سُبْحٰنَ الَّذِيْٓ اَسْرٰى بِعَبْدِهٖ لَيْلًا مِّنَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ اِلَى الْمَسْجِدِ الْاَقْصَا الَّذِيْ بٰرَكْنَا حَوْلَهٗ لِنُرِيَهٗ مِنْ اٰيٰتِنَاۗ اِنَّهٗ هُوَ السَّمِيْعُ الْبَصِيْرُ

subḥānal-lażī asrā bi‘abdihī lailam minal-masjidil ḥarāmi ilal-masjidil-aqṣal-lażī bāraknā ḥaulahū linuriyahū min āyātinā, innahū huwas-samī‘ul-baṣīr(u).

ང་བཅས་ཀྱིས་ ང་བཅས་ཀྱི་རྟགས་མཚན་ལ་ལུ་ཅིག་ སྟོན་ནིའི་དོན་ལུ་ ང་བཅས་ཀྱིས་ དེ་གི་མཐའ་འཁོར་ལུ་ བྱིན་རླབས་གནང་མི་ ཁ་ཆེའི་ལྷ་ཁང་སྦོམ་ལས་ མཚན་མོའི་དུས་ཚོད་ལུ་ ཁོ་གི་ཕྱག་ཞུ་མི་ (མུ་ཧ་མཱད་) འདི་ འཁྱིད་དེ་ གཟི་བརྗིད་ཅན་སྦེ་ བཞག་དགོ། དོན་དམ་པར་ཁོ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་མཐོང་བ་ཡིན།

وَاٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ وَجَعَلْنٰهُ هُدًى لِّبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اَلَّا تَتَّخِذُوْا مِنْ دُوْنِيْ وَكِيْلًاۗ

wa ātainā mūsal-kitāba wa ja‘alnāhu hudal libanī isrā'īla allā tattakhiżū min dūnī wakīlā(n).

དེ་ལས་ང་བཅས་ཀྱིས་ མོ་སཱེས་ལུ་ ཀི་དེབ་ (ཊོ་ར་) བྱིན་ཏེ་ ཨིསི་རཱཨེལ་གྱི་བུ་བརྒྱུད་ཚུ་གི་དོན་ལུ་ ལམ་སྟོན་ཅིག་སྦེ་བཟོ་ཡི།

ذُرِّيَّةَ مَنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوْحٍۗ اِنَّهٗ كَانَ عَبْدًا شَكُوْرًا

Żurriyyata man ḥamalnā ma‘a nūḥ(in), innahū kāna ‘abdan syakūrā(n).

།ང་བཅས་ཀྱིས་ནོ་ཝ་དང་མཉམ་དུ་འཁྱེར་ཡོང་བའི་མི་རྣམས་ཀྱི་བརྒྱུད་པ་ནི། དོན་དངོས་ཐོག་ལུ་ ཁོ་(ནོ་ཝ་)འདི་ གནམ་མེད་ས་མེད་བཀའ་དྲིན་ཆེ་བའི་ གཡོགཔོ་ཅིག་ཨིན་པས།"

وَقَضَيْنَآ اِلٰى بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ فِى الْكِتٰبِ لَتُفْسِدُنَّ فِى الْاَرْضِ مَرَّتَيْنِ وَلَتَعْلُنَّ عُلُوًّا كَبِيْرًا

wa qaḍainā ilā banī isrā'īla fil-kitābi latufsidunna fil-arḍi marrataini wa lata‘lunna ‘uluwwan kabīrā(n).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཀི་དེབ་ནང་ལུ་ ཨིསི་རཱཨེལ་གྱི་བུ་ཚུ་ལུ་ ཁྱོད་ཀྱིས་ འཛམ་གླིང་འདི་ནང་ ངེས་པར་དུ་ཚར་གཉིས་ ངན་པ་འབད་འོང་ དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ངེས་པར་དུ ང་རྒྱལ་སྦོམ་སྦེ་ བསྟོད་པ་རྐྱབ་འོང་ཟེར་ བཀའ་རྒྱ་གནང་ཡི།

فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ اُوْلٰىهُمَا بَعَثْنَا عَلَيْكُمْ عِبَادًا لَّنَآ اُولِيْ بَأْسٍ شَدِيْدٍ فَجَاسُوْا خِلٰلَ الدِّيَارِۗ وَكَانَ وَعْدًا مَّفْعُوْلًا

fa iżā jā'a wa‘du ūlāhumā ba‘aṡnā ‘alaikum ‘ibādal lanā ulī ba'sin syadīdin fa jāsū khilālad-diyār(i), wa kāna wa‘dam maf‘ūlā(n).

དེ་འབདཝ་ལས་ ༼ཉེས་ཅན་༽ དང་པ་ ཉེས་ཁྲིམས་བཀལ་ནི་གི་དུས་ཚོད་ལྷོདཔ་ད་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ང་བཅས་ཀྱི་སྟོབས་ཤུགས་ཅན་གྱི་ཕྱག་ཞུ་མི་ཚུ་ ཁྱོད་ལུ་འབག་འོང་སྟེ་ དེ་ལས་ ཁོང་ཆ་ཁྱབ་ གཡུས་ཚན་ཚུ་ནང་ ཁྱབ་ཆེཝ་སྦེ་ འགྱོ་ཡི། དེ་ལས་ དེ་ཡང་ ངེས་པར་དུ་ལག་ལེན་འཐབ་ནི་ཨིན་པའི་ གྲོས་ཐག་བཅད་མི་ཅིག་ཨིན།

ثُمَّ رَدَدْنَا لَكُمُ الْكَرَّةَ عَلَيْهِمْ وَاَمْدَدْنٰكُمْ بِاَمْوَالٍ وَّبَنِيْنَ وَجَعَلْنٰكُمْ اَكْثَرَ نَفِيْرًا

Ṡumma radadnā lakumul-karrata ‘alaihim wa amdadnākum bi'amwāliw wa banīna wa ja‘alnākum akṡara nafīrā(n).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁྱོད་ལུ་ ཕམ་བཏང་ནིའི་ སྐོར་རྒྱབ་བྱིན་ཏེ་ ཁྱོད་ལུ་ རྒྱུ་ནོར་དང་ ཨ་ལུ་ཚུ་གིས་ ཆ་རོགས་འབད་དེ་ ཁྱོད་ལུ་ སྡེ་ཚན་སྦོམ་བཟོ་ཡི།

اِنْ اَحْسَنْتُمْ اَحْسَنْتُمْ لِاَنْفُسِكُمْ ۗوَاِنْ اَسَأْتُمْ فَلَهَاۗ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ الْاٰخِرَةِ لِيَسٗۤـُٔوْا وُجُوْهَكُمْ وَلِيَدْخُلُوا الْمَسْجِدَ كَمَا دَخَلُوْهُ اَوَّلَ مَرَّةٍ وَّلِيُتَبِّرُوْا مَا عَلَوْا تَتْبِيْرًا

in aḥsantum aḥsantum li'anfusikum, wa in asa'tum fa lahā, fa iżā jā'a wa‘dul-ākhirati liyasū'ū wujūhakum wa liyadkhulal-masjida kamā dakhalūhu awwala marratiw wa liyutabbirū mā ‘alau tatbīrā(n).

ལེགས་ཤོམ་འབད་བ་ཅིན་ (དོན) ཁྱོད་རང་ལུ་ལེགས་ཤོམ་འབདཝ་ཨིན། དེ་ལས་ཁྱོད་ཀྱིས་ངན་པ་འབད་བ་ཅིན་ (ངན་པའི་གྱོང་རྒུད་) ཁྱོད་རང་གི་དོན་ལུ་ཨིན། དེ་ལས་ ཉེས་ཁྲིམས་གཉིས་པ་ (ཉེས་ཅན་) འོང་པའི་སྐབས་ (ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁྱོད་ཀྱི་དགྲ་ཚུ་ ཡར་འཐེན་འབདཝ་ཨིན་) ཁྱོད་ཀྱི་གདོང་ཁར་ ངོ་ཚ་བཟོ་ནིའི་དོན་ལུ་ དེ་ལས་ ཁོང་ཆ་ཁྱབ་ ཁ་ཆེའི་ལྷ་ཁང་ནང་འཛུལ་དོ་བཟུམ་སྦེ་ འགོ་དང་པ་འཛུལ་བའི་སྐབས་བཟུམ་སྦེ་ ཁོང་གིས་ དབང་འཛིན་འབད་མི་ཚུ་ མེདཔ་བཏངམ་ཨིན།

عَسٰى رَبُّكُمْ اَنْ يَّرْحَمَكُمْۚ وَاِنْ عُدْتُّمْ عُدْنَاۘ وَجَعَلْنَا جَهَنَّمَ لِلْكٰفِرِيْنَ حَصِيْرًا

‘asā rabbukum ay yarḥamakum, wa in ‘uttum ‘udnā, wa ja‘alnā jahannama lil-kāfirīna ḥaṣīrā(n).

ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་གིས་ཁྱོད་ལུ་སྙིང་རྗེ་གནང་བཅུག། དེ་འབདཝ་ད་ ཁྱོད་ཀྱིས་ལོག་འོང་པ་ཅིན་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ངེས་པར་དུ་ལོག་འོང་། ང་བཅས་ཀྱིས་དམྱལ་བ་འདི་ དམྱལ་བ་ཚུ་གི་བཙོན་ཁང་ཅིག་སྦེ་བཟོ་ཡི།

اِنَّ هٰذَا الْقُرْاٰنَ يَهْدِيْ لِلَّتِيْ هِيَ اَقْوَمُ وَيُبَشِّرُ الْمُؤْمِنِيْنَ الَّذِيْنَ يَعْمَلُوْنَ الصّٰلِحٰتِ اَنَّ لَهُمْ اَجْرًا كَبِيْرًاۙ

inna hāżal-qur'āna yahdī lil-latī hiya aqwamu wa yubasysyirul-mu'minīnal-lażīna ya‘malūnaṣ-ṣāliḥāti anna lahum ajran kabīrā(n).

དོན་དངོས་ཐོག་ ཀུ་རཱན་འདི་གིས་ ཕྲང་ཏང་ཏ་འབད་མི་ལུ་ ལམ་སྟོན་འབད་དེ་ ལཱ་ལེགས་ཤོམ་འབད་མི་ དད་པ་ཅན་ཚུ་ལུ་ གསོལ་རས་སྦོམ་ཐོབ་འོང་ཟེར་ གནས་ཚུལ་བཟང་པོ་བྱིནམ་ཨིན།

وَّاَنَّ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ اَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابًا اَلِيْمًا ࣖ

wa annal-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirati a‘tadnā lahum ‘ażāban alīmā(n).

དེ་ལས་ ཚེ་ཕྱི་མ་ལུ་ཡིད་ཆེས་མེད་མི་ཚུ་གི་དོན་ལུ་ ང་བཅས་ཀྱིས་ སྡུག་བསྔལ་ཅན་གྱི་ཉེས་ཁྲིམས་ཅིག་ གྲ་སྒྲིག་འབད་དེ་ཡོད།

وَيَدْعُ الْاِنْسَانُ بِالشَّرِّ دُعَاۤءَهٗ بِالْخَيْرِۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ عَجُوْلًا

wa yad‘ul-insānu bisy-syarri du‘ā'ahū bil-khair(i), wa kānal-insānu ‘ajūlā(n).

མི་གིས་ (འཕྲལ་འཕྲལ་) ལེགས་ཤོམ་གྱི་དོན་ལུ་སྨོན་ལམ་བཏབ་དོ་བཟུམ་སྦེ་ ངན་པའི་དོན་ལུ་སྨོན་ལམ་བཏབ་ཨིན། དངོས་གནས་མི་རྣམས་མགྱོགས་པོ་ཡོད།

وَجَعَلْنَا الَّيْلَ وَالنَّهَارَ اٰيَتَيْنِ فَمَحَوْنَآ اٰيَةَ الَّيْلِ وَجَعَلْنَآ اٰيَةَ النَّهَارِ مُبْصِرَةً لِّتَبْتَغُوْا فَضْلًا مِّنْ رَّبِّكُمْ وَلِتَعْلَمُوْا عَدَدَ السِّنِيْنَ وَالْحِسَابَۗ وَكُلَّ شَيْءٍ فَصَّلْنٰهُ تَفْصِيْلًا

wa ja‘alnal-laila wan-nahāra āyataini fa maḥaunā āyatal-laili wa ja‘alnā āyatan-nahāri mubṣiratal litabtagū faḍlam mir rabbikum wa lita‘lamū ‘adadas-sinīna wal-ḥisāb(a), wa kulla syai'in faṣṣalnāhu tafṣīlā(n).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ མཚན་མོ་དང་ཉིན་མོ་འདི་ རྟགས་མཚན་གཉིས་སྦེ་བཟོ་སྟེ་ དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ མཚན་མོའི་རྟགས་མཚན་འདི་ རྩ་མེད་བཏང་སྟེ་ ཉིན་མའི་རྟགས་མཚན་འདི་ འོད་མདངས་ཅན་སྦེ་བཟོ་སྟེ་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ཁྱོད་རའི་གཙོ་བོ་ལས་ ཐུགས་རྗེ་འཚོལ་ཚུགསཔ་བཟོ་སྟེ་ ལོ་གི་གྱངས་ཁ་དང་ དུས་ཚོད་ཀྱི་རྩིས་ཁྲ་ཚུ་ ཤེས་ཚུགས་ནིའི་དོན་ལུ་ཨིན། དེ་ལས་ང་བཅས་ཀྱིས་ག་ར་གསལ་ཏོག་ཏོ་སྦེ་བཤད་དེ་ཡོད།

وَكُلَّ اِنْسَانٍ اَلْزَمْنٰهُ طٰۤىِٕرَهٗ فِيْ عُنُقِهٖۗ وَنُخْرِجُ لَهٗ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ كِتٰبًا يَّلْقٰىهُ مَنْشُوْرًا

wa kulla insānin alzamnāhu ṭā'irahū fī ‘unuqih(ī), wa nukhriju lahū yaumal-qiyāmati kitābay yalqāhu mansyūrā(n).

ང་བཅས་ཀྱིས་ མི་ག་ར་གི་དོན་ལུ་ ཁོ་གི་ལཱ་ཚུ་ ཁོ་གི་ལྟག་ལུ་བཙུགས་ཏེ་ཡོད། དེ་ལས་ མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཉིནམ་ལུ་ ང་བཅས་ཀྱིས་ཁོ་ལུ་ ཀི་དེབ་ཁ་ཕྱེ་སྟེ་འབག་འོང་འོང་།

اِقْرَأْ كِتٰبَكَۗ كَفٰى بِنَفْسِكَ الْيَوْمَ عَلَيْكَ حَسِيْبًاۗ

iqra' kitābak(a), kafā binafsikal-yauma ‘alaika ḥasībā(n).

“ཁྱོད་ཀྱི་ཀི་དེབ་ལྷག་ ཁྱོད་རང་གིས་ཁྱོད་ལུ་རྩིས་རྐྱབ་མི་ཅིག་སྦེ་ ད་རིས་ལངམ་སྦེ་ཡོད།”

مَنِ اهْتَدٰى فَاِنَّمَا يَهْتَدِيْ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ ضَلَّ فَاِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَاۗ وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِّزْرَ اُخْرٰىۗ وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِيْنَ حَتّٰى نَبْعَثَ رَسُوْلًا

manihtadā fa innamā yahtadī linafsih(ī), wa man ḍalla fa innamā yaḍillu ‘alaihā, wa lā taziru wāziratuw wizra ukhrā, wa mā kunnā mu‘ażżibīna ḥattā nab‘aṡa rasūlā(n).

ག་གིས་ (ཨཱལ་ལཱ་) གི་ལམ་སྟོན་དང་འཁྲིལ་ཏེ་ ལཱ་འབད་བ་ཅིན་ དེ་ ངེས་པར་དུ་རང་སོའི་ (ཉེན་སྲུང་) གི་དོན་ལུ་ཨིན། དེ་ལས་ ག་གིས་ ལམ་ནོར་ལུ་འགྱོ་བ་ཅིན་ ངོ་མ་འདི་ རང་གི་དོན་ལུ་ཨིན། དེ་ལས་ སྡིག་ཅན་གྱིས་ གཞན་གྱི་སྡིག་པ་བཟོད་མི་ཚུགས་ དེ་འབདཝ་ད་ ང་བཅས་ཀྱིས་ སྐུ་ཚབ་མ་གཏང་ཚུན་ཚོད་ ཉེས་ཆད་བཀལ་མི་བཏུབ།

وَاِذَآ اَرَدْنَآ اَنْ نُّهْلِكَ قَرْيَةً اَمَرْنَا مُتْرَفِيْهَا فَفَسَقُوْا فِيْهَا فَحَقَّ عَلَيْهَا الْقَوْلُ فَدَمَّرْنٰهَا تَدْمِيْرًا

wa iżā aradnā an nuhlika qaryatan amarnā mutrafīhā fa fasaqū fīhā fa ḥaqqa ‘alaihal-qaulu fa dammarnāhā tadmīrā(n).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ རྒྱལ་ཁབ་ཅིག་ མེདཔ་བཏང་དགོ་པ་ཅིན་ རྒྱལ་ཁབ་དེ་ནང་ མཛེས་སྡུག་ལྡན་པའི་ མི་ཚུ་ལུ་ ༼ཨཱལ་ལཱ་གི་བཀའ་ལུ་ཉན་དགོ་༽ བཀའ་རྒྱ་གནངམ་ཨིན་རུང་ རྒྱལ་ཁབ་དེ་ནང་ བཀའ་མ་གནངམ་འབད་བ་ཅིན་ ༼ང་བཅས་ཀྱི་ཉེས་ཁྲིམས་༽ ཟེར་བའི་ཚིག་ཚུ་ ཁོང་ལུ་ བཀལ་འོང་ དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ༼རྒྱལ་ཁབ་དེ་ རྩ་བ་ལས་ར་ མེདཔ་བཏང་འོང་།༽

وَكَمْ اَهْلَكْنَا مِنَ الْقُرُوْنِ مِنْۢ بَعْدِ نُوْحٍۗ وَكَفٰى بِرَبِّكَ بِذُنُوْبِ عِبَادِهٖ خَبِيْرًاۢ بَصِيْرًا

wa kam ahlaknā minal-qurūni mim ba‘di nūḥ(in), wa kafā birabbika biżunūbi ‘ibādihī khabīram baṣīrā(n).

དེ་ལས་ ནོ་ཝ་གི་ཤུལ་ལས་ མི་རིགས་ག་དེམ་ཅིག་ ང་བཅས་ཀྱིས་ མེདཔ་བཏང་ཡི། ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་འདི་ ག་ར་མཁྱེན་པ་དང་ ཕྱག་ཞུ་མི་ཚུ་གི་སྡིག་པ་ག་ར་མཐོང་མི་དེ་གིས་ ལངམ་སྦེ་ཡོདཔ་ཨིན།

مَنْ كَانَ يُرِيْدُ الْعَاجِلَةَ عَجَّلْنَا لَهٗ فِيْهَا مَا نَشَاۤءُ لِمَنْ نُّرِيْدُ ثُمَّ جَعَلْنَا لَهٗ جَهَنَّمَۚ يَصْلٰىهَا مَذْمُوْمًا مَّدْحُوْرًا

man kāna yurīdul-‘ājilata ‘ajjalnā lahū fīhā mā nasyā'u liman nurīdu ṡumma ja‘alnā lahū jahannam(a), yaṣlāhā mażmūmam madḥūrā(n).

གང་གིས་ ༼འཛམ་གླིང་༽ མི་ཚེ་འདི་འདོད་པ་སྐྱེད་པ་ཅིན་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ༼འཛམ་གླིང་༽ འདི་ནང་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ག་ཅི་དགོཔ་ཨིན་ན་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ག་ཅི་དགོཔ་ཨིན་ན་ དེ་ལུ་ མགྱོགས་པ་རང་ འབད་འོང་། དེ་ལས་ང་བཅས་ཀྱིས་ཁོ་གི་དོན་ལུ་ དམྱལ་བ་གྲ་སྒྲིག་འབད་ཡི། ཁོ་གིས་ ངོ་ཚ་སྟེ་ བཙན་བྱོལ་ནང་འཛུལ་འོང་།

وَمَنْ اَرَادَ الْاٰخِرَةَ وَسَعٰى لَهَا سَعْيَهَا وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَاُولٰۤىِٕكَ كَانَ سَعْيُهُمْ مَّشْكُوْرًا

wa man arādal-ākhirata wa sa‘ā lahā sa‘yahā wa huwa mu'minun fa ulā'ika kāna sa‘yuhum masykūrā(n).

དེ་ལས་ ག་ར་འབད་རུང་ ཚེ་ཕྱི་མ་ལུ་འདོད་པ་བསྐྱེད་དེ་ དེ་ལུ་ བརྩོན་ཤུགས་བསྐྱེད་དེ་ དད་པ་བསྐྱེད་པའི་སྐབས་ དེ་ཚུ་ བརྩོན་ཤུགས་བསྐྱེད་མི་ལུ་ ཕན་ཐོགས་སྦོམ་འབྱུང་མི་ མི་ཚུ་ཨིན།

كُلًّا نُّمِدُّ هٰٓؤُلَاۤءِ وَهٰٓؤُلَاۤءِ مِنْ عَطَاۤءِ رَبِّكَ ۗوَمَا كَانَ عَطَاۤءُ رَبِّكَ مَحْظُوْرًا

kullan numiddu hā'ulā'i wa hā'ulā'i min ‘aṭā'i rabbik(a), wa mā kāna ‘aṭā'u rabbika maḥẓūrā(n).

༼སྡེ་ཚན་༽ གཉིས་ཆ་ར་ལུ་ ༼སྡེ་ཚན་༽ ༼འཛམ་གླིང་འདི་དགོ་མི་༽ དང་ ༼སྡེ་ཚན་༽ ༼འཆི་བའི་ཤུལ་མའི་མི་ཚེ་དགོ་མི་༽ གཉིས་ཆ་ར་ལུ་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་གི་སྙིང་རྗེ་ལས་ གྲོགས་རམ་བྱིནམ་ཨིན། དེ་ལས་ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོའི་སྙིང་རྗེ་འདི་བཀག་མི་ཚུགས།

اُنْظُرْ كَيْفَ فَضَّلْنَا بَعْضَهُمْ عَلٰى بَعْضٍۗ وَلَلْاٰخِرَةُ اَكْبَرُ دَرَجٰتٍ وَّاَكْبَرُ تَفْضِيْلًا

unẓur kaifa faḍḍalnā ba‘ḍahum ‘alā ba‘ḍ(in), wa lal-ākhiratu akbaru darajātiw wa akbaru tafḍīlā(n).

ང་བཅས་ཀྱིས་ ལ་ལུ་ཅིག་ལས་ ལ་ལུ་ཅིག་ ག་དེ་སྦེ་དགའཝ་ཨིན་ན་ བལྟ། དེ་ལས་ ཤུལ་མའི་མི་ཚེ་འདི་ གོ་གནས་མཐོ་དྲགས་དང་ གཙོ་རིམ་མཐོ་དྲགས་ཡོདཔ་ཨིན།

لَا تَجْعَلْ مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَ فَتَقْعُدَ مَذْمُوْمًا مَّخْذُوْلًا ࣖ

lā taj‘al ma‘allāhi ilāhan ākhara fa taq‘uda mażmūmam makhżūlā(n).

ཨ་ལཱ་མ་ལས་གཞན་ལྷ་མ་བཟོ། དེ་མིན་ན་ཁྱོད་ངོ་ཚ་དང་དམའ་འབེབས་འབྱུང་ངེས།

۞ وَقَضٰى رَبُّكَ اَلَّا تَعْبُدُوْٓا اِلَّآ اِيَّاهُ وَبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسٰنًاۗ اِمَّا يَبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ اَحَدُهُمَآ اَوْ كِلٰهُمَا فَلَا تَقُلْ لَّهُمَآ اُفٍّ وَّلَا تَنْهَرْهُمَا وَقُلْ لَّهُمَا قَوْلًا كَرِيْمًا

wa qaḍā rabbuka allā ta‘budū illā iyyāhu wa bil-wālidaini iḥsānā(n), immā yabluganna ‘indakal-kibara aḥaduhumā au kilāhumā falā taqul lahumā uffiw wa lā tanhar humā wa qul lahumā qaulan karīmā(n).

དེ་ལས་ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་གིས་ཁྱོད་ལུ་ཁོ་ལས་གཞན་ལུ་ཕྱག་མ་འཚལ་ནི་དང་ ཕམ་ལུ་ཕན་པ་འབད་དགོ་པའི་བཀའ་གནང་ཡི། གལ་སྲིད་ གཅིག་ཡང་ན་ གཉིས་ཆ་ར་ ཁྱོད་ཀྱི་བདག་འཛིན་འོག་ལུ་ རྒས་ཤོས་ལུ་ལྷོད་པ་ཅིན་ ནམ་ཡང་ གཉིས་ཆ་ར་ལུ་ "ཨ་" ཟེར་བའི་ཚིག་འདི་ མ་སླབ་པར་ གཉིས་ཆ་ར་ལུ་ སྐད་མ་རྐྱབ་པར་ གཉིས་ཆ་ར་ལུ་ ཚིག་ལེགས་ཤོམ་སླབ་དགོ།

وَاخْفِضْ لَهُمَا جَنَاحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَقُلْ رَّبِّ ارْحَمْهُمَا كَمَا رَبَّيٰنِيْ صَغِيْرًاۗ

wakhfiḍ lahumā janāḥaż-żulli minar-raḥmati wa qur rabbirḥamhumā kamā rabbayānī ṣagīrā(n).

དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ཁོང་གཉིས་ཆ་ར་ལུ་ བརྩེ་བ་སྦོམ་སྦེ་ མར་ཕབ་འབད་དེ་ ངེ་གི་གཙོ་བོ་ ང་ཆུང་ཀུ་སྦེ་སྡོདཔ་ད་ ཁོང་གཉིས་ཀྱིས་ ང་ལུ་སྟོན་མི་བཟུམ་སྦེ་ ཁོང་གཉིས་ཆ་ར་ལུ་ བརྩེ་བ་བསྐྱེད་ཟེར་སླབ།

رَبُّكُمْ اَعْلَمُ بِمَا فِيْ نُفُوْسِكُمْ ۗاِنْ تَكُوْنُوْا صٰلِحِيْنَ فَاِنَّهٗ كَانَ لِلْاَوَّابِيْنَ غَفُوْرًا

rabbukum a‘lamu bimā fī nufūsikum, in takūnū ṣāliḥīna fa innahū kāna lil-awwābīna gafūrā(n).

ཁྱོད་ཀྱི་དཀོན་མཆོག་གིས་ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་ཁར་ཡོད་མི་འདི་ལེགས་ཤོམ་སྦེ་ཤེས། ཁྱོད་མི་ལེགས་ཤོམ་ཅིག་ཨིན་པ་ཅིན་ ངེས་པར་དུ་ཁོ་གིས་ འགྱོད་པ་སྐྱེད་མི་ཚུ་ལུ་ དགོངས་ཡངས་གནང་མི་ཨིན།

وَاٰتِ ذَا الْقُرْبٰى حَقَّهٗ وَالْمِسْكِيْنَ وَابْنَ السَّبِيْلِ وَلَا تُبَذِّرْ تَبْذِيْرًا

wa āti żal-qurbā ḥaqqahū wal-miskīna wabnas-sabīli wa lā tubażżir tabżīrā(n).

དེ་ལས་ ཉེ་ཚན་དང་ དབུལ་ཕོངས་དང་ འགྲུལ་སྐྱོད་འབད་མི་ཚུ་ལུ་ ཐོབ་དབང་བྱིན་དགོ། ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་ནོར་འཕྲོ་བརླག་མ་གཏང་།

اِنَّ الْمُبَذِّرِيْنَ كَانُوْٓا اِخْوَانَ الشَّيٰطِيْنِ ۗوَكَانَ الشَّيْطٰنُ لِرَبِّهٖ كَفُوْرًا

innal-mubażżirīna kānū ikhwānasy-syayāṭīn(i), wa kānasy-syaiṭānu lirabbihī kafūrā(n).

ངོ་མ་རང་ འཕྲོ་བརླག་གཏང་མི་ཚུ་ ཤ་ཏན་གྱི་སྤུན་ཆ་ཚུ་ཨིནམ་ལས་ ཤ་ཏཱན་འདི་ ཁོ་རའི་གཙོ་བོ་ལུ་ གནམ་མེད་ས་མེད་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ཅིག་ཨིན།

وَاِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغَاۤءَ رَحْمَةٍ مِّنْ رَّبِّكَ تَرْجُوْهَا فَقُلْ لَّهُمْ قَوْلًا مَّيْسُوْرًا

wa immā tu‘riḍanna ‘anhumubtigā'a raḥmatim mir rabbika tarjūhā faqul lahum qaulam maisūrā(n).

དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་རེ་བ་བསྐྱེད་མི་ ཁྱོད་རའི་གཙོ་བོ་ལས་ སྙིང་རྗེ་ཐོབ་ནིའི་དོན་ལུ་ ཁོང་ལས་ ཕྱིར་ལོག་འབད་བ་ཅིན་ ཁོང་ལུ་ ཚིག་འཇམ་པོ་སླབ་དགོ།

وَلَا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُوْلَةً اِلٰى عُنُقِكَ وَلَا تَبْسُطْهَا كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوْمًا مَّحْسُوْرًا

wa lā taj‘al yadaka maglūlatan ilā ‘unuqika wa lā tabsuṭhā kullal-basṭi fa taq‘uda malūmam maḥsūrā(n).

དེ་ལས་ ཁྱོད་རའི་ལགཔ་འདི་ ཁྱོད་རའི་ལྐོད་མ་ལུ་ བཀག་བཞག་སྟེ་ ༼དེ་ཡང་༽ མང་དྲགས་སྦེ་ མ་བརྐྱངས་ ༼གནམ་མེད་ས་མེད་ བྱམས་བརྩེ་ཅན་༽ དེ་མེན་པ་ཅིན་ ཁྱོད་རང་ ངོ་ཚ་དང་ བློ་འགྱོད་ཅན་ལུ་ འགྱུར་འོང་།

اِنَّ رَبَّكَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ وَيَقْدِرُ ۗاِنَّهٗ كَانَ بِعِبَادِهٖ خَبِيْرًاۢ بَصِيْرًا ࣖ

inna rabbaka yabsuṭur-rizqa limay yasyā'u wa yaqdir(u), innahū kāna bi‘ibādihī khabīram baṣīrā(n).

ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་གིས་ ག་ལུ་དགོཔ་ཨིན་ན་ འཚོ་བཅུད་རྒྱ་སྐྱེད་འབད་དེ་ ཚད་འཛིན་འབདཝ་ཨིན། ངོ་མ་རང་ ཁོ་རང་གི་ཞབས་ཏོགཔ་ཚུ་ག་ར་མཁྱེན་པ་དང་ ག་ར་མཐོང་མི་ཨིན།

وَلَا تَقْتُلُوْٓا اَوْلَادَكُمْ خَشْيَةَ اِمْلَاقٍۗ نَحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَاِيَّاكُمْۗ اِنَّ قَتْلَهُمْ كَانَ خِطْـًٔا كَبِيْرًا

wa lā taqtulū aulādakum khasy-yata imlāq(in), naḥnu narzuquhum wa iyyākum, inna qatlahum kāna khiṭ'an kabīrā(n).

།དབུལ་ཕོངས་ཀྱི་འཇིགས་པས་རང་གི་ཕྲུ་གུ་བསད་པར་མི་བྱའོ། ང་བཅས་ཀྱིས་ཁོང་དང་ཁྱེད་ལུ་འཚོ་བའི་གནས་སྟངས་བྱིན་མི་ཨིན། དེ་ཚུ་བསད་མི་འདི་ ངོ་མ་རང་ སྡིག་པ་སྦོམ་ཅིག་ཨིན་མས།

وَلَا تَقْرَبُوا الزِّنٰىٓ اِنَّهٗ كَانَ فَاحِشَةً ۗوَسَاۤءَ سَبِيْلًا

wa lā taqrabuz-zinā innahū kāna fāḥisyah(tan), wa sā'a sabīlā(n).

༡ ལོག་གཡེམ་ལུ་ཉེ་བར་མ་བཅུག། (ལོག་གཡེམ་) འདི་ངོ་མ་རང་ བཙོག་པའི་ལཱ་ཅིག་ཨིནམ་མ་ཚད་ ལམ་ལུགས་ངན་པ་ཅིག་ཨིན།

وَلَا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِيْ حَرَّمَ اللّٰهُ اِلَّا بِالْحَقِّۗ وَمَنْ قُتِلَ مَظْلُوْمًا فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلِيِّهٖ سُلْطٰنًا فَلَا يُسْرِفْ فِّى الْقَتْلِۗ اِنَّهٗ كَانَ مَنْصُوْرًا

wa lā taqtulun-nafsal-latī ḥarramallāhu illā bil-ḥaqq(i), wa man qutila maẓlūman faqad ja‘alnā liwaliyyihī sulṭānan falā yusrif fil-qatl(i), innahū kāna manṣūrā(n).

དེ་ལས་ མི་ཚུ་ ༼བསད་ནི་༽ མ་གཏོགས་ ༼བསད་ནི་༽ ཚུ་ མ་བསད། དེ་ལས་ གང་ཟག་ཅིག་ མ་བདེན་པར་བསད་པ་ཅིན་ ང་བཅས་ཀྱིས་ དེ་གི་བདག་འཛིན་པ་ལུ་ དབང་ཚད་བྱིན་ཏེ་ཡོད་རུང་ ཁོ་གི་བདག་འཛིན་པ་གིས་ བསད་པའི་སྐབས་ ཚད་ལས་བརྒལ་མ་བཅུག། ངོ་མ་རང་ གྲོགས་རམ་ཐོབ་མི་དེ་ཨིན།

وَلَا تَقْرَبُوْا مَالَ الْيَتِيْمِ اِلَّا بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُ حَتّٰى يَبْلُغَ اَشُدَّهٗۖ وَاَوْفُوْا بِالْعَهْدِۖ اِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْـُٔوْلًا

wa lā taqrabū mālal-yatīmi illā bil-latī hiya aḥsanu ḥattā yabluga asyuddah(ū), wa aufū bil-‘ahd(i), innal-‘ahda kāna mas'ūlā(n).

དེ་ལས་ དྭ་ཕྲུག་ཅིག་གི་རྒྱུ་ནོར་ལུ་ མ་གཏོགས་ ལེགས་ཤོམ་(ཕན་ཐོགས་ཅན་གྱི་) ཐབས་ལམ་ཐོག་ལས་ མ་འགྱོ་བར་ ཁྱོད་རའི་ཁས་བླངས་ཚུ་ བསྒྲུབ་དགོ།

وَاَوْفُوا الْكَيْلَ اِذَا كِلْتُمْ وَزِنُوْا بِالْقِسْطَاسِ الْمُسْتَقِيْمِۗ ذٰلِكَ خَيْرٌ وَّاَحْسَنُ تَأْوِيْلًا

wa auful-kaila iżā kiltum wa zinū bil-qisṭāsil-mustaqīm(i), żālika khairuw wa aḥsanu ta'wīlā(n).

ཁྱོད་ཀྱིས་འཇལ་བའི་སྐབས་ འཇལ་ཚད་འདི་ ལེགས་ཤོམ་སྦེ་བཟོ་སྟེ་ འཇལ་ཚད་འོས་འབབ་ཅན་གྱིས་ ལྗིད་ཚད་འཇལ་དགོ། དེ་ཡང་ གལ་ཆེ་ཤོས་ཅིག་ཨིན་ (ཁྱོད་ཀྱི་དོན་ལུ་) དེ་ལས་ དེ་གི་འབྲས་བུ་འདི་ ལེགས་ཤོམ་ཨིན།

وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهٖ عِلْمٌ ۗاِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ اُولٰۤىِٕكَ كَانَ عَنْهُ مَسْـُٔوْلًا

wa lā taqfu mā laisa laka bihī ‘ilm(un), innas-sam‘a wal-baṣara wal-fu'āda kullu ulā'ika kāna ‘anhu mas'ūlā(n).

དེ་ལས་ཁྱོད་ཀྱིས་མ་ཤེས་པའི་རྗེས་སུ་མ་འབྲངས། ག་ཅི་འབད་ཟེར་བ་ཅིན་ གོ་ཐོས་དང་ མཐོང་སྣང་ དེ་ལས་ སེམས་ཁམས་ཚུ་ག་ར་ འགན་འཁྲི་འབག་འོང་།

وَلَا تَمْشِ فِى الْاَرْضِ مَرَحًاۚ اِنَّكَ لَنْ تَخْرِقَ الْاَرْضَ وَلَنْ تَبْلُغَ الْجِبَالَ طُوْلًا

wa lā tamsyi fil-arḍi marahā(n), innaka lan takhriqal-arḍa wa lan tablugal-jibāla ṭūlā(n).

དེ་ལས་ འཛམ་གླིང་འདི་ནང་ ང་རྒྱལ་ཅན་སྦེ་ མ་འགྱོ་ ག་ཅི་སྨོ་ཟེར་བ་ཅིན་ དོན་དངོས་ལུ་ ཁྱོད་ཀྱིས་ འཛམ་གླིང་ནང་ བཙུགས་མི་ཚུགས་ནི་ཨིནམ་མ་ཚད་ རི་བཟུམ་སྦེ་ མཐོ་དྲགས་སྦེ་ ཡར་འཛེགས་མི་ཚུགས་ནི་ཨིན་པས།

كُلُّ ذٰلِكَ كَانَ سَيِّئُهٗ عِنْدَ رَبِّكَ مَكْرُوْهًا

kullu żālika kāna sayyi'uhū ‘inda rabbika makrūhā(n).

།ངན་པ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོའི་སྤྱན་སྔར་ཤིན་ཏུ་ཞེ་སྡང་ཡིན།

ذٰلِكَ مِمَّآ اَوْحٰٓى اِلَيْكَ رَبُّكَ مِنَ الْحِكْمَةِۗ وَلَا تَجْعَلْ مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَ فَتُلْقٰى فِيْ جَهَنَّمَ مَلُوْمًا مَّدْحُوْرًا

Żālika mimmā auḥā ilaika rabbuka minal-ḥikmah(ti), wa lā taj‘al ma‘allāhi ilāhan ākhara fa tulqā fī jahannama malūmam madḥūrā(n).

དེ་ཡང་ དཀོན་མཆོག་གིས་ ཁྱོད་ལུ་ ༼མུ་ཧ་མཱད་༽ གསལ་བསྒྲགས་འབད་མི་ ཤེས་རབ་ལ་ལུ་ཅིག་ཨིན། དེ་ལས་ ཨཱལ་ལཱ་ལས་ལྷག་སྟེ་ ལྷ་གཞན་མ་བཟོ་ དེ་མེན་པ་ཅིན་ ཁྱོད་རང་ ངོ་ཚ་བའི་གནས་སྟངས་ནང་ དམྱལ་བ་ནང་ བཀོག་བཞག་སྟེ་ ཐག་རིང་སར་ བཞག་འོང་།

اَفَاَصْفٰىكُمْ رَبُّكُمْ بِالْبَنِيْنَ وَاتَّخَذَ مِنَ الْمَلٰۤىِٕكَةِ اِنَاثًاۗ اِنَّكُمْ لَتَقُوْلُوْنَ قَوْلًا عَظِيْمًا ࣖ

afa aṣfākum rabbukum bil-banīna wattakhaża minal-malā'ikati ināṡā(n), innakum lataqūlūna qaulan ‘aẓīmā(n).

དེ་འབདཝ་ལས་ དཀོན་མཆོག་གིས་ ཁྱོད་ཀྱི་དོན་ལུ་ བུ་གཅིག་གདམ་ཁ་རྐྱབ་སྟེ་ ཕོ་ཉ་ལས་བུམོ་གཅིག་ལེན་མི་འདི་ འོས་འབབ་ཡོདཔ་ཨིན་ན? བདེན་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་ངོ་མ་ཚིག་སྦོམ་ཅིག་སླབ་ནུག (ཁོ་གི་སྡིག)།

وَلَقَدْ صَرَّفْنَا فِيْ هٰذَا الْقُرْاٰنِ لِيَذَّكَّرُوْاۗ وَمَا يَزِيْدُهُمْ اِلَّا نُفُوْرًا

wa laqad ṣarrafnā fī hāżal-qur'āni liyażżakkarū, wa mā yazīduhum illā nufūrā(n).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁ་ཆེའི་དཔེ་ཆ་འདི་ནང་ བསྐྱར་ལོག་སྦེ་ ༼ཉེན་བརྡ་༽ བཀོད་དེ་ཡོདཔ་ལས་ ཁོང་གིས་ དུས་རྒྱུན་དུ་ སེམས་ཁར་དྲན་ཚུགས། དེ་འབདཝ་ད་ དེ་གིས་ (ཉེན་བརྡ་) ཁོང་གི་འཕུར་འགྲུལ་འདི་ (བདེན་པ་ལས་) ཡར་སེང་འབདཝ་ཨིན།

قُلْ لَّوْ كَانَ مَعَهٗ ٓ اٰلِهَةٌ كَمَا يَقُوْلُوْنَ اِذًا لَّابْتَغَوْا اِلٰى ذِى الْعَرْشِ سَبِيْلًا

qul lau kāna ma‘ahū ālihatun kamā yaqūlūna iżal labtagau ilā żil-‘arsyi sabīlā(n).

༼མུ་ཧ་མཱད་༽ ཟེར་སླབ་སྟེ་ "ཁོ་གི་སྦོ་ལོགས་ཁར་ ལྷ་ཚུ་ཡོད་པ་ཅིན་ ལྷ་ཚུ་གིས་ ཁྲི་ཡོད་པའི་ལྷ་ལུ་ ལམ་འཚོལ་འོང་ཟེར་ཨིན་མས།"

سُبْحٰنَهٗ وَتَعٰلٰى عَمَّا يَقُوْلُوْنَ عُلُوًّا كَبِيْرًا

subḥānahū wa ta‘ālā ‘ammā yaqūlūna ‘uluwwan kabīrā(n).

བཀྲ་ཤིས་དང་མཐོ་ཤོས་འདི་ཁོང་གིས་སླབ་མི་ལས་ མཐོ་དྲགས་དང་གཟི་བརྗིད་ཅན་ཨིན།

تُسَبِّحُ لَهُ السَّمٰوٰتُ السَّبْعُ وَالْاَرْضُ وَمَنْ فِيْهِنَّۗ وَاِنْ مِّنْ شَيْءٍ اِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ وَلٰكِنْ لَّا تَفْقَهُوْنَ تَسْبِيْحَهُمْۗ اِنَّهٗ كَانَ حَلِيْمًا غَفُوْرًا

tusabbiḥu lahus-samāwātus-sab‘u wal-arḍu wa man fīhinn(a), wa im min syai'in illā yusabbiḥu biḥamdihī wa lākil lā tafqahūna tasbīḥahum, innahū kāna ḥalīman gafūrā(n).

ཞིང་ཁམས་བདུན་དང་ས་གཞི་ དེ་ལས་དེ་ནང་ཡོད་མི་ག་ར་གིས་ ཨཱལ་ལཱ་ལུ་བསྟོད་པ་ཕུལཝ་ཨིན། དེ་ལས་ ཁོ་ལུ་བསྟོད་པ་རྐྱབ་སྟེ་ གཟི་བརྗིད་བསྐྱེད་ནི་ལས་ལྷག་སྟེ་ གཞན་ག་ནི་ཡང་མེད་རུང་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ཁོང་གི་ ཏས་བི་འདི་ ཧ་གོ་མི་ཚུགས། ངོ་མ་རང་ ཁོ་ བྱམས་བརྩེ་ཅན་དང་ དགོངས་ཡངས་གནང་མི་ཨིན།

وَاِذَا قَرَأْتَ الْقُرْاٰنَ جَعَلْنَا بَيْنَكَ وَبَيْنَ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ حِجَابًا مَّسْتُوْرًاۙ

wa iżā qara'tal-qur'āna ja‘alnā bainaka wa bainal-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirati ḥijābam mastūrā(n).

དེ་ལས་ཁྱོད་ཀྱིས་(མུ་ཧ་མཱད་) ཀུ་རཱན་ལྷག་པའི་སྐབས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁྱོད་དང་ འཆི་བའི་ཤུལ་ལུ་ཡིད་ཆེས་མེད་མི་ཚུ་གི་བར་ན་ མཐོང་མ་ཚུགས་པའི་གྱང་ཅིག་བཟོ་འོང་།

وَّجَعَلْنَا عَلٰى قُلُوْبِهِمْ اَكِنَّةً اَنْ يَّفْقَهُوْهُ وَفِيْٓ اٰذَانِهِمْ وَقْرًاۗ وَاِذَا ذَكَرْتَ رَبَّكَ فِى الْقُرْاٰنِ وَحْدَهٗ وَلَّوْا عَلٰٓى اَدْبَارِهِمْ نُفُوْرًا

wa ja‘alnā ‘alā qulūbihim akinnatan ay yafqahūhu wa fī āżānihim waqrā(n), wa iżā żakarta rabbaka fil-qur'āni waḥdahū wallau ‘alā adbārihim nufūrā(n).

དེ་ལས་ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་གི་སེམས་ཁ་བསྡམས་ཏེ་ རྣ་བ་བསྡམས་ཏེ་ ཁོང་གིས་ ཧ་གོ་མ་ཚུགསཔ་བཟོ་ཡི། དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ཁ་ཆེའི་དཔེ་ཆ་ནང་ ཁྱོད་རའི་གཙོ་བོ་གི་སྐོར་ལས་རྐྱངམ་ཅིག་ བཤད་པའི་སྐབས་ ཁོང་ཆ་ཁྱབ་ ལོག་སྟེ་ བྲོས་འགྱོཝ་ཨིན།

نَحْنُ اَعْلَمُ بِمَا يَسْتَمِعُوْنَ بِهٖٓ اِذْ يَسْتَمِعُوْنَ اِلَيْكَ وَاِذْ هُمْ نَجْوٰٓى اِذْ يَقُوْلُ الظّٰلِمُوْنَ اِنْ تَتَّبِعُوْنَ اِلَّا رَجُلًا مَّسْحُوْرًا

naḥnu a‘lamu bimā yastami‘ūna bihī iż yastami‘ūna ilaika wa iż hum najwā iż yaqūluẓ-ẓālimūna in tattabi‘ūna illā rajulam masḥūrā(n).

ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁྱོད་ཀྱི་སྐོར་ལས་ ཉན་པའི་སྐབས་ ག་ཅི་གི་གནས་སྟངས་ནང་ ཉན་དོ་ཡོདཔ་ཨིན་ན་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ལེགས་ཤོམ་སྦེ་ཤེས།

اُنْظُرْ كَيْفَ ضَرَبُوْا لَكَ الْاَمْثَالَ فَضَلُّوْا فَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَ سَبِيْلًا

unẓur kaifa ḍarabū lakal-amṡāla fa ḍallū falā yastaṭī‘ūna sabīlā(n).

ཁྱོད་ཀྱི་དོན་ལུ་དཔེ་གཏམ་ག་དེ་སྦེ་བཟོཝ་ཨིན་ན་བལྟ། (མུ་ཧ་མཱད་); དེ་འབདཝ་ལས་ ཁོང་ཆ་ཁྱབ་ ལམ་འཛོལ་ཏེ་ ལམ་བདེན་པ་འདི་ མ་ཐོབ་པར་ལུས་ནུག།

وَقَالُوْٓا ءَاِذَا كُنَّا عِظَامًا وَّرُفَاتًا ءَاِنَّا لَمَبْعُوْثُوْنَ خَلْقًا جَدِيْدًا

wa qālū a'iżā kunnā ‘iẓāmaw wa rufātan a'innā lamab‘ūṡūna khalqan jadīdā(n).

དེ་ལས་ཁོང་གིས་ ང་བཅས་རུ་ཏོ་དང་ ཅ་ལ་ཆག་ཆགཔ་སྦེ་འགྱོ་བ་ཅིན་ ང་བཅས་ངོ་མ་རང་ མི་གསརཔ་སྦེ་ ལོག་སྟེ་གསོན་པོ་སྦེ་ལོང་འོང་ག?

۞ قُلْ كُوْنُوْا حِجَارَةً اَوْ حَدِيْدًاۙ

qul kūnū ḥijāratan au ḥadīdā(n).

ཁྱོད་རྡོ་ཡང་ན་ལྕགས་ཡིན་རུང་།

اَوْ خَلْقًا مِّمَّا يَكْبُرُ فِيْ صُدُوْرِكُمْ ۚفَسَيَقُوْلُوْنَ مَنْ يُّعِيْدُنَاۗ قُلِ الَّذِيْ فَطَرَكُمْ اَوَّلَ مَرَّةٍۗ فَسَيُنْغِضُوْنَ اِلَيْكَ رُءُوْسَهُمْ وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هُوَۗ قُلْ عَسٰٓى اَنْ يَّكُوْنَ قَرِيْبًا

au khalqam mimmā yakburu fī ṣudūrikum, fa sayaqūlūna may yu‘īdunā, qulil-lażī faṭarakum awwala marrah(tin), fa sayun-giḍūna ilaika ru'ūsahum wa yaqūlūna matā huw(a), qul ‘asā ay yakūna qarībā(n).

ཡང་ན་ ཁྱོད་ཀྱི་བསམ་བློ་དང་འཁྲིལ་ཏེ་ སེམས་ཅན་སྦོམ་ཅིག་ལུ་འགྱུར་ནི་ཨིན།

يَوْمَ يَدْعُوْكُمْ فَتَسْتَجِيْبُوْنَ بِحَمْدِهٖ وَتَظُنُّوْنَ اِنْ لَّبِثْتُمْ اِلَّا قَلِيْلًا ࣖ

yauma yad‘ūkum fa tastajībūna biḥamdihī wa taẓunnūna il labiṡtum illā qalīlā(n).

དེ་ཡང་ ཉིནམ་གཅིག་ལུ་ ཁོ་གིས་ཁྱོད་ལུ་འབོ་སྟེ་ ཁྱོད་ཀྱིས་ཁོ་ལུ་བསྟོད་པ་རྐྱབ་པའི་སྐབས་ ཁོ་ལུ་ཉན་ཞིནམ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ དུས་ཡུན་ཐུང་ཀུ་ཅིག་གི་དོན་ལུ་རྐྱངམ་ཅིག་ ༼དུར་ཁུང་ནང་༽ སྡོད་འོང་ཟེར་མནོ་ཡི།

وَقُلْ لِّعِبَادِيْ يَقُوْلُوا الَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُۗ اِنَّ الشَّيْطٰنَ يَنْزَغُ بَيْنَهُمْۗ اِنَّ الشَّيْطٰنَ كَانَ لِلْاِنْسَانِ عَدُوًّا مُّبِيْنًا

wa qul li‘ibādī yaqūlul-latī hiya aḥsan(u), innasy-syaiṭāna yanzagu bainahum, innasy-syaiṭāna kāna lil-insāni ‘aduwwam mubīnā(n).

དེ་ལས་ངེ་གི་གཡོགཔོ་ཚུ་ལུ་ "ཁོང་གིས་ ལེགས་ཤོམ་(བདེན་པ) གི་ཚིག་ཚུ་སླབ་བཅུག། ངོ་མ་རང་ སཱ་ཏན་གྱིས་ (དུས་རྒྱུན་དུ་) ཁོང་གི་བར་ན་ འཁྲུག་འཛིང་བཟོཝ་ཨིན། ངོ་མ་རང་ སཱ་ཏཱན་འདི་ མི་ཚུ་གི་དོན་ལུ་ དགྲ་ངོ་མ་ཅིག་ཨིན།"

رَبُّكُمْ اَعْلَمُ بِكُمْ اِنْ يَّشَأْ يَرْحَمْكُمْ اَوْ اِنْ يَّشَأْ يُعَذِّبْكُمْۗ وَمَآ اَرْسَلْنٰكَ عَلَيْهِمْ وَكِيْلًا

rabbukum a‘lamu bikum, iy yasya' yarḥamkum au iy yasya' yu‘ażżibkum, wa mā arsalnāka ‘alaihim wakīlā(n).

ཁྱོད་ཀྱི་དཀོན་མཆོག་གིས་ཁྱོད་ཀྱི་སྐོར་ལས་མངམ་ཤེས། གལ་སྲིད་ཐུགས་དགོངས་གནང་པ་ཅིན་ ངེས་པར་དུ་ཐུགས་རྗེ་གནང་སྟེ་ ཐུགས་དགོངས་གནང་པ་ཅིན་ ངེས་པར་དུ་ཉེས་ཁྲིམས་བཀལ་འོང་། དེ་ལས་ང་བཅས་ཀྱིས་ཁྱོད་ (མུ་ཧ་མཱད་) ཁོང་གི་སྲུང་སྐྱོབ་པ་འབད་བར་མ་གཏང་།

وَرَبُّكَ اَعْلَمُ بِمَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَلَقَدْ فَضَّلْنَا بَعْضَ النَّبِيّٖنَ عَلٰى بَعْضٍ وَّاٰتَيْنَا دَاوٗدَ زَبُوْرًا

wa rabbuka a‘lamu biman fis-samāwāti wal-arḍ(i), wa laqad faḍḍalnā ba‘ḍan nabiyyīna ‘alā ba‘ḍiw wa ātainā dāwūda zabūrā(n).

དེ་ལས་ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་གིས་ ཞིང་ཁམས་དང་ས་གཞི་ནང་ཡོད་མི་ཚུ་ ལེགས་ཤོམ་སྦེ་ཤེས། ང་བཅས་ཀྱིས་ལུང་སྟོན་པ་ལ་ལུ་ཅིག་ལུ་ ལ་ལུ་ཅིག་ལས་ མཐོ་དྲགས་སྦེ་བྱིན་ཡི།

قُلِ ادْعُوا الَّذِيْنَ زَعَمْتُمْ مِّنْ دُوْنِهٖ فَلَا يَمْلِكُوْنَ كَشْفَ الضُّرِّ عَنْكُمْ وَلَا تَحْوِيْلًا

qulid‘ul-lażīna za‘amtum min dūnihī falā yamlikūna kasyfaḍ-ḍurri ‘ankum wa lā taḥwīlā(n).

མུ་ཧ་མཱད་ལུ་ "ཨཱལ་ལཱ་ལས་ལྷག་སྟེ་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ལྷ་སྦེ་བརྩི་མི་ཚུ་ལུ་ འབོ་དགོ། ཁོང་ལུ་ ཁྱོད་ལས་ཉེན་ཁ་བཏོན་བཏང་ནི་གི་དབང་ཚད་མེདཔ་མ་ཚད་ འགྱུར་བཅོས་ཡང་འབད་མི་ཚུགས།"

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ يَبْتَغُوْنَ اِلٰى رَبِّهِمُ الْوَسِيْلَةَ اَيُّهُمْ اَقْرَبُ وَيَرْجُوْنَ رَحْمَتَهٗ وَيَخَافُوْنَ عَذَابَهٗۗ اِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ كَانَ مَحْذُوْرًا

ulā'ikal-lażīna yad‘ūna yabtagūna ilā rabbihimul-wasīlata ayyuhum aqrabu wa yarjūna raḥmatahū wa yakhāfūna ‘ażābah(ū), inna ‘ażāba rabbika kāna maḥżūrā(n).

མི་ཚུ་གིས་ ཁོང་གིས་ འབོ་མི་དེ་ཚུ་གིས་ ཁོང་ར་གིས་ དཀོན་མཆོག་ལུ་ ལམ་འཚོལ་ཡོདཔ་ད་ ཁོང་ལས་ ག་འདི་ ཉེ་འདབས་ལུ་ཡོདཔ་ཨིན་ན? ཁོང་གིས་ཁོ་གི་སྙིང་རྗེ་ལུ་རེ་བ་བསྐྱེད་དེ་ ཉེས་ཁྲིམས་ལུ་འཇིགས་སྣང་བསྐྱེདཔ་ཨིན། ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་གི་ཉེས་ཁྲིམས་འདི་ འདྲོག་དགོཔ་ཅིག་ཨིན།"

وَاِنْ مِّنْ قَرْيَةٍ اِلَّا نَحْنُ مُهْلِكُوْهَا قَبْلَ يَوْمِ الْقِيٰمَةِ اَوْ مُعَذِّبُوْهَا عَذَابًا شَدِيْدًاۗ كَانَ ذٰلِكَ فىِ الْكِتٰبِ مَسْطُوْرًا

wa im min qaryatin illā naḥnu muhlikūhā qabla yaumil-qiyāmati au mu‘ażżibūhā ‘ażāban syadīdā(n), kāna żālika fil-kitābi masṭūrā(n).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ མྱ་ངན་གྱི་ཉིནམ་མ་འོང་པའི་ཧེ་མ་ མེདཔ་བཏང་ནི་དང་ ཡང་ན་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ༼དེ་གི་མི་སེར་ཚུ་ལུ་༽ ཉེས་ཁྲིམས་ཧ་ཅང་གིས་ ཚབས་ཆེན་སྦེ་ བཀལ་མ་ཚུགས་པ་ཅིན་ རྒྱལ་ཁབ་གཅིག་ཡང་མེདཔ་ཨིན། འདི་ ཀི་དེབ་ (Lauh Mahfuzh) ནང་བྲིས་ཡོད།

وَمَا مَنَعَنَآ اَنْ نُّرْسِلَ بِالْاٰيٰتِ اِلَّآ اَنْ كَذَّبَ بِهَا الْاَوَّلُوْنَۗ وَاٰتَيْنَا ثَمُوْدَ النَّاقَةَ مُبْصِرَةً فَظَلَمُوْا بِهَاۗ وَمَا نُرْسِلُ بِالْاٰيٰتِ اِلَّا تَخْوِيْفًا

wa mā mana‘anā an nursila bil-āyāti illā an każżaba bihal-awwalūn(a), wa ātainā ṡamūdan-nāqata mubṣiratan fa ẓalamū bihā, wa mā nursilu bil-āyāti illā takhwīfā(n).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ལུ་ ༼ཁྱེད་ལུ་༽ ༼ང་བཅས་ཀྱི་དབང་ཚད་ཀྱི་༽ རྟགས་མཚན་ཚུ་ ཧེ་མའི་མི་ཚུ་གིས་ རྫུན་མ་སླབ་སྟེ་ཡོདཔ་ལས་ མ་གཏོགས་ ག་ཅི་གིས་ཡང་ བཀག་ཆ་འབད་མི་ཚུགས། ང་བཅས་ཀྱིས་ སཱ་མུད་ཀྱི་མི་ཚུ་ལུ་ མཐོང་ཚུགས་པའི་ རྔ་མོང་མོ་ཅིག་ ༼རྫུ་འཕྲུལ་ཅིག་སྦེ་༽ བྱིན་ཏེ་འབད་རུང་ ཁོང་གིས་ རྔ་མོང་མོ་ལུ་ གནོདཔ་བཀལ་ཡི། ང་བཅས་ཀྱིས་ རྟགས་མཚན་འདི་ཚུ་ འདྲོག་བཅུག་ནིའི་དོན་ལུ་རྐྱངམ་ཅིག་ བཏང་ཡི།

وَاِذْ قُلْنَا لَكَ اِنَّ رَبَّكَ اَحَاطَ بِالنَّاسِۗ وَمَا جَعَلْنَا الرُّءْيَا الَّتِيْٓ اَرَيْنٰكَ اِلَّا فِتْنَةً لِّلنَّاسِ وَالشَّجَرَةَ الْمَلْعُوْنَةَ فِى الْقُرْاٰنِ ۗ وَنُخَوِّفُهُمْۙ فَمَا يَزِيْدُهُمْ اِلَّا طُغْيَانًا كَبِيْرًا ࣖ

wa iż qulnā laka inna rabbaka aḥāṭa bin-nās(i), wa mā ja‘alnar-ru'yal-latī araināka illā fitnatal lin-nāsi wasy-syajaratal mal‘ūnata fil-qur'ān(i), wa nukhawwifuhum, famā yazīduhum illā ṭugyānan kabīrā(n).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ཁྱོད་ལུ་ "ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་གི་ཤེས་ཡོན་གྱིས་ མི་རིགས་ག་ར་ཁྱབ་ཚུགསཔ་ཨིན།" དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁྱོད་ལུ་སྟོན་མི་རྨི་ལམ་འདི་ མི་ཚུ་དང་ ༼དེ་བཟུམ་སྦེ་༽ ཁ་ཆེའི་དཔེ་ཆ་ནང་ བཀའ་དྲིན་ཅན་གྱི་ཤིང་ ༼ཟཀུམ༽ གི་དོན་ལུ་ བརྟག་དཔྱད་འབད་ནིའི་དོན་ལུ་ བཟོ་ཡི། ང་བཅས་ཀྱིས་ཁོང་ཚུ་འཇིགས་སྣང་བསྐྱེད་བཅུག་རུང་ འདི་གིས་ ཁོང་གི་མ་གུས་པ་འདི་ ཡར་སེང་འགྱོ་ཡི།

وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ قَالَ ءَاَسْجُدُ لِمَنْ خَلَقْتَ طِيْنًاۚ

wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīs(a), qāla a'asjudu liman khalaqta ṭīnā(n).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཕོ་ཉ་ཚུ་ལུ་ ཁྱེད་ཆ་ཁྱབ་ ཨ་དཱམ་ལུ་ ཕྱག་འཚལ་ཟེར་སླབ་པའི་སྐབས་ ཤ་ཏན་མ་གཏོགས་ ཁོང་གིས་ ཕྱག་འཚལ་ནུག། ཁོ་གིས་ (ཨིབ་ལིས་) ཁྱོད་ཀྱིས་འདམ་ལས་བཟོ་མི་ མི་འདི་ལུ་ ཕྱག་འཚལ་དགོཔ་ཨིན་ན?

قَالَ اَرَاَيْتَكَ هٰذَا الَّذِيْ كَرَّمْتَ عَلَيَّ لَىِٕنْ اَخَّرْتَنِ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِ لَاَحْتَنِكَنَّ ذُرِّيَّتَهٗٓ اِلَّا قَلِيْلًا

qāla ara'aitaka hāżal-lażī karramta ‘alayya la'in akhkhartani ilā yaumil-qiyāmati la'aḥtanikanna żurriyyatahū illā qalīlā(n).

ཁྱོད་ཀྱིས་ང་ལས་ལྷག་སྟེ་ གུས་ཞབས་འབད་མི་འདི་ ང་ལུ་འགྲེལ་བཤད་རྐྱབ་གནང་། ཁྱོད་ཀྱིས་ང་ལུ་ འཆི་བ་ལས་སླར་གསོན་པའི་ཉིནམ་ཚུན་ཚོད་ དུས་ཚོད་བྱིན་པ་ཅིན་ ང་གིས་ཁོ་གི་བརྒྱུད་པ་ཚུ་ ཆ་ཤས་ཆུང་ཀུ་ཅིག་མ་གཏོགས་ འཛོལ་བ་བཟོ་འོང་།"

قَالَ اذْهَبْ فَمَنْ تَبِعَكَ مِنْهُمْ فَاِنَّ جَهَنَّمَ جَزَاۤؤُكُمْ جَزَاۤءً مَّوْفُوْرًا

qālażhab faman tabi‘aka minhum fa inna jahannama jazā'ukum jazā'am maufūrā(n).

དེ་ལས་ ཁོ་གིས་ ཁྱོད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་མི་ཚུ་གི་གྲལ་ལས་ ག་ར་འབད་རུང་ དམྱལ་བ་འདི་ ཁྱོད་ཀྱི་གསོལ་རས་ལངམ་སྦེ་འོང་ནི་ཨིན།

وَاسْتَفْزِزْ مَنِ اسْتَطَعْتَ مِنْهُمْ بِصَوْتِكَ وَاَجْلِبْ عَلَيْهِمْ بِخَيْلِكَ وَرَجِلِكَ وَشَارِكْهُمْ فِى الْاَمْوَالِ وَالْاَوْلَادِ وَعِدْهُمْۗ وَمَا يَعِدُهُمُ الشَّيْطٰنُ اِلَّا غُرُوْرًا

wastafziz manistaṭa‘ta minhum biṣautika wa ajlib ‘alaihim bikhailika wa rajilika wa syārikūhum fil-amwāli wal-aulādi wa ‘idhum, wa mā ya‘iduhumusy-syaiṭānu illā gurūrā(n).

འདི་ཡང་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ཁྱོད་རའི་སྐད་གདངས་ཐོག་ལས་ ག་ར་ལུ་ མགུ་སྐོར་རྐྱབ་སྟེ་ ཁྱོད་རའི་དམག་མི་ཚུ་ རྟ་དང་རྐངམ་གུ་ཡོད་མི་ཚུ་ བསྡུ་སྒྲིག་འབད་དེ་ རྒྱུ་ནོར་དང་ ཨ་ལུ་ཚུ་གི་ཐོག་ལས་ མཐུན་འབྲེལ་འབད་དེ་ ཁོང་ལུ་ ཁས་བླངས་འབད་དགོ།

اِنَّ عِبَادِيْ لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطٰنٌۗ وَكَفٰى بِرَبِّكَ وَكِيْلًا

inna ‘ibādī laisa laka ‘alaihim sulṭān(un), wa kafā birabbika wakīlā(n).

ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་འདི་ བདག་འཛིན་འཐབ་མི་ཅིག་སྦེ་ ལངམ་སྦེ་ཡོདཔ་ཨིན།

رَبُّكُمُ الَّذِيْ يُزْجِيْ لَكُمُ الْفُلْكَ فِى الْبَحْرِ لِتَبْتَغُوْا مِنْ فَضْلِهٖۗ اِنَّهٗ كَانَ بِكُمْ رَحِيْمًا

rabbukumul-lażī yuzjī lakumul-fulka fil-baḥri litabtagū min faḍlih(ī), innahū kāna bikum raḥīmā(n).

ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་འདི་ ཁྱོད་ཀྱི་དོན་ལུ་ མཚོ་ནང་གྲུ་བཏང་མི་འདི་ ཁྱོད་ཀྱིས་ཁོ་གི་བྱིན་རླབས་འཚོལ་ཚུགས་ནིའི་དོན་ལུ་ཨིན། ངེས་པར་དུ་ཁོ་ཁྱོད་ལུ་སྙིང་རྗེ་ཆེ།

وَاِذَا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فِى الْبَحْرِ ضَلَّ مَنْ تَدْعُوْنَ اِلَّآ اِيَّاهُۚ فَلَمَّا نَجّٰىكُمْ اِلَى الْبَرِّ اَعْرَضْتُمْۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ كَفُوْرًا

wa iżā massakumuḍ-ḍurru fil-baḥri ḍalla man tad‘ūna illā iyyāh(u), falammā najjākum ilal-barri a‘raḍtum, wa kānal-insānu kafūrā(n).

དེ་ལས་ མཚོ་ནང་ལུ་ ཉེན་ཁ་བྱུང་པ་ཅིན་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ཁོ་མ་གཏོགས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ འབོ་ཚུགས་མི་ཚུ་ག་ར་ ངེས་པར་དུ་བརླག་སྟོར་ཞུགས་འོང་། དེ་འབདཝ་ད་ ཁོ་གིས་ཁྱེད་ལུ་ས་ཁར་སྤྲོད་པའི་སྐབས་ལུ་ ཁྱེད་ཆ་ཁྱབ་ ༼ཁོ་ལས་༽ ཕྱི་ཁར་འགྱོ་ཡི། མི་ཚུ་ རྟག་བུ་རང་ ངོས་ལེན་མ་འབད་བར་སྡོདཔ་ཨིན།

اَفَاَمِنْتُمْ اَنْ يَّخْسِفَ بِكُمْ جَانِبَ الْبَرِّ اَوْ يُرْسِلَ عَلَيْكُمْ حَاصِبًا ثُمَّ لَا تَجِدُوْا لَكُمْ وَكِيْلًا ۙ

afa amintum ay yakhsifa bikum jānibal-barri au yursila ‘alaikum ḥaṣiban ṡumma lā tajidū lakum wakīlā(n).

དེ་འབདཝ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ཁོ་གིས་ ཁྱོད་དང་གཅིག་ཁར་ ས་གཞི་ལ་ལུ་ཅིག་ མར་མ་བཙུགས་ཟེར་ ཡང་ན་ ཁོ་གིས་ རྡོ་ཆུང་ཀུ་ཚུ་ འཕུར་འགྱོ་འོང་ཟེར་ བདེ་ཏོག་ཏོ་སྦེ་ མནོཝ་ཨིན་ན? །ཁྱོད་ལ་མགོན་གཅིག་ཀྱང་མི་འགྱུར།

اَمْ اَمِنْتُمْ اَنْ يُّعِيْدَكُمْ فِيْهِ تَارَةً اُخْرٰى فَيُرْسِلَ عَلَيْكُمْ قَاصِفًا مِّنَ الرِّيْحِ فَيُغْرِقَكُمْ بِمَا كَفَرْتُمْۙ ثُمَّ لَا تَجِدُوْا لَكُمْ عَلَيْنَا بِهٖ تَبِيْعًا

am amintum ay yu‘īdakum fīhi tāratan ukhrā fa yursila ‘alaikum qāṣifam minar-rīḥi fa yugriqakum bimā kafartum, ṡumma lā tajidū lakum ‘alainā bihī tabī‘ā(n).

ཡང་ན་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ཁྱོད་རང་ མཚོ་ནང་ ལོག་སྟེ་ ཚར་གཅིག་ ལོག་མ་གཏང་པར་ དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱི་ དད་པ་མ་བསྐྱེད་མི་ལུ་བརྟེན་ ཁྱོད་ལུ་ རླུང་འཚུབ་འཕུ་སྟེ་ ཆུ་ནང་ བརྡུངས་འོང་ཟེར་ བདེ་ཏོག་ཏོ་སྦེ་ མནོཝ་ཨིན་ན? དེ་ལས་ཁྱོད་ཀྱིས་ང་བཅས་ཀྱི་(སྡུག་བསྔལ་)ལུ་གདོང་ལེན་འབད་ནི་ལུ་ གྲོགས་རམ་འབད་མི་ག་ཡང་མི་ཐོབ།

۞ وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِيْٓ اٰدَمَ وَحَمَلْنٰهُمْ فِى الْبَرِّ وَالْبَحْرِ وَرَزَقْنٰهُمْ مِّنَ الطَّيِّبٰتِ وَفَضَّلْنٰهُمْ عَلٰى كَثِيْرٍ مِّمَّنْ خَلَقْنَا تَفْضِيْلًا ࣖ

wa laqad karramnā banī ādama wa ḥamalnāhum fil-barri wal-baḥri wa razaqnāhum minaṭ-ṭayyibāti wa faḍḍalnāhum ‘alā kaṡīrim mimman khalaqnā tafḍīlā(n).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཨ་དཱམ་གྱི་བུ་བརྒྱུད་དང་ ཚ་བོ་ཚུ་ གཟི་བརྗིད་ཅན་སྦེ་ བཟོ་སྟེ་ ས་དང་མཚོ་ནང་ འབག་སྟེ་ ལེགས་ཤོམ་ལས་ འཚོ་སྐྱོང་བྱིན་ཏེ་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁེ་ཕན་ཡང་དག་སྦེ་ བཟོ་མི་ སེམས་ཅན་ལེ་ཤ་ཅིག་ལས་ གདམ་ཁ་རྐྱབ་སྟེ་ བཞག་ཡི།

يَوْمَ نَدْعُوْا كُلَّ اُنَاسٍۢ بِاِمَامِهِمْۚ فَمَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ بِيَمِيْنِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ يَقْرَءُوْنَ كِتٰبَهُمْ وَلَا يُظْلَمُوْنَ فَتِيْلًا

yauma nad‘ū kulla unāsim bi'imāmihim, faman ūtiya katābahū biyamīnihī fa ulā'ika yaqra'ūna kitābahum wa lā yuẓlamūna fatīlā(n).

(དྲན་ཤེས།) ཉིནམ་ (ནམ་) ང་བཅས་ཀྱིས་ མི་སྡེ་རེ་རེ་བཞིན་དུ་ འགོ་ཁྲིདཔ་དང་གཅིག་ཁར་ འབོ་ཡི། དེ་ལས་ ག་ར་གིས་ ལགཔ་གཡས་ཁ་ཐུག་ལུ་ ཁོ་རའི་ལཱ་གི་ཐོ་བཀོད་ཅིག་བྱིན་པ་ཅིན་ ཐོ་བཀོད་འདི་ལྷག་སྟེ་ ༼ལེགས་ཤོམ་སྦེ་༽ ཁོང་ལུ་ གནོད་སྐྱོན་ག་ནི་ཡང་མི་འབྱུང་།

وَمَنْ كَانَ فِيْ هٰذِهٖٓ اَعْمٰى فَهُوَ فِى الْاٰخِرَةِ اَعْمٰى وَاَضَلُّ سَبِيْلًا

wa man kāna fī hāżihī a‘mā fa huwa fil-ākhirati a‘mā wa aḍallu sabīlā(n).

དེ་ལས་ ག་ར་འབད་རུང་ འཛམ་གླིང་འདི་ནང་ ༼སེམས་ཁར་༽ མིག་ཏོ་ཞརཝ་ཨིན་པ་ཅིན་ དེ་ལས་ ཕྱི་མའི་ཚེ་ལུ་ མིག་ཏོ་ཞརཝ་སྦེ་ ༼གཡས༽ ལམ་ལས་ཐག་རིང་སར་ བརླག་སྟོར་ཞུགས་འོང་།

وَاِنْ كَادُوْا لَيَفْتِنُوْنَكَ عَنِ الَّذِيْٓ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ لِتَفْتَرِيَ عَلَيْنَا غَيْرَهٗۖ وَاِذًا لَّاتَّخَذُوْكَ خَلِيْلًا

wa in kādū layaftinūnaka ‘anil-lażī auḥainā ilaika litaftariya ‘alainā gairah(ū), wa iżal lattakhażūka khalīlā(n).

དེ་ལས་ཁོང་གིས་ཁྱོད་ (མུ་ཧ་མཱད་) ང་བཅས་ཀྱིས་ཁྱོད་ལུ་གསལ་བསྒྲགས་འབད་མི་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ང་བཅས་ལུ་གཞན་ཅིག་གསར་བཏོད་འབད་ནིའི་དོན་ལུ་ ཧ་ལམ་ཅིག་ ཕྱིར་འཐེན་འབད་ཡི། དེ་སྦེ་ཨིན་པ་ཅིན་ ཁོང་གིས་ ཁྱོད་ལུ་ དད་དམ་ཅན་གྱི་ཆ་རོགས་བཟོ་འོང་།

وَلَوْلَآ اَنْ ثَبَّتْنٰكَ لَقَدْ كِدْتَّ تَرْكَنُ اِلَيْهِمْ شَيْـًٔا قَلِيْلًا ۙ

wa lau lā an ṡabbatnāka laqad kitta tarkanu ilaihim syai'an qalīlā(n).

ང་བཅས་ཀྱིས་ཁྱོད་ཀྱི་༼སེམས་༽ སྒྲིང་སྒྲིང་མ་བཟོ་བ་ཅིན་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ཧ་ལམ་ཁོང་ཚུ་ལུ་ གུས་ཞབས་འབད་འོང་།

اِذًا لَّاَذَقْنٰكَ ضِعْفَ الْحَيٰوةِ وَضِعْفَ الْمَمَاتِ ثُمَّ لَا تَجِدُ لَكَ عَلَيْنَا نَصِيْرًا

iżal-la'ażaqnāka ḍi‘fal-ḥayāti wa ḍi‘fal-mamāti ṡumma lā tajidu laka ‘alainā naṣīrā(n).

དེ་སྦེ་ཨིན་པ་ཅིན་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁྱོད་ལུ་ འཛམ་གླིང་ནང་ ༼མནར་གཅོད་༽ གཉིས་ལྡབ་སྦེ་ བྱིན་འོང་ དེ་ལས་ ཤི་བའི་ཤུལ་ལས་ ལྡབ་གཉིས་དེ་ཅིག་ བྱིན་འོང་ དེ་ལས་ ཁྱོད་ལུ་ (མུ་ཧ་མཱད་) ང་བཅས་ལུ་ གྲོགས་རམ་འབད་མི་གཅིག་ཡང་ མི་འོང་།

وَاِنْ كَادُوْا لَيَسْتَفِزُّوْنَكَ مِنَ الْاَرْضِ لِيُخْرِجُوْكَ مِنْهَا وَاِذًا لَّا يَلْبَثُوْنَ خِلٰفَكَ اِلَّا قَلِيْلًا

wa in kādū layastafizzūnaka minal-arḍi liyukhrijūka minhā wa iżal lā yalbaṡūna khilāfaka illā qalīlā(n).

དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ རྒྱལ་ཁབ་འདི་ནང་ལས་ ཐོན་འགྱོ་དགོཔ་ལས་ ཁྱོད་ལུ་ མུ་ཧ་མཱད་(མུ་ཧ་མཱད་) ཧ་ལམ་ཅིག་ ཚ་གྱང་ལང་བཅུགཔ་ཨིན།

سُنَّةَ مَنْ قَدْ اَرْسَلْنَا قَبْلَكَ مِنْ رُّسُلِنَا وَلَا تَجِدُ لِسُنَّتِنَا تَحْوِيْلًا ࣖ

sunnata man qad arsalnā qablaka mir rusulinā wa lā tajidu lisunnatinā taḥwīlā(n).

།དེ་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་སྔོན་དུ་བཏང་བའི་ང་བཅས་ཀྱི་ཕོ་ཉ་རྣམས་ཀྱི་བཀའ་ཡིན་པས་ཁྱོད་ཀྱིས་ང་བཅས་ཀྱི་བཀའ་ལ་འགྱུར་བ་གང་ཡང་མི་མཐོང་ངོ་།

اَقِمِ الصَّلٰوةَ لِدُلُوْكِ الشَّمْسِ اِلٰى غَسَقِ الَّيْلِ وَقُرْاٰنَ الْفَجْرِۗ اِنَّ قُرْاٰنَ الْفَجْرِ كَانَ مَشْهُوْدًا

aqimiṣ-ṣalāta lidulūkisy-syamsi ilā gasaqil-laili wa qur'ānal-fajr(i), inna qur'ānal-fajri kāna masyhūdā(n).

ཉིམ་ནུབ་པའི་སྐབས་ལས་ མཚན་མོའི་གནགཔོ་ཚུན་ཚོད་ སྨོན་ལམ་བཏབ་དགོཔ་དང་ (ཕ་ཇར་གྱི་སྨོན་ལམ་ཡང་བཏབ་དགོ།) ངོ་མ་རང་ དྲོ་པ་སྨོན་ལམ་འདི་ ༼མཁའ་འགྲོ་ཚུ་གིས་༽ མཐོང་ཡོདཔ་ཨིན།

وَمِنَ الَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهٖ نَافِلَةً لَّكَۖ عَسٰٓى اَنْ يَّبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقَامًا مَّحْمُوْدًا

wa minal-laili fa tahajjad bihī nāfilatal lak(a), ‘asā ay yab‘aṡaka rabbuka maqāmam maḥmūdā(n).

དེ་ལས་ མཚན་མོ་ལ་ལོ་ཅིག་ནང་ ཁྱོད་རའི་དོན་ལུ་ ཏ་ཧ་ཇུཌ་གི་སྨོན་ལམ་ཁ་སྐོང་འབད་དགོ།

وَقُلْ رَّبِّ اَدْخِلْنِيْ مُدْخَلَ صِدْقٍ وَّاَخْرِجْنِيْ مُخْرَجَ صِدْقٍ وَّاجْعَلْ لِّيْ مِنْ لَّدُنْكَ سُلْطٰنًا نَّصِيْرًا

wa qur rabbi adkhilnī mudkhala ṣidqiw wa akhrijnī mukhraja ṣidqiw waj‘al lī mil ladunka sulṭānan naṣīrā(n).

དེ་ལས་ (མུ་ཧ་མཱད་) ངེ་གི་གཙོ་བོ་ ང་ལུ་འཛུལ་སའི་ས་ཁོངས་འོས་འབབ་ཅན་ཅིག་ནང་བཙུགས་ཏེ་ ང་ལུ་ ཕྱི་ཁར་འབག་འོང་སྟེ་ ཁྱོད་ཀྱི་ཕྱོགས་ལས་ ང་ལུ་ གྲོགས་རམ་འབད་ཚུགས་པའི་ དབང་ཚད་བྱིན་གནང་།

وَقُلْ جَاۤءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ ۖاِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوْقًا

wa qul jā'al-ḥaqqu wa zahaqal-bāṭil(u), innal-bāṭila kāna zahūqā(n).

དེ་ལས་ “བདེན་པ་འོང་ཡི་ རྫུན་མ་ཡལ་སོང་ཡི་” ཟེར་སླབ། དོན་དམ་པར་བརྫུན་ནི་ངེས་པར་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ།

وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْاٰنِ مَا هُوَ شِفَاۤءٌ وَّرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِيْنَۙ وَلَا يَزِيْدُ الظّٰلِمِيْنَ اِلَّا خَسَارًا

wa nunazzilu minal-qur'āni mā huwa syifā'uw wa raḥmatul lil-mu'minīn(a), wa lā yazīduẓ-ẓālimīna illā khasārā(n).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁ་ཆེའི་ཆོས་ལུགས་ལས་ ༼ག་ཅི་ཅིག་༽ དད་པ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་ལུ་ སྨན་བཅོས་དང་ སྙིང་རྗེ་ཅིག་ བཏང་ཡོདཔ་ད་ མི་དྲང་བདེན་མེད་མི་ཚུ་ལུ་ ༼ཁ་ཆེའི་དཔེ་ཆ་༽ གྱིས་ གྱོང་རྒུད་ཡར་སེང་འགྱོ་འོང་།

وَاِذَآ اَنْعَمْنَا عَلَى الْاِنْسَانِ اَعْرَضَ وَنَاٰ بِجَانِبِهٖۚ وَاِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ كَانَ يَـُٔوْسًا

wa iżā an‘amnā ‘alal-insāni a‘raḍa wa na'ā bijānibih(ī), wa iżā massahusy-syarru kāna ya'ūsā(n).

ང་བཅས་ཀྱིས་མི་ལུ་དགའ་སྤྲོ་བྱིན་པའི་སྐབས་ ངེས་པར་དུ་ཁོ་གིས་ ཕྱི་ཁར་འགྱོ་སྟེ་ ང་རྒྱལ་གྱི་ཐོག་ལས་ ཐག་རིང་སར་འགྱོ་འོང་། དཀའ་ངལ་གྱིས་ཁོ་ལུ་འབྱུང་པའི་སྐབས་ལུ་ ངེས་པར་དུ་བློ་ཕམ་འོང་།

قُلْ كُلٌّ يَّعْمَلُ عَلٰى شَاكِلَتِهٖۗ فَرَبُّكُمْ اَعْلَمُ بِمَنْ هُوَ اَهْدٰى سَبِيْلًا ࣖ

qul kulluy ya‘malu ‘alā syākilatih(ī), fa rabbukum a‘lamu biman huwa ahdā sabīlā(n).

༼མུ་ཧ་མཱད་༽ "མི་ག་ར་གིས་ རང་སོའི་རང་བཞིན་དང་འཁྲིལ་ཏེ་ འབདཝ་ཨིན།" དེ་འབདཝ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་གིས་ ག་གི་ལམ་བདེན་པ་ཨིན་ན་ ལེགས་ཤོམ་སྦེ་ཤེས།

وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الرُّوْحِۗ قُلِ الرُّوْحُ مِنْ اَمْرِ رَبِّيْ وَمَآ اُوْتِيْتُمْ مِّنَ الْعِلْمِ اِلَّا قَلِيْلًا

wa yas'alūnaka ‘anir-rūḥ(i), qulir-rūḥu min amri rabbī wa mā ūtītum minal-‘ilmi illā qalīlā(n).

དེ་ལས་ཁོང་གིས་ཁྱོད་ལུ་ (མུ་ཧ་མཱད་) སེམས་ཀྱི་སྐོར་ལས་དྲིཝ་ཨིན། ཁྱོད་ལུ་ཤེས་ཡོན་དུམ་གྲ་ཅིག་རྐྱངམ་ཅིག་བྱིན་ཡོདཔ་ལས་ རྣམ་ཤེས་འདི་ངེ་གི་གཙོ་བོ་གི་གནད་དོན་ཅིག་ཨིན་ཟེར་སླབ།

وَلَىِٕنْ شِئْنَا لَنَذْهَبَنَّ بِالَّذِيْٓ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ ثُمَّ لَا تَجِدُ لَكَ بِهٖ عَلَيْنَا وَكِيْلًاۙ؉؉

wa la'in syi'nā lanażhabanna bil-lażī auḥainā ilaika ṡumma lā tajidu laka bihī ‘alainā wakīlā(n).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁྱོད་ལུ་ ༼མུ་ཧ་མཱད་༽ གསལ་བསྒྲགས་འབད་མི་འདི་ ང་བཅས་ཀྱིས་ མེདཔ་བཏང་འོང་ དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ང་བཅས་ལུ་ ངོ་རྒོལ་འབད་མི་ གཅིག་ཡང་ མ་ཐོབ།

اِلَّا رَحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَۗ اِنَّ فَضْلَهٗ كَانَ عَلَيْكَ كَبِيْرًا

illā raḥmatam mir rabbik(a), inna faḍalahū kāna ‘alaika kabīrā(n).

ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོའི་ཐུགས་རྗེ་མ་གཏོགས། ངོ་མ་འབད་བ་ཅིན་ ཁོ་གི་ཐུགས་རྗེ་འདི་ ཁྱོད་ལུ་ (མུ་ཧ་མཱད་) གནམ་མེད་ས་མེད་སྦོམ་ཡོདཔ་ཨིན།

قُلْ لَّىِٕنِ اجْتَمَعَتِ الْاِنْسُ وَالْجِنُّ عَلٰٓى اَنْ يَّأْتُوْا بِمِثْلِ هٰذَا الْقُرْاٰنِ لَا يَأْتُوْنَ بِمِثْلِهٖ وَلَوْ كَانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيْرًا

qul la'inijtama‘atil-insu wal-jinnu ‘alā ay ya'tū bimiṡli hāżal-qur'āni lā ya'tūna bimiṡlihī wa lau kāna ba‘ḍuhum liba‘ḍin ẓahīrā(n).

གལ་སྲིད་ མི་དང་ ཇིན་ཚུ་ གཅིག་ཁར་འཛོམས་ཏེ་ ཀུ་རཱན་འདི་དང་ཅོག་འཐདཔ་སྦེ་ བཟོ་བ་ཅིན་ གཅིག་གིས་གཅིག་ལུ་ གྲོགས་རམ་འབད་རུང་ དེ་བཟུམ་ཅིག་ བཟོ་མི་ཚུགས།

وَلَقَدْ صَرَّفْنَا لِلنَّاسِ فِيْ هٰذَا الْقُرْاٰنِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍۖ فَاَبٰىٓ اَكْثَرُ النَّاسِ اِلَّا كُفُوْرًا

wa laqad ṣarrafnā lin-nāsi fī hāżal-qur'āni min kulli maṡal(in), fa abā akṡarun-nāsi illā kufūrā(n).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ མི་ཚུ་ལུ་ དཔེ་གཏམ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཐོག་ལས་ ཁ་ཆེའི་གསུང་རབ་ནང་ ལོག་སྟེ་རང་ འགྲེལ་བཤད་རྐྱབ་སྟེ་ཡོད་རུང་ མི་མང་ཤོས་ཅིག་གིས་ དེ་ལུ་དགའ་མ་བཏུབ་པར་ ངོས་ལེན་ཡང་མ་འབད་བས།

وَقَالُوْا لَنْ نُّؤْمِنَ لَكَ حَتّٰى تَفْجُرَ لَنَا مِنَ الْاَرْضِ يَنْۢبُوْعًاۙ

wa qālū lan nu'mina laka ḥattā tafjura lanā minal-arḍi yambū‘ā(n).

དེ་ལས་ཁོང་གིས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ས་གཞི་ལས་ང་བཅས་ལུ་ཆུའི་འབྱུང་ཁུངས་ཅིག་མ་གཏང་ཚུན་ཚོད་ ང་བཅས་ཀྱིས་ཁྱོད་ལུ་དད་པ་མི་བསྐྱེད་ཟེར་སླབ་ནུག

اَوْ تَكُوْنَ لَكَ جَنَّةٌ مِّنْ نَّخِيْلٍ وَّعِنَبٍ فَتُفَجِّرَ الْاَنْهٰرَ خِلٰلَهَا تَفْجِيْرًاۙ

au takūna laka jannatum min nakhīliw wa ‘inabin fa tufajjiral-anhāra khilālahā tafjīrā(n).

ཡང་ན་ཁྱོད་ལུ་ཚེས་གྲངས་དང་རྒུན་འབྲུམ་གྱི་ལྡུམ་ར་ཡོད་ དེ་ལས་ཁྱོད་ཀྱིས་མགྱོགས་དྲགས་སྦེ་རྒྱུག་པའི་ཆུ་བོ་ཅིག་དེ་ནང་ལས་བརྒྱུད་དེ་བཞུར་བཅུག།

اَوْ تُسْقِطَ السَّمَاۤءَ كَمَا زَعَمْتَ عَلَيْنَا كِسَفًا اَوْ تَأْتِيَ بِاللّٰهِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ قَبِيْلًاۙ

au tusqiṭas-samā'a kamā za‘amta ‘alainā kisafan au ta'tiya billāhi wal-malā'ikati qabīlā(n).

ཡང་ན་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ང་བཅས་ལུ་ གནམ་མཁའ་འདི་ ཆ་ཤས་ཆ་ཤས་སྦེ་ བཀོག་བཞགཔ་ཨིན།

اَوْ يَكُوْنَ لَكَ بَيْتٌ مِّنْ زُخْرُفٍ اَوْ تَرْقٰى فِى السَّمَاۤءِ ۗوَلَنْ نُّؤْمِنَ لِرُقِيِّكَ حَتّٰى تُنَزِّلَ عَلَيْنَا كِتٰبًا نَّقْرَؤُهٗۗ قُلْ سُبْحَانَ رَبِّيْ هَلْ كُنْتُ اِلَّا بَشَرًا رَّسُوْلًا ࣖ

au yakūna laka baitum min zukhrufin au tarqā fis-samā'(i), wa lan nu'mina liruqiyyika ḥattā tunazzila ‘alainā kitāban naqra'uh(ū), qul subḥāna rabbī hal kuntu illā basyarar rasūlā(n).

ཡང་ན་ཁྱོད་ལུ་གསེར་གྱི་ཁྱིམ་(བཟོ་ཡོདཔ་) ཡང་ན་ཁྱོད་ཞིང་ཁམས་ལུ་འཛེགསཔ་ཨིན། དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ང་བཅས་ལུ་ལྷག་ནིའི་དོན་ལུ་ ཀི་དེབ་ཅིག་མ་གཏང་ཚུན་ཚོད་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁྱོད་ཀྱི་ཡར་འཛེགས་ལུ་ ཡིད་ཆེས་མི་བསྐྱེད།"

وَمَا مَنَعَ النَّاسَ اَنْ يُّؤْمِنُوْٓا اِذْ جَاۤءَهُمُ الْهُدٰٓى اِلَّآ اَنْ قَالُوْٓا اَبَعَثَ اللّٰهُ بَشَرًا رَّسُوْلًا

wa mā mana‘an-nāsa ay yu'minū iż jā'ahumul-hudā illā an qālū aba‘aṡallāhu basyarar rasūlā(n).

དེ་ལས་ མི་ཚུ་ལུ་ ལམ་སྟོན་འོང་པའི་སྐབས་ དད་པ་བསྐྱེད་ནི་ལུ་ བཀག་ཆ་འབད་མི་ ག་ནི་ཡང་མེདཔ་ཨིན་ དེ་ཡང་ ཁོང་གིས་ ག་ཅི་འབད་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ མི་ཅིག་ སྐུ་ཚབ་སྦེ་ བཏང་ཡི་ག་ཟེར་ སླབ་མི་ལས་ལྷག་སྟེ་ཨིན་པས།

قُلْ لَّوْ كَانَ فِى الْاَرْضِ مَلٰۤىِٕكَةٌ يَّمْشُوْنَ مُطْمَىِٕنِّيْنَ لَنَزَّلْنَا عَلَيْهِمْ مِّنَ السَّمَاۤءِ مَلَكًا رَّسُوْلًا

qul lau kāna fil-arḍi malā'ikatuy yamsyūna muṭma'innīna lanazzalnā ‘alaihim minas-samā'i malakar rasūlā(n).

མུ་ཧ་མཱད་ཀྱིས་ "འཛམ་གླིང་ནང་ ཞི་བདེ་གི་ཐོག་ལས་ འགྱོ་མི་ མཁའ་འགྲོ་ཚུ་ཡོདཔ་ཨིན་པ་ཅིན་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ངེས་པར་དུ་ཁོང་ལུ་ ཞིང་ཁམས་ལས་ མཁའ་འགྲོ་ཚུ་ བཏང་འོང་།"

قُلْ كَفٰى بِاللّٰهِ شَهِيْدًاۢ بَيْنِيْ وَبَيْنَكُمْۗ اِنَّهٗ كَانَ بِعِبَادِهٖ خَبِيْرًاۢ بَصِيْرًا

qul kafā billāhi syahīdam bainī wa bainakum, innahū kāna bi‘ibādihī khabīram baṣīrā(n).

༼མུ་ཧ་མཱད་༽ ལུ་ "ང་དང་ཁྱེད་ཆ་ཁྱབ་ཀྱི་བར་ན་ དཔང་པོ་སྦེ་ ཨ་ལཱ་འདི་ལངམ་སྦེ་ཡོདཔ་ཨིན། ངོ་མ་རང་ ཁོ་ར་ ག་ར་ཤེས་མི་དང་ ག་ར་མཐོང་མི་ཨིན།"

وَمَنْ يَّهْدِ اللّٰهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِۚ وَمَنْ يُّضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهُمْ اَوْلِيَاۤءَ مِنْ دُوْنِهٖۗ وَنَحْشُرُهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ عَلٰى وُجُوْهِهِمْ عُمْيًا وَّبُكْمًا وَّصُمًّاۗ مَأْوٰىهُمْ جَهَنَّمُۗ كُلَّمَا خَبَتْ زِدْنٰهُمْ سَعِيْرًا

wa may yahdillāhu fa huwal-muhtad(i), wa may yuḍlil falan tajida lahum auliyā'a min dūnih(ī), wa naḥsyuruhum yaumal-qiyāmati ‘alā wujūhihim ‘umyaw wa bukmaw wa ṣummā(n), ma'wāhum jahannam(u), kullamā khabat zidnāhum sa‘īrā(n).

དེ་ལས་ ག་ར་ལུ་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ ལམ་སྟོན་འབད་མི་དེ་ ལམ་སྟོན་འབད་མི་དེ་ཨིན་ དེ་ལས་ ག་ར་ལུ་ ཁོ་གིས་ ལམ་སྟོན་འབད་མི་དེ་ ཁོ་ལས་ལྷག་སྟེ་ ཁྱོད་ལུ་ ཁོང་ལུ་ གྲོགས་རམ་འབད་མི་མེདཔ་ཨིན། དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་ཚུ་ མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཉིནམ་ལུ་ གདོང་མར་ཕབ་སྟེ་ མིག་ཏོ་ཞརཝ་ ལྐུག་པ་ ལྐུག་པ་ རྣམ་ཅོ་ཅན་སྦེ་ བསྡུ་འོང་། །དེ་དག་གི་གནས་ནི་དམྱལ་བ་ཡིན། དམྱལ་བའི་མེ་ལྕེ་འདི་ མེདཔ་འགྱོཝ་ད་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་ལུ་ མེ་མང་སུ་ཅིག་ ཁ་སྐོང་བརྐྱབ་ཨིན།

ذٰلِكَ جَزَاۤؤُهُمْ بِاَنَّهُمْ كَفَرُوْا بِاٰيٰتِنَا وَقَالُوْٓا ءَاِذَا كُنَّا عِظَامًا وَّرُفَاتًا ءَاِنَّا لَمَبْعُوْثُوْنَ خَلْقًا جَدِيْدًا

Żālika jazā'uhum bi'annahum kafarū bi'āyātinā wa qālū a'iżā kunnā ‘iẓāmaw wa rufātan a'innā lamab‘ūṡūna khalqan jadīdā(n).

དེ་ཡང་ ཁོང་ལུ་ གསོལ་རས་ཨིན་ ག་ཅི་འབད་ཟེར་བ་ཅིན་ ཁོང་གིས་ ང་བཅས་ཀྱི་ཚིག་ཚུ་ལུ་ ཡིད་ཆེས་མ་བསྐྱེད་པར་ ༼ཁོང་གིས་༽ ང་བཅས་རུ་ཏོ་དང་ ཅ་ལ་ཆག་ཆགཔ་སྦེ་འགྱོ་བ་ཅིན་ ང་བཅས་ངོ་མ་རང་ མི་གསརཔ་སྦེ་ ལོག་སྟེ་ལོང་འོང་ག?

۞ اَوَلَمْ يَرَوْا اَنَّ اللّٰهَ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ قَادِرٌ عَلٰٓى اَنْ يَّخْلُقَ مِثْلَهُمْ وَجَعَلَ لَهُمْ اَجَلًا لَّا رَيْبَ فِيْهِۗ فَاَبَى الظّٰلِمُوْنَ اِلَّا كُفُوْرًا

awalam yarau annallāhal-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa qādirun ‘alā ay yakhluqa miṡlahum wa ja‘ala lahum ajalal lā raiba fīh(i), fa abaẓ-ẓālimūna illā kufūrā(n).

དེ་ལས་ ཁོང་གིས་ ཞིང་ཁམས་དང་ས་གཞི་བཟོ་མི་ ཨཱལ་ལཱ་གིས་ དབང་ཚད་ཅན་གྱི་ ༼ཡང་༽ ཁོང་བཟུམ་ཚུ་ བཟོ་སྟེ་ ཁོང་གི་དོན་ལུ་ དུས་ཚོད་ངེས་ཏིག་ཅིག་ ༼ཤི་ནི་ཡང་ན་ ལོག་སྟེ་ལོང་ནི་༽ བཀོད་དེ་ཡོདཔ་ལས་ དོགས་པ་ལས་ལྷག་སྟེ་ཡོདཔ་ཨིན་ན་ མ་ཤེསཔ་ཨིན་ན? །དེས་ན་ནོར་འཁྲུལ་ཅན་གྱིས་མ་དད་པ་ལས་མ་གཏོགས་དགག་པ་མི་བྱེད་དོ།

قُلْ لَّوْ اَنْتُمْ تَمْلِكُوْنَ خَزَاۤىِٕنَ رَحْمَةِ رَبِّيْٓ اِذًا لَّاَمْسَكْتُمْ خَشْيَةَ الْاِنْفَاقِۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ قَتُوْرًا ࣖ

qul lau antum tamlikūna khazā'ina raḥmati rabbī iżal la'amsaktum khasy-yatal-infāq(i), wa kānal-insānu qatūrā(n).

༼མུ་ཧ་མཱད་༽ "ཁྱོད་ཀྱིས་ངེ་གི་གཙོ་བོ་གི་ཐུགས་རྗེ་གི་བང་མཛོད་འདི་ དབང་འཛིན་འབད་བ་ཅིན་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ༼བང་མཛོད་༽ འདི་ཟད་འགྲོ་བཏང་ནི་གི་འཇིགས་སྣང་ལས་བརྟེན་ཏེ་ བཞག་འོང་།" དེ་ལས་མི་ཚུ་ གནམ་མེད་ས་མེད་སེར་སྣ་ཅན་ཨིན།

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسٰى تِسْعَ اٰيٰتٍۢ بَيِّنٰتٍ فَسْـَٔلْ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اِذْ جَاۤءَهُمْ فَقَالَ لَهٗ فِرْعَوْنُ اِنِّيْ لَاَظُنُّكَ يٰمُوْسٰى مَسْحُوْرًا

wa laqad ātainā mūsā tis‘a āyātim bayyinātin fas'al banī isrā'īla iż jā'ahum fa qāla lahū fir‘aunu innī la'aẓunnuka yā mūsā masḥūrā(n).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ མོ་ཟེས་ལུ་ རྫུ་འཕྲུལ་གསལ་ཏོག་ཏོ་དགུ་བྱིན་ཡོདཔ་ལས་ ཨིསི་རཱཨེལ་གྱི་བུ་ཚུ་ལུ་དྲིས་དགོ། མོ་ཟེས་ཁོང་ཚུ་གི་སྦོ་ལོགས་ཁར་འོངམ་ད་ ཕ་རཱོ་གིས་ཁོ་ལུ་ "ཨོ་མུ་སཱ། ང་གིས་ ཁྱོད་ལུ་ རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་གནོད་པ་ཡོདཔ་སྦེ་ དོགས་པ་ཆགསཔ་ཨིན།"

قَالَ لَقَدْ عَلِمْتَ مَآ اَنْزَلَ هٰٓؤُلَاۤءِ اِلَّا رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ بَصَاۤىِٕرَۚ وَاِنِّيْ لَاَظُنُّكَ يٰفِرْعَوْنُ مَثْبُوْرًا

qāla laqad ‘alimta mā anzala hā'ulā'i illā rabbus-samāwāti wal-arḍi baṣā'ir(a), wa innī la'aẓunnuka yā fir‘aunu maṡbūrā(n).

ཁོ་གིས་ ༼མོ་ཟེས་༽ ལན་གསལ་འབད་ནུག "ཁྱོད་ཀྱིས་ཧེ་མ་ལས་རང་ཤེས་ཏེ་ཡོདཔ་ཨིན་ དཀོན་མཆོག་གིས་མ་གཏོགས་ གཞན་གྱིས་ ༼རྫུ་འཕྲུལ་ཚུ་༽ ཞིང་ཁམས་དང་ས་གཞི་འདི་ གསལ་ཏོག་ཏོ་སྦེ་མ་གཏང་ཟེར་ཨིནམ་དང་ ངོ་མ་རང་ ཁྱོད་མེདཔ་འགྱོ་འོང་ཟེར་བའི་དོགས་པ་ཡོདཔ་ཨིན།

فَاَرَادَ اَنْ يَّسْتَفِزَّهُمْ مِّنَ الْاَرْضِ فَاَغْرَقْنٰهُ وَمَنْ مَّعَهٗ جَمِيْعًاۙ

fa arāda ay yastafizzahum minal arḍi fa agraqnāhu wa mam ma‘ahū jamī‘ā(n).

དེ་ལས་ཁོ་གིས་ ཁོང་ (མོ་སཱེས་དང་ཁོ་གི་རྗེས་འཇུག་ཚུ་) འཛམ་གླིང་ནང་ལས་ བཏོན་བཏང་དགོ་མནོ་སྟེ་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོ་དང་ཁོ་དང་གཅིག་ཁར་ཡོད་མི་ཚུ་ག་ར་ ཆུ་ནང་བཙུགས་ཡི།

وَّقُلْنَا مِنْۢ بَعْدِهٖ لِبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اسْكُنُوا الْاَرْضَ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ الْاٰخِرَةِ جِئْنَا بِكُمْ لَفِيْفًاۗ

wa qulnā mim ba‘dihī libanī isrā'īlaskunul-arḍa fa iżā jā'a wa‘dul-ākhirati ji'nā bikum lafīfā(n).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཨིསི་རཱཨེལ་གྱི་བུ་ཚུ་ལུ་ ས་གཞི་འདི་ནང་སྡོད་དགོ་ དེ་འབདཝ་ད་ ལོང་བའི་དུས་ཚོད་ལྷོདཔ་ད་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁྱེད་ཆ་ཁྱབ་ སླ་བསྲེ་རྐྱབ་སྟེ་ བསྡུ་འོང་ཟེར་སླབ་ཅི།

وَبِالْحَقِّ اَنْزَلْنٰهُ وَبِالْحَقِّ نَزَلَۗ وَمَآ اَرْسَلْنٰكَ اِلَّا مُبَشِّرًا وَّنَذِيْرًاۘ

wa bil-ḥaqqi anzalnāhu wa bil-ḥaqqi nazal(a), wa mā arsalnāka illā mubasysyiraw wa nażīrā(n).

དེ་ལས་ང་བཅས་ཀྱིས་ བདེན་པ་ནང་ ༼ཁ་ཆེའི་གསུང་རབ་༽ བཏང་ཡི་ དེ་ལས་ ༼ཁ་ཆེའི་གསུང་རབ་༽ བདེན་པ་དང་གཅིག་ཁར་ མར་འབབ་འོང་ཡི། ང་བཅས་ཀྱིས་ཁྱོད་ (མུ་ཧ་མཱད་) འདི་ གནས་ཚུལ་བཟང་པོ་འབག་མི་དང་ ཉེན་བརྡ་འབད་མི་ཅིག་སྦེ་རྐྱངམ་ཅིག་བཏང་ཡི།

وَقُرْاٰنًا فَرَقْنٰهُ لِتَقْرَاَهٗ عَلَى النَّاسِ عَلٰى مُكْثٍ وَّنَزَّلْنٰهُ تَنْزِيْلًا

wa qur'ānan faraqnāhu litaqra'ahū ‘alan-nāsi ‘alā mukṡiw wa nazzalnāhu tanzīlā(n).

དེ་ལས་ ཀུ་རཱན་ (ང་བཅས་ཀྱིས་ གསལ་བསྒྲགས་འབད་ཡོདཔ་) རིམ་གྱིས་སྦེ་ ཁྱོད་ཀྱིས་ (མུ་ཧ་མཱད་) མི་ཚུ་ལུ་ རིམ་གྱིས་སྦེ་ལྷག་སྟེ་ ང་བཅས་ཀྱིས་ རིམ་གྱིས་སྦེ་ གསལ་བསྒྲགས་འབད་ཡི།

قُلْ اٰمِنُوْا بِهٖٓ اَوْ لَا تُؤْمِنُوْاۗ اِنَّ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهٖٓ اِذَا يُتْلٰى عَلَيْهِمْ يَخِرُّوْنَ لِلْاَذْقَانِ سُجَّدًاۙ

qul āminū bihī au lā tu'minū, innal-lażīna ūtul-‘ilma min qablihī iżā yutlā ‘alaihim yakhirrūna lil-ażqāni sujjadā(n).

༼མུ་ཧ་མཱད་༽ དེ་ལུ་ཡིད་ཆེས་བསྐྱེད་དགོཔ་ཡང་ན་ ཡིད་ཆེས་མ་བསྐྱེད་པར་ ༼ཨཱལ་ལཱ་ལུ་ཡང་དེ་སྦེ་རང་ཨིན་༽ ཟེར་སླབ་དགོ།

وَّيَقُوْلُوْنَ سُبْحٰنَ رَبِّنَآ اِنْ كَانَ وَعْدُ رَبِّنَا لَمَفْعُوْلًا

wa yaqūlūna subḥāna rabbinā in kāna wa‘du rabbinā lamaf‘ūlā(n).

དེ་ལས་ཁོང་གིས་ ང་བཅས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ལུ་བསྟོད་པ་ཕུལཝ་ཨིན་ ང་བཅས་ཀྱི་གཙོ་བོ་གི་ཁས་བླངས་འདི་ ངེས་པར་དུ་འགྲུབ་འོང་ཟེར་སླབ་ནུག

وَيَخِرُّوْنَ لِلْاَذْقَانِ يَبْكُوْنَ وَيَزِيْدُهُمْ خُشُوْعًا ۩

wa yakhirrūna lil-ażqāni yabkūna wa yazīduhum khusyū‘ā(n).

དེ་ལས་ཁོང་གིས་ གདོང་མར་ཕབ་སྟེ་ ངུ་སྟེ་ གུས་ཞབས་སྦོམ་སྦེ་རང་ འགྱོ་ནུག།

قُلِ ادْعُوا اللّٰهَ اَوِ ادْعُوا الرَّحْمٰنَۗ اَيًّا مَّا تَدْعُوْا فَلَهُ الْاَسْمَاۤءُ الْحُسْنٰىۚ وَلَا تَجْهَرْ بِصَلَاتِكَ وَلَا تُخَافِتْ بِهَا وَابْتَغِ بَيْنَ ذٰلِكَ سَبِيْلًا

qulid‘ullāha awid‘ur-raḥmān(a), ayyam mā tad‘ū fa lahul-asmā'ul-ḥusnā, wa lā tajhar biṣalātika wa lā tukhāfit bihā wabtagi baina żālika sabīlā(n).

༼མུ་ཧ་མཱད་༽ ལུ་ "ཨཱལ་ལཱ་ལུ་འབོ་དགོཔ་དང་ ཡང་ན་ ཨར་རཱ་ཧ་མཱན་ལུ་འབོ་དགོ། མིང་གང་རུང་ཅིག་གིས་ ཁྱོད་ཀྱིས་འབོ་ཚུགས། ག་ཅི་འབད་ཟེར་བ་ཅིན་ ཁོ་ལུ་མིང་དྲག་ཤོས་ཡོདཔ་ལས་ སྨོན་ལམ་བཏབ་པའི་སྐབས་ལུ་ སྐད་ཡར་མ་བཏང་པར་ མར་ཕབ་མ་འབད་བར་ གཉིས་ཀྱི་བར་ན་ བར་ལམ་འཚོལ་ནི་གི་དཔའ་བཅམ།"

وَقُلِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْ لَمْ يَتَّخِذْ وَلَدًا وَّلَمْ يَكُنْ لَّهٗ شَرِيْكٌ فِى الْمُلْكِ وَلَمْ يَكُنْ لَّهٗ وَلِيٌّ مِّنَ الذُّلِّ وَكَبِّرْهُ تَكْبِيْرًا ࣖ

wa qulil-ḥamdu lillāhil-lażī lam yattakhiż waladaw wa lam yakul lahū syarīkun fil-mulki wa lam yakul lahū waliyyum minaż-żulli wa kabbirhu takbīrā(n).

དེ་ལས་ རྒྱལ་ཁབ་ནང་ ཨ་ལོ་མེད་མི་དང་ ༼ཡང་ན་༽ ཆ་རོགས་མེད་མི་ ཨཱལ་ལཱ་ལུ་ བསྟོད་པ་ཕུལ་དགོ་ དེ་ལས་ ཁོ་ལུ་ མར་ཕབ་ལས་ གྲོགས་རམ་དགོཔ་མེདཔ་ལས་ ཁོ་ལུ་ མཐོ་དྲགས་སྦེ་ ཡར་འཕར་གཏང་དགོཔ་ཨིན།