Q.S ཨལ་ཀཧཕ། (اَلْكَهْف) - 110 ཚིགས་བཅད་ཀྱི་གྲངས།

اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْٓ اَنْزَلَ عَلٰى عَبْدِهِ الْكِتٰبَ وَلَمْ يَجْعَلْ لَّهٗ عِوَجًا ۜ

al-ḥamdu lillāhil-lażī anzala ‘alā ‘abdihil-kitāba wa lam yaj‘al lahū ‘iwajā(n).

དེབ་འདི་ ཁོ་རའི་ཕྱག་ཞུ་མི་ལུ་བཏང་སྟེ་ གཡོ་སྒྱུ་མ་བཟོ་མི་ ཨ་ལཱ་ལུ་བསྟོད་པ་ཕུལ་དགོ།

قَيِّمًا لِّيُنْذِرَ بَأْسًا شَدِيْدًا مِّنْ لَّدُنْهُ وَيُبَشِّرَ الْمُؤْمِنِيْنَ الَّذِيْنَ يَعْمَلُوْنَ الصّٰلِحٰتِ اَنَّ لَهُمْ اَجْرًا حَسَنًاۙ

qayyimal liyunżira ba'san syadīdam mil ladunhu wa yubasysyiral-mu'minīnal-lażīna ya‘malūnaṣ-ṣāliḥāti anna lahum ajran ḥasanā(n).

ལམ་སྟོན་ཕྲང་ཏང་ཏ་སྦེ་ ཁོ་ལས་ སྡུག་བསྔལ་ཅན་གྱི་ཉེས་ཁྲིམས་ ཉེན་བརྡ་འབད་ནི་དང་ ལཱ་ལེགས་ཤོམ་འབད་མི་ དད་པ་ཅན་ཚུ་ལུ་ ཁེ་ཕན་ལེགས་ཤོམ་ཐོབ་འོང་ཟེར་ བཀའ་དྲིན་བསྐྱང་ནིའི་དོན་ལུ་ཨིན།

مّٰكِثِيْنَ فِيْهِ اَبَدًاۙ

mākiṡīna fīhi abadā(n).

དེ་ཚུ་དུས་ནམ་ཡང་དེ་ནང་ལུ་སྡོདཔ་ཨིན།

وَّيُنْذِرَ الَّذِيْنَ قَالُوا اتَّخَذَ اللّٰهُ وَلَدًاۖ

wa yunżiral-lażīna qāluttakhażallāhu waladā(n).

དེ་ལས་ "ཨ་ལཱ་གིས་བུ་ཅིག་བླངས་ཡི་ཟེར་སླབ་མི་ཚུ་ལུ་ཉེན་བརྡ་འབད་ནིའི་དོན་ལུ་ཨིན།"

مَّا لَهُمْ بِهٖ مِنْ عِلْمٍ وَّلَا لِاٰبَاۤىِٕهِمْۗ كَبُرَتْ كَلِمَةً تَخْرُجُ مِنْ اَفْوَاهِهِمْۗ اِنْ يَّقُوْلُوْنَ اِلَّا كَذِبًا

mā lahum bihī min ‘ilmiw wa lā li'ābā'ihim, kaburat kalimatan takhruju min afwāhihim, iy yaqūlūna illā każibā(n).

དེ་གི་སྐོར་ལས་ ཁོང་ལུ་ཤེས་ཡོན་མེདཔ་མ་ཚད་ ཁོང་གི་ཕམ་ཚུ་ལུ་ཡང་མེདཔ་ཨིན། ཁོང་གི་ཁ་ལས་ཐོན་མི་ཚིག་འདི་ག་དེ་སྦེ་ངན་པ་ཨིན་ན། ཁོང་གིས་རྫུན་གཏམ་ལས་གཞན་ག་ནི་ཡང་མི་སླབ།

فَلَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَّفْسَكَ عَلٰٓى اٰثَارِهِمْ اِنْ لَّمْ يُؤْمِنُوْا بِهٰذَا الْحَدِيْثِ اَسَفًا

fa la‘allaka bākhi‘un nafsaka ‘alā āṡārihim illam yu'minū bihāżal-ḥadīṡi asafā(n).

དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ (ཨོ་མུ་ཧ་མཱད་) གིས་ བདེན་ཁུངས་འདི་ལུ་ ཡིད་ཆེས་མ་བསྐྱེད་པ་ཅིན་ ཁོང་གིས་ ཕྱི་ཁར་འགྱོ་བའི་ཤུལ་ལས་ ཁྱོད་རང་ལུ་ སེམས་སྡུག་གིས་ གནོད་པ་བརྐྱབ་འོང་།

اِنَّا جَعَلْنَا مَا عَلَى الْاَرْضِ زِيْنَةً لَّهَا لِنَبْلُوَهُمْ اَيُّهُمْ اَحْسَنُ عَمَلًا

innā ja‘alnā mā ‘alal-arḍi zīnatal lahā linabluwahum ayyuhum aḥsanu ‘amalā(n).

ང་བཅས་ཀྱིས་ འཛམ་གླིང་ནང་ཡོད་མི་ཚུ་ག་ར་ མཛེས་རྒྱན་བཟོ་སྟེ་ དེ་ཚུ་གི་གྲལ་ལས་ ག་འདི་ ལཱ་ལེགས་ཤོམ་འབད་ཚུགསཔ་ཨིན་ན་ བརྟག་དཔྱད་འབད་ནིའི་དོན་ལུ་ཨིན།

وَاِنَّا لَجٰعِلُوْنَ مَا عَلَيْهَا صَعِيْدًا جُرُزًاۗ

wa innā lajā‘ilūna mā ‘alaihā ṣa‘īdan juruzā(n).

དེ་ལས་ང་བཅས་ཀྱིས་ དེ་གུ་ཡོད་མི་ག་ཅི་རང་འབད་རུང་ ས་གཞི་སྐམ་ས་དང་ སྐམ་ས་སྦེ་བཟོ་འོང་།

اَمْ حَسِبْتَ اَنَّ اَصْحٰبَ الْكَهْفِ وَالرَّقِيْمِ كَانُوْا مِنْ اٰيٰتِنَا عَجَبًا

am ḥasibta anna aṣḥābal-kahfi war-raqīmi kānū min āyātinā ‘ajabā(n).

ཁྱོད་ཀྱིས་ བྱག་ཕུག་ནང་སྡོད་མི་ མི་ཚུ་དང་ རྐིམ་ཚུ་ ང་བཅས་རའི་ ཡ་མཚན་ཅན་གྱི་རྟགས་མཚན་ཚུ་གི་གྲལ་ལས་ གཅིག་ཨིནམ་སྦེ་ མནོཝ་མས།

اِذْ اَوَى الْفِتْيَةُ اِلَى الْكَهْفِ فَقَالُوْا رَبَّنَآ اٰتِنَا مِنْ لَّدُنْكَ رَحْمَةً وَّهَيِّئْ لَنَا مِنْ اَمْرِنَا رَشَدًا

iż awal-fityatu ilal-kahfi fa qālū rabbanā ātinā mil ladunka raḥmataw wa hayyi' lanā min amrinā rasyadā(n).

༼དྲན་༽ གཞོནམ་ཚུ་གིས་ བྱག་ཕུག་ནང་ སྐྱབས་བཅོལ་འབད་བའི་སྐབས་ ང་བཅས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ང་བཅས་ལུ་ སྙིང་རྗེ་གནང་སྟེ་ ང་བཅས་ཀྱི་ལཱ་ཚུ་ནང་ ལམ་སྟོན་ཐད་ཀར་དུ་ མཇུག་བསྡུ་གནང་ཟེར་ སྨོན་ལམ་བཏབ་ནུག།

فَضَرَبْنَا عَلٰٓى اٰذَانِهِمْ فِى الْكَهْفِ سِنِيْنَ عَدَدًاۙ

faḍarabnā ‘alā āżānihim fil-kahfi sinīna ‘adadā(n).

དེ་འབདཝ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་གི་རྣམ་ཅོ་འདི་ བྱག་ཕུག་ནང་ལུ་ ལོ་ངོ་དག་པ་ཅིག་གི་རིང་ལུ་ བཀག་བཞག་ཡི།

ثُمَّ بَعَثْنٰهُمْ لِنَعْلَمَ اَيُّ الْحِزْبَيْنِ اَحْصٰى لِمَا لَبِثُوْٓا اَمَدًا ࣖ

Ṡumma ba‘aṡnāhum lina‘lama ayyul-ḥizbaini aḥṣā limā labiṡū amadā(n).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་ཚུ་ ལོང་བཅུག་སྟེ་ སྡེ་ཚན་གཉིས་ལས་ ག་དེ་ཅིག་ དུས་ཡུན་ག་དེམ་ཅིག་ སྡོད་ཡོདཔ་ཨིན་ན་ རྩིས་རྐྱབ་ཚུགསཔ་སྦེ་ ཤེས་ཚུགསཔ་བཟོ་ཡི།

نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ نَبَاَهُمْ بِالْحَقِّۗ اِنَّهُمْ فِتْيَةٌ اٰمَنُوْا بِرَبِّهِمْ وَزِدْنٰهُمْ هُدًىۖ

naḥnu naquṣṣu ‘alaika naba'ahum bil-ḥaqq(i), innahum fityatun āmanū birabbihim wa zidnāhum hudā(n).

ང་བཅས་ཀྱིས་ཁྱོད་ལུ་ (མུ་ཧ་མཱད་) ཁོང་གི་ལོ་རྒྱུས་བདེན་པ་སྦེ་སླབ་ཨིན། ངོ་མ་འབད་བ་ཅིན་ ཁོང་ཆ་ཁྱབ་ གཙོ་བོ་ལུ་དད་པ་བསྐྱེད་མི་ གཞོན་ནུ་ཚུ་ཨིནམ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་ལུ་ ལམ་སྟོན་ཁ་སྐོང་འབད་ཡི།

وَّرَبَطْنَا عَلٰى قُلُوْبِهِمْ اِذْ قَامُوْا فَقَالُوْا رَبُّنَا رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ لَنْ نَّدْعُوَا۟ مِنْ دُوْنِهٖٓ اِلٰهًا لَّقَدْ قُلْنَآ اِذًا شَطَطًا

wa rabaṭnā ‘alā qulūbihim iż qāmū fa qālū rabbunā rabbus-samāwāti wal-arḍi lan nad‘uwa min dūnihī ilāhal laqad qulnā iżan syaṭaṭā(n).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་གི་སེམས་ཁར་ སྒྲིང་སྒྲིང་བཟོ་སྟེ་ ང་བཅས་ཀྱི་གཙོ་བོ་འདི་ ཞིང་ཁམས་དང་ས་གཞི་གི་གཙོ་བོ་ཨིན་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོ་ལས་ལྷག་སྟེ་ ལྷ་གཞན་ལུ་འབོ་མི་བཏུབ།

هٰٓؤُلَاۤءِ قَوْمُنَا اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اٰلِهَةًۗ لَوْلَا يَأْتُوْنَ عَلَيْهِمْ بِسُلْطٰنٍۢ بَيِّنٍۗ فَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًاۗ

hā'ulā'i qaumunattakhażū min dūnihī ālihah(tan), lau lā ya'tūna ‘alaihim bisulṭānim bayyin(in), faman aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każibā(n).

ཁོང་ཚུ་ཁོ་ལས་ལྷག་སྟེ་ ལྷ་བཟོ་མི་ ང་བཅས་ཀྱི་མི་ཚུ་ཨིན། ག་ཅི་འབད་ཁོང་གིས་ ༼ཡིད་ཆེས་ཀྱི་དོན་ལུ་༽ རྒྱུ་མཚན་གསལ་ཏོག་ཏོ་ཅིག་ མ་བཏོན་པས། དེ་འབདཝ་ལས་ ཨཱལ་ལཱ་ལུ་རྫུན་མ་སླབ་མི་ལས་ མི་དྲང་བདེན་མེདཔ་ག་སྨོ?

وَاِذِ اعْتَزَلْتُمُوْهُمْ وَمَا يَعْبُدُوْنَ اِلَّا اللّٰهَ فَأْوٗٓا اِلَى الْكَهْفِ يَنْشُرْ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِّنْ رَّحْمَتِهٖ وَيُهَيِّئْ لَكُمْ مِّنْ اَمْرِكُمْ مِّرْفَقًا

wa iżi‘tazaltumūhum wa mā ya‘budūna illallāha fa'wū ilal-kahfi yansyur lakum rabbukum mir raḥmatihī wa yuhayyi' lakum min amrikum mirfaqā(n).

དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ཁོང་དང་ ཨཱལ་ལཱ་ལས་ལྷག་སྟེ་ ཁོང་གིས་ ཕྱག་འཚལ་མི་ཚུ་ བཀོག་བཞག་པ་ཅིན་ བྱག་ཕུག་ནང་ སྐྱབས་བཅོལ་འཚོལ་བ་ཅིན་ ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་གིས་ ཁྱོད་ལུ་ བྱིན་རླབས་ལ་ལུ་ཅིག་ བྱིན་ཏེ་ ཁྱོད་ཀྱི་ལཱ་ཚུ་ནང་ ཕན་ཐོགས་ཅན་གྱི་ ཅ་ལ་ཅིག་ བྱིན་འོང་།

۞ وَتَرَى الشَّمْسَ اِذَا طَلَعَتْ تَّزٰوَرُ عَنْ كَهْفِهِمْ ذَاتَ الْيَمِيْنِ وَاِذَا غَرَبَتْ تَّقْرِضُهُمْ ذَاتَ الشِّمَالِ وَهُمْ فِيْ فَجْوَةٍ مِّنْهُۗ ذٰلِكَ مِنْ اٰيٰتِ اللّٰهِ ۗمَنْ يَّهْدِ اللّٰهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ وَمَنْ يُّضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهٗ وَلِيًّا مُّرْشِدًا ࣖ

wa tarasy-syamsa iżā ṭala‘at tazāwaru ‘an kahfihim żātal-yamīni wa iżā garabat taqriḍuhum żātasy-syimāli wa hum fī fajwatim minh(u), żālika min āyātillāh(i), may yahdillāhu fa huwal-muhtadi wa may yuḍlil falan tajida lahū waliyyam mursyidā(n).

དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ཉིམ་འཐོན་པའི་སྐབས་ ཁོང་གི་བྱག་ཕུག་ལས་ གཡས་ཁ་ཐུག་ལུ་ བསྒུར་སྟེ་ ཉིམ་ནུབ་པའི་སྐབས་ ཁོང་ཚུ་ལས་ གཡོན་ཁ་ཐུག་ལུ་ ཐག་རིང་སར་ ནང་ན་ ས་སྟོང་སྦོམ་ཅིག་ནང་ ༼བྱག་ཕུག་༽ ནང་སྡོད་པའི་སྐབས་ མཐོང་ཚུགས། འདི་ཚུ་ ༼ཨཱལ་ལཱ་གི་མཐོ་བའི་རྟགས་མཚན་༽ ལ་ལུ་ཅིག་ཨིན། གང་གིས་ཨཱལ་ལཱ་གིས་ལམ་སྟོན་འབད་མི་དེ་ ལམ་སྟོན་འབད་མི་དེ་ཨིན། དེ་ལས་ཁོ་གིས་ ག་ར་ལུ་ ལམ་བདའ་སྟེ་ འགྱོ་བ་ཅིན་ ཁྱོད་ཀྱིས་ཁོ་ལུ་ ལམ་སྟོན་འབད་ཚུགས་པའི་ གྲོགས་རམ་འབད་མི་ཅིག་ མཐོང་མི་ཚུགས།

وَتَحْسَبُهُمْ اَيْقَاظًا وَّهُمْ رُقُوْدٌ ۖوَّنُقَلِّبُهُمْ ذَاتَ الْيَمِيْنِ وَذَاتَ الشِّمَالِ ۖوَكَلْبُهُمْ بَاسِطٌ ذِرَاعَيْهِ بِالْوَصِيْدِۗ لَوِ اطَّلَعْتَ عَلَيْهِمْ لَوَلَّيْتَ مِنْهُمْ فِرَارًا وَّلَمُلِئْتَ مِنْهُمْ رُعْبًا

wa taḥsabuhum aiqāẓaw wa hum ruqūd(un), wa nuqallibuhum żātal-yamīni wa żātasy-syimāl(i), wa kalbuhum bāsiṭun żirā‘aihi bil-waṣīd(i), lawiṭṭala‘ta ‘alaihim lawallaita minhum firāraw wa lamuli'ta minhum ru‘bā(n).

དེ་ལས་ཁྱེད་ཀྱིས་ཁོང་ཚུ་གཉིད་མ་ལོག་ཟེར་མནོ་སྟེ་ གཉིད་ལོག་སྟེ་སྡོདཔ་ཨིན། དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་ཚུ་ གཡས་གཡོན་ལུ་ ཕར་ཚུར་བསྒྱིར་ཏེ་ ཁོང་གི་རོ་ཁྱི་གིས་ བྱག་ཕུག་སྒོ་གི་གདོང་ཁར་ ལགཔ་བཀྱག་སྟེ་ བཞག་ནུག། དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ཁོང་ཚུ་མཐོང་པ་ཅིན་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ངེས་པར་དུ་ཁོང་ལས་ ཕྱི་ཁར་འགྱོ་འོང་ དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ངེས་པར་དུ་ཁོང་ལས་ འདྲོག་བྱེལ་འཐབ་འོང་།

وَكَذٰلِكَ بَعَثْنٰهُمْ لِيَتَسَاۤءَلُوْا بَيْنَهُمْۗ قَالَ قَاۤىِٕلٌ مِّنْهُمْ كَمْ لَبِثْتُمْۗ قَالُوْا لَبِثْنَا يَوْمًا اَوْ بَعْضَ يَوْمٍۗ قَالُوْا رَبُّكُمْ اَعْلَمُ بِمَا لَبِثْتُمْۗ فَابْعَثُوْٓا اَحَدَكُمْ بِوَرِقِكُمْ هٰذِهٖٓ اِلَى الْمَدِيْنَةِ فَلْيَنْظُرْ اَيُّهَآ اَزْكٰى طَعَامًا فَلْيَأْتِكُمْ بِرِزْقٍ مِّنْهُ وَلْيَتَلَطَّفْ وَلَا يُشْعِرَنَّ بِكُمْ اَحَدًا

wa każālika ba‘aṡnāhum liyatasā'alū bainahum, qāla qā'ilum minhum kam labiṡtum, qālū labiṡnā yauman au ba‘ḍa yaum(in), qālū rabbukum a‘lamu bimā labiṡtum, fab‘aṡū aḥadakum biwariqikum hāżihī ilal-madīnati falyanẓur ayyuhā azkā ṭa‘āman falya'tikum birizqim minhu walyatalaṭṭaf wa lā yusy‘iranna bikum aḥadā(n).

དེ་ལས་ང་བཅས་ཀྱིས་ཁོང་ཚུ་གཅིག་གིས་གཅིག་ལུ་དྲི་བ་བཀོད་ནིའི་དོན་ལུ་ ལོང་བཅུག་ཡི། དེ་ལས་གཅིག་གིས་ “ཁྱོད་(ནཱ་ལུ་) ག་དེམ་ཅིག་སྡོད་ཡི་ག་?” ང་བཅས་ ཉིནམ་གཅིག་ཡང་ན་ ཉིནམ་གཅིག་གི་ཆ་ཤས་ཅིག་ ནཱ་ལུ་སྡོད་ཡི་ཟེར་ སླབ་ནུག། དེ་ལས་ གཞན་མི་ཅིག་གིས་ ཁྱོད་ག་དེམ་ཅིག་སྡོད་ཡི་ག་ ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་གིས་ ལེགས་ཤོམ་སྦེ་ཤེས་ དེ་འབདཝ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱི་དངུལ་གྱི་ཏི་རུ་འདི་འབག་སྟེ་ ཁྲོམ་ཁར་གཏང་ཞིནམ་ལས་ བཞེས་སྒོ་ག་ཅི་དྲགཔ་ཨིན་ན་ བལྟ་བཅུག་ དེ་ལས་ ཁྱོད་དང་གཅིག་ཁར་ འཁྱིད་དེ་ དྲགཔ་སྦེ་སྡོད་ཞིནམ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱི་སྐོར་ལས་ ག་ལུ་ཡང་ མ་སླབ།

اِنَّهُمْ اِنْ يَّظْهَرُوْا عَلَيْكُمْ يَرْجُمُوْكُمْ اَوْ يُعِيْدُوْكُمْ فِيْ مِلَّتِهِمْ وَلَنْ تُفْلِحُوْٓا اِذًا اَبَدًا

innahum iy yaẓharū ‘alaikum yarjumūkum au yu‘īdūkum fī millatihim wa lan tufliḥū iżan abadā(n).

ཁྱོད་ག་ཏེ་ཡོདཔ་ཨིན་ན་ ཤེས་རྟོགས་བྱུང་པ་ཅིན་ རྡོ་གིས་བརྡུང་ནི་དང་ ཡང་ན་ ཁོང་གི་ཆོས་ལུགས་ནང་ ལོག་འགྱོ་བཅུག་ནི་ དེ་ལས་ ཁྱོད་ནམ་ཡང་ མཐར་འཁྱོལ་མི་ཚུགས།”

وَكَذٰلِكَ اَعْثَرْنَا عَلَيْهِمْ لِيَعْلَمُوْٓا اَنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ وَّاَنَّ السَّاعَةَ لَا رَيْبَ فِيْهَاۚ اِذْ يَتَنَازَعُوْنَ بَيْنَهُمْ اَمْرَهُمْ فَقَالُوا ابْنُوْا عَلَيْهِمْ بُنْيَانًاۗ رَبُّهُمْ اَعْلَمُ بِهِمْۗ قَالَ الَّذِيْنَ غَلَبُوْا عَلٰٓى اَمْرِهِمْ لَنَتَّخِذَنَّ عَلَيْهِمْ مَّسْجِدًا

wa każālika a‘ṡarnā ‘alaihim liya‘lamū anna wa‘dallāhi ḥaqquw wa annas-sā‘ata lā raiba fīhā, iż yatanāza‘ūna bainahum amrahum fa qālubnū ‘alaihim bun-yānā(n), rabbuhum a‘lamu bihim, qālal-lażīna galabū ‘alā amrihim lanattakhiżanna ‘alaihim masjidā(n).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ མི་ཚུ་དང་གཅིག་ཁར་ བཀྲམ་སྟོན་འབད་ཡི་ དེ་ལས་ ཁོང་གིས་ ཨཱལ་ལཱ་གི་ཁས་བླངས་འདི་ བདེན་པ་དང་ དུས་ཚོད་ཀྱི་སྐོར་ལས་ དོགས་པ་མེདཔ་སྦེ་ ཤེས་ཚུགསཔ་བཟོ་ཡི། ཁོང་གིས་ ཁོང་གི་ལཱ་ཚུ་གི་སྐོར་ལས་ རྩོད་བསྡུར་འབད་བའི་སྐབས་ལུ་ "ཁོང་གི་བྱག་ཕུག་གུར་ལུ་ སྒྲིང་ཁྱིམ་ཅིག་རྐྱབ་སྟེ་ ཁོང་གི་གཙོ་བོ་གིས་ ཁོང་གི་སྐོར་ལས་ ལེགས་ཤོམ་སྦེ་ཤེས་ཟེར་སླབ་ནུག" ཁོང་གི་ལཱ་ཚུ་གི་ཐོག་ལུ་ དབང་ཚད་ཡོད་མི་འདི་གིས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ དེ་གུ་ལུ་ ངེས་པར་དུ་ཕྱག་འཚལ་སའི་ཁྱིམ་ཅིག་རྐྱབ་འོང་ཟེར་སླབ་ནུག

سَيَقُوْلُوْنَ ثَلٰثَةٌ رَّابِعُهُمْ كَلْبُهُمْۚ وَيَقُوْلُوْنَ خَمْسَةٌ سَادِسُهُمْ كَلْبُهُمْ رَجْمًاۢ بِالْغَيْبِۚ وَيَقُوْلُوْنَ سَبْعَةٌ وَّثَامِنُهُمْ كَلْبُهُمْ ۗقُلْ رَّبِّيْٓ اَعْلَمُ بِعِدَّتِهِمْ مَّا يَعْلَمُهُمْ اِلَّا قَلِيْلٌ ەۗ فَلَا تُمَارِ فِيْهِمْ اِلَّا مِرَاۤءً ظَاهِرًا ۖوَّلَا تَسْتَفْتِ فِيْهِمْ مِّنْهُمْ اَحَدًا ࣖ

sayaqūlūna ṡalāṡatur rābi‘uhum kalbuhum, wa yaqūlūna khamsatun sādisuhum kalbuhum rajmam bil-gaib(i), wa yaqūlūna sab‘atuw wa ṡāminuhum kalbuhum, qur rabbī a‘lamu bi‘iddatihim mā ya‘lamuhum illā qalīl(un), falā tumāri fīhim illā mirā'an ẓāhirā(n), wa lā tastafti fīhim minhum aḥadā(n).

ཤུལ་ལས་ (མི་ལ་ལུ་ཅིག་གིས་) སླབ་འོང་ "(ཁོང་གི་གྱངས་ཁ་) གསུམ་ (མི་) བཞི་པ་འདི་ རོ་ཁྱི་ཨིན།" དེ་ལས་ (གཞན་ཚུ་གིས་) "(ཁོང་གི་གྱངས་ཁ་) ལྔ་ (མི་) དྲུག་པ་འདི་ རོ་ཁྱི་ཨིན་" ཟེར་ རང་བཞིན་ལས་འདས་པའི་སྐོར་ལས་ ཕོ་ཚོད་དཔག་སྟེ་ སླབ་འོང་། དེ་ལས་ (གཞན་ཅིག་གིས་) "(ཁོང་གི་གྱངས་ཁ་) བདུན་ (མི་) བརྒྱད་པ་དེ་ རོ་ཁྱི་ཨིན།" ༼མུ་ཧ་མཱད་༽ ལུ་སླབ། "ངེ་གི་གཙོ་བོ་གིས་ ཁོང་གི་ཨང་གྲངས་འདི་ལེགས་ཤོམ་སྦེ་ཤེས། དག་པ་ཅིག་མ་གཏོགས་ ཁོང་གི་ཨང་གྲངས་འདི་ ག་གིས་ཡང་མི་ཤེས།" དེ་འབདཝ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ (མུ་ཧ་མཱད་) ཕྱིའི་རྩོད་པ་ཚུ་མ་གཏོགས་ ཁོང་གི་སྐོར་ལས་ རྩོད་པ་མ་རྐྱབ་པར་ ཁོང་གི་སྐོར་ལས་ ག་ལུ་ཡང་མ་དྲི།

وَلَا تَقُوْلَنَّ لِشَا۟يْءٍ اِنِّيْ فَاعِلٌ ذٰلِكَ غَدًاۙ

wa lā taqūlanna lisyai'in innī fā‘ilun żālika gadā(n).

དེ་ལས་ ནམ་ཡང་ ག་ཅི་ལུ་ཡང་ "ང་གིས་ ནངས་པ་ དྲོ་པ་ དེ་སྦེ་ ངེས་པར་དུ་འབད་འོང་" ཟེར་ མ་སླབ།

اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ اللّٰهُ ۖوَاذْكُرْ رَّبَّكَ اِذَا نَسِيْتَ وَقُلْ عَسٰٓى اَنْ يَّهْدِيَنِ رَبِّيْ لِاَقْرَبَ مِنْ هٰذَا رَشَدًا

illā ay yasyā'allāh(u), ważkur rabbaka iżā nasīta wa qul ‘asā ay yahdiyani rabbī li'aqraba min hāżā rasyadā(n).

མ་གཏོགས་ (སླབ་ཐོག་ལས་) "དཀོན་མཆོག་གིས་གནང་།" ཁྱོད་ཀྱིས་བརྗེད་སོང་པ་ཅིན་ ཁྱོད་རའི་གཙོ་བོ་དྲན་ཞིནམ་ལས་ "ངེ་གི་གཙོ་བོ་གིས་ ང་ལུ་ལམ་སྟོན་འབད་འོང་ཟེར་ རེ་བ་བསྐྱེད་དེ་ ང་འདི་ལས་ལྷག་སྟེ་ ༼བདེན་པ་ལུ་༽ ཉེ་འདབས་ལུ་ལྷོད་ཚུགས།

وَلَبِثُوْا فِيْ كَهْفِهِمْ ثَلٰثَ مِائَةٍ سِنِيْنَ وَازْدَادُوْا تِسْعًا

wa labiṡū fī kahfihim ṡalāṡa mi'atin sinīna wazdādū tis‘ā(n).

དེ་ལས་ ཁོང་ཆ་ཁྱབ་ བྱག་ཕུག་ནང་ ལོ་ངོ་བརྒྱ་གསུམ་དང་ ལོ་ངོ་༩ དེ་ཅིག་ སྡོད་ནུག།

قُلِ اللّٰهُ اَعْلَمُ بِمَا لَبِثُوْا ۚ لَهٗ غَيْبُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ اَبْصِرْ بِهٖ وَاَسْمِعْۗ مَا لَهُمْ مِّنْ دُوْنِهٖ مِنْ وَّلِيٍّۗ وَلَا يُشْرِكُ فِيْ حُكْمِهٖٓ اَحَدًا

qulillāhu a‘lamu bimā labiṡū, lahū gaibus-samāwāti wal-arḍ(i), abṣir bihī wa asmi‘, mā lahum min dūnihī miw waliyy(in), wa lā yusyriku fī ḥukmihī aḥadā(n).

དེ་ལས་ "ཁོང་ཆ་ཁྱབ་ག་དེམ་ཅིག་སྡོད་ཡི་ག་ ༼བྱག་ཕུག་ནང་ལུ་༽ དཀོན་མཆོག་གིས་ལེགས་ཤོམ་སྦེ་ཤེས། ཞིང་ཁམས་དང་ས་གཞི་ནང་ལུ་གསང་བཞག་ཡོད་མི་ཚུ་ག་ར་ཁོ་ལུ་ཡོདཔ་ཨིན། ཁོ་གི་མིག་ཏོ་འདི་ག་དེ་ཅིག་འོད་མདངས་ཅན་དང་ གོ་འདི་ག་དེ་ཅིག་ཤུགས་ཅན་ཨིན་ན? ཁོ་ལས་ལྷག་སྟེ་ ཁོང་ལུ་སྲུང་སྐྱོབ་འབད་མི་མེདཔ་ཨིན། གྲོས་ཐག་བཅད་པའི་སྐབས་ལུ་ ཁོ་གིས་ག་ཡང་ཁོ་གི་ཆ་རོགས་སྦེ་མ་བཞགཔ་ཨིན།"

وَاتْلُ مَآ اُوْحِيَ اِلَيْكَ مِنْ كِتَابِ رَبِّكَۗ لَا مُبَدِّلَ لِكَلِمٰتِهٖۗ وَلَنْ تَجِدَ مِنْ دُوْنِهٖ مُلْتَحَدًا

watlu mā ūḥiya ilaika min kitābi rabbik(a), lā mubaddila likalimātih(ī), wa lan tajida min dūnihī multaḥadā(n).

དེ་ལས་ཁྱོད་ལུ་གསལ་བསྒྲགས་འབད་མི་འདི་ ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་གི་ཀི་དེབ་ ༼ཀུ་རཱན་༽ ཟེར་མི་འདི་ བཀླགས་དགོ། ཁོ་གི་ཚིག་གྲུབ་ཚུ་ ག་ཅི་གིས་ཡང་བསྒྱུར་བཅོས་འབད་མི་ཚུགས། དེ་ལས་ཁྱོད་ཀྱིས་ཁོ་ལས་མ་གཏོགས་སྐྱབས་སུ་མི་འགྱུར།

وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَدٰوةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيْدُوْنَ وَجْهَهٗ وَلَا تَعْدُ عَيْنٰكَ عَنْهُمْۚ تُرِيْدُ زِيْنَةَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۚ وَلَا تُطِعْ مَنْ اَغْفَلْنَا قَلْبَهٗ عَنْ ذِكْرِنَا وَاتَّبَعَ هَوٰىهُ وَكَانَ اَمْرُهٗ فُرُطًا

waṣbir nafsaka ma‘al-lażīna yad‘ūna rabbahum bil-gadāti wal-‘asyiyyi yurīdūna wajhahū wa lā ta‘du ‘aināka ‘anhum, turīdu zīnatal-ḥayātid-dun-yā, wa lā tuṭi‘ man agfalnā qalbahū ‘an żikrinā wattaba‘a hawāhu wa kāna amruhū furuṭā(n).

ཁྱོད་ཀྱིས་ (མུ་ཧ་མཱད་) དྲོ་པ་དང་ཕྱི་རུ་ གཙོ་བོ་ལུ་འབོ་སྟེ་ ཁོ་གི་དགའ་སྤྲོ་ལུ་རེ་བ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་ལུ་ བཟོད་སྒོམ་འབད་དགོ། དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱི་མིག་ཏོ་ཚུ་ ཁོང་ལས་ མ་བལྟ་བར་སྡོད་དགོ། ང་བཅས་ཀྱིས་ ང་བཅས་ལུ་དྲན་ནིའི་དོན་ལུ་ སྣང་མེད་བཞག་མི་ཚུ་གི་སེམས་ཁར་མ་འགྱོ་བར་ ཁོང་གི་འདོད་ཆགས་དང་ གནས་སྟངས་ཚུ་གིས་ ཐིག་བརྒལ་མི་ཚུ་གི་རྗེས་སུ་མ་འབྲང་།

وَقُلِ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكُمْۗ فَمَنْ شَاۤءَ فَلْيُؤْمِنْ وَّمَنْ شَاۤءَ فَلْيَكْفُرْۚ اِنَّآ اَعْتَدْنَا لِلظّٰلِمِيْنَ نَارًاۙ اَحَاطَ بِهِمْ سُرَادِقُهَاۗ وَاِنْ يَّسْتَغِيْثُوْا يُغَاثُوْا بِمَاۤءٍ كَالْمُهْلِ يَشْوِى الْوُجُوْهَۗ بِئْسَ الشَّرَابُۗ وَسَاۤءَتْ مُرْتَفَقًا

wa qulil-ḥaqqu mir rabbikum, faman syā'a falyu'miw wa man syā'a falyakfur, innā a‘tadnā liẓ-ẓālimīna nārā(n), aḥāṭa bihim surādiquhā, wa iy yastagīṡū yugāṡū bimā'in kal-muhli yasywil-wujūh(a), bi'sasy-syarāb(u), wa sā'at murtafaqā(n).

དེ་ལས་ (མུ་ཧ་མཱད་) ལུ་ "བདེན་པ་འདི་ ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ལས་འོངམ་ཨིན། ག་གིས་ དད་པ་བསྐྱེད་དགོ་མནོ་བ་ཅིན་ དད་པ་བསྐྱེད་བཅུག། ག་གིས་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་པར་ དད་པ་བསྐྱེད་བཅུག།" ང་བཅས་ཀྱིས་ ངན་པ་འབད་མི་ཚུ་གི་དོན་ལུ་ དམྱལ་བ་གྲ་སྒྲིག་འབད་དེ་ཡོདཔ་ཨིན། གལ་སྲིད་ གྲོགས་རམ་གྱི་དོན་ལུ་ ༼འཐུང་ནི་༽ ཞུ་བ་ཅིན་ གདོང་མེ་བཏང་མི་ ལྕགས་བསྐོལ་བཟུམ་སྦེ་ ཆུ་བྱིན་འོང་། །དེ་ནི་སྡུག་ཤོས་འཐུང་བ་དང་སྡུག་ཤོས་ངལ་གསོ།

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ اِنَّا لَا نُضِيْعُ اَجْرَ مَنْ اَحْسَنَ عَمَلًاۚ

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti innā lā nuḍī‘u ajra man aḥsana ‘amalā(n).

དོན་དམ་པར་ དད་པ་བསྐྱེད་དེ་ དགེ་བ་འབད་མི་ཚུ་ ང་བཅས་ཀྱིས་ དགེ་བ་འབད་མི་ཚུ་གི་ གསོལ་རས་འཕྲོ་བརླག་མི་གཏང་།

اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ جَنّٰتُ عَدْنٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهِمُ الْاَنْهٰرُ يُحَلَّوْنَ فِيْهَا مِنْ اَسَاوِرَ مِنْ ذَهَبٍ وَّيَلْبَسُوْنَ ثِيَابًا خُضْرًا مِّنْ سُنْدُسٍ وَّاِسْتَبْرَقٍ مُّتَّكِـِٕيْنَ فِيْهَا عَلَى الْاَرَاۤىِٕكِۗ نِعْمَ الثَّوَابُۗ وَحَسُنَتْ مُرْتَفَقًا ࣖ

ulā'ika lahum jannātu ‘adnin tajrī min taḥtihimul-anhāru yuḥallauna fīhā min asāwira min żahabiw wa yalbasūna ṡiyāban khuḍram min sundusiw wa istabraqim muttaki'īna fīhā ‘alal-arā'ik(i), ni‘maṡ-ṡawāb(u), wa ḥasunat murtafaqā(n).

དེ་ཡང་ ཆུ་བོ་ཚུ་ འོག་ལུ་བཞུར་མི་ ཨ་དན་གྱི་ལྷ་ཡུལ་ཐོབ་མི་ཚུ་ཨིན། ༼དེ་ནང་ལུ་༽ གསེར་གྱི་ལག་གདུབ་ཚུ་གིས་ མཛེས་རྒྱན་བཏགས་ཏེ་ དར་གྱིས་བཟོ་མི་ གྱོན་ཆས་ལྗང་ཁུ་གྱོན་ཞིནམ་ལས་ མཛེས་སྡུག་ཅན་གྱི་ གདན་གུ་བརྟེན་ཏེ་ སྡོད་དོ་ཡོདཔ་ཨིན། །དེ་ནི་བྱ་དགའ་མཆོག་དང་ངལ་གནས་མཛེས་པ་སྟེ།

۞ وَاضْرِبْ لَهُمْ مَّثَلًا رَّجُلَيْنِ جَعَلْنَا لِاَحَدِهِمَا جَنَّتَيْنِ مِنْ اَعْنَابٍ وَّحَفَفْنٰهُمَا بِنَخْلٍ وَّجَعَلْنَا بَيْنَهُمَا زَرْعًاۗ

waḍrib lahum maṡalar rajulaini ja‘alnā li'aḥadihimā jannataini min a‘nābiw wa ḥafafnāhumā binakhliw wa ja‘alnā bainahumā zar‘ā(n).

དེ་ལས་ (མུ་ཧ་མཱད་) ལུ་ དཔེ་ཅིག་བྱིན་དགོ་ མི་གཉིས་ དེ་ལས་ གཅིག་ (མ་དད་པ་) ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་ལུ་ རྒུན་འབྲུམ་ལྡུམ་ར་གཉིས་བྱིན་ཏེ་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ལྡུམ་ར་གཉིས་ཆ་ར་ ཐང་ཤིང་གིས་ བསྐོར་ར་རྐྱབ་སྟེ་ དེ་གཉིས་ཀྱི་བར་ན་ (ལྡུམ་ར་ཚུ་) ང་བཅས་ཀྱིས་ ས་ཞིང་ཅིག་བཟོ་ཡི།

كِلْتَا الْجَنَّتَيْنِ اٰتَتْ اُكُلَهَا وَلَمْ تَظْلِمْ مِّنْهُ شَيْـًٔاۙ وَّفَجَّرْنَا خِلٰلَهُمَا نَهَرًاۙ

kiltal-jannataini ātat ukulahā wa lam taẓlim minhu syai'ā(n), wa fajjarnā khilālahumā naharā(n).

ལྡུམ་ར་གཉིས་ཆ་ར་གིས་ ཤིང་འབྲས་བཏོན་ཏེ་ ཤིང་འབྲས་ཚུ་ དུམ་གྲ་ཅིག་ཡང་ མར་ཕབ་མ་འགྱོ་བར་ ལྡུམ་ར་གཉིས་ཀྱི་བར་ན་ ཆུ་བོ་ཚུ་ བཞུར་ཡི།

وَّكَانَ لَهٗ ثَمَرٌۚ فَقَالَ لِصَاحِبِهٖ وَهُوَ يُحَاوِرُهٗٓ اَنَا۠ اَكْثَرُ مِنْكَ مَالًا وَّاَعَزُّ نَفَرًا

wa kāna lahū ṡamar(un), fa qāla liṣāḥibihī wa huwa yuḥāwiruhū ana akṡaru minka mālaw wa a‘azzu nafarā(n).

དེ་ལས་ཁོ་ལུ་རྒྱུ་ནོར་ལེ་ཤ་ཡོདཔ་ལས་ ཁོ་གིས་ཁོ་དང་གཅིག་ཁར་ ཁ་སླབ་པའི་སྐབས་ ཁོ་རའི་ཆ་རོགས་ལུ་ ངེ་གི་རྒྱུ་ནོར་འདི་ཁྱོད་ལས་མངམ་ཡོདཔ་ལས་ ངེ་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་མི་ཚུ་ ཤུགས་ཆེཝ་ཨིན་ཟེར་སླབ་ནུག།

وَدَخَلَ جَنَّتَهٗ وَهُوَ ظَالِمٌ لِّنَفْسِهٖۚ قَالَ مَآ اَظُنُّ اَنْ تَبِيْدَ هٰذِهٖٓ اَبَدًاۙ

wa dakhala jannatahū wa huwa ẓālimul linafsih(ī), qāla mā aẓunnu an tabīda hāżihī abadā(n).

དེ་ལས་ཁོ་རང་ལུ་གནོད་པ་བཀལ་བའི་བསམ་སྤྱོད་དང་གཅིག་ཁར་ ཁོ་རའི་ལྡུམ་ར་ནང་འཛུལ་ནུག། ང་གིས་ ལྡུམ་ར་འདི་ རྟག་བུ་རང་ མེདཔ་འགྱོ་འོང་ཟེར་ མནོཝ་མས།

وَّمَآ اَظُنُّ السَّاعَةَ قَاۤىِٕمَةً وَّلَىِٕنْ رُّدِدْتُّ اِلٰى رَبِّيْ لَاَجِدَنَّ خَيْرًا مِّنْهَا مُنْقَلَبًا

wa mā aẓunnus-sā‘ata qā'imataw wa la'ir rudittu ilā rabbī la'ajidanna khairam minhā munqalabā(n).

དེ་ལས་ ང་གིས་ མྱ་ངན་འབད་བའི་ཉིནམ་འདི་ འོང་ནི་མེདཔ་སྦེ་ མནོཝ་མ་ཚད་ ང་རང་ ངེ་གི་གཙོ་བོ་ལུ་ལོག་འོང་པ་ཅིན་ འདི་ལས་ལྷག་སྟེ་ ལོག་འགྱོ་སའི་ས་སྒོ་ལེགས་ཤོམ་ཅིག་ ངེས་པར་དུ་ཐོབ་འོང་ཟེར་ མནོཝ་མས།"

قَالَ لَهٗ صَاحِبُهٗ وَهُوَ يُحَاوِرُهٗٓ اَكَفَرْتَ بِالَّذِيْ خَلَقَكَ مِنْ تُرَابٍ ثُمَّ مِنْ نُّطْفَةٍ ثُمَّ سَوّٰىكَ رَجُلًاۗ

qāla lahū ṣāḥibuhū wa huwa yuḥāwiruhū akafarta bil-lażī khalaqaka min turābin ṡumma min nuṭfatin ṡumma sawwāka rajulā(n).

ཁོ་གི་ཆ་རོགས་ ༼དད་པ་བསྐྱེད་མི་༽ གིས་ ཁོ་དང་གཅིག་ཁར་ ཁ་སླབ་པའི་སྐབས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ༼དཀོན་མཆོག་༽ ཁྱོད་ལུ་ ཐལཝ་ལས་ དེ་ལས་ མངལ་ཆུའི་ཐིགས་པ་ལས་ བཟོ་སྟེ་ དེ་ལས་ ཁྱོད་ལུ་ མི་ཡང་དག་ཅིག་བཟོ་མི་ལུ་ ཡིད་ཆེས་མེདཔ་ཨིན་ན?

لٰكِنَّا۠ هُوَ اللّٰهُ رَبِّيْ وَلَآ اُشْرِكُ بِرَبِّيْٓ اَحَدًا

lākinna huwallāhu rabbī wa lā usyriku birabbī aḥadā(n).

དེ་འབདཝ་ད་ ང་གིས་ (ཡིད་ཆེས་འབདཝ་ཨིན་) ཁོ་ངེ་གི་གཙོ་བོ་ ཨཱལ་ལཱ་ཨིནམ་ལས་ ང་གིས་ ངེ་གི་གཙོ་བོ་དང་གཅིག་ཁར་ ག་ནི་ཡང་ མཉམ་འབྲེལ་མི་འབད།

وَلَوْلَآ اِذْ دَخَلْتَ جَنَّتَكَ قُلْتَ مَا شَاۤءَ اللّٰهُ ۙ لَا قُوَّةَ اِلَّا بِاللّٰهِ ۚاِنْ تَرَنِ اَنَا۠ اَقَلَّ مِنْكَ مَالًا وَّوَلَدًاۚ

wa lau lā iż dakhalta jannataka qulta mā syā'allāh(u), lā quwwata illā billāh(i), in tarani ana aqalla minka mālaw wa waladā(n).

དེ་ལས་ ཁྱོད་རའི་ལྡུམ་ར་ནང་འཛུལ་བའི་སྐབས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ "Masya Allah, la quwwata illa billah" ཟེར་མ་སླབ་མི་འདི་ ག་ཅི་འབད་ཨིན་ན?

فَعَسٰى رَبِّيْٓ اَنْ يُّؤْتِيَنِ خَيْرًا مِّنْ جَنَّتِكَ وَيُرْسِلَ عَلَيْهَا حُسْبَانًا مِّنَ السَّمَاۤءِ فَتُصْبِحَ صَعِيْدًا زَلَقًاۙ

fa ‘asā rabbī ay yu'tiyani khairam min jannatika wa yursila ‘alaihā ḥusbānam minas-samā'i fa tuṣbiḥa ṣa‘īdan zalaqā(n).

དེ་འབདཝ་ལས་ ངེ་གི་གཙོ་བོ་གིས་ ཁྱོད་ཀྱི་ལྡུམ་ར་ལས་ ལེགས་ཤོམ་ཅིག་ ང་ལུ་བྱིན་འོང་ཟེར་ རེ་བ་བསྐྱེདཔ་ཨིན། དེ་ལས་ཁོ་གིས་ཁྱོད་ཀྱི་ལྡུམ་ར་ནང་ལུ་ གནམ་ཁ་ལས་གློག་མེ་བཏང་སྟེ་ ལྡུམ་ར་འདི་ ས་འཇམ་པོ་ལུ་འགྱུར་སོང་ནུག།

اَوْ يُصْبِحَ مَاۤؤُهَا غَوْرًا فَلَنْ تَسْتَطِيْعَ لَهٗ طَلَبًا

au yuṣbiḥa mā'uhā gauran falan tastaṭī‘a lahū ṭalabā(n).

ཡང་ན་ཆུ་འདི་ས་ནང་ལུ་འཛུལ་སོང་པ་ཅིན་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ལོག་སྟེ་རང་ འཚོལ་མི་ཚུགས།”

وَاُحِيْطَ بِثَمَرِهٖ فَاَصْبَحَ يُقَلِّبُ كَفَّيْهِ عَلٰى مَآ اَنْفَقَ فِيْهَا وَهِيَ خَاوِيَةٌ عَلٰى عُرُوْشِهَا وَيَقُوْلُ يٰلَيْتَنِيْ لَمْ اُشْرِكْ بِرَبِّيْٓ اَحَدًا

wa uḥīṭa biṡamarihī fa aṣbaḥa yuqallibu kaffaihi ‘alā mā anfaqa fīhā wa hiya khāwiyatun ‘alā ‘urūsyihā wa yaqūlu yā laitanī lam usyrik birabbī aḥadā(n).

དེ་ལས་ ཁོ་གི་རྒྱུ་ནོར་ཚུ་ མེདཔ་བཏང་ཞིནམ་ལས་ ཁོ་གིས་ ཟད་འགྲོ་བཏང་མི་ལུ་ ལགཔ་གི་ལགཔ་གི་མཐའམ་བསྒྱིར་ཏེ་ ༼བློ་འགྱོད་ཀྱི་རྟགས་མཚན་༽ དེ་ལས་ ལྕངམ་འདི་ དེ་གི་རྒྱབ་སྐྱོར་དང་གཅིག་ཁར་ འབབ་སོང་ནུག།

وَلَمْ تَكُنْ لَّهٗ فِئَةٌ يَّنْصُرُوْنَهٗ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَمَا كَانَ مُنْتَصِرًاۗ

wa lam takul lahū fi'atuy yanṣurūnahū min dūnillāhi wa mā kāna muntaṣirā(n).

དེ་ལས་ ཨཱལ་ལཱ་མ་གཏོགས་ ཁོ་ལུ་ གྲོགས་རམ་འབད་ཚུགས་པའི་ སྡེ་ཚན་གཞན་མེདཔ་ཨིན། དེ་ལས་ཁོ་གིས་རང་ལུ་སྲུང་སྐྱོབ་འབད་མི་ཚུགས།

هُنَالِكَ الْوَلَايَةُ لِلّٰهِ الْحَقِّۗ هُوَ خَيْرٌ ثَوَابًا وَّخَيْرٌ عُقْبًا ࣖ

hunālikal-walāyatu lillāhil-ḥaqq(i), huwa khairun ṡawābaw wa khairun ‘uqbā(n).

དེ་ཁར་གྲོགས་རམ་འདི་ བདེན་པ་ཤོས་ཨིན་མི་ ཨཱལ་ལཱ་ལས་རྐྱངམ་ཅིག་འོང་། ཁོ་ ༼བྱིན་མི་༽ དྲག་ཤོས་དང་ ༼བྱིན་མི་༽ དྲག་ཤོས་ཨིན།

وَاضْرِبْ لَهُمْ مَّثَلَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا كَمَاۤءٍ اَنْزَلْنٰهُ مِنَ السَّمَاۤءِ فَاخْتَلَطَ بِهٖ نَبَاتُ الْاَرْضِ فَاَصْبَحَ هَشِيْمًا تَذْرُوْهُ الرِّيٰحُ ۗوَكَانَ اللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ مُّقْتَدِرًا

waḍrib lahum maṡalal-ḥayātid-dun-yā kamā'in anzalnāhu minas-samā'i fakhtalaṭa bihī nabātul-arḍi fa aṣbaḥa hasyīman tażrūhur-riyāḥ(u), wa kānallāhu ‘alā kulli syai'im muqtadirā(n).

དེ་ལས་ ཁོང་ལུ་ འཛམ་གླིང་གི་མི་ཚེ་གི་སྐོར་ལས་ དཔེ་གཏམ་ཅིག་བཟོ་སྟེ་ ང་བཅས་ཀྱིས་ གནམ་ཁ་ལས་ ཆརཔ་བཏང་མི་ ཆུ་བཟུམ་སྦེ་ འཛམ་གླིང་ནང་ སྔོ་ཤིང་ཚུ་ལུ་ འཚོ་བཅུད་བྱིན་ཞིནམ་ལས་ དེ་ལས་ རླུང་གིས་ འཕུར་འགྱོཝ་ད་ སྐམ་འགྱོཝ་ཨིན། དེ་ལས་ཨཱལ་ལཱ་འདི་ ག་ར་གི་ཐོག་ལུ་ དབང་ཚད་ཅན་ཨིན།

اَلْمَالُ وَالْبَنُوْنَ زِيْنَةُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۚ وَالْبٰقِيٰتُ الصّٰلِحٰتُ خَيْرٌ عِنْدَ رَبِّكَ ثَوَابًا وَّخَيْرٌ اَمَلًا

al-mālu wal-banūna zīnatul-ḥayātid-dun-yā, wal-bāqiyātuṣ-ṣāliḥātu khairun ‘inda rabbika ṡawābaw wa khairun amalā(n).

རྒྱུ་ནོར་དང་ཨ་ལོ་ཚུ་ འཇིག་རྟེན་གྱི་མི་ཚེ་གི་མཛེས་རྒྱན་ཨིན་རུང་ འཕྲོ་མཐུད་དེ་རང་ ལཱ་ལེགས་ཤོམ་འབད་མི་འདི་ ཁྱོད་རའི་གཙོ་བོ་གི་གདོང་ཁར་ ཁེ་ཕན་ལེགས་ཤོམ་དང་ རེ་བ་ལེགས་ཤོམ་ཅིག་ཨིན།

وَيَوْمَ نُسَيِّرُ الْجِبَالَ وَتَرَى الْاَرْضَ بَارِزَةًۙ وَّحَشَرْنٰهُمْ فَلَمْ نُغَادِرْ مِنْهُمْ اَحَدًاۚ

wa yauma nusayyirul-jibāla wa taral-arḍa bārizah(tan), wa ḥasyarnāhum falam nugādir minhum aḥadā(n).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ གངས་རི་བདའ་སྟེ་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ས་གཞི་འདི་ ལེབ་ལེབ་སྦེ་མཐོང་སྟེ་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་ཚུ་ ༼མི་ཆ་མཉམ་༽ བསྡུ་སྟེ་ ཁོང་ག་ཡང་ བཞག་མི་བཏུབ།

وَعُرِضُوْا عَلٰى رَبِّكَ صَفًّاۗ لَقَدْ جِئْتُمُوْنَا كَمَا خَلَقْنٰكُمْ اَوَّلَ مَرَّةٍۢ ۖبَلْ زَعَمْتُمْ اَلَّنْ نَّجْعَلَ لَكُمْ مَّوْعِدًا

wa ‘uriḍū ‘alā rabbika ṣaffā(n), laqad ji'tumūnā kamā khalaqnākum awwala marratim bal za‘amtum allan naj‘ala lakum mau‘idā(n).

དེ་ལས་ཁོང་ཚུ་ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་གི་གདོང་ཁར་ གྱལ་རིམ་སྦེ་འབག་འོང་། ༼ཨཱལ་ལཱ་གིས་སླབ་མི་ནང་༽ “ང་བཅས་ཀྱིས་ཁྱོད་ལུ་འགོ་དང་པ་བཟོ་ཡོདཔ་བཟུམ་སྦེ་ ཁྱོད་ང་བཅས་ལུ་འོང་ཡི་ ཁྱོད་ཀྱིས་ གན་ཡིག་འདི་ ང་བཅས་ཀྱིས་ཁྱོད་ལུ་དུས་ཚོད་གཏན་འཁེལ་མི་འབད་ཟེར་མནོཝ་མས།”

وَوُضِعَ الْكِتٰبُ فَتَرَى الْمُجْرِمِيْنَ مُشْفِقِيْنَ مِمَّا فِيْهِ وَيَقُوْلُوْنَ يٰوَيْلَتَنَا مَالِ هٰذَا الْكِتٰبِ لَا يُغَادِرُ صَغِيْرَةً وَّلَا كَبِيْرَةً اِلَّآ اَحْصٰىهَاۚ وَوَجَدُوْا مَا عَمِلُوْا حَاضِرًاۗ وَلَا يَظْلِمُ رَبُّكَ اَحَدًا ࣖ

wa wuḍi‘al-kitābu fa taral-mujrimīna musyfiqīna mimmā fīhi wa yaqūlūna yā wailatanā mā lihāżal-kitābi lā yugādiru ṣagīrataw wa lā kabīratan illā aḥṣāhā, wa wajadū mā ‘amilū ḥaḍirā(n), wa lā yaẓlimu rabbuka aḥadā(n).

དེ་ལས་ ཀི་དེབ་འདི་ ༼ལཱ་གི་ཐོ་བཀོད་༽ བཀལ་ཞིནམ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ སྡིག་ཅན་ཚུ་ དེ་ནང་ ༼བྲིས་ཡོདཔ་ཨིན་ན༽ འདྲོག་བྱེལ་འཐབ་སྟེ་ ང་བཅས་ག་དེ་སྦེ་ སྐྱོ་སྣང་ཅན་ཨིན་ན་ དེབ་འདི་ག་ཅི་སྨོ་ ག་ནི་ཡང་ མ་བཞག་པར་ ཆུང་ཀུ་དང་སྦོམ་ ག་ར་ཐོ་བཀོད་འབད་དེ་ཡོདཔ་ཨིན་ ཟེར་སླབ་སྟེ་ ཁོང་གིས་ ༼བྲིས་ཡོདཔ་༽ ག་ཅི་རང་འབད་ཡི་ག་ མཐོང་འོང་། ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་གིས་ག་ལུ་ཡང་འཛོལ་བ་མི་འབད།

وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ كَانَ مِنَ الْجِنِّ فَفَسَقَ عَنْ اَمْرِ رَبِّهٖۗ اَفَتَتَّخِذُوْنَهٗ وَذُرِّيَّتَهٗٓ اَوْلِيَاۤءَ مِنْ دُوْنِيْ وَهُمْ لَكُمْ عَدُوٌّۗ بِئْسَ لِلظّٰلِمِيْنَ بَدَلًا

wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīs(a), kāna minal-jinni fa fasaqa ‘an amri rabbih(ī), afa tattakhiżūnahū wa żurriyyatahū auliyā'a min dūnī wa hum lakum ‘aduww(un), bi'sa liẓ-ẓālimīna badalā(n).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཕོ་ཉ་ཚུ་ལུ་ ཨ་དཱམ་ལུ་ཕྱག་འཚལ་ཟེར་སླབ་པའི་སྐབས་ལུ་ སེམས་ཁར་དྲན་དགོ། དེ་འབདཝ་ལས་ ཁོང་གིས་ སཱ་ཏཱན་མ་གཏོགས་ ཕྱག་འཚལ་ནུག། ཁོ་(སྡེ་ཚན་) ཇིན་ལས་ཨིནམ་ལས་ ཁོ་གིས་ ཁོ་རའི་གཙོ་བོ་གི་བཀའ་ལུ་མ་ཉན་པར་བཞགཔ་ཨིན། ང་མ་གཏོགས་ ཁོ་གི་བུ་བརྒྱུད་གཞན་ཚུ་ ཁྱེད་ཀྱི་དགྲ་སྦེ་སྡོད་རུང་ ཁྱེད་ཆ་ཁྱབ་ཀྱིས་ འགོ་ཁྲིདཔ་སྦེ་བཟོ་ནི་འདི་ འོས་འབབ་ཡོདཔ་ཨིན་ན? འཛོལ་བ་འབད་མི་གི་ཚབ་ལུ་ (ཨཱལ་ལཱ་) སྦེ་ གནམ་མེད་ས་མེད་ ངན་པ་ (བདུད་) ཨིན།

۞ مَآ اَشْهَدْتُّهُمْ خَلْقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَلَا خَلْقَ اَنْفُسِهِمْۖ وَمَا كُنْتُ مُتَّخِذَ الْمُضِلِّيْنَ عَضُدًا

mā asyhattuhum khalqas-samāwāti wal-arḍi wa lā khalqa anfusihim, wa mā kuntu muttakhiżal-muḍillīna ‘aḍudā(n).

ང་གིས་ ཁོང་ཚུ་ ༼བདུད་དང་ཁོ་གི་བརྒྱུད་པ་ཚུ་༽ ཞིང་ཁམས་དང་ས་གཞི་བཟོ་བའི་དཔང་པོ་འབད་བར་མ་འབག་འོང་ དེ་ལས་ ཁོང་ར་གིས་བཟོ་མི་ཡང་མེན། དེ་ལས་ ལམ་འཛོལ་བ་ཚུ་ ང་གིས་ གྲོགས་རམ་འབད་མི་སྦེ་ མི་བཟོ།

وَيَوْمَ يَقُوْلُ نَادُوْا شُرَكَاۤءِيَ الَّذِيْنَ زَعَمْتُمْ فَدَعَوْهُمْ فَلَمْ يَسْتَجِيْبُوْا لَهُمْ وَجَعَلْنَا بَيْنَهُمْ مَّوْبِقًا

wa yauma yaqūlu nādū syurakā'iyal-lażīna za‘amtum fa da‘auhum falam yastajībū lahum wa ja‘alnā bainahum maubiqā(n).

དེ་ལས་ ཉིནམ་འདི་ལུ་ ཁོ་གིས་ "ཁྱོད་ཀྱིས་ ཁྱོད་རའི་མཐུན་ཕྱོགས་སྦེ་བརྩི་མི་ཚུ་ ང་ལུ་འབོ་ཟེར་སླབ་ནུག" དེ་ལས་ཁོང་གིས་ཁོ་ལུ་འབོ་ཡི་ དེ་འབདཝ་ད་ ཁོང་གིས་ (མཐུན་ཕྱོགས་མཐུན་ཕྱོགས་ཚུ་གིས་) ལན་མ་བཏབ་པར་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་ལུ་ གཏོར་བཤིག་གཏང་སའི་ས་ཁོངས་ (དམྱལ་བ་) བཟོ་ཡི།

وَرَاَ الْمُجْرِمُوْنَ النَّارَ فَظَنُّوْٓا اَنَّهُمْ مُّوَاقِعُوْهَا وَلَمْ يَجِدُوْا عَنْهَا مَصْرِفًا ࣖ

wa ra'al-mujrimūnan nāra fa ẓannū annahum muwāqi‘ūhā wa lam yajidū ‘anhā maṣrifā(n).

དེ་ལས་སྡིག་ཅན་ཚུ་གིས་ དམྱལ་བ་མཐོངམ་ད་ དེ་ནང་ལུ་འཛུལ་འོང་ཟེར་དོགས་པ་བསྐྱེད་དེ་ དེ་ལས་ ལོག་འགྱོ་སའི་ལམ་ཅིག་ཡང་ མ་ཐོབ་པས།

وَلَقَدْ صَرَّفْنَا فِيْ هٰذَا الْقُرْاٰنِ لِلنَّاسِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ اَكْثَرَ شَيْءٍ جَدَلًا

wa laqad ṣarrafnā fī hāżal-qur'āni lin-nāsi min kulli maṡal(in), wa kānal-insānu akṡara syai'in jadalā(n).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ མི་ཚུ་ལུ་ ཀུ་རཱན་འདི་ནང་ དཔེ་གཏམ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཐོག་ལས་ ལོག་སྟེ་རང་ འགྲེལ་བཤད་རྐྱབ་སྟེ་ཡོད། དེ་འབདཝ་ད་ མི་ཚུ་གིས་ རྩོད་བསྡུར་མང་ཤོས་རང་ འབདཝ་ཨིན།

وَمَا مَنَعَ النَّاسَ اَنْ يُّؤْمِنُوْٓا اِذْ جَاۤءَهُمُ الْهُدٰى وَيَسْتَغْفِرُوْا رَبَّهُمْ اِلَّآ اَنْ تَأْتِيَهُمْ سُنَّةُ الْاَوَّلِيْنَ اَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذَابُ قُبُلًا

wa mā mana‘an-nāsa ay yu'minū iż jā'ahumul-hudā wa yastagfirū rabbahum illā an ta'tiyahum sunnatul-awwalīna au ya'tiyahumul-‘ażābu qubulā(n).

དེ་ལས་ མི་ཚུ་ལུ་ ལམ་སྟོན་འོང་པའི་སྐབས་ དད་པ་བསྐྱེད་བཅུག་མི་ ག་ནི་ཡང་མེདཔ་ལས་ ཧེ་མའི་མི་ཚུ་ལུ་ ༼ཨཱལ་ལཱ་གི་ཁྲིམས་ལུགས་ ལག་ལེན་འཐབ་སྟེ་ཡོད་མི་༽ འོང་ནི་དང་ ཡང་ན་ ཉེས་ཁྲིམས་ངོ་མ་འོང་ནི་འདི་མ་གཏོགས་ གཞན་ག་ནི་ཡང་མེདཔ་ཨིན།

وَمَا نُرْسِلُ الْمُرْسَلِيْنَ اِلَّا مُبَشِّرِيْنَ وَمُنْذِرِيْنَۚ وَيُجَادِلُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِالْبَاطِلِ لِيُدْحِضُوْا بِهِ الْحَقَّ وَاتَّخَذُوْٓا اٰيٰتِيْ وَمَآ اُنْذِرُوْا هُزُوًا

wa mā nursilul-mursalīna illā mubasysyirīna wa munżirīn(a), wa yujādilul-lażīna kafarū bil-bāṭili liyudḥiḍū bihil-ḥaqqa wattakhażū āyātī wa mā unżirū huzuwā(n).

ང་བཅས་ཀྱིས་ སྐུ་ཚབ་ཚུ་ བཀའ་དྲིན་བསྐྱང་མི་དང་ ཉེན་བརྡ་བྱིན་མི་ཚུ་སྦེ་ མ་གཏང་པར་ བཏང་ཡི། དེ་འབདཝ་ད་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་གིས་ བདེན་པ་འདི་ མེདཔ་བཏང་ཚུགས་ནིའི་དོན་ལུ་ རྫུན་མའི་ཐོག་ལས་ རྩོད་པ་རྐྱབ་སྟེ་ ངེ་གི་ཚིག་དང་ དེ་ཚུ་ལུ་ ཉེན་བརྡ་འབད་མི་ཚུ་ མགུ་སྐོར་རྐྱབ་ཨིན།

وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ ذُكِّرَ بِاٰيٰتِ رَبِّهٖ فَاَعْرَضَ عَنْهَا وَنَسِيَ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُۗ اِنَّا جَعَلْنَا عَلٰى قُلُوْبِهِمْ اَكِنَّةً اَنْ يَّفْقَهُوْهُ وَفِيْٓ اٰذَانِهِمْ وَقْرًاۗ وَاِنْ تَدْعُهُمْ اِلَى الْهُدٰى فَلَنْ يَّهْتَدُوْٓا اِذًا اَبَدًا

wa man aẓlamu mimman żukkira bi'āyāti rabbihī fa a‘raḍa ‘anhā wa nasiya mā qaddamat yadāh(u), innā ja‘alnā ‘alā qulūbihim akinnatan ay yafqahūhu wa fī āżānihim waqrā(n), wa in tad‘uhum ilal-hudā falay yahtadū iżan abadā(n).

དེ་ལས་ མི་གཅིག་གིས་ རང་གི་གཙོ་བོ་གི་ཚིག་ཚུ་གིས་ ཉེན་བརྡ་འབད་དེ་ དེ་ལས་ དེ་ཚུ་ལས་ ཕྱིར་ལོག་སྟེ་ ལགཔ་གཉིས་ཀྱིས་འབད་མི་འདི་ བརྗེད་སོངཔ་ལས་ དྲང་བདེན་མེདཔ་ ག་ཡོདཔ་སྨོ? ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་གི་སེམས་ཁར་ ༼ཁོང་གིས་ཧ་གོ་མ་ཚུགསཔ་སྦེ་༽ བཀག་བཞག་སྟེ་ ༼ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་གི་རྣ་བ་ལུ་ཡང་ བཀག་བཞག་ཡོདཔ་ཨིན། ཁྱོད་ཀྱིས་ (མུ་ཧ་མཱད་) ལམ་སྟོན་ལུ་འབོ་རུང་ ཁོང་གིས་ དུས་ནམ་ཡང་ ལམ་སྟོན་ཐོབ་མི་ཚུགས།

وَرَبُّكَ الْغَفُوْرُ ذُو الرَّحْمَةِۗ لَوْ يُؤَاخِذُهُمْ بِمَا كَسَبُوْا لَعَجَّلَ لَهُمُ الْعَذَابَۗ بَلْ لَّهُمْ مَّوْعِدٌ لَّنْ يَّجِدُوْا مِنْ دُوْنِهٖ مَوْىِٕلًا

wa rabbukal-gafūru żur-raḥmah(ti), lau yu'ākhiżuhum bimā kasabū la‘ajjala lahumul-‘ażāb(a), bal lahum mau‘idul lay yajidū min dūnihī mau'ilā(n).

ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་འདི་ དགོངས་ཡངས་གནང་མི་ཨིནམ་ལས་ སྙིང་རྗེ་ཡོདཔ་ཨིན། གལ་སྲིད་ཁོང་གིས་ ཁོང་གི་ལཱ་ལུ་ ཉེས་ཁྲིམས་བཀལ་དགོ་པ་ཅིན་ ཉེས་ཁྲིམས་མགྱོགས་པ་རང་ བཀལ་འོང་། དེ་འབདཝ་ད་ ཁོང་གི་དོན་ལུ་ དུས་ཚོད་ངེས་ཏིག་ཅིག་ཡོདཔ་ད་ དེ་བསྒང་ ཁོང་གིས་ ཁོ་ལས་ སྐྱབས་བཅོལ་མ་ཐོབ།

وَتِلْكَ الْقُرٰٓى اَهْلَكْنٰهُمْ لَمَّا ظَلَمُوْا وَجَعَلْنَا لِمَهْلِكِهِمْ مَّوْعِدًا ࣖ

wa tilkal-qurā ahlaknāhum lammā ẓalamū wa ja‘alnā limahlikihim mau‘idā(n).

དེ་ལས་ ༼དེ་ནང་སྡོད་མི་ཚུ་༽ ང་བཅས་ཀྱིས་ མ་འགྲིགསཔ་འབད་བའི་སྐབས་ གཏོར་བཤིག་གཏང་ཡི་ དེ་ལས་ གཏོར་བཤིག་གཏང་ནིའི་དོན་ལུ་ དུས་ཚོད་ངེས་ཏིག་ཅིག་ བཀོད་དེ་ཡོདཔ་ཨིན།

وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِفَتٰىهُ لَآ اَبْرَحُ حَتّٰٓى اَبْلُغَ مَجْمَعَ الْبَحْرَيْنِ اَوْ اَمْضِيَ حُقُبًا

wa iż qāla mūsā lifatāhu lā abraḥu ḥattā abluga majma‘al-baḥraini au amḍiya ḥuqubā(n).

དེ་ལས་ མུ་ས་གིས་ ཁོ་རའི་གཡོགཔོ་ལུ་ "ང་གིས་ མཚོ་གཉིས་ཀྱི་ མཐུན་ལམ་མ་ལྷོདཔ་ལས་ ལམ་འགྱོ་ནི་འདི་ མཚམས་འཇོག་མི་འབད། ཡང་ན་ ལོ་ངོ་ལེ་ཤ་ཅིག་གི་རིང་ལུ་ ལམ་འགྱོ་ནི་ཨིན།"

فَلَمَّا بَلَغَا مَجْمَعَ بَيْنِهِمَا نَسِيَا حُوْتَهُمَا فَاتَّخَذَ سَبِيْلَهٗ فِى الْبَحْرِ سَرَبًا

falammā balagā majma‘a bainihimā nasiyā ḥūtahumā fattakhaża sabīlahū fil-baḥri sarabā(n).

དེ་འབདཝ་ལས་ ཁོང་གཉིས་ མཚོ་གཉིས་ཀྱི་ འཛོམས་འདུ་ནང་ ལྷོདཔ་ད་ ཉ་འདི་ བརྗེད་སོངཔ་ལས་ ༼ཉ་འདི་༽ མཆོང་སྟེ་ མཚོ་ནང་ འགྱོ་ནུག།

فَلَمَّا جَاوَزَا قَالَ لِفَتٰىهُ اٰتِنَا غَدَاۤءَنَاۖ لَقَدْ لَقِيْنَا مِنْ سَفَرِنَا هٰذَا نَصَبًا

falammā jāwazā qāla lifatāhu ātinā gadā'anā laqad laqīnā min safarinā hāżā naṣabā(n).

དེ་ལས་ ཁོང་ཆ་ཁྱབ་ ༼ས་གནས་དེ་ཁར་ལས་ འགྱོ་ཚརཝ་ད་༽ མུ་ས་གིས་ ཁོ་རའི་གཡོགཔོ་ལུ་ ང་བཅས་ཀྱི་ཟ་འཐུང་འདི་ ནཱ་ལུ་འབག་ཤོག་ ང་བཅས་འགྲུལ་སྐྱོད་ལས་ དཀའཝ་སྤྱད་དེ་ཡོད་ཟེར་སླབ་ནུག།

قَالَ اَرَاَيْتَ اِذْ اَوَيْنَآ اِلَى الصَّخْرَةِ فَاِنِّيْ نَسِيْتُ الْحُوْتَۖ وَمَآ اَنْسٰىنِيْهُ اِلَّا الشَّيْطٰنُ اَنْ اَذْكُرَهٗۚ وَاتَّخَذَ سَبِيْلَهٗ فِى الْبَحْرِ عَجَبًا

qāla ara'aita iż awainā ilaṣ-ṣakhrati fa innī nasītul-ḥūt(a), wa mā ansānīhu illasy-syaiṭanu an ażkurah(ū), wattakhaża sabīlahū fil-baḥri ‘ajabā(n).

དེ་ལས་ ཁོ་གིས་ ཧེ་མ་ རྡོ་གུར་ སྐྱབས་བཅོལ་འཚོལ་བའི་སྐབས་ ཉ་འདི་ བརྗེད་སོངཔ་ལས་ བདུད་མ་གཏོགས་ གཞན་ག་ནི་ཡང་ བརྗེད་མ་ཚུགསཔ་ལས་ ཉ་འདི་ མཚོ་ནང་ ལམ་མ་འདྲཝ་སྦེ་ འགྱོ་ཡི་ཟེར་ ཁྱོད་ཀྱིས་ཤེས་ག་ཟེར་ སླབ་ནུག།

قَالَ ذٰلِكَ مَا كُنَّا نَبْغِۖ فَارْتَدَّا عَلٰٓى اٰثَارِهِمَا قَصَصًاۙ

qāla żālika mā kunnā nabg(i), fartaddā ‘alā āṡārihimā qaṣaṣā(n).

ཁོ་གིས་ (མོ་ཟེས་) ང་བཅས་ཀྱིས་འཚོལ་མི་དེ་ (ས་གནས་) ཨིན་མས་ཟེར་སླབ་ནུག དེ་ལས་ ཁོང་གཉིས་ རྐང་རྗེས་ངོ་མ་བདའ་སྟེ་ ལོག་འོང་ཡི།

فَوَجَدَا عَبْدًا مِّنْ عِبَادِنَآ اٰتَيْنٰهُ رَحْمَةً مِّنْ عِنْدِنَا وَعَلَّمْنٰهُ مِنْ لَّدُنَّا عِلْمًا

fa wajadā ‘abdam min ‘ibādinā ātaināhu raḥmatam min ‘indinā wa ‘allamnāhu mil ladunnā ‘ilmā(n).

དེ་ལས་ཁོང་གཉིས་ཀྱིས་ ང་བཅས་ཀྱི་ཕྱོགས་ལས་ སྙིང་རྗེ་གནང་མི་དང་ ང་བཅས་ཀྱི་ཕྱོགས་ལས་ ཤེས་ཡོན་སྟོན་མི་ གཡོགཔོ་ཅིག་དང་ཕྱད་ནུག།

قَالَ لَهٗ مُوْسٰى هَلْ اَتَّبِعُكَ عَلٰٓى اَنْ تُعَلِّمَنِ مِمَّا عُلِّمْتَ رُشْدًا

qāla lahū mūsā hal attabi‘uka ‘alā an tu‘allimani mimmā ‘ullimta rusydā(n).

མུ་སཱ་གིས་ཁོ་ལུ་ ཁྱོད་ཀྱིས་ལམ་སྟོན་སྟོན་མི་ ༼ཤེས་ཡོན་བདེན་པ་༽ ང་ལུ་སྟོན་བཅུག་ནིའི་དོན་ལུ་ ང་ཁྱོད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་ཚུགས་ག་ཟེར་སླབ་ནུག།

قَالَ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا

qāla innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).

ཁོ་གིས་ལན་ལུ་ ཁྱོད་ཀྱིས་ང་ལུ་བཟོད་སྒོམ་འབད་མི་ཚུགས།

وَكَيْفَ تَصْبِرُ عَلٰى مَا لَمْ تُحِطْ بِهٖ خُبْرًا

wa kaifa taṣbiru ‘alā mā lam tuḥiṭ bihī khubrā(n).

དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ག་ཅི་ཅིག་ལུ་ ཤེས་ཡོན་ལངམ་སྦེ་མེད་པའི་སྐབས་ ག་དེ་སྦེ་ བཟོད་སྒོམ་འབད་ཚུགས་ནི་སྨོ?”

قَالَ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ صَابِرًا وَّلَآ اَعْصِيْ لَكَ اَمْرًا

qāla satajidunī in syā'allāhu ṣābiraw wa lā a‘ṣī laka amrā(n).

ཁོ་གིས་ (མོ་ཟེས) གིས་ "དཀོན་མཆོག་གིས་གནང་པ་ཅིན་ ཁྱོད་ཀྱིས་ང་ལུ་ བཟོད་སྒོམ་གྱི་མི་ཅིག་མཐོང་འོང་ དེ་ལས་ ང་གིས་ཁྱོད་ལུ་ ག་ཅི་གི་ཐད་ལས་འབད་རུང་ ངོ་རྒོལ་མི་འབད།"

قَالَ فَاِنِ اتَّبَعْتَنِيْ فَلَا تَسْـَٔلْنِيْ عَنْ شَيْءٍ حَتّٰٓى اُحْدِثَ لَكَ مِنْهُ ذِكْرًا ࣖ

qāla fa inittaba‘tanī falā tas'alnī ‘an syai'in ḥattā uḥdiṡa laka minhu żikrā(n).

ཁྱོད་ཀྱིས་ངེ་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་པ་ཅིན་ ང་གིས་ཁྱོད་ལུ་གསལ་བཤད་མ་འབད་ཚུན་ཚོད་ ང་ལུ་ག་ཅི་གི་སྐོར་ལས་ཡང་མ་དྲིས་ཟེར་སླབ་ནུག

فَانْطَلَقَاۗ حَتّٰٓى اِذَا رَكِبَا فِى السَّفِيْنَةِ خَرَقَهَاۗ قَالَ اَخَرَقْتَهَا لِتُغْرِقَ اَهْلَهَاۚ لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا اِمْرًا

fanṭalaqā, ḥattā iżā rakibā fis-safīnati khara ahā, qāla akharaqtahā litugriqa ahlahā, laqad ji'ta syai'an imrā(n).

དེ་ལས་ཁོང་གཉིས་ ལམ་འགྱོ་སྟེ་ གྲུ་ནང་འཛེགས་ཞིནམ་ལས་ ཁོ་གིས་ གྲུ་ནང་ དོང་གཅིག་བཟོ་ནུག། ཁོ་གིས་ (མོ་ཟེས) གིས་ གྲུ་ནང་ འགྲུལ་པ་ཚུ་ ཆུ་ནང་ ཐིམ་བཅུག་ནིའི་དོན་ལུ་ ག་ཅི་འབད་ གྲུ་ནང་ དོང་ བཟོ་ཡི་ག་ཟེར་ སླབ་ནུག། ངོ་མ་རང་ ཁྱོད་ཀྱིས་འཛོལ་བ་སྦོམ་ཅིག་འབད་ཡི།

قَالَ اَلَمْ اَقُلْ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا

qāla alam aqul innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).

ཁྱོད་ཀྱིས་ངོ་མ་རང་ང་ལུ་བཟོད་སྒོམ་འབད་མི་ཚུགས་ཟེར་ ང་གིས་ཁྱོད་ལུ་མ་སླབ་ག?

قَالَ لَا تُؤَاخِذْنِيْ بِمَا نَسِيْتُ وَلَا تُرْهِقْنِيْ مِنْ اَمْرِيْ عُسْرًا

qāla lā tu'ākhiżnī bimā nasītu wa lā turhiqnī min amrī ‘usrā(n).

ཁོ་གིས་ (མོ་ཟེས) གིས་ ང་གིས་ བརྗེད་སོང་མི་ལུ་ ཉེས་ཁྲིམས་མ་བཀལ་ དེ་ལས་ ངེ་གི་ལཱ་ཚུ་ནང་ དཀའ་ངལ་ག་ནི་ཡང་ མ་བཀལ་ཟེར་ སླབ་ནུག།

فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰٓى اِذَا لَقِيَا غُلٰمًا فَقَتَلَهٗ ۙقَالَ اَقَتَلْتَ نَفْسًا زَكِيَّةً؈ۢبِغَيْرِ نَفْسٍۗ لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا نُّكْرًا ۔

fanṭalaqā, ḥattā iżā laqiyā gulāman fa qatalah(ū), qāla aqatalta nafsan zakiyyatam bigairi nafs(in), laqad ji'ta syai'an nukrā(n).

དེ་ལས་ཁོང་གཉིས་ཀ་འགྱོ་ནུག། དེ་ལས་ཁོང་གཉིས་ཀྱིས་ གཞོནམ་ཅིག་དང་མ་ཕྱད་ཚུན་ཚོད་ བསད་ནུག། ཁོ་གིས་ མི་གཞན་ཅིག་བསད་མི་ལུ་བརྟེན་ཏེ་མེན་པར་ ཁྱོད་ཀྱིས་ སེམས་གཙང་མ་ཅིག་ ག་ཅི་འབད་བསད་སྨོ? ངོ་མ་རང་ ཁྱོད་ཀྱིས་ གནམ་མེད་ས་མེད་ འཛོལ་བ་འབད་ཡི་ཟེར་ སླབ་ནུག།

۞ قَالَ اَلَمْ اَقُلْ لَّكَ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا

qāla alam aqul laka innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).

ཁྱོད་ཀྱིས་ང་ལུ་བཟོད་སྒོམ་མི་ཚུགས་ཟེར་ང་གིས་ཁྱེད་ལུ་མ་སླབས་པས་ཟེར་སླབས་ནུག།།

قَالَ اِنْ سَاَلْتُكَ عَنْ شَيْءٍۢ بَعْدَهَا فَلَا تُصٰحِبْنِيْۚ قَدْ بَلَغْتَ مِنْ لَّدُنِّيْ عُذْرًا

qāla in sa'altuka ‘an syai'im ba‘dahā falā tuṣāḥibnī, qad balagta mil ladunnī ‘użrā(n).

དེ་ལས་ ཁོ་གིས་ ཁྱོད་ལུ་ འདི་གི་ཤུལ་ལས་ ག་ཅི་གི་སྐོར་ལས་ དྲི་བ་བཀོད་པ་ཅིན་ ང་ལུ་ ད་ལས་ཕར་ ཁྱོད་དང་གཅིག་ཁར་ འགྱོ་མ་བཅུག་ཟེར་ སླབ་ནུག།

فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَتَيَآ اَهْلَ قَرْيَةِ ِۨاسْتَطْعَمَآ اَهْلَهَا فَاَبَوْا اَنْ يُّضَيِّفُوْهُمَا فَوَجَدَا فِيْهَا جِدَارًا يُّرِيْدُ اَنْ يَّنْقَضَّ فَاَقَامَهٗ ۗقَالَ لَوْ شِئْتَ لَتَّخَذْتَ عَلَيْهِ اَجْرًا

fanṭalaqā, ḥattā iżā atayā ahla qaryatinistaṭ‘amā ahlahā fa abau ay yuḍayyifūhumā fa wajadā fīhā jidāray yurīdu ay yaqaḍḍa fa aqāmah(ū), qāla lau syi'ta lattakhażta ‘alaihi ajrā(n).

དེ་ལས་ཁོང་གཉིས་འགྱོ་ནུག། དེ་ལས་ ཁོང་གཉིས་ རྒྱལ་ཁབ་གཅིག་གི་མི་སེར་ཚུ་ལུ་ འོང་པའི་སྐབས་ མི་སེར་ཚུ་གིས་ སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་བཅུག་ཟེར་ སླབ་རུང་ ཁོང་གིས་ ༼རྒྱལ་ཁབ་དེ་གི་མི་སེར་ཚུ་གིས་༽ སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་བཅུག་མ་བཏུབ་ལས་ ཁོང་གཉིས་ཀྱིས་ ཁྱིམ་གྱི་གྱང་ཚུ་ ཧ་ལམ་རྡིབ་འགྱོ་དོ་ཡོདཔ་ ༼རྒྱལ་ཁབ་དེ་ནང་༽ མཐོང་ཞིནམ་ལས་ ཁོ་གིས་ ཕྲང་ཏང་ཏ་བཟོ་ཡི། ཁོ་གིས་ (མོ་ཟེས) གིས་ "ཁྱོད་ལུ་དགོ་པ་ཅིན་ ཁྱོད་ཀྱིས་ དེ་གི་དོན་ལུ་ གསོལ་རས་ཞུ་ཚུགས།"

قَالَ هٰذَا فِرَاقُ بَيْنِيْ وَبَيْنِكَۚ سَاُنَبِّئُكَ بِتَأْوِيْلِ مَا لَمْ تَسْتَطِعْ عَّلَيْهِ صَبْرًا

qāla hāżā firāqu bainī wa bainik(a), sa'unabbi'uka bita'wīli mā lam tastaṭī‘ ‘alaihi ṣabrā(n).

ཁྱོད་དང་ང་གཉིས་ཀྱི་བར་ན་དབྱེ་བ་འདི་ ཁྱོད་ཀྱིས་བཟོད་མ་ཚུགས་པའི་བྱ་བ་ཚུ་གི་སྐོར་ལས་ འགྲེལ་བཤད་ཅིག་བྱིན་འོང་ཟེར་གསུངས་ནུག།

اَمَّا السَّفِيْنَةُ فَكَانَتْ لِمَسٰكِيْنَ يَعْمَلُوْنَ فِى الْبَحْرِ فَاَرَدْتُّ اَنْ اَعِيْبَهَاۗ وَكَانَ وَرَاۤءَهُمْ مَّلِكٌ يَّأْخُذُ كُلَّ سَفِيْنَةٍ غَصْبًا

ammas-safīnatu fa kānat limasākīna ya‘malūna fil-baḥri fa arattu an a‘ībahā, wa kāna warā'ahum malikuy ya'khużu kulla safīnatin gaṣbā(n).

གྲུ་འདི་ མཚོ་ནང་ལཱ་འབད་མི་ མི་སྤྱང་ཀ་ཚུ་གི་ཨིན་པས། ང་གིས་ དེ་མེདཔ་བཏང་ནི་གི་ འཆར་གཞི་བརྩམས་ཏེ་ ག་ཅི་སྨོ་ཟེར་བ་ཅིན་ ཁོང་གི་ཧེ་མ་ གྲུ་ག་ར་བཟུང་མི་ རྒྱལ་པོ་ཅིག་ཡོདཔ་ཨིན།

وَاَمَّا الْغُلٰمُ فَكَانَ اَبَوَاهُ مُؤْمِنَيْنِ فَخَشِيْنَآ اَنْ يُّرْهِقَهُمَا طُغْيَانًا وَّكُفْرًا ۚ

wa ammal-gulāmu fa kāna abawāhu mu'minaini fa khasyīnā ay yurhiqahumā ṭugyānaw wa kufrā(n).

གཞོནམ་འདི་གི་སྐོར་ལས་ ༼ཆོས་ལུགས་མ་དད་པ་༽ ཁོ་གི་ཕམ་གཉིས་ དད་པ་བསྐྱེད་མི་ཅིག་ཨིནམ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོ་གིས་ འཛོལ་བ་དང་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་པར་ བཀག་ཆ་འབད་འོང་ཟེར་ འདྲོགས་ཏེ་སྡོད་ཡི།

فَاَرَدْنَآ اَنْ يُّبْدِلَهُمَا رَبُّهُمَا خَيْرًا مِّنْهُ زَكٰوةً وَّاَقْرَبَ رُحْمًا

fa aradnā ay yubdilahumā rabbuhumā khairam minhu zakātaw wa aqraba ruḥmā(n).

དེ་ལས་ང་བཅས་ཀྱིས་ དཀོན་མཆོག་གིས་ ཁོ་གི་ཚབ་ལུ་ གཞན་མི་ (ཨ་ལོ་) དེ་ལས་ གཙང་སྦྲ་ལེགས་ཤོམ་ཡོད་མི་ (ཨ་ལོ་) དེ་ལས་ བརྩེ་བ་ཆེ་བའི་ (ཁོ་གི་ཨའི་དང་ཨ་པ་ལུ་) བཙུགས་འོང་།

وَاَمَّا الْجِدَارُ فَكَانَ لِغُلٰمَيْنِ يَتِيْمَيْنِ فِى الْمَدِيْنَةِ وَكَانَ تَحْتَهٗ كَنْزٌ لَّهُمَا وَكَانَ اَبُوْهُمَا صَالِحًا ۚفَاَرَادَ رَبُّكَ اَنْ يَّبْلُغَآ اَشُدَّهُمَا وَيَسْتَخْرِجَا كَنْزَهُمَا رَحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَۚ وَمَا فَعَلْتُهٗ عَنْ اَمْرِيْۗ ذٰلِكَ تَأْوِيْلُ مَا لَمْ تَسْطِعْ عَّلَيْهِ صَبْرًاۗ ࣖ

wa ammal-jidāru fa kāna ligulāmaini yatīmaini fil-madīnati wa kāna taḥtahū kanzul lahumā wa kāna abūhumā ṣāliḥā(n), fa arāda rabbuka ay yablugā asyuddahumā wa yastakhrijā kanzahumā raḥmatam mir rabbik(a), wa mā fa‘altuhū ‘an amrī, żālika ta'wīlu mā lam tasṭī‘ ‘alaihi ṣabrā(n).

དེ་ལས་ ཁྱིམ་གྱི་གྱང་འདི་ ཁྲོམ་ཁར་ཡོད་པའི་ དྭ་ཕྲུག་གཉིས་ཀྱི་ འོག་ལུ་ ཁོང་གཉིས་ཀྱི་དོན་ལུ་ བང་མཛོད་བཞག་སྟེ་ཡོདཔ་ད་ ཁོང་གི་ཨ་པ་ ཆོས་ལུགས་ལུ་དད་པ་བསྐྱེད་མི་ མི་ཅིག་ཨིན་པས། དེ་འབདཝ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་གིས་ ཁོང་གཉིས་ཆ་ར་ རྒས་ཤོས་ལུ་ལྷོད་ནི་དང་ གཉིས་ཆ་ར་གིས་ ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ལས་ སྙིང་རྗེ་སྦེ་ གསོག་འཇོག་འབད་མི་ཚུ་ ཟད་འགྲོ་བཏང་དགོཔ་སྦེ་ ཐུགས་འདོད་བསྐྱེད་ནུག། ང་གིས་ག་ཅི་འབད་ཡི་ག་ ང་རའི་ཐུགས་དགོངས་དང་འཁྲིལ་ཏེ་མེན། འ་ནི་འདི་ ཁྱོད་ཀྱིས་བཟོད་མ་ཚུགས་པའི་ བྱ་སྤྱོད་ཀྱི་འགྲེལ་བཤད་ཨིན།"

وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنْ ذِى الْقَرْنَيْنِۗ قُلْ سَاَتْلُوْا عَلَيْكُمْ مِّنْهُ ذِكْرًا ۗ

wa yas'alūnaka ‘an żil qarnain(i), qul sa'atlū ‘alaikum minhu żikrā(n).

དེ་ལས་ཁོང་གིས་ཁྱོད་(མུ་ཧ་མཱད་)ལུ་ ཟུལ་ཀར་ནཱའི་སྐོར་ལས་དྲི་ཡི། ང་གིས་ཁྱོད་ལུ་སྒྲུང་འདི་ལྷག་འོང་ཟེར་སླབ།

اِنَّا مَكَّنَّا لَهٗ فِى الْاَرْضِ وَاٰتَيْنٰهُ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ سَبَبًا ۙ

innā makkannā lahū fil-arḍi wa ātaināhu min kulli syai'in sababā(n).

ང་བཅས་ཀྱིས་ཁོ་ལུ་འཛམ་གླིང་ནང་ལུ་གནས་རིམ་ཅིག་བྱིན་ཏེ་ ག་ར་ཐོབ་ནིའི་དོན་ལུ་ ལམ་ཅིག་བྱིན་ཡོདཔ་ཨིན།

فَاَتْبَعَ سَبَبًا

fa atba‘a sababā(n).

དེ་འབདཝ་ལས་ཁོ་གིས་ལམ་ཅིག་བདའ་ནུག།

حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَغْرِبَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَغْرُبُ فِيْ عَيْنٍ حَمِئَةٍ وَّوَجَدَ عِنْدَهَا قَوْمًا ەۗ قُلْنَا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِمَّآ اَنْ تُعَذِّبَ وَاِمَّآ اَنْ تَتَّخِذَ فِيْهِمْ حُسْنًا

Ḥattā iżā balaga magribasy-syamsi wajadahā tagrubu fī ‘ainin ḥami'atiw wa wajada ‘indahā qaumā(n), qulnā yā żal-qarnaini immā an tu‘ażżiba wa immā an tattakhiża fīhim ḥusnā(n).

དེ་ལས་ ཉིམ་ནུབ་པའི་ས་ཁོངས་ནང་ ལྷོདཔ་ད་ ༼ཉིམ༽ འདམ་རྫབ་ཀྱི་མཚོ་ནགཔོ་ནང་ ནུབ་པའི་སྐབས་ མཐོང་སྟེ་ དེ་ཁར་ མི་ཅིག་ ༼ཆོས་ལུགས་མེད་མི་ཚུ་༽ མཐོང་ནུག། ང་བཅས་ཀྱིས་ "ཨོ་ ཟུལ་ཀར་ནཱིན་ ཁྱོད་ཀྱིས་ཁོང་ལུ་ཉེས་ཆད་བཀལ་ཚུགས་ནི་དང་ ཡང་ན་ ལེགས་ཤོམ་འབད་ཚུགས་ནི་ཨིན་ (ཡིད་ཆེས་བསྐྱེད་བཅུག)" ཟེར་སླབ་ཅི།

قَالَ اَمَّا مَنْ ظَلَمَ فَسَوْفَ نُعَذِّبُهٗ ثُمَّ يُرَدُّ اِلٰى رَبِّهٖ فَيُعَذِّبُهٗ عَذَابًا نُّكْرًا

qāla ammā man ẓalama fa saufa nu‘ażżibuhū ṡumma yuraddu ilā rabbihī fa yu‘ażżibuhū ‘ażāban nukrā(n).

དེ་ལས་ ཁོ་གིས་ (Zulkarnain) གིས་ ག་གིས་ མི་དྲང་བདེན་འབད་མི་ལུ་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཉེས་ཁྲིམས་བཀལ་འོང་ དེ་ལས་ ཁོ་ར་ ཁོ་རའི་གཙོ་བོ་ལུ་ ལོག་གཏང་འོང་ དེ་ལས་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ ཉེས་ཁྲིམས་ཧ་ཅང་གིས་ དྲག་པོ་སྦེ་ བཀལ་འོང་ཟེར་ཨིན་པས།

وَاَمَّا مَنْ اٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَهٗ جَزَاۤءً ۨالْحُسْنٰىۚ وَسَنَقُوْلُ لَهٗ مِنْ اَمْرِنَا يُسْرًا ۗ

wa ammā man āmana wa ‘amila ṣāliḥan fa lahū jazā'anil-ḥusnā, wa sanaqūlu lahū min amrinā yusrā(n).

དད་པ་བསྐྱེད་དེ་ ལཱ་ལེགས་ཤོམ་འབད་མི་འདི་ལུ་ དྲག་ཤོས་ཐོབ་འོང་ དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོ་ལུ་ ང་བཅས་ཀྱི་བཀའ་རྒྱ་འཇམ་ཏོང་ཏོ་ཚུ་ བརྡ་སྤྲོད་འབད་འོང་།"

ثُمَّ اَتْبَعَ سَبَبًا

Ṡumma atba‘a sababā(n).

དེ་ལས་ཁོ་གིས་ (སོ་སོ་) ལམ་བདའ་ནུག།

حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَطْلِعَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَطْلُعُ عَلٰى قَوْمٍ لَّمْ نَجْعَلْ لَّهُمْ مِّنْ دُوْنِهَا سِتْرًا ۙ

Ḥattā iżā balaga maṭli‘asy-syamsi wajadahā taṭlu‘u ‘alā qaumil lam naj‘al lahum min dūnihā sitrā(n).

དེ་ལས་ཁོ་གིས་ ཉི་མ་ཤར་སའི་ས་ཁོངས་ནང་ ལྷོདཔ་ད་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཉི་མའི་འོད་ལས་ ཉེན་སྲུང་མ་འབད་མི་ མི་རིགས་ཅིག་ལུ་ ཉི་མ་ཤར་སར་མཐོང་ནུག།

كَذٰلِكَۗ وَقَدْ اَحَطْنَا بِمَا لَدَيْهِ خُبْرًا

każālik(a), wa qad aḥaṭnā bimā ladaihi khubrā(n).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོ་གི་ནང་ལུ་ཡོད་མི་ཚུ་ག་ར་ཤེས། (Zulkarnain)

ثُمَّ اَتْبَعَ سَبَبًا

Ṡumma atba‘a sababā(n).

དེ་ལས་ཁོ་གིས་ལམ་ཅིག་བཏོན་ཡོདཔ་ཨིན།

حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ بَيْنَ السَّدَّيْنِ وَجَدَ مِنْ دُوْنِهِمَا قَوْمًاۙ لَّا يَكَادُوْنَ يَفْقَهُوْنَ قَوْلًا

Ḥattā iżā balaga bainas-saddaini wajada min dūnihimā qaumal lā yakādūna yafqahūna qaulā(n).

རི་གཉིས་ཀྱི་བར་ན་ལྷོདཔ་ཚུན་ཚོད་ ༼རི་གཉིས་ཀྱི་༽ རྒྱབ་ཁར་ ཁ་སླབ་མི་འདི་ ཧ་གོ་མ་ཚུགས་པའི་ མི་ཚུ་མཐོང་ནུག།

قَالُوْا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِنَّ يَأْجُوْجَ وَمَأْجُوْجَ مُفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِ فَهَلْ نَجْعَلُ لَكَ خَرْجًا عَلٰٓى اَنْ تَجْعَلَ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ سَدًّا

qālū yā żal-qarnaini inna ya'jūja wa ma'jūja mufsidūna fil-arḍi fahal naj‘alu laka kharjan ‘alā an taj‘alā bainanā wa bainahum saddā(n).

དེ་ལས་ ཁོང་གིས་ "ཨོ་ ཟུལ་ཀར་ནཱའིན། ངོ་མ་རང་ ཡག་ཇུ་དང་ མཀ་ཇུ་ (སེམས་ཅན་) ཚུ་གིས་ འཛམ་གླིང་ནང་ གནོད་སྐྱོན་བརྐྱབ་མི་ སེམས་ཅན་ཚུ་ཨིནམ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ང་བཅས་དང་ཁོང་གཉིས་ཀྱི་བར་ན་ བར་ཆད་བཟོ་ནིའི་དོན་ལུ་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁྱོད་ལུ་ གསོལ་རས་ཅིག་ བྱིན་ཚུགས་ག་ཟེར་ སླབ་ནུག།

قَالَ مَا مَكَّنِّيْ فِيْهِ رَبِّيْ خَيْرٌ فَاَعِيْنُوْنِيْ بِقُوَّةٍ اَجْعَلْ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ رَدْمًا ۙ

qāla mā makkannī fīhi rabbī fa a‘īnūnī biquwwatin aj‘al bainakum wa bainahum radmā(n).

དེ་ལས་ ཁོ་གིས་ དཀོན་མཆོག་གིས་ ང་ལུ་བྱིན་མི་འདི་ ལེགས་ཤོམ་ཨིན་ཟེར་ ༼ཁྱོད་ཀྱི་གསོལ་རས་ལས་༽ དེ་འབདཝ་ལས་ ང་ལུ་ སྟོབས་ཤུགས་ཀྱི་གྲོགས་རམ་འབད་གནང་ དེ་ལས་ ཁྱོད་དང་ཁོང་གཉིས་ཀྱི་བར་ན་ བར་ཆད་བཟོ་ཚུགས།

اٰتُوْنِيْ زُبَرَ الْحَدِيْدِۗ حَتّٰىٓ اِذَا سَاوٰى بَيْنَ الصَّدَفَيْنِ قَالَ انْفُخُوْا ۗحَتّٰىٓ اِذَا جَعَلَهٗ نَارًاۙ قَالَ اٰتُوْنِيْٓ اُفْرِغْ عَلَيْهِ قِطْرًا ۗ

Ātūnī zubaral-ḥadīd(i), ḥattā iżā sāwā bainaṣ-ṣadafaini qālanfukhū, ḥattā iżā ja‘alahū nārā(n), qāla ātūnī ufrig ‘alaihi qiṭrā(n).

ང་ལུ་ལྕགས་ཀྱི་དུམ་བུ་ཚུ་བྱིན་གནང་།” ལྕགས་འདི་ གངས་རི་གི་མགུ་ཏོ་གཉིས་ལུ་ འདྲ་མཉམ་སྦེ་མ་སྦྱར་ཚུན་ཚོད་ ཁོ་གིས་སླབ་མི་ནང་ "མེ་འདི་ མེ་དམརཔོ་བཟུམ་སྦེ་འགྱོ་བའི་སྐབས་ ང་ལུ་ཟངས་འདི་ བསྐོལ་བཞག་སྟེ་ ལྕགས་ཚ་པོ་གུ་བླུགས་ཚུགས་ཟེར་སླབ་ནུག"

فَمَا اسْطَاعُوْٓا اَنْ يَّظْهَرُوْهُ وَمَا اسْتَطَاعُوْا لَهٗ نَقْبًا

famasṭā‘ū ay yaẓharūhu wa mastaṭā‘ū lahū naqbā(n).

དེ་འབདཝ་ལས་ ཁོང་ཆ་ཁྱབ་ (གཡག་ཇུ་དང་ མཀ་ཇུ་) དེ་ནང་ འཛེགས་མ་ཚུགསཔ་མ་ཚད་ དེ་ནང་ དོང་ཡང་ བཟོ་མ་ཚུགསཔ་ཨིན་པས།

قَالَ هٰذَا رَحْمَةٌ مِّنْ رَّبِّيْۚ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ رَبِّيْ جَعَلَهٗ دَكَّاۤءَۚ وَكَانَ وَعْدُ رَبِّيْ حَقًّا ۗ

qāla hāżā raḥmatum mir rabbī, fa iżā jā'a wa‘du rabbī ja‘alahū dakkā'(a), wa kāna wa‘du rabbī ḥaqqā(n).

ཁོ་གིས་ (Zulkarnain) གིས་ "འདི་ (གྱང་) ངེ་གི་གཙོ་བོ་ལས་ བྱིན་རླབས་ཨིནམ་ལས་ ངེ་གི་གཙོ་བོ་གི་ཁས་བླངས་འདི་ འོང་པའི་སྐབས་ ཁོ་གིས་ མེདཔ་བཏང་འོང་ དེ་ལས་ ངེ་གི་གཙོ་བོ་གི་ཁས་བླངས་འདི་ བདེན་པ་ཨིན་ཟེར་ སླབ་ནུག།"

۞ وَتَرَكْنَا بَعْضَهُمْ يَوْمَىِٕذٍ يَّمُوْجُ فِيْ بَعْضٍ وَّنُفِخَ فِى الصُّوْرِ فَجَمَعْنٰهُمْ جَمْعًا ۙ

wa taraknā ba‘ḍahum yauma'iżiy yamūju fī ba‘ḍiw wa nufikha fiṣ-ṣūri fa jama‘nāhum jam‘ā(n).

དེ་ལས་ དེ་ཉིནམ་ལུ་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་ཚུ་ གཅིག་གིས་གཅིག་ལུ་ སླ་བསྲེ་རྐྱབ་བཅུག་སྟེ་ དུང་སྒྲ་བཏང་པའི་སྐབས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་ཆ་ཁྱབ་ གཅིག་ཁར་བསྡུ་འོང་།

وَّعَرَضْنَا جَهَنَّمَ يَوْمَىِٕذٍ لِّلْكٰفِرِيْنَ عَرْضًا ۙ

wa ‘araḍnā jahannama yauma'iżil lil-kāfirīna ‘arḍā(n).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ དེ་ཉིནམ་ལུ་ དམྱལ་བ་གསལ་ཏོག་ཏོ་སྦེ་ དམྱལ་བ་སྟོན་ནི་ཨིན།

ۨالَّذِيْنَ كَانَتْ اَعْيُنُهُمْ فِيْ غِطَاۤءٍ عَنْ ذِكْرِيْ وَكَانُوْا لَا يَسْتَطِيْعُوْنَ سَمْعًا ࣖ

allażīna kānat a‘yunuhum fī giṭā'in ‘an żikrī wa kānū lā yastaṭī‘ūna sam‘ā(n).

(མིང་ཅན་) མིག་ཏོ་(སེམས་)བཀབ་སྟེ་ཡོད་མི་ཚུ་གིས་ ངེ་གི་རྟགས་མཚན་ཚུ་ མཐོང་མ་ཚུགསཔ་ལས་ གོ་མ་ཚུགསཔ་ཨིན།

اَفَحَسِبَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اَنْ يَّتَّخِذُوْا عِبَادِيْ مِنْ دُوْنِيْٓ اَوْلِيَاۤءَ ۗاِنَّآ اَعْتَدْنَا جَهَنَّمَ لِلْكٰفِرِيْنَ نُزُلًا

afaḥasibal-lażīna kafarū ay yattakhiżū ‘ibādī min dūnī auliyā'(a), innā a‘tadnā jahannama lil-kāfirīna nuzulā(n).

དེ་འབདཝ་ལས་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་གིས་ ང་ལས་ལྷག་སྟེ་ ངེ་གི་ཕྱག་ཞུ་མི་ཚུ་ གྲོགས་རམ་འབད་ཚུགས་ཟེར་མནོཝ་ཨིན་ན? ང་བཅས་ཀྱིས་ དམྱལ་བ་འདི་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་གི་དོན་ལུ་ སྡོད་གནས་སྦེ་ གྲ་སྒྲིག་འབད་ཡི།

قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالْاَخْسَرِيْنَ اَعْمَالًا ۗ

qul hal nunabbi'ukum bil-akhsarīna a‘mālā(n).

༼ཨོ་མུ་ཧ་མཱད་༽ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་གི་ལཱ་ནང་ གྱོང་རྒུད་སྦོམ་ཤོས་ཚུ་ ཁྱོད་ལུ་སླབ་འོང་ག?

اَلَّذِيْنَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَهُمْ يَحْسَبُوْنَ اَنَّهُمْ يُحْسِنُوْنَ صُنْعًا

al-lażīna ḍalla sa‘yuhum fil-ḥayātid-dun-yā wa hum yaḥsabūna annahum yuḥsinūna ṣun‘ā(n).

།དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་གྱི་མི་ཚེ་འདི་ལ་བརྩོན་འགྲུས་འཕྲོ་བརླག་ཏུ་འགྲོ་བའི་དུས་སུ་ལེགས་པར་བྱེད་དོ།

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِاٰيٰتِ رَبِّهِمْ وَلِقَاۤىِٕهٖ فَحَبِطَتْ اَعْمَالُهُمْ فَلَا نُقِيْمُ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ وَزْنًا

ulā'ikal-lażīna kafarū bi'āyāti rabbihim wa liqā'ihī fa ḥabiṭat a‘māluhum falā nuqīma lahum yaumal-qiyāmati waznā(n).

འདི་ཚུ་ ཁོང་རའི་གཙོ་བོ་གི་རྟགས་མཚན་ཚུ་ ངོས་ལེན་མ་འབད་མི་དང་ ཁོ་དང་མཇལ་འཛོམས་འབད་ནི་ལུ་ ༼ཡིད་ཆེས་མ་བསྐྱེད་མི་༽ ཚུ་ཨིན། དེ་འབདཝ་ལས་ ཁོང་གི་ལཱ་ཚུ་ དོན་མེད་ཨིནམ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ མཆི་མ་བཏང་བའི་ཉིནམ་ལུ་ ལྗིད་ཚད་ག་ནི་ཡང་ མི་བྱིན།

ذٰلِكَ جَزَاۤؤُهُمْ جَهَنَّمُ بِمَا كَفَرُوْا وَاتَّخَذُوْٓا اٰيٰتِيْ وَرُسُلِيْ هُزُوًا

Żālika jazā'uhum jahannamu bimā kafarū wattakhażū āyātī wa rusulī huzuwā(n).

དེ་སྦེ་ ཁོང་གི་ དམྱལ་བ་འདི་ དམྱལ་བ་ཨིན་ ག་ཅི་འབད་ཟེར་བ་ཅིན་ ཁོང་གིས་ ངེ་གི་རྟགས་མཚན་དང་ ངེ་གི་སྐུ་ཚབ་ཚུ་ མགུ་སྐོར་རྐྱབ་མི་ལུ་བརྟེན་ཏེ་ཨིན།

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ كَانَتْ لَهُمْ جَنّٰتُ الْفِرْدَوْسِ نُزُلًا ۙ

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti kānat lahum jannātul-firdausi nuzulā(n).

ངོ་མ་རང་ དད་པ་བསྐྱེད་དེ་ ལཱ་ལེགས་ཤོམ་འབད་མི་ཚུ་གི་དོན་ལུ་ ལྷ་ཡུལ་འདི་ སྡོད་གནས་ཅིག་སྦེ་ བཀོད་སྒྲིག་འབད་དེ་ཡོདཔ་ཨིན།

خٰلِدِيْنَ فِيْهَا لَا يَبْغُوْنَ عَنْهَا حِوَلًا

khālidīna fīhā lā yabgūna ‘anhā ḥiwalā(n).

དེ་ཚུ་ དེ་ནང་ལུ་ རྟག་པ་ཡོདཔ་ལས་ དེ་ཚུ་ལས་ འགྱོ་མི་བཏུབ།

قُلْ لَّوْ كَانَ الْبَحْرُ مِدَادًا لِّكَلِمٰتِ رَبِّيْ لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ اَنْ تَنْفَدَ كَلِمٰتُ رَبِّيْ وَلَوْ جِئْنَا بِمِثْلِهٖ مَدَدًا

qul lau kānal-baḥru midādal likalimāti rabbī lanafidal-baḥru qabla an tanfada kalimāṭu rabbī wa lau ji'nā bimiṡlihī madadā(n).

༼མུ་ཧ་མཱད་༽ "རྒྱ་མཚོ་འདི་ ངེ་གི་གཙོ་བོ་གི་ཚིག་ཚུ་ འབྲི་ནི་གི་དོན་ལས་ སྨྱུ་གུ་ལུ་འགྱུར་བ་ཅིན་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁ་སྐོང་ལེ་ཤ་ཅིག་འབག་འོང་རུང་ རྒྱ་མཚོ་འདི་ ངེ་གི་གཙོ་བོ་གི་ཚིག་ཕྲད་ཚུ་ འབྲི་མ་ཚར་བའི་ཧེ་མ་ལས་ མཇུག་བསྡུ་འོང་།"

قُلْ اِنَّمَآ اَنَا۠ بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ يُوْحٰٓى اِلَيَّ اَنَّمَآ اِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌۚ فَمَنْ كَانَ يَرْجُوْا لِقَاۤءَ رَبِّهٖ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَّلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهٖٓ اَحَدًا ࣖ

qul innamā ana basyarum miṡlukum yūḥā ilayya annamā ilāhukum ilāhuw wāḥid(un), faman kāna yarjū liqā'a rabbihī falya‘mal ‘amalan ṣāliḥaw wa lā yusyrik bi‘ibādati rabbihī aḥadā(n).

༼མུ་ཧ་མཱད་༽ ཟེར་སླབ། "ང་ཡང་ཁྱོད་བཟུམ་གྱི་མི་རྐྱངམ་ཅིག་ཨིན། ཁྱོད་ཀྱི་ལྷ་འདི་ དབང་ཚད་ཅན་གྱི་ལྷ་ཨིན་ཟེར་བའི་ གསལ་བསྒྲགས་ཐོབ་ཡོདཔ་ཨིན།" དེ་འབདཝ་ལས་ ག་ར་འབད་རུང་ ཁོ་རའི་གཙོ་བོ་དང་མཇལ་འཛོམས་འབད་ནི་གི་རེ་བ་བསྐྱེད་མི་འདི་གིས་ ལཱ་ལེགས་ཤོམ་འབད་དགོཔ་མ་ཚད་ ཁོ་རའི་གཙོ་བོ་ལུ་ཕྱག་འཚལ་ནིའི་དོན་ལུ་ ག་ཅི་ཡང་མ་འབད་བར་སྡོད་དགོ།"