Q.S Ալ-Քիյամա (اَلْقِيَامَة) - 40 Տողերի քանակը

لَآ اُقْسِمُ بِيَوْمِ الْقِيٰمَةِۙ

lā uqsimu biyaumil-qiyāmah(ti).

Երդվում եմ Դատաստանի օրով,

وَلَآ اُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ

wa lā uqsimu bin nafsil-lawwāmah(ti).

և երդվում եմ այն ​​հոգով, որը միշտ զղջում է (ինքն իրեն):

اَيَحْسَبُ الْاِنْسَانُ اَلَّنْ نَّجْمَعَ عِظَامَهٗ ۗ

ayaḥsabul-insānu allan najma‘a ‘iẓāmah(ū).

Մի՞թե մարդը կարծում է, որ Մենք չենք հավաքի նրա ոսկորները։

بَلٰى قٰدِرِيْنَ عَلٰٓى اَنْ نُّسَوِّيَ بَنَانَهٗ

balā qādirīna ‘alā an nusawwiya banānah(ū).

(Նույնիսկ) Մենք կարողացանք նրա մատները կատարյալ կերպով միացնել։

بَلْ يُرِيْدُ الْاِنْسَانُ لِيَفْجُرَ اَمَامَهٗۚ

bal yurīdul-insānu liyafjura amāmah(ū).

Բայց մարդիկ ցանկանում են անընդհատ մեղքեր գործել։

يَسْـَٔلُ اَيَّانَ يَوْمُ الْقِيٰمَةِۗ

yas'alu ayyāna yaumul-qiyāmah(ti).

Նա հարցրեց. «Ե՞րբ է լինելու Դատաստանի օրը»։

فَاِذَا بَرِقَ الْبَصَرُۙ

fa iżā bariqal-baṣar(u).

Այսպիսով, երբ աչքերդ լայնանում են (վախ),

وَخَسَفَ الْقَمَرُۙ

wa khasafal-qamar(u).

և լուսինը կորցրել է իր լույսը,

وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُۙ

wa jumi‘asy-syamsu wal-qamar(u).

ապա արևն ու լուսինը հավաքվեցին,

يَقُوْلُ الْاِنْسَانُ يَوْمَىِٕذٍ اَيْنَ الْمَفَرُّۚ

yaqūlul-insānu yauma'iżin ainal-mafarr(u).

Այդ օրը մարդիկ կասեն՝ «Ու՞ր կարող եմ փախչել»։

كَلَّا لَا وَزَرَۗ

kallā lā wazar(a).

Ո՛չ։ Ապաստան չկա։

اِلٰى رَبِّكَ يَوْمَىِٕذِ ِۨالْمُسْتَقَرُّۗ

ilā rabbika yauma'iżinil-mustaqarr(u).

Այդ օրը դուք միայն ձեր Տիրոջ մոտ կվերադառնաք։

يُنَبَّؤُا الْاِنْسَانُ يَوْمَىِٕذٍۢ بِمَا قَدَّمَ وَاَخَّرَۗ

yunabba'ul-insānu yauma'iżim bimā qaddama wa akhkhar(a).

Այդ օրը մարդկանց կասեն, թե ինչ են արել և ինչ են անտեսել։

بَلِ الْاِنْسَانُ عَلٰى نَفْسِهٖ بَصِيْرَةٌۙ

balil-insānu ‘alā nafsihī baṣīrah(tun).

Նույնիսկ մարդիկ են իրենց ականատեսը,

وَّلَوْ اَلْقٰى مَعَاذِيْرَهٗۗ

wa lau alqā ma‘āżīrah(ū).

և չնայած նա առաջ քաշեց իր պատճառները։

لَا تُحَرِّكْ بِهٖ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهٖۗ

lā tuḥarrik bihī lisānaka lita‘jala bih(ī).

(Մուհամմադ) մի՛ շարժիր լեզուդ (Ղուրանը կարդալու համար), որովհետև դու արագ կսովորես այն։

اِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهٗ وَقُرْاٰنَهٗ ۚ

inna ‘alainā jam‘ahū wa qur'ānah(ū).

Իրոք, Մենք կհավաքենք այն (քո գրկում) և կկարդանք այն:

فَاِذَا قَرَأْنٰهُ فَاتَّبِعْ قُرْاٰنَهٗ ۚ

fa iżā qara'nāhu fattabi‘ qur'ānah(ū).

Երբ մենք ավարտենք դրա ընթերցումը, հետևեք ընթերցմանը:

ثُمَّ اِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهٗ ۗ

Ṡumma inna ‘alainā bayānah(ū).

Ապա, իրոք, Մենք կբացատրենք դա։

كَلَّا بَلْ تُحِبُّوْنَ الْعَاجِلَةَۙ

kallā bal tuḥibbūnal-‘ājilah(ta).

Ո՛չ։ Նույնիսկ դուք սիրում եք աշխարհիկ կյանքը,

وَتَذَرُوْنَ الْاٰخِرَةَۗ

wa tażarūnal-‘ākhirah(ta).

և անտեսել (կյանքը) հանդերձյալ կյանքում:

وُجُوْهٌ يَّوْمَىِٕذٍ نَّاضِرَةٌۙ

wujūhuy yauma'iżin nāḍirah(tun).

Այդ օրը (հավատացյալների) դեմքերը կփայլեն,

اِلٰى رَبِّهَا نَاظِرَةٌ ۚ

ilā rabbihā nāẓirah(tun).

նայելով իր Աստծուն։

وَوُجُوْهٌ يَّوْمَىِٕذٍۢ بَاسِرَةٌۙ

wa wujūhuy yauma'iżim bāsirah(tun).

Եվ (անհավատների) դեմքերը այդ օրը մռայլ կլինեն,

تَظُنُّ اَنْ يُّفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ ۗ

taẓunnu ay yuf‘ala bihā fāqirah(tun).

նրանք վստահ էին, որ նրան սարսափելի աղետ կպատահի։

كَلَّآ اِذَا بَلَغَتِ التَّرَاقِيَۙ

kallā iżā balagatit-tarāqiy(a).

Ո՛չ։ Երբ (կյանքը) հասնի կոկորդին,

وَقِيْلَ مَنْ ۜرَاقٍۙ

wa qīla man…rāq(in).

և նրան ասվեց. «Ո՞վ կարող է բուժել»։

وَّظَنَّ اَنَّهُ الْفِرَاقُۙ

wa ẓanna annahul-firāq(u).

Եվ նա վստահ էր, որ ժամանակն է հրաժեշտ տալ (աշխարհին),

وَالْتَفَّتِ السَّاقُ بِالسَّاقِۙ

waltaffatis-sāqu bis-sāq(i).

և միացրեք հորթը (ձախ) հորթի հետ (աջ),

اِلٰى رَبِّكَ يَوْمَىِٕذِ ِۨالْمَسَاقُ ۗ ࣖ

ilā rabbika yauma'iżinil-masāq(u).

Այդ օրը դու կաքսորվես քո Տիրոջ մոտ։

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلّٰىۙ

falā ṣaddaqa wa lā ṣallā.

Որովհետև նա (նախկինում) չէր ուզում հաստատել (Ղուրանը և Մարգարեն) և չէր ուզում աղոթքներ կատարել,

وَلٰكِنْ كَذَّبَ وَتَوَلّٰىۙ

wa lākin każżaba wa tawallā.

բայց փոխարենը նա ստեց (Մարգարեն) և շրջվեց (ճշմարտությունից),

ثُمَّ ذَهَبَ اِلٰٓى اَهْلِهٖ يَتَمَطّٰىۗ

Ṡumma żahaba ilā ahlihī yatamaṭṭā.

ապա նա հպարտությամբ գնաց իր ընտանիքի մոտ։

اَوْلٰى لَكَ فَاَوْلٰىۙ

aulā laka fa'aulā.

Վա՜յ քեզ։ Այնքան վա՜յ։

ثُمَّ اَوْلٰى لَكَ فَاَوْلٰىۗ

Ṡumma aulā laka fa'aulā.

Եվս մեկ անգամ վա՜յ ձեզ (մարդիկ): Ուրեմն վա՜յ:

اَيَحْسَبُ الْاِنْسَانُ اَنْ يُّتْرَكَ سُدًىۗ

ayaḥsabul-insānu ay yutraka sudā(n).

Մարդիկ կարծում են, թե իրենց մենակ կմնան (առանց պատասխանատվության):

اَلَمْ يَكُ نُطْفَةً مِّنْ مَّنِيٍّ يُّمْنٰى

alam yaku nuṭfatam mim maniyyiy yumnā.

Մի՞թե նա սկզբում պարզապես սերմի մի կաթիլ չէր, որը թափվեց (արգանդում),

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوّٰىۙ

Ṡumma kāna ‘alaqatan fa khalaqa fa sawwā.

ապա (սերմը) դարձավ կպչուն մի բան, ապա Ալլահը ստեղծեց այն և կատարելագործեց այն,

فَجَعَلَ مِنْهُ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَالْاُنْثٰىۗ

fa ja‘ala minhuz-zaujainiż-żakara wal-unṡā.

ապա Նա դրանից ստեղծեց արու և էգ զույգ։

اَلَيْسَ ذٰلِكَ بِقٰدِرٍ عَلٰٓى اَنْ يُّحْيِ َۧ الْمَوْتٰى ࣖ

alaisa żālika biqādirin ‘alā ay yuḥyiyal-mautā.

Մի՞թե (Աստված, որ անում է) այդպիսի զորություն չունի (նաև) մեռելներին կենդանացնելու։