Q.S ཨལ་ཀ་ལམ། (اَلْقَلَم) - 52 ཚིགས་བཅད་ཀྱི་གྲངས།

نۤ ۚوَالْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُوْنَۙ

nūn, wal-qalami wa mā yasṭurūn(a).

Nun. སྨྱུ་གུ་དང་ཁོང་གིས་ག་ཅི་བྲིས་རུང་།

مَآ اَنْتَ بِنِعْمَةِ رَبِّكَ بِمَجْنُوْنٍ

mā anta bini‘mati rabbika bimajnūn(in).

ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་གི་ཐུགས་རྗེ་ལས་ ཁྱོད་ (མུ་ཧ་མཱད་) སྨྱོན་པ་མེན།

وَاِنَّ لَكَ لَاَجْرًا غَيْرَ مَمْنُوْنٍۚ

wa inna laka la'ajran gaira mamnūn(in).

དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ངེས་པར་དུ་མཇུག་མ་བསྡུ་བའི་ གསོལ་རས་སྦོམ་ཅིག་ ཐོབ་འོང་།

وَاِنَّكَ لَعَلٰى خُلُقٍ عَظِيْمٍ

wa innaka la‘alā khuluqin ‘aẓīm(in).

ཁྱོད་ལུ་ངོ་མ་རང་ རང་གཤིས་མཐོ་དྲགས་ཡོདཔ་ཨིན།

فَسَتُبْصِرُ وَيُبْصِرُوْنَۙ

fasatubṣiru wa yubṣirūn(a).

དེ་ལས་ཉིནམ་གཅིག་གི་ཚེ་ཁྱོད་ཀྱིས་མཐོང་འོང་ དེ་ལས་ཁོང་གིས་(མ་དད་པ་ཅན་ཚུ་གིས་ཡང་)མཐོང་འོང་།

بِاَيِّىكُمُ الْمَفْتُوْنُ

bi'ayyikumul-maftūn(u).

ཁྱོད་ཀྱི་གྲལ་ལས་ག་འདི་སྨྱོན་པ་ཨིན་ན?

اِنَّ رَبَّكَ هُوَ اَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيْلِهٖۖ وَهُوَ اَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِيْنَ

inna rabbaka huwa a‘lamu biman ḍalla ‘an sabīlih(ī), wa huwa a‘lamu bil-muhtadīn(a).

ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་གིས་ ཁོ་གི་ལམ་ལས་ ག་གིས་འཛོལ་བ་ཨིན་ན་ ཁོ་གིས་ ལེགས་ཤོམ་སྦེ་ཤེས། དེ་ལས་ ལམ་སྟོན་ཐོབ་མི་ མི་ཚུ་ག་ཨིན་ན་ ལེགས་ཤོམ་སྦེ་ཤེས་མི་དེ་ ཁོ་གིས་ཨིན།

فَلَا تُطِعِ الْمُكَذِّبِيْنَ

falā tuṭi‘il-mukażżibīn(a).

དེ་འབདཝ་ལས་ ངོས་ལེན་མ་འབད་མི་ཚུ་ལུ་ ཉན་མ་བཏུབ།

وَدُّوْا لَوْ تُدْهِنُ فَيُدْهِنُوْنَۚ

waddū lau tudhinu fayudhinūn(a).

ཁྱོད་ལུ་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་དགོ་མནོཝ་ལས་ ཁོང་ཡང་སྙིང་རྗེ་ཡོདཔ་ཨིན།

وَلَا تُطِعْ كُلَّ حَلَّافٍ مَّهِيْنٍۙ

wa lā tuṭi‘ kulla ḥallāfim mahīn(in).

དེ་ལས་མནའ་འབོ་ནི་དང་ དམའ་ཕབ་རྐྱབ་དགོ་མནོ་མི་ཚུ་གི་ཁ་ལུ་མ་ཉན།

هَمَّازٍ مَّشَّاۤءٍۢ بِنَمِيْمٍۙ

hammāzim masysyā'im binamīm(in).

སྐྱོན་བརྗོད་འབད་དགོ་མནོཝ་ཨིན།

مَّنَّاعٍ لِّلْخَيْرِ مُعْتَدٍ اَثِيْمٍۙ

mannā‘il lil-khairi mu‘tadin aṡīm(in).

ལེགས་ཤོམ་ཐམས་ཅད་ལུ་བར་ཆད་རྐྱབ་མི་ ཚད་ལས་བརྒལ་ཏེ་ སྡིག་པ་མང་སུ་སྦེ་ཡོད་མི་འདི་ཨིན།

عُتُلٍّۢ بَعْدَ ذٰلِكَ زَنِيْمٍۙ

‘utullim ba‘da żālika zanīm(in).

འཚེ་བའི་རང་གཤིས་ཡོད་མི་འདི་མ་ཚད་ཁོ་རང་གི་བྱ་ངན་ནང་ལུ་ཡང་ཡོངས་གྲགས་ཡོདཔ་ཨིན།

اَنْ كَانَ ذَا مَالٍ وَّبَنِيْنَۗ

an kāna żā māliw wa banīn(a).

ག་ཅི་སྨོ་ཟེར་བ་ཅིན་ ཁོ་ཕྱུགཔོ་དང་ཨ་ལོ་ལེ་ཤ་ཡོདཔ་ཨིན།

اِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِ اٰيٰتُنَا قَالَ اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَۗ

iżā tutlā ‘alaihi āyātunā qāla asāṭīrul-awwalīn(a).

ང་བཅས་ཀྱི་ཚིག་ཚུ་ཁོ་ལུ་ལྷག་པའི་སྐབས་ ཁོ་གིས་ "(འདི་ཚུ་) སྔོན་མའི་ལོ་རྒྱུས་ཚུ་ཨིན།"

سَنَسِمُهٗ عَلَى الْخُرْطُوْمِ

sanasimuhū ‘alal-khurṭūm(i).

ཤུལ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ (ཁོ་གི་) ལྕུག་གུ་ལུ་རྟགས་བཀལ་འོང་།

اِنَّا بَلَوْنٰهُمْ كَمَا بَلَوْنَآ اَصْحٰبَ الْجَنَّةِۚ اِذْ اَقْسَمُوْا لَيَصْرِمُنَّهَا مُصْبِحِيْنَۙ

innā balaunāhum kamā balaunā aṣḥābal-jannah(ti), iż aqsamū layaṣrimunnahā muṣbiḥīn(a).

ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་ལུ་ ༼མེ་ཀ་གི་ལྷ་མང་པོ་ལུ་དད་པ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་༽ ལྡུམ་རའི་ཇོ་བདག་ཚུ་ལུ་ དྲོ་པ་ ངེས་པར་དུ་ཐོན་འོང་ཟེར་ མནའ་བསྐྱལ་བའི་སྐབས་ལུ་ བརྟག་དཔྱད་འབད་ཡི།

وَلَا يَسْتَثْنُوْنَ

wa lā yastaṡnūn(a).

དེ་འབདཝ་ད་ ཁོང་གིས་ བཀག་ཆ་མ་འབད་བས།

فَطَافَ عَلَيْهَا طَاۤىِٕفٌ مِّنْ رَّبِّكَ وَهُمْ نَاۤىِٕمُوْنَ

fa ṭāfa ‘alaihā ṭā'ifum mir rabbika wa hum nā'imūn(a).

དེ་ལས་ ཁོང་ཉལ་སྡོད་པའི་སྐབས་ ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ལས་ རྐྱེན་ངན་ཅིག་གིས་ ལྡུམ་ར་འདི་ལུ་ཕོག་ནུག།

فَاَصْبَحَتْ كَالصَّرِيْمِۙ

fa aṣbaḥat kaṣ-ṣarīm(i).

དེ་ལས་ལྡུམ་ར་འདི་ མཚན་མོ་གནགཔོ་བཟུམ་སྦེ་ གནགཔོ་འགྱོ་ནུག།

فَتَنَادَوْا مُصْبِحِيْنَۙ

fa tanādau muṣbiḥīn(a).

དེ་ལས་ དྲོ་པ་གཅིག་གིས་གཅིག་ལུ་ ཁ་སླབ་ནུག།

اَنِ اغْدُوْا عَلٰى حَرْثِكُمْ اِنْ كُنْتُمْ صٰرِمِيْنَ

anigdū ‘alā ḥarṡikum in kuntum ṣārimīn(a).

“ཁྱོད་ཀྱིས་བསྡུ་དགོ་པ་ཅིན་ ཁྱོད་རའི་ལྡུམ་ར་ནང་ ཧེ་མ་ལས་འགྱོ།”

فَانْطَلَقُوْا وَهُمْ يَتَخَافَتُوْنَۙ

fanṭalaqū wa hum yatakhāfatūn(a).

དེ་ལས་ཁོང་ཚུ་ ཁ་སླབ་སྟེ་ འགྱོ་ནུག།

اَنْ لَّا يَدْخُلَنَّهَا الْيَوْمَ عَلَيْكُمْ مِّسْكِيْنٌۙ

allā yadkhulannahal-yauma ‘alaikum miskīn(un).

ཉིནམ་འདི་ཁར་ཁྱོད་ཀྱི་ལྡུམ་ར་ནང་མི་སྤྱང་ཀ་ག་ཡང་འཛུལ་མ་བཅུག།

وَّغَدَوْا عَلٰى حَرْدٍ قٰدِرِيْنَ

wa gadau ‘alā ḥardin qādirīn(a).

དེ་ལས་ཁོང་གིས་ དྲོ་པ་ ༼དབུལ་ཕོངས་ཚུ་ལུ་༽ གྲོགས་རམ་འབད་ཚུགས་རུང་ བར་ཆད་རྐྱབ་ནིའི་དམིགས་ཡུལ་བསྐྱེད་དེ་ འགྱོ་ནུག།

فَلَمَّا رَاَوْهَا قَالُوْٓا اِنَّا لَضَاۤلُّوْنَۙ

falammā ra'auhā qālū innā laḍāllūn(a).

དེ་འབདཝ་ལས་ ཁོང་གིས་ལྡུམ་ར་འདི་མཐོངམ་ད་ལུ་ ང་བཅས་ངོ་མ་རང་ མི་རིགས་འཛོལ་བ་ཨིན།

بَلْ نَحْنُ مَحْرُوْمُوْنَ

bal naḥnu maḥrūmūn(a).

ང་བཅས་ཀྱིས་ ག་ནི་ཡང་མ་ཐོབ།"

قَالَ اَوْسَطُهُمْ اَلَمْ اَقُلْ لَّكُمْ لَوْلَا تُسَبِّحُوْنَ

qāla ausaṭuhum alam aqul lakum lau lā tusabbiḥūn(a).

དེ་ལས་ ཤེས་རབ་ཅན་ཅིག་གིས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ག་ཅི་འབད་ གཙོ་བོ་ལུ་ གཟི་བརྗིད་མ་བསྐྱེདཔ་ཨིན་ན་ ང་གིས་ཁྱོད་ལུ་མ་སླབ་ག?

قَالُوْا سُبْحٰنَ رَبِّنَآ اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

qālū subḥāna rabbinā innā kunnā ẓālimīn(a).

ཁོང་གིས་ ང་བཅས་རའི་གཙོ་བོ་ལུ་གཟི་བརྗིད་ ང་བཅས་རང་ མི་དྲང་བདེན་མེད་མི་ཅིག་ཨིན།

فَاَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلٰى بَعْضٍ يَّتَلَاوَمُوْنَ

fa'aqbala ba‘ḍuhum ‘alā ba‘ḍiy yatalāwamūn(a).

དེ་ལས་ཁོང་གཉིས་གཅིག་གིས་གཅིག་ལུ་གདོང་ཐུག་རྐྱབ་སྟེ་ གཅིག་གིས་གཅིག་ལུ་སྐྱོན་བརྗོད་འབད་ནུག།

قَالُوْا يٰوَيْلَنَآ اِنَّا كُنَّا طٰغِيْنَ

qālū yā wailanā innā kunnā ṭāgīn(a).

ང་བཅས་ལུ་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་འོང་ ང་བཅས་ཚད་ལས་བརྒལ་བའི་མི་ཨིན།

عَسٰى رَبُّنَآ اَنْ يُّبْدِلَنَا خَيْرًا مِّنْهَآ اِنَّآ اِلٰى رَبِّنَا رٰغِبُوْنَ

‘asā rabbunā ay yubdilanā khairam minhā innā ilā rabbinā rāgibūn(a).

ང་བཅས་རའི་ལྷ་ལས་ དགོངས་ཡངས་གནང་ནི་གི་རེ་བ་ཡོདཔ་ཨིན།

كَذٰلِكَ الْعَذَابُۗ وَلَعَذَابُ الْاٰخِرَةِ اَكْبَرُۘ لَوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَ ࣖ

każālikal-‘ażāb(u), wa la‘ażābul-ākhirati akbar(u), lau kānū ya‘lamūn(a).

དེ་བཟུམ་གྱི་ཉེས་ཆད་འདི་ (འཛམ་གླིང་ནང་) ཨིན། དེ་ལས་ ངོ་མ་རང་ ཁོང་གིས་ ཤེས་པ་ཅིན་ ཤུལ་མའི་མི་ཚེ་ནང་ ཉེས་ཁྲིམས་འདི་ མཐོ་དྲགས་འོང་།

اِنَّ لِلْمُتَّقِيْنَ عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنّٰتِ النَّعِيْمِ

inna lil-muttaqīna ‘inda rabbihim jannātin-na‘īm(i).

དོན་དངོས་ཐོག ཆོས་ལུགས་ལུ་དད་པ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་ལུ་ ཁོང་རའི་གཙོ་བོ་དང་གཅིག་ཁར་ དགའ་སྤྲོ་གིས་གང་བའི་ ལྷ་ཡུལ་ཡོདཔ་ཨིན།

اَفَنَجْعَلُ الْمُسْلِمِيْنَ كَالْمُجْرِمِيْنَۗ

afanaj‘alul-muslimīna kal-mujrimīn(a).

ང་བཅས་ཀྱིས་ མུ་ས་ལིམ་ཚུ་ སྡིག་ཅན་བཟུམ་སྦེ་ བརྩི་དགོཔ་ཨིན་ན?

مَا لَكُمْۗ كَيْفَ تَحْكُمُوْنَۚ

mā lakum, kaifa taḥkumūn(a).

ཁྱོད་ཀྱིས་ག་ཅི་འབད་ (དེ་སྦེ་འབད་ཡི་ག་)? ཐག་གཅོད་ག་དེ་སྦེ་འབདཝ་སྨོ?

اَمْ لَكُمْ كِتٰبٌ فِيْهِ تَدْرُسُوْنَۙ

am lakum kitābun fīhi tadrusūn(a).

ཡང་ན་ཁྱོད་ལུ་དཔེ་དེབ་ཅིག་ཡོདཔ་ཨིན་ན (ཨཱལ་ལཱ་གིས་གསལ་བསྒྲགས་འབད་མི་) ཁྱོད་ཀྱིས་ལྷབ་སྟེ་ཡོདཔ་ཨིན་ན?

اِنَّ لَكُمْ فِيْهِ لَمَا تَخَيَّرُوْنَۚ

inna lakum fīhi lamā takhayyarūn(a).

ངོ་མ་འབད་བ་ཅིན་ དེ་ནང་ག་ཅི་ཡོདཔ་ཨིན་ན་ གདམ་ཁ་རྐྱབ་ཚུགས།

اَمْ لَكُمْ اَيْمَانٌ عَلَيْنَا بَالِغَةٌ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِۙ اِنَّ لَكُمْ لَمَا تَحْكُمُوْنَۚ

am lakum aimānun ‘alainā bāligatun ilā yaumil-qiyāmah(ti), inna lakum lamā taḥkumūn(a).

ཡང་ན་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ང་བཅས་ལས་ མནའ་ཚིག་ཅིག་ ཐོབ་ཡོདཔ་ཨིན་ན? ཁྱོད་ཀྱིས་ཐག་བཅད་ཚུགས་མི་འདི་ (ཁྱོད་རའི་འདོད་པ་ལྟར་)?

سَلْهُمْ اَيُّهُمْ بِذٰلِكَ زَعِيْمٌۚ

salhum ayyuhum biżālika za‘īm(un).

ཁོང་ལུ་ "ཁོང་ལས་ ག་གིས་ ༼ཐག་བཅད་མི་༽ འགན་ཁུར་འབགཔ་ཨིན་ན་ཟེར་ དྲི་བ་བཀོད་དགོ།

اَمْ لَهُمْ شُرَكَاۤءُۚ فَلْيَأْتُوْا بِشُرَكَاۤىِٕهِمْ اِنْ كَانُوْا صٰدِقِيْنَ

am lahum syurakā'(u), falya'tū bisyurakā'ihim in kānū ṣādiqīn(a).

ཡང་ན་ཁོང་ཚོར་མཐུན་ཕྱོགས་ཡོད་དམ། དེ་ལས་ མི་ངོ་མ་ཨིན་པ་ཅིན་ ཁོང་རའི་མཐུན་ཕྱོགས་ཚུ་འབག་འོང་བཅུག།

يَوْمَ يُكْشَفُ عَنْ سَاقٍ وَّيُدْعَوْنَ اِلَى السُّجُوْدِ فَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَۙ

yauma yuksyafu ‘an sāqiw wa yud‘auna ilas-sujūdi falā yastaṭī‘ūn(a).

(དྲན་) བོང་བུ་ཚུ་ཕྱི་ཁར་ཐོན་ཏེ་ ཕྱག་འཚལ་བར་འབོ་བའི་ཉིནམ། དེ་ལས་ཁོང་གིས་འབད་མི་ཚུགས།

خَاشِعَةً اَبْصَارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ۗوَقَدْ كَانُوْا يُدْعَوْنَ اِلَى السُّجُوْدِ وَهُمْ سٰلِمُوْنَ

khāsyi‘atan abṣāruhum tarhaquhum żillah(tun), wa qad kānū yud‘auna ilas-sujūdi wa hum sālimun(a).

ཁོང་གི་མིག་ཟུང་འདི་མར་ཕྱོགས་ལུ་བཏང་སྟེ་ མར་ཕབ་འབད་དེ་ཡོདཔ་ཨིན། དེ་ལས་ ཧེ་མ་ ༼འཛམ་གླིང་ནང་༽ ཁོང་ཆ་ཁྱབ་ གསོ་བའི་གནས་སྟངས་ལེགས་ཤོམ་ཡོད་པའི་སྐབས་ མཆོད་པ་ཕུལ་དགོཔ་སྦེ་ འབོཝ་ཨིན་པས།

فَذَرْنِيْ وَمَنْ يُّكَذِّبُ بِهٰذَا الْحَدِيْثِۗ سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِّنْ حَيْثُ لَا يَعْلَمُوْنَۙ

fażarnī wa may yukażżibu bihāżal-ḥadīṡi sanastadrijuhum min ḥaiṡu lā ya‘lamūn(a).

དེ་འབདཝ་ལས་ ང་དང་ ཚིག་འདི་ཚུ་ ངོས་ལེན་མ་འབད་མི་ཚུ་ལུ་ བཞག་དགོ། ཤུལ་ལས་ང་བཅས་ཀྱིས་ཁོང་ལུ་མ་ཤེས་པའི་ཕྱོགས་ལས་རིམ་གྱིས་ཉེས་ཆད་བཀལ་འོང་།

وَاُمْلِيْ لَهُمْۗ اِنَّ كَيْدِيْ مَتِيْنٌ

wa umlī lahum, inna kaidī matīn(un).

དེ་ལས་ང་གིས་ཁོང་ལུ་བྱིན་རླབས་ཀྱི་དུས་ཡུན་བྱིན་ཡི། ངོ་མ་རང་ ངེ་གི་འཆར་གཞི་འདི་ གནམ་མེད་ས་མེད་ བརྟན་པོ་ཡོད།

اَمْ تَسْـَٔلُهُمْ اَجْرًا فَهُمْ مِّنْ مَّغْرَمٍ مُّثْقَلُوْنَۚ

am tas'aluhum ajran fahum mim magramim muṡqalūn(a).

ཡང་ན་ ཁྱོད་ཀྱིས་ (མུ་ཧ་མཱད་) ཁོང་ལུ་ ལན་ལུ་ ག་ཅི་ཅིག་ ཞུཝ་ད་ ཁོང་ལུ་ བུ་ལོན་གྱི་ ཁུར་ཆ་ཡོདཔ་ཨིན་ན?

اَمْ عِنْدَهُمُ الْغَيْبُ فَهُمْ يَكْتُبُوْنَ

am ‘indahumul-gaibu fahum yaktubūn(a).

ཡང་ན་ མ་མཐོང་པ་ཤེས་ཏེ་ དེ་ལས་ བྲིས་ཏེ་ཡོདཔ་ཨིན་ན?

فَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلَا تَكُنْ كَصَاحِبِ الْحُوْتِۘ اِذْ نَادٰى وَهُوَ مَكْظُوْمٌۗ

faṣbir liḥukmi rabbika wa lā takun kaṣāḥibil-ḥūt(i), iż nādā wa huwa makẓūm(un).

དེ་འབདཝ་ལས་ ཁྱོད་རའི་གཙོ་བོ་གི་བཀའ་རྒྱ་ཚུ་ལུ་ བཟོད་སྒོམ་འབད་དེ་ ༼ཡུ་ནུས༽ སེམས་སྐྱོ་བའི་ཐོག་ལས་ སྨོན་ལམ་བཏབ་པའི་སྐབས་ ཉ་གི་ཕོཝ་ནང་སྡོད་མི་ མི་འདི་བཟུམ་སྦེ་ མ་འབད།

لَوْلَآ اَنْ تَدٰرَكَهٗ نِعْمَةٌ مِّنْ رَّبِّهٖ لَنُبِذَ بِالْعَرَاۤءِ وَهُوَ مَذْمُوْمٌ

lau lā an tadārakahū ni‘matum mir rabbihī lanubiża bil-‘arā'i wa huwa mażmūm(un).

དེ་འཕྲོ་ལས་ གཙོ་བོ་ལས་ བྱིན་རླབས་མ་ཐོབ་པ་ཅིན་ ངེས་པར་དུ་ ངོ་ཚ་བའི་ གནས་སྟངས་ནང་ ས་སྟོང་ནང་ བཀོག་བཞག་འོང་།

فَاجْتَبٰىهُ رَبُّهٗ فَجَعَلَهٗ مِنَ الصّٰلِحِيْنَ

fajtabāhu rabbuhū faja‘alahū minaṣ-ṣāliḥīn(a).

དེ་ལས་ཁོ་གི་གཙོ་བོ་གིས་ཁོ་ལུ་བཙག་འཐུ་འབད་དེ་ ཆོས་སེམས་ཅན་ཚུ་གི་གྲལ་ལས་གཅིག་ལུ་མཛད་གནང་ནུག།

وَاِنْ يَّكَادُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَيُزْلِقُوْنَكَ بِاَبْصَارِهِمْ لَمَّا سَمِعُوا الذِّكْرَ وَيَقُوْلُوْنَ اِنَّهٗ لَمَجْنُوْنٌ ۘ

wa iy yakādul-lażīna kafarū layuzliqūnaka bi'abṣārihim lammā sami‘uż żikra wa yaqūlūna innahū lamajnūn(un).

དེ་ལས་ ངོ་མ་རང་ དེ་ཚུ་གིས་ ཁྱོད་ལུ་ མིག་ཏོ་གིས་ ཧ་ལམ་མར་ཕབ་འབད་འོང་། དེ་ལས་ ཁོང་གིས་ ཁ་ཆེའི་དཔེ་ཆ་ ཉན་ཞིནམ་ལས་ "ཁོ་ (མུ་ཧ་མཱད་) འདི་ ངོ་མ་རང་ སྨྱོན་པ་ཅིག་ཨིན།"

وَمَا هُوَ اِلَّا ذِكْرٌ لِّلْعٰلَمِيْنَ ࣖ

wa mā huwa illā żikrul lil-‘ālamīn(a).

དོན་དངོས་ཐོག་ (Quran) འདི་ རང་བཞིན་ག་ར་ལུ་ ཉེན་བརྡ་ཅིག་ལས་ལྷག་སྟེ་ གཞན་ག་ནི་ཡང་མེན།