Q.S Ալ-Մուդադթսհիր (اَلْمُدَّثِّر) - 56 Տողերի քանակը

يٰٓاَيُّهَا الْمُدَّثِّرُۙ

yā ayyuhal-muddaṡṡir(u).

Օ՜, նա, ով ծածկված է (ծածկված է):

قُمْ فَاَنْذِرْۖ

qum fa'anżir.

արթնացեք, ապա զգուշացրեք։

وَرَبَّكَ فَكَبِّرْۖ

wa rabbaka fakabbir.

և փառաբանիր քո Տիրոջը,

وَثِيَابَكَ فَطَهِّرْۖ

wa ṡiyābaka faṭahhir.

և մաքրիր հագուստդ,

وَالرُّجْزَ فَاهْجُرْۖ

war-rujza fahjur.

և թողեք բոլոր չարիքները (գործերը),

وَلَا تَمْنُنْ تَسْتَكْثِرُۖ

wa lā tamnun tastakṡir(u).

և (Մուհամմադ) մի՛ տուր (դրա դիմաց) ավելին ստանալու մտադրությամբ։

وَلِرَبِّكَ فَاصْبِرْۗ

wa lirabbika faṣbir.

Եվ հանուն քո Տիրոջ՝ համբերատար եղիր։

فَاِذَا نُقِرَ فِى النَّاقُوْرِۙ

fa iżā nuqira fin-nāqūr(i).

Այսպիսով, երբ շեփորը հնչում է,

فَذٰلِكَ يَوْمَىِٕذٍ يَّوْمٌ عَسِيْرٌۙ

fa żālika yauma'iżiy yaumun ‘asīr(un).

ապա դա շատ դժվար օր էր,

عَلَى الْكٰفِرِيْنَ غَيْرُ يَسِيْرٍ

‘alal-kāfirīna gairu yasīr(in).

անհավատների համար դա հեշտ չէ։

ذَرْنِيْ وَمَنْ خَلَقْتُ وَحِيْدًاۙ

Żarnī wa man khalaqtu waḥīdā(n).

Թող Ես (գործեմ) նրա նկատմամբ, ում ինքս եմ ստեղծել,

وَّجَعَلْتُ لَهٗ مَالًا مَّمْدُوْدًاۙ

wa ja‘altu lahū mālam mamdūdā(n).

և ես քեզ առատ հարստություն եմ տալիս,

وَّبَنِيْنَ شُهُوْدًاۙ

wa banīna syuhūdā(n).

և այն երեխաները, որոնք միշտ նրա հետ են,

وَّمَهَّدْتُّ لَهٗ تَمْهِيْدًاۙ

wa mahhattu lahū tamhīdā(n).

և ես ձեզ տալիս եմ (կյանքի) հնարավորինս լայն տարածքը։

ثُمَّ يَطْمَعُ اَنْ اَزِيْدَۙ

Ṡumma yaṭma‘u an azīd(a).

Ապա նա իսկապես ուզում էր, որ ես ավելացնեմ դրան։

كَلَّاۗ اِنَّهٗ كَانَ لِاٰيٰتِنَا عَنِيْدًاۗ

kallā, innahū kāna li'āyātinā ‘anīdā(n).

Չի կարելի։ Իրոք, նա դեմ է արտահայտվել Մեր այաներին (Ղուրանին):

سَاُرْهِقُهٗ صَعُوْدًاۗ

sa'urhiquhū ṣa‘ūdā(n).

Ես նրան կծանրաբեռնեմ տանջալից վերելքով։

اِنَّهٗ فَكَّرَ وَقَدَّرَۙ

innahū fakkara wa qaddar(a).

Իրոք, նա մտածել է և որոշել է (ինչ որոշել է),

فَقُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَۙ

faqutila kaifa qaddar(a).

ապա վա՜յ նրան։ Ինչպե՞ս է նա որոշում։

ثُمَّ قُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَۙ

Ṡumma qutila kaifa qaddar(a).

Կրկին, վա՜յ նրան։ Ինչպե՞ս է նա որոշում։

ثُمَّ نَظَرَۙ

Ṡumma naẓar(a).

Ապա նա (մտածեց) մտածեց.

ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَۙ

Ṡumma ‘abasa wa basar(a).

ապա տխուր ու մռայլ տեսք ուներ,

ثُمَّ اَدْبَرَ وَاسْتَكْبَرَۙ

Ṡumma adbara wastakbar(a).

ապա շրջվեց (ճշմարտությունից) և պարծեցավ,

فَقَالَ اِنْ هٰذَآ اِلَّا سِحْرٌ يُّؤْثَرُۙ

faqāla in hāżā illā siḥruy yu'ṡar(u).

ապա նա ասաց. «Սա (Ղուրանը) միայն (հիններից) սովորած կախարդանք է»:

اِنْ هٰذَآ اِلَّا قَوْلُ الْبَشَرِۗ

in hāżā illā qaulul-basyar(i).

Սրանք պարզապես մարդկային խոսքեր են»։

سَاُصْلِيْهِ سَقَرَ

sa'uṣlīhi saqar(a).

Հետագայում ես նրան կդնեմ (դժոխք) Սակարում,

وَمَآ اَدْرٰىكَ مَا سَقَرُۗ

wa mā adrāka mā saqar(a).

և գիտե՞ք, թե ինչ է (դժոխքը) Սաքարը։

لَا تُبْقِيْ وَلَا تَذَرُۚ

lā tubqī wa lā tażar(u).

Նա (Սաքարը) չի լքում կամ բաց չի թողնում,

لَوَّاحَةٌ لِّلْبَشَرِۚ

lawwāḥatul lil-basyar(i).

որը այրում է մարդու մաշկը։

عَلَيْهَا تِسْعَةَ عَشَرَۗ

‘alaihā tis‘ata ‘asyar(a).

Նրա վերևում տասնինը (պահապան հրեշտակներ) են։

وَمَا جَعَلْنَآ اَصْحٰبَ النَّارِ اِلَّا مَلٰۤىِٕكَةً ۖوَّمَا جَعَلْنَا عِدَّتَهُمْ اِلَّا فِتْنَةً لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوْاۙ لِيَسْتَيْقِنَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ وَيَزْدَادَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِيْمَانًا وَّلَا يَرْتَابَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ وَالْمُؤْمِنُوْنَۙ وَلِيَقُوْلَ الَّذِيْنَ فِيْ قُلُوْبِهِمْ مَّرَضٌ وَّالْكٰفِرُوْنَ مَاذَآ اَرَادَ اللّٰهُ بِهٰذَا مَثَلًاۗ كَذٰلِكَ يُضِلُّ اللّٰهُ مَنْ يَّشَاۤءُ وَيَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُۗ وَمَا يَعْلَمُ جُنُوْدَ رَبِّكَ اِلَّا هُوَۗ وَمَا هِيَ اِلَّا ذِكْرٰى لِلْبَشَرِ ࣖ

wa mā ja‘alnā aṣḥāban-nāri illā malā'ikah(tan), wa mā ja‘alnā ‘iddatahum illā fitnatal lil-lażīna kafarū, liyastaiqinal-lażīna ūtul-kitāba wa yazdādal-lażīna āmanū īmānaw wa lā yartābal-lażīna ūtul-kitāba wal-mu'minūn(a), wa liyaqūlal-lażīna fī qulūbihim maraḍuw wal-kāfirūna māżā arādallāhu bihāżā maṡalā(n), każālika yuḍillullāhu may yasyā'u wa yahdī may yasyā'(u), wa mā ya‘lamu junūda rabbika illā huw(a), wa mā hiya illā żikrā lil-basyar(i).

Եվ Մենք դժոխքի պահապաններ դարձրինք միայն հրեշտակներ, և նրանց թիվը որոշեցինք միայն որպես փորձություն անհավատների համար, որպեսզի համոզվեն նրանք, ում տրվել է Գիրքը, որպեսզի հավատացյալները հավատքի մեջ աճեն, որպեսզի Գրքի ստացողներն ու հավատացյալները չկասկածեն, և որպեսզի նրանք, ում սրտերում հիվանդություն կա, և նրանք, ովքեր անհավատներ են, ասեն. «Ի՞նչ է ուզում Աստված այս (թվով) որպես օրինակ»: Այսպես Աստված թույլ է տալիս նրանց, ում ցանկանում է, մոլորվել, և առաջնորդում է նրանց, ում ցանկանում է մոլորվել: Եվ ոչ ոք չգիտի քո Տիրոջ բանակը, բացի Իրենից: Եվ Սաքարը մարդկանց համար նախազգուշացում է միայն:

كَلَّا وَالْقَمَرِۙ

kallā wal-qamar(i).

Ո՛չ։ Լուսնի անունով,

وَالَّيْلِ اِذْ اَدْبَرَۙ

wal-laili iż adbar(a).

և գիշերով, երբ այն անցնի,

وَالصُّبْحِ اِذَآ اَسْفَرَۙ

waṣ-ṣubḥi iżā asfar(a).

և լուսաբացին, երբ սկսում է լույսը բացվել,

اِنَّهَا لَاِحْدَى الْكُبَرِۙ

innahā la'iḥdal-kubar(i).

Իրականում (Սաքարը) շատ մեծ (աղետներից) մեկն է,

نَذِيْرًا لِّلْبَشَرِۙ

nażīral lil-basyar(i).

որպես նախազգուշացում մարդկությանը,

لِمَنْ شَاۤءَ مِنْكُمْ اَنْ يَّتَقَدَّمَ اَوْ يَتَاَخَّرَۗ

liman syā'a minkum ay yataqaddama au yata'akhkhar(a).

(այսինքն՝) նրանց համար, ովքեր ցանկանում են առաջ գնալ կամ նահանջել։

كُلُّ نَفْسٍۢ بِمَا كَسَبَتْ رَهِيْنَةٌۙ

kullu nafsim bimā kasabat rahīnah(tun).

Բոլորը պատասխանատու են իրենց արածների համար,

اِلَّآ اَصْحٰبَ الْيَمِيْنِ ۛ

illā aṣḥābal-yamīn(i).

բացառությամբ աջ թևի,

فِيْ جَنّٰتٍ ۛ يَتَسَاۤءَلُوْنَۙ

fī jannātin - yatasā'alūn(a).

երկնքում լինելով՝ նրանք միմյանց հարցրին.

عَنِ الْمُجْرِمِيْنَۙ

‘anil-mujrimīn(a).

մեղավոր մարդկանց վիճակի մասին,

مَا سَلَكَكُمْ فِيْ سَقَرَ

mā salakakum fī saqar(a).

«Ի՞նչը ստիպեց քեզ մտնել Սաքար (դժոխք):»

قَالُوْا لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّيْنَۙ

qālū lam naku minal-muṣallīn(a).

Նրանք պատասխանեցին. «Նախկինում մենք նրանցից չէինք, ովքեր աղոթք էին անում,

وَلَمْ نَكُ نُطْعِمُ الْمِسْكِيْنَۙ

wa lam naku nuṭ‘imul-miskīn(a).

և մենք (նաև) չենք կերակրում աղքատներին,

وَكُنَّا نَخُوْضُ مَعَ الْخَاۤىِٕضِيْنَۙ

wa kunnā nakhūḍu ma‘al-khā'iḍīn(a).

մենք նույնիսկ խոսում էինք (սեփականաշնորհման նպատակով) այն մարդկանց հետ, ովքեր խոսում էին դրա մասին,

وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ الدِّيْنِۙ

wa kunnā nukażżibu biyaumid-dīn(i).

և մենք ուրանում ենք դատաստանի օրը,

حَتّٰىٓ اَتٰىنَا الْيَقِيْنُۗ

Ḥattā atānal-yaqīn(u).

մինչև մահը մեզ վրա գա»։

فَمَا تَنْفَعُهُمْ شَفَاعَةُ الشّٰفِعِيْنَۗ

famā tanfa‘uhum syafā‘atusy-syāfi‘īn(a).

Այսպիսով, միջնորդողների միջնորդությունը (օգնությունը) այլևս օգտակար չէ նրանց համար։

فَمَا لَهُمْ عَنِ التَّذْكِرَةِ مُعْرِضِيْنَۙ

famā lahum ‘anit-tażkirati mu‘riḍīn(a).

Ապա ինչո՞ւ նրանք (անհավատները) երես թեքեցին (Աստծո) նախազգուշացումից։

كَاَنَّهُمْ حُمُرٌ مُّسْتَنْفِرَةٌۙ

ka'annahum ḥumurum mustanfirah(tun).

ասես վայրի ավանակներ լինեին, որոնք վախից վազում էին,

فَرَّتْ مِنْ قَسْوَرَةٍۗ

farrat min qaswarah(tin).

փախչել առյուծից։

بَلْ يُرِيْدُ كُلُّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ اَنْ يُّؤْتٰى صُحُفًا مُّنَشَّرَةًۙ

bal yurīdu kullumri'im minhum ay yu'tā ṣuḥufam munasysyarah(tan).

Նույնիսկ նրանցից յուրաքանչյուրը ցանկանում է, որ իրեն (գրքի) բաց էջեր տրվեն։

كَلَّاۗ بَلْ لَّا يَخَافُوْنَ الْاٰخِرَةَۗ

kallā, bal lā yakhāfūnal-ākhirah(ta).

Ո՛չ։ Իրականում նրանք չեն վախենում հանդերձյալ կյանքից։

كَلَّآ اِنَّهٗ تَذْكِرَةٌ ۚ

kallā innahū tażkirah(tun).

Ո՛չ։ Իրոք, այն (Ղուրանը) հիշեցում է։

فَمَنْ شَاۤءَ ذَكَرَهٗۗ

faman syā'a żakarah(ū).

Այնպես որ, ով էլ որ դա ուզի, իհարկե, նա դաս կքաղի դրանից։

وَمَا يَذْكُرُوْنَ اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ اللّٰهُ ۗهُوَ اَهْلُ التَّقْوٰى وَاَهْلُ الْمَغْفِرَةِ ࣖ

wa mā yażkurūna illā ay yasyā'allāh(u), huwa ahlut-taqwā wa ahlul-magfirah(ti).

Եվ նրանք չեն սովորի դրանից (Ղուրանից), եթե (եթե) Ալլահը չցանկանա դա: Նա այն Աստվածն է, որը արժանի է (մեզ) վախենալ Նրանից և ով իրավունք ունի ներելու: