṭṭali‘u ilā ilāhi mūsā, wa innī la'aẓunnuhū minal-kāżibīn(a).

او فرعون وویل: "ای زما د قوم واکمنانو! زه نه پوهیدم چې ستاسو لپاره زما پرته بل خدای شته. نو ای هامانه، زما لپاره خټې وسوځوه (چې خښتې جوړې کړم)، بیا زما لپاره یوه لوړه ودانۍ جوړه کړه ترڅو زه د موسی علیه السلام د خدای لیدلو لپاره پورته شم، او زه ډاډه یم چې هغه دروغجن دی."

وَاسْتَكْبَرَ هُوَ وَجُنُوْدُهٗ فِى الْاَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَظَنُّوْٓا اَنَّهُمْ اِلَيْنَا لَا يُرْجَعُوْنَ

wastakbara huwa wa judūduhū fil-arḍi bigairil-ḥaqqi wa ẓannū annahum ilainā lā yurja‘ūn(a).

او هغه (فرعون) او د هغه لښکر په ځمکه کې په ناحقه سره تکبر وکړ او دوی فکر کاوه چې دوی به زموږ خوا ته بیرته نه راګرځول کیږي.

فَاَخَذْنٰهُ وَجُنُوْدَهٗ فَنَبَذْنٰهُمْ فِى الْيَمِّ ۚفَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الظّٰلِمِيْنَ

fa'akhażnāhu wa junūdahū fanabażnāhum fil-yamm(i), fanẓur kaifa kāna ‘āqibatuẓ-ẓālimīn(a).

نو موږ هغه (فرعون) او د هغه لښکر ته عذاب ورکړ، بیا مو هغوی په سمندر کې وغورځول. نو د ظالمانو د انجام ته پام وکړه.

وَجَعَلْنٰهُمْ اَىِٕمَّةً يَّدْعُوْنَ اِلَى النَّارِۚ وَيَوْمَ الْقِيٰمَةِ لَا يُنْصَرُوْنَ

wa ja‘alnāhum a'immatay yad‘ūna ilan-nār(i), wa yaumal-qiyāmati lā yunṣarūn(a).

او موږ هغوی داسې مشران وګرځول چې (خلک) دوزخ ته بلنه ورکوي او د قیامت په ورځ به ورسره مرسته ونه شي.

وَاَتْبَعْنٰهُمْ فِيْ هٰذِهِ الدُّنْيَا لَعْنَةً ۚوَيَوْمَ الْقِيٰمَةِ هُمْ مِّنَ الْمَقْبُوْحِيْنَ ࣖ

wa atba‘nāhum fī hāżihid-dun-yā la‘nah(tan), wa yaumal-qiyāmati hum minal-maqbūḥīn(a).

او موږ په دې دنیا کې پر دوی لعنت وکړ؛ په داسې حال کې چې د قیامت په ورځ به دوی د هغو کسانو له ډلې څخه وي چې (د الله له رحمت څخه) لرې ساتل کېږي.

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ مِنْۢ بَعْدِ مَآ اَهْلَكْنَا الْقُرُوْنَ الْاُوْلٰى بَصَاۤىِٕرَ لِلنَّاسِ وَهُدًى وَّرَحْمَةً لَّعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُوْنَ

wa laqad ātainā mūsal-kitāba mim ba‘di mā ahlaknal-qurūnal ūlā baṣā'ira lin-nāsi wa hudaw wa raḥmatal la‘allahum yatażakkarūn(a).

او په حقیقت کې، موږ موسی علیه السلام ته کتاب (تورات) ورکړ وروسته له هغه چې موږ پخواني قومونه هلاک کړل، د خلکو لپاره څراغ او لارښوونه او رحمت وي، ترڅو دوی درس واخلي.

وَمَا كُنْتَ بِجَانِبِ الْغَرْبِيِّ اِذْ قَضَيْنَآ اِلٰى مُوْسَى الْاَمْرَ وَمَا كُنْتَ مِنَ الشّٰهِدِيْنَ ۙ

wa mā kunta bijānibil-garbiyyi iż qaḍainā ilā mūsal-amra wa mā kunta minasy-syāhidīn(a).

او ته (محمد صلی الله علیه وسلم) د طوی د مقدس درې په لویدیځ کې نه وې کله چې موږ موسی علیه السلام ته حکم ورکړ، او ته (هم) د هغو خلکو له ډلې څخه نه وې چې (دا پیښه) یې لیدلې وه.

وَلٰكِنَّآ اَنْشَأْنَا قُرُوْنًا فَتَطَاوَلَ عَلَيْهِمُ الْعُمُرُۚ وَمَا كُنْتَ ثَاوِيًا فِيْٓ اَهْلِ مَدْيَنَ تَتْلُوْا عَلَيْهِمْ اٰيٰتِنَاۙ وَلٰكِنَّا كُنَّا مُرْسِلِيْنَ

wa lākinnā ansya'nā qurūnan fataṭāwala ‘alaihimul-‘umur(u), wa mā kunta ṡāwiyan fī ahli madyana tatlū ‘alaihim āyātinā, wa lākinnā kunnā mursilīn(a).

خو موږ ځینې خلک پیدا کړي دي، او پر هغوی باندې ډېره موده تېره شوې ده، او ته (محمد صلی الله علیه وسلم) د مدین له خلکو سره پاتې نه شوې چې زموږ آیتونه یې ورته لوستل، مګر موږ پیغمبران لیږلي دي.

وَمَا كُنْتَ بِجَانِبِ الطُّوْرِ اِذْ نَادَيْنَا وَلٰكِنْ رَّحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَ لِتُنْذِرَ قَوْمًا مَّآ اَتٰىهُمْ مِّنْ نَّذِيْرٍ مِّنْ قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُوْنَ

wa mā kunta bijānibiṭ-ṭūri iż nādainā wa lākir raḥmatam mir rabbika litunżira qaumam mā atāhum min nażīrim min qablika la‘allahum yatażakkarūn(a).

او ته (محمد صلی الله علیه وسلم) په هغه وخت کې چې موږ (موسی علیه السلام) غږ وکړ، د طور غره ته نږدې نه وې، بلکې (موږ ته) ستا د رب د رحمت له امله لیږلی یې، ترڅو ته هغه خلک (قریش) وویروې چې له تا څخه مخکې هغو ته ګواښ کوونکي نه دي رسیدلي، ترڅو دوی درس واخلي.

وَلَوْلَآ اَنْ تُصِيْبَهُمْ مُّصِيْبَةٌ ۢبِمَا قَدَّمَتْ اَيْدِيْهِمْ فَيَقُوْلُوْا رَبَّنَا لَوْلَآ اَرْسَلْتَ اِلَيْنَا رَسُوْلًا فَنَتَّبِعَ اٰيٰتِكَ وَنَكُوْنَ مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَ

wa lau lā an tuṣībahum muṣībatum bimā qaddamat aidīhim fayaqūlū rabbanā lau lā arsalta ilainā rasūlan fanattabi‘a āyātika wa nakūna minal-mu'minīn(a).

او د دې لپاره چې کله د دوی د کړنو له امله عذاب راشي نو ونه وايي: "زموږ ربه، ولې دې موږ ته یو پیغمبر ونه لیږلو چې موږ ستا د آیتونو پیروي وکړو او له مؤمنانو څخه شو."

فَلَمَّا جَاۤءَهُمُ الْحَقُّ مِنْ عِنْدِنَا قَالُوْا لَوْلَآ اُوْتِيَ مِثْلَ مَآ اُوْتِيَ مُوْسٰىۗ اَوَلَمْ يَكْفُرُوْا بِمَآ اُوْتِيَ مُوْسٰى مِنْ قَبْلُۚ قَالُوْا سِحْرٰنِ تَظٰهَرَاۗ وَقَالُوْٓا اِنَّا بِكُلٍّ كٰفِرُوْنَ

falammā jā'ahumul-ḥaqqu min ‘indinā qālū lau lā ūtiya miṡla mā ūtiya mūsā, awalam yakfurū bimā ūtiya mūsā min qabl(u), qālū siḥrāni taẓāharā, wa qālū innā bikullin kāfirūn(a).

نو کله چې زموږ له لوري دوی ته حق (قرآن) راغی، نو دوی وویل: "ولې هغه (محمد صلی الله علیه وسلم) ته هغه ډول نه دی ورکړل شوی لکه څنګه چې مخکې موسی علیه السلام ته ورکړل شوی و؟" ایا دوی هغه څه (هم) رد نه کړل چې مخکې موسی علیه السلام ته ورکړل شوي وو؟ دوی ویل: "(موسی علیه السلام او هارون علیه السلام) دوه جادوګر وو چې مرسته یې وکړه." او دوی (هم) وویل: "په حقیقت کې موږ په دوی کې په هیڅ یو باور نه لرو."

قُلْ فَأْتُوْا بِكِتٰبٍ مِّنْ عِنْدِ اللّٰهِ هُوَ اَهْدٰى مِنْهُمَآ اَتَّبِعْهُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

qul fa'tū bikitābim min ‘indillāhi huwa ahdā minhumā attabi‘hu in kuntum ṣādiqīn(a).

(محمد صلی الله علیه وسلم) ته ووایه: "د الله له لوري یو داسې کتاب راوړئ چې له دې دواړو (تورات او قرآن) څخه ډېر لارښوونه کوونکی وي، که تاسو رښتیني یاست، زه به یې تعقیب کړم."

فَاِنْ لَّمْ يَسْتَجِيْبُوْا لَكَ فَاعْلَمْ اَنَّمَا يَتَّبِعُوْنَ اَهْوَاۤءَهُمْۗ وَمَنْ اَضَلُّ مِمَّنِ اتَّبَعَ هَوٰىهُ بِغَيْرِ هُدًى مِّنَ اللّٰهِ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَ ࣖ

fa illam yastajībū laka fa‘lam annamā yattabi‘ūna ahwā'ahum, wa man aḍallu mimmanittaba‘a hawāhu bigairi hudam minallāh(i), innallāha lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).

نو که دوی (ستاسو ننګونې ته) ځواب ورنکړي، نو پوه شه چې دوی یوازې د خپلو غوښتنو پیروي کوي. او څوک د هغه چا څخه ډیر ګمراه دی چې د خپلو غوښتنو پیروي کوي پرته له دې چې د الله له لوري لږ لارښوونه ترلاسه کړي؟ په حقیقت کې، الله ظالمانو ته لارښوونه نه کوي.

۞ وَلَقَدْ وَصَّلْنَا لَهُمُ الْقَوْلَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُوْنَ ۗ

wa laqad waṣṣalnā lahumul-qaula la‘allahum yatażakkarūn(a).

او په حقیقت کې، موږ دا کلمې (قرآن) دوی ته رسولي دي ترڅو دوی تل هغه په یاد ولري.

اَلَّذِيْنَ اٰتَيْنٰهُمُ الْكِتٰبَ مِنْ قَبْلِهٖ هُمْ بِهٖ يُؤْمِنُوْنَ

allażīna ātaināhumul-kitāba min qablihī hum bihī yu'minūn(a).

هغه کسان چې موږ ورته له قرآن څخه مخکې کتاب ورکړی و، هغوی په دې (قرآن) ایمان راوړ.

وَاِذَا يُتْلٰى عَلَيْهِمْ قَالُوْٓا اٰمَنَّا بِهٖٓ اِنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّنَآ اِنَّا كُنَّا مِنْ قَبْلِهٖ مُسْلِمِيْنَ

wa iżā yutlā ‘alaihim qālū āmannā bihī innahul-ḥaqqu mir rabbinā innā kunnā min qablihī muslimīn(a).

او کله چې دوی ته (قرآن) لوستل کېده، نو دوی ویل: "موږ پرې ایمان راوړ، په حقیقت کې (قرآن) زموږ د رب له لوري حق دی، په حقیقت کې، مخکې له دې چې موږ مسلمانان وو."

اُولٰۤىِٕكَ يُؤْتَوْنَ اَجْرَهُمْ مَّرَّتَيْنِ بِمَا صَبَرُوْا وَيَدْرَءُوْنَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ وَمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ

ulā'ika yu'tauna ajrahum marrataini bimā ṣabarū wa yadra'ūna bil-ḥasanatis-sayyi'ata wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).

هغوی ته د خپل صبر له امله (په تورات او قرآن د ایمان راوړلو له امله) دوه چنده اجر ورکړل شو، او هغوی بدي په نیکۍ سره رد کړه، او د هغه رزق یوه برخه یې مصرف کړه چې موږ هغوی ته ورکړی و.

وَاِذَا سَمِعُوا اللَّغْوَ اَعْرَضُوْا عَنْهُ وَقَالُوْا لَنَآ اَعْمَالُنَا وَلَكُمْ اَعْمَالُكُمْ ۖسَلٰمٌ عَلَيْكُمْ ۖ لَا نَبْتَغِى الْجٰهِلِيْنَ

wa iżā sami‘ul-lagwa a‘raḍū ‘anhu wa qālū lanā a‘mālunā wa lakum a‘mālukum, salāmun ‘alaikum, lā nabtagil-jāhilīn(a).

او کله چې دوی بدې خبرې واوري، نو له هغوی څخه مخ اړوي او وايي: "زموږ عملونه زموږ لپاره او ستاسو عملونه ستاسو لپاره، تاسو دې خوندي وي، موږ نه غواړو چې له ناپوهانو سره ملګرتیا وکړو."

اِنَّكَ لَا تَهْدِيْ مَنْ اَحْبَبْتَ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ يَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُ ۚوَهُوَ اَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِيْنَ

innaka lā tahdī man aḥbabta wa lākinnallāha yahdī may yasyā'(u), wa huwa a‘lamu bil-muhtadīn(a).

په حقیقت کې، ته (محمد صلی الله علیه وسلم) هغو کسانو ته لارښوونه نشې کولی چې ته یې خوښوې، مګر الله هغه چا ته لارښوونه کوي چې وغواړي، او هغه هغه کسان ښه پوهیږي چې د لارښوونې غوښتونکي دي.

وَقَالُوْٓا اِنْ نَّتَّبِعِ الْهُدٰى مَعَكَ نُتَخَطَّفْ مِنْ اَرْضِنَاۗ اَوَلَمْ نُمَكِّنْ لَّهُمْ حَرَمًا اٰمِنًا يُّجْبٰٓى اِلَيْهِ ثَمَرٰتُ كُلِّ شَيْءٍ رِّزْقًا مِّنْ لَّدُنَّا وَلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ

wa qālū in natabi‘il-hudā ma‘aka nutakhaṭṭaf min arḍinā, awalam numakkil lahum ḥaraman āminay yujbā ilaihi ṡamarātu kulli syai'ir rizqam mil ladunnā wa lākinna akṡarahum lā ya‘lamūn(a).

او هغوی وویل: "که موږ ستا د لارښوونو پیروي وکړو، نو خامخا به له خپلې خاورې څخه وشړل شو." (الله وویل) ایا موږ د دوی ځای د حرم (مقدس ځمکې) په خوندي او خوندي ځمکه کې نه دی ټینګ کړی، چیرې چې دوی زموږ له خوا ستاسو لپاره د رزق په توګه له هر ډول (نباتاتو) څخه میوې راوړي؟ مګر ډیری یې نه پوهیږي.

وَكَمْ اَهْلَكْنَا مِنْ قَرْيَةٍ ۢ بَطِرَتْ مَعِيْشَتَهَا ۚفَتِلْكَ مَسٰكِنُهُمْ لَمْ تُسْكَنْ مِّنْۢ بَعْدِهِمْ اِلَّا قَلِيْلًاۗ وَكُنَّا نَحْنُ الْوٰرِثِيْنَ

wa kam ahlaknā min qaryatim baṭirat ma‘īsyatahā, fatilka masākinuhum lam tuskam mim ba‘dihim illā qalīlā(n), wa kunnā naḥnul-wāriṡīn(a).

او څومره ډېر (د) هغو سیمو (اوسیدونکو) چې په ژوند کې یې خوند اخیستی و چې موږ یې ویجاړ کړل، بیا دا د دوی استوګنځای و چې له دوی وروسته (نور) نه و آباد شوی، پرته له یوې کوچنۍ برخې څخه. او موږ یې وارثان یو.

وَمَا كَانَ رَبُّكَ مُهْلِكَ الْقُرٰى حَتّٰى يَبْعَثَ فِيْٓ اُمِّهَا رَسُوْلًا يَّتْلُوْا عَلَيْهِمْ اٰيٰتِنَاۚ وَمَا كُنَّا مُهْلِكِى الْقُرٰىٓ اِلَّا وَاَهْلُهَا ظٰلِمُوْنَ

wa mā kāna rabbuka muhlikal-qurā ḥattā yab‘aṡa fī ummihā rasūlay yatlū ‘alaihim āyātinā, wa mā kunnā muhlikil-qurā illā wa ahluhā ẓālimūn(a).

او ستا رب به ښارونه تر هغه پورې نه هلاکوي تر څو چې د هغوی مرکزونو ته یو رسول ونه لیږي چې زموږ ایتونه ورته ولولي، او نه به موږ هیڅ ښارونه تر هغه پورې هلاک کړو تر څو چې د هغې اوسیدونکي ظلم ونه کړي.

وَمَآ اُوْتِيْتُمْ مِّنْ شَيْءٍ فَمَتَاعُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَزِيْنَتُهَا ۚوَمَا عِنْدَ اللّٰهِ خَيْرٌ وَّاَبْقٰىۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ ࣖ

wa mā ūtītum min syai'in famatā‘ul-ḥayātid-dun-yā wa zīnatuhā, wa mā ‘indallāhi khairuw wa abqā, afalā ta‘qilūn(a).

او هر هغه څه (شتمني، مقام، اولاد) چې تاسو ته درکړل شوي دي، هغه د دنیاوي ژوند خوند او د هغې زینت دی؛ په داسې حال کې چې هغه څه چې له الله سره دي هغه غوره او تلپاتې دي، ایا تاسو نه پوهیږئ؟

اَفَمَنْ وَّعَدْنٰهُ وَعْدًا حَسَنًا فَهُوَ لَاقِيْهِ كَمَنْ مَّتَّعْنٰهُ مَتَاعَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ثُمَّ هُوَ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ مِنَ الْمُحْضَرِيْنَ

afamaw wa‘adnāhu wa‘dan ḥasanan fahuwa lāqīhi kamam matta‘nāhu matā‘al-ḥayātid-dun-yā ṡumma huwa yaumal-qiyāmati minal-muḥḍarīn(a).

نو ایا دا د هغه چا سره ورته دی چې موږ ورسره د ښې وعدې (جنت) ژمنه کړې وه او هغه یې ترلاسه کړ، د هغه چا سره چې موږ ورته د دنیا د ژوند خوندونه ورکړل؟ بیا به د قیامت په ورځ د هغو کسانو څخه وي چې (دوزخ ته) به اچول کیږي؟

وَيَوْمَ يُنَادِيْهِمْ فَيَقُوْلُ اَيْنَ شُرَكَاۤءِيَ الَّذِيْنَ كُنْتُمْ تَزْعُمُوْنَ

wa yauma yunādīhim fayaqūlu aina syurakā'iyal-lażīna kuntum taz‘umūn(a).

او (یاد کړئ) هغه ورځ چې هغه (الله) دوی ته غږ وکړ او ویې ویل: زما هغه دوستان چیرته دي چې تاسو یې ګڼل؟

قَالَ الَّذِيْنَ حَقَّ عَلَيْهِمُ الْقَوْلُ رَبَّنَا هٰٓؤُلَاۤءِ الَّذِيْنَ اَغْوَيْنَاۚ اَغْوَيْنٰهُمْ كَمَا غَوَيْنَاۚ تَبَرَّأْنَآ اِلَيْكَ مَا كَانُوْٓا اِيَّانَا يَعْبُدُوْنَ

wa qālal-lażīna ḥaqqa ‘alaihimul-qaulu rabbanā hā'ulā'il-lażīna agwainā, agwaināhum kamā gawainā, tabarra'nā ilaika mā kānū iyyānā ya‘budūn(a).

هغه کسان چې خامخا به سزا ورکړل شي، ووايي: "زموږ ربه، دا هغه خلک دي چې موږ ګمراه کړي وو، موږ دوی ګمراه کړي دي لکه څنګه چې موږ (پخپله) ګمراه شوي وو، موږ تا ته اعلان کوو چې موږ (له دوی څخه) پاک یو، دوی به هیڅکله زموږ عبادت ونه کړي."

وَقِيْلَ ادْعُوْا شُرَكَاۤءَكُمْ فَدَعَوْهُمْ فَلَمْ يَسْتَجِيْبُوْا لَهُمْ ۗوَرَاَوُا الْعَذَابَۚ لَوْ اَنَّهُمْ كَانُوْا يَهْتَدُوْنَ

wa qīlad‘ū syurakā'akum fada‘auhum falam yastajībū lahum wa ra'awul-‘ażāb(a), lau annahum kānū yahtadūn(a).

او (دوی ته) وویل شول چې خپل ملګري راوبلئ، نو دوی غږ وکړ، خو هغو کسانو چې غږ یې کاوه ځواب ورنه کړ او دوی عذاب ولید. (دوی کاش) کاش چې دوی لومړی لارښوونه موندلې وای.

وَيَوْمَ يُنَادِيْهِمْ فَيَقُوْلُ مَاذَآ اَجَبْتُمُ الْمُرْسَلِيْنَ

wa yauma yunādīhim fayaqūlu māżā ajabtumul-mursalīn(a).

او (یاد کړئ) هغه ورځ چې هغه (الله) هغوی ته غږ وکړ او ویې ویل: "ستاسو رسولانو ته څه ځواب ورکړ؟"

فَعَمِيَتْ عَلَيْهِمُ الْاَنْۢبَاۤءُ يَوْمَىِٕذٍ فَهُمْ لَا يَتَسَاۤءَلُوْنَ

fa ‘amiyat ‘alaihimul-ambā'u yauma'iżin fahum lā yatasā'alūn(a).

نو په هغه ورځ د دوی لپاره د ډول ډول دلایلو تیاره شوه، نو دوی له یو بل څخه پوښتنې ونه کړې.

فَاَمَّا مَنْ تَابَ وَاٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَعَسٰٓى اَنْ يَّكُوْنَ مِنَ الْمُفْلِحِيْنَ

fa ammā man tāba wa āmana wa ‘amila ṣāliḥan fa‘asā ay yakūna minal-mufliḥīn(a).

نو هغه کسان چې توبه وباسي او ایمان راوړي او ښه عملونه وکړي، نو هیله ده چې دوی به د بختورو خلکو څخه وي.

وَرَبُّكَ يَخْلُقُ مَا يَشَاۤءُ وَيَخْتَارُ ۗمَا كَانَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ ۗسُبْحٰنَ اللّٰهِ وَتَعٰلٰى عَمَّا يُشْرِكُوْنَ

wa rabbuka yakhluqu mā yasyā'u wa yakhtār(u), mā kāna lahumul-khiyarah(tu), subḥānallāhi wa ta‘ālā ‘ammā yusyrikūn(a).

او ستا رب هغه څه پیدا کوي او غوره کوي چې وغواړي. د دوی (انسانانو) لپاره هیڅ انتخاب نشته. الله پاک دی او هغه له هغه څه څخه لوړ دی چې دوی یې یو بل سره شریکوي.

وَرَبُّكَ يَعْلَمُ مَا تُكِنُّ صُدُوْرُهُمْ وَمَا يُعْلِنُوْنَ

wa rabbuka ya‘lamu mā tukinnu ṣudūruhum wa mā yu‘linūn(a).

او ستا رب هغه څه پوهیږي چې د دوی په سینو کې پټ دي او هغه څه چې دوی یې ښکاره کوي.

وَهُوَ اللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَ ۗ لَهُ الْحَمْدُ فِى الْاُوْلٰى وَالْاٰخِرَةِ ۖوَلَهُ الْحُكْمُ وَاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ

wa huwallāhu lā ilāha illā huw(a), lahul-ḥamdu fil-ūlā wal-ākhirah(ti), wa lahul-ḥukmu wa ilaihi turja‘ūn(a).

او هغه الله دی، له هغه پرته بل معبود نشته، ټولې ستاینې په دې نړۍ او آخرت کې د هغه لپاره دي، او ټول عزم او اراده د هغه لپاره ده او تاسو به د هغه لوري ته بیرته واستول شئ.

قُلْ اَرَءَيْتُمْ اِنْ جَعَلَ اللّٰهُ عَلَيْكُمُ الَّيْلَ سَرْمَدًا اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِ مَنْ اِلٰهٌ غَيْرُ اللّٰهِ يَأْتِيْكُمْ بِضِيَاۤءٍ ۗ اَفَلَا تَسْمَعُوْنَ

qul ara'aitum in ja‘alallāhu ‘alaikumul-laila sarmadan ilā yaumil-qiyāmati man ilāhun gairullāhi ya'tīkum biḍiyā'(in), afalā tasma‘ūn(a).

ووایه (اې محمده!) "تاسو به څه فکر کوئ که چیرې الله شپه د قیامت تر ورځې پورې پر تاسو باندې دوامداره کړي؟ څوک شته چې له الله پرته تاسو ته رڼا راوړي؟ ایا تاسو نه اورئ؟"

قُلْ اَرَءَيْتُمْ اِنْ جَعَلَ اللّٰهُ عَلَيْكُمُ النَّهَارَ سَرْمَدًا اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِ مَنْ اِلٰهٌ غَيْرُ اللّٰهِ يَأْتِيْكُمْ بِلَيْلٍ تَسْكُنُوْنَ فِيْهِ ۗ اَفَلَا تُبْصِرُوْنَ

qul ara'aitum in ja‘alallāhu ‘alaikumun-nahāra sarmadan ilā yaumil-qiyāmati man ilāhun gairullāhi ya'tīkum bilailin taskunūna fīh(i), afalā tubṣirūn(a).

ووایه (اې محمده!) "تاسو به څه فکر کوئ که چیرې الله تعالی ستاسو لپاره تر قیامت پورې تلپاتې ورځ جوړه کړي؟ څوک دی چې له الله تعالی پرته تاسو ته شپه د آرامۍ لپاره راوړي؟ ایا تاسو نه ګورئ؟"

وَمِنْ رَّحْمَتِهٖ جَعَلَ لَكُمُ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ لِتَسْكُنُوْا فِيْهِ وَلِتَبْتَغُوْا مِنْ فَضْلِهٖ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ

wa mir raḥmatihī ja‘ala lakumul-laila wan-nahāra litaskunū fīhi wa litabtagū min faḍlihī wa la‘allakum tasykurūn(a).

او دا د هغه رحمت دی چې تاسو لپاره یې شپه او ورځ پیدا کړې، ترڅو تاسو په کې آرام وکړئ او د هغه فضل (ورځ) ولټوئ او د هغه شکر ادا کړئ.

وَيَوْمَ يُنَادِيْهِمْ فَيَقُوْلُ اَيْنَ شُرَكَاۤءِيَ الَّذِيْنَ كُنْتُمْ تَزْعُمُوْنَ

wa yauma yunādīhim fayaqūlu aina syurakā'iyal-lażīna kuntum taz‘umūn(a).

او (یاد کړئ) هغه ورځ چې هغه (الله) دوی ته غږ وکړ او ویې ویل: زما هغه دوستان چیرته دي چې تاسو یې ګڼل؟

وَنَزَعْنَا مِنْ كُلِّ اُمَّةٍ شَهِيْدًا فَقُلْنَا هَاتُوْا بُرْهَانَكُمْ فَعَلِمُوْٓا اَنَّ الْحَقَّ لِلّٰهِ وَضَلَّ عَنْهُمْ مَّا كَانُوْا يَفْتَرُوْنَ ࣖ

wa naza‘nā min kulli ummatin syahīdan faqulnā hātū burhānakum fa‘alimū annal-ḥaqqa lillāhi wa ḍalla ‘anhum mā kānū yaftarūn(a).

او موږ له هر امت څخه یو شاهد راوست، بیا مو وویل: "د خپل حق لپاره ثبوت راوړئ"، ترڅو دوی پوه شي چې حق (حق) د الله لپاره دی او هغه څه چې مخکې یې درلودل له دوی څخه ورک شوي دي.

۞ اِنَّ قَارُوْنَ كَانَ مِنْ قَوْمِ مُوْسٰى فَبَغٰى عَلَيْهِمْ ۖوَاٰتَيْنٰهُ مِنَ الْكُنُوْزِ مَآ اِنَّ مَفَاتِحَهٗ لَتَنُوْۤاُ بِالْعُصْبَةِ اُولِى الْقُوَّةِ اِذْ قَالَ لَهٗ قَوْمُهٗ لَا تَفْرَحْ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْفَرِحِيْنَ

inna qārūna kāna min qaumi mūsā fabagā ‘alaihim, wa ātaināhu minal-kunūzi mā inna mafātiḥahū latanū'u bil-‘uṣbati ulil-quwwah(ti), iż qāla lahū qaumuhū lā tafraḥ, innallāha lā yuḥibbul-fariḥīn(a).

په حقیقت کې قارون د موسی علیه السلام له قوم څخه وو، خو هغه له هغوی سره ظلم وکړ، او موږ هغه ته یوه خزانه ورکړې ده چې کیلي یې د ډیرو قوي خلکو لپاره ډېرې درنې وې. (یاد کړئ) کله چې د هغه قوم هغه ته وویل: "ډېر غرور مه کوه، په حقیقت کې الله تعالی فخر کوونکي خلک نه خوښوي."

وَابْتَغِ فِيْمَآ اٰتٰىكَ اللّٰهُ الدَّارَ الْاٰخِرَةَ وَلَا تَنْسَ نَصِيْبَكَ مِنَ الدُّنْيَا وَاَحْسِنْ كَمَآ اَحْسَنَ اللّٰهُ اِلَيْكَ وَلَا تَبْغِ الْفَسَادَ فِى الْاَرْضِ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدِيْنَ

wabtagi fīmā ātākallāhud-dāral-ākhirata wa lā tansa naṣībaka minad-dun-yā wa aḥsin kama aḥsanallāhu ilaika wa lā tabgil-fasāda fil-arḍ(i), innallāha lā yuḥibbul-mufsidīn(a).

او د اخرت د ځمکې (ثواب) په هغه څه سره ولټوه چې الله تعالی تاته درکړي دي، خو په دې دنیا کې خپله برخه مه هېروه او (له نورو سره) ښه وکړه لکه څنګه چې الله تعالی له تاسره ښه کړې ده، او په ځمکه کې فساد مه کوه، په حقیقت کې الله تعالی هغه خلک نه خوښوي چې ظلم کوي.

قَالَ اِنَّمَآ اُوْتِيْتُهٗ عَلٰى عِلْمٍ عِنْدِيْۗ اَوَلَمْ يَعْلَمْ اَنَّ اللّٰهَ قَدْ اَهْلَكَ مِنْ قَبْلِهٖ مِنَ الْقُرُوْنِ مَنْ هُوَ اَشَدُّ مِنْهُ قُوَّةً وَّاَكْثَرُ جَمْعًا ۗوَلَا يُسْـَٔلُ عَنْ ذُنُوْبِهِمُ الْمُجْرِمُوْنَ

qāla innamā ūtītuhū ‘alā ‘ilmin ‘indī, awalam ya‘lam annallāha qad ahlaka min qablihī minal-qurūni man huwa asyaddu minhu quwwataw wa akṡaru jam‘ā(n), wa lā yus'alu ‘an żunūbihimul-mujrimūn(a).

هغه (کارون) وویل، "په حقیقت کې، ما ته (دا خزانه) یوازې د هغه پوهې له امله راکړل شوې ده چې زه یې لرم." ایا هغه نه پوهیږي چې الله تعالی هغه پخواني قومونه له منځه وړي دي چې د هغه څخه ډیر قوي وو، او ډیر شتمني یې راټوله کړې وه؟ او له هغو ګناهکارانو څخه د دوی د ګناهونو په اړه پوښتنه کولو ته اړتیا نشته.

فَخَرَجَ عَلٰى قَوْمِهٖ فِيْ زِيْنَتِهٖ ۗقَالَ الَّذِيْنَ يُرِيْدُوْنَ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا يٰلَيْتَ لَنَا مِثْلَ مَآ اُوْتِيَ قَارُوْنُۙ اِنَّهٗ لَذُوْ حَظٍّ عَظِيْمٍ

fa kharaja ‘alā qaumihī fī zīnatih(ī), qālal-lażīna yurīdūnal-ḥayātad-dun-yā yā laita lanā miṡla mā ūtiya qārūn(u), innahū lażū ḥaẓẓin ‘aẓīm(in).

نو هغه (کارون) د خپل شان او شوکت سره خپلو خلکو ته راووت. هغه خلک چې د دنیا ژوند غواړي وايي، "هیله ده چې موږ هم هغه شتمني ولرو چې قارون ته ورکړل شوې وه، په حقیقت کې هغه واقعیا لوی بخت لري."

وَقَالَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْعِلْمَ وَيْلَكُمْ ثَوَابُ اللّٰهِ خَيْرٌ لِّمَنْ اٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا ۚوَلَا يُلَقّٰىهَآ اِلَّا الصّٰبِرُوْنَ

wa qālal-lażīna ūtul-‘ilma wailakum ṡawābullāhi khairul liman āmana wa ‘amila ṣāliḥā(n), wa lā yulaqqāhā illaṣ-ṣābirūn(a).

خو هغه کسان چې علم یې ورکړی دی وايي: "افسوس پر تاسو! پوه شئ چې د الله اجر د هغو کسانو لپاره غوره دی چې ایمان یې راوړی او ښه عملونه یې کړي دي، او دا (لوی اجر) یوازې هغه کسان ترلاسه کوي چې صبر کوي."

فَخَسَفْنَا بِهٖ وَبِدَارِهِ الْاَرْضَ ۗفَمَا كَانَ لَهٗ مِنْ فِئَةٍ يَّنْصُرُوْنَهٗ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۖوَمَا كَانَ مِنَ الْمُنْتَصِرِيْنَ

fakhasafnā bihī wa bidārihil-arḍ(a), famā kāna lahū min fi'atiy yanṣurūnahū min dūnillāh(i), wa mā kāna minal-muntaṣirīn(a).

نو موږ هغه (کارون) او د هغه کور په ځمکه وغورځاوه، او د هغه لپاره له الله پرته بل څوک مرسته کوونکی نه و، او هغه د هغو کسانو څخه نه و چې د ځان دفاع یې کولی شوه.

وَاَصْبَحَ الَّذِيْنَ تَمَنَّوْا مَكَانَهٗ بِالْاَمْسِ يَقُوْلُوْنَ وَيْكَاَنَّ اللّٰهَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖ وَيَقْدِرُۚ لَوْلَآ اَنْ مَّنَّ اللّٰهُ عَلَيْنَا لَخَسَفَ بِنَا ۗوَيْكَاَنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الْكٰفِرُوْنَ ࣖ

wa aṣbaḥal-lażīna tamannau makānahū bil-amsi yaqūlūna waika'annallāha yabsuṭur-rizqa limay yasyā'u min ‘ibādihī wa yaqdir(u), lau lā am mannallāhu ‘alainā lakhasafa binā, waika'annahū lā yufliḥul-kāfirūn(a).

او هغه خلک چې پرون یې د خپل مقام (کارون) په اړه تصور کاوه، وویل: "افسوس، دا ریښتیا ده چې الله تعالی د خپلو بندګانو څخه چا ته چې وغواړي رزق پراخوي او (د خپلو بندګانو څخه چا ته چې وغواړي) محدودوي. که الله تعالی پر موږ خپل فضل نه وای کړی، نو یقینا به یې موږ هم ښخ کړي وای. افسوس، دا ریښتیا ده چې هغه کسان چې د (الله تعالی د نعمت) انکار کوي، بختور نه دي."

تِلْكَ الدَّارُ الْاٰخِرَةُ نَجْعَلُهَا لِلَّذِيْنَ لَا يُرِيْدُوْنَ عُلُوًّا فِى الْاَرْضِ وَلَا فَسَادًا ۗوَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِيْنَ

tilkad-dārul-ākhiratu naj‘aluhā lil-lażīna lā yurīdūna ‘uluwwan fil-arḍi wa lā fasādā(n), wal-‘āqibatu lil-muttaqīn(a).

موږ د اخرت ځمکه د هغو کسانو لپاره جوړه کړې ده چې په ځمکه کې فخر نه کوي او هیڅ ډول زیان نه رسوي. او (ښه) پایله د هغو کسانو لپاره ده چې پرهیزګاران دي.

مَنْ جَاۤءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهٗ خَيْرٌ مِّنْهَاۚ وَمَنْ جَاۤءَ بِالسَّيِّئَةِ فَلَا يُجْزَى الَّذِيْنَ عَمِلُوا السَّيِّاٰتِ اِلَّا مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

man jā'a bil-ḥasanati falahū khairum minhā, wa man jā'a bis-sayyi'ati falā yujzal-lażīna ‘amilus-sayyi'āti illā mā kānū ya‘malūn(a).

څوک چې له ښېګڼې سره راشي، هغه ته به له خپلې ښېګڼې څخه غوره (ثواب) ورکړل شي؛ او څوک چې له بدۍ سره راشي، نو هغو کسانو ته چې دا بدي یې کړې ده، یوازې د هغو کړنو په تناسب (جزا) ورکول کیږي چې دوی یې مخکې کړي دي.

اِنَّ الَّذِيْ فَرَضَ عَلَيْكَ الْقُرْاٰنَ لَرَاۤدُّكَ اِلٰى مَعَادٍ ۗقُلْ رَّبِّيْٓ اَعْلَمُ مَنْ جَاۤءَ بِالْهُدٰى وَمَنْ هُوَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

innal-lażī faraḍa ‘alaikal-qur'āna larādduka ilā ma‘ād(in), qur rabbī a‘lamu man jā'a bil-hudā wa man huwa fī ḍalālim mubīn(in).

په حقیقت کې، هغه (الله) چې له تا (محمد صلی الله علیه وسلم) څخه د قرآن (د قوانینو پلي کولو) غوښتنه کوي، هغه به تا په ریښتیا سره ستا د بیرته ستنیدو ځای ته بیرته راولي. ووایه (محمد صلی الله علیه وسلم)، "زما رب هغه کسان پیژني چې لارښوونه راوړي او هغه کسان چې په څرګنده ګمراهۍ کې دي."

وَمَا كُنْتَ تَرْجُوْٓا اَنْ يُّلْقٰٓى اِلَيْكَ الْكِتٰبُ اِلَّا رَحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَ فَلَا تَكُوْنَنَّ ظَهِيْرًا لِّلْكٰفِرِيْنَ ۖ

wa mā kunta tarjū ay yulqā ilaikal-kitābu illā raḥmatam mir rabbika falā takūnanna ẓahīral lil-kāfirīn(a).

او ته (محمد صلی الله علیه وسلم) هیڅکله دا تمه نه درلوده چې کتاب به پر تا نازل شي، مګر دا ستا د رب رحمت و، نو ته هیڅکله د کافرانو مرستندوی مه اوسه.

وَلَا يَصُدُّنَّكَ عَنْ اٰيٰتِ اللّٰهِ بَعْدَ اِذْ اُنْزِلَتْ اِلَيْكَ وَادْعُ اِلٰى رَبِّكَ وَلَا تَكُوْنَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِيْنَ ۚ

wa lā yaṣuddunnaka ‘an āyātillāhi ba‘da iż unzilat ilaika wad‘u ilā rabbika wa lā takūnanna minal-musyrikīn(a).

او (ای محمده) دوی دې تا د الله د آیتونو له رسولو څخه منع نه کړي، وروسته له دې چې هغه ستا لپاره نازل شوي دي، او (خلک) په خپل رب (ایمان) راوستلو ته راوبله، او د مشرکانو څخه مه کیږه.

وَلَا تَدْعُ مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَۘ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۗ كُلُّ شَيْءٍ هَالِكٌ اِلَّا وَجْهَهٗ ۗ لَهُ الْحُكْمُ وَاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ ࣖ

wa lā tad‘u ma‘allāhi ilāhan ākhar(a), lā ilāha illā huw(a), kullu syai'in hālikun illā wajhah(ū), lahul-ḥukmu wa ilaihi turja‘ūn(a).

او له الله پرته د نورو معبودانو عبادت مه کوئ، له هغه پرته بل معبود نشته (چې د عبادت وړ وي). هر څه له منځه تلونکي دي، پرته له الله څخه. ټولې پریکړې د هغه واک دی، او تاسو به یوازې هغه ته بیرته ستنیږئ.