Q.S ཕུ་སི་ལེ་ཊི། (فُصِّلَت) - 54 ཚིགས་བཅད་ཀྱི་གྲངས།

حٰمۤ ۚ

Ḥā mīm.

Ha Mim

تَنْزِيْلٌ مِّنَ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيْمِ ۚ

tanzīlum minar-raḥmānir-raḥīm(i).

(Quran) འདི་ ཐུགས་རྗེ་ཅན་དང་ སྙིང་རྗེ་ཅན་ དཀོན་མཆོག་ལས་ བཀའ་དྲིན་བསྐྱང་ཡོདཔ་ཨིན།

كِتٰبٌ فُصِّلَتْ اٰيٰتُهٗ قُرْاٰنًا عَرَبِيًّا لِّقَوْمٍ يَّعْلَمُوْنَۙ

kitābun fuṣṣilat āyātuhū qur'ānan ‘arabiyyal liqaumiy ya‘lamūn(a).

ཤེས་མཁན་གྱི་མི་ཚུ་གི་དོན་ལུ་ ཨ་ར་བིག་ནང་ལྷག་སྟེ་ ཚིག་ཕྲད་ཚུ་འགྲེལ་བཤད་རྐྱབ་ཡོད་པའི་ཀི་དེབ་ཅིག།

بَشِيْرًا وَّنَذِيْرًاۚ فَاَعْرَضَ اَكْثَرُهُمْ فَهُمْ لَا يَسْمَعُوْنَ

basyīraw wa nażīrā(n), fa'a‘raḍa akṡaruhum fahum lā yasma‘ūn(a).

དེ་ལས་ མི་ཚུ་གིས་ དགའ་སྤྲོའི་གནས་ཚུལ་དང་ ཉེན་བརྡ་ཚུ་འབག་འོང་རུང་ མང་ཤོས་ཅིག་གིས་ ཕྱི་ཁར་འགྱོ་སྟེ་ ཉན་མ་བཏུབ་པས།

وَقَالُوْا قُلُوْبُنَا فِيْٓ اَكِنَّةٍ مِّمَّا تَدْعُوْنَآ اِلَيْهِ وَفِيْٓ اٰذَانِنَا وَقْرٌ وَّمِنْۢ بَيْنِنَا وَبَيْنِكَ حِجَابٌ فَاعْمَلْ اِنَّنَا عٰمِلُوْنَ

wa qālū qulūbunā fī akinnatim mimmā tad‘ūnā ilaihi wa fī āżāninā waqruw wa mim baininā wa bainika ḥijābun fa‘mal innanā ‘āmilūn(a).

དེ་ལས་ཁོང་གིས་ ང་བཅས་ཀྱི་སེམས་ཁར་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ང་བཅས་ལུ་འབོ་མི་ལས་ བཀག་བཞག་སྟེ་ རྣམ་ཅོ་ཡང་ བཀག་བཞག་སྟེ་ ང་བཅས་དང་ཁྱོད་ཀྱི་བར་ན་ གྱང་ཡོདཔ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་འབད་དགོཔ་བཟུམ་སྦེ་ འབད་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ངེས་པར་དུ་འབད་འོང་ཟེར་ སླབ་ནུག།

قُلْ اِنَّمَآ اَنَا۟ بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ يُوْحٰىٓ اِلَيَّ اَنَّمَآ اِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌ فَاسْتَقِيْمُوْٓا اِلَيْهِ وَاسْتَغْفِرُوْهُ ۗوَوَيْلٌ لِّلْمُشْرِكِيْنَۙ

qul innamā ana basyarum miṡlukum yūḥā ilayya annamā ilāhukum ilāhuw wāḥidun fastaqīmū ilaihi wastagfirūh(u), wa wailul lil-musyrikīn(a).

འདོན་སྤེལ།: ༢༠༡༠/༠༣/༠༣ རིག་པ།(༡) འདི་ཡང་ གཟའ་ཉི་མའི་ཉིན།

الَّذِيْنَ لَا يُؤْتُوْنَ الزَّكٰوةَ وَهُمْ بِالْاٰخِرَةِ هُمْ كٰفِرُوْنَ

allażīna lā yu'tūnaz-zakāta wa hum bil-ākhirati hum kāfirūn(a).

(དེ་ཡང་) མི་ཚུ་གིས་ ཟ་ཀཱཊ་མ་སྤྲོད་མི་དང་ ཁོང་གིས་ ཚེ་སྲོག་འདི་ ཁས་མ་ལེན་པར་ ལུས་དོ་ཡོདཔ་ཨིན།

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ لَهُمْ اَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُوْنٍ ࣖ

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti lahum ajrun gairu mamnūn(in).

ངོ་མ་རང་ དད་པ་བསྐྱེད་དེ་ ལཱ་ལེགས་ཤོམ་འབད་མི་ཚུ་ལུ་ མཐའ་མེད་པའི་གསོལ་རས་ཐོབ་འོང་།"

۞ قُلْ اَىِٕنَّكُمْ لَتَكْفُرُوْنَ بِالَّذِيْ خَلَقَ الْاَرْضَ فِيْ يَوْمَيْنِ وَتَجْعَلُوْنَ لَهٗٓ اَنْدَادًا ۗذٰلِكَ رَبُّ الْعٰلَمِيْنَ ۚ

qul a'innakum latakfurūna bil-lażī khalaqal-arḍa fī yaumaini wa taj‘alūna lahū andādā(n), żālika rabbul-‘ālamīn(a).

ཁྱོད་ཀྱིས་ དུས་རབས་གཉིས་ཀྱི་ནང་ལུ་ འཛམ་གླིང་བཟོ་མི་ དཀོན་མཆོག་ལུ་ ཡིད་ཆེས་མ་བསྐྱེད་པར་ ཁྱོད་ཀྱིས་ཡང་ ཁོ་གི་དོན་ལུ་ ཆ་རོགས་བཟོ་མི་འདི་ བདེན་པ་ཡོདཔ་ཨིན་ན་ དེ་འཛམ་གླིང་ག་ར་གི་ལྷ་ཨིན།

وَجَعَلَ فِيْهَا رَوَاسِيَ مِنْ فَوْقِهَا وَبٰرَكَ فِيْهَا وَقَدَّرَ فِيْهَآ اَقْوَاتَهَا فِيْٓ اَرْبَعَةِ اَيَّامٍۗ سَوَاۤءً لِّلسَّاۤىِٕلِيْنَ

wa ja‘ala fīhā rawāsiya min fauqihā wa bāraka fīhā wa qaddara fīhā aqwātahā fī arba‘ati ayyām(in), sawā'al lis-sā'ilīn(a).

དེ་ལས་ཁོ་གིས་ཁོ་གི་ལྟག་ལུ་ རི་བརྟན་པོ་ཚུ་བཟོ་ནུག། དེ་ལས་ཁོ་གིས་བྱིན་རླབས་གནང་སྟེ་ དུས་ཚོད་བཞི་ནང་ ཟ་འཐུང་(དེ་ནང་སྡོད་མི་ཚུ་གི་དོན་ལུ་) ཟ་འཐུང་དགོ་མི་ཚུ་ལུ་ལངམ་སྦེ་ བཀོད་གནང་ནུག།

ثُمَّ اسْتَوٰىٓ اِلَى السَّمَاۤءِ وَهِيَ دُخَانٌ فَقَالَ لَهَا وَلِلْاَرْضِ ائْتِيَا طَوْعًا اَوْ كَرْهًاۗ قَالَتَآ اَتَيْنَا طَاۤىِٕعِيْنَ

Ṡummastawā ilas-samā'i wa hiya dukhānun faqāla lahā wa lil-arḍi'tiyā ṭau‘an au karhā(n), qālatā atainā ṭā'i‘īn(a).

དེ་ལས་ཁོ་གིས་གནམ་མཁའ་ལུ་འགྱོ་སྟེ་ ༼གནམ་མཁའ་༽ ད་ལྟོ་ཡང་ ཐལཝ་སྦེ་སྡོད་ཞིནམ་ལས་ དེ་དང་ས་གཞི་ལུ་ ཁྱེད་གཉིས་ཆ་ར་ ངེ་གི་བཀའ་དང་འཁྲིལ་ཏེ་ ཉན་བཏུབ་སྦེ་ ཡང་ན་ བཙན་ཤེད་ཀྱི་ཐོག་ལས་ འོང་ཟེར་གསུངས་ནུག། གཉིས་ཀས་ལན་ལུ་ “ང་བཅས་ཉན་བཏུབ་སྦེ་འོང་ཡི།”

فَقَضٰىهُنَّ سَبْعَ سَمٰوَاتٍ فِيْ يَوْمَيْنِ وَاَوْحٰى فِيْ كُلِّ سَمَاۤءٍ اَمْرَهَا ۗوَزَيَّنَّا السَّمَاۤءَ الدُّنْيَا بِمَصَابِيْحَۖ وَحِفْظًا ۗذٰلِكَ تَقْدِيْرُ الْعَزِيْزِ الْعَلِيْمِ

fa qaḍāhunna sab‘a samāwātin fī yaumaini wa auḥā fī kulli samā'in amrahā, wa zayyannas-samā'ad-dun-yā bimaṣābīḥa wa ḥifẓā(n), żālika taqdīrul-‘azīzil-‘alīm(i).

དེ་ལས་ དུས་ཚོད་གཉིས་ནང་ ཞིང་ཁམས་བདུན་བཟོ་སྟེ་ ཞིང་ཁམས་རེ་རེ་ནང་ རང་སོའི་ལས་ཚུ་ གསལ་བསྒྲགས་གནང་ནུག། དེ་ལས་ གནམ་མཁའ་འདི་ ༼འཛམ་གླིང་ལུ་༽ ང་བཅས་ཀྱིས་ སྐར་མ་ཚུ་གིས་ མཛེས་ཆ་བཏོན་ཏེ་ ༼ང་བཅས་ཀྱིས་ བཟོ་ཡི་༽ བདག་འཛིན་འཐབ་ནིའི་དོན་ལུ་ཨིན། དེ་བཟུམ་གྱི་ ༼ཨཱལ་ལཱ་༽ དབང་ཕྱུག་དང་ ག་ར་ཤེས་མི་གི་བཀའ་རྒྱ་ཨིན།

فَاِنْ اَعْرَضُوْا فَقُلْ اَنْذَرْتُكُمْ صٰعِقَةً مِّثْلَ صٰعِقَةِ عَادٍ وَّثَمُوْدَ ۗ

fa in a‘raḍū faqul anżartukum ṣā‘iqatam miṡla ṣā‘iqati ‘ādiw wa ṡamūd(a).

གལ་སྲིད་ཁོང་གིས་ ཕྱི་ཁར་འགྱོ་བ་ཅིན་ ང་གིས་ ཁྱོད་ལུ་ གློག་མེ་ ༼རྐྱེན་ངན་༽ འབྱུང་མི་ གློག་མེ་བཟུམ་སྦེ་ ཉེན་བརྡ་འབད་ཡི་ཟེར་ སླབ་དགོ།

اِذْ جَاۤءَتْهُمُ الرُّسُلُ مِنْۢ بَيْنِ اَيْدِيْهِمْ وَمِنْ خَلْفِهِمْ اَلَّا تَعْبُدُوْٓا اِلَّا اللّٰهَ ۗقَالُوْا لَوْ شَاۤءَ رَبُّنَا لَاَنْزَلَ مَلٰۤىِٕكَةً فَاِنَّا بِمَآ اُرْسِلْتُمْ بِهٖ كٰفِرُوْنَ

iż jā'athumur-rusulu mim baini aidīhim wa min khalfihim allā ta‘budū illallāh(a), qālū lau syā'a rabbunā la'anzala malā'ikatan fa'innā bimā ursiltum bihī kāfirūn(a).

དེ་ལས་ སྐུ་ཚབ་ཚུ་ ཁོང་གི་གདོང་ཁར་དང་ རྒྱབ་ལས་འོང་པའི་སྐབས་ ༼འབོ་སྟེ་༽ "ཨཱལ་ལཱ་མ་གཏོགས་ གཞན་ལུ་ཕྱག་འཚལ་མ་བཏུབ།" དེ་ལས་ཁོང་གིས་ ང་བཅས་ཀྱི་གཙོ་བོ་གིས་ ཁོ་རའི་ཕོ་ཉ་ཚུ་གཏང་དགོ་པ་ཅིན་ ཁྱོད་ཀྱིས་བཏང་མི་ གསལ་བསྒྲགས་འདི་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ངོས་ལེན་མ་འབད་ཟེར་སླབ་ནུག།

فَاَمَّا عَادٌ فَاسْتَكْبَرُوْا فِى الْاَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَقَالُوْا مَنْ اَشَدُّ مِنَّا قُوَّةً ۗ اَوَلَمْ يَرَوْا اَنَّ اللّٰهَ الَّذِيْ خَلَقَهُمْ هُوَ اَشَدُّ مِنْهُمْ قُوَّةً ۗ وَكَانُوْا بِاٰيٰتِنَا يَجْحَدُوْنَ

fa ammā ‘ādun fastakbarū fil-arḍi bigairil-ḥaqqi wa qālū man asyaddu minnā quwwah(tan), awalam yarau annallāhal-lażī khalaqahum huwa asyaddu minhum quwwah(tan), wa kānū bi'āyātinā yajḥadūn(a).

དེ་འབདཝ་ལས་ ཨད་ཀྱི་མི་ཚུ་གིས་ བདེན་པ་མེད་པར་ འཛམ་གླིང་ནང་ བསྟོད་པ་བརྐྱབ་སྟེ་ ང་བཅས་ལས་ སྟོབས་ཤུགས་སྦོམ་ཡོད་མི་འདི་ ག་སྨོ་ཟེར་ སླབ་ནུག། ངོ་མ་འབད་བ་ཅིན་ ཁོང་ཚུ་ བཟོ་མི་དེ་ ཨཱལ་ལཱ་ཨིནམ་སྦེ་ མ་ཤེསཔ་ཨིན་ན? ཁོ་ཁོང་ལས་སྟོབས་ཤུགས་སྦོམ་ཡོདཔ་ཨིན་ན? དེ་ལས་ཁོང་གིས་ ང་བཅས་ཀྱི་རྟགས་མཚན་ཚུ་ ངོས་ལེན་མ་འབད་བས།

فَاَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِيْحًا صَرْصَرًا فِيْٓ اَيَّامٍ نَّحِسَاتٍ لِّنُذِيْقَهُمْ عَذَابَ الْخِزْيِ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ۗوَلَعَذَابُ الْاٰخِرَةِ اَخْزٰى وَهُمْ لَا يُنْصَرُوْنَ

fa arsalnā ‘alaihim rīḥan ṣarṣaran fī ayyāmin naḥisātil linużīqahum-‘ażābal khizyi fil-ḥayātid-dun-yā, wa la‘ażābul-ākhirati akhzā wa hum lā yunṣarūn(a).

དེ་འབདཝ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཉིནམ་དག་པ་ཅིག་གི་ནང་འཁོད་ལུ་ ཁོང་ལུ་ རླུང་འཚུབ་སྦོམ་སྦེ་རང་ བརྡུང་ཡི། ག་ཅི་འབད་ཟེར་བ་ཅིན་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་ལུ་ འཛམ་གླིང་ནང་ མི་ཚེ་གི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བཅུག་ནིའི་དོན་ལུ་ཨིན། དེ་དང་གཅིག་ཁར་ ཤི་བའི་ཤུལ་ལུ་ ཉེས་ཁྲིམས་དེ་ ངེས་པར་དུ་མར་ཕབ་འབད་ནི་ཨིནམ་ལས་ ཁོང་ལུ་ གྲོགས་རམ་ཡང་ མི་བྱིན།

وَاَمَّا ثَمُوْدُ فَهَدَيْنٰهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمٰى عَلَى الْهُدٰى فَاَخَذَتْهُمْ صٰعِقَةُ الْعَذَابِ الْهُوْنِ بِمَا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَ ۚ

wa ammā ṡamūdu fa hadaināhum fastaḥabbul-‘amā ‘alal-hudā fa akhażathum ṣā‘iqatul-‘ażābil-hūni bimā kānū yaksibūn(a).

དེ་ལས་ སཱ་མུད་ཀྱི་མི་ཚུ་ལུ་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ལམ་སྟོན་བྱིན་ཡོདཔ་ཨིན་རུང་ ཁོང་གིས་ ལམ་སྟོན་ལས་ མིག་ཏོ་ཞརཝ་ (ལམ་སྟོན་འཛོལ་བ་) ལུ་དགའ་སྟེ་ ཁོང་གིས་ ག་ཅི་འབད་ཡི་ག་ དེ་ལུ་བརྟེན་ཏེ་ མར་ཕབ་ཀྱི་ཉེས་ཁྲིམས་ཅིག་སྦེ་ གློག་མེ་གིས་ བརྡུང་ཡོདཔ་ཨིན་པས།

وَنَجَّيْنَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَكَانُوْا يَتَّقُوْنَ ࣖ

wa najjainal-lażīna āmanū wa kānū yattaqūn(a).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་དད་པ་ཅན་ཚུ་ དྲང་བདེན་གྱི་ཐོག་ལས་ སྐྱབས་མཛད་ཡི།

وَيَوْمَ يُحْشَرُ اَعْدَاۤءُ اللّٰهِ اِلَى النَّارِ فَهُمْ يُوْزَعُوْنَ

wa yauma yuḥsyaru a‘dā'ullāhi ilan-nāri fahum yūza‘ūn(a).

དེ་ལས་ (དྲན་དགོཔ་) ཉིནམ་འདི་ ཨཱལ་ལཱ་གི་དགྲ་ཚུ་ མེ་ནང་བཏང་སྟེ་ ཁ་བྱལ་འགྱོ་འོང་།

حَتّٰىٓ اِذَا مَا جَاۤءُوْهَا شَهِدَ عَلَيْهِمْ سَمْعُهُمْ وَاَبْصَارُهُمْ وَجُلُوْدُهُمْ بِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

Ḥattā iżā mā jā'ūhā syahida ‘alaihim sam‘uhum wa abṣāruhum wa julūduhum bimā kānū ya‘malūn(a).

དེ་འབདཝ་ལས་ ཁོང་དེ་ཁར་ལྷོདཔ་ད་ ཁོང་གི་རྣ་བ་དང་མིག་ཏོ་ དེ་ལས་ པགས་ཀོ་ཚུ་གིས་ ཁོང་གིས་ག་ཅི་འབད་ཡི་ག་ དེ་གི་སྐོར་ལས་ དཔང་པོ་འབད་འོང་།

وَقَالُوْا لِجُلُوْدِهِمْ لِمَ شَهِدْتُّمْ عَلَيْنَا ۗقَالُوْٓا اَنْطَقَنَا اللّٰهُ الَّذِيْٓ اَنْطَقَ كُلَّ شَيْءٍ وَّهُوَ خَلَقَكُمْ اَوَّلَ مَرَّةٍۙ وَّاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ

wa qālū lijulūdihim lima syahittum ‘alainā, qālū anṭaqanallāhul-lażī anṭaqa kulla syai'iw wa huwa khalaqakum awwala marrah(tin), wa ilaihi turja‘ūn(a).

དེ་ལས་ཁོང་གིས་ ཁོང་རའི་པགས་ཀོ་ཚུ་ལུ་ ཁྱེད་ཆ་ཁྱབ་ང་བཅས་ལུ་ག་ཅི་འབད་དཔང་པོ་འབདཝ་སྨོ་ཟེར་སླབ་ནུག ༼པགས་པ་༽ ཁོང་གིས་ལན་ལུ་ "ང་བཅས་ལུ་སླབ་ཚུགསཔ་བཟོ་མི་འདི་ ཨཱལ་ལཱ་ཨིན། ཁོ་གིས་ ག་ར་སླབ་ཚུགསཔ་བཟོ་ཡོདཔ་ཨིན། དེ་ལས་ ཁྱོད་ལུ་ འགོ་དང་པ་རང་ བཟོ་མི་དེ་ ཁོ་གིས་ཨིནམ་ལས་ ཁྱོད་ཁོ་ལུ་རྐྱངམ་ཅིག་ ལོག་འོང་འོངམ་ཨིན།"

وَمَا كُنْتُمْ تَسْتَتِرُوْنَ اَنْ يَّشْهَدَ عَلَيْكُمْ سَمْعُكُمْ وَلَآ اَبْصَارُكُمْ وَلَا جُلُوْدُكُمْ وَلٰكِنْ ظَنَنْتُمْ اَنَّ اللّٰهَ لَا يَعْلَمُ كَثِيْرًا مِّمَّا تَعْمَلُوْنَ

wa mā kuntum tastatirūna ay yasyhada ‘alaikum sam‘ukum wa lā abṣārukum wa lā julūdukum wa lākin ẓanantum annallāha lā ya‘lamu kaṡīram mimmā ta‘malūn(a).

ཁྱོད་ཀྱིས་ཁྱོད་ཀྱི་གོ་ཐོས་དང་མཐོང་ཚུལ་ དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱི་གདོང་ཁར་ པགས་ཀོ་གི་དཔང་པོ་ལས་ གསང་བ་འབད་མི་ཚུགས། ) ཁྱོད་ཀྱིས་འབད་མི་ལཱ་འདི་ ཨ་ལཱ་ཧ་གིས་ ལེ་ཤ་ཅིག་རང་ ཤེས་མི་ཚུགས་ཟེར་ མནོ་བསམ་གཏང་རུང་།

وَذٰلِكُمْ ظَنُّكُمُ الَّذِيْ ظَنَنْتُمْ بِرَبِّكُمْ اَرْدٰىكُمْ فَاَصْبَحْتُمْ مِّنَ الْخٰسِرِيْنَ

wa żālikum ẓannukumul-lażī ẓanantum birabbikum ardākum fa aṣbaḥtum minal-khāsirīn(a).

དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱི་བསམ་ཚུལ་འདི་ ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་གིས་ ཁྱོད་ལུ་ མེདཔ་བཏང་ཡི་ཟེར་ ཉེས་འཛུགས་བཀལ་ཡོདཔ་ལས་ ཁྱོད་རང་ གྱོང་རྒུད་ཕོག་མི་ཚུ་གི་གྲངས་སུ་ཚུདཔ་ཨིན།

فَاِنْ يَّصْبِرُوْا فَالنَّارُ مَثْوًى لَّهُمْ ۚوَاِنْ يَّسْتَعْتِبُوْا فَمَا هُمْ مِّنَ الْمُعْتَبِيْنَ

fa iy yaṣbirū fan-nāru maṡwal lahum, wa iy yasta‘tibū famā hum minal-mu‘tabīn(a).

དེ་ལས་ ཁོང་ཆ་ཁྱབ་ཀྱིས་ བཟོད་སྒོམ་འབད་རུང་ ༼དམྱལ་བའི་ཉེས་ཁྲིམས་དང་གཅིག་ཁར་༽ དམྱལ་བ་འདི་ ཁོང་གི་སྡོད་གནས་ཨིནམ་ལས་ སྙིང་རྗེ་ཞུ་བ་ཅིན་ སྙིང་རྗེ་ཐོབ་དགོ་པའི་གྲངས་སུ་ཚུད་མི་ཚུགས།

۞ وَقَيَّضْنَا لَهُمْ قُرَنَاۤءَ فَزَيَّنُوْا لَهُمْ مَّا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَحَقَّ عَلَيْهِمُ الْقَوْلُ فِيْٓ اُمَمٍ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِمْ مِّنَ الْجِنِّ وَالْاِنْسِۚ اِنَّهُمْ كَانُوْا خٰسِرِيْنَ ࣖ

wa qayyaḍnā lahum quranā'a fa zayyanū lahum mā baina aidīhim wa mā khalfahum wa ḥaqqa ‘alaihimul-qaulu fī umamin qad khalat min qablihim minal-jinni wal-ins(i), innahum kānū khāsirīn(a).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་གི་གདོང་དང་རྒྱབ་ལུ་ཡོད་མི་ཚུ་ བསྟོད་པ་རྐྱབ་མི་ ཆ་རོགས་ཚུ་ བསྐོ་བཞག་འབད་ཡི་ དེ་ལས་ ཁོང་གི་གདོང་ཁར་ ཧེ་མའི་མི་སྡེ་ཚུ་དང་གཅིག་ཁར་ ཉེས་ཁྲིམས་བཀལ་ནིའི་ ཁྲིམས་ཐག་འདི་ ཁོང་ལུ་ ལུས་ཡོདཔ་ཨིན། ངོ་མ་འབད་བ་ཅིན་ ཁོང་ཆ་ཁྱབ་ ཕམ་མི་མི་ཚུ་ཨིན།

وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَا تَسْمَعُوْا لِهٰذَا الْقُرْاٰنِ وَالْغَوْا فِيْهِ لَعَلَّكُمْ تَغْلِبُوْنَ

wa qālal-lażīna kafarū lā tasma‘ū lihāżal-qur'āni walgau fīhi la‘allakum taglibūn(a).

དེ་ལས་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་གིས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ཁ་ཆེའི་དཔེ་ཆ་འདི་ལུ་ ཉན་མ་བཏུབ་པར་ སྐད་རྐྱབ་མ་བཏུབ་པར་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ཕམ་བཏང་ཚུགས་ཟེར་ སླབ་ཨིན།

فَلَنُذِيْقَنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا عَذَابًا شَدِيْدًاۙ وَّلَنَجْزِيَنَّهُمْ اَسْوَاَ الَّذِيْ كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

fa lanużīqannal-lażīna kafarū ‘ażāban syadīdā(n), wa lanajziyannahum aswa'al-lażī kānū ya‘malūn(a).

དེ་འབདཝ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་ལུ་ ཉེས་ཁྲིམས་དྲག་པོ་བཀལ་འོང་ དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་གིས་ འབད་མི་ལུ་ ཉེས་ཁྲིམས་སྡུག་ཤོས་ཅིག་ བྱིན་འོང་།

ذٰلِكَ جَزَاۤءُ اَعْدَاۤءِ اللّٰهِ النَّارُ لَهُمْ فِيْهَا دَارُ الْخُلْدِ ۗجَزَاۤءً ۢبِمَا كَانُوْا بِاٰيٰتِنَا يَجْحَدُوْنَ

Żālika jazā'u a‘dā'illāhin-nāru lahum fīhā dārul-khuld(i), jazā'am bimā kānū bi'āyātinā yajḥadūn(a).

དེ་བཟུམ་གྱི་བྱ་དགའ་འདི་ (ལྡོག་ཕྱོགས་ལུ་) ཨཱལ་ལཱ་གི་དགྲ་བོ་ཚུ་གི་དགྲ་བོ་ཚུ་ (དེ་ཡང་) དམྱལ་བ་ཨིན། ང་བཅས་ཀྱི་རྟགས་མཚན་ལུ་མ་གུས་པའི་ཁེ་ཕན་སྦེ་ དེ་ནང་ལུ་ བརྟན་བཞུགས་གནས་འོང་།

وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا رَبَّنَآ اَرِنَا الَّذَيْنِ اَضَلّٰنَا مِنَ الْجِنِّ وَالْاِنْسِ نَجْعَلْهُمَا تَحْتَ اَقْدَامِنَا لِيَكُوْنَا مِنَ الْاَسْفَلِيْنَ

wa qālal-lażīna kafarū rabbanā arinal-lażaini aḍallānā minal-jinni wal-insi naj‘alhumā taḥta aqdāminā liyakūnā minal-asfalīn(a).

དེ་ལས་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་གིས་ ང་བཅས་རའི་གཙོ་བོ་ ང་བཅས་ལུ་ ལམ་འཛོལ་བ་བཟོ་མི་ སྡེ་ཚན་གཉིས་ ༼ཇིན་དང་མི་༽ སྟོན་གནང་ དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ གཉིས་ཆ་ར་ རྐངམ་འོག་ལུ་བཙུགས་ཏེ་ སྡེ་ཚན་གཉིས་འདི་ དམའ་ཤོས་ ༼བཙོག་པ་༽ འགྱོ་བཅུག་ཟེར་ སླབ་ཨིན།

اِنَّ الَّذِيْنَ قَالُوْا رَبُّنَا اللّٰهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوْا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلٰۤىِٕكَةُ اَلَّا تَخَافُوْا وَلَا تَحْزَنُوْا وَاَبْشِرُوْا بِالْجَنَّةِ الَّتِيْ كُنْتُمْ تُوْعَدُوْنَ

innal-lażīna qālū rabbunallāhu ṡummastaqāmū tatanazzalu ‘alaihimul-malā'ikatu allā takhāfū wa lā taḥzanū wa absyirū bil-jannatil-latī kuntum tū‘adūn(a).

ང་བཅས་རའི་གཙོ་བོ་འདི་ ཨཱལ་ལཱ་ཨིན་ཟེར་སླབ་མི་ཚུ་གིས་ ཁོང་གི་ལྟ་བ་འདི་ བརྟན་ཏོག་ཏོ་སྦེ་བཞག་ཞིནམ་ལས་ ཕོ་ཉ་ཚུ་གིས་ ཁོང་ལུ་མར་འབབ་འོང་།

نَحْنُ اَوْلِيَاۤؤُكُمْ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَفِى الْاٰخِرَةِ ۚوَلَكُمْ فِيْهَا مَا تَشْتَهِيْٓ اَنْفُسُكُمْ وَلَكُمْ فِيْهَا مَا تَدَّعُوْنَ ۗ

naḥnu auliyā'ukum fil-ḥayātid-dun-yā wa fil-ākhirah(ti), wa lakum fīhā mā tasytahī anfusukum wa lakum fīhā mā tadda‘ūn(a).

ང་ཚོ་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་འདི་ན་ཁྱོད་ཀྱི་མགོན་པོ་ཡིན། དེ་ནང་ལུ་ (ཞིང་ཁམས་) ཁྱོད་ལུ་དགོ་མི་འདི་ཐོབ་སྟེ་ ཁྱོད་ཀྱིས་ཞུ་མི་འདི་ཐོབ་ཨིན།

نُزُلًا مِّنْ غَفُوْرٍ رَّحِيْمٍ ࣖ

nuzulam min gafūrir raḥīm(in).

དགོངས་སེལ་ཞུ་མཁན་དང་ སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱི་ ༼ཨཱལ་ལཱ་༽ ལས་ གུས་བཏུད་སྦེ་ (ཁྱོད་ལུ)།

وَمَنْ اَحْسَنُ قَوْلًا مِّمَّنْ دَعَآ اِلَى اللّٰهِ وَعَمِلَ صَالِحًا وَّقَالَ اِنَّنِيْ مِنَ الْمُسْلِمِيْنَ

wa man aḥsanu qaulam mimman da‘ā ilallāhi wa ‘amila ṣāliḥaw wa qāla innanī minal-muslimīn(a).

དེ་ལས་ ཨཱལ་ལཱ་ལུ་འབོ་སྟེ་ ལཱ་ལེགས་ཤོམ་འབད་དེ་ ང་ཡང་ མུ་ས་ལིམ་ཚུ་གི་གྲལ་ལས་གཅིག་ཨིན་ཟེར་སླབ་མི་ལས་ ཚིག་ལེགས་ཤོམ་ག་ལུ་ཡོདཔ་སྨོ?

وَلَا تَسْتَوِى الْحَسَنَةُ وَلَا السَّيِّئَةُ ۗاِدْفَعْ بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُ فَاِذَا الَّذِيْ بَيْنَكَ وَبَيْنَهٗ عَدَاوَةٌ كَاَنَّهٗ وَلِيٌّ حَمِيْمٌ

wa lā tastawil-ḥasanatu wa las-sayyi'ah(tu), idfa‘ bil-latī hiya aḥsanu fa'iżal-lażī bainaka wa bainahū ‘adāwatun ka'annahū waliyyun ḥamīm(un).

དེ་ལས་ལེགས་ཤོམ་འདི་ངན་པ་དང་གཅིག་པ་མེན། ༼ངན་པ་༽ འདི་ལེགས་ཤོམ་སྦེ་ བཀག་ཆ་འབད་དེ་ ཁྱོད་དང་ཁོ་གི་བར་ན་ དགྲ་གི་ཚོར་སྣང་ཡོད་མི་འདི་ དད་དམ་ཅན་གྱི་ཆ་རོགས་བཟུམ་ཅིག་འོང་ནི་ཨིན།

وَمَا يُلَقّٰىهَآ اِلَّا الَّذِيْنَ صَبَرُوْاۚ وَمَا يُلَقّٰىهَآ اِلَّا ذُوْ حَظٍّ عَظِيْمٍ

wa mā yulaqqāhā illal-lażīna ṣabarū, wa mā yulaqqāhā illā żū ḥaẓẓin ‘aẓīm(in).

།དེ་དང་(ཡོན་ཏན་བཟང་པོ་དེ་དག་)བཟོད་པ་ཅན་མ་གཏོགས་པར་མི་བྱིན་ཅིང་དེ་དག་ནི་བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་ཡོད་པར་མ་གཏོགས་པར་མི་བྱིན་པར་འགྱུར་རོ།

وَاِمَّا يَنْزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطٰنِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللّٰهِ ۗاِنَّهٗ هُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ

wa immā yanzagannaka minasy-syaiṭāni nazgun fasta‘iż billāh(i), innahū huwas-samī‘ul-‘alīm(u).

གལ་ཏེ་སཱ་ཏན་གྱིས་ཁྱོད་ལུ་གཡོ་སྒྱུ་འབད་དེ་ དཀའ་ངལ་བྱིན་པ་ཅིན་ ཨཱལ་ལཱ་ལུ་ ཉེན་སྲུང་ཞུ་དགོ། །དོན་དམ་པར་ཁོ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་མཁྱེན་པ་ཉིད་དོ།

وَمِنْ اٰيٰتِهِ الَّيْلُ وَالنَّهَارُ وَالشَّمْسُ وَالْقَمَرُۗ لَا تَسْجُدُوْا لِلشَّمْسِ وَلَا لِلْقَمَرِ وَاسْجُدُوْا لِلّٰهِ الَّذِيْ خَلَقَهُنَّ اِنْ كُنْتُمْ اِيَّاهُ تَعْبُدُوْنَ

wa min āyātihil-lailu wan-nahāru wasy-syamsu wal-qamar(u), lā tasjudū lisy-syamsi wa lā lil-qamari wasjudū lillāhil-lażī khalaqahunna in kuntum iyyāhu ta‘budūn(a).

དེ་ལས་ཁོ་གི་སྦོམ་པོའི་རྟགས་མཚན་ལ་ལུ་ཅིག་ མཚན་མོ་དང་ཉིན་མོ་དང་ཉི་མ་དང་ཟླཝ་ཚུ་ཨིན། ཉིམ་ལུ་མཆོད་པ་མ་ཕུལ་ ཟླཝ་ལུ་མེན་པར་ ཁྱོད་ཀྱིས་ཁོ་ལུ་ཕྱག་འཚལ་བ་ཅིན་ དེ་ཚུ་བཟོ་མི་ ཨཱལ་ལཱ་ལུ་མཆོད་པ་ཕུལ་དགོ།

فَاِنِ اسْتَكْبَرُوْا فَالَّذِيْنَ عِنْدَ رَبِّكَ يُسَبِّحُوْنَ لَهٗ بِالَّيْلِ وَالنَّهَارِ وَهُمْ لَا يَسْـَٔمُوْنَ ۩

fa inistakbarū fal-lażīna ‘inda rabbika yusabbiḥūna lahū bil-laili wan-nahāri wa hum lā yas'amūn(a).

གལ་སྲིད་ཁོང་གིས་བསྟོད་པ་བརྐྱབ་པ་ཅིན་ ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་དང་གཅིག་ཁར་ཡོད་མི་ ཕོ་ཉ་ཚུ་གིས་ ཉིན་མཚན་མེད་པར་ ཁོ་ལུ་གཟི་བརྗིད་བསྐྱེདཔ་ཨིན།

وَمِنْ اٰيٰتِهٖٓ اَنَّكَ تَرَى الْاَرْضَ خَاشِعَةً فَاِذَآ اَنْزَلْنَا عَلَيْهَا الْمَاۤءَ اهْتَزَّتْ وَرَبَتْۗ اِنَّ الَّذِيْٓ اَحْيَاهَا لَمُحْيِ الْمَوْتٰى ۗاِنَّهٗ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

wa min āyātihī annaka taral-arḍa khāsyi‘atan fa iżā anzalnā ‘alaihal-mā'ahtazzat wa rabat, innal-lażī aḥyāhā lamuḥyil-mautā, innahū ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

དེ་ལས་ཁོ་གི་རྟགས་མཚན་ཚུ་གི་གྲལ་ལས་ ༼མཐོ་ཚད་༽ ཁྱོད་ཀྱིས་ ས་གཞི་སྐམ་སྟེ་ སྐྱེ་ལྡན་མེདཔ་སྦེ་མཐོངམ་ཨིན་རུང་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཆརཔ་བཏང་པ་ཅིན་ ངེས་པར་དུ་འགྱོ་སྟེ་ ས་ཞིང་འབྱུང་འོང་། དོན་དངོས་ཐོག་ (ཨཱལ་ལཱ་) དེ་གསོན་པོ་བཟོ་མི་འདི་གིས་ ཤི་མི་ཚུ་ ངེས་པར་དུ་གསོན་པོ་བཟོ་ཚུགས། བདེན་པ་ཁོ་རང་ག་ར་གི་ཐོག་ལུ་དབང་ཚད་ཅན་ཨིན།

اِنَّ الَّذِيْنَ يُلْحِدُوْنَ فِيْٓ اٰيٰتِنَا لَا يَخْفَوْنَ عَلَيْنَاۗ اَفَمَنْ يُّلْقٰى فِى النَّارِ خَيْرٌ اَمَّنْ يَّأْتِيْٓ اٰمِنًا يَّوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗاِعْمَلُوْا مَا شِئْتُمْ ۙاِنَّهٗ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ

innal-lażīna yulḥidūna fī āyātinā lā yakhfauna ‘alainā, afamay yulqā fin-nāri khairun am may ya'tī āminay yaumal-qiyāmah(ti), i‘malū mā syi'tum, innahū bimā ta‘malūna baṣīr(un).

དོན་དམ་པར་ང་བཅས་ཀྱི་མཚན་མ་ཁས་ལེན་མི་ཚུ་ ང་བཅས་ལས་གསང་བ་མེན། དམྱལ་བ་ནང་བཀོག་བཞག་མི་ཚུ་ ལེགས་ཤོམ་ཨིན་ན་ ཡང་ན་ ཁྲིམས་དཔོན་གྱི་ཉིནམ་ལུ་ བདེ་ཏོག་ཏོ་སྦེ་ ཐོན་མི་ཚུ་ཨིན་ན? ཁྱོད་ལུ་དགོ་མི་འདི་འབད། ཁྱོད་ཀྱིས་འབད་མི་ཚུ་ག་ར་ཁོ་གིས་མཐོངམ་ཨིན།

اِنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِالذِّكْرِ لَمَّا جَاۤءَهُمْ ۗوَاِنَّهٗ لَكِتٰبٌ عَزِيْزٌ ۙ

innal-lażīna kafarū biż-żikri lammā jā'ahum, wa innahū lakitābun ‘azīz(un).

ངེས་པར་དུ་ཁ་ཆེའི་དཔེ་ཆ་དེ་ཁོང་ལུ་སྤྲོད་པའི་སྐབས་ ངོས་ལེན་མ་འབད་མི་ཚུ་ ༼ངེས་པར་དུ་སྡུག་བསྔལ་ཅན་འོང་ནི་ཨིན་༽ དེ་ལས་ ཁ་ཆེའི་དཔེ་ཆ་འདི་ གཟི་བརྗིད་ཅན་གྱི་དེབ་ཅིག་ཨིན།

لَّا يَأْتِيْهِ الْبَاطِلُ مِنْۢ بَيْنِ يَدَيْهِ وَلَا مِنْ خَلْفِهٖ ۗتَنْزِيْلٌ مِّنْ حَكِيْمٍ حَمِيْدٍ

lā ya'tīhil-bāṭilu mim baini yadaihi wa lā min khalfih(ī), tanzīlum min ḥakīmin ḥamīd(in).

དེ་ཡང་ ཤེས་རབ་ཅན་དང་ བསྟོད་པ་རྐྱབ་མི་ དཀོན་མཆོག་ལས་ མར་ཕབ་འབད་མི་ ཧེ་མ་དང་ མ་འོངས་པ་ལུ་ རྫུན་མ་གིས་ འོང་མི་ཚུགས།

مَا يُقَالُ لَكَ اِلَّا مَا قَدْ قِيْلَ لِلرُّسُلِ مِنْ قَبْلِكَ ۗاِنَّ رَبَّكَ لَذُوْ مَغْفِرَةٍ وَّذُوْ عِقَابٍ اَلِيْمٍ

mā yuqālu laka illā mā qad qīla lir-rusuli min qablik(a), inna rabbaka lażū magfiratiw wa żū ‘iqābin alīm(in).

ཁྱོད་ལུ་སླབ་མི་འདི་ ཁྱོད་ཀྱི་ཧེ་མའི་སྐུ་ཚབ་ཚུ་ལུ་སླབ་མི་འདི་ལས་ལྷག་སྟེ་ གཞན་ག་ནི་ཡང་མེན། ངེས་པར་དུ་ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ལུ་དགོངས་ཡངས་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཉེས་ཆད་ཡོད།

وَلَوْ جَعَلْنٰهُ قُرْاٰنًا اَعْجَمِيًّا لَّقَالُوْا لَوْلَا فُصِّلَتْ اٰيٰتُهٗ ۗ ءَاَ۬عْجَمِيٌّ وَّعَرَبِيٌّ ۗ قُلْ هُوَ لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا هُدًى وَّشِفَاۤءٌ ۗوَالَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ فِيْٓ اٰذَانِهِمْ وَقْرٌ وَّهُوَ عَلَيْهِمْ عَمًىۗ اُولٰۤىِٕكَ يُنَادَوْنَ مِنْ مَّكَانٍۢ بَعِيْدٍ ࣖ

wa lau ja‘alnāhu qur'ānan a‘jamiyyal laqālū lau lā fuṣṣilat āyātuh(ū), a'a‘jamiyyuw wa ‘arabiyy(un), qul huwa lil-lażīna āmanū hudaw wa syifā'(un), wal-lażīna lā yu'minūna fī āżānihim waqruw wa huwa ‘alaihim ‘amā(n), ulā'ika yunādauna mim makānim ba‘īd(in).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཀུ་རཱན་འདི་ ཨ་ར་བིག་མེན་པའི་སྐད་ཡིག་གཞན་ཅིག་ནང་ བཀླག་ནིའི་དོན་ལུ་ བཟོ་ཡོདཔ་ཨིན་པ་ཅིན་ ཁོང་གིས་ ཚིག་ཕྲད་ཚུ་ ག་ཅི་འབད་ འགྲེལ་བཤད་མ་རྐྱབ་སྨོ་ཟེར་ སླབ་འོང་། ༼ཀུ་རཱན་༽ འདི་ ཨ་རབ་ཚུ་གི་དོན་ལུ་ ཨ་ར་བིཀ་མེན་པའི་སྐད་ཡིག་གཞན་ཅིག་ནང་ འོས་འབབ་ཡོདཔ་ཨིན་ན? དད་པ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་གི་དོན་ལུ་ ཁ་ཆེའི་དཔེ་ཆ་འདི་ ལམ་སྟོན་དང་ སྨན་བཅོས་ཅིག་ཨིན། དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་གི་རྣམ་ཅོ་ལུ་ བཀག་ཆ་ཡོདཔ་ཨིན། དེ་ལས་ ཁ་ཆེའི་དཔེ་ཆ་འདི་ ཁོང་གི་དོན་ལུ་ མུན་ནག་ཨིན།

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ فَاخْتُلِفَ فِيْهِ ۗوَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَّبِّكَ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ ۗوَاِنَّهُمْ لَفِيْ شَكٍّ مِّنْهُ مُرِيْبٍ

wa laqad ātainā mūsal-kitāba fakhtulifa fīh(i), wa lau lā kalimatun sabaqat mir rabbika laquḍiya bainahum, wa innahum lafī syakkim minhu murīb(in).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ མོ་སཱེས་ལུ་ ཀི་དེབ་ (ཊོ་ར་) བྱིན་ཏེ་ དེ་ལུ་ རྩོད་བསྡུར་བྱུང་ནུག། ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ལས་ ཧེ་མ་ལས་ ཐག་བཅད་ཅིག་མེད་པ་ཅིན་ མ་དད་པ་ཅན་ཚུ་ མེདཔ་འགྱོ་འོང་། དེ་ལས་ ཁོང་ཆ་ཁྱབ་ དེ་ལུ་ དོགས་པ་སྦོམ་སྦེ་རང་ བསྐྱེད་ནུག།

مَنْ عَمِلَ صَالِحًا فَلِنَفْسِهٖ ۙوَمَنْ اَسَاۤءَ فَعَلَيْهَا ۗوَمَا رَبُّكَ بِظَلَّامٍ لِّلْعَبِيْدِ ۔

man ‘amila ṣāliḥan fa linafsih(ī), wa man asā'a fa ‘alaihā, wa mā rabbuka biẓallāmil lil-‘abīd(i).

ག་གིས་ ལཱ་ལེགས་ཤོམ་འབད་བ་ཅིན་ ཁོ་གི་(གསོལ་རས་) འདི་ཁོ་རའི་དོན་ལུ་ཨིནམ་ལས་ ག་གིས་ ལཱ་ངན་འབད་བ་ཅིན་ ཁོ་གི་(སྡིག་པ) འདི་ ཁོ་རའི་འགན་ཁུར་ཨིན། ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་གིས་ (ཁོ་གི་) གཡོགཔོ་ཚུ་ལུ་ ག་ནི་ཡང་ འཛོལ་བ་མི་འབད།

۞ اِلَيْهِ يُرَدُّ عِلْمُ السَّاعَةِ ۗوَمَا تَخْرُجُ مِنْ ثَمَرٰتٍ مِّنْ اَكْمَامِهَا وَمَا تَحْمِلُ مِنْ اُنْثٰى وَلَا تَضَعُ اِلَّا بِعِلْمِهٖ ۗوَيَوْمَ يُنَادِيْهِمْ اَيْنَ شُرَكَاۤءِيْۙ قَالُوْٓا اٰذَنّٰكَ مَا مِنَّا مِنْ شَهِيْدٍ ۚ

ilaihi yuraddu ‘ilmus-sā‘ah(ti), wa mā takhruju min ṡamarātim min akmāmihā wa mā taḥmilu min unṡā wa lā taḍa‘u illā bi‘ilmih(ī), wa yauma yunādīhim aina syurakā'ī, qālū āżannāka mā minnā min syahīd(in).

ཁྲིམས་དཔོན་གྱི་ཉིནམ་གི་སྐོར་ལས་ ཤེས་ཡོན་འདི་ ཁོ་ལུ་ལོག་འོང་། དེ་གི་འདབ་མ་ལས་ ཤིང་འབྲས་ག་ནི་ཡང་ མ་ཐོནམ་མ་ཚད་ ཨམ་སྲུ་གཅིག་གིས་ཡང་ མངལ་ཆགས་མ་ཚུགས་པར་ སྐྱེས་མི་ཚུགས་ དེ་འབདཝ་ད་ ག་ར་ཁོ་གི་ཤེས་ཡོན་ཐོག་ལས་ཨིན། དེ་ལས་ཁོ་གིས་ (ཨཱལ་ལཱ་) ཁོང་ལུ་ ངེ་གི་མཐུན་ཕྱོགས་ཚུ་ག་ཏེ་ཡོདཔ་སྨོ་ཟེར་སླབ་པའི་ཉིནམ་ལུ། ཁོང་གིས་ལན་ལུ་ ང་བཅས་ཀྱི་གྲལ་ལས་ ཁྱོད་ལུ་ཆ་རོགས་ཡོད་ཟེར་ དཔང་པོ་འབད་མི་ག་ཡང་མེད་ཟེར་ ཁྱོད་ལུ་གསལ་བསྒྲགས་འབདཝ་ཨིན།

وَضَلَّ عَنْهُمْ مَّا كَانُوْا يَدْعُوْنَ مِنْ قَبْلُ وَظَنُّوْا مَا لَهُمْ مِّنْ مَّحِيْصٍ

wa ḍalla ‘anhum mā kānū yad‘ūna min qablu wa ẓannū mā lahum mim maḥīṣ(in).

དེ་ལས་ ཁོང་གིས་ ཕྱག་འཚལ་མི་འདི་ ཁོང་ལས་ ཡལ་འགྱོ་སྟེ་ ཁོང་ལུ་ ཐར་ཐབས་མེདཔ་སྦེ་ ཤེས་ནུག།

لَا يَسْـَٔمُ الْاِنْسَانُ مِنْ دُعَاۤءِ الْخَيْرِۖ وَاِنْ مَّسَّهُ الشَّرُّ فَيَـُٔوْسٌ قَنُوْطٌ

lā yas'amul-insānu min du‘ā'il-khair(i), wa im massahusy-syarru fa ya'ūsun qanūṭ(un).

མི་ཚུ་གིས་ ལེགས་ཤོམ་ཞུ་ནི་ལུ་ ཐང་ཆད་ནི་མེདཔ་ལས་ རྐྱེན་ངན་བྱུང་པའི་སྐབས་ སེམས་ཕམ་སྟེ་ རེ་བ་མེདཔ་འགྱོཝ་ཨིན་པས།

وَلَىِٕنْ اَذَقْنٰهُ رَحْمَةً مِّنَّا مِنْۢ بَعْدِ ضَرَّاۤءَ مَسَّتْهُ لَيَقُوْلَنَّ هٰذَا لِيْۙ وَمَآ اَظُنُّ السَّاعَةَ قَاۤىِٕمَةًۙ وَّلَىِٕنْ رُّجِعْتُ اِلٰى رَبِّيْٓ اِنَّ لِيْ عِنْدَهٗ لَلْحُسْنٰىۚ فَلَنُنَبِّئَنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِمَا عَمِلُوْاۖ وَلَنُذِيْقَنَّهُمْ مِّنْ عَذَابٍ غَلِيْظٍ

wa la'in ażaqnāhu raḥmatam minnā mim ba‘di ḍarrā'a massathu layaqūlunna hāżā lī, wa mā aẓunnus-sā‘ata qā'imah(tan), wa la'ir ruji‘tu ilā rabbī inna lī ‘indahū lal-ḥusnā, fa lanunabbi'annal-lażīna kafarū bimā ‘amilū, wa lanużīqannahum min ‘ażābin galīẓ(in).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ སྡུག་བསྔལ་མྱོང་པའི་ཤུལ་ལས་ ང་བཅས་ལས་ སྙིང་རྗེ་ཅིག་ བྱིན་པ་ཅིན་ ཁོ་གིས་ ངེས་པར་དུ འདི་ངེ་གི་ཐོབ་དབང་ཨིནམ་ལས་ ང་གིས་ མྱ་ངན་འབད་བའི་ཉིནམ་འདི་ ངེས་གཏན་མེདཔ་ལས་ ངེ་གི་གཙོ་བོ་ལུ་ ལོག་འོང་པ་ཅིན་ ང་གིས་ ངེས་པར་དུ་ཁོ་དང་གཅིག་ཁར་ ལེགས་ཤོམ་ཐོབ་འོང་ཟེར་ སླབ་འོང་། དེ་འབདཝ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་ལུ་ ཁོང་གིས་ ག་ཅི་འབད་ཡི་ག་ བརྡ་སྤྲོད་འབད་ནི་ཨིནམ་མ་ཚད་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་ལུ་ ཉེས་ཁྲིམས་ཚབས་ཆེན་ཅིག་ བཀལ་འོང་།

وَاِذَآ اَنْعَمْنَا عَلَى الْاِنْسَانِ اَعْرَضَ وَنَاٰ بِجَانِبِهٖۚ وَاِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ فَذُوْ دُعَاۤءٍ عَرِيْضٍ

wa iżā an‘amnā ‘alal-insāni a‘raḍa wa na'ā bijānibih(ī), wa iżā massahusy-syarru fażū du‘ā'in ‘arīḍ(in).

ང་བཅས་ཀྱིས་མི་ལུ་བྱིན་རླབས་གནང་པའི་སྐབས་ ཁོ་གིས་ ཕྱི་ཁར་འགྱོ་སྟེ་ ཐག་རིང་སར་འགྱོཝ་ཨིན། དེ་འབདཝ་ད་ རྐྱེན་ངན་བྱུང་པའི་སྐབས་ སྨོན་ལམ་ལེ་ཤ་བཏབ་ཨིན།

قُلْ اَرَءَيْتُمْ اِنْ كَانَ مِنْ عِنْدِ اللّٰهِ ثُمَّ كَفَرْتُمْ بِهٖ مَنْ اَضَلُّ مِمَّنْ هُوَ فِيْ شِقَاقٍۢ بَعِيْدٍ

qul ara'aitum in kāna min ‘indillāhi ṡumma kafartum bihī man aḍallu mimman huwa fī syiqāqim ba‘īd(in).

ཁྱོད་ཀྱིས་ ༼ཀུ་རཱན་༽ ཨཱལ་ལཱ་ལས་འོང་པ་ཅིན་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ངོས་ལེན་མ་འབད་བ་ཅིན་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ག་ཅི་མནོ་བསམ་གཏང་འོང་ག་ཟེར་ སླབ་དགོ།

سَنُرِيْهِمْ اٰيٰتِنَا فِى الْاٰفَاقِ وَفِيْٓ اَنْفُسِهِمْ حَتّٰى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ اَنَّهُ الْحَقُّۗ اَوَلَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ اَنَّهٗ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيْدٌ

sanurīhim āyātinā fil-āfāqi wa fī anfusihim ḥattā yatabayyana lahum annahul-ḥaqq(u), awalam yakfi birabbika annahū ‘alā kulli syai'in syahīd(un).

ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་ལུ་ ང་བཅས་ཀྱི་རྟགས་མཚན་ཚུ་ ཟུར་ཁ་ག་ར་དང་ ཁོང་རའི་ནང་ལུ་སྟོན་ནི་ཨིན་ དེ་ལས་ ཁོང་ལུ་ ཁ་ཆེའི་དཔེ་ཆ་འདི་བདེན་པ་ཨིནམ་གསལ་ཏོག་ཏོ་སྦེ་ཤེས་ཚུགས། ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་འདི་ག་ར་ལུ་དཔང་པོ་འབད་མི་འདི་གིས་ ༼ཁྱོད་ཀྱི་དོན་ལུ་༽ ལངམ་སྦེ་མེདཔ་ཨིན་ན?

اَلَآ اِنَّهُمْ فِيْ مِرْيَةٍ مِّنْ لِّقَاۤءِ رَبِّهِمْ ۗ اَلَآ اِنَّهٗ بِكُلِّ شَيْءٍ مُّحِيْطٌ ࣖ

alā innahum fī miryatim mil liqā'i rabbihim, alā innahū bikulli syai'im muḥīṭ(un).

དྲན་དགོཔ་འདི་ ངོ་མ་རང་ ཁོང་ཆ་ཁྱབ་ ཁོང་རའི་གཙོ་བོ་དང་ཕྱད་ནི་ལུ་ དོགས་པ་ཡོདཔ་ཨིན། དྲན་དགོ་ ངོ་མ་རང་ ཁོ་གིས་ག་ར་བཀབ་བཞགཔ་ཨིན།