Q.S ཏ-ཧ། (طه) - 135 ཚིགས་བཅད་ཀྱི་གྲངས།

طٰهٰ ۚ

Ṭāhā.

Thaha

مَآ اَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْاٰنَ لِتَشْقٰٓى ۙ

mā anzalnā ‘alaikal-qur'āna litasyqā.

ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁྱོད་ལུ་ (མུ་ཧ་མཱད་) ཁ་ཆེའི་དཔེ་ཆ་འདི་ ཁྱོད་དཀའ་ངལ་ནང་ཚུད་ནིའི་དོན་ལུ་ བཏང་མ་བཏུབ།

اِلَّا تَذْكِرَةً لِّمَنْ يَّخْشٰى ۙ

illā tażkiratal limay yakhsyā.

དེ་འབདཝ་ད་ འདྲོགས་མི་ཚུ་ལུ་ ཉེན་བརྡ་སྦེ་ (ཨཱལ་ལཱ)།

تَنْزِيْلًا مِّمَّنْ خَلَقَ الْاَرْضَ وَالسَّمٰوٰتِ الْعُلٰى ۗ

tanzīlam mimman khalaqal-arḍa was-samāwātil-‘ulā.

འཛམ་གླིང་དང་མཐོ་རིས་བཟོ་མི་ (ཨཱལ་ལཱ་) ལས་འབྱུང་ཡོདཔ་ཨིན།

اَلرَّحْمٰنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوٰى

ar- raḥmānu ‘alal-‘arsyistawā.

།ཁྲི་ལ་བཞུགས་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི།

لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَمَا تَحْتَ الثَّرٰى

lahū mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍi wa mā bainahumā wa mā taḥtaṡ-ṡarā.

ཞིང་ཁམས་དང་ས་གཞི་གུ་ཡོད་མི་དང་ དེ་གཉིས་ཀྱི་བར་ན་ཡོད་མི་དང་ ས་འོག་ལུ་ཡོད་མི་ཚུ་ག་ར་ ཁོ་གི་ཨིན།

وَاِنْ تَجْهَرْ بِالْقَوْلِ فَاِنَّهٗ يَعْلَمُ السِّرَّ وَاَخْفٰى

wa in tajhar bil-qauli fa innahū ya‘lamus-sirra wa akhfā.

ཁྱོད་ཀྱིས་ཁྱོད་ཀྱི་སྐད་ཆ་སྲ་ཀྲག་འབད་བ་ཅིན་ ངེས་པར་དུ་ཁོ་གིས་གསང་བ་དང་ དེ་ལས་ལྷག་སྟེ་གསང་བ་ཚུ་ཤེས་འོང་།

اَللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۗ لَهُ الْاَسْمَاۤءُ الْحُسْنٰى

allāhu lā ilāha illā huw(a), lahul-asmā'ul-ḥusnā.

(ཁོ་) ཨཱལ་ལཱ་ཨིན་ མིང་དྲག་ཤོས་ཡོད་མི་ཁོ་ལས་ལྷག་པའི་ལྷ་མེད།

وَهَلْ اَتٰىكَ حَدِيْثُ مُوْسٰى ۘ

wa hal atāka ḥadīṡu mūsā.

དེ་ལས་ མོ་སཱེས་ཀྱི་ལོ་རྒྱུས་འདི་ ཁྱོད་ལུ་ལྷོད་ཡོདཔ་ཨིན་ན?

اِذْ رَاٰ نَارًا فَقَالَ لِاَهْلِهِ امْكُثُوْٓا اِنِّيْٓ اٰنَسْتُ نَارًا لَّعَلِّيْٓ اٰتِيْكُمْ مِّنْهَا بِقَبَسٍ اَوْ اَجِدُ عَلَى النَّارِ هُدًى

iż ra'ā nāran fa qāla li'ahlihimkuṡū innī ānastu nāral la‘allī ātīkum minhā biqabasin au ajidu ‘alan-nāri hudā(n).

དེ་ལས་ ཁོ་གིས་ མེ་འདི་མཐོངམ་ད་ལུ་ ཁོ་རའི་བཟའ་ཚང་ལུ་ "ནཱ་ལུ་སྡོད། ང་གིས་མེ་འདི་མཐོངམ་ཨིན། ཁྱོད་ལུ་མེ་ཆུང་ཀུ་ཅིག་འབག་འོང་ནིའི་རེ་བ་ཡོད། ཡང་ན་ མེ་གི་ས་སྒོ་ནང་ལུ་ ལམ་སྟོན་ཐོབ་འོང་ཟེར་སླབ་ནུག"

فَلَمَّآ اَتٰىهَا نُوْدِيَ يٰمُوْسٰٓى ۙ

falammā atāhā nūdiya yā mūsā.

དེ་འབདཝ་ལས་ ཁོ་ཁོ་གི་སྦོ་ལོགས་ཁར་འོངམ་ད་ ༼མེ་གི་ས་སྒོ་ནང་༽ ཁོ་ལུ་ འབོ་སྟེ་ ཨོ་མུ་སཱ།

اِنِّيْٓ اَنَا۠ رَبُّكَ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَۚ اِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى ۗ

innī ana rabbuka fakhla‘ na‘laika innaka bil-wādil-muqaddasi ṭuwā(n).

དངོས་གནས་ང་ཁྱོད་ཀྱི་དཀོན་མཆོག་ཡིན་པས་ཁྱོད་ཀྱི་དམོད་པ་གཉིས་བཏང་། ག་ཅི་འབད་ཟེར་བ་ཅིན་ ཁྱོད་རང་ དམ་པའི་ལུང་གཤོང་ནང་ ཏུ་ཝ་ཨིན།

وَاَنَا اخْتَرْتُكَ فَاسْتَمِعْ لِمَا يُوْحٰى

wa anakhtartuka fastami‘ limā yūḥā.

དེ་ལས་ང་གིས་ཁྱེད་ལུ་གདམ་ཁ་རྐྱབ་སྟེ་ཡོདཔ་ལས་ ཁྱེད་ལུ་ག་ཅི་གསལ་སྟོན་འབད་ནི་ཨིན་ན་ ཉན་དགོ།

اِنَّنِيْٓ اَنَا اللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنَا۠ فَاعْبُدْنِيْۙ وَاَقِمِ الصَّلٰوةَ لِذِكْرِيْ

innanī anallāhu lā ilāha illā ana fa‘budnī, wa aqimiṣ-ṣalāta liżikrī.

ངོ་མ་འབད་བ་ཅིན་ ང་ཨཱལ་ལཱ་ཨིན་ ང་ལས་ལྷག་པའི་ལྷ་མེད་ དེ་འབདཝ་ལས་ ང་ལུ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་ ང་དྲན་ནིའི་དོན་ལུ་ སྨོན་ལམ་བཏབ་དགོ།

اِنَّ السَّاعَةَ اٰتِيَةٌ اَكَادُ اُخْفِيْهَا لِتُجْزٰى كُلُّ نَفْسٍۢ بِمَا تَسْعٰى

innas-sā‘ata ātiyatun akādu ukhfīhā litujzā kullu nafsim bimā tas‘ā.

ངོ་མ་རང་ ཁྲིམས་དཔོན་གྱི་ཉིནམ་འོང་འོང་ ང་གིས་ ༼དུས་ཚོད་༽ གསང་བ་སྦེ་བཞག་སྟེ་ མི་ག་ར་གིས་ ལཱ་འབད་མི་དང་འཁྲིལ་ཏེ་ གསོལ་རས་ཐོབ་འོང་།

فَلَا يَصُدَّنَّكَ عَنْهَا مَنْ لَّا يُؤْمِنُ بِهَا وَاتَّبَعَ هَوٰىهُ فَتَرْدٰى

falā yaṣuddannaka ‘anhā mal lā yu'minu bihā wattaba‘a hawāhu fa tardā.

འདི་འབདཝ་ལས་ ༼འཆི་བ་གི་ཉིནམ་༽ འདི་ལུ་ཡིད་ཆེས་མེད་མི་དང་ ཁོང་གི་འདོད་ཆགས་ལུ་བརྟེན་སྡོད་མི་ཚུ་གིས་ ༼འཆི་བའི་ཉིནམ་༽ འདི་ལས་ ཕྱི་ཁར་མ་འགྱོ་བར་བཞག་སྟེ་ ཁྱོད་མེདཔ་འགྱོ་འོང་།"

وَمَا تِلْكَ بِيَمِيْنِكَ يٰمُوْسٰى

wa mā tilka biyamīnika yā mūsā.

ཁྱོད་ཀྱི་ལགཔ་གཡས་ཁ་ཐུག་ལུ་ག་ཅི་ཡོདཔ་སྨོ་ མུ་ས་ལགས།

قَالَ هِيَ عَصَايَۚ اَتَوَكَّؤُا عَلَيْهَا وَاَهُشُّ بِهَا عَلٰى غَنَمِيْ وَلِيَ فِيْهَا مَاٰرِبُ اُخْرٰى

qāla hiya ‘aṣāy(a), atwakka'u ‘alaihā wa ahusysyu bihā ‘alā ganamī wa liya fīhā ma'āribu ukhrā.

ཁོ་གིས་སླབ་མི་ནང་ "འ་ནི་འདི་ངེ་གི་ལས་བྱེདཔ་ཨིནམ་ལས་ ང་གིས་འདི་ལུ་བློ་གཏད་དེ་ ངེ་གི་ར་གི་དོན་ལུ་ འདབ་མ་ཚུ་བཏོན་བཏངམ་ཨིན། དེ་ལས་ ང་ལུ་ཁེ་ཕན་གཞན་ཡང་ཡོདཔ་ཨིན།"

قَالَ اَلْقِهَا يٰمُوْسٰى

qāla alqihā yā mūsā.

ཁོ་གིས་ (ཨཱལ་ལཱ་) གིས་ "ཨོ་མུ་སཱ་ ཁོ་བཀོག་ཤོག" ཟེར་སླབ་ནུག།

فَاَلْقٰىهَا فَاِذَا هِيَ حَيَّةٌ تَسْعٰى

fa alqāhā fa iżā hiya ḥayyatun tas‘ā.

དེ་ལས་ (མོ་སཱེས) གིས་ ལྕགས་ཐག་འདི་ བཀོ་བཞག་སྟེ་ གློ་བུར་དུ་ མགྱོགས་དྲགས་སྦེ་ འཕྱེལ་འགྱོ་མི་ སྦུལ་ཅིག་ལུ་འགྱུར་སོང་ནུག།

قَالَ خُذْهَا وَلَا تَخَفْۗ سَنُعِيْدُهَا سِيْرَتَهَا الْاُوْلٰى

qāla khużhā wa lā takhaf, sanu‘īduhā sīratahal-ūlā.

ཁོ་གིས་ (ཨཱལ་ལཱ་) གིས་ "ཁོ་ལུ་འཛིན་ཞིནམ་ལས་ མ་འདྲོག་པར་སྡོད་དགོ་ ང་བཅས་ཀྱིས་ཁོ་ལུ་ ཧེ་མའི་གནས་སྟངས་ནང་ ལོག་གཏང་འོང་།"

وَاضْمُمْ يَدَكَ اِلٰى جَنَاحِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاۤءَ مِنْ غَيْرِ سُوْۤءٍ اٰيَةً اُخْرٰىۙ

waḍmum yadaka ilā janāḥika takhruj baiḍā'a min gairi sū'in āyatan ukhrā.

ཁྱོད་ཀྱི་ལགཔ་འདི་ ཁྱོད་ཀྱི་མཆུ་ཏོ་འོག་ལུ་བཙུགས་ཏེ་ སྐྱོན་མེད་པར་ དཀརཔོ་སྦེ་ཐོན་འོང་།

لِنُرِيَكَ مِنْ اٰيٰتِنَا الْكُبْرٰى ۚ

linuriyaka min āyātinal-kubrā.

ང་བཅས་ཀྱིས་ཁྱེད་ལུ་ ང་བཅས་ཀྱི་མཐོ་བའི་རྟགས་མཚན་ཚུ་སྟོན་ནིའི་དོན་ལུ་ཨིན།

اِذْهَبْ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰى ࣖ

iżhab ilā fir‘auna innahū ṭagā.

ཕ་རོའོ་ལུ་འགྱོ། ཁོ་གིས་ངོ་མ་རང་ ཐིག་བརྒལ་ཡོདཔ་ཨིན།”

قَالَ رَبِّ اشْرَحْ لِيْ صَدْرِيْ ۙ

qāla rabbisyraḥ lī ṣadrī.

ཁོ་གིས་ (མོ་སཱེས་) ངེ་གི་གཙོ་བོ་ ངེ་གི་བྲང་ཁོག་རྒྱ་བསྐྱེད་གནང་།

وَيَسِّرْ لِيْٓ اَمْرِيْ ۙ

wa yassir lī amrī.

ང་ལུ་འཇམ་ཏོང་ཏོ་བཟོ།

وَاحْلُلْ عُقْدَةً مِّنْ لِّسَانِيْ ۙ

waḥlul ‘uqdatam mil lisānī.

ངའི་ལྕེ་ལས་མཁྲེགས་པོ་འདི་བཏོན་ཤིག །

يَفْقَهُوْا قَوْلِيْ ۖ

yafqahū qaulī.

དེ་ལས་ཁོང་གིས་ངེ་གི་ཚིག་ཚུ་ཧ་གོ་ཚུགས།

وَاجْعَلْ لِّيْ وَزِيْرًا مِّنْ اَهْلِيْ ۙ

waj‘al lī wazīram min ahlī.

ང་ལུ་ངེ་གི་བཟའ་ཚང་གི་གཡོགཔོ་འབད་བཅུག།

هٰرُوْنَ اَخِى ۙ

hārūna akhī.

།ངའི་སྤུན་ཨ་རོན་དང་།

اشْدُدْ بِهٖٓ اَزْرِيْ ۙ

usydud bihī azrī.

ངའི་སྟོབས་ཤུགས་དེ་ཁོ་དང་མཉམ་དུ་བརྟན་པོ་བཟོས།

وَاَشْرِكْهُ فِيْٓ اَمْرِيْ ۙ

wa asyrik-hu fī amrī.

ངེ་གི་ལཱ་ནང་ལུ་ཁོ་ལུ་ཆ་རོགས་བཟོ།

كَيْ نُسَبِّحَكَ كَثِيْرًا ۙ

kai nusabbiḥaka kaṡīrā(n).

དེ་ལས་ང་བཅས་ཀྱིས་ཁྱོད་ལུ་གཟི་བརྗིད་སྦོམ་སྦེ་བསྟོད་ཚུགས།

وَّنَذْكُرَكَ كَثِيْرًا ۗ

wa nażkuraka kaṡīrā(n).

དང་ཁྱོད་དྲན་པ་མང་པོ་ཡོད།

اِنَّكَ كُنْتَ بِنَا بَصِيْرًا

innaka kunta binā baṣīrā(n).

ངོ་མ་འབད་བ་ཅིན་ ཁྱེད་ཆ་ཁྱབ་ཀྱིས་ ༼ང་བཅས་ཀྱི་གནས་སྟངས་༽ མཐོངམ་ཨིན།"

قَالَ قَدْ اُوْتِيْتَ سُؤْلَكَ يٰمُوْسٰى

qāla qad ūtīta su'laka yā mūsā.

ཁོ་གིས་ (ཨཱལ་ལཱ་) གིས་ ཁྱོད་ཀྱི་ཞུ་བ་འདི་ ངེས་པར་དུ་ཐོབ་ཅི་ མུ་ས་ལགས།

وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلَيْكَ مَرَّةً اُخْرٰىٓ ۙ

wa laqad manannā ‘alaika marratan ukhrā.

ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁྱོད་ལུ་ དུས་ཚོད་གཞན་ཚུ་ནང་ བྱིན་རླབས་གནང་ཡི།

اِذْ اَوْحَيْنَآ اِلٰٓى اُمِّكَ مَا يُوْحٰىٓ ۙ

iż auḥainā ilā ummika mā yūḥā.

༼མིང་ཅན་༽ ང་བཅས་ཀྱིས་ཁྱོད་ཀྱི་ཨའི་ལུ་སེམས་ཤུགས་བྱིན་པའི་སྐབས།

اَنِ اقْذِفِيْهِ فِى التَّابُوْتِ فَاقْذِفِيْهِ فِى الْيَمِّ فَلْيُلْقِهِ الْيَمُّ بِالسَّاحِلِ يَأْخُذْهُ عَدُوٌّ لِّيْ وَعَدُوٌّ لَّهٗ ۗوَاَلْقَيْتُ عَلَيْكَ مَحَبَّةً مِّنِّيْ ەۚ وَلِتُصْنَعَ عَلٰى عَيْنِيْ ۘ

aniqżifīhi fit-tābūti faqżifīhi fil-yammi falyulqihil-yammu bis-sāḥili ya'khużhu ‘aduwwul lī wa ‘aduwwul lah(ū), wa alqaitu ‘alaika maḥabbatam minnī, wa lituṣna‘a ‘alā ‘ainī.

༼དེ་ཡང་༽ ཁོ་(མོ་སཱེས་) བྲང་ཁོག་ནང་བཙུགས་ཞིནམ་ལས་ གཙང་ཆུ་(ནའིལ་) ནང་བཀོག་ཞིནམ་ལས་ གཙང་ཆུ་(ད་ལྟོས) མཚོའི་མཐའ་མར་འབག་འགྱོ་བཅུག ཁོ་(ཕ་རོ་) ངེ་གི་དགྲ་དང་ཁོ་གི་དགྲ་ཚུ་གིས་ འབག་འོང་། ང་གིས་ཁྱོད་ལུ་ང་ལས་འོང་མི་བརྩེ་བ་འདི་བྱིན་ཡི། དེ་ལས་ཁྱོད་ཚུ་ངེ་གི་ལྟ་རྟོག་འོག་ལུ་ཡར་ལོང་བཅུག་ནིའི་དོན་ལུ་ཨིན།

اِذْ تَمْشِيْٓ اُخْتُكَ فَتَقُوْلُ هَلْ اَدُلُّكُمْ عَلٰى مَنْ يَّكْفُلُهٗ ۗفَرَجَعْنٰكَ اِلٰٓى اُمِّكَ كَيْ تَقَرَّ عَيْنُهَا وَلَا تَحْزَنَ ەۗ وَقَتَلْتَ نَفْسًا فَنَجَّيْنٰكَ مِنَ الْغَمِّ وَفَتَنّٰكَ فُتُوْنًا ەۗ فَلَبِثْتَ سِنِيْنَ فِيْٓ اَهْلِ مَدْيَنَ ەۙ ثُمَّ جِئْتَ عَلٰى قَدَرٍ يّٰمُوْسٰى

iż tamsyī ukhtuka fa taqūlu hal adullukum ‘alā may yakfuluh(ū), fa raja‘nāka ilā ummika kai taqarra ‘ainuhā wa lā taḥzan(a), wa qatalta nafsan fa najjaināka minal-gammi wa fatannāka futūnā(n), fa labiṡta sinīna fī ahli madyan(a), ṡumma ji'ta ‘alā qadariy yā mūsā.

༼དེ་ཡང་༽ ཁྱོད་ཀྱི་ཨ་ཞེམོ་འདི་ ལམ་འགྱོ་བའི་སྐབས་ མོ་གིས་ ༼ཕ་རོ་གི་བཟའ་ཚང་ལུ་༽ མོ་ལུ་བལྟ་མི་ མི་ངོམ་འདི་ ཁྱོད་ལུ་སྟོན་ཚུགས་ག་ཟེར་སླབ་ནུག། དེ་འབདཝ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁྱོད་ཁྱོད་ཀྱི་ཨའི་ལུ་ལོག་བཏང་ཡི། ཁྱོད་ཀྱིས་ཚར་གཅིག་མི་གཅིག་བསད་ཞིནམ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁྱོད་ལུ་ དཀའ་ངལ་སྦོམ་ལས་ སྐྱོབ་སྟེ་ ཁྱོད་ལུ་ དཀའ་ངལ་ལེ་ཤ་ཅིག་ བརྟག་དཔྱད་འབད་ཡི། དེ་ལས་ཁྱོད་ མད་ཡན་གྱི་མི་ཚུ་གི་གྲལ་ཁར་ ལོ་དག་པ་ཅིག་སྡོད་ཞིནམ་ལས་ ཁྱོད་ མུ་སཱ་ དུས་ཚོད་གཏན་འཁེལ་ནང་ འོང་ཡི།

وَاصْطَنَعْتُكَ لِنَفْسِيْۚ

wasṭana‘tuka linafsī.

དེ་ལས་ང་གིས་ཁྱོད་ལུ་ ངེ་གི་དོན་ལུ་གདམ་ཁ་རྐྱབ་ཅི།

اِذْهَبْ اَنْتَ وَاَخُوْكَ بِاٰيٰتِيْ وَلَا تَنِيَا فِيْ ذِكْرِيْۚ

iżhab anta wa akhūka bi'āyātī wa lā taniyā fī żikrī.

ཁྱོད་དང་ཁྱོད་ཀྱི་ཕོ་རྒནམ་གཉིས་ངེ་གི་རྟགས་མཚན་ཚུ་འབག་སྟེ་འགྱོ་ཞིནམ་ལས་ ཁྱོད་གཉིས་ཀྱིས་ང་ལུ་དྲན་ནིའི་དོན་ལུ་ སྣང་མེད་མ་བཞག།

اِذْهَبَآ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰىۚ

iżhabā ilā fir‘auna innahū ṭagā.

ཁྱོད་གཉིས་ ཕིར་ཨཱོན་ལུ་འགྱོ། ག་ཅི་སྨོ་ཟེར་བ་ཅིན་ ཁོ་གིས་ ངོ་མ་རང་ ཚད་ལས་བརྒལ་ཏེ་འགྱོ་ཡི།

فَقُوْلَا لَهٗ قَوْلًا لَّيِّنًا لَّعَلَّهٗ يَتَذَكَّرُ اَوْ يَخْشٰى

fa qūlā lahū qaulal layyinal la‘allahū yatażakkaru au yakhsyā.

དེ་འབདཝ་ལས་ ཁོ་ལུ་ (ཕ་རོའོ) ལུ་ ཚིག་འཇམ་པོ་སྦེ་སླབ་དགོ་ རེ་བ་བསྐྱེད་དེ་ ཁོ་ ལོང་འོང་ ཡང་ན་ འདྲོག་འོང་།

قَالَا رَبَّنَآ اِنَّنَا نَخَافُ اَنْ يَّفْرُطَ عَلَيْنَآ اَوْ اَنْ يَّطْغٰى

qālā rabbanā innanā nakhāfu ay yafruṭa ‘alainā au ay yaṭgā.

གཉིས་ཀས་ ང་བཅས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ ངོ་མ་རང་ ང་བཅས་ལུ་ མགྱོགས་པ་རང་ སྡུག་བསྔལ་བྱིན་འོང་ ཡང་ན་ ཚད་ལས་ལྷག་སྟེ་ ཡར་སེང་འགྱོ་འོང་ཟེར་ འདྲོགས་ཏེ་ཡོད་ཟེར་ སླབ་ནུག།

قَالَ لَا تَخَافَآ اِنَّنِيْ مَعَكُمَآ اَسْمَعُ وَاَرٰى

qāla lā takhāfā innanī ma‘akumā asma‘u wa arā.

ཁོ་གིས་ (ཨ་ལཱ་) ཁྱོད་གཉིས་ ཚ་གྱང་མ་ལང་པར་ ངོ་མ་རང་ ང་ཁྱོད་གཉིས་དང་གཅིག་ཁར་ ཡོད་ ང་གིས་གོ་སྟེ་ མཐོང་ཡི།

فَأْتِيٰهُ فَقُوْلَآ اِنَّا رَسُوْلَا رَبِّكَ فَاَرْسِلْ مَعَنَا بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ەۙ وَلَا تُعَذِّبْهُمْۗ قَدْ جِئْنٰكَ بِاٰيَةٍ مِّنْ رَّبِّكَ ۗوَالسَّلٰمُ عَلٰى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدٰى

fa'tiyāhu fa qūlā innā rasūlā rabbika fa arsil ma‘anā banī isrā'īl(a), wa lā tu‘ażżibhum, qad ji'nāka bi'āyatim mir rabbik(a), was-salāmu ‘alā manittaba‘al-hudā.

དེ་འབདཝ་ལས་ ཁྱོད་གཉིས་ཁོ་ལུ་ (ཕ་རཱོ་) ལུ་འགྱོ་སྟེ་ ང་བཅས་གཉིས་ཆ་ར་ ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་གི་སྐུ་ཚབ་ཨིནམ་ལས་ ཨིསི་རཱཨེལ་གྱི་བུ་ཚུ་ ང་བཅས་དང་གཅིག་ཁར་ འགྱོ་བཅུག་སྟེ་ ཁོང་ལུ་ མནར་གཅོད་མ་གཏང་ཟེར་ སླབ་དགོ།

اِنَّا قَدْ اُوْحِيَ اِلَيْنَآ اَنَّ الْعَذَابَ عَلٰى مَنْ كَذَّبَ وَتَوَلّٰى

innā qad ūḥiya ilainā annal-‘ażāba ‘alā man każżaba wa tawallā.

ང་བཅས་ལུ་ ༼ང་བཅས་ཀྱིས་འབག་འོང་མི་ ཆོས་དོན་གྱི་སློབ་སྟོན་ཚུ་ ཁས་ལེན་མ་འབད་བར་༽ ཕྱི་ཁར་འགྱོ་མི་ལུ་ ཉེས་ཁྲིམས་བཀལ་དགོཔ་སྦེ་ གསལ་བསྒྲགས་འབད་དེ་ཡོདཔ་ཨིན།"

قَالَ فَمَنْ رَّبُّكُمَا يٰمُوْسٰى

qāla famar rabbukumā yā mūsā.

ཁོ་གིས་ (ཕ་རཱོ་) ཁྱོད་གཉིས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ག་སྨོ་ མུ་སཱ་ཟེར་སླབ་ནུག།

قَالَ رَبُّنَا الَّذِيْٓ اَعْطٰى كُلَّ شَيْءٍ خَلْقَهٗ ثُمَّ هَدٰى

qāla rabbunal-lażī a‘ṭā kulla syai'in khalqahū ṡumma hadā.

ཁོ་གིས་ ༼མོ་ཟེས་༽ ལན་གསལ་འབད་མི་ནང་ "ང་བཅས་ཀྱི་གཙོ་བོ་འདི་ ༼ལྷ་༽ ག་ར་ལུ་ འབྱུང་རིམ་གྱི་རྣམ་པ་ཅིག་བྱིན་ཏེ་ དེ་ལས་ ལམ་སྟོན་བྱིན་ཡོདཔ་ཨིན།"

قَالَ فَمَا بَالُ الْقُرُوْنِ الْاُوْلٰى

qāla famā bālul-qurūnil-ūlā.

ཁོ་གིས་ (ཕ་རཱོ་) གིས་ "དེ་འབདཝ་ལས་ སྔོན་མའི་མི་ཚུ་གི་གནས་སྟངས་ག་དེ་སྦེ་ཡོདཔ་སྨོ?"

قَالَ عِلْمُهَا عِنْدَ رَبِّيْ فِيْ كِتٰبٍۚ لَا يَضِلُّ رَبِّيْ وَلَا يَنْسَىۖ

qāla ‘ilmuhā ‘inda rabbī fī kitāb(in), lā yaḍillu rabbī wa lā yansā.

དེ་ལས་ཁོ་གིས་ ལན་གསལ་འབད་མི་ནང་ དེ་གི་སྐོར་ལས་ ཤེས་ཡོན་འདི་ ངེ་གི་གཙོ་བོ་དང་གཅིག་ཁར་ ཀི་དེབ་ཅིག་ནང་ ༼ལཱའུ་མ་ཧྥུ་ཛ་༽ ངེ་གི་གཙོ་བོ་གིས་ འཛོལ་བ་ཡང་ན་ བརྗེད་མི་བཏུབ།

الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الْاَرْضَ مَهْدًا وَّسَلَكَ لَكُمْ فِيْهَا سُبُلًا وَّاَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءًۗ فَاَخْرَجْنَا بِهٖٓ اَزْوَاجًا مِّنْ نَّبَاتٍ شَتّٰى

al-lażī ja‘ala lakumul-arḍa mahdaw wa salaka lakum fīhā subulaw wa anzala minas-samā'i mā'ā(n), fa akhrajnā bihī azwājam min nabātin syattā.

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ འཛམ་གླིང་འདི་ ཁྱོད་ཀྱི་དོན་ལུ་ རྒྱ་ཆེ་དྲགས་སྦེ་བཟོ་སྟེ་ ཁྱོད་ཀྱི་དོན་ལུ་ ལམ་བཟོ་སྟེ་ གནམ་ཁ་ལས་ ཆུ་བཏང་མི་ དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ དེ་དང་གཅིག་ཁར་ སྔོ་ཤིང་སྣ་ཚོགས་ཚུ་ སྐྱེས་བཅུག་ཡི།

كُلُوْا وَارْعَوْا اَنْعَامَكُمْ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّاُولِى النُّهٰى ࣖ

kulū war‘au an‘āmakum, inna fī żālika la'āyātil li'ulin-nuhā.

ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་ཅན་ཚུ་ཟ་སྟེ་རྩྭ་ཟ་དགོ། དོན་དངོས་ཐོག དེ་ནང་ལུ་ ཧ་གོ་མི་ཚུ་གི་དོན་ལུ་ ༼ཨཱལ་ལཱ་གི་མཐོ་བའི་༽ རྟགས་མཚན་ཚུ་ཡོདཔ་ཨིན།

۞ مِنْهَا خَلَقْنٰكُمْ وَفِيْهَا نُعِيْدُكُمْ وَمِنْهَا نُخْرِجُكُمْ تَارَةً اُخْرٰى

minhā khalaqnākum wa fīhā nu‘īdukum wa minhā nukhrijukum tāratan ukhrā.

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁྱོད་ལུ་བཟོ་ཡོདཔ་ལས་ དེ་ནང་ལུ་ ཁྱོད་ལོག་འོང་ནི་ཨིནམ་མ་ཚད་ དེ་ལས་ དུས་ཚོད་གཞན་ཅིག་ནང་ ཁྱོད་བཏོན་འོང་།

وَلَقَدْ اَرَيْنٰهُ اٰيٰتِنَا كُلَّهَا فَكَذَّبَ وَاَبٰى

wa laqad araināhu āyātinā kullahā fa każżaba wa abā.

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོ་ལུ་ ང་བཅས་ཀྱི་རྟགས་མཚན་ཚུ་ག་ར་སྟོན་ཡོདཔ་ཨིན་རུང་ ཁོ་གིས་ རྫུན་མ་སྦེ་ཐོན་ཏེ་ བདེན་པ་ངོས་ལེན་འབད་ནི་ལུ་ བློ་མ་བདེཝ་ཐོན་ནུག།

قَالَ اَجِئْتَنَا لِتُخْرِجَنَا مِنْ اَرْضِنَا بِسِحْرِكَ يٰمُوْسٰى

qāla aji'tanā litukhrijanā min arḍinā bisiḥrika yā mūsā.

ཁོ་གིས་ (ཕ་རཱོ་) གིས་ མུ་སཱ་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ཁྱོད་རའི་ མགུ་སྐོར་གྱིས་ ང་བཅས་རའི་ ས་གཞི་ལས་ བཏོན་བཏང་ནིའི་དོན་ལུ་ ང་བཅས་ལུ་ འོང་ཡི་ག་?

فَلَنَأْتِيَنَّكَ بِسِحْرٍ مِّثْلِهٖ فَاجْعَلْ بَيْنَنَا وَبَيْنَكَ مَوْعِدًا لَّا نُخْلِفُهٗ نَحْنُ وَلَآ اَنْتَ مَكَانًا سُوًى

fa lana'tiyannaka bisiḥrim miṡlihī faj‘al bainanā wa bainaka mau‘idal lā nukhlifuhū naḥnu wa lā anta makānan suwā(n).

དེ་འབདཝ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁྱོད་ལུ་ དེ་བཟུམ་གྱི་ མཚར་སྡུག་འབག་འོང་ནི་ཨིནམ་ལས་ ང་བཅས་དང་ཁྱོད་ཀྱི་བར་ན་ ཞལ་འཛོམས་ཅིག་ཚོགས་ནིའི་དོན་ལུ་ གན་རྒྱ་བཟོ་སྟེ་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁྲིམས་འགལ་མི་འབད་ནི་ཨིནམ་མ་ཚད་ ཁྱོད་ཡང་ ས་སྟོང་ནང་ལུ་ འགལ་མི་བཏུབ།"

قَالَ مَوْعِدُكُمْ يَوْمُ الزِّيْنَةِ وَاَنْ يُّحْشَرَ النَّاسُ ضُحًى

qāla mau‘idukum yaumuz-zīnati wa ay yuḥsyaran-nāsu ḍuḥā(n).

ཁོ་གིས་ (མོ་ཟེས་) གིས་ "(གན་རྒྱ་) དུས་ཚོད་((གན་རྒྱ་) ༼ང་བཅས་ཁྱོད་དང་གཅིག་ཁར་འཛོམས་ནིའི་དུས་ཚོད་) དུས་སྟོན་གྱི་ཉིནམ་ལུ་ཨིནམ་ལས་ མི་ཚུ་ དྲོ་པ་(དུ་ཧ་) འཛོམས་བཅུག་ཟེར་སླབ་ནུག”

فَتَوَلّٰى فِرْعَوْنُ فَجَمَعَ كَيْدَهٗ ثُمَّ اَتٰى

fa tawallā fir‘aunu fa jama‘a kaidahū ṡumma atā.

དེ་འབདཝ་ལས་ ཕ་རཱོ་གིས་ ༼ས་གནས་དེ་ནང་༽ འགྱོ་ཞིནམ་ལས་ འཆར་གཞི་བརྩམ་ཞིནམ་ལས་ ལོག་འོང་ཡི།

قَالَ لَهُمْ مُّوْسٰى وَيْلَكُمْ لَا تَفْتَرُوْا عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا فَيُسْحِتَكُمْ بِعَذَابٍۚ وَقَدْ خَابَ مَنِ افْتَرٰى

qāla lahum mūsā wailakum lā taftarū ‘alallāhi każiban fa yusḥitakum bi‘ażab(in), wa qad khāba maniftarā.

མུ་སཱ་གིས་ཁོང་ལུ་ ༼མགུ་སྐོར་རྐྱབ་མི་ཚུ་ལུ་༽ ཁྱེད་ལུ་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་འོང་། དེ་ལས་ རྫུན་གཏམ་གསར་བཏོད་འབད་མི་ཚུ་ལུ་ གྱོང་རྒུད་ག་དེ་སྦེ་ཡོདཔ་སྨོ?

فَتَنَازَعُوْٓا اَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْ وَاَسَرُّوا النَّجْوٰى

fa tanāza‘ū amrahum bainahum wa asarrun-najwā.

དེ་འབདཝ་ལས་ ཁོང་གིས་ ཁོང་རའི་ལས་དོན་ཚུ་གི་སྐོར་ལས་ ཁ་ཤགས་རྐྱབ་སྟེ་ ཁ་སླབ་མི་ཚུ་ གསང་བ་སྦེ་བཞག་ནུག།

قَالُوْٓا اِنْ هٰذٰنِ لَسَاحِرٰنِ يُرِيْدَانِ اَنْ يُّخْرِجٰكُمْ مِّنْ اَرْضِكُمْ بِسِحْرِهِمَا وَيَذْهَبَا بِطَرِيْقَتِكُمُ الْمُثْلٰى

qālū in hāżāni lasāḥirāni yurīdāni ay yukhrijākum min arḍikum bisiḥrihimā wa yażhabā biṭarīqatikumul-muṡlā.

དེ་ལས་ཁོང་གིས་ (སྒྱུ་མ་མཁས་མཆོག་ཚུ་གིས་) ངོ་མ་རང་ མི་གཉིས་འདི་སྒྱུ་མ་བཟོ་མི་ཨིནམ་ལས་ ཁྱེད་(ཕ་རཱོ་)འདི་ སྒྱུ་མ་གི་ཐོག་ལས་ ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱལ་ཁབ་ནང་ལས་བཏོན་བཏང་ནི་དང་ ཁྱོད་ཀྱི་ལུགས་སྲོལ་གཙོ་བོ་ཚུ་ མེདཔ་བཏང་ནི་གི་མནོ་བསམ་བཏང་མི་ཨིན།

فَاَجْمِعُوْا كَيْدَكُمْ ثُمَّ ائْتُوْا صَفًّاۚ وَقَدْ اَفْلَحَ الْيَوْمَ مَنِ اسْتَعْلٰى

fa ajmi‘ū kaidakum ṡumma'tū ṣaffā(n), wa qad aflaḥal-yauma manista‘lā.

དེ་འབདཝ་ལས་ ཁྱོད་རའི་ཐབས་ཤེས་ཚུ་ག་ར་བསྡུ་ཞིནམ་ལས་ གྱལ་རིམ་ནང་འོང་ཞིནམ་ལས་ ད་རེས་རྒྱལ་ཁ་ཐོབ་མི་འདི་ ཁ་རྗེ་ཅན་ཅིག་ཨིན།"

قَالُوْا يٰمُوْسٰٓى اِمَّآ اَنْ تُلْقِيَ وَاِمَّآ اَنْ نَّكُوْنَ اَوَّلَ مَنْ اَلْقٰى

qālū yā mūsā immā an tulqiya wa immā an nakūna awwala man alqā.

དེ་ལས་ཁོང་གིས་ "ཨོ་མུ་སཱ་ ཁྱོད་ཀྱིས་ (དང་པ་) བཀོ་ཡི་ག་ ཡང་ན་ ང་བཅས་ཀྱིས་ དང་པ་ བཀོ་ཡི་ག་?"

قَالَ بَلْ اَلْقُوْاۚ فَاِذَا حِبَالُهُمْ وَعِصِيُّهُمْ يُخَيَّلُ اِلَيْهِ مِنْ سِحْرِهِمْ اَنَّهَا تَسْعٰى

qāla bal alqū, fa iżā ḥibāluhum wa ‘iṣiyyuhum yukhayyalu ilaihi min siḥrihim annahā tas‘ā.

ཁོ་གིས་ (མོ་ཟེས) གིས་ “བཀོག་གནང་།” དེ་ལས་ གློ་བུར་དུ་ ཁོང་གི་ ཐགཔ་དང་ ལྕགས་ཀྱུ་ཚུ་ ཁོ་ལུ་ (མོ་ཟེས) ལུ་ མགྱོགས་དྲགས་སྦེ་ འཕུར་འགྱོ་དོ་བཟུམ་སྦེ་ མཐོང་ནུག།

فَاَوْجَسَ فِيْ نَفْسِهٖ خِيْفَةً مُّوْسٰى

fa aujasa fī nafsihī khīfatam mūsā.

དེ་འབདཝ་ལས་ མུ་ས་གིས་ སེམས་ཁར་འཇིགས་སྣང་བྱུང་ནུག།

قُلْنَا لَا تَخَفْ اِنَّكَ اَنْتَ الْاَعْلٰى

qulnā lā takhaf innaka antal-a‘lā.

ང་བཅས་ཀྱིས་ "མ་འཇིགས་ཤིག ངོ་མ་རང་ ཁྱོད་མཐོ་ཤོས་ (རྒྱལ་ཁ་ཐོབ་མི་) ཨིན་མས་ཟེར་སླབ་ཅི།

وَاَلْقِ مَا فِيْ يَمِيْنِكَ تَلْقَفْ مَا صَنَعُوْاۗ اِنَّمَا صَنَعُوْا كَيْدُ سٰحِرٍۗ وَلَا يُفْلِحُ السَّاحِرُ حَيْثُ اَتٰى

wa alqi mā fī yamīnika talqaf mā ṣana‘ū, innamā ṣana‘ū kaidu sāḥir(in), wa lā yufliḥus-sāḥiru ḥaiṡu atā.

ཁྱོད་ཀྱི་ལགཔ་གཡས་ཁ་ཐུག་ལུ་ཡོད་མི་འདི་ བཀོ་བཞག་པ་ཅིན་ ཁོང་གིས་བཟོ་མི་འདི་ ངེས་པར་དུ་བརྡུང་འོང་། ཁོང་གིས་ ག་ཅི་བཟོ་ཡི་ག་ མགུ་སྐོར་རྐྱངམ་གཅིག་ཨིན་པས། དེ་ལས་ མགུ་སྐོར་རྐྱབ་མི་འདི་ ག་ཏེ་ལས་འོང་རུང་ རྒྱལ་ཁ་ཐོབ་མི་ཚུགས།”

فَاُلْقِيَ السَّحَرَةُ سُجَّدًا قَالُوْٓا اٰمَنَّا بِرَبِّ هٰرُوْنَ وَمُوْسٰى

fa ulqiyas-saḥaratu sujjadan qālū āmannā birabbi hārūna wa mūsā.

དེ་ལས་སྒྱུ་མ་མཁས་པ་ཚུ་གིས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་ ཨ་རོན་དང་མོ་སཱེས་ཀྱི་དཀོན་མཆོག་ལུ་དད་པ་བསྐྱེད་ཡི་ཟེར་སླབ་ནུག

قَالَ اٰمَنْتُمْ لَهٗ قَبْلَ اَنْ اٰذَنَ لَكُمْۗ اِنَّهٗ لَكَبِيْرُكُمُ الَّذِيْ عَلَّمَكُمُ السِّحْرَۚ فَلَاُقَطِّعَنَّ اَيْدِيَكُمْ وَاَرْجُلَكُمْ مِّنْ خِلَافٍ وَّلَاُصَلِّبَنَّكُمْ فِيْ جُذُوْعِ النَّخْلِۖ وَلَتَعْلَمُنَّ اَيُّنَآ اَشَدُّ عَذَابًا وَّاَبْقٰى

qāla āmantum lahū qabla an āżana lakum, innahū lakabīrukumul-lażī ‘allamakumus-siḥr(a), fa la'uqaṭṭi‘anna aidiyakum wa arjulakum min khilāfiw wa la'uṣallibannakum fī jużū‘in-nakhl(i), wa lata‘lamunna ayyunā asyaddu ‘ażābaw wa abqā.

དེ་ལས་ ང་གིས་ ཁྱོད་ལུ་ གནང་བ་མ་བྱིན་པའི་ཧེ་མ་ ཁྱོད་ཀྱིས་ མོ་ཟེས་ལུ་ ཡིད་ཆེས་བསྐྱེད་ཡི་ག་? ངོ་མ་རང་ ཁོ་གིས་ ཁྱོད་ལུ་ མགུ་སྐོར་སྟོན་མི་ ཁྱོད་ཀྱི་འགོ་ཁྲིདཔ་ཨིན་པས། དེ་ལས་ ང་གིས་ ཁྱོད་ཀྱི་ལགཔ་དང་རྐངམ་ཚུ་ ཕར་ཚུར་སྦེ་ བཏོག་བཏང་འོང་།

قَالُوْا لَنْ نُّؤْثِرَكَ عَلٰى مَا جَاۤءَنَا مِنَ الْبَيِّنٰتِ وَالَّذِيْ فَطَرَنَا فَاقْضِ مَآ اَنْتَ قَاضٍۗ اِنَّمَا تَقْضِيْ هٰذِهِ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا ۗ

qālū lan nu'ṡiraka ‘alā mā jā'anā minal-bayyināti wal-lażī faṭaranā faqḍi mā anta qāḍ(in), innamā taqḍī hāżihil-ḥayātad-dun-yā.

དེ་ལས་ ཁོང་གིས་ ང་བཅས་ལུ་འོང་མི་ སྒྲུབ་བྱེད་གསལ་ཏོག་ཏོ་ལུ་གཞི་བཞག་སྟེ་ ཁྱོད་ལུ་ གདམ་ཁ་རྐྱབ་མི་བཏུབ། དེ་འབདཝ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ག་ཅི་ཐག་བཅད་དགོཔ་ཨིན་ན་ ཐག་བཅད་དགོ། དོན་དངོས་ལུ་ ཁྱོད་ཀྱིས་ འཛམ་གླིང་འདི་ནང་ མི་ཚེ་འདི་རྐྱངམ་ཅིག་ ཐག་བཅད་ཚུགས།

اِنَّآ اٰمَنَّا بِرَبِّنَا لِيَغْفِرَ لَنَا خَطٰيٰنَا وَمَآ اَكْرَهْتَنَا عَلَيْهِ مِنَ السِّحْرِۗ وَاللّٰهُ خَيْرٌ وَّاَبْقٰى

innā āmannā birabbinā liyagfira lanā khaṭāyānā wa mā akrahtanā ‘alaihi minas-siḥr(i), wallāhu khairuw wa abqā.

ང་བཅས་ཀྱིས་ ང་བཅས་ཀྱི་དཀོན་མཆོག་ལུ་ ངོ་མ་རང་ དད་པ་བསྐྱེད་དེ་ ང་བཅས་ཀྱི་འཛོལ་བ་དང་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ང་བཅས་ལུ་བཀལ་མི་ མགུ་སྐོར་ཚུ་ དགོངས་ཡངས་གནང་འོང་། དེ་ལས་ ཨཱལ་ལཱ་འདི་ ལེགས་ཤོམ་ (ཁོ་གི་གསོལ་རས་) དང་ རྟག་བརྟན་ (ཁོ་གི་ཉེས་ཆད་) ཨིན།”

اِنَّهٗ مَنْ يَّأْتِ رَبَّهٗ مُجْرِمًا فَاِنَّ لَهٗ جَهَنَّمَ ۗ لَا يَمُوْتُ فِيْهَا وَلَا يَحْيٰى

innahū may ya'ti rabbahū mujriman fa inna lahū jahannam(a), lā yamūtu fīhā wa lā yaḥyā.

།དོན་དམ་པར་གང་ཞིག་སྡིག་པའི་གནས་སུ་རང་གི་གཙོ་བོ་ལ་འོངས་ན་དེའི་དོན་ནི་དམྱལ་བ་ཡིན་ནོ། དེ་ནང་ལུ་ཁོ་ཤི་མ་ཚུགསཔ་མ་ཚད་ ༼ཉེས་ཁྲིམས་འཕྲོ་མཐུད་དེ་རང་ མྱོང་ཚུགསཔ་ཨིན་༽ དེ་ལས་ མ་ཤི་བར་སྡོད་ཡོདཔ་ཨིན།

وَمَنْ يَّأْتِهٖ مُؤْمِنًا قَدْ عَمِلَ الصّٰلِحٰتِ فَاُولٰۤىِٕكَ لَهُمُ الدَّرَجٰتُ الْعُلٰى ۙ

wa may ya'tihī mu'minan qad ‘amilaṣ-ṣāliḥāti fa ulā'ika lahumud-darajātul-‘ulā.

དེ་འབདཝ་ད་ ག་ར་འབད་རུང་ དད་པ་བསྐྱེད་དེ་ ལཱ་ལེགས་ཤོམ་འབད་དེ་ ཁོ་ལུ་འོང་པ་ཅིན་ དེ་ཚུ་ གོ་གནས་མཐོ་དྲགས་ཐོབ་མི་ མི་ཚུ་ཨིན།

جَنّٰتُ عَدْنٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا ۗوَذٰلِكَ جَزَاۤءُ مَنْ تَزَكّٰى ࣖ

jannātu ‘adnin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā, wa żālika jazā'u man tazakkā.

༼དེ་ཡང་༽ ཆུ་བོ་ཚུ་རྒྱུག་པའི་འོག་ལུ་ ཨ་དན་གྱི་ལྷ་ཡུལ་ཚུ་ དེ་ནང་ལུ་ རྟག་བུ་རང་ གནས་ཏེ་ཡོདཔ་ཨིན། དེ་ཡང་ གཙང་སྦྲ་འབད་མི་ཚུ་ལུ་ གསོལ་རས་ཨིན།

وَلَقَدْ اَوْحَيْنَآ اِلٰى مُوْسٰٓى اَنْ اَسْرِ بِعِبَادِيْ فَاضْرِبْ لَهُمْ طَرِيْقًا فِى الْبَحْرِ يَبَسًاۙ لَّا تَخٰفُ دَرَكًا وَّلَا تَخْشٰى

wa laqad auḥainā ilā mūsā an asri bi‘ibādī faḍrib lahum ṭarīqan fil-baḥri yabasā(n), lā takhāfu darakaw wa lā takhsyā.

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ མོ་སཱེས་ལུ་ "ངེ་གི་ཕྱག་ཞུ་མི་ཚུ་དང་གཅིག་ཁར་ ནུབ་མོ་འགྱོ་སྟེ་ མཚོ་ནང་ལུ་ ལམ་སྐམ་ཅིག་བཟོ་སྟེ་ ཁྱོད་རང་ མཚོ་ནང་ལུ་ ཐིམ་འགྱོ་ནི་ལུ་ འདྲོག་དགོཔ་མེདཔ་ལས་ ཚ་གྱང་ལང་དགོཔ་མེད་ཟེར་ གསལ་བསྒྲགས་འབད་ཡི།"

فَاَتْبَعَهُمْ فِرْعَوْنُ بِجُنُوْدِهٖ فَغَشِيَهُمْ مِّنَ الْيَمِّ مَا غَشِيَهُمْ ۗ

fa atba‘ahum fir‘aunu bijunūdihī fa gasyiyahum minal-yammi mā gasyiyahum.

དེ་ལས་ ཕ་རཱོ་དང་ཁོ་གི་དམག་མི་ཚུ་གིས་ ཁོང་ཚུ་བདའ་སྟེ་ མཚོ་གི་རྦ་རླབས་ཀྱིས་ འཕྱགས་བདའ་སྟེ་ ཁོང་ཚུ་ ཆུ་ནང་བཙུགས་ནུག།

وَاَضَلَّ فِرْعَوْنُ قَوْمَهٗ وَمَا هَدٰى

wa aḍalla fir‘aunu qaumahū wa mā hadā.

དེ་ལས་ཕ་རུ་ཤི་གིས་ཁོ་རའི་མི་སེར་ཚུ་ མགུ་སྐོར་རྐྱབ་སྟེ་ ལམ་སྟོན་མ་བྱིནམ་ཨིན་པས།

يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ قَدْ اَنْجَيْنٰكُمْ مِّنْ عَدُوِّكُمْ وَوٰعَدْنٰكُمْ جَانِبَ الطُّوْرِ الْاَيْمَنَ وَنَزَّلْنَا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوٰى

yā banī isrā'īla qad anjainākum min ‘aduwwikum wa wā‘adnākum jānibaṭ-ṭūril-aimana wa nazzalnā ‘alaikumul-mannā was-salwā.

ཨོ་ ཨིསི་རཱཨེལ་གྱི་བུ་ཚུ་ལུ། ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁྱོད་ཀྱི་དགྲ་ཚུ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱི་དགྲ་ཚུ་ལས་ སྐྱོབ་སྟེ་ རི་གཡས་ཁ་ཐུག་ལུ་ ༼སྨོན་ལམ་བཏབ་ནིའི་དོན་ལུ་༽ ཁྱོད་དང་གཅིག་ཁར་ གན་རྒྱ་བཟོ་སྟེ་ ཁྱོད་ཀྱི་ས་ཁར་ མན་དང་སལ་ཝ་བཏང་ཡི།

كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْۙ وَلَا تَطْغَوْا فِيْهِ فَيَحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبِيْۚ وَمَنْ يَّحْلِلْ عَلَيْهِ غَضَبِيْ فَقَدْ هَوٰى

kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum, wa lā taṭgau fīhi fa yaḥilla ‘alaikum gaḍabī, wa may yaḥlil ‘alaihi gaḍabī faqad hawā.

ང་བཅས་ཀྱིས་ཁྱོད་ལུ་བྱིན་མི་ བཞེས་སྒོ་ལེགས་ཤོམ་ཚུ་ཟ་སྟེ་ ཚད་ལས་བརྒལ་མ་བཅུག་པར་ ངེ་གི་ཁྲོ་གཏུམ་ཁྱོད་ལུ་ཕོག་བཅུག། གང་ཞིག་ངེ་གི་ཁྲོ་གཏུམ་གྱིས་བརྡུང་བ་དེ་ལས་ངེས་པར་དུ་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ།

وَاِنِّيْ لَغَفَّارٌ لِّمَنْ تَابَ وَاٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا ثُمَّ اهْتَدٰى

wa innī lagaffārul liman tāba wa āmana wa ‘amila ṣāliḥan ṡummahtadā.

དེ་ལས་ ང་གིས་ འགྱོད་པ་སྐྱེད་དེ་ དད་པ་བསྐྱེད་དེ་ ལཱ་ལེགས་ཤོམ་འབད་དེ་ དེ་ལས་ ལམ་སྟོན་འབད་དེ་སྡོད་མི་ཚུ་ལུ་ དགོངས་ཡངས་གནང་ནི་ཨིན།

۞ وَمَآ اَعْجَلَكَ عَنْ قَوْمِكَ يٰمُوْسٰى

wa mā a‘jalaka ‘an qaumika yā mūsā.

དེ་ལས་ཁྱོད་རའི་མི་ཚུ་ལས་མགྱོགས་པ་ག་ཅི་འབད་འོང་ཡི་ག་ མུ་ས་?

قَالَ هُمْ اُولَاۤءِ عَلٰٓى اَثَرِيْ وَعَجِلْتُ اِلَيْكَ رَبِّ لِتَرْضٰى

qāla hum ulā'i ‘alā aṡarī wa ‘ajiltu ilaika rabbi litarḍā.

ཁོ་གིས་ (མོ་ཟེས) གིས་ "ཁོང་ཚུ་ངེ་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་སྟེ་ཡོདཔ་ལས་ ང་གིས་ཁྱོད་ལུ་མགྱོགས་པར་འོངམ་ཨིན་ ངེ་གི་གཙོ་བོ་ ཁྱོད་ཀྱིས་ང་ལུ་དགའ་བཅུག་ནིའི་དོན་ལུ་ཨིན།"

قَالَ فَاِنَّا قَدْ فَتَنَّا قَوْمَكَ مِنْۢ بَعْدِكَ وَاَضَلَّهُمُ السَّامِرِيُّ

qāla fa innā qad fatannā qaumaka mim ba‘dika wa aḍallahumus-sāmiriyy(u).

ཁྱོད་འགྱོ་བའི་ཤུལ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁྱོད་ཀྱི་མི་ཚུ་ བརྟག་དཔྱད་འབད་ཡི་ དེ་ལས་ ཁོང་ཆ་ཁྱབ་ ས་མི་རི་གིས་ འཛོལ་བ་བཟོ་ཡི་ཟེར་ གསུངས་ནུག།

فَرَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًا ەۚ قَالَ يٰقَوْمِ اَلَمْ يَعِدْكُمْ رَبُّكُمْ وَعْدًا حَسَنًا ەۗ اَفَطَالَ عَلَيْكُمُ الْعَهْدُ اَمْ اَرَدْتُّمْ اَنْ يَّحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ فَاَخْلَفْتُمْ مَّوْعِدِيْ

fa raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla yā qaumi alam ya‘idkum rabbukum wa‘dan ḥasanā(n), afaṭāla ‘alaikumul-‘ahdu am arattum ay yaḥilla ‘alaikum gaḍabum mir rabbikum fa akhlaftum mau‘idī.

དེ་ལས་མུ་སཱ་ ཁྲོ་གཏུམ་དང་སེམས་སྐྱོ་སྟེ་ ཁོ་རའི་མི་ཚུ་གི་སྦོ་ལོགས་ཁར་ལོག་འོང་ནུག། ཁོ་གིས་ (མོ་ཟེས) གིས་ "ངེ་གི་མི་སེར་ཚུ་ ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་གིས་ ཁྱོད་ལུ་ ཁས་བླངས་ལེགས་ཤོམ་ཅིག་ མ་འབད་ག་ ཆིངས་ཡིག་གི་དུས་ཡུན་འདི་ ཁྱོད་ཀྱི་དོན་ལུ་ རིངམོ་ཨིན་ན་ ཡང་ན་ དཀོན་མཆོག་གི་ཁྲོ་གཏུམ་འདི་ ཁྱོད་ཀྱི་གུ་ལུ་ཕོག་དགོ་མནོཝ་ཨིན་ན་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ང་དང་གཅིག་ཁར་ ཁས་བླངས་འབད་མི་འདི་ ག་ཅི་འབད་ ཆ་མེད་བཏང་ཡི་ག་?"

قَالُوْا مَآ اَخْلَفْنَا مَوْعِدَكَ بِمَلْكِنَا وَلٰكِنَّا حُمِّلْنَآ اَوْزَارًا مِّنْ زِيْنَةِ الْقَوْمِ فَقَذَفْنٰهَا فَكَذٰلِكَ اَلْقَى السَّامِرِيُّ ۙ

qālū mā akhlafnā mau‘idaka bimalkinā wa lākinnā ḥummilnā auzāram min zīnatil-qaumi fa qażafnāhā fa każālika alqas-sāmiriyy(u).

དེ་ལས་ཁོང་གིས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁྱོད་ཀྱི་ཆིངས་ཡིག་འདི་ རང་སོའི་འདོད་པ་ལས་ འགལ་མ་བཏུབ་ དེ་འབདཝ་ད་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ༼ཕ་རོའོ་གི་མི་ཚུ་གི་ རིན་ཆེན་ཅ་ཆས་ཚུ་ ལྗིད་ཅན་སྦེ་ འབག་དགོཔ་ཐོན་ཏེ་ དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ༼མེ་ནང་༽ བཀོ་བཞག་ཡི་ དེ་ལས་ ས་མི་རི་གིས་ཡང་ བཀོ་བཞག་ནུག།

فَاَخْرَجَ لَهُمْ عِجْلًا جَسَدًا لَّهٗ خُوَارٌ فَقَالُوْا هٰذَآ اِلٰهُكُمْ وَاِلٰهُ مُوْسٰى ەۙ فَنَسِيَ ۗ

fa akhraja lahum ‘ijlan jasadal lahū khuwārun fa qālū hāżā ilāhukum wa ilāhu mūsā, fa nasiy(a).

དེ་ལས་ ༼མེ་གི་སྦུག་ལས་༽ ཁོ་གིས་ ༼སཱ་མི་རི་༽ གཟུགས་དང་ སྐད་ཡོད་པའི་ བོའུ་ཅུང་ཅིག་ ཁོང་གི་དོན་ལུ་ འབག་འོང་སྟེ་ ཁོང་གིས་ "འདི་ཁྱོད་ཀྱི་དཀོན་མཆོག་དང་ མོ་ཟེས་ཀྱི་ལྷ་ཨིན་ དེ་འབདཝ་ད་ ཁོ་གིས་ ༼མོ་ཟེས་) བརྗེད་སོང་ཡི་ཟེར་ སླབ་ནུག།

اَفَلَا يَرَوْنَ اَلَّا يَرْجِعُ اِلَيْهِمْ قَوْلًا ەۙ وَّلَا يَمْلِكُ لَهُمْ ضَرًّا وَّلَا نَفْعًا ࣖ

afalā yarauna allā yarji‘u ilaihim qaulā(n), wa lā yamliku lahum ḍarraw wa lā naf‘ā(n).

དེ་འབདཝ་ལས་ ཁོང་གིས་ ༼བོང་བུ་གི་སྐུ་འདྲ་༽ གིས་ ཁོང་ལུ་ ལན་མ་བྱིན་པར་ གནོད་སྐྱོན་དང་ ཁེ་ཕན་ཚུ་ བཀག་མ་ཚུགསཔ་སྦེ་ མ་ཤེསཔ་ཨིན་ན?

وَلَقَدْ قَالَ لَهُمْ هٰرُوْنُ مِنْ قَبْلُ يٰقَوْمِ اِنَّمَا فُتِنْتُمْ بِهٖۚ وَاِنَّ رَبَّكُمُ الرَّحْمٰنُ فَاتَّبِعُوْنِيْ وَاَطِيْعُوْٓا اَمْرِيْ

wa laqad qāla lahum hārūnu min qablu yā qaumi innamā futintum bih(ī), wa inna rabbakumur-raḥmānu fattabi‘ūnī wa aṭī‘ū amrī.

དེ་ལས་ ཧ་རུན་གྱིས་ ཧེ་མ་ལས་ ཁོང་ལུ་ ངེ་གི་མི་སེར་ཚུ་ལུ་ བརྟག་དཔྱད་རྐྱངམ་ཅིག་བྱིན་དོ་ཡོདཔ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་འདི་ སྙིང་རྗེ་ཅན་ཅིག་ཨིནམ་ལས་ ངེ་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་ཞིནམ་ལས་ ངེ་གི་བཀའ་ལུ་ཉན་ཟེར་སླབ་ནུག།

قَالُوْا لَنْ نَّبْرَحَ عَلَيْهِ عٰكِفِيْنَ حَتّٰى يَرْجِعَ اِلَيْنَا مُوْسٰى

qālū lan nabraḥa ‘alaihi ‘ākifīna ḥattā yarji‘a ilainā mūsā.

ཁོང་གིས་ལན་ལུ་ མོ་སཱེས་ང་བཅས་ལུ་མ་ལོག་ཚུན་ཚོད་ ང་བཅས་ཀྱིས་ འདི་བཞག་མི་བཏུབ་ཟེར་སླབ་ནུག།

قَالَ يٰهٰرُوْنُ مَا مَنَعَكَ اِذْ رَاَيْتَهُمْ ضَلُّوْٓا ۙ

qāla yā hārūnu mā mana‘aka iż ra'aitahum ḍallū.

ཁོ་གིས་ (མོ་ཟེས) ཨོ་ཧ་རུན་ ཁྱོད་ཀྱིས་ཁོང་ཚུ་འཛོལ་བ་མཐོང་པའི་སྐབས་ ཁྱོད་ལུ་ག་ཅི་གིས་བཀག་ཆ་འབདཝ་སྨོ?

اَلَّا تَتَّبِعَنِۗ اَفَعَصَيْتَ اَمْرِيْ

allā tattabi‘an(i), afa ‘aṣaita amrī.

།ཁྱོད་ངའི་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་ངམ། ཁྱོད་ཀྱིས་ (ཤེས་བཞིན་དུ་) ངེ་གི་བཀའ་ལུ་མ་ཉན་ཡི་ག་?”

قَالَ يَبْنَؤُمَّ لَا تَأْخُذْ بِلِحْيَتِيْ وَلَا بِرَأْسِيْۚ اِنِّيْ خَشِيْتُ اَنْ تَقُوْلَ فَرَّقْتَ بَيْنَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ وَلَمْ تَرْقُبْ قَوْلِيْ

qāla yabna'umma lā ta'khuż biliḥyatī wa lā bira'sī, innī khasyītu an taqūla farraqta baina banī isrā'īla wa lam tarqub qaulī.

དེ་ལས་ ཁོ་གིས་ ངེ་གི་ཨའི་གི་བུ་ ངེ་གི་མགུ་ཏོ་ལུ་མེན་པར་ ངེ་གི་མགུ་ཏོ་ལུ་ མ་འཆང་ཟེར་སླབ་ནུག།

قَالَ فَمَا خَطْبُكَ يٰسَامِرِيُّ

qāla famā khaṭbuka yā sāmiriyy(u).

ཁོ་གིས་ (མོ་ཟེས) གིས་ "ཁྱོད་ལུ་ (དེ་སྦེ་འབད་བཅུག་མི་) ག་ཅི་གིས་ ཨོ་ས་མི་རི་ཟེར་སླབ་ནུག?"

قَالَ بَصُرْتُ بِمَا لَمْ يَبْصُرُوْا بِهٖ فَقَبَضْتُ قَبْضَةً مِّنْ اَثَرِ الرَّسُوْلِ فَنَبَذْتُهَا وَكَذٰلِكَ سَوَّلَتْ لِيْ نَفْسِيْ

qāla baṣurtu bimā lam yabṣurū bihī fa qabaḍtu qabḍatam min aṡarir-rasūli fa nabażtuhā wa każālika sawwalat lī nafsī.

ཁོ་གིས་ ༼སཱ་མི་རི་གིས་༽ ལན་གསལ་འབད་མི་ནང་ "ཁོང་གིས་མ་ཤེས་མི་ཅིག་ ང་གིས་ཤེས་ཏེ་ཡོདཔ་ལས་ ང་གིས་ བརྡ་འཕྲིན་གཏང་མི་གི་རྐང་རྗེས་ལས་ ས་གཞི་ལགཔ་གཅིག་འབག་སྟེ་ མེ་ནང་ལུ་བཀོག་བཞག་ཡི། དེ་ལས་ ངེ་གི་འདོད་ཆགས་འདི་གིས་ ང་ལུ་ སེམས་ཤུགས་བྱིན་ཡི།"

قَالَ فَاذْهَبْ فَاِنَّ لَكَ فِى الْحَيٰوةِ اَنْ تَقُوْلَ لَا مِسَاسَۖ وَاِنَّ لَكَ مَوْعِدًا لَّنْ تُخْلَفَهٗۚ وَانْظُرْ اِلٰٓى اِلٰهِكَ الَّذِيْ ظَلْتَ عَلَيْهِ عَاكِفًا ۗ لَنُحَرِّقَنَّهٗ ثُمَّ لَنَنْسِفَنَّهٗ فِى الْيَمِّ نَسْفًا

qāla fażhab fa inna laka fil-ḥayāti an taqūla lā misās(a), wa inna laka mau‘idal lan tukhlafah(ū), wanẓur ilā ilāhikal-lażī ẓalta ‘alaihi ‘ākifā(n), lanuḥarriqannahū ṡumma lanansifannahū fil-yammi nasfā(n).

འདོན་སྤེལ།: ༢༠༡༡/༠༤/༢༠ རིག་པ།(༡) འབྲུག་ལུ་བཙོན་ཁང་ནང་ལུ་ཡོད་མི་ བཙོན་པ་༡༠༠ལྷགཔ་ཅིག་གིས་ ད་རིས་ རྒྱལ་ཡོངས་ཚོགས་སྡེ་ནང་ལུ་ བཅའ་མར་གཏོགས་ཡོདཔ་ཨིན། ashes) མཚོ་ནང་ལུ་ (ཁ་སྟོར་བཏང་ཡོདཔ་ཨིན།)

اِنَّمَآ اِلٰهُكُمُ اللّٰهُ الَّذِيْ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۗ وَسِعَ كُلَّ شَيْءٍ عِلْمًا

innamā ilāhukumullāhul-lażī lā ilāha illā huw(a), wasi‘a kulla syai'in ‘ilmā(n).

ངོ་མ་འབད་བ་ཅིན་ ཁྱོད་ཀྱི་དཀོན་མཆོག་འདི་ ཨཱལ་ལཱ་རྐྱངམ་གཅིག་ཨིན་ ཁོ་ལས་ལྷག་པའི་ལྷ་གཞན་མེད། ཁོ་གི་ཤེས་ཡོན་གྱིས་ག་ར་ཁྱབ་ཚུགསཔ་ཨིན།”

كَذٰلِكَ نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ مَا قَدْ سَبَقَۚ وَقَدْ اٰتَيْنٰكَ مِنْ لَّدُنَّا ذِكْرًا ۚ

każālika naquṣṣu ‘alaika min ambā'i mā sabaq(a), wa qad ātaināka mil ladunnā żikrā(n).

དེ་སྦེ་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁྱོད་ལུ་ (མུ་ཧ་མཱད་) འགྱོ་མི་ ༼མི་ཚུ་གི་༽ ལོ་རྒྱུས་ལ་ལུ་ཅིག་ འབྲེལ་བ་འཐབ་སྟེ་ ང་བཅས་ཀྱི་ཕྱོགས་ལས་ ཁྱོད་ལུ་ ཉེན་བརྡ་ (ཀུ་རཱན་) བྱིན་ཡི།

مَنْ اَعْرَضَ عَنْهُ فَاِنَّهٗ يَحْمِلُ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ وِزْرًا

man a‘raḍa ‘anhu fa innahū yaḥmilu yaumal-qiyāmati wizrā(n).

གང་གིས་ དེ་ལས་ ༼ཁ་ཆེའི་དཔེ་ཆ༽ དེ་ལས་ ངེས་པར་དུ་ཁོ་གིས་ མྱ་ངན་གྱི་ཉིནམ་ལུ་ ལྗིད་ཅན་གྱི་ཁུར་ཆ་ ༼སྡིག་པ་༽ འབག་འོང་།

خٰلِدِيْنَ فِيْهِ ۗوَسَاۤءَ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ حِمْلًاۙ

khālidīna fīh(i), wa sā'a lahum yaumal-qiyāmati ḥimlā(n).

ཁོང་ཚུ་གནས་སྟངས་དེ་ནང་རང་སྡོདཔ་ཨིན། དེ་ལས་སྡིག་པའི་ཁུར་པོ་འདི་ འཆི་བ་ལས་ལོག་པའི་ཉིནམ་ལུ་ ཁོང་ལུ་འཇིགས་སྣང་ཅན་ཅིག་འོང་ནི་ཨིན།

يَّوْمَ يُنْفَخُ فِى الصُّوْرِ وَنَحْشُرُ الْمُجْرِمِيْنَ يَوْمَىِٕذٍ زُرْقًا ۖ

yauma yunfakhu fiṣ-ṣūri wa naḥsyurul-mujrimīna yauma'iżin zurqā(n).

༼མཇུག་མཐའི་ཉིན་མོ༽ ལུ་ རྔ་སྒྲ་ ༼ཐེངས་གཉིས་པ་༽ དེ་ཉིནམ་ལུ་ ང་བཅས་ཀྱིས་ སྡིག་ཅན་ཚུ་ སེམས་སྐྱོ་བའི་ ༼གདོང་༽ ཧོནམ་སྦེ་ བསྡུ་བསྒྱོམ་འབདཝ་ཨིན།

يَّتَخَافَتُوْنَ بَيْنَهُمْ اِنْ لَّبِثْتُمْ اِلَّا عَشْرًا

yatakhāfatūna bainahum il labiṡtum illā ‘asyrā(n).

ཁོང་གིས་ གཅིག་གིས་གཅིག་ལུ་ "ཁྱོད་འཛམ་གླིང་ནང་ལུ་ ཉིནམ་བཅུ་ལས་ལྷག་སྟེ་མ་སྡོད།"

نَحْنُ اَعْلَمُ بِمَا يَقُوْلُوْنَ اِذْ يَقُوْلُ اَمْثَلُهُمْ طَرِيْقَةً اِنْ لَّبِثْتُمْ اِلَّا يَوْمًا ࣖ

naḥnu a‘lamu bimā yaqūlūna iż yaqūlu amṡaluhum ṭarīqatan il labiṡtum illā yaumā(n).

ང་བཅས་ཀྱིས་ མི་དྲང་བདེན་ཚུ་གིས་ "ཁྱོད་(འཛམ་གླིང་ནང་) ཉིནམ་གཅིག་ལས་ལྷག་སྟེ་སྡོད་ཟེར་སླབ་པའི་སྐབས་ལུ་ ཁོང་གིས་ག་ཅི་སླབ་འོང་ག་ ལེགས་ཤོམ་སྦེ་ཤེས།"

وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْجِبَالِ فَقُلْ يَنْسِفُهَا رَبِّيْ نَسْفًا ۙ

wa yas'alūnaka ‘anil-jibāli fa qul yansifuhā rabbī nasfā(n).

དེ་ལས་ཁོང་གིས་ཁྱོད་ལུ་ (མུ་ཧ་མཱད་) རི་གི་སྐོར་ལས་དྲིསཝ་ད་ ངེ་གི་གཙོ་བོ་གིས་ རི་འདི་ཚུ་ ག་དེ་དྲག་དྲག་སྦེ་ མེདཔ་བཏང་འོང་ཟེར་ སླབ་དགོ།

فَيَذَرُهَا قَاعًا صَفْصَفًا ۙ

fa yażaruhā qā‘an ṣafṣafā(n).

དེ་ལས་ཁོ་གིས་ ཧེ་མའི་རི་ཚུ་ ཆ་ཚང་སྦེ་ མཐོ་ཚད་བཟོ་འོང་།

لَّا تَرٰى فِيْهَا عِوَجًا وَّلَآ اَمْتًا ۗ

lā tarā fīhā ‘iwajaw wa lā amtā(n).

(དེ་འབདཝ་ལས་) ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་ཁར་ དམའ་ས་དང་མཐོ་ས་ཚུ་ ད་ལས་ཕར་མཐོང་མི་ཚུགས།”

يَوْمَىِٕذٍ يَّتَّبِعُوْنَ الدَّاعِيَ لَا عِوَجَ لَهٗ ۚوَخَشَعَتِ الْاَصْوَاتُ لِلرَّحْمٰنِ فَلَا تَسْمَعُ اِلَّا هَمْسًا

yauma'iżiy yattabi‘ūnad-dā‘iya lā ‘iwaja lah(ū), wa khasya‘atil-aṣwātu lir-raḥmāni falā tasma‘u illā hamsā(n).

དེ་ཉིནམ་ཁོང་གིས་ འབོད་བརྡ་འབད་མི་ ༼ཕོ་ཉ་༽ འདི་གི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཏེ་ མགུ་བསྐོར་མ་རྐྱབ་པར་ འགྱོ་ནུག། དེ་ལས་ སྐད་ག་ར་གིས་ སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱི་དཀོན་མཆོག་ལུ་ ཕྱག་འཚལ་ཏེ་ ཁྱོད་ཀྱིས་གོ་མི་ཚུ་ག་ར་ སྐད་ཆ་ཉུང་སུ་སྦེ་སླབ་ཨིན།

يَوْمَىِٕذٍ لَّا تَنْفَعُ الشَّفَاعَةُ اِلَّا مَنْ اَذِنَ لَهُ الرَّحْمٰنُ وَرَضِيَ لَهٗ قَوْلًا

yauma'iżil lā tanfa‘usy-syafā‘atu illā man ażina lahur-raḥmānu wa raḍiya lahū qaulā(n).

དེ་ཉིནམ་ལུ་ དཀོན་མཆོག་གིས་ གནང་བ་གནང་མི་དང་ ཚིག་ཚུ་ ངོས་ལེན་འབད་མི་ཚུ་ལས་མ་གཏོགས་ སྨོན་ལམ་བཏབ་ནིའི་ ༼གྲོགས་རམ་༽ ལག་ལེན་འཐབ་མི་ཚུགས།

يَعْلَمُ مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يُحِيْطُوْنَ بِهٖ عِلْمًا

ya‘lamu mā baina aidīhim wa mā khalfahum wa lā yuḥīṭūna bihī ‘ilmā(n).

ཁོ་གིས་ (ཨཱལ་ལཱ་) ཁོང་གི་གདོང་ཁར་ཡོད་མི་ཚུ་ ༼འབྱུང་འོང་༽ དང་ ཁོང་གི་རྒྱབ་ཁར་ ༼ཧེ་མ་ལས་རང་ འབྱུང་ཡོདཔ་ཨིན་༽ ཤེས་ཏེ་ཡོདཔ་ད་ ཁོང་གི་ཤེས་ཡོན་ནང་ ཁོ་གི་ཤེས་ཡོན་ཚུ་ ཚུད་མི་ཚུགས།

۞ وَعَنَتِ الْوُجُوْهُ لِلْحَيِّ الْقَيُّوْمِۗ وَقَدْ خَابَ مَنْ حَمَلَ ظُلْمًا

wa ‘anatil-wujūhu lil-ḥayyil-qayyūm(i), wa qad khāba man ḥamala ẓulmā(n).

དེ་ལས་ གདོང་ཆ་མཉམ་གྱིས་ ༼ཨཱལ་ལཱ་༽ གསོན་པོ་དང་གཅིག་པུ་གི་གདོང་ཁར་ མགུ་ཏོ་བཙུགས་ནུག། ངོ་མ་རང་ མི་དྲང་བདེན་མེད་མི་ཚུ་གི་དོན་ལུ་ གྱོང་རྒུད་ཅིག་ཨིན།

وَمَنْ يَّعْمَلْ مِنَ الصّٰلِحٰتِ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَا يَخٰفُ ظُلْمًا وَّلَا هَضْمًا

wa may ya‘mal minaṣ-ṣāliḥāti wa huwa mu'minun falā yakhāfu ẓulmaw wa lā haḍmā(n).

དེ་ལས་ ག་གིས་ དད་པ་བསྐྱེད་པའི་སྐབས་ ལཱ་ལེགས་ཤོམ་འབད་བ་ཅིན་ དེ་ལས་ མི་དྲང་བདེན་མེད་པའི་ བྱ་སྤྱོད་ལུ་ ཚ་གྱང་ལང་མི་དགོཔ་མ་ཚད་ ཐོབ་དབང་མར་ཕབ་འབད་ནི་གི་ ཚ་གྱང་ཡང་ མ་ལང་ཟེར་ཨིན་པས།

وَكَذٰلِكَ اَنْزَلْنٰهُ قُرْاٰنًا عَرَبِيًّا وَّصَرَّفْنَا فِيْهِ مِنَ الْوَعِيْدِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُوْنَ اَوْ يُحْدِثُ لَهُمْ ذِكْرًا

wa każālika anzalnāhu qur'ānan ‘arabiyyaw wa ṣarrafnā fīhi minal-wa‘īdi la‘allahum yattaqūna au yuḥdiṡu lahum żikrā(n).

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁ་ཆེའི་དཔེ་དེབ་འདི་ ཨ་ར་བིཀ་སྐད་ཡིག་ནང་ བཏང་ཡོདཔ་ད་ དེ་ནང་ ཉེན་ཁ་ལ་ལུ་ཅིག་ བསྐྱར་ལོག་སྦེ་ འགྲེལ་བཤད་རྐྱབ་སྟེ་ ཁོང་གིས་ ཆོས་ལུགས་ལུ་ དད་པ་བསྐྱེད་བཅུག་ནིའི་དོན་ལུ་ ཡང་ན་ ༼ཁ་ཆེའི་དཔེ་ཆ་༽ གིས་ ཁོང་ལུ་ སློབ་སྟོན་འབད་ནིའི་དོན་ལུ་ཨིན།

فَتَعٰلَى اللّٰهُ الْمَلِكُ الْحَقُّۚ وَلَا تَعْجَلْ بِالْقُرْاٰنِ مِنْ قَبْلِ اَنْ يُّقْضٰٓى اِلَيْكَ وَحْيُهٗ ۖوَقُلْ رَّبِّ زِدْنِيْ عِلْمًا

fa ta‘ālallāhul-malikul-ḥaqq(u), wa lā ta‘jal bil-qur'āni min qabli ay yuqḍā ilaika waḥyuh(ū), wa qur rabbi zidnī ‘ilmā(n).

དེ་འབདཝ་ལས་ མཐོ་ཤོས་འདི་ རྒྱལ་པོ་ངོ་མ་དང་ བདེན་པ་ཨིན་མི་ ཨཱལ་ལཱ་ཨིན། དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ (མུ་ཧ་མཱད་) ཁྱོད་ལུ་མ་སྟོན་པའི་ཧེ་མ་ ཀུ་རཱན་འདི་ མགྱོགས་པ་རང་ ལྷག་སྟེ་ ངེ་གི་གཙོ་བོ་ ངེ་གི་ཤེས་ཡོན་འདི་ ཡར་སེང་འབད་ཟེར་ མ་སླབ།

وَلَقَدْ عَهِدْنَآ اِلٰٓى اٰدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَلَمْ نَجِدْ لَهٗ عَزْمًا ࣖ

wa laqad ‘ahidnā ilā ādama min qablu fa nasiya wa lam najid lahū ‘azmā(n).

ང་བཅས་ཀྱིས་ ཨ་དཱམ་ལུ་ ཧེ་མ་ལས་ བཀའ་རྒྱ་གནང་ཡི་ དེ་འབདཝ་ད་ ཁོ་གིས་ བརྗེད་སོངཔ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོ་ལུ་ སེམས་ཤུགས་ཅན་ཅིག་ མ་ཐོབ་པས།

وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَ اَبٰى ۗ

wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīsa abā.

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཕོ་ཉ་ཚུ་ལུ་ ཨ་དཱམ་ལུ་ཕྱག་འཚལ་ཟེར་སླབ་པའི་སྐབས་ལུ་ སེམས་ཁར་དྲན་དགོ། དེ་ལས་ཁོང་གིས་སཱ་ཏཱན་མ་གཏོགས་ ཕྱག་འཚལ་ནུག། ཁོ་གིས་ཁས་མ་ལེན།

فَقُلْنَا يٰٓاٰدَمُ اِنَّ هٰذَا عَدُوٌّ لَّكَ وَلِزَوْجِكَ فَلَا يُخْرِجَنَّكُمَا مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقٰى

fa qulnā yā ādamu inna hāżā ‘aduwwul laka wa lizaujika falā yukhrijannakumā minal-jannati fa tasyqā.

དེ་ལས་ང་བཅས་ཀྱིས་ ཨོ་ཨ་དཱམ་ འདི་ (སཱ་ཏན་) ཁྱོད་དང་ཁྱོད་ཀྱི་ཨམ་སྲུ་གི་དགྲ་ཨིནམ་ལས་ ཁྱོད་གཉིས་ཆ་ར་ ལྷ་ཡུལ་ལས་ བཏོན་མ་གཏང་པར་ ཁྱོད་ལུ་གནོད་པ་མ་འབྱུང་ཟེར་ སླབ་ཅི།

اِنَّ لَكَ اَلَّا تَجُوْعَ فِيْهَا وَلَا تَعْرٰى ۙ

inna laka allā tajū‘a fīhā wa lā ta‘rā.

ངོ་མ་འབད་བ་ཅིན་ དེ་ཁར་ ཁྱོད་ཀྱི་དོན་ལུ་ ངེས་གཏན་ཡོདཔ་ལས་ ཁྱོད་ལྟོཝ་བཀྱེས་ཏེ་ གྱོན་ཡང་མི་འོང་།

وَاَنَّكَ لَا تَظْمَؤُا فِيْهَا وَلَا تَضْحٰى

wa annaka lā taẓma'u fīhā wa lā taḍḥā.

དེ་ལས་ ཁྱོད་ཁ་སྐོམ་ནི་དང་ ཉིམ་གྱི་ཚ་དྲོད་ཀྱིས་ སྡུག་བསྔལ་མྱོང་མི་ཚུགས།"

فَوَسْوَسَ اِلَيْهِ الشَّيْطٰنُ قَالَ يٰٓاٰدَمُ هَلْ اَدُلُّكَ عَلٰى شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَمُلْكٍ لَّا يَبْلٰى

fa waswasa ilaihisy-syaiṭānu qāla yā ādamu hal adulluka ‘alā syajaratil-khuldi wa mulkil lā yablā.

དེ་ལས་ བདུད་ཀྱིས་ཁོ་ལུ་ སྐད་ཤུགས་སྦེ་སླབ་སྟེ་ ཨོ་ཨ་དཱམ་ ང་གིས་ཁྱོད་ལུ་ འཆི་མེད་ཀྱི་ཤིང་དང་ ནམ་ཡང་མེདཔ་མི་འགྱོ་བའི་རྒྱལ་ཁབ་ཅིག་སྟོན་དགོཔ་ཨིན་ན?

فَاَكَلَا مِنْهَا فَبَدَتْ لَهُمَا سَوْءٰتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفٰنِ عَلَيْهِمَا مِنْ وَّرَقِ الْجَنَّةِۚ وَعَصٰىٓ اٰدَمُ رَبَّهٗ فَغَوٰى ۖ

fa akalā minhā fa badat lahumā sau'ātuhumā wa ṭafiqā yakhṣifāni ‘alaihimā miw waraqil-jannah(ti), wa ‘aṣā ādamu rabbahū fa gawā.

དེ་འབདཝ་ལས་ ཁོང་གཉིས་ཀྱིས་ དེ་ལས་ བཟའ་སྟེ་ ཁོང་གི་ གཟུགས་ཀྱི་ཆ་ཤས་ཚུ་ མཐོང་ཚུགས་ཏེ་ ལྷ་ཡུལ་གྱི་འདབ་མ་ཚུ་གིས་ གཟུགས་ཁར་ བཀབ་འགོ་བཙུགས་ནུག། ཨ་དཱམ་གྱིས་ཁོ་རའི་གཙོ་བོ་ལུ་མ་ཉན་པར་ལམ་འཛོལ་སོང་ནུག།

ثُمَّ اجْتَبٰىهُ رَبُّهٗ فَتَابَ عَلَيْهِ وَهَدٰى

Ṡummajtabāhu rabbuhū fa tāba ‘alaihi wa hadā.

དེ་ལས་ཁོ་གི་གཙོ་བོ་གིས་ཁོ་ལུ་གདམ་ཁ་རྐྱབ་སྟེ་ ཁོ་གི་འགྱོད་པ་སྐྱེད་དེ་ ངོས་ལེན་འབད་དེ་ ལམ་སྟོན་འབད་ནུག།

قَالَ اهْبِطَا مِنْهَا جَمِيْعًاۢ بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۚفَاِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِّنِّيْ هُدًى ەۙ فَمَنِ اتَّبَعَ هُدَايَ فَلَا يَضِلُّ وَلَا يَشْقٰى

qālahbiṭā minhā jamī‘am ba‘ḍukum liba‘ḍin ‘aduww(un), fa immā ya'tiyannakum minnī hudā(n), fa manittaba‘a hudāya falā yaḍillu wa lā yasyqā.

དེ་ལས་ ཁོ་གིས་ ཁྱེད་གཉིས་ཆ་ར་ ཞིང་ཁམས་ལས་ གཅིག་ཁར་མར་འབབ་ཤོག ཁྱེད་ལ་ལུ་ཅིག་ གཞན་ལུ་དགྲ་སྦེ་འོང་ནི་ཨིན་པ་ཅིན་ ང་ལས་ ལམ་སྟོན་འོང་པ་ཅིན་ ངེ་གི་ལམ་སྟོན་ལུ་ ག་གིས་འབད་རུང་ འཛོལ་བ་འགྱོ་མི་ཚུགས་ནི་ཨིནམ་མ་ཚད་ གནོད་པ་ཡང་མི་འབྱུང་ཟེར་ གསུངས་ནུག།

وَمَنْ اَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِيْ فَاِنَّ لَهٗ مَعِيْشَةً ضَنْكًا وَّنَحْشُرُهٗ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ اَعْمٰى

wa man a‘raḍa ‘an żikrī fa inna lahū ma‘īsyatan ḍankaw wa naḥsyuruhū yaumal-qiyāmati a‘mā.

དེ་ལས་ ག་ར་འབད་རུང་ ངེ་གི་ཉེན་བརྡ་ལས་ ཕྱིར་ལོག་འབད་བ་ཅིན་ དེ་གིས་ མི་ཚེ་དོག་པོ་སྦེ་ སྡོད་ནི་ཨིནམ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོ་ འཆི་བ་ལས་ལོག་པའི་ཉིནམ་ལུ་ མིག་ཏོ་ཞརཝ་སྦེ་ བསྡུ་འོང་།"

قَالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِيْٓ اَعْمٰى وَقَدْ كُنْتُ بَصِيْرًا

qāla rabbi lima ḥasyartanī a‘mā wa qad kuntu baṣīrā(n).

ཁོ་གིས་ ངེ་གི་གཙོ་བོ་ ཧེ་མ་ང་གིས་ མིག་ཏོ་མཐོང་ཚུགས་པའི་སྐབས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ང་ག་ཅི་འབད་ མིག་ཏོ་ཞརཝ་སྦེ་ བསྡུ་བསྒྱོམ་འབད་ཡི་ག་ཟེར་ སླབ་ནུག།

قَالَ كَذٰلِكَ اَتَتْكَ اٰيٰتُنَا فَنَسِيْتَهَاۚ وَكَذٰلِكَ الْيَوْمَ تُنْسٰى

qāla każālika atatka āyātunā fa nasītahā, wa każālikal-yauma tunsā.

དེ་ལས་ ཁོ་གིས་སླབ་མི་ནང་ ཧེ་མ་ ང་བཅས་ཀྱི་ཚིག་ཚུ་ ཁྱོད་ལུ་འོང་ཡོདཔ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱིས་ དེ་ཚུ་ སྣང་མེད་བཞག་ཡོདཔ་ལས་ ད་རེས་ཡང་ ཁྱོད་ཀྱིས་ སྣང་མེད་བཞག་སྟེ་ཡོདཔ་ཨིན།

وَكَذٰلِكَ نَجْزِيْ مَنْ اَسْرَفَ وَلَمْ يُؤْمِنْۢ بِاٰيٰتِ رَبِّهٖۗ وَلَعَذَابُ الْاٰخِرَةِ اَشَدُّ وَاَبْقٰى

wa każālika najzī man asrafa wa lam yu'mim bi'āyāti rabbih(ī), wa la‘ażābul-ākhirati asyaddu wa abqā.

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ བརྒལ་ཏེ་ ཁོང་རའི་གཙོ་བོ་གི་རྟགས་མཚན་ཚུ་ལུ་ ཡིད་ཆེས་མ་བསྐྱེད་མི་ཚུ་ལུ་ གསོལ་རས་བྱིནམ་ཨིན། དོན་དངོས་ཐོག་ཚེ་ཕྱི་མའི་ཉེས་ཆད་འདི་ལྗིད་པོ་དང་བརྟན་པོ་ཡོད།

اَفَلَمْ يَهْدِ لَهُمْ كَمْ اَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِّنَ الْقُرُوْنِ يَمْشُوْنَ فِيْ مَسٰكِنِهِمْۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّاُولِى النُّهٰى ࣖ

afalam yahdi lahum kam ahlaknā qablahum minal-qurūni yamsyūna fī masākinihim, inna fī żālika la'āyātil li'ulin nuhā.

དེ་འབདཝ་ལས་ ཁོང་ལུ་ ༼སྐུ་འདྲ་ལུ་ཕྱག་འཚལ་མི་ཚུ་ལུ་༽ ཁོང་གི་ཧེ་མ་ ༼མི་རབས་༽ ག་དེམ་ཅིག་ ང་བཅས་ཀྱིས་ མེདཔ་བཏང་ཡི་ག་ ཁོང་གིས་ ཁོང་རའི་ ༼མི་སེར་ཚུ་གི་༽ སྡོད་གནས་ཀྱི་ ༼རྗེས་ཤུལ་༽ བརྒྱུད་དེ་འགྱོ་རུང་ རྟགས་མཚན་མེན་ན? དོན་དངོས་ཐོག དེ་ནང་ལུ་ ཤེས་རྟོགས་ཅན་གྱི་མི་ཚུ་གི་དོན་ལུ་ རྟགས་མཚན་ཚུ་ཡོདཔ་ཨིན།

وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَّبِّكَ لَكَانَ لِزَامًا وَّاَجَلٌ مُّسَمًّى ۗ

wa lau lā kalimatun sabaqat mir rabbika lakāna lizāmaw wa ajalum musammā(n).

ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ལས་ ཧེ་མ་ལས་ བཀའ་རྒྱ་མ་གནང་པ་ཅིན་ ༼འཆི་བའི་ཚད་གཞི་༽ ༼སྡུག་བསྔལ་༽ ཁོང་ལུ་འབྱུང་འོང་།

فَاصْبِرْ عَلٰى مَا يَقُوْلُوْنَ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوْعِ الشَّمْسِ وَقَبْلَ غُرُوْبِهَا ۚوَمِنْ اٰنَاۤئِ الَّيْلِ فَسَبِّحْ وَاَطْرَافَ النَّهَارِ لَعَلَّكَ تَرْضٰى

faṣbir ‘alā mā yaqūlūna wa sabbiḥ biḥamdi rabbika qabla ṭulū‘isy-syamsi wa qabla gurūbihā, wa min ānā'il-laili fa sabbiḥ wa aṭrāfan-nahāri la‘allaka tarḍā.

དེ་འབདཝ་ལས་ ཁོང་གིས་སླབ་མི་ལུ་བཟོད་སྒོམ་འབད་དེ་ ཉིམ་མ་ཤར་བའི་ཧེ་མ་དང་ མ་ནུབ་པའི་ཧེ་མ་ ཁྱོད་རའི་གཙོ་བོ་ལུ་བསྟོད་པ་རྐྱབ་སྟེ་ ཁྱོད་རང་ལུ་གཟི་བརྗིད་བསྐྱེད་དགོ། དེ་ལས་ མཚན་གུང་དང་ ཉིནམ་མཇུག་ལུ་ སྨོན་ལམ་བཏབ་སྟེ་ ཁྱོད་རང་ ཞི་བདེ་འབྱུང་ཚུགས།

وَلَا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ اِلٰى مَا مَتَّعْنَا بِهٖٓ اَزْوَاجًا مِّنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ەۙ لِنَفْتِنَهُمْ فِيْهِ ۗوَرِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَّاَبْقٰى

wa lā tamuddanna ‘ainaika ilā mā matta‘nā bihī azwājam minhum zahratal-ḥayātid-dun-yā, linaftinahum fīh(i), wa rizqu rabbika khairuw wa abqā.

དེ་ལས་ ཁྱོད་ཀྱི་མིག་ཏོ་འདི་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཁོང་སྡེ་ཚན་ལ་ལུ་ཅིག་ལུ་ འཛམ་གླིང་ནང་ མི་ཚེ་གི་མེ་ཏོག་བྱིན་མི་ དགའ་སྤྲོ་ཚུ་ལུ་ མ་བལྟ་བར་བཞག་སྟེ་ ང་བཅས་ཀྱིས་ དེ་གིས་ བརྟག་དཔྱད་འབད་ཚུགས། ཁྱོད་ཀྱི་དཀོན་མཆོག་གི་ཐུགས་རྗེ་དེ་ལས་ལེགས་ཤོམ་དང་རྟག་པ་ཡོད།

وَأْمُرْ اَهْلَكَ بِالصَّلٰوةِ وَاصْطَبِرْ عَلَيْهَاۗ لَا نَسْـَٔلُكَ رِزْقًاۗ نَحْنُ نَرْزُقُكَۗ وَالْعَاقِبَةُ لِلتَّقْوٰى

wa'mur ahlaka biṣ-ṣalāti waṣṭabir ‘alaihā, lā nas'aluka rizqā(n), naḥnu narzuquk(a), wal-‘āqibatu lit-taqwā.

དེ་ལས་ ཁྱོད་རའི་བཟའ་ཚང་ལུ་ སྨོན་ལམ་བཏབ་སྟེ་ བཟོད་སྒོམ་འབད་དགོཔ་སྦེ་ བཀའ་རྒྱ་གནང་། ང་བཅས་ཀྱིས་ཁྱོད་ལུ་འཚོ་བཅུད་མི་འདྲི། ང་བཅས་ཁྱོད་ལུ་འཚོ་བཅུད་བྱིན་མི་འདི་ཨིན། དེ་ལས་ འདི་གི་འབྲས་བུ་འདི་ ༼ཚེ་ཕྱི་མའི་ནང་ལེགས་ཤོམ་༽ ཆོས་སེམས་ཅན་ཚུ་གི་དོན་ལུ་ཨིན།

وَقَالُوْا لَوْلَا يَأْتِيْنَا بِاٰيَةٍ مِّنْ رَّبِّهٖۗ اَوَلَمْ تَأْتِهِمْ بَيِّنَةُ مَا فِى الصُّحُفِ الْاُوْلٰى

wa qālū lau lā ya'tīnā bi'āyatim mir rabbih(ī), awalam ta'tihim bayyinatu mā fiṣ-ṣuḥufil-ūlā.

དེ་ལས་ཁོང་གིས་ ག་ཅི་འབད་ ང་བཅས་ལུ་ ཁོ་རའི་གཙོ་བོ་ལས་ རྟགས་མཚན་ (བདེན་ཁུངས་) མ་འབག་འོང་ག་ཟེར་ སླབ་ནུག ཧེ་མའི་ཀི་དེབ་ཚུ་ནང་ བཀོད་དེ་ཡོད་མི་བཟུམ་སྦེ་ ཁོང་ལུ་ (ངོ་མ) བདེན་ཁུངས་ཚུ་ མ་འོངམ་ཨིན་ན?

وَلَوْ اَنَّآ اَهْلَكْنٰهُمْ بِعَذَابٍ مِّنْ قَبْلِهٖ لَقَالُوْا رَبَّنَا لَوْلَآ اَرْسَلْتَ اِلَيْنَا رَسُوْلًا فَنَتَّبِعَ اٰيٰتِكَ مِنْ قَبْلِ اَنْ نَّذِلَّ وَنَخْزٰى

wa lau annā ahlaknāhum bi‘ażābim min qablihī laqālū rabbanā lau lā arsalta ilainā rasūlan fa nattabi‘a āyātika min qabli an nażilla wa nakhzā.

དེ་ལས་ ང་བཅས་ཀྱིས་ ཧེ་མའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ ཁོང་ཚུ་ མེདཔ་བཏང་པ་ཅིན་ ༼ཁ་ཆེའི་དཔེ་ཆ་འདི་ བཀྲམ་སྟོན་འབད་ཡོདཔ་ཨིན་༽ ཁོང་གིས་ ང་བཅས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ང་བཅས་ལུ་ སྐུ་ཚབ་ཅིག་ ག་ཅི་འབད་མ་གཏང་ཟེར་ ང་བཅས་ཚུ་ བརྩི་མཐོང་དང་ དམའ་རིམ་མ་འགྱོ་བའི་ཧེ་མ་ ཁྱོད་ཀྱི་ཚིག་ཕྲད་ཚུ་ བརྩི་སྲུང་འབད་བཅུག་ཟེར་ སླབ་འོང་།

قُلْ كُلٌّ مُّتَرَبِّصٌ فَتَرَبَّصُوْاۚ فَسَتَعْلَمُوْنَ مَنْ اَصْحٰبُ الصِّرَاطِ السَّوِيِّ وَمَنِ اهْتَدٰى ࣖ ۔

qul kullum mutarabbiṣun fa tarabbaṣū, fa sata‘lamūna man aṣḥābuṣ-ṣirāṭis-sawiyyi wa manihtadā.

དེ་ལས་ ༼མུ་ཧ་མཱད་༽ ལུ་ "ང་བཅས་རེ་རེ་བཞིན་དུ་ བསྒུག་སྡོདཔ་ལས་ ཁྱོད་ལུ་བསྒུག་སྡོད། དེ་ལས་ ཉིནམ་གཅིག་ ཁྱོད་ཀྱིས་ ལམ་ཕྲང་ཏང་ཏ་འབད་མི་འདི་ ག་གིས་ ལམ་སྟོན་འབད་ཡོདཔ་ཨིན་ན་ ཤེས་ཚུགས།"